Markandeya Purana

ဤအဖွင့်အခန်းသည် မင်္ဂလာကောင်းချီးဖြင့် စတင်ကာ နာရာယဏ၊ စရஸဝတီ နှင့် ဗျာသ မဟာဋ္ဌာနတို့အား နမස්ကာရပြု၍ အာဟွာန်ခေါ်ဆိုသည်။ သဒ္ဓါနှင့် ဉာဏ်ပညာ တိုးပွားစေကာ သာသနာတရား၏ စကားတော် ပျော်ရွှင်သန့်ရှင်းစွာ စီးဆင်းစေရန် ဆုတောင်းထားသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် စုပဏ္ဏဝంశ၊ ဂရုဍ၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကို ဖော်ပြပြီး ဓမ္မသင်ခန်းစာပေးသော ဥပခ္ယာနတစ်ပုဒ်ကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ပညာရှိငှက်များ ကင်္ကာနှင့် ကန္ဓာရာတို့၏ မွေးဖွားလာပုံ၊ သီလ၊ သစ္စာနှင့် ဓမ္မကို လေးစားလိုက်နာခြင်း၏ အကျိုးကို သဒ္ဓါဖြင့် ရှင်းလင်းတင်ပြသည်။

ဇိုင်မိနီသည် ဗိန္ဓျတောင်တန်း၏ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဓမ္မ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ရှာဖွေသည်။ ထိုနေရာတွင် ဓမ္မပက္ခီများ—ဓမ္မကို သင်ကြားသော ဉာဏ်ပညာရှိ ငှက်များ—နှင့် တွေ့ဆုံပြီး မဟာဘာရတအကြောင်း စိတ်တွင်းသံသယ ၄ ချက်ကို မေးမြန်းသည်။ ထိုမေးမြန်းဖြေကြားမှုမှ နာရာယဏ သဒ္ဓန္တကို စတင်ဖွင့်လှစ်ကာ ဗိဿဏု၏ ကရုဏာနှင့် ဓမ္မတရား၏ အမြစ်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။

ဤအধ্যာယတွင် ဘလရာမသည် တီရ္ထယာထရာကို စတင်ရာတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် တာဝန်ခံမှုကြား ဒုက္ခရသကို ခံစားရသည်။ ရေဝတ၏ တောအုပ်တွင် မူးယစ်ကာ လှည့်လည်သွားလာပြီး အမျက်နှင့် သဒ္ဓါရသတို့ ပေါင်းစည်းကာ ထင်ဟပ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မသင့်လျော်စွာ ပြုမူသော စူတကို သတ်ဖြတ်၍ ဓမ္မနှင့် အကျင့်သိက္ခာကို သတိပေးသည့် အဖြစ်အပျက်ကို ဖော်ပြသည်။

ဤအধ্যာယတွင် ဟရိශ්ချန္ဒရ မင်း၏ သစ္စာစမ်းသပ်မှုကို ဖော်ပြသည်။ သစ္စာနှင့် ဓမ္မကို မဖောက်မပြန်ရန် အာဏာစွန့်၍ မိဖုရားနှင့် သားကို ရောင်းချကာ နောက်ဆုံးတွင် သင်္ချိုင်းမီးဖို၌ ချန္ဒာလာ၏ ကျွန်အဖြစ် ချုပ်နှောင်ခံရသည်။ ဝမ်းနည်းမှု၊ သည်းခံမှုနှင့် သစ္စာတည်ကြည်မှု၏ ရသာကို ထင်ဟပ်စေသည်။

အဓ್ಯಾಯ ၁၀ တွင် ဇိုင်မိနီသည် မွေးဖွားခြင်း၊ သေဆုံးခြင်း၊ ကမ္မနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိ သတ္တဝါ၏ ခရီးစဉ်အကြောင်း မေးခွန်းများ ထုတ်ပြန်သည်။ သတ္တဝါသည် မိခင်ဝမ်းထဲသို့ မည်သို့ဝင်ရောက်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းလာသည်၊ မွေးဖွားရာတွင် ခံစားရသော ဒုက္ခနှင့် သေပြီးနောက် သွားရာလမ်းကို စူးစမ်းသည်။ ကမ္မဖလ၊ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ရေးအလင်းရောင်ကိုလည်း ထင်ဟပ်စေသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် သားက နာရကများ၏ အကြမ်းဖက်သောဒဏ်ခတ်မှုကို သတိပေးရန် ဖော်ပြသည်။ Mahāraurava၊ Tamas၊ Nikṛntana၊ Apratiṣṭha၊ Asipatravana နှင့် Taptakumbha ဟူသော နာရကများတွင် ကမ္မအကျိုးအရ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုများကို ခံရကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သဒ္ဓါကို နှိုးဆော်ကာ ဓမ္မလမ်းသို့ ပြန်လှည့်စေသည်။

