Adhyaya 62: The Fire-God Enters the Brahmin Youth; Varuthini’s Love-Sickness and Kali’s Disguise

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणेऽथ ब्राह्मणवाक्यम् नामैकषष्टितमोऽध्यायः । द्विषष्टितमोऽध्यायः—६२ मार्कण्डेय उवाच । एवंतु वदतस्तस्य द्विजपुत्रस्य पावकः । गार्हपत्यः शरीरे तु सन्निधानमथाकरॊत् ॥

မာရ္ကဏ္ဍေယက ဆိုသည်— «သူ (ဗြာဟ္မဏ၏သား) ထိုသို့ ပြောဆိုသည့်အခါ၊ ဂါर्हပတ္ယ (Gārhapatya) ဟူသော သန့်ရှင်းသော ယဇ္ဈမီးသည် ထိုသူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ပင် တည်နေရာယူလာ하였다»။

Verse 2

तेन चाधिष्ठितः सोऽथ प्रभामण्डलमध्यगः । व्यदीपयत तं देशं मूर्तिमानिव हव्यवाट् ॥

ထိုမီး၏ အာနုဘော်/အင်အားဖြင့် ပြည့်ဝကာ၊ သူသည် တောက်ပသော အလင်းဝိုင်းအတွင်း၌ ရပ်တည်ပြီး ထိုနေရာတစ်ခုလုံးကို ထွန်းလင်းစေ하였다—မီးကိုယ်တိုင်က ကိုယ်ခန္ဓာယူလာသကဲ့သို့။

Verse 3

तस्यास्तु सुतरां तत्र तादृग्रूपे द्विजन्मनि । अनुरागोऽभवद्विप्रं पश्यन्त्या देवयोषितः ॥

သို့သော် ကောင်းကင်ကညာမိန်းကလေးအတွက်မူ၊ ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏလူငယ်ကို ထိုသို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် မြင်သော်၊ သူ့အပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော ချစ်ခင်တွယ်တာမှု/အာသကတိ ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 4

ततः सोऽधिष्ठितस्तेन हव्यवाहेन तत्क्षणात् । यथापूर्वं तथा गन्तुं प्रवृत्तो द्विजनन्दनः ॥

ထို့နောက် ထိုမီး (အဂ္နိ) ၏ အာနုဘော်ဖြင့် ပိုင်ဆိုင်/အားဖြည့်ခံရသော ဗြာဟ္မဏ၏သားသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 5

जगाम च त्वरायुक्तस्तया देव्याः निरीक्षितः । आदृष्टिपातात्तन्वङ्ग्या निश्वासोत्कम्पिकन्धरम् ॥

သူသည် အလျင်အမြန် ဆက်လက်သွားလေ၏။ သို့ရာတွင် ထိုသမီးတော်ဒေဝီ၏ မျက်စိတစ်ချက်ကြည့်ခြင်း—ပါးလျားလက်တံသွယ်လျသောသူမ၏ မျက်လုံးအလင်းကျရောက်မှုကြောင့်—သူ၏ လည်ချောင်းသည် သက်ပြင်းများဖြင့် တုန်ယင်လာ၏။

Verse 6

ततः क्षणेनैव तदा निजगेहमवाप्य सः । यथाप्रोक्तं द्विजश्रेष्ठश्चकार सकलाः क्रियाः ॥

ထို့နောက် ခဏချင်းအတွင်း သူသည် မိမိအိမ်သို့ ရောက်လေ၏။ ထိုအထူးကောင်းမြတ်သော ဗြာဟ္မဏသည် သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း အခမ်းအနားနှင့် ကရိယာအားလုံးကို တိတိကျကျ ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 7

अथ सा चारुसर्वाङ्गी तत्रासक्तात्ममानसा । निश्वासपरमा निन्ये दिनशेषं तथा निशाम् ॥

ထို့နောက် အင်္ဂါအလှပြည့်စုံသော သမီးကညာသည် စိတ်နှလုံးကို ထိုနေရာ၌ (သူ့အပေါ်) ချိတ်ဆက်ထားလျက်၊ နေ့၏ ကျန်အချိန်နှင့် ညအချိန်ကိုပါ အများအားဖြင့် သက်ပြင်းချခြင်းဖြင့် ကုန်လွန်စေ၏။

Verse 8

निश्वसन्त्यनवद्याङ्गी हाहेति रुदती मुहुः । मन्दभाग्येति चात्मानं निनिन्द मदिरेक्षणा ॥

သက်ပြင်းချလျက်၊ အင်္ဂါအပြစ်ကင်းစင်၍ မျက်လုံးက သမင်မျက်လုံးကဲ့သို့သော သမီးကညာသည် «အို၊ အလား!» ဟု အကြိမ်ကြိမ် ငိုကြွေးလေ၏။ ထို့ပြင် «ငါသည် ကံမကောင်းသူ» ဟု မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်လေ၏။

Verse 9

न विहारे न चाहारे रमणीयॆ न वा वने । न कन्दरॆषु रम्यॆषु सा बबन्ध तदा रतिम् ॥

ထို့နောက် သူမသည် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ၌လည်းကောင်း၊ အစားအစာ၌လည်းကောင်း၊ သာယာသော တောအုပ်၌လည်းကောင်း၊ ချစ်စရာကောင်းသော ဂူအတွင်း၌လည်းကောင်း ပျော်ရွှင်မှု မတွေ့ရတော့ချေ။ သူမ၏ ပျော်ရွှင်ခြင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မကပ်နိုင်ဘဲ ချုပ်နှောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။

Verse 10

चकार रममाणे च चक्रवाकयुगे स्पृहाम् । मुक्ता तेन वरारोहा निनिन्द निजयौवनम् ॥

စက္ကရာဝါက ငှက်နှစ်ကောင် အတူကစားပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်သော် ခါးလှသော မိန်းမသည် လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေ၏။ ထိုခံစားချက်ကြောင့် ထိန်းချုပ်မှု ပျက်ကွက်ကာ မိမိ၏ ယောကျ်ားမဟုတ်သေးသော ယုဝတိဘဝကို ပြစ်တင်လေ၏။

Verse 11

क्वागताहमिमं शैलं दुष्टदैवबलात्कृता । क्व च प्राप्तः स मे दृष्टेर्गोचरं तादृशो नरः ॥

ကြမ်းတမ်းသော ကံကြမ္မာ၏ အင်အားကြောင့် ငါသည် ဤတောင်သို့ ဘယ်လိုရောက်လာခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် ငါ့မျက်စိအတွင်း ဝင်လာခဲ့သော ထိုကဲ့သို့သော လူကောင်းကြီးသည် ယခု ဘယ်သို့ သွားသနည်း။

Verse 12

यद्यद्य स महाभागो न मे सङ्गमुपैष्यति । तत्कामाग्निरवश्यं मां क्षपयिष्यति दुःसहः ॥

ထိုမြတ်နိုးဖွယ် လူကောင်းကြီးသည် ငါနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းသို့ မလာလျှင် မခံနိုင်သော ကာမလိုလားမှု၏ မီးသည် ငါ့ကို အမှန်တကယ် လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးလိမ့်မည်။

Verse 13

रमणीयमभूद्यत्तत्पुंस्कोकिलनिनादितम् । तेन हीनन्तदेवैतद्दहतीवाद्य मामलम् ॥

ထိုတောအုပ်သည် အထူးလှပ၍ အထီးကူကူ၏ ခေါ်သံများဖြင့် မြည်ဟည်းနေ၏။ သို့ရာတွင် သူမရှိသဖြင့် ထိုလှပမှုတည်းဟူသောအရာက ယနေ့ ငါ့ကို ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းစေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

Verse 14

मार्कण्डेय उवाच इथ्थं सा मदनाविष्टा जगाम मुनिसत्तम । ववृधे च तदा रागस्तस्यास्तस्मिन् प्रतिक्षणम् ॥

မားကဏ္ဍေယက ပြောသည်—အို ရှင်ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ထိုသို့ပင် သူမသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာက လွှမ်းမိုးထားလျက် ဆက်လက်ပြောဆိုနေ၏။ ထို့နောက် သူ့အပေါ်ရှိ သူမ၏ ရမ္မက်သည် အခဏခဏ တိုးပွားလာလေ၏။

Verse 15

कलिर्नाम्ना तु गन्धर्वः सानुरागो निराकृतः । तया पूर्वमभूत्सोऽथ तदवस्थां ददर्श ताम् ॥

ထို့နောက် အမည် ကာလီ ဟူသော ဂန္ဓဗ္ဗတစ်ဦးသည် ယခင်က သူမကို ချစ်သော်လည်း သူမက ငြင်းပယ်ခဲ့သူဖြစ်၍ ထိုအခြေအနေဖြင့် သူမကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 16

स चिन्तयामास तदा किं न्वेषा गजगामिनी । निश्वासपवनम्लाना गिरावत्र वरूथिनी ॥

ထို့နောက် သူက စဉ်းစားသည်– “တောင်ပေါ်၌ ရှိနေသော ဆင်လျှောက်သကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသည့် ဤအမျိုးသမီးသည် အဘယ်ကြောင့် သက်သာမဲ့၍ လေကဲ့သို့သော သက်ပြင်းချသံ၏ လှိုင်းကြောင့် နွမ်းနယ်ကျဆင်းနေရသနည်း?”

Verse 17

मुनिशापकृता किंनु केनचित् किं विमानिता । वाष्पवारिपरिक्लिन्नमियं धत्ते यतो मुखम् ॥

“သူမသည် ရှင်တော်တစ်ပါး၏ အပစ်တင်ကျိန်စာကို ခံရသလား၊ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က စော်ကားခဲ့သလား။ အကြောင်းမူကား သူမ၏ မျက်နှာသည် မျက်ရည်ရေဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။”

Verse 18

ततः स दध्यौ सुचिरं तमर्थं कौतुकात् कलिः । ज्ञातवांश्च प्रभावेण समाधेः स यथातथम् ॥

ထို့နောက် ကာလီသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် ထိုကိစ္စကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားတော်မူပြီး၊ သမာဓိ၏ အာနုභာဝကြောင့် အမှန်အတိုင်း တိတိကျကျ သိမြင်လာ하였다။

Verse 19

पुनः स चिन्तयामास तद्विज्ञाय मुनेः कलिः । ममोपपादितं साधु भाग्यैरेतत्पुराकृतैः ॥

ထို့နောက် ကာလီသည် (ရဟန်းတော်တစ်ပါးထံမှ ကြားသကဲ့သို့) အကြောင်းကို သိပြီးနောက် ထပ်မံစဉ်းစားသည်– “ဤအရာသည် ရှေးက ပြုခဲ့သော ကမ္မကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသည့် ကံကောင်းခြင်းတို့က ငါ့အတွက် ကောင်းစွာ စီမံထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 20

मयैषा सानुरागेण बहुशः प्रार्थिता सती । निराकृतवती सेयमद्य प्राप्या भविष्यति ॥

ဤသီလရှိသောမိန်းမကို မေတ္တာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သူမက ငါ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင် ငါက သူမကို အနိုင်ယူ၍ ရယူမည်။

Verse 21

मानुषे सानुरागेयं तत्र तद्रूपधारिणि । रंस्यते मय्यसंदिग्धं किं कालेन करोमि तत् ॥

အဲဒီနေရာမှာ လူ့ရုပ်ကို ငါယူဆောင်သည့်အခါ၊ မေတ္တာပြည့်ဝသော ဒီမိန်းမက ငါနှင့်အတူ သေချာပေါက် ပျော်ရွှင်မည်။ အချိန်ကို စောင့်ရန် (နှောင့်နှေးရန်) ငါ့မှာ ဘာလိုသနည်း။

Verse 22

मार्कण्डेय उवाच आत्मप्रभावेण ततस्तस्य रूपं द्विजन्मनः । कृत्वा चचार यत्रास्ते निषण्णा सा वरूथिनी ॥

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်– ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏အင်အားဖြင့် ထိုဒွိဇပုရుష၏ရုပ်ကို ယူဆောင်ကာ ဝရူသိနီ ထိုင်နေသောနေရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 23

सा तं दृष्ट्वा वरारोहा किञ्चिदुत्फुल्ललोचना । समेत्य प्राह तन्वङ्गी प्रसीदेति पुनः पुनः ॥

သူ့ကိုမြင်သောအခါ တင်ပါးလှသော မိန်းမသည် မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာကာ နီးကပ်လာပြီး ကိုယ်လက်သွယ်လျသောသူမက အကြိမ်ကြိမ် “ကျေးဇူးပြု၍ သနားပါ” ဟု ပြောလေ၏။

Verse 24

त्वया त्यक्ता न सन्देहः परित्यक्ष्यामि जीवितम् । तत्राधर्मः कष्टतरोः क्रियालोपो भविष्यति ॥

သင်က ငါ့ကို စွန့်ပစ်လျှင်—သံသယမရှိ—ငါသည် အသက်ကို စွန့်မည်။ ထို့နောက် ထိုနေရာတွင် ပိုမိုကြမ်းတမ်းသော အဓမ္မတရား ပေါ်ပေါက်လာပြီး ယဇ္ဉာဓမ္မ (ပူဇော်ရေး) တာဝန်များကို လျစ်လျူရှုကြလိမ့်မည်။

Verse 25

मया समेत्य रम्येऽस्मिन् महाकन्दरकन्दरे । मत्परित्राणजं धर्ममवश्यं प्रतिपत्स्यसे ॥

ဤလှပသော ကြီးမားသည့် ဂူအတွင်းသို့ ငါနှင့်အတူ စုဝေးလာကြလော့; ငါ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုမှ ပေါက်ဖွားသော ဓမ္မကို သင်တို့သည် မလွဲမသွေ လိုက်နာဆောင်ရွက်ကြလိမ့်မည်။

Verse 26

आयुषः सावशेषं मे नृणमस्ति महामते । निवृत्तस्तेन नूनं त्वं हृदयाह्लादकारकः ॥

အို စိတ်ကြီးမြတ်သူ၊ ငါ၏ အသက်ရှိသမျှကာလပတ်လုံး လူတို့အပေါ် အကြွေးတစ်ရပ်သည် ငါ၌ ကျန်နေသေး၏။ ထို့ကြောင့် သင်သည် အမှန်တကယ် ငါ၏ နှလုံး၌ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖြစ်စေသူ၊ ငါ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ဆုတ်ခွာမှုကို ပြောင်းလဲစေသူ ဖြစ်၏။

Verse 27

कलिरुवाच किं करोमि क्रियाहानिर्भवत्यत्र सतो मम । त्वमप्येवंविधं वाक्यं ब्रवीषि तनुमध्यमे ॥

ကာလီက ပြောသည်—“ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ ဤနေရာ၌ ငါကဲ့သို့ ဓမ္မတရားရှိသူအတွက်ပင် သင့်လျော်သော ကုသိုလ်ကံ/အခမ်းအနားများ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သင်လည်း အို ခါးသေးသူ၊ ထိုသို့သော စကားများကို ပြောလေသေး၏!”

Verse 28

तदहं सङ्कटं प्राप्तो यद्ब्रवीमि करोṣi तत् । यदि स्यात् सङ्गमो मेऽद्य भवत्याः सह नान्यथा ॥

ထို့ကြောင့် ငါသည် ဒုက္ခအကျပ်အတည်းသို့ ရောက်လာပြီ—ငါပြောသမျှကို လုပ်ဆောင်လော့။ ယနေ့ ငါနှင့် သင်တို့အကြား ပေါင်းစည်းခြင်း ဖြစ်စေပါ—မဟုတ်လျှင် အခြားအဖြေ မရှိ။

Verse 29

वरूथिनी उवाच प्रसीद यद्ब्रवीṣi त्वं तत्करोमि न ते मृṣā । ब्रवीम्येतदनाशङ्कं यत्ते कार्यं मयाधुना ॥

ဝရုသိနီက ပြောသည်—“ကျေနပ်ပါစေ။ သင်ပြောသမျှကို ငါလုပ်မည်—ဤသည် မလိမ်မညာ။ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ငါပြော၏—ယခု သင့်အတွက် ငါ ဘာကို လုပ်ပေးရမည်နည်း?”

Verse 30

कालिरुवाच नाद्य संभोगसमये द्रष्टव्योऽहं त्वया वने । निमीलिताक्ष्याः संसर्गस्तव सुभ्रु मया सह ॥

ကာလီက ပြောသည်– «ယနေ့တွင် မဟုတ်၊ တောအတွင်း ပေါင်းစည်းရာအချိန်၌ ငါ့ကို မကြည့်ရ။ အလှမျက်ခုံးရှိသူမ၊ မျက်စိပိတ်၍ ငါနှင့် ကာမဆက်ဆံရမည်»။

Verse 31

वरूथिन्युवाच एवं भवतु भद्रन्ते यथेच्छसि तथास्तु तत् । मया सर्वप्रकारं हि वशे स्थेयं तवाधुना ॥

ဝရူသိနီက ပြောသည်– «အဲဒီအတိုင်းပါ၊ အမြတ်မြတ်သောသူရေ; သင်လိုသလို ဖြစ်ပါစေ။ အမှန်တကယ်ပင် ယခုမှစ၍ နည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် သင့်အာဏာအောက်၌ ငါနေမည်»။