Adhyaya 12
இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் ‘மங்கள தீர்த்த’த்தின் மகிமையை உரைக்கிறார். சீதாகுண்டத்தில் நீராடி, அமைதியான மனத்துடன் பக்தன் மங்கள தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு கமலா-லக்ஷ்மியின் நிரந்தர அருள் நிலை, தேவர்கள் கூடும் பெருமை உள்ளது; அலட்சுமி எனும் துரதிர்ஷ்டத்தை அகற்றும் தலமாக அது போற்றப்படுகிறது. பின்னர் சோமவம்சத்து அரசன் மனோஜவனின் இதிகாசம் வருகிறது. தொடக்கத்தில் தர்மநெறியாளர், யாகம் செய்பவர், பித்ரு தர்ப்பணம் ஆற்றுபவர், சாஸ்திரம் பயில்பவர் ஆகிய அவர், அகங்காரத்தால் லோபம், காமம், கோபம், வன்முறை, பொறாமை ஆகியவற்றில் வீழ்கிறார். பிராமணர்களைத் துன்புறுத்தி, தேவத்ரவ்யத்தை அபகரித்து, நிலங்களைப் பறித்ததால், பகைவன் கோலபனால் தோற்கடிக்கப்பட்டு மனைவி சுமித்ரா, மகன் சந்திரகாந்தன் உடன் பயங்கர வனத்தில் அகதியாகிறார். வனத்தில் குழந்தையின் பசி அரசனின் மனத்தில் பச்சாத்தாபத்தை எழுப்புகிறது. தானம், சிவ-விஷ்ணு பூஜை, சிராத்தம், உபவாசம், நாமகீர்த்தனம், திலகதாரணம், ஜபம், மேலும் மரநடுதல், நீர்நிலைகள் அமைத்தல் போன்ற பொதுநலச் செயல்களைத் தாம் புறக்கணித்ததே துன்பத்துக்குக் காரணம் என அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார். அப்போது பராசர முனிவர் வந்து சுமித்ராவை ஆறுதல் கூறி, திரியம்பக பக்தி மற்றும் மந்திரத்தால் மயங்கிய அரசனை எழுப்பி, கந்தமாதனத்தில் ராமசேதுவுக்கு அருகிலுள்ள மங்கள தீர்த்த யாத்திரை—நீராடல், சிராத்தம், நியமம்—என்ற பரிகார வழியை விதிக்கிறார். மனோஜவன் நாற்பது நாட்கள் ஏகாக்ஷர மந்திர ஜபம் செய்கிறார்; தீர்த்தப் பிரபாவமும் முனிவரின் அருளும் காரணமாக திவ்யாஸ்திரங்களும் அரசச் சின்னங்களும் வெளிப்படுகின்றன. பராசரர் அபிஷேகம் செய்து அஸ்திரோபதேசமும் அளிக்கிறார். அரசன் திரும்பி பிரம்மாஸ்திரத்தால் கோலபனை வென்று, அகங்காரமின்றி ஆட்சி செய்கிறார்; இறுதியில் வைராக்யம் கொண்டு மீண்டும் மங்கள தீர்த்தத்தில் சிவத்யானத்துடன் தவம் செய்து, தேகாந்தத்தில் சிவலோகம் அடைகிறார்; சுமித்ராவும் பின்தொடர்கிறாள். பலश्रுதி—இந்த தீர்த்தம் உலக நலமும் முக்தி நோக்கிய பயனும் தரும்; உலர்ந்த புல்லைத் தீ எரிப்பதுபோல் பாவங்களை எரிக்கும் என்று கூறுகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीसूत उवाच । सीताकुण्डे महापुण्ये नरः स्नात्वा द्विजोत्तमाः । ततस्तु मंगलं तीर्थमभिगच्छेत्समाहितः
ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, மிகப் புண்ணியமான சீதாகுண்டத்தில் நீராடி, பின்னர் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி ‘மங்கள தீர்த்தம்’ எனப்படும் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.
Verse 2
सन्निधत्ते सदा यत्र कमला विष्णुवल्लभा । अलक्ष्मीपरिहाराय यस्मिन्सरसि वै सुराः
விஷ்ணுவின் பிரியையான கமலா எப்போதும் அருகில் வாசிக்கும் இடத்தில், அந்தச் சரஸ்ஸிற்கு தேவர்கள் அலட்சுமி நீங்க வருகை தருகின்றனர்।
Verse 3
शतक्रतुमुखाः सर्वे समागच्छंति नित्यशः । तदेतत्तीर्थमुद्दिश्य ऋषयो लोकपावनम्
சதக்ரது (இந்திரன்) தலைமையில் எல்லாத் தேவரும் தினமும் அங்கே கூடுகின்றனர்; உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் அந்தத் தீர்த்தத்தை நோக்கி ரிஷிகளும் வருவர்।
Verse 4
इतिहासं प्रवक्ष्यामि पुण्यं पापविनाशनम् । पुरा मनोजवो नाम राजा सोमकुलोद्भवः
புண்ணியமும் பாபநாசகமும் ஆன இந்த இதிஹாசத்தை நான் உரைப்பேன். முற்காலத்தில் சோமகுலத்தில் பிறந்த மனோஜவ என்ற அரசன் இருந்தான்।
Verse 5
पालयामास धर्मेण धरां सागरमेखलाम् । अयष्ट स सुरान्यज्ञै र्ब्राह्मणानन्नसंचयैः
அவன் தர்மப்படி கடலால் சூழப்பட்ட பூமியை ஆட்சி செய்தான். யாகங்களால் தேவர்களை வழிபட்டு, அன்னச் சேமிப்பால் பிராமணர்களை போஷித்தான்।
Verse 6
तर्पयामास कव्येन प्रत्यब्दं पितृदेवताः । त्रयीमध्यैष्ट सततमपाठीच्छास्त्रमर्थवत्
அவன் ஆண்டுதோறும் கவ்ய அர்ப்பணத்தால் பித்ரு தேவதைகளைத் திருப்திப்படுத்தினான். வேதத்திரயத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட கர்மங்களை இடையறாது செய்து, பொருளுணர்ந்து சாஸ்திரங்களைப் பயின்றான்।
Verse 7
व्यजेष्ट शत्रून्वीर्येण प्राणं सीदीशकेशवौ । अरंस्त नीतिशास्त्रेषु तथापाठीन्महामनून्
அவன் தன் வீரத்தால் பகைவரை வென்று, ஈசனையும் கேசவனையும் உயிரெனப் போற்றி வழிபட்டான். அரசநீதி நூல்களில் நன்கு நிலைபெற்று, மகாமனு அருளிய தர்மநூல்களையும் பயின்றான்.
Verse 8
एवं स धर्मतो राजा पालयामास मेदिनीम् । रक्षतस्तस्य राज्ञोऽभूद्राज्यं निहत कंटकम्
இவ்வாறு அந்த அரசன் தர்மப்படி பூமியை ஆட்சி செய்தான். அவன் காத்தருளியதால் அவன் நாடு முள்ளற்றதாய்—எல்லா துன்பமும் அடக்குமுறையும் அழிந்தன.