ဤအধ্যာယတွင် ယမမင်း၏တမန်က ကမ္မ၏အကျိုးဆက်နှင့် နရကတွင် ခံရသောဒဏ်ရာဒုက္ခများ၏ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြသည်။ လိမ်လည်မှု၊ အကြမ်းဖက်မှု၊ ခိုးယူမှု၊ ဓမ္မကိုဖောက်ဖျက်မှု၊ သာသနာကိုမလေးစားမှု စသည့် အပြစ်များအလိုက် သတ္တဝါတို့သည် သင့်တော်သလို ပြန်လည်ခံစားရကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဤသင်ခန်းစာသည် ဓမ္မကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး သုစရိုက်ကို လိုက်နာကာ နရကဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ရန် တိုက်တွန်းသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် အဖနှင့်သား၏ ဆွေးနွေးပွဲမှတစ်ဆင့် စွန့်လွှတ်ခြင်း (ဝိရာဂ) နှင့် ဓမ္မ၏အနှစ်သာရကို ဖော်ပြသည်။ သားက ကာမ၊ ဒေါသ၊ အဟင်ကာရတို့ကို လျော့ချကာ အတ္တသိမ်မွေ့မှုနှင့် မောက္ခသို့ ဦးတည်ရန် အကြံပေးသည်။ ထို့နောက် အနသုယာ–မဏ္ဍဗျ အဖြစ်အပျက်တွင် ပတိဝရတ၏ အာနုဘော်ကို ပြသပြီး သစ္စာနှင့် သန့်ရှင်းမှုကြောင့် နေထွက်ခြင်းကိုတောင် ရပ်တန့်စေနိုင်ကာ ဓမ္မ၏တန်ခိုးသည် သဘာဝစည်းကမ်းကိုပါ ကျော်လွန်နိုင်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် အာర్జုနသည် အာဏာပလ္လင်ကို လိုလားမနေဘဲ သာသနာတရားနှင့် အပြစ်ကြောက်ခြင်းကြောင့် ငြင်းပယ်သည်။ ဂါရ္ဂမုနိက ဒတ္တात्रေယကို အာရాధနာပြုရန်နှင့် လက္ခ္မီ၏ တည်နေရာအကြောင်း စူးစမ်းရန် ညွှန်ကြားသည်။ ဒတ္တात्रေယ၏ သန့်ရှင်းသော ဒർശနဗိဇ္ဇာနှင့် လက္ခ္မီ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဒေဝတားများသည် ဒိုင်တျာများကို အနိုင်ယူကာ ကမ္ဘာတွင် ကောင်းကျိုးပြန်လည်တည်မြဲလာသည်။

