Adhyaya 61: The Second Manvantara Begins: The Brahmin’s Swift Journey and Varuthini’s Temptation on Himavat
स्वारोचिषमन्वन्तरारम्भः—हिमवद्गमनं वरूथिन्युपाख्यानम्
Avanti Narrative
ဤအধ্যာယတွင် ဒုတိယ မနွန္တရဖြစ်သော စွာရောချိသ မနွန္တရ၏ အစကို ဖော်ပြသည်။ ဘြာဟ္မဏ ရှင်တော်တစ်ပါးသည် ဓမ္မကို အားထား၍ ဟိမဝတ်တောင်သို့ အလျင်အမြန် ခရီးထွက်သည်။ ထိုအခါ ဝရုသိနီက ကာမဆန္ဒဖြင့် လှည့်ဖြားစမ်းသပ်သော်လည်း ရှင်တော်သည် တပဿာနှင့် သီလကို မလျော့ဘဲ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ သန့်ရှင်းသော အကျင့်၏ အာနုဘော်ကို ထင်ရှားစေသည်။
Divine Beings
Celestial Realms
Key Content Points
Focus Keywords
Shlokas in Adhyaya 61
Verse 1
कrauष्टुकिरुवाच कथितं भवता सम्यग् यत् पृष्टोऽसि महामुने । भूसमुद्रादिसंस्थानं प्रमाणानि तथा ग्रहाः ॥
ကရောဋ္ဌုကီက ပြောသည်—အို မဟာရသီ၊ သင်သည် မေးမြန်းထားသမျှကို မှန်ကန်စွာ ဖော်ပြပြီးပြီ၊ အဓိကအားဖြင့် မြေပြင်၊ သမုဒ္ဒရာတို့နှင့် အခြားအရာများ၏ စီစဉ်တည်ဆောက်ပုံ၊ ၎င်းတို့၏ အတိုင်းအတာများ၊ ထို့ပြင် ဂြိုဟ်များကိုပါ ဖြစ်သည်။
Verse 2
तेषाञ्चैव प्रमाणञ्च नक्षत्राणाञ्च संस्थितिः । भूरादयस्तथा लोकाः पातालान्यखिलान्यपि ॥
ထို့ပြင် ၎င်းတို့၏ အတိုင်းအတာများနှင့် ကြယ်စုများ၏ တည်နေရာများကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထို့အတူ «ဘူḥ» မှ စတင်သော လောကများနှင့် အောက်လောကဒေသများ အားလုံးကိုပါ ထည့်သွင်းဖော်ပြခဲ့သည်။
Verse 3
स्वायम्भुवं तथा ख्यातं मुने मन्वन्तरं मम । तदन्तराण्यहं श्रोतुमिच्छे मन्वन्तराणि वै । मन्वन्तराधिपान् देवानृषींस्तत्तनयान्नृपान् ॥
အို ရှင်ရသေ့ကြီး၊ စွာယမ္ဘူဝ မန္ဝန္တရကို ငါ့အား ယခုကဲ့သို့ ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ ထို့နောက် မန္ဝန်တရ အခြားတို့ကိုလည်း အစဉ်လိုက်—အုပ်စိုးသော ဒေဝတားများ၊ ရသေ့များ၊ မနု၏ သားများနှင့် မင်းများပါဝင်စွာ—ကြားလိုပါသည်။
Verse 4
मार्कण्डेय उवाच मन्वन्तरं मयाख्यातं तव स्वायम्भुवं च यत् । स्वारोचिषाख्यमन्यत्तु शृणु तस्मादनन्तरम् ॥
မာရကဏ္ဍေယ ရသေ့က ပြောသည်—ငါသည် သင်အား ရှင်းလင်းပြောကြားခဲ့သော စွာယမ္ဘူဝ မန္ဝန္တရကို ပြောပြီးပြီ။ ယခု ထို့နောက် ဆက်လက်၍ ‘စွာရောစိသ’ ဟု ခေါ်သော အခြား မန္ဝန္တရကို နားထောင်လော့။
Verse 5
कश्चिद् द्विजातिप्रवरः पुरेऽभूदरुणास्पदे । वरुणायास्तटे विप्रो रूपेणात्यश्विनावपि ॥
အရုဏာစပဒ ဟု ခေါ်သော မြို့တစ်မြို့၌ ထူးချွန်သော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) တစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဝရုဏာ မြစ်ကမ်းပေါ်၌ ထိုဗြာဟ္မဏသည် အရှင်အရှင် အရှွင်အလှ အလွန်တင့်တယ်၍ အရှွင်တို့ကဲ့သို့ လှပလျက်ရှိ၏။
Verse 6
मृदुस्वभावः सद्वृत्तो वेदवेदाङ्गपारगः । सदातिथिप्रियो रात्रावागतानां समाश्रयः ॥
သူသည် သဘာဝအားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ အကျင့်သီလကောင်းကာ ဝေဒနှင့် အင်္ဂဝေဒတို့တွင် ကျွမ်းကျင်လေ့လာထားသူဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်ကို အမြဲချစ်ခင်၍ ညအချိန်ရောက်လာသူကိုပါ အိမ်ရာအကာအကွယ် ပေးလေ့ရှိသည်။
Verse 7
तस्य बुद्धिरियं त्वासीदहं पश्ये वसुन्धराम् । अतिरम्यवनोद्यानां नानानगरशोभिताम् ॥
ထိုသူ၏ စိတ်၌ ဤအတွေး ပေါ်လာသည်—“အလွန်ပျော်ရွှင်ဖွယ် သစ်တောများနှင့် ဥယျာဉ်များဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး မြို့များစွာဖြင့် တင့်တယ်လှပသော မြေကြီးကို ငါ မြင်တွေ့နိုင်ပါစေ” ဟူ၍။
Verse 8
अथागतोऽतिथिः कश्चित् कदाचित्तस्य वेश्मनि । नानौषधिप्रभावज्ञो मन्त्रविद्याविशारदः ॥
တစ်ခါတစ်ရံ၌ သူ၏အိမ်သို့ ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်လာ၏—ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ အာနိသင်များကို များစွာသိ၍ မန္တရဗေဒ၌ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၏။
Verse 9
अभ्यर्थितस्तु तेनासौ श्रद्धापूतेन चेतसा । तस्याचख्यौ स देशांश्च रम्याणि नगराणि च ॥
ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် စိတ်သန့်စင်နေသော သူ၏တောင်းဆိုမှုအရ ထိုသူသည် နယ်မြေမျိုးစုံနှင့် သာယာလှပသော မြို့များကိုလည်း ပြောပြ하였다။
Verse 10
वनानि नद्यः शैलांश्च पुण्याण्यायतनानि च । स ततो विस्मयाविष्टः प्राह तं द्विजसत्तमम् ॥
သူသည် တောအုပ်များ၊ မြစ်များ၊ တောင်တန်းများနှင့် သန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်း/သီလဝတ္ထုများကိုလည်း ဖော်ပြ하였다။ ထို့နောက် အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်ဝသော နားထောင်သူသည် ထိုထူးမြတ်သော ဗြာဟ္မဏအား ပြောဆို하였다။
Verse 11
अनेकदेशदर्शित्वेनातिश्रमसमान्वितः । त्वं नातिवृद्धो वयसा नातिवृत्तश्च यौवनात् । कथम् अल्पेन कालेन पृथिवीमटसि द्विज ॥
သင်သည် မြေဒေသများစွာကို ပြသ၍ အလွန်ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကြီးကို ထမ်းဆောင်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် သင်သည် အသက်အရွယ်အလွန်ကြီးမားသူလည်း မဟုတ်၊ လူငယ်အရွယ်ကိုလည်း မလွန်သေး။ အချိန်နည်းနည်းအတွင်း မြေကြီးတစ်လွှားကို မည်သို့ လှည့်လည်နိုင်သနည်း၊ ဗြာဟ္မဏာ?
Verse 12
ब्राह्मण उवाच मन्त्रौषधिप्रभावेण विप्राप्रतिहता गतिः । योजनानां सहस्रं हि दिनार्धेन व्रजाम्यहम् ॥
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—မန္တရနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တို့၏ အာနိသင်ကြောင့် ငါ၏ လှုပ်ရှားသွားလာမှုသည် အတားအဆီးမရှိ။ အမှန်တကယ် ငါသည် နေ့တစ်ဝက်အတွင်း ယောဇနာတစ်ထောင် ခရီးသွားနိုင်၏။
Verse 13
मार्कण्डेय उवाच ततः स विप्रस्तं भूयः प्रत्युवाचेदमादरात् । श्रद्धधानो वचस्तस्य ब्राह्मणस्य विपश्चितः ॥
မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်—ထို့နောက် နားထောင်သူ ဘြာဟ္မဏသည် ထိုပညာရှိ ဘြာဟ္မဏ၏ စကားကို ယုံကြည်၍ လေးစားစွာ ထပ်မံ ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။
Verse 14
मम प्रसादं भगवन् कुरु मन्त्रप्रभावजम् । द्रष्टुमेतां मम महीम् अतिवेच्छा प्रवर्तते ॥
အို မင်္ဂလာရှိသောအရှင်၊ မန္တရအာနုභာဝမှ ပေါ်ထွန်းသော သင်၏ကရုဏာကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားပါ။ ဤကမ္ဘာမြေကို မြင်လိုသော ပြင်းထန်သည့် ဆန္ဒသည် ကျွန်ုပ်၌ ပေါ်ပင်လာပါသည်။
Verse 15
प्रादात् स ब्राह्मणश्चास्मै पादलेपम् उदारधीः । अभिमन्त्रयामास दिशं तेनाख्यातां च यत्नतः ॥
စိတ်ရက်ရောသော ဘြာဟ္မဏသည် သူ့အား ခြေသုတ်ဆေးတစ်မျိုး ပေး၍၊ သူညွှန်ပြထားသော အရပ်ကို မန္တရဖြင့် သေချာစွာ အာဏာတင် (သက္ကာရ) လုပ်ပေး하였다။
Verse 16
तेनानुलिप्तपादोऽथ स द्विजो द्विजसत्तम । हिमवन्तमगाद् द्रष्टुं नानाप्रस्रवणान्वितम् ॥
ထို့နောက် ထိုဆေးကို ခြေထောက်တွင် လိမ်းထားသော ဘြာဟ္မဏသည်၊ အို ဒွိဇအထက်မြတ်သူ၊ ရေတံခွန်များစွာဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဟိမဝတ်—ဟိမလယတောင်တန်း—ကို သွားရောက် ကြည့်ရှု하였다။
Verse 17
सहस्रं योजनानां हि दिनार्धेन व्रजामि यत् । आयास्यामिति सञ्चिन्त्य तदर्धेनापरेण हि ॥
အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်သည် နေ့တစ်ဝက်အတွင်း ယောဇနာတစ်ထောင် ခရီးသွားနိုင်သည်။ ‘ပြန်လာမည်’ ဟု စဉ်းစားကာ ကျန်နေသည့် အချိန်တစ်ဝက်ဖြင့် ပြန်လာရန် စီစဉ်하였다။
Verse 18
सम्प्राप्तो हिमवत्पृष्ठं नातिश्रान्ततनुर्द्विज । विचचार ततस्तत्र तुहिनाचलभूतले ॥
အို ဗြာဟ္မဏာ၊ ဟိမဝတ်တောင်၏ နောက်ဘက်မြင့်ပြင်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ကိုယ်ခန္ဓာ မလွန်စွာ ပင်ပန်းသေးသဖြင့် သူသည် နှင်းတောင်မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာ하였다။
Verse 19
पादाक्रान्तेन तस्याथ तुहिनेन विलीयता । प्रक्षालितः पादलेपः परमौषधिसम्भवः ॥
