Surya WorshipDevotionBenefits15 Shlokas

Adhyaya 60: Descriptions of Kimpurusha-varsha, Hari-varsha, Ilavrita (Meru-varsha), Ramyaka, and Hiranyamaya

उत्तरकुरुकथनम् (Uttarakuru-kathanam)

Surya Worship

ဤအဓ್ಯಾಯတွင် မေရုတောင်ကို ဗဟိုထား၍ ကိမ္ပုရုရှ-ဝර්ෂ၊ ဟရိ-ဝර්ෂ၊ အီလဝෘတ (မေရု-ဝර්ෂ)၊ ရာမ്യက နှင့် ဟိရဏ္ယမယ တို့၏ သန့်ရှင်းသော မြေဒေသဖော်ပြချက်များကို ဆိုထားသည်။ တောင်တန်း၊ မြစ်များ၊ လမ်းကြောင်းနှင့် နေထိုင်မှုသဘောသဘာဝများကို အကျဉ်းချုပ်တင်ပြကာ ဟရိ/ဝိෂ္ဏုအား ဘက္တိဖြင့် ချီးမွမ်းရာမှ ကြည်ညိုမှုရသာကို ထင်ဟပ်စေသည်။

Divine Beings

Mārkaṇḍeya (speaker)Devalokacyutāḥ (deva-descended beings, as a category in Hari-varṣa)

Celestial Realms

Devaloka (as the point of origin for Hari-varṣa beings)Nandana (paradisal garden used as a simile)

Key Content Points

Kimpuruṣa-varṣa: ten-thousand-year lifespan, freedom from disease and grief, and perpetual youth sustained by drinking the fruit-essence of a vast plakṣa grove likened to Nandana.Hari-varṣa: humans are devaloka-descended and deva-like in form; they subsist on auspicious sugarcane juice, with aging and illness absent until the natural end of life.Ilāvṛta (Meru-varṣa): a central, exceptionally radiant region where solar heat does not burn; human traits are lotus-like (fragrance, radiance, and form), and celestial lights (sun, moon, stars, planets) are described as having heightened brilliance near Meru.Ramyaka: introduced as the next region, featuring a lofty nyagrodha (banyan) with green foliage whose fruit-essence grants long life and freedom from bodily decay and odor.Hiraṇmaya: introduced as the northern region, associated with the Hiraṇvatī river rich with lotuses; inhabitants are strong, radiant, wealthy, and imposing in stature.

Focus Keywords

Markandeya Purana Adhyaya 60Uttarakuru-kathanamKimpurusha-varsha descriptionHari-varsha deva-descended humansIlavrita Meru-varshaRamyaka-varsha nyagrodha fruit essenceHiranyamaya varsha Hiranyavati riverJambudvipa varshas Markandeya PuranaPuranic cosmography longevity and dharma

Shlokas in Adhyaya 60

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणेऽथोत्तरकुरुकथनं नामैकोनषष्टितमोऽध्यायः । षष्टितमोऽध्यायः— मार्कण्डेय उवाच । यत्तु किम्पुरुषं वर्षं तत् प्रवक्ष्याम्यहं द्विज । यत्रायुर् दशसाहस्रं पुरुषाणां वपुष्मताम् ॥

(အဆုံးသတ်မှတ်ချက်:) ဤသို့ဖြင့် သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ ပုရာဏ၌ «ဥတ္တရ-ကုရု အကြောင်းဖော်ပြချက်» ဟု ခေါ်သော အခန်း ၅၉ ပြီးဆုံး၏။ (ယခု) အခန်း ၆၀ စတင်၏။ မာရ္ကဏ္ဍေယ က ပြောသည်—«အို ဒွိဇ၊ ယခု ငါသည် ကိံပုရုෂ ဟု ခေါ်သော ဒေသကို ဖော်ပြမည်; ထိုနေရာ၌ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော လူတို့၏ အသက်တမ်းသည် တစ်သောင်းနှစ် ဖြစ်၏»။

Verse 2

अनामया ह्यशोकाश्च नरा यत्र तथा स्त्रियः । प्लक्षः षण्डश्च तत्रोक्तः सुमहान्नन्दनोपमः ॥

ထိုနေရာ၌ ယောက်ျားမိန်းမတို့သည် ရောဂါကင်း၍ ဝမ်းနည်းမှုကင်းကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ပလက္ခသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နှင့် တောအုပ်တစ်ခု ရှိသည်ဟု ဆိုကြ၏—အလွန်ကျယ်ဝန်း၍ နန္ဒန (ဒေဝဥယျာဉ်) နှင့် တူညီလောက်၏။

Verse 3

तस्य ते वै फलरसं पिबन्तः पुरुषाः सदा । स्थिरयौवननिष्पन्नाः स्त्रियश्चोत्पलगन्धिकाः ॥

ထိုအသီး၏ရည်ကို အစဉ်မပြတ် သောက်သုံးကြသဖြင့် ယောက်ျားတို့သည် တည်ငြိမ်သော ယုဝတိကို ထိန်းသိမ်းထားကြ၏။ မိန်းမတို့သည်လည်း ကြာပန်းကဲ့သို့ မွှေးကြိုင်လှ၏။

Verse 4

अतः परं किंपुरुषाद्धरिवर्षं प्रचक्ष्यते । महारजतसङ्काशा जायन्ते तत्र मानवाः ॥

ကိမ္ပုရုṣ အလွန်၌ ဟရိဝရ္ṣ ဟူသောဒေသကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုနေရာ၌ လူတို့သည် ကြီးမားသော ငွေရောင်တောက်ပမှုကို ဆောင်၍ မွေးဖွားလာကြ၏။

Verse 5

देवलोकच्युताः सर्वे देवरूपाश्च सर्वशः । हरिवर्षे नराः सर्वे पिबन्तीक्षुरसं शुभम् ॥

သူတို့အားလုံးသည် နတ်လောကမှ ဆင်းသက်လာသူများဖြစ်၍ အရုပ်အဆင်းအားဖြင့်လည်း နတ်တော်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကြ၏။ ဟရိဝရ္ṣ တွင် လူအားလုံးသည် အမင်္ဂလာကင်းသော အမင်္ဂလာရည်—ကြံရည်ကို သောက်ကြ၏။

Verse 6

न जरा बाधते तत्र न जीर्यन्ते च कर्हिचित् । तावन्तमेव ते कालं जीवन्त्यथ निरामयाः ॥

ထိုနေရာ၌ အိုမင်းခြင်းသည် သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်နိုင်၊ မည်သည့်အခါမျှလည်း မပျက်စီးမယုတ်လျော့ကြ။ သူတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတိုင်းသာ အသက်ရှင်ပြီး နောက်တစ်ဖန် (ထွက်ခွာ) သွားကြရာတွင် ရောဂါကင်းလွတ်ကြ၏။

Verse 7

मेरुवर्षं मया प्रोक्तं मध्यमं यदिलावृतम् । न तत्र सूर्यस्तपति न ते जीर्यन्ति मानवाः ॥

မေရုဒေသ၊ အလယ်ဗဟိုမြေဟု ခေါ်သော အီလာဝြတကို ငါ ဖော်ပြပြီးပြီ။ ထိုနေရာ၌ နေမင်းသည် မလောင်ကျွမ်းစေ၊ ထိုနေရာရှိ လူတို့လည်း မအိုမင်းကြ။

Verse 8

लभन्ते नात्मलाभञ्च रश्मयश्चन्द्रसूर्ययोः । नक्षत्राणां ग्रहाणाञ्च मेरॊस्तत्र परा द्युतिः ॥

ထိုနေရာ၌ လနှင့် နေရောင်ခြည်တို့သည် အပြည့်အဝ အာနိသင်မရောက်နိုင်၊ ကြယ်များနှင့် ဂြိုဟ်တို့၏ ရောင်ခြည်လည်း မပြည့်စုံနိုင်ကြ။ အကြောင်းမှာ မေရုတောင်၏ တောက်ပမှုသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 9

पद्मप्रभाः पद्मगन्धा जम्बूफलरसाशिनः । पद्मपत्रायताक्षास्तु जायन्ते तत्र मानवाः ॥

ထိုနေရာ၌ လူသားတို့သည် ကြာပန်းကဲ့သို့ တောက်ပမှုနှင့် ကြာပန်းကဲ့သို့ သင်းပျံ့သော အနံ့ဖြင့် မွေးဖွားကြသည်။ သူတို့သည် ဇမ္ဗူသီးရည်ကို စားသောက်ကာ အသက်ရှင်ကြပြီး မျက်လုံးများသည် ကြာပန်းပွင့်ချပ်ကဲ့သို့ ရှည်လျားကြသည်။