ဤအধ্যာယတွင် ရိတဓွဇသည် နာဂမင်းသားများနှင့် တွေ့ဆုံကာ မေတ္တာမိတ်သဟာယဖြစ်လာပုံကို ဖော်ပြသည်။ သစ္စာနှင့် ဓမ္မကို အခြေခံ၍ နာဂတို့က အံ့ဖွယ်မြင်းရတနာ “ကူဝလယာ” ၏ မူလအစနှင့် အာနိသင်ကို ပြောပြကာ သူ၏ ခရီးလမ်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးသည့် အကြောင်းကို ရသပြည့်ဝစွာ ရှင်းလင်းသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ကုဝလယာရှွ (Kuvalayāśva) မင်းကြီးကို ဒိုင်တျ/အဆုရတို့၏ လှည့်ကွက်နှင့် လိမ်လည်မှုကြောင့် သေဆုံးရပုံကို ဖော်ပြသည်။ မဒလာသာ (Madalasā) မိဖုရားသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲ၍ သစ္စာနှင့် သံယောဇဉ်ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို မီးထဲသို့ ဝင်ကာ သတ္တိရှိစွာ အတူလိုက်ပါသွားသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯ၌ ကုဝလယာရှွ မင်းသည် လက်ဆောင်များနှင့် ချီးမွမ်းမှုတို့ကို ဓမ္မတရားအရ မကပ်လှုပ်ဘဲ ငြင်းပယ်သည်။ ထို့နောက် မဒာလသာ၏ မာယာကို မြင်တွေ့ကာ လောကဓမ္မ၏ မတည်မြဲမှုနှင့် မောဟကို သိမြင်၍ စိတ်ကို သတိနှင့် ဝိဝေကသို့ ပြန်လှည့်စေသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯ၌ မဒာလသာ မိခင်သည် သားကို «အလရက» ဟု အမည်ပေးကာ၊ လောကကို စွန့်လွှတ်လိုသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို သာသနာတရားဖြင့် ပြန်လည်ညှိနှိုင်းပေးသည်။ ထို့နောက် က్షတ္တရိယဓမ္မ—ပြည်သူကို ကာကွယ်ခြင်း၊ တရားမျှတမှု ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ရာဇဝတ္တရားကို ထမ်းဆောင်ခြင်း—သို့ ဦးတည်စေသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် အလားကာသည် မိခင် မဒလာသာထံ၌ ဝဏ္ဏနှင့် အာရှရမဓမ္မကို မေးမြန်းသည်။ မဒလာသာက ကရုဏာဖြင့် လူ့ဘဝ၏ လမ်းညွှန်အဖြစ် ဝဏ္ဏလေးမျိုး၏ တာဝန်နှင့် အာရှရမလေးပါး—ဗြဟ္မစရိယ၊ ဂೃಹಸ್ಥ၊ ဝါနပရസ്ഥ၊ သံန്യാസ—၏ ကျင့်ဝတ်ကို သေချာရှင်းလင်းပေးသည်။

အဓ್ಯಾಯ ၃၀ တွင် မဒာလာစာသည် အိမ်ထောင်ရေးဓမ္မကို သင်ကြားသည်။ အိမ်ကို သန့်ရှင်းစွာ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ခင်ပွန်း၊ မိဘ၊ ဧည့်သည်တို့ကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ သဒ္ဓါဖြင့် ဒါနပြုခြင်းနှင့် အလုပ်အကိုင်ကို တရားမျှတစွာ စီမံခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် ကာလသတ်မှတ်ချက်အလိုက် ပြုလုပ်ရသော နိုင်မိတ္တိက-ရှရဒ္ဓ ရိတုများကို ရှင်းလင်းကာ ဘိုးဘွားတို့အား ပူဇော်၍ ကုသိုလ်တိုးစေကြောင်း ဆိုသည်။

ဤအধ্যာယတွင် ပာရ္ဝဏ-ရှရဒ္ဓ (Parvaṇa Śrāddha) ကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ပုံကို ဖော်ပြသည်။ ဘိုးဘွားပိတೃများ နှစ်သက်သော အစားအစာများနှင့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို ရှင်းလင်းပြီး မသင့်လျော်၍ ရှောင်ကြဉ်ရမည့် အရာများကိုလည်း ဖော်ထုတ်ကာ ပူဇော်ပွဲ၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် ကုသိုလ်ဖလကို ထိန်းသိမ်းစေသည်။

ဤအধ্যာယတွင် မဒာလာသာက အိမ်ထောင်ရှင်တို့၏ စဒာစာရ (ကောင်းမွန်သောအကျင့်) ကို သင်ကြားသည်။ ကိုယ်စိတ်သန့်ရှင်းမှု၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ နေ့စဉ်ကာလကိစ္စများ၊ သန္ဓျာဝန္ဒန၊ ဂျပ၊ ပူဇာ၊ အဂ္နိဟోతရနှင့် ဒေဝတားကို ရိုသေခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ အမှန်တရား၊ မေတ္တာကရုဏာ၊ ဧည့်သည်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြင့် အိမ်တွင်းသမိုင်းတရားနှင့် အေးချမ်းမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် အလေးပေးသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် မဒာလသာသည် ရိတဓွဇ မင်းကြီးအား နောက်ဆုံးအကြံဉာဏ်ပေးကာ အသက်တာ၏ မတည်မြဲမှုနှင့် အာဏာ၏ မခိုင်မြဲမှုကို သတိပေးသည်။ မကပ်လှမ်းသောစိတ်၊ တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသဘောသို့ လှည့်ပြောင်းခြင်းကို သင်ကြားသည်။ မင်းကြီးသည် ထိုဩဝါဒကို ငြိမ်းချမ်းစွာ လက်ခံပြီး ရာဇပလ္လင်ကို စွန့်ကာ သံယာသနှင့် မောက္ခရှာဖွေရန် သွားလေသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯ၌ ဒတ္တात्रေယျ သည် «မမတာ» (ငါ့ဟာ၊ ငါ့သူ) ဟူသော ကပ်လျက်မှုကို စွန့်ပစ်ရန်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ၊ ပစ္စည်းဥစ္စာ၊ ဆက်နွယ်မှုတို့နှင့် မိမိကို မတူညီအောင် မသတ်မှတ်ရန် သင်ကြားသည်။ အတ္တမသိမြင်ခြင်း၊ ဝိရာဂျာ၊ သမာဓိနှင့် ပညာဖြင့် ဒုက္ခကို ကျော်လွှားကာ မောက္ခသို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

ဤအধ্যာယတွင် ယောဂီ၏ သမာဓိကို တားဆီးသော အုပါဆာဂ (Upasarga) များ၊ စိတ်၏ သေးငယ်သိမ်မွေ့သော အာရုံစိုက်မှုများနှင့် လမ်းခရီးပေါ်တွင် ပေါ်လာနိုင်သော လှည့်ဖြားမှုများကို ဖော်ပြသည်။ ကြောက်ရွံ့မှု၊ အာရုံလွဲမှု၊ အံ့ဩဖွယ် အာဏာများကြောင့် မာနတက်ခြင်းတို့ကို သတိနှင့် သီလဖြင့် ကျော်လွှားရန် သင်ကြားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အष्टစိဒ္ဓိ (siddhi ၈) ကို ရှင်းပြပြီး မောက္ခသို့ မျက်နှာမူကာ အာဏာကို မလိုလားမက်မောရန် သတိပေးသည်။

အဓ್ಯಾಯ ၄၂ တွင် ဒတ္တಾತ್ರေယာက “အောမ်” (ပရဏဝ) ၏ ယောဂအဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းလင်းတော်မူသည်။ A-U-M မာတ်ရာများနှင့် နောက်ဆုံးတိတ်ဆိတ်သံ (အမာတ်ရာ) ကို ကမ္ဘာလောကများနှင့် ဆက်နွယ်သည့် အတွင်းလမ်းကြောင်းအဖြစ် ဖော်ပြပြီး၊ ပရဏဝကို သမాధိဖြင့် တရားထိုင်လျှင် စိတ်သန့်စင်ကာ အဟင်ကာရ ပျောက်ကင်း၍ မောက္ခသို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း သင်ကြားသည်။