ထို့နောက် သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းလျှင် နင်းသလို ပျော်ကျသွားသော နှင်းကြောင့် အမြတ်ဆုံး ဆေးဖက်ဝင် အပင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ခြေထောက်လိမ်းဆေးကပ်ပျစ်သည် ဆေးကြော၍ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။
Verse 20
ततो जडगतिः सोऽथ इतश्चेतश्च पर्यटन् । ददर्शातिमनोज्ञानि सानूनि हिमभूभृतः ॥
ထို့နောက် လှုပ်ရှားသွားလာရာတွင် ခြေလှမ်းမညီမညာ၊ မသက်သာသကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ သူသည် ဒီနေရာဟိုနေရာ လှည့်လည်သွားလာပြီး နှင်းဖုံးလွှမ်းသော တောင်စောင်းများ၏ အလွန်ပင် သာယာလှပမှုကို မြင်တွေ့하였다။
Verse 21
सिद्धगन्धर्वजुष्टानि किन्नराभिरतानि च । क्रीडाविहाररम्याणि देवादीनामितस्ततः ॥
ဒီနေရာဟိုနေရာတွင် ကစားပျော်ရွှင်ရန်နှင့် အပန်းဖြေရန် သာယာသော မြေပြင်များရှိပြီး စိဒ္ဓများနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗများ မကြာခဏ လာရောက်ကြသကဲ့သို့ ကိန္နရများလည်း ပျော်မွေ့ကြသည်။ ထိုနေရာများသည် ဒေဝတားများနှင့် အခြား ကောင်းကင်ဘုံသားများ၏ အပိုင်အဆိုင် ဖြစ်သည်။
Verse 22
दिव्याप्सरोगणशतैराकीर्णान्यवलोकयन् । नातृप्यत द्विजश्रेष्ठः प्रोद्धूतपुलको मुने ॥
ဒေဝအပ္စရာများ၏ အစုအဖွဲ့ ရာနှင့်ချီ၍ စည်ကားနေသော နေရာများကို မြင်တွေ့သော် အကောင်းဆုံး ဗြာဟ္မဏာသည် မပြည့်မဝနိုင်အောင် မကျေနပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ၊ အို မုနိ၊ သူ၏ ကိုယ်မွေးများသည် ထောင်ထလာ하였다။
Verse 23
क्वचित् प्रस्त्रवणाद् भ्रष्टजलपातमनोरमम् । प्रनृत्यच्छिखिकेकाभिरन्यतश्च निनादितम् ॥
တစ်နေရာတွင် စမ်းရေထွက်ရာမှ ရေတံခွန်များကျဆင်း၍ အလွန်လှပ၏။ အခြားနေရာတွင် ကပြနေသော မယုရပျားတို့၏ အော်သံများကြောင့် တောင်တန်းတစ်လျှောက် ဟိန်းဟိန်းမြည်၏။
Verse 24
दात्यूहकोयष्टिकाद्यैः क्वचिच्चातिमनोहरैः । पुंस्कोकिलकलालापैः श्रुतिहारिभिरन्वितम् ॥
တစ်နေရာတွင် ဒာတ်ယူဟာနှင့် ကိုယဋ္ဌိကာတို့ကဲ့သို့ အလွန်လှပသော ငှက်မျိုးစုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ နားကို ဆွဲယူသကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော အထီးကူကူငှက်တို့၏ အသံများလည်း ပြည့်နှက်နေ၏။
Verse 25
प्रफुल्लतरुगन्धेन वासितानिलवीजितम् । मुदा युक्तः स ददृशे हिमवन्तं महागिरिम् ॥
ပန်းပွင့်နေသော သစ်ပင်တို့၏ အနံ့သင်းသင်းဖြင့် မွှေးကြိုင်လာသော လေပြေများက လှုပ်ခတ်ပေးသဖြင့်၊ သူသည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းစွာဖြင့် မဟာတောင် ဟိမဝတ်ကို မြင်တွေ့လေ၏။
Verse 26
दृष्ट्वा चैतं द्विजसुतो हिमवन्तं महाचलम् । श्वो द्रक्ष्यामिति संचित्य मतिञ्चक्रे गृहं प्रति ॥
မဟာတောင် ဟိမဝတ်ကို မြင်ပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏ၏ သားသည် ‘မနက်ဖြန် ငါ ထပ်မံကြည့်ရှုမည်’ ဟု တွေးကာ အိမ်သို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လှည့်မောင်းလေ၏။
Verse 27
विभ्रष्टपादलेपोऽथ चिरेण जडितक्रमः । चिन्तयामास किमिदं मयाज्ञानादनुष्ठितम् ॥
ထို့နောက် ခြေသုတ်ဆေး (ခြေကပ်) ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အချိန်ကြာပြီးမှသာ ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးလာသဖြင့်၊ သူသည် ‘အဝိဇ္ဇာကြောင့် ငါ ဘာကို လုပ်မိခဲ့သနည်း’ ဟု ဆင်ခြင်လေ၏။
Verse 28
यदि प्रलेपो नष्टो मे विलीनो हिमवारिणा । शैलोऽतिदुर्गमश्चायं दूरञ्चाहमिहागतः ॥
«လမ်းပေါ်တွင် ငါထားခဲ့သော အမှတ်အသားသည် နှင်းရေကြောင့် ပျော်ဝင်၍ ပျောက်ကွယ်သွားလျှင်—ဤတောင်သည် အလွန်ခက်ခဲစွာ ဖြတ်ကျော်ရပြီး၊ ငါသည် အဝေးမှ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်…»
Verse 29
प्रयास्यामि क्रियाहानिमग्निशुश्रूषणादिकम् । कथमत्र करिष्यामि सङ्कटं महदागतम् ॥
«သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်ဓမ္မများ—ဥပမာ ပူဇော်မီးကို ထိန်းသိမ်းခြင်း စသည်တို့—ကို လွဲချော်မိတော့မည်။ ယခု ငါ့အပေါ် ကြီးမားသော ဒုက္ခရောက်လာသဖြင့် ဤနေရာတွင် မည်သို့ ပြုရမည်နည်း?»