Verse 9
अहंकारोऽभवत्तस्य पुत्रसंपद्विनाशनः । अहंकारो भवेद्यत्र तत्र लोभो मदस्तथा
அவனுள் அகந்தை எழுந்தது; அது மக்களையும் செல்வத்தையும் அழித்தது. எங்கே அகந்தை இருக்கிறதோ அங்கே பேராசையும் மதமயக்கப் பெருமிதமும் கூட எழும்.
Verse 10
कामः क्रोधश्च हिंसा च तथाऽसूया विमोहिनी । भवंत्येतानि विप्रेंद्राः संपदां नाशहेतवः
காமம், கோபம், வன்முறை, மேலும் மயக்கமூட்டும் பொறாமை—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே—இவையே செல்வநாசத்தின் காரணங்கள் ஆகின்றன.
Verse 11
एतानि यत्र विद्यंते पुरुषे स विनश्यति । क्षणेन पुत्रपौत्रैश्च सार्द्धं चाखिलसंपदा
இத்தகைய குறைகள் யாரிடத்தில் உள்ளனவோ, அவன் கணநேரத்தில் மகன்-பேரன் உடனும், முழுச் செல்வத்துடனும் அழிந்து போகிறான்.
Verse 12
बभूव तस्यासूया च जनविद्वेषिणी सदा । असूयाकुलचित्तस्य वृथाहंकारिणस्तथा
அவனுள் எப்போதும் மக்களைக் கெடுக்கும் பொறாமை எழுந்தது. பொறாமையால் அவன் மனம் கலங்கியது; வீணான அகங்காரத்தில் மயங்கினான்.
Verse 13
लुब्धस्य कामदुष्टस्य मतिरेवं बभूव ह । विप्रग्रामे करादानं करिष्यामीति निश्चितः
பேராசையும் காமக் களங்கமும் கொண்ட அவனுக்கு இவ்வாறு எண்ணம் எழுந்தது—“பிராமணர் குடியிருப்பில் வரி வசூலிப்பேன்” என்று தீர்மானித்தான்.
Verse 14
अकरोच्च तथा राजा निश्चित्य मनसा तदा । धनं धान्यं च विप्राणां जहार किल लोभतः
அரசன் மனத்தில் தீர்மானித்து அதையே செய்தான். பேராசையால் உண்மையாகவே பிராமணர்களின் செல்வமும் தானியமும் பறித்தான்.
Verse 15
शिवविष्ण्वादिदेवानां वित्तान्यादत्त रागतः । शिवविष्ण्वादिदेवानां विप्राणां च महात्मनाम्
ஆசையால் அவன் சிவன், விஷ்ணு முதலிய தேவர்களின் ஆலய-பூஜை நிதியையும் எடுத்தான்; மேலும் அந்தத் தேவர்களுக்கு அர்ப்பணித்த மகாத்ம பிராமணர்களின் செல்வத்தையும் பறித்தான்.
Verse 16
क्षेत्राण्यपजहारायमहंकार विमूढधीः । एवमन्याययुक्तस्य देवद्विजविरोधिनः
அகங்காரத்தால் மயங்கிய அறிவுடன் அவன் நிலங்களையும் பறித்தான். இவ்வாறு அநியாயத்தில் இணைந்து, தேவர்கள் மற்றும் த்விஜர்களுக்கு விரோதியாகி, அழிவுப் பாதையில் சென்றான்.
Verse 17
दुष्कर्मपरिपाकेन क्रूरेण द्विजपुंगवाः । पुरं रुरोध बलवान्परदेशाधिपो रिपुः
ஓ த்விஜசிறந்தவர்களே! கொடிய துஷ்கர்மங்களின் பரிபாகத்தால், அந்நிய நாட்டின் அதிபதியான வலிமைமிக்க பகைவன் நகரை முற்றுகையிட்டான்.
Verse 19
गोलभोनाम विप्रेंद्राश्चतुरंगबलैर्युतः । षण्मासं युद्धमभवद्गोलभेन दुरात्मनः
ஓ விப்ரேந்திரர்களே! கோலபன் என ஒருவன் இருந்தான்; நான்கு அங்கப் படையுடன் கூடியவன். அந்த துராத்மா கோலபனால் ஆறு மாதங்கள் போர் நடந்தது.
Verse 20
वनं सपुत्रदारः सन्प्रपेदे स मनोजवः । गोलभः पालयन्नास्ते मनोजवपुरे चिरम्
மனோஜவன் மனைவி மகனுடன் வனத்திற்குச் சென்றான்; கோலபன் மனோஜவபுரத்தில் நீண்ட காலம் ஆட்சி செய்து இருந்தான்.
Verse 21
चतुरंगबलोपेतस्तमुद्वास्य रणे बली । मनोजवोपि विप्रेंद्राः शोचन्स्त्रीपुत्रसंयुतः
நான்கு அங்கப் படையுடன் கூடிய அந்த வல்லவன் போரில் அவனைத் துரத்தி வெளியேற்றினான்; மனோஜவனும், ஓ விப்ரேந்திரர்களே, மனைவி மகனுடன் துயருற்று புறப்பட்டான்.
Verse 22
क्षुत्क्षामः प्रस्खलञ्छश्वत्प्रविवेश महावनम् । झिल्लिकागणसंघुष्टं व्याघ्रश्वापद भीषणम्
பசியால் சோர்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் தடுமாறி அவன் பேர்வனத்தில் நுழைந்தான்—சிற்றெறும்புப் பூச்சிகளின் (ஜில்லிகை) கூட்டொலியால் முழங்கும், புலி முதலிய கொடிய மிருகங்களால் அச்சமூட்டும் வனம்.
Verse 23
व्याप्तद्विरदचीत्कारं वराहमहिषाकुलम् । तस्मिन्वने महाघोरे क्षुधया परिपीडितः
யானைகளின் அலறல் முழங்க, வராகங்களும் எருமைகளும் நிறைந்த அந்த மகாபயங்கர வனத்தில் அவன் பசியால் மிகுந்த துன்புற்றான்।
Verse 24
अयाचतान्नं पितरं मनोजवसुतः शिशुः । अंब मेन्नं प्रयच्छ त्वं क्षुधा मां बाधते भृशम्
மனோஜவனின் மகனான அந்தச் சிறுவன் தந்தையிடம் உணவு கேட்டு, தாயிடமும் வேண்டினான்—“அம்மா, எனக்கு அன்னம் தாராய்; பசி என்னை மிகக் கடுமையாக வாட்டுகிறது।”
Verse 25
एवं स्वजननीं चापि प्रार्थयामास बालकः । तन्मातापितरौ तत्र श्रुत्वा पुत्रस्य भाषितम्
இவ்வாறு அந்தப் பையன் தன் தாயிடமும் வேண்டினான். அங்கே மகனின் சொற்களை கேட்ட தாய் தந்தை (மிகவும் கலங்கினர்)।
Verse 26
शोकाभिभूतौ सहसा मोहं समुपजग्मतुः । भार्यामथाब्रवीद्राजा सुमित्रानाम नामतः
துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவர்கள் இருவரும் திடீரென மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர். பின்னர் அரசன் ‘சுமித்ரா’ எனப் பெயருடைய தன் மனைவியிடம் கூறினான்।
Verse 27
मुह्यमानश्च स मुहुः शुष्ककंठौष्ठतालुकः । सुमित्रे किं करिष्यामि कुत्र यास्यामि का गतिः
அவன் மீண்டும் மீண்டும் மயக்கமடைந்தான்; அவன் தொண்டை, உதடுகள், அண்ணம் வறண்டன. அவன் கூறினான்—“சுமித்ரே, நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே போவேன்? எனக்கு என்ன தஞ்சம்?”