အဓ್ಯಾಯ ၄၄ တွင် သုဗာဟုက ကာရှီဘုရင်အား မင်းတရားနှင့် သမ္မာဓမ္မအုပ်ချုပ်မှုကို အကြံဉာဏ်ပေးသည်။ ထို့နောက် အလရ္ကသည် လောကီပျော်ရွှင်မှု၏ မတည်မြဲမှုကို သိမြင်ကာ ရာဇပလ္လင်ကို စွန့်လွှတ်၍ ဝိုင်ရာဂျာနှင့် ယောဂကျင့်စဉ်ဖြင့် စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် မောက္ခကို ရှာဖွေသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် စကြဝဠာပျက်ကွယ်ခြင်း (ပရလယ) ကိုဖော်ပြပြီး၊ ထို့နောက် မူလအခြေအနေမှ ဘြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းလာပုံကိုဆိုသည်။ ထို့ပြင် ယုဂ (Yuga) မန်ဝန္တရ (Manvantara) နှင့် ဘြဟ္မာ၏ တစ်နေ့ကာလ စသည့် ကာလတိုင်းတာမှုများကို စနစ်တကျ သတ်မှတ်ရှင်းလင်းကာ စကြဝဠာ၏ လှည့်ပတ်သဘောကို ထင်ဟပ်စေသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဗြဟ္မာမှ စကြဝဠာသတ္တဝါတို့ ပေါ်ထွန်းလာပုံကို ရှင်းလင်းသည်။ ည၊ နေ့၊ မိုးလင်းမိုးချုပ် (ဆန်ဓျာ) တို့၏ အလှည့်အပြောင်းနှင့်အတူ ပရကృత–ဝೈကృత စೃಷ್ಟိအဆင့်ဆင့်၊ သတ္တဝါအမျိုးအစားများ ပေါ်ပေါက်လာသည့် အစီအစဉ်ကို သာသနာတရားသဘောဖြင့် ဖော်ပြသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဘြဟ္မာ၏ မနောသတ္တိဖြင့် ဖန်ဆင်းသော မနောဇပုတ্ৰများ၊ စွယမ္ဘူဝ မနု၏ မျိုးဆက်အဆက်ဆက်ကို ရှင်းလင်းဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အလက္ခ္မီ၏ အဖွဲ့ဝင် ဒုဿဟတို့အား ဘြဟ္မာက အမိန့်တော်ချ၍ သူတို့နေထိုင်ရမည့် နေရာနှင့် အကျင့်စည်းကမ်းကို သတ်မှတ်ကာ ဓမ္မကို မဖျက်စီးစေရန် တားမြစ်တော်မူသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် နီလာလိုဟိတ (ရုဒ္ဒရ) သည် အလွန်တောက်ပသော တေဇောဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာပုံကို ဖော်ပြပြီး၊ ဘြဟ္မာသည် သူ၏ အမည်များစွာ၊ နေရာတည်ရာများ၊ နေထိုင်ရာအဘိုဒ်များနှင့် အာသနာတို့ကို ခွဲဝေသတ်မှတ်ပေးသည်။ ထို့ပြင် ရုဒ္ဒရ၏ သက္တိ/ဇနီးများ၊ သားသမီးများနှင့် မျိုးရိုးလိုင်းများကိုလည်း စနစ်တကျ ရှင်းလင်းကာ သာသနာတော်၏ အာနုဘော်နှင့် ဘုရားကိုးကွယ်မှု၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဇမ္ဗူဒွီပ၏ ကမ္ဘာဗေဒကို သန့်ရှင်းစွာဖော်ပြ၍ တိုက်ကြီးများနှင့် ပတ်လည်ဝန်းရံသော သမုဒ္ဒရာများ၊ ဝර්ෂa (ဒေသခွဲ) များ၏ ခွဲခြားမှု၊ နိုင်ငံအမည်များနှင့် အလယ်ဗဟို မေရုတောင်၏ တည်နေရာကို ရှင်းလင်းစွာဆိုထားသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဂင်္ဂါမြစ်၏ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပုံကို ဖော်ပြပြီး၊ သီဝ၏ ဇဿာပေါ်တွင် ထိန်းသိမ်းကာ လောကကို သန့်စင်ရန် လမ်းကြောင်းလေးမျိုးဖြင့် အရပ်လေးဘက်သို့ စီးဆင်းသွားသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဇမ္ဗူဒွီပနှင့် ဝရ္ဿများကို အစဉ်လိုက် ရှင်းပြကာ ဒေသအလိုက် လူနေမှု၊ ဓမ္မအခြေအနေ၊ ကမ္မဖလများ၏ ကွာခြားမှုကို တင်ပြသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် နာရာယဏ၏ ကူර්မ (လိပ်) ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို အခြေခံ၍ ဘာရတဒေသကို မြေပုံကဲ့သို့ ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ နက္ခတ်များ၊ ဒေသအပိုင်းအခြားများနှင့် ဦးတည်ရာများကို စနစ်တကျ ရှင်းလင်းကာ ဂြိုဟ်များ၏ အနာတရ/ဒုက္ခပေးမှုများက လူ့ဘဝနှင့် နိုင်ငံဒေသများအပေါ် သက်ရောက်ပုံကို သာသနာတရားအလေးအနက်ဖြင့် တင်ပြသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် မေရုတောင်ကို ဗဟိုထား၍ ကိမ္ပုရုရှ-ဝර්ෂ၊ ဟရိ-ဝර්ෂ၊ အီလဝෘတ (မေရု-ဝර්ෂ)၊ ရာမ്യက နှင့် ဟိရဏ္ယမယ တို့၏ သန့်ရှင်းသော မြေဒေသဖော်ပြချက်များကို ဆိုထားသည်။ တောင်တန်း၊ မြစ်များ၊ လမ်းကြောင်းနှင့် နေထိုင်မှုသဘောသဘာဝများကို အကျဉ်းချုပ်တင်ပြကာ ဟရိ/ဝိෂ္ဏုအား ဘက္တိဖြင့် ချီးမွမ်းရာမှ ကြည်ညိုမှုရသာကို ထင်ဟပ်စေသည်။