Verse 30
इदं रम्यमिदं रम्यमित्यस्मिन् वरपर्वते । शक्तदृष्टिरहं तृप्तिं न यास्येऽब्दशतैरपि ॥
«‘အလွန်ပျော်ရွှင်သည်၊ အလွန်ပျော်ရွှင်သည်!’—ဤအထူးကောင်းမြတ်သော တောင်ပေါ်တွင် ငါ့မျက်စိသည် တင်းကျပ်စွာ ဆွဲငင်ခံရ၏; ရာနှစ်တိုင်တိုင် ကြည့်လည်း မပြည့်ဝနိုင်။»
Verse 31
किन्नराणां कलालापाः समन्ताच्छ्रोत्रहारिणः । प्रफुल्लतरुगन्धान्श्च घ्राणमत्यन्तमृच्छति ॥
«ဘက်ပေါင်းစုံမှ ကိန္နရာတို့၏ ချိုမြိန်သော သီချင်းသံများက နားကို ခိုးယူသကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်၏; ပန်းပွင့်နေသော သစ်ပင်တို့၏ အနံ့သင်းများလည်း နှာခေါင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ရောက်လာ၏။»
Verse 32
सुखस्पर्शस्तथा वायुः फलानि रसवन्ति च । हरन्ति प्रसभं चेतो मनोज्ञानि सरांसि च ॥
«လေသည် ကိုယ်ထိလျှင် သက်သာချမ်းမြေ့၏၊ အသီးများသည် အရသာပြည့်ဝ၏၊ လှပသော ရေကန်များက စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲယူသွား၏။»
Verse 33
एवं गते तु पश्येयं यदि कञ्चित् तपोनिधिम् । स ममोपदिशेन्मार्गं गमनाय गृhaं प्रति ॥
«ယခုအခြေအနေအတိုင်း၊ တပဿာ၏ဘဏ္ဍာတိုက်ကဲ့သို့သော မဟာတပသီတစ်ဦးကို ငါတွေ့နိုင်လျှင်၊ သူသည် အိမ်သို့ပြန်သွားရာ မာဂ္ဂကို ငါ့အား သင်ကြားပေးလိမ့်မည်»။
Verse 34
मार्कण्डेय उवाच स एवम् चिन्तयन् विप्रो बभ्राम च हिमाचले । भ्रष्टपादौषधिबलो वैक्लवं परमं गतः ॥
«မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ်၌ ထိုဗြာဟ္မဏသည် ဟိမာလယ တောင်တန်းတွင် လှည့်လည်သွားလာ၏။ ခြေဖျားဆေးပင်များမှ ရရှိသော အားအင် ပျောက်ကွယ်သဖြင့် အလွန်အကူအညီမဲ့သည့် အခြေအနေသို့ ကျရောက်လေ၏»။
Verse 35
तं ददर्श भ्रमन्तञ्च मुनिश्रेष्ठं वरूथिनी । वराप्सरा महाभागा मौलेया रूपशालिनी ॥
«ဝရူသိနီသည် လှည့်လည်နေသော ထိုအထူးကောင်းမြတ်သည့် ရှင်ရသေ့ကို မြင်၏။ သူမသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အပ္စရာ၊ ကံကောင်းအလွန်ဆုံးသော မောလေယာ (မောလေယ မျိုးရိုး) ဖြစ်၍ အလှအပဖြင့် ပြည့်စုံ၏»။
Verse 36
तस्मिन् दृष्टे ततः साभूद् द्विजवर्ये वरूथिनी । मदनाकृष्टहृदया सानुरागा हि तत्क्षणात् ॥
«သူမ မြင်သောအခါ၊ ဝရူသိနီသည် ထိုအထူးကောင်းမြတ်သည့် ဗြာဟ္မဏအပေါ် ချက်ချင်း ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့် ပြည့်ဝလာ၏—ကာမ၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် သူမ၏နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွား၏»။
Verse 37
चिन्तयामास को न्वेष रमणीयतमाकृतिः । सफलं मे भवेञ्जन्म यदि मां नावमन्यते ॥
«သူမ စဉ်းစားသည်– ‘ဤသူသည် အလွန်ချစ်ဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသူ မည်သူနည်း။ သူက ငါ့ကို မထီမဲ့မြင်မလုပ်လျှင် ငါ့မွေးဖွားခြင်းသည် ပြည့်စုံသွားလိမ့်မည်’»။
Verse 38
अहोऽस्य रूपमाधुर्यमहोऽस्य ललिता गतिः । अहो गम्भीरता दृष्टेः कुतोऽस्य सदृशो भुवि ॥
«အို၊ သူ၏အလှအပသည် မည်မျှချိုမြိန်သနည်း! အို၊ သူ၏လျှောက်လှမ်းပုံသည် မည်မျှသိမ်မွေ့သနည်း! အို၊ သူ၏မျက်စိကြည့်ရာ၏တည်ငြိမ်လေးနက်မှုသည် မည်မျှနက်ရှိုင်းသနည်း! ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် သူနှင့်တူသူ မည်သူရှိမည်နည်း?»
Verse 39
दृष्टा देवास्तथा दैत्याḥ सिद्धगन्धर्वपन्नगाः । कथमेकोऽपि नास्त्यस्य तुल्यरूपो महात्मनः ॥
«ကျွန်မသည် နတ်များကိုလည်း မြင်ဖူးပြီး၊ ဒိုင်တျာများ၊ စိဒ္ဓများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် နာဂများကိုလည်း မြင်ဖူးသည်—သို့သော် ဤမဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသူနှင့် ရုပ်သဏ္ဌာန်တူညီသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်တောင် မရှိသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း?»