Verse 28
मरिष्यत्यचिरादेष सुतो मे क्षुधयार्दितः । किमर्थं ससृजे वेधा दुर्भाग्यं मां वृथा प्रिये
விரைவிலேயே பசியால் வாடும் என் இந்த மகன் உயிர் துறப்பான். பிரியே, விதாதா ஏன் என்னை வீணாகத் துர்பாக்கியத்தின் பாத்திரமாகப் படைத்தான்?
Verse 29
को वा मोचयिता दुःखमेतद्दुष्कर्मजं मम । न पूजितो मया शंभुर्हरिर्वा पूर्वजन्मसु
என் தீவினையால் பிறந்த இந்தத் துயரத்திலிருந்து என்னை யார் விடுவிப்பார்? முன் பிறவிகளில் நான் சம்புவையும் வழிபடவில்லை; ஹரியையும் வழிபடவில்லை.
Verse 30
तथान्या देवताः सूर्यविभावसुमुखाः प्रिये । तेन पापेन चाद्याहमस्मिञ्जन्मनि शोभने
பிரியே, சூரியன், விபாவசு (அக்னி) முதலிய பிற தேவர்களையும் நான் வழிபடவில்லை. அழகியே, அந்தப் பாவத்தினாலேயே இப்பிறவியிலேயே இன்று இந்நிலைக்கு வந்தேன்.
Verse 31
अहंकाराभिभूतोऽस्मि विप्रक्षेत्राण्यपाहरम् । शिवविष्ण्वादिदेवानां वित्तं चापहृतं मया
அகந்தையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நான் பிராமணர்களின் நிலங்களைப் பறித்தேன்; மேலும் சிவன், விஷ்ணு முதலிய தேவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட செல்வத்தையும் நான் அபகரித்தேன்.
Verse 32
एवं दुष्कर्मबाहुल्याद्गोलभेन पराजितः । वनं यातोस्मि विजनं त्वया सह सुतेन च
இவ்வாறு தீவினைகள் மிகுதியால் நான் கோலபனால் தோற்கடிக்கப்பட்டேன்; ஆகவே உன்னுடனும் மகனுடனும் இந்த நிர்ஜனக் காட்டிற்கு வந்தேன்.
Verse 33
निरन्नो निर्धनो दुःखी क्षुधितो ऽहं पिपासितः । कथमन्नं प्रदास्यामि क्षुधिताय सुताय मे
நான் அன்னமற்றவன், செல்வமற்றவன், துயரால் நிறைந்தவன்—பசியும் தாகமும் கொண்டவன். பசியால் வாடும் என் மகனுக்கு நான் எப்படி அன்னம் அளிப்பேன்?
Verse 34
न मयान्नानि दत्तानि ब्राह्मणेभ्यः शुचिस्मिते । न मया पूजितः शंभुर्विष्णुर्वा देवतांतरम्
ஓ தூய புன்னகையுடையவளே! நான் பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்யவில்லை; சம்பு (சிவன்), விஷ்ணு அல்லது வேறு எந்தத் தெய்வத்தையும் வழிபடவில்லை.
Verse 35
तेन पापेन मे त्वद्य दुःखमेतत्समागतम् । न मयाग्नौ हुतं पूर्वं न तीर्थमपि सेवितम्
அந்தப் பாவத்தினாலேயே இன்று இந்தத் துயரம் என்மேல் வந்தடைந்தது. முன்பு நான் அக்னியில் ஹோமம் செய்யவில்லை; தீர்த்த சேவையும் செய்யவில்லை.
Verse 36
मातृश्राद्धं पितृश्राद्धं मृताह दिवसे तयोः । नैकोद्दिष्टविधानेन पार्वणेनापि वै प्रिये
ஓ பிரியே! அவர்களின் மறைநாள் திதியில் நான் தாயாருக்கான சிராத்தமும் தந்தைக்கான சிராத்தமும் செய்யவில்லை—ஏகோத்திஷ்ட விதியாலும் அல்ல, பார்வண விதியாலும் அல்ல.
Verse 37
कृतं न हि मया भद्रे भूरिभोजनमेव वा । तेन पापेन मे त्वद्य दुःखमेतत्समागतम्
ஓ நற்குணமுடையவளே! நான் ஒருபோதும் ‘பூரிபோஜனம்’—பலருக்கு அன்னபோஜனம்/அன்னதானம்—செய்யவில்லை. அந்தப் பாவத்தினாலேயே இன்று இந்தத் துயரம் வந்தது.
Verse 38
चैत्रमासे प्रिये चित्रानक्षत्रे पानकं मया । पनसानां फलं स्वादु कदलीफलमेव वा
அன்பே, சைத்ர மாதத்தில் சித்ரா நட்சத்திர நாளில் நான் குளிர்ந்த பானகம் அர்ப்பணிக்கவில்லை; இனிய பலாப்பழமும் தரவில்லை, வாழைப்பழமும் கூட தரவில்லை।
Verse 39
तथा छत्रं सदंडं च रम्यं पादुकयोर्द्वयम् । तांबूलानि च पुष्पाणि चंदनं चानुलेपनम्
அதேபோல் கம்புடன் கூடிய அழகிய குடையும் தரவில்லை, இனிய பாதுகைகளின் ஜோடியும் தரவில்லை; தாம்பூலம், மலர்கள், சந்தனப் பூச்சும் தரவில்லை।
Verse 40
न दत्तं वेदविद्भ्यस्तु चित्रगुप्तस्य तुष्टये । तेन पापेन मे त्वद्य दुःखमेतत्समागतम्
சித்ரகுப்தரின் திருப்திக்காக வேதம் அறிந்தோர்க்கு நான் தானம் செய்யவில்லை; அந்தப் பாவத்தினாலே இன்று இந்தத் துயரம் எனக்கு வந்தது।
Verse 41
नाश्वत्थश्चूतवृक्षो वा न्यग्रोधस्तिंतिणी तथा । पिचुमंदः कपित्थो वा तथैवामलकीतरुः
நான் அரசமரம் (அச்வத்தம்) நடவில்லை; மாமரம், ஆலமரம், புளியமரம் ஆகியவற்றையும் நடவில்லை; வேம்பு, விலாமரம் (கபித்தம்), நெல்லிக்கனிமரம் (ஆமலகி) கூட நடவில்லை।
Verse 42
नारिकेलतरुर्वापि स्थापितोऽध्वगशांतये । तेन पापेन मे त्वद्य दुःखमेतत्समागतम्
பயணிகளின் ஆறுதலுக்காக நான் தென்னைமரம்கூட நடவில்லை; அந்தப் பாவத்தினாலே இன்று இந்தத் துயரம் எனக்கு வந்தது।
Verse 43
सम्मार्जनं च न कृतं शिवविष्ण्वालये मया । न खानितं तटाकं च न कूपोपि ह्रदोऽपिवा
நான் சிவன்-விஷ்ணு ஆலயங்களில் துடைத்து சுத்தம் செய்யவில்லை. குளம் வெட்டவும் இல்லை; கிணறு அல்லது ஏரி/சரோவரமும் அமைக்கவில்லை.