Verse 10

वर्षाणान्तु सहस्राणि तत्राप्यायुः त्रयोदश । सरावाकारसंस्तारो मेरुमध्ये इलावृते ॥

ထိုနေရာ၌လည်း အသက်တမ်းသည် တစ်သောင်းသုံးထောင်နှစ် ဖြစ်သည်။ မေရု၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အီလာဝြတ (Ilāvṛta) တွင် မြေပြင်သည် အင်တုံကဲ့သို့ (အိုးအင်တုံသဏ္ဌာန်) ဖြန့်ကျက်တည်ရှိသည်။

Verse 11

मेरुस्तत्र महाशैलस्तदाख्यातमिलावृतम् । रम्यकं वर्षमस्माच्च कथयिष्ये निबोध तत् ॥

ထိုနေရာ၌ မေရုသည် မဟာတောင်ကြီး ဖြစ်ပြီး ထိုဒေသကို အီလာဝြတ (Ilāvṛta) ဟု ခေါ်ကြသည်။ ယခုမှစ၍ ဤအကြောင်းအရာမှ ဆက်လက်ကာ ရာမ်ယက (Ramyaka) ဟု ခေါ်သော ဝရ္ଷ (varṣa) ကို ငါဖော်ပြမည်—နားလည်ထားလော့။

Verse 12

वृक्षस्तत्रापि चोत्तुङ्गो न्यग्रोधो हरितच्छदः । तस्यापि ते फलरसं पिबन्तो वर्तयन्ति वै ॥

ထိုနေရာ၌လည်း အရွက်စိမ်းစိုသော ညဂ္ရောဓ (nyagrodha) ဟုခေါ်သည့် ဗညန်ပင်ကြီးတစ်ပင် မြင့်မားစွာ ရပ်တည်နေသည်။ ၎င်း၏ အသီးရည်ကို သောက်သုံးခြင်းဖြင့် သူတို့သည် အမှန်တကယ် အသက်ကို ထိန်းသိမ်းကြသည်။

Verse 13

वर्षायुतायुषस्तत्र नरास्तत्फलभोगिनः । रतिप्रधानविमला जरादौर्गन्ध्यवर्जिताः ॥

ထိုနေရာ၌ လူတို့သည် တစ်သောင်းနှစ်တိုင်တိုင် အသက်ရှင်နေထိုင်၍ ထိုပြည်၏ သီးနှံအကျိုးကို ခံစားကြသည်။ သူတို့သည် သန့်ရှင်း၍ သဘာဝအားဖြင့် ပျော်ရွှင်မှုကို နှစ်သက်ကြပြီး အိုမင်းခြင်းနှင့် အနံ့ဆိုးမှ ကင်းလွတ်ကြသည်။

Verse 14

तस्मादथोत्तरं वर्षं नाम्ना ख्यातं हिरण्मयम् । हिरण्वती नदी यत्र प्रभूतकमलोज्ज्वला ॥

ထို၏ မြောက်ဘက်တွင် «ဟိရဏ္မယ» ဟု အမည်ကျော်ကြားသော အခြားဒေသတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ «ဟိရဏ္ဝတီ» မြစ်သည် ကြာပန်းများစွာဖြင့် တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 15

महाबलाः सतेजस्का जायन्ते तत्र मानवाः । महाकाया महासत्त्वा धनिनः प्रियदर्शनाः ॥

ထိုနေရာ၌ အင်အားကြီးမား၍ တောက်ပထင်ရှားသော လူသားများ မွေးဖွားကြသည်—ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမား၍ အသက်အားပြည့်ဝ၊ ဥစ္စာပစ္စည်းကြွယ်ဝကာ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်လည်း သဘောကျဖွယ်ကောင်းသည်။

Frequently Asked Questions

What is the primary philosophical or ethical inquiry of this Adhyaya?

The chapter implicitly examines how cosmic region (varṣa) correlates with embodied condition—longevity, freedom from grief, youthfulness, and sensory refinement—presenting these as outcomes within an ordered cosmology rather than as random traits.

How does this chapter advance the narrative of the Manvantaras (Ages of Manu)?

It does not enumerate a specific Manu or manvantara transition; instead, it supports the broader purāṇic framework that underlies manvantara narration by mapping the differentiated worlds of Jambūdvīpa and their regulated lifeways, which contextualize later genealogical and temporal accounts.

What lineage (vaṃśa) or cosmographic schema is most emphasized in this chapter?

The dominant schema is Jambūdvīpa cosmography: successive varṣas (Kimpuruṣa, Hari, Ilāvṛta/Meru, Ramyaka, Hiraṇmaya) are distinguished through sustaining substances (fruit-essences, sugarcane juice), exemplary flora (plakṣa, nyagrodha), and central-axis radiance around Meru, rather than through dynastic genealogy.