Verse 40
यथाहमस्मिन्मय्येष सानुरागस्तथा यदि । भवेदत्र मया कार्यस्तत्कृतः पुण्यसञ्चयः ॥
«သူကလည်း ကျွန်မက သူ့အပေါ် ချစ်ခင်သကဲ့သို့ ကျွန်မအပေါ် ချစ်ခင်မေတ္တာရှိလာမည်ဆိုလျှင်၊ ဒီနေရာမှာ ကျွန်မလုပ်စရာတစ်ခု ရှိလာမည်; ထိုကြောင့် ကုသိုလ်သိုလှောင်မှု တိုးပွားလာမည်»
Verse 41
यद्येष मयि सुस्निग्धां दृष्टिमद्य निपातयेत् । कृतपुण्या न मत्तोऽन्या त्रैलोक्ये वनिता ततः ॥
«ဒီနေ့ သူက ကျွန်မအပေါ် အလွန်ချစ်ခင်သော မျက်စိတစ်ချက် ပစ်ကြည့်ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ လောကသုံးပါးအတွင်း မိန်းမတစ်ယောက်မျှ ကျွန်မထက် ကုသိုလ်ပိုမရှိတော့မည်»
Verse 42
मार्कण्डेय उवाच एवम् सञ्चिन्तयन्ती सा दिव्ययोषित् स्मरातुरा । आत्मानं दर्शयामास कमनीयतराकृतिम् ॥
မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်—«ဤသို့ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ ကာမဆန္ဒကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်နေသော ထိုကောင်းကင်မိန်းမသည် မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေကာ၊ ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူလေ၏»
Verse 43
तां तु दृष्ट्वा द्विजसुतश्चारुरूपां वरूथिनीम् । सोपचारं समागम्य वाक्यमेतदुवाच ह ॥
သို့ရာတွင် အလှပဆုံးရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဝရုဋ္ဌိနီကို မြင်လျှင် ဗြာဟ္မဏ၏သားသည် လေးစားစွာ ချဉ်းကပ်၍ ဤစကားများကို ပြော하였다။
Verse 44
का त्वं कमलगर्भाभे कस्य किं वानुतिष्ठसि । ब्राह्मणोऽहमिहायातो नगरादरुणास्पदात् ॥
“အို ကြာပန်းကဲ့သို့သော ရင်ဘတ်ရှိသူမ၊ သင်သည် မည်သူနည်း။ မည်သူ၏သူနည်း၊ ဘာကို လုပ်နေသနည်း။ ငါသည် ဗြာဟ္မဏဖြစ်၍ အရုဏာစပဒ မြို့မှ ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်” ဟုဆို၏။
Verse 45
पादलेपोऽत्र मे ध्वस्तो विलीनो हिमवारिणा । यस्यानुभावादत्राहमागतो मदिरेक्षणे ॥
“ဤနေရာတွင် ငါ၏ခြေသုတ်ဆေးသည် အအေးရေကြောင့် ပျော်ဝင်၍ ပျက်စီးသွားပြီ။ အို စပျစ်ရည်မျက်လုံးရှိသူမ၊ မည်သူ၏အာနုဘော်ကြောင့် ငါသည် ဤသို့ ရောက်လာသနည်း” ဟုဆို၏။
Verse 46
वरूथिन्युवाच मौलेयाहं महाभागा नाम्ना ख्याता वरूथिनी । विचरामि सदैवात्र रमणीये महाचले ॥
ဝရုဋ္ဌိနီက ပြောသည်—“အို ကံကောင်းသူ၊ ငါသည် မောလေးယာ ဖြစ်၏။ ဝရုဋ္ဌိနီ ဟူသော နာမဖြင့်လည်း ကျော်ကြား၏။ ဤသာယာသော တောင်ကြီးပေါ်၌ ငါသည် အမြဲ လှည့်လည်သွားလာနေ၏။”
Verse 47
साहं त्वद्दर्शनाद्विप्र कामवक्तव्यताङ्गता । प्रशाधि यन्मया कार्यं त्वदधीनास्मि साम्प्रतम् ॥
“ထို့ပြင် အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်ကို မြင်သောအခါ ငါသည် ဆန္ဒကြောင့် စကားပြောရန် လှုံ့ဆော်ခံရ၏။ ငါလုပ်ရမည့်အရာကို အမိန့်ပေးပါ; ယခုအခါ ငါသည် သင်၏ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် ရှိ၏။”
Verse 48
ब्राह्मण उवाच येनोपायेन गच्छेयं निजगेहं शुचिस्मिते । तन्ममाचक्ष्व कल्याणि हानिर्नोऽखिलकर्मणाम् ॥
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– «အပြုံးလှသော မိန်းမရေ၊ ငါသည် မိမိအိမ်သို့ မည်သို့သွားရမည်နည်း။ မင်္ဂလာရှိသော မိဖုရားရေ၊ ငါ၏ ကర్మနှင့် ဓမ္မတာဝန်များ အလုံးစုံ မပျက်စီးစေရန် ငါ့အား ပြောပြပါ»။
Verse 49
नित्यनैमित्तिकानान्तु महाहानिर्द्विजन्मनः । भवत्यतस्त्वं हे भद्रे ! मामुद्धर हिमालयात् ॥