Verse 44
न रोपितं पुष्पवनं तथैव तुलसीवनम् । शिवविष्ण्वालयौ वापि निर्मितो न मया प्रिये
அன்பே, நான் மலர்த் தோட்டமும் துளசி வனமும் நடவில்லை. சிவன்-விஷ்ணு ஆலயங்களையும் நான் கட்டவில்லை.
Verse 45
तेन पापेन मे त्वद्य दुःखमेतत्समागतम् । न मया पैतृके मासि पितॄनुद्दिश्य शोभने । महालयं कृतं श्राद्धमष्टकाश्राद्धमेव वा
அந்தப் பாவத்தினாலேயே இன்று இந்தத் துயரம் எனக்கு வந்தடைந்தது. அழகியே, பித்ரு மாதத்தில் பித்ருக்களை நோக்கி நான் சிராத்தம் செய்யவில்லை—மகாலயமும் இல்லை, அஷ்டகா சிராத்தமும் இல்லை.
Verse 46
नित्यश्राद्धं तथा काम्यं श्राद्धं नैमित्तिकं प्रिये । न कृताः क्रतवश्चापि विधिवद्भूरिदक्षिणाः
அன்பே, நான் நித்ய சிராத்தமும் செய்யவில்லை; காம்ய சிராத்தமும், நைமித்திக சிராத்தமும் செய்யவில்லை. விதிப்படி மிகுந்த தட்சிணையுடன் யாகங்களையும் நடத்தவில்லை.
Verse 47
मासोपवासो न कृतः एकादश्यामुपोषणम् । धनुर्मासेप्युषःकाले शंभुविष्ण्वादिदेवताः
நான் மாதந்தோறும் உபவாசம் செய்யவில்லை; ஏகாதசி நோன்பும் கடைப்பிடிக்கவில்லை. தனுர்மாசத்திலும் விடியற்காலையில் சம்பு, விஷ்ணு முதலிய தேவர்களை வழிபடவில்லை.
Verse 48
संपूज्य विधिवद्भद्रे नैवेद्यं न कृतं मया । तेन पापेन मे त्वद्य दुःखमेतत्समा गतम्
ஓ பத்திரே! விதிப்படி வழிபாடு செய்தும் நான் நைவேத்யம் அர்ப்பணிக்கவில்லை. அந்தப் பாவத்தினால் இன்று இந்தத் துயரம் எனக்கு வந்தடைந்தது.
Verse 49
हरिशंकरयोर्नाम्नां कीर्तनं न मया कृतम् । उद्धूलनं त्रिपुण्ड्रं च जाबालोक्तैश्च सप्तभिः
நான் ஹரி, சங்கரர் ஆகியோரின் நாமகீர்த்தனம் செய்யவில்லை. ஜாபால மரபில் கூறிய ஏழு உச்சாரணங்களுடன் பஸ்மம் பூசலும் திரிபுண்ட்ரம் தரித்தலும் செய்யவில்லை.
Verse 50
न धृतं भस्मना भद्रे रुद्राक्षं न धृतं मया । जपश्च रुद्रसूक्तानां पंचाक्षरजपस्तथा
ஓ பத்திரே! நான் பஸ்மம் தரிக்கவில்லை; ருத்ராட்ச மாலையும் அணியவில்லை. ருத்ரஸூக்த ஜபமும் செய்யவில்லை; பஞ்சாட்சர மந்திர ஜபமும் செய்யவில்லை.
Verse 51
तथा पुरुषसूक्तस्य जपोऽप्यष्टाक्षरस्य च । नैवकारि मया भद्रे नैवान्यो धर्मसंचयः
அதேபோல் புருஷஸூக்த ஜபமும் செய்யவில்லை; அஷ்டாட்சர மந்திர ஜபமும் செய்யவில்லை. ஓ பத்திரே! இவற்றில் எதையும் நான் செய்யவில்லை; வேறு தர்மச் சேமிப்பும் இல்லை.
Verse 52
तेन पापेन मे त्वद्य दुःखमेतत्समागतम् । एवं स विलपन्राजा भार्यामाभाष्य खिन्नधीः
அந்தப் பாவத்தினாலே இன்று இந்தத் துயரம் எனக்கு வந்தது. இவ்வாறு புலம்பியவாறே, மனம் தளர்ந்த அரசன் தன் மனைவியிடம் கூறினான்.
Verse 53
मूर्च्छामुपाययौ विप्राः पपात च धरातले । सुमित्रा पतितं दृष्ट्वा भार्या सा पतिमंगना
ஓ விப்ரர்களே, அவர் மயக்கமடைந்து தரையில் விழுந்தார். விழுந்த கணவரைக் கண்ட பத்தினி சுமித்ரா துயரால் கலங்கினாள்.
Verse 54
आलिंग्य विललापाथ सपुत्रा भृशदुःखिता । मम नाथ महाराज सोमान्वयधुरंधर
அவரை அணைத்துக்கொண்டு, மகனுடன் மிகுந்த துயரத்தில் அவள் அழுதாள்— “என் நாதா! மகாராஜா! சோமவம்சத்தின் தூண்!”
Verse 55
मां विहाय क्व यातोऽसि सपुत्रां विजने वने । अनाथां त्वामनुगतां सिंहत्रस्तां मृगीमिव
“என்னை மகனுடன் விட்டுவிட்டு இந்த தனிமையான காட்டில் நீ எங்கே சென்றாய்? சிங்கத்தால் அஞ்சும் மான்போல், ஆதரவற்றவளாய் நான் உன்னைத் தொடர்ந்தேன்।”
Verse 56
मृतोऽसि यदि राजेंद्र तर्हि त्वामहमप्यरम् । अनुव्रजामि विधवा न स्थास्ये क्षणमप्युत
“நீ இறந்திருந்தால், அரசர்களின் தலைவனே, நானும் உடனே உன்னைத் தொடர்வேன். விதவையாக நான் ஒரு கணமும் நில்லேன்।”
Verse 57
पितरं पश्य पतितं चन्द्रकांत सुत क्षितौ । इत्युक्तश्चंद्रकांतोऽपि सुतो राज्ञः क्षुधार्दितः
“பார், சந்திரகாந்தா! உன் தந்தை தரையில் விழுந்துள்ளார்!” என்று சொன்னதும், அரசனின் மகன் சந்திரகாந்தனும் பசியால் வாடி கலங்கினான்.