အဓ್ಯಾಯ ၆၂ တွင် မီးဘုရား အဂ္နိသည် ဗြာဟ္မဏ လူငယ်၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သာသနာရေးကိစ္စကို ဆောင်ရွက်သည်။ ဝရုသိနီသည် ချစ်ခြင်းကြောင့် စိတ်နာကျင်၍ အလွန်ပူပန်ကာ၊ ကာလီသည် ရုပ်ပြောင်းဖုံးကွယ်၍ လှည့်စားစမ်းသပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

အဓ್ಯಾಯ ၆၄ တွင် မာရ္ကဏ္ဍေယ ပုရာဏ၌ ကလာဝတီ (ဝိဘာဝရီ) သည် သဒ္ဓါနှင့် သစ္စာတရားဖြင့် စ္ဝရောစိရှအား မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံကာ ပဒ္မိနီ ဝိဒျာ (Padminī Vidyā) ဟူသော လျှို့ဝှက်ဗေဒပညာကို ပေးအပ်သည်။ ဤအခန်းသည် ချစ်ခြင်းရသ၊ စွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းခြင်း၏ အကျိုးကို ဖော်ပြသည်။

အခန်း ၆၉ တွင် မင်းကြီးက မိဖုရားကို လျစ်လျူရှု၍ စွန့်ပစ်သဖြင့် ဓမ္မတရားနှင့် နိုင်ငံရေးအကျင့်စည်းကမ်း ပျက်ယွင်းသွားကြောင်း ဆိုထားသည်။ ရှင်ရသီက မယားစွန့်ပစ်ခြင်း၏ အပြစ်ဒဏ်ကို ဖော်ပြပြီး ပရာယရှ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ကို ဆောင်ရွက်ကာ ဓမ္မကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် သင်ကြားသည်။

ဤအধ্যာယတွင် မိဖုရားကိုဆုံးရှုံးပြီးနောက် ဘုရင်၏နောင်တနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကိုဖော်ပြသည်။ ဘုရင်သည် မိဖုရား၏ကောင်းမြတ်သဘော၊ အကူအညီနှင့် မိမိ၏အမှားများကိုပြန်လည်သတိရကာ စိတ်ပူပန်နေသည်။ သာသနာ့ရသီက ဇနီးသည်သည် သာသနာ(ဓမ္မ)၊ အကျိုး(အర్థ)နှင့် ပျော်ရွှင်မှု(ကာမ)တို့တွင် အတူတကွလမ်းညွှန်သော ‘သဟဓမ္မိနီ’ ဖြစ်ကြောင်း၊ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် နိုင်ငံရေးတည်ငြိမ်မှုအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ ထို့နောက် ဘုရင်အား ဓမ္မအတိုင်း စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေပြီး ဇနီး၏တန်ဖိုးကိုသိမြင်ကာ မျှတစွာအုပ်ချုပ်ရန် အကြံပေးသည်။