«နှစ်ကြိမ်မွေးသူအတွက် နေ့စဉ်နှင့် အခါအားလျော်စွာ ပြုလုပ်ရသော ကర్మပွဲများကို လျစ်လျူရှုလျှင် အလွန်ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကရုဏာရှင် မိဖုရားရေ၊ ဟိမာလယမှ ငါ့ကို ကယ်တင်ပါ»။
Verse 50
प्रशस्यते न प्रवासो ब्राह्मणानां कदाचम । अपराद्धं न मे भीरु देशदर्शनकौतुकम् ॥
«လှည့်လည်သွားလာခြင်း သို့မဟုတ် မိမိနေရာမှ ဝေးကွာနေထိုင်ခြင်းကို ဗြာဟ္မဏများအတွက် မည်သည့်အခါမျှ ချီးမွမ်းမထားကြ။ ကြောက်ရွံ့သည့် မိန်းမရေ၊ ငါသည် အပြစ်မကျူးလွန်ခဲ့—ဤသည်မှာ နယ်မြေမျိုးစုံကို မြင်လိုသည့် စူးစမ်းလိုစိတ်သာ ဖြစ်သည်»။
Verse 51
सतो गृहे द्विजाग्र्यस्य निष्पत्तिः सर्वकर्मणाम् । नित्यनैमित्तिकानाञ्च हानिरेवं प्रवासिनः ॥
«ကောင်းမြတ်၍ ထိပ်တန်းဖြစ်သော နှစ်ကြိမ်မွေးသူ၏ အိမ်တွင် တာဝန်အားလုံးသည် သင့်တော်စွာ ပြီးစီးရောက်ရှိသည်။ သို့သော် အဝေးနေသူအတွက် နေ့စဉ်နှင့် အခါအားလျော်စွာ ပြုလုပ်ရသော ကర్మပွဲများ ပျက်စီးဆုံးရှုံးရသည်»။
Verse 52
सा त्वं किं बहुनोक्तेन तथा कुरु यशस्विनि । यथा नास्तं गते सूर्ये पश्यामि निजमालयम् ॥
«ထို့ကြောင့်—စကားများစွာ ပြောရန် အကျိုးရှိသလား။ ထင်ရှားမြင့်မြတ်သော မိဖုရားရေ၊ နေဝင်မီ ငါသည် မိမိအိမ်နေရာကို မြင်နိုင်အောင် ဤသို့ ပြုလုပ်ပေးပါ»။
Verse 53
वरूथिन्युवाच मैवं ब्रूहि महाभाग ! मा भूtsa दिवसॊ मम । मां परित्यज्य यत्र त्वं निजगेहमुपैष्यसि ॥
ဝရုသိနီက ဆိုသည်– «အို ကံကောင်းသူရေ၊ ဒီလို မပြောပါနှင့်။ သင်က ကျွန်မကို စွန့်ပြီး သင့်အိမ်သို့ ပြန်သွားမည့်နေ့က ကျွန်မအတွက် မရောက်ပါစေနှင့်»။
Verse 54
अहो रम्यतरः स्वर्गो न यतो द्विजनन्दन । अतो वयं परित्यज्य तिष्ठामोऽत्र सुरालयम् ॥
«အာ! နှစ်ကြိမ်မွေးသူ၏ ပျော်ရွှင်မှုရေ၊ ဒီထက် သာယာသော ကောင်းကင်ဘုံ မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် အဲဒီအကြံကို စွန့်ပြီး ဒီသန့်ရှင်းသော နတ်ဘုံအိမ်တော်၌ပင် နေကြမည်»။
Verse 55
स त्वं सह मया कान्त ! कान्तेऽत्र तुहिनाचले । रममाणो न मर्त्यानां बान्धवानां स्मरिष्यसि ॥
«ပြီးတော့ ချစ်သူရေ—ဒီနှင်းတောင်ပေါ်မှာ ကျွန်မနဲ့အတူ ဒီမှာနေပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လျှင် သင်၏ လူ့လောက ဆွေမျိုးများကို မမှတ်မိတော့ပါလိမ့်မည်»။
Verse 56
स्रजो वस्त्राण्यलङ्कारान् भोगभोज्यानुलेपनम् । दास्याम्यत्र तथाहन्ते स्मरेण वशगा हृता ॥
«ပန်းကုံးများ၊ အဝတ်အစားများ၊ အလင်္ကာများ၊ အပျော်အပါးများ၊ အစားအစာများနှင့် လိမ်းဆေးများ—ဒီမှာ အားလုံးကို သင့်အား ပေးမည်။ အို! ကာမဒေဝ၏ ချစ်ခြင်းက ကျွန်မကို ဖမ်းဆီး၍ အာဏာအောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီ»။
Verse 57
वीणावेणुस्वनं गीतं किन्नराणां मनोरमम् । अङ्गाह्लादकरो वायुरुष्णान्नमुदकं शुचि ॥
«ဗီဏာနှင့် ပုလင်းသံ၊ ကိန္နရာတို့၏ ချိုမြိန်သော သီချင်းများ; ကိုယ်အင်္ဂါများကို ပျော်ရွှင်စေသော လေညင်း; ပူပူနွေးနွေး အစားအစာနှင့် သန့်ရှင်းသော ရေ (ဒီမှာရှိသည်)»။
Verse 58
मनॊभिलषिता शय्या सुगन्धमनुलेपनम् । इहासतो महाभाग गृहे किं ते निजे 'धिकम् ॥
«ဤနေရာ၌ သင်၏စိတ်ကြိုက် အိပ်ရာများနှင့် ကိုယ်လိမ်းရန် မွှေးကြိုင်သော ဆီအနံ့များ ရှိ၏။ အရှင်မြတ်သောသူ၊ သင်ဤတွင် နေထိုင်စဉ် သင်၏အိမ်၌ ထို့ထက် မြတ်သောအရာ မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း?»