Verse 58
पितरं परिरभ्याथ निःशब्दं प्ररुरोद सः । एतस्मिन्नंतरे विप्रा जटावल्कलसंवृतः
தந்தையைத் தழுவிக்கொண்டு அவன் ஒலியின்றி அழுதான். அச்சமயத்தில், ஓ பிராமணர்களே, ஜடையும் வல்கல ஆடையும் அணிந்த ஒரு முனிவர் அங்கே தோன்றினார்.
Verse 59
भस्मोद्धूलितसर्वांगस्त्रिपुण्ड्रांकितमस्तकः । रुद्राक्षमालाभरणः सितयज्ञोपवीतवान्
அவரது உடல் முழுதும் புனித விபூதியால் தூசிபட்டிருந்தது; தலையில் திரிபுண்ட்ரம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. ருத்ராட்ச மாலையையும் ஒளிரும் வெண்யஜ்ஞோபவீதத்தையும் அணிந்திருந்தார்.
Verse 60
पराशरोनाम मुनिराजगाम यदृच्छया । तं शब्दमभिलक्ष्यासौ साधुसज्जनसंमतः
பராசரர் என்னும் முனிவர் தற்செயலாக அங்கே வந்தடைந்தார். அந்த ஒலியை உணர்ந்த, சாதுசஜ்ஜனரால் போற்றப்படும் அந்தப் புனிதர் நிகழ்ந்ததை அறிந்தார்.
Verse 61
ततः सुमित्रा तं दृष्ट्वा पराशरमुपागतम् । ववंदे चरणौ तस्य सपुत्रा सा पतिव्रता
அப்போது சுமித்ரா பராசரர் வந்ததைப் பார்த்து, தன் மகனுடன் கூடிய அந்தப் பதிவிரதை அவருடைய திருவடிகளில் வணங்கினாள்.
Verse 62
ततः पराशरेणेयं सुमित्रा परिसांत्विता । आश्वासिता च मुनिना मा शोचस्वेति भामिनि । ततः सुमित्रां पप्रच्छ शक्तिपुत्रो महामुनिः
பின்பு பராசரர் சுமித்ராவை ஆறுதல் கூறி, முனிவர் அவளுக்கு உறுதி அளித்து—“ஓ பாமினி, துயரப்படாதே” என்றார். அதன் பின் சக்தியின் புதல்வனான அந்த மகாமுனி சுமித்ராவிடம் கேட்டார்.
Verse 63
पराशर उवाच । का त्वं सुश्रोणि कश्चासौ यश्चायं पतितोऽग्रतः
பராசரர் கூறினார்—ஹே சுஶ்ரோணி! நீ யார்? மேலும் நம் முன்னே இங்கே விழுந்து கிடக்கும் இவர் யார்?
Verse 64
अयं शिशुश्च कस्ते स्याद्वद तत्त्वेन मे शुभे । पृष्टैवं मुनिना साध्वी तमुवाच महामुनिम्
மேலும் இந்தக் குழந்தை உனக்கு யார்? ஹே சுபே, உண்மையைச் சொல். முனிவர் கேட்டபோது அந்த சாத்வி அந்த மகாமுனியிடம் கூறினாள்.
Verse 65
सुमित्रोवाच । पतिर्ममायमस्याहं भार्या वै मुनिसत्तम । आवाभ्यां जनितश्चायं चंद्रकांताभिधः सुतः
சுமித்ரா கூறினாள்—ஹே முனிசிறந்தவரே! இவர் என் கணவர்; நானும் இவரின் மனைவி. எங்கள் இருவருக்கும் பிறந்த இந்த மகன் ‘சந்திரகாந்தன்’ எனப் பெயருடையவன்.
Verse 66
अयं मनोजवो नाम राजा सोमकुलोद्भवः । विक्रमाढ्यस्य तनयः शौर्ये विष्णुसमो बली
இவர் ‘மனோஜவ’ என்னும் அரசன்; சோமகுலத்தில் தோன்றியவன். இவர் விக்ரமாட்யனின் மகன்—வலிமைமிக்கவன், வீரத்தில் விஷ்ணுவுக்கு ஒப்பானவன்.
Verse 67
सुमित्रा नाम तस्याहं भार्या पतिमनुव्रता । युद्धे विनिर्जितो राजा गोलभेन मनोजवः
நான் அவரின் மனைவி; என் பெயர் சுமித்ரா; கணவனைத் தொடர்ந்து வாழும் பத்தினி. போரில் மனோஜவ அரசன் கோலபனால் தோற்கடிக்கப்பட்டான்.
Verse 68
राज्याद्भ्रष्टो निरालंबो मया पुत्रेण चान्वितः । वनं विवेश ब्रह्मर्षे क्रूरसत्त्वभयानकम्
ஓ பிரம்மரிஷியே! அரசாட்சியிலிருந்து வீழ்ந்து ஆதரவற்ற அரசன்—என்னையும் தன் மகனையும் உடன்கொண்டு—கொடூர உயிர்கள் அச்சுறுத்தும் பயங்கர வனத்தில் நுழைந்தான்.
Verse 69
क्षुधया पीडितः पुत्रो ह्यावामन्नमयाचत । निरन्नो विधुरो राजा दृष्ट्वा पुत्रं क्षुधार्दितम्
பசியால் வாடிய மகன் எங்களிருவரிடமும் உணவு கேட்டான். ஆனால் உணவில்லாத, மனைவியிழந்த அரசன் தன் பிள்ளை பசியால் துடிப்பதைப் பார்த்து…
Verse 70
शोकाकुलमना ब्रह्मन्मूर्च्छितः पतितो भुवि । इति तद्वचनं श्रुत्वा शोकपर्याकुलाक्षरम्
ஓ பிராமணரே! துயரால் கலங்கிய மனத்துடன் அவன் மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தான். துயரால் நடுங்கும் எழுத்துகளாய் வந்த அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும்—
Verse 71
शक्तिपुत्रो मुनिः प्राह सुमित्रां तां पतिव्रताम् । मनोजवस्य नृपतेर्भार्यामग्निशिखोपमाम्
சக்தியின் புதல்வனான முனிவர் சுமித்ரையிடம் கூறினார்—அவள் பத்தினி, மன்னன் மனோஜவனின் மனைவி, அக்கினி நாவுபோல் ஒளிவிடுபவள்.
Verse 72
पराशर उवाच । मनोजवस्य भार्ये ते मा भीर्भूयात्कथंचन । युष्माकमशुभं सत्यमचिरान्नाशमेष्यति
பராசரர் கூறினார்—ஓ மனோஜவனின் மனைவியே! எவ்விதத்திலும் அஞ்சாதே. உங்களுடைய இந்தத் துன்பம் நிச்சயமாக விரைவில் நீங்கும்.
Verse 73
मूर्च्छां विहाय ते भद्रे क्षणादुत्थास्यते पतिः । ततः पराशरो विप्रः पाणिना तं नराधिपम्
அம்மையே, மயக்கத்தை விட்டுத் தங்கள் கணவர் கணநேரத்தில் எழுந்திடுவார். பின்னர் பிராமணர் பராசர முனிவர் தம் கையால் அந்த நராதிபதியைத் தொட்டார்.
Verse 74
पस्पर्श मंत्रं प्रजपन्ध्यात्वा देवं त्रियंबकम् । ततो मनोजवो राजा करस्पृष्टो महामुनेः
மந்திரம் ஜபித்தவாறே மும்முகக் கண்களையுடைய திரியம்பகனைத் தியானித்து அவர் அவனைத் தொட்டார். அப்போது மகாமுனியின் கைத் தொடுதலால் மன்னன் மனோஜவன்—
Verse 75
उत्थितः सहसा तत्र त्यक्त्वा मूर्च्छां तमोमयीम् । ततः पराशरमुनिं प्रणम्य जगतीपतिः । उवाच परमप्रीतः प्रांजलिर्विप्रसत्तमम्
அங்கேயே உடனே இருள்மயமான அந்த மயக்கத்தை விட்டுவிட்டு அவர் எழுந்தார். பின்னர் பூமியின் அதிபதி பராசர முனிவருக்கு வணங்கி, மிக மகிழ்ந்து, கைகூப்பி உயர்ந்த பிராமணரிடம் உரைத்தார்.
Verse 76
मनोजव उवाच । पराशरमुने त्वद्य त्वत्पादाब्जनिषेवणात्
மனோஜவன் கூறினான்— பராசர முனிவரே, இன்று உங்கள் திருவடித் தாமரைகளைச் சேவித்ததினால்—
Verse 77
मूर्च्छा मे विगता सद्यः पातकं चैव नाशितम् । त्वद्दर्शनमपुण्यानां नैव सिध्येत्कदाचन
என் மயக்கம் உடனே நீங்கியது; என் பாவமும் அழிந்தது. புண்ணியம் அற்றவர்களுக்கு உங்கள் தரிசனம் எக்காலத்திலும் கிடையாது.
Verse 78
रक्ष मां करुणादृष्ट्या च्यावितं शत्रुभिः पुरात् । इत्युक्तः स मुनिः प्राह राजानं तं मनोजवम्
“கருணை நிறைந்த பார்வையால் என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்; பகைவர்கள் என்னை நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே என் நகரிலிருந்து துரத்திவிட்டார்கள்.” என்று கூற, அந்த முனிவர் மனோஜவ அரசனிடம் உரைத்தார்.
Verse 79
पराशर उवाच । उपायं ते प्रवक्ष्यामि राजञ्च्छत्रुजयाय वै । रामसेतौ महापुण्ये गंधमादनपर्वते
பராசரர் கூறினார்—“அரசே, பகைவரை வெல்லும் வழியை உனக்குச் சொல்கிறேன்; மிகப் புண்ணியமான ராமசேதுவில், கந்தமாதன மலைப்பகுதியில்.”
Verse 80
विद्यते मंगलं तीर्थं सर्वैश्वर्यप्रदायकम् । सर्वलोकोपकाराय तस्मिन्सरसि राघवः
அனைத்து செல்வங்களையும் அருளும் ‘மங்கள தீர்த்தம்’ அங்கு உள்ளது. எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக அந்த ஏரியில் ராகவன் (ஸ்ரீராமன்) சந்நிதியாக இருக்கிறார்.
Verse 81
सन्निधत्ते सदा लक्ष्म्या सीतया राजसत्तम । सपुत्रभार्यस्त्वं तत्र गत्वा स्नात्वा सभक्तिकम्
அரசர்களில் சிறந்தவனே, அங்கு அவர் லக்ஷ்மீஸ்வரூபிணி சீதையுடன் எப்போதும் தங்கியிருக்கிறார். ஆகவே நீ மகனும் மனைவியுமுடன் அங்கு சென்று பக்தியுடன் நீராடுவாயாக.
Verse 83
वैभवात्तस्य तीर्थस्य नाशं यास्यत्यसंशयम् । मंगलानि च सर्वाणि प्राप्स्यसे न चिरान्नृप
அந்த தீர்த்தத்தின் மகிமையால் உன் அழிவு நிச்சயமாக அழிந்துபோகும்; அரசே, விரைவில் நீ எல்லா மங்களங்களையும் பெறுவாய்.
Verse 84
विजित्य शत्रूंश्च रणे पुनर्भूमिं प्रपत्स्यसे । अतस्त्वं भार्यया सार्द्धं पुत्रेण च मनोजव
போரில் பகைவரை வென்று நீ மீண்டும் உன் நிலத்தை அடைவாய். ஆகவே, மனோஜவா, மனைவி மற்றும் மகனுடன் சேர்ந்து புறப்படு।
Verse 85
गच्छ मंगलतीर्थं तद्गन्धमादनपर्वते । अहमप्यागमिष्यामि तवानुग्रहकाम्यया
கந்தமாதன மலையில் உள்ள அந்த மங்கள தீர்த்தத்திற்குச் செல். உனக்கு அருள் வழங்க விரும்பி நானும் அங்கு வருவேன்।
Verse 86
पराशरस्त्वेवमुक्त्वा राजमुख्यैस्त्रिभिः सह । प्रायात्सेतुं समुद्दिश्य स्नातुं मंगलतीर्थके
இவ்வாறு கூறிய பராசரர், மூன்று தலைசிறந்த அரசர்களுடன் சேர்ந்து, மங்கள தீர்த்தத்தில் நீராடுவதற்காக சேதுவை நோக்கிப் புறப்பட்டார்।
Verse 87
राजादिभिः सह मुनिर्विलंघ्य विविधं वनम् । वनप्रदेशदेशांश्च दस्युग्रामाननेकशः
அரசர் முதலியோருடன் முனிவர் பலவகை காடுகளைத் தாண்டினார்—காட்டுப்பகுதிகளும் நாடுபகுதிகளும் கடந்து, பல கொள்ளையர் கிராமங்களின் அருகே சென்றார்।
Verse 88
प्रययौ मंगलं तीर्थं गन्धमादनपर्वते । तत्र संकल्प्य विधिवत्सस्नौ स मुनिपुंगवः
அவர் கந்தமாதன மலையில் உள்ள மங்கள தீர்த்தத்தை அடைந்தார். அங்கு முறையாக சங்கல்பம் செய்து, அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் நீராடினார்।
Verse 89
तानपि स्नापयामास राजादीन्विधिपूर्वकम् । तत्र श्राद्धं च भूपालश्चकार पितृतृप्तये
பின்னர் அவர் அரசன் முதலியவர்களை விதிப்பூர்வமாக அங்கேயே நீராடச் செய்தார். அதே இடத்தில் அரசன் பித்ருத் திருப்திக்காக ஸ்ராத்தத்தையும் செய்தான்.