ဤအধ্যာယတွင် အုတ္တမ မန္ဝန္တရ၏ အခါကာလကို ဖော်ပြ၍ ဒေဝတားအတန်းအစားများ၊ ဒေဝသဘင်အုပ်စုများကို စနစ်တကျ ရှင်းလင်းသည်။ ထို့နောက် အိန္ဒြာ စုရှန္တိကို ကောင်းကင်ဘုံ၏ အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြပြီး၊ ဓမ္မကို အခြေခံသော မင်းဆက်အမျိုးအနွယ်၏ ဆက်လက်စဉ်ဆက်ကိုလည်း ရေးရာပြသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ရေဝတီ နက္ခတ်၏ ကျဆင်းပျက်စီးမှုကို အဓမ္မနှင့် အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ဖော်ပြပြီး၊ နောက်တစ်ဖန် သဒ္ဓါနှင့် ယဇ్ఞပူဇာတို့၏ အာနုဘော်ကြောင့် ပြန်လည် ထူထောင်ရရှိသည့် အကြောင်းကို ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် ရိုင်ဝတ မနု၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် ရိုင်ဝတ မနွန္တရ စတင်ခြင်းကို ဓမ္မ၏ အလင်းဖြင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြကာ ကမ္မ၏ အကျိုးဆက်နှင့် ကရုဏာ၏ ကယ်တင်မှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် သုရိယ၏တောက်ပအပူကို မခံနိုင်သဖြင့် စဉ္ဉာဒေဝီသည် ဆုတ်ခွာ၍ တပသျာပြုကာ မိမိ၏အရိပ် “ချာယာ” ကို အစားထိုးထားသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ယမနှင့် ယမုနာတို့ မွေးဖွားလာခြင်း၊ အမှန်တရားပေါ်ပေါက်လာခြင်းနှင့် မိသားစုဓမ္မကို ပြန်လည်ညှိနှိုင်းသည့် ရသာများကို ဖော်ပြသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဝိုင်ဝස්ဝတ မန်ဝန္တရကို ဖော်ပြကာ ဒေဝတားအတန်းအစားများ၊ အင်ဒြာတို့၏ အုပ်စုများနှင့် အခြားဒေဝဂဏများကို စနစ်တကျ ရှင်းလင်းသည်။ ထို့ပြင် ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းသော သတ္တမဟာရိရှီ (ရိရှီ ၇ ပါး) ကို ဖော်ပြပြီး၊ မနု ဝိုင်ဝස්ဝတ၏ သား ၉ ယောက်၏ အမည်နှင့် မျိုးဆက်ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ပုံကို သာသနာတော်သဘောဖြင့် တင်ပြသည်။

ဘုရင် သုရထ နှင့် သမာဓိ သာမဏေတို့သည် အာဏာနှင့် ဥစ္စာဆုံးရှုံး၍ စိတ်ဒုက္ခကြုံရာမှ ရှင်မေဓာသ ရသီထံ သွားရောက်မေးမြန်းကြသည်။ ရသီက မဟာမာယာ၏ အာနုဘော်၊ လောကကို မောဟဖြင့် ချည်နှောင်ပုံနှင့် မဓု–ကೈတဘ အစပြုဇာတ်ကြောင်းကို စတင်ဖော်ပြသည်။

ဒေဝီ ခဏ္ဍိကာသည် ဒေဝတားတို့နှင့်အတူ မဟိသာသုရ၏ စစ်တပ်ကြီးကို အာယုဓများနှင့် သက္တိတော်ဖြင့် ချေမှုန်းသည်။ ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲအပြီး မဟိသာသုရသည် ပုံသဏ္ဍာန်မျိုးစုံ ပြောင်းလဲကာ တိုက်ခိုက်သော်လည်း ဒေဝီက နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို သတ်ဖြတ်၍ အဓမ္မကို ဖျက်ဆီးကာ ဓမ္မကို ပြန်လည်တည်ထောင်သည်။

အဓ್ಯಾಯ ၈၅ တွင် နတ်ဘုရားတို့သည် မဟာဒေဝီကို သဒ္ဓါဖြင့် စုဝေးကာ စတုတိတော်များဖြင့် ချီးမွမ်း၍ အသူရတို့ကို အနိုင်ယူရန် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို တောင်းခံကြသည်။ ထို့နောက် ပာရဝတီမှ သန့်ရှင်းသော တေဇောဓာတ်ထွက်ပေါ်ကာ “ကೌသိကီ” ဟူသော ဒေဝီရုပ်သစ် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ သုမ္ဘဟာ ထိုသတင်းကို ကြားသိပြီး မိမိအာဏာကို ထုတ်ဖော်ကာ ဒေဝီထံသို့ သံတမန်ကို စေလွှတ်သည်။