Verse 59
इहासतो नैव जरा कदाचित्ते भविष्यति । त्रिदशानामियं भूमिर्यौवनोपचयप्रदा ॥
«ဤနေရာ၌ နေထိုင်သူအတွက် မည်သည့်အချိန်၌မျှ အိုမင်းခြင်း မပေါ်ပေါက်နိုင်။ ဤသည်မှာ နတ်တို့၏ပြည်၊ ယောကျ်ားငယ်ရွယ်မှု တိုးပွားစေသော အရပ်ဖြစ်၏»
Verse 60
इत्युक्त्वा सानुरागा सा सहसा कमलेक्षणा । आलिलिङ्ग प्रसीदेति वदन्ती कलमुन्मनाः ॥
«ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ချစ်မြတ်နိုးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော မိန်းမသည် ခဏချင်းပင် သူ့ကိုဖက်ကာ ‘ကျေနပ်ပါစေ’ ဟု နူးညံ့စွာ ပြောလေ၏။ သူမ၏စိတ်သည် ဆန္ဒကြောင့် မတည်ငြိမ်လေ၏»
Verse 61
ब्राह्मण उवाच मा मां स्प्राक्षीर्व्रजान्यत्र दुष्टे यः सदृशस्तव । मयान्यथा याचिता त्वमन्यथैवाप्युपैषि माम् ॥
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– «ငါ့ကို မထိပါနှင့်။ အခြားနေရာသို့ သွားလော့၊ အဆိုးမ၊ သင်ကဲ့သို့သူသည် အကျင့်ပျက်ယွင်းသူဖြစ်၏။ ငါက တစ်နည်းဖြင့် မေးမြန်းသော်လည်း သင်က အခြားနည်းဖြင့် ငါ့ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်»
Verse 62
सायं प्रातरहुतं हव्यं लोकान् यच्छति शाश्वतान् । त्रैलोक्यमेतदखिलं मूढे इव्ये प्रतिष्ठितम् ॥
«နံနက်နှင့် ညနေ ပူဇော်သော ဟောမအဟုတိများသည် တည်မြဲသော လောကများ (ကောင်းကင်ရောက်ရာ) ကို ပေး၏။ အမှန်တကယ် ဤသုံးလောကလုံးသည် ထိုအပေါ်၌ တည်ထောင်ထားသော်လည်း သင်သည် ဤနေရာ၌ မောဟဖြစ်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်»
Verse 63
वरूथिन्युवाच किं ते नाहं प्रिया विप्र ! रमणीयो न किं गिरिः । गन्धर्वान् किन्नरादींश्च त्यक्त्वाभीष्टो हि कस्तव ॥
ဝရုသိနီက ပြောသည်— «အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်၌ ဘာဖြစ်သနည်း။ ငါသည် သင်အတွက် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် မဟုတ်သလော။ ဤတောင်သည် မနှစ်သက်ဖွယ် မဟုတ်သလော။ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ကိန္နရ နှင့် အခြားတို့ကို စွန့်၍ သင်သည် အမှန်တကယ် မည်သူကို လိုလားသနည်း»
Verse 64
निजमालयमप्यस्माद्भवान् यास्यत्यसंशयम् । स्वल्पकालं मया सार्धं भुङ्क्ष्व भोगान् सुदुर्लभान् ॥
«ဤနေရာမှလည်း နောက်ဆုံးတွင် သင်၏ ကိုယ်ပိုင်အဘိုဒ်သို့ မလွဲမသွေ သွားရမည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်တိုတစ်ခဏ ငါနှင့်အတူ ရခဲလှသော အာနန္ဒများကို ခံစားလော့»။
Verse 66
ब्राह्मण उवाच अष्टावात्मगुणा ये हि तेषामादौ दया द्विज । तां करोṣi कथं न त्वं मयि सद्धर्मपालक ॥
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်— «အတ္တ၏ အရည်အသွေး ရှစ်ပါးအနက် ကရုဏာသည် အထွတ်အမြတ် ဖြစ်၏၊ အို ဒွိဇ။ သင်သည် သမ္မာဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းသူဟု ဆိုလျက်၊ ငါ့အပေါ် ထိုကရုဏာကို အဘယ်ကြောင့် မပြသနည်း»
Verse 67
त्वद्विमुक्ता न जीवामि तथा प्रीतिमती त्वयि । नैतद्वदाम्यहं मिथ्या प्रसीद कुलनन्दन ॥
«သင်နှင့် ခွဲခွာရလျှင် ငါ မအသက်ရှင်နိုင်။ ဤသို့ပင် သင်အပေါ် ငါ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ပြင်းထန်၏။ ငါ မလိမ်ညာပါ—ကျေးဇူးပြုပါ၊ သင်၏ မျိုးရိုး၏ ဂုဏ်ရောင်တော်»။
Verse 68
ब्राह्मण उवाच यदि प्रीतिमती सत्यं नोपचाराद्ब्रवीषि माम् । तदुपायं समाचक्ष्व येन यामि स्वमालयम् ॥
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်— «သင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အမှန်တကယ် ရိုးသားပြီး ငါ့ကို လှည့်စားရန် မဟုတ်လျှင်၊ ငါ၏ ကိုယ်ပိုင်အဘိုဒ်သို့ သွားနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ငါ့အား ပြောပါ»။
Verse 69
वरूथिन्युवाच निजमालयमप्यस्माद्भवान् यास्यत्यसंशयम् । स्वल्पकालं मया सार्धं भुङ्क्ष्व भोगान् सुदुर्लभान् ॥
ဝရုသိနီက ပြောသည်– «ဒီနေရာကနေတောင် သင်သည် မိမိ၏ နေရာအိမ်သို့ မလွဲမသွေ သွားရမည်။ ထို့ကြောင့် ခဏတာလေး အလွန်ရခက်သော အာရုံပျော်ရွှင်မှုတို့ကို ငါနှင့်အတူ ခံစားပါ»။
Verse 70
ब्राह्मण उवाच न भोगार्थाय विप्राणां शस्यते हि वरूथिनि । इह क्लेशाय विप्राणां चेष्टा प्रेत्याफलप्रदा ॥
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– «ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် ကာမပျော်ရွှင်မှုအတွက် လိုက်လံရှာဖွေခြင်းကို မချီးမွမ်းကြ၊ အို ဝရုသိနီ။ သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုသည် ဤလောက၌ ခက်ခဲမှုအတွက်ဖြစ်ပြီး၊ သေပြီးနောက်မှသာ အကျိုးကို ပေးသည်»။