Verse 90
तत्र मासत्रयं सस्नौ राजा पत्नीसुतस्तथा । ततः पराशरमुनिः सस्नौ नियमपूर्वकम्
அங்கே அரசன் மனைவி மகனுடன் மூன்று மாதங்கள் நீராடினான். அதன் பின் பராசர முனிவரும் நியமத்துடன் நீராடினார்.
Verse 91
एवं मासत्रयं सस्नौ तैः साकं मुनिपुंगवः । मंगलाख्ये महापुण्ये सर्वामंगलनाशने
இவ்வாறு அவர்களுடன் முனிவர்களில் சிறந்தவர் மூன்று மாதங்கள் நீராடினார்—‘மங்களா’ எனப்படும் மகாபுண்ய தீர்த்தத்தில்; அது எல்லா அமங்கலங்களையும் அழிப்பது.
Verse 92
क्षेत्रश्राद्धादिकं चापि तत्तीरे कुरु भूपते । एवं कृते त्वया राजन्नलक्ष्मीः क्लेशकारिणी
ஓ அரசே! அந்தக் கரையிலேயே க்ஷேத்ர-ஸ்ராத்தம் முதலிய கர்மங்களையும் செய். ஓ ராஜன்! நீ இவ்வாறு செய்தால் துன்பம் தரும் அலட்சுமி (துர்பாக்கியம்) அகலும்.
Verse 93
चत्वारिंशद्दिनं तत्र मंत्रमेकाक्षरं नृपः । तत्र तीर्थे जजापासौ मुन्युक्तेनैव वर्त्मना
அங்கே அரசன் நாற்பது நாட்கள் ஒரெழுத்து மந்திரத்தை ஜபித்தான். மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் முனிவர் கூறிய முறையின்படியே ஜபத்தை நிறைவேற்றினான்.
Verse 94
एवमभ्यसतस्तस्य मंत्रमेकाक्षरं द्विजाः । मुनिप्रसादात्पुरतो धनुः प्रादुरभूद्दृढम्
ஓ த்விஜர்களே, அவன் இவ்வாறு ஒரெழுத்து மந்திரத்தை இடையறாது பயின்றபோது, முனிவரின் அருளால் அவன் முன் உறுதியான வில் வெளிப்பட்டது.
Verse 95
अक्षयाविषुधी चापि खड्गौ च कनकत्सरू । एकं चर्म गदा चैका तथैको मुसलोत्तमः
அழியாத அம்புத்தொகுப்புப் பை (தூணீர்) கூட வெளிப்பட்டது; மேலும் வாள்கள் மற்றும் பொன்னம்புகள்; அதோடு ஒரு கேடயம், ஒரு கதையும், அதுபோல ஒரு சிறந்த உலக்கையும் தோன்றின.
Verse 96
एकः शंखो महानादो वाजियुक्तो रथस्तथा । ससारथिः पताका च तीर्थादुत्तस्थुरग्रतः
மிகுந்த ஒலியுடைய ஒரு சங்கு வெளிப்பட்டது; குதிரைகள் பூட்டிய ரதமும்; சாரதியுடனும் கொடியுடனும்—அவன் முன் அந்தத் தீர்த்தத்திலிருந்து எழுந்தன.
Verse 97
कवचं कांचनमयं वैश्वानरसमप्रभम् । प्रादुर्बभूव तत्तीर्थात्प्रसादेन मुनेस्तथा
பொன்னால் ஆன, வைஶ்வானர அக்கினியைப் போல ஒளிவீசும் கவசமும், முனிவரின் அருளால் அந்தத் தீர்த்தத்திலிருந்து வெளிப்பட்டது.
Verse 98
हारकेयूरमुकुटकटकादिविभूषणम् । तीर्थानां प्रवरात्तस्मादुत्थितं नृपतेः पुरः
மாலைகள், தோளணிகள், கிரீடம், வளையல்கள் முதலிய அணிகலன்கள்—தீர்த்தங்களில் சிறந்த அந்தத் தீர்த்தத்திலிருந்து எழுந்து அரசன் முன் தோன்றின.
Verse 99
दिव्यांबरसहस्रं च तीर्थात्प्रादुरभूत्तदा । माला च वैजयंत्याख्या स्वर्णपंकजशोभिता
அப்போது அந்தத் தீர்த்தத்திலிருந்து ஆயிரம் தெய்வீக ஆடைகள் வெளிப்பட்டன; மேலும் பொன் தாமரைகளால் ஒளிரும் ‘வைஜயந்தி’ என்னும் மாலையும் தோன்றியது.
Verse 100
एतत्सर्वं समालोक्य मुनयेऽसौ न्यवेदयत् । ततः पराशरमुनिर्जलमादाय तीर्थतः
இதையெல்லாம் கண்டு அவன் முனிவருக்கு அறிவித்தான். பின்னர் பராசர முனிவர் அந்தத் தீர்த்தத்திலிருந்து நீரை எடுத்தார்.
Verse 101
अभ्यषिंचन्नरपतिं मंत्रपूतेनवारिणा । ततोऽभिषिक्तो नृपतिर्मुनिना परिशोभितः
மந்திரங்களால் புனிதமான நீரால் அவர் அரசனை அபிஷேகம் செய்தார். அப்போது முனிவரால் அபிஷிக்தனான அந்த மன்னன் ஒளிவீசினான்.
Verse 102
सन्नद्धः कवची खड्गी चापबाणधरो युवा । हारकेयूरमुकुटकटकादिविभूषितः
அந்த இளைய மன்னன் ஆயத்தமாகக் கவசம் அணிந்து, வாள் ஏந்தி, வில்-அம்புகளைத் தாங்கி இருந்தான்; மாலை, தோளணி, கிரீடம், வளையல்கள் முதலிய அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டான்.
Verse 103
दिव्यांबरधरश्चापि वाजियुक्त रथस्थितः । शुशुभेऽतीव नृपतिर्मध्याह्न इव भास्करः
தெய்வீக ஆடைகள் அணிந்து, குதிரைகள் பூட்டிய ரதத்தில் நின்ற அந்த மன்னன் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினான்—நண்பகல் சூரியனைப் போல.
Verse 104
तस्मै नृपतये तत्र ब्रह्माद्यस्त्रं महामुनिः । सांगं च सरहस्यं च सोत्सर्गं सोप संहृति
அங்கே மகாமுனி அந்த அரசனுக்கு பிரம்மா முதலிய தெய்வ அஸ்திரங்களை—அங்கோபாங்கங்களுடன், மறைநெறி இரகசியங்களுடன், செலுத்தும் முறையும் திரும்பப் பெறும் (உபசம்ஹார) முறையும் உடனாக—நன்கு உபதேசித்தார்।
Verse 105
उपादिशच्छक्तिपुत्रः सुमित्राजानये तदा । मनोजवोऽथ मुनिना ह्याशीर्वादपुरःसरम्
அப்போது சக்தியின் புதல்வன் பராசரர் சுமித்ராஜான அரசனுக்கு உபதேசம் செய்தார். பின்னர் முனிவரின் ஆசீர்வாதத்தை முன்னிலைப்படுத்தி மனோஜவன் தன் பணிக்குப் புறப்பட்டான்।
Verse 106
प्रेरितो रथमास्थाय प्रणम्य मुनिपुंगवम् । प्रदक्षिणीकृत्य तदाभ्यनुज्ञातो महर्षिणा
தூண்டப்பட்டு அவன் ரதத்தில் ஏறி, முனிவருள் சிறந்தவரை வணங்கி, அவரைச் சுற்றி வலம் வந்து, பின்னர் மகரிஷியிடமிருந்து அனுமதி பெற்றான்।
Verse 107
सार्द्धं पत्न्या च पुत्रेण प्रययौ विजयाय सः । स गत्वा स्वपुरं राजा प्रदध्मौ जलजं तदा
அவன் மனைவியும் மகனும் உடன் வெற்றிக்காகப் புறப்பட்டான். தன் நகரை அடைந்ததும் அந்த அரசன் அப்போது ஜலஜமான சங்கை ஊதினான்।
Verse 108
ततः शंखरवं श्रुत्वा गोलभस्तु ससैनिकः । युद्धाय निर्ययौ तूर्णं मनोजवनृपेण सः
அப்போது சங்கு முழக்கத்தைக் கேட்டு, கோலபஸ்து தன் படைகளுடன் மனோஜவ அரசனை எதிர்த்து போருக்காக விரைந்து வெளியே வந்தான்।
Verse 109
दिनत्रयं रणं जज्ञे गोलभेन नृपस्य वै । ततश्चतुर्थे दिवसे गोलभं तु ससैनिकम्
மூன்று நாட்கள் அரசனுக்கும் கோலபனுக்கும் கடும் போர் நிகழ்ந்தது. பின்னர் நான்காம் நாளில் அரசன் அவனை அவன் சேனையுடன் சேர்த்து வென்றான்.
Verse 110
मनोजवो नृपो युद्धे ब्रह्मास्त्रेण व्यनाशयत् । ततः सपुत्र भार्योऽयं पुरं प्राप्य निजं नृपः
போரில் மனோஜவ அரசன் பிரம்மாஸ்திரத்தால் பகைவரை அழித்தான். பின்னர் அவன் மனைவி, மகனுடன் தன் நகரை அடைந்தான்.
Verse 111
पालयन्पृथिवीं सर्वां बुभुजे भार्यया सह । तदाप्रभृति राजासौ नाहंकारं चकार वै
முழு பூமியையும் ஆள்ந்து காத்து, அவன் அரசி உடன் செல்வச் செழிப்பை அனுபவித்தான். அந்நாள்முதல் அந்த அரசன் அகந்தை கொள்ளவில்லை.
Verse 112
असूयादींस्तथा दोषान्वर्जयामास भूपतिः । अहिंसानिरतो दांतः सदा धर्मपरोऽभवत्
அரசன் பொறாமை முதலான குற்றங்களை விட்டு நீங்கினான். அஹிம்சையில் நிலைத்து, அடக்கமுடையவனாய், எப்போதும் தர்மத்தில் பற்றுடையவனானான்.
Verse 113
सहस्रं वत्सरानेवं ररक्ष स महीपतिः । ततो विरक्तो राजेन्द्रः पुत्रे राज्यं निधाय तु
இவ்வாறு அந்த பூமியாதிபதி ஆயிரம் ஆண்டுகள் நாட்டை காத்தான். பின்னர் வைராக்யம் கொண்டு, அரசன் அரசியலைத் தன் மகனிடம் ஒப்படைத்தான்.
Verse 114
जगाम मंगलं तीर्थं गन्धमादनपर्वते । तपश्चचार तत्रासौ ध्यायन्हृदि सदाशिवम्
அவன் கந்தமாதன மலைமேல் உள்ள மங்களம் எனும் புனித தீர்த்தத்திற்குச் சென்றான். அங்கே தவம் செய்து, உள்ளத்தில் சதாசிவனைத் தியானித்தான்.
Verse 115
ततोऽचिरेण कालेन त्यक्त्वा देहं मनोजवः । शिवलोकं ययौ राजा तस्य तीर्थस्य वैभवात्
பிறகு சிறிது காலத்திலேயே மனோஜவன் உடலைத் துறந்தான்; அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அந்த அரசன் சிவலோகத்தை அடைந்தான்.
Verse 116
तस्य भार्या सुमित्रापि तस्यालिंग्य तनुं तदा । अन्वारूढा चितां विप्राः प्राप तल्लोकमेव सा
ஓ பிராமணர்களே, அவன் மனைவி சுமித்ராவும் அப்போது அவன் உடலை அணைத்துக் கொண்டு சிதையில் ஏறினாள்; அவளும் அதே லோகத்தை அடைந்தாள்.
Verse 117
श्रीसूत उवाच । एवं प्रभावं तत्तीर्थं श्रीमन्मंगलनामकम् । मनोजवो नृपो यत्र स्नात्वा तीर्थे महत्तरे
ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—ஸ்ரீமான் ‘மங்கள’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமை இத்தகையதே. அந்த மகாதீர்த்தத்தில் நீராடி அரசன் மனோஜவன் (இவ்வாறு) அருள் பெற்றான்.
Verse 118
शत्रून्विजित्य देहांते शिवलोकं ययौ स्त्रिया । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सेव्यं मंगलतीर्थकम्
பகைவரை வென்று, வாழ்வின் முடிவில் அவன் மனைவியுடன் சிவலோகத்தை அடைந்தான். ஆகவே மங்கள தீர்த்தத்தை முழு முயற்சியுடன் சேவித்து தரிசிக்க வேண்டும்.
Verse 119
तीर्थमेतदतिशोभनं शिवं भुक्तिमुक्तिफलदं नृणां सदा । पापराशितृणतूलपावकं सेवत द्विजवरा विमुक्तये
இந்தத் தீர்த்தம் மிகச் சிறப்பும் சிவமயமும் உடையது; மனிதர்க்கு எப்போதும் போகமும் மோட்சமும் எனும் பலனை அளிக்கும். உலர்ந்த புல், பருத்தித் தூள்போல் பாவக் குவியலை எரிக்கும் தீயென இதை, ஓ இருபிறப்போரின் சிறந்தவரே, முழு விடுதலைக்காகச் சேவிக்கவும்।