အဓ್ಯಾಯ ၈၇ တွင် မာရ္ကဏ္ဍေယ ပုရာဏအရ ဒေဝီကောသိကာသည် အာသုရများကိုနှိမ်နင်းရန် မျက်ခုံးမှ အမဲရောင် ကာလီကို ပေါ်ထွန်းစေသည်။ သုမ္ဘ–နိသုမ္ဘက ဒေဝီကိုဖမ်းဆီးရန် ဓူမရလိုချနကို စေလွှတ်သော်လည်း ဒေဝီ၏ သာသနာတော်ဝါစကားနှင့် ကာလီ၏ အင်အားကြောင့် သူသည် ပျက်စီးသေဆုံးသည်။ ထို့နောက် ချဏ္ဍနှင့် မုဏ္ဍ တိုက်ခိုက်လာသော်လည်း ကာလီက သတ်ဖြတ်ကာ ခေါင်းများကို ဒေဝီထံ ဆက်ကပ်သည်။ ထိုကြောင့် ဒေဝီက ကာလီအား “ချာမုဏ္ဍာ” ဟူသော နာမတော်ကို ပေးတော်မူသည်။

အဓ್ಯಾಯ ၈၉ တွင် မာရ္ကဏ္ဍေယ ပုရာဏအရ ဒေဝီသည် သုမ္ဘနှင့် နိရှုမ္ဘတို့၏ အာသုရစစ်တပ်ကို ဆက်လက်နှိမ်နင်းသည်။ စစ်တပ်ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်၍ သုမ္ဘသည် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ နိရှုမ္ဘကို ရှေ့တန်းသို့ တိုက်ခိုက်စေသည်။ ဒေဝီ၏ တေဇောဓာတ်နှင့် သတ္တိကြောင့် အာသုရများ ပြိုကွဲပြီး နိရှုမ္ဘကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် နိရှုမ္ဘ ကျဆုံးသေဆုံးသည်။ ဤအခန်းသည် ဓမ္မ၏ အောင်မြင်မှုနှင့် ဒေဝီ၏ ကရုဏာတန်ခိုးကို ဂုဏ်ပြုဖော်ပြသည်။

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် နတ်ဘုရားတို့သည် ကာတျာယနီ ဒေဝီအား ရိုသေမြတ်နိုးစွာ စတုတိဂါထာများဖြင့် ချီးမွမ်းပူဇော်ကြသည်။ ဒေဝီသည် ထိုစတုတိကို လက်ခံကာ အနာဂတ်တွင် ဓမ္မကို ကာကွယ်ရန်၊ အသူရတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် သဒ္ဓါရှိသူများကို ကယ်တင်ရန် မိမိ၏ မျိုးမျိုးသော ပေါ်ထွန်းအဝတားများကို ကြိုတင်ဟောကြားသည်။

ဒေဝီမဟာတ္မ்ய၏ နိဂုံးတွင် ဒေဝီသည် သုရဋ္ဌနှင့် ကုန်သည်အား မိမိ၏ ဒေဝီဝါကျဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ပေါ်ထွန်းကာ ကောင်းချီးပေးသည်။ သုရဋ္ဌသည် မိမိ၏ နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်ရရှိပြီး အနာဂတ်တွင် မနု (ဆာဝရ္ဏိ) အဖြစ် မွေးဖွားမည်ဟု ချီးမြှင့်ခံရသည်။ ကုန်သည်သည် ဗဟုသုတ၊ ဝိရာဂျ၊ မောက္ခသို့ ဦးတည်သော သဒ္ဓာနှင့် တရားလမ်းကို ရရှိသည်။ ဒေဝီသည် မိမိကို စိတ်နှလုံးဖြင့် သီချင်းဆိုကာ သတိရသူတို့ကို အမြဲကာကွယ်မည်ဟု ကတိပြုသည်။