Verse 71
वरूथिन्युवाच सन्त्राणं म्रियमाणायाः मम कृत्वा परत्र ते । पुण्यस्यैव फलं भावि भोगाश्चान्यत्र जन्मनि ॥
ဝရုသိနီက ပြောသည်– «ငါ သေဆုံးမည့်အခါ ငါ့ကို ကယ်တင်ပါက၊ နောက်လောက၌ သင့်အတွက် ကုသိုလ်၏ အကျိုးရှိမည်—ထို့ပြင် အခြားမွေးဖွားခြင်းတစ်ခု၌လည်း ခံစားစရာများ ရှိမည်»။
Verse 72
एवं च द्वयमप्यत्र तवोपचयकारणम् । प्रत्याख्यानादहं मृत्युः त्वञ्च पापमवाप्स्यसि ॥
«ထို့ကြောင့် ဒီနေရာမှာ ဖြစ်နိုင်သည့် အကျိုးနှစ်မျိုးလုံးက သင့်အတွက် ‘အမြတ်’ ဖြစ်စေမည်။ သင် ငါ့ကို ငြင်းပယ်လျှင် ငါ သေမည်—ပြီးတော့ သင် အပြစ်ကို ခံရမည်»။
Verse 73
ब्राह्मण उवाच परस्त्रियां नाभिलषेदित्युगुर्गुरवो मम । तेन त्वां नाभिवाञ्छामि कामं विलप शुष्य वा ॥
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– «ကျွန်ုပ်၏ ဆရာများက ‘အခြားသူ၏ ဇနီးကို မလိုချင်ရ’ ဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့ကြောင့် ငါ သင့်ကို မလိုချင်။ သင် ကြိုက်သလို ငိုပါ၊ သို့မဟုတ် ခြောက်သွေ့၍ ပျက်စီးသွားပါစေ»။
Verse 74
मार्कण्डेय उवाच इत्युक्त्वा स महाभागः स्पृष्ट्वापः प्रयतः शुचिः । प्राहेदं प्रणिपत्याग्निं गार्हपत्यं उपांशुना ॥
မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်—ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ကံကောင်းသူသည် ရေကိုထိ၍ စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ကာ သန့်စင်ပြီး၊ အိမ်မီး (ဂါर्हပတ္ယ) ကို ဦးညွှတ်ကာ နူးညံ့စွာ အောက်ပါအတိုင်း ပြော하였다။
Verse 75
भगवन्! गार्हपत्याग्ने योनिस्त्वं सर्वकर्मणाम् । त्वत्त आहवनीयोऽग्निर्दक्षिणाग्निश्च नान्यतः ॥
“အို ကောင်းချီးပေးသော ဂါर्हပတ္ယ မီးတော်၊ သင်သည် အခမ်းအနားအပေါင်း၏ မူလအမြစ်/အမိဝမ်း ဖြစ်၏။ သင်ထံမှသာ အာဟဝနီယ မီးနှင့် ဒက္ခိဏ မီး ပေါ်ထွန်းလာသည်—အခြားနေရာမှ မဟုတ်။”
Verse 76
युष्मदाप्यायनाद् देवा वृष्टिशस्यादिहेतवः । भवन्ति शस्यादखिलं जगद्भवति नान्यतः ॥
“သင်၏ အာဟာရပေးမှုကြောင့် နတ်တို့သည် မိုးရွာခြင်း၊ သီးနှံများ စသည်တို့၏ အကြောင်းရင်းများ ဖြစ်လာကြသည်။ သီးနှံများကြောင့်ပင် ကမ္ဘာလုံး ဆက်လက်ရှင်သန်သည်—အခြားနည်းမဟုတ်။”
Verse 77
एवं त्वत्तो भवत्येतद्येन सत्येन वै जगत् । तथाहमद्य स्वं गेहं पश्येयं सति भास्करे ॥
“ထို့ကြောင့် သင်ထံမှပင် ကမ္ဘာလောက တကယ်တည်ရှိစေသော အရာ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထိုအမှန်တရားတည်းဟူသော အင်အားကြောင့် ယနေ့ နေမဝင်မီ ငါ့အိမ်ကို မြင်ခွင့်ရပါစေ။”
Verse 78
यथा वै वैदिकं कर्म स्वकाले नोज्झितं मया । तेन सत्येन पश्येयं गृहस्थोऽद्य दिवाकरम् ॥
“အချိန်တော်တော်တွင် ဝေဒပဋိပက္ခ တာဝန်များကို ငါ မလျစ်လျူရှုခဲ့သဖြင့်၊ ထိုအမှန်တရားကြောင့် ငါသည်—အိမ်ထောင်ရှင်ဖြစ်သော်လည်း—ယနေ့ နေကို မြင်ခွင့်ရပါစေ။”
Verse 79
यथा च न परद्रव्ये परदारे च मे मतिः । कदाचित् साभिलाषाभूत्तथैतत् सिद्धिमेतु मे ॥
အခြားသူ၏ဥစ္စာ သို့မဟုတ် အခြားသူ၏မယားအပေါ်သို့ အလိုဆန္ဒဖြင့် ငါ၏စိတ်သည် မည်သည့်အခါမျှ မလှည့်မိခဲ့သကဲ့သို့၊ ထိုသို့ပင် ဤငါ၏သစ္စာဆုတောင်း/အကြံပြုချက်သည် ငါ့အတွက် အောင်မြင်ပါစေ။
Frequently Asked Questions
The chapter tests dharmic steadfastness under extraordinary temptation: whether a householder-Brahmin should abandon nitya-naimittika Vedic duties and moral restraint for svarga-like pleasures. The narrative resolves in favor of ritual continuity, avoidance of parastrī, and satya (truth) as a performative, protective principle.
It functions as a hinge: after Krauṣṭuki requests the remaining Manvantaras and their rulers, Markandeya announces the Svārociṣa Manvantara as the next to be heard. The embedded upākhyāna then supplies an ethical-ritual exemplum consistent with Manvantara discourse—how dharma is preserved across cosmic administrations.
The chapter foregrounds the gṛhastha-Brahmin institutional dharma—especially the Gārhapatya fire as the generative center of śrauta/vaidika ritual and the maintenance of nitya-naimittika obligations. This emphasis frames household rite as cosmically consequential and portrays deviation (through prolonged pravāsa or sensual distraction) as a threat to both personal merit and social-ritual order.