Adhyaya 77: Sanjna’s Withdrawal from Surya: The Birth of Yama and Yamuna, and the Emergence of Chhaya

Verse 1

षट्सप्ततितमः सप्तसप्ततितमोऽध्यायः- ७७ मārkaṇḍeya uvāca मार्तण्ड रस्यवेर्भार्या तनया विश्वकर्मणः । संज्ञा नाम महाभाग तस्यां भानुरजीजनत् ॥

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်—အို မဟာသုခင်၊ “သံဇ္ဉာ” (Saṃjñā) ဟူသော အမည်ရှိ၍ ဝိශ්ဝကರ್ಮန် (Viśvakarman) ၏ သမီးသည် မာရတဏ္ဍ (Mārtaṇḍa—နေမင်း) ၏ ဇနီးဖြစ်လာ၏။ ထိုမိန်းမ၌ပင် ဘာနု (Bhānu—နေမင်း) သည် သားသမီးကို မွေးဖွားစေ၏။

Verse 2

मनुं प्रख्यातयशसमनेकज्ञानपारगम् । विवस्वतः सुतो यस्मात्तस्माद्वैवस्वतस्तु सः ॥

ထိုမနုသည် ကျော်ကြားသော ဂုဏ်သတင်းရှိ၍ အမျိုးမျိုးသော ဗဟုသုတတို့၏ အဝေးကမ်းသို့ ကူးလွန်ပြီးသူ ဖြစ်၏။ ဝိဝස්ဝန် (Vivasvān) ၏ သားဖြစ်သောကြောင့် “ဝိုင်ဝஸ္ဝတ” (Vaivasvata) ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 3

संज्ञा च रविणा दृष्टा निमीलयति लोचने । यतस्ततः सरोषोऽर्कः संज्ञां निष्ठुरमब्रवीत् ॥

ထို့နောက် ရဝိ (Ravi—နေမင်း) က သံဇ္ဉာ (Saṃjñā) ကို ကြည့်သောအခါ သူမသည် မျက်စိပိတ်လိုက်၏။ ထိုကြောင့် အာရက (Arka—နေမင်း) သည် ဒေါသထွက်ကာ သံဇ္ဉာအား ကြမ်းတမ်းသော စကားကို ပြောလေ၏။

Verse 4

मयि दृष्टे सदा यस्मात् कुरुषे नेत्रसंयमम् । तस्माज्जनिष्यसे मूढे प्रजासंयमनं यमम् ॥

သင်သည် ငါ့ကိုကြည့်တိုင်း မျက်လုံးကို အမြဲတမ်းချုပ်ထိန်း၍ အောက်ချထား၏။ ထို့ကြောင့် အမိုက်သူရေ၊ သင်သည် သတ္တဝါတို့ကို ချုပ်ထိန်းအုပ်စိုးသူ ယမကို မွေးဖွားရမည်။

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । ततः सा चपलां दृष्टिं देवी चक्रे भयाकुला । विलोलितदृशं दृष्ट्वा पुनराह च तां रविः ॥

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်– ထိုအခါ နတ်သမီး (သံဇ္ဉာ) သည် ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်ကာ မျက်စိအကြည့် မတည်ငြိမ်သွား၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားယိမ်းယိုင်နေသည်ကို မြင်၍ ရဝီ (နေမင်း) သည် ထပ်မံ၍ သူမအား ပြောကြား하였다။

Verse 6

यस्माद्विलोलिता दृष्टिर्मयि दृष्टे त्वयाधुना । तस्माद्विलोलां तनयां नदीं त्वं प्रसविष्यसि ॥

ယခု သင်သည် ငါ့ကိုကြည့်ရာတွင် အကြည့်က ယိမ်းယိုင်လာသောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် သင်သည် ယိမ်းယိုင်သော သမီးတစ်ဦး—မြစ်တစ်စင်းကို မွေးဖွားရမည်။

Verse 7

मार्कण्डेय उवाच । ततस्तस्यान्तु संजज्ञे भर्तृशापेन तेन वै । यमश्च यमुना चेयं प्रख्याता सुमहानदी ॥

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်– ထိုနောက် သူမ၏ ခင်ပွန်း၏ ထိုကျိန်စာကြောင့်ပင် ယမနှင့် ဤ ယမုနာတို့ မွေးဖွားလာကြပြီး၊ ယမုနာသည် အလွန်ကြီးမြတ်သော မြစ်အဖြစ် နာမည်ကြီးလေသည်။

Verse 8

सापि संज्ञा रवेस्तेजः सेहे दुःखेन भामिनी । असहन्ती च सा तेजश्चिन्तयामास वै तदा ॥

ထို သံဇ္ဉာဟူသော တောက်ပသည့် မိန်းမသည် ရဝီ၏ တောက်ပမှုကို နာကျင်စွာဖြင့်သာ ခံနိုင်ခဲ့၏။ ထို တေဇဿကို မခံနိုင်သဖြင့် ထို့နောက် စိုးရိမ်စွာ စဉ်းစားဆင်ခြင်လာ하였다။

Verse 9

किं करोमि क्व गच्छामि क्व गतायाश्च निर्वृतिः । भवेन्मम कथं भर्ता कोपमर्कश्च नैष्यति ॥

«ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ငါ ဘယ်ကို သွားရမလဲ။ သွားပြီးနောက် ငါ့အတွက် ငြိမ်းချမ်းရာ ဘယ်မှာ ရှိမလဲ။ ငါ့ခင်ပွန်း နေမင်းသည် ငါ့အပေါ် အမျက်ကို ဘယ်လို ရပ်တန့်မလဲ။»

Verse 10

इति संचिन्त्य बहुधा प्रजापतिसुता तदा । बहु मेने महाभागा पितृसंश्रयमेव सा ॥

ဤသို့ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် စဉ်းစားနေစဉ် ပရာဇာပတိ၏ သမီးဖြစ်သော ကံကောင်းသည့် မိန်းမမြတ်သည် မိမိအဖထံ၌ ခိုလှုံခြင်းကို အကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်းဟု သတ်မှတ်하였다။

Verse 11

ततः पितृगृहे गन्तुं कृतबुद्धिर्यशस्विनी । छायामयीमात्मतनुं निर्ममे दयितां रवेः ॥

ထို့နောက် မိမိအဖ၏အိမ်သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ရဝီ၏ ချစ်မြတ်နိုးခံရသော နာမည်ကြီး မိန်းမမြတ်သည် မိမိကိုယ်မှ အရိပ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်တစ်ခု (ချာယာ) ကို ဖန်တီး하였다။

Verse 12

ताञ्चोवाच त्वया वेष्मन्यत्र भानोः यथा मया । तथा सम्यगपत्येषु वर्तितव्यं यथा रवौ ॥

ထို့နောက် နာမည်ကြီးမိန်းမမြတ်သည် သူမအား ပြော하였다—«ဘานุ (နေမင်း) ၏ အိမ်တွင် ငါပြုမူခဲ့သကဲ့သို့ တိတိကျကျ ပြုမူရမည်။ ကလေးများအပေါ် သင့်လျော်စွာ ဆက်ဆံရမည်၊ ရဝီအပေါ်၌လည်း ထိုနည်းတူ ပြုမူရမည်»။

Verse 13

पृष्टयापि न वाच्यन्ते तथैतद्गमनं मम । सैवास्मि नाम संज्ञेति वाच्यमेतत्सदा वचः ॥

«မေးမြန်းခံရသော်လည်း ငါသွားခြင်းအကြောင်း မပြောရ။ အမြဲတမ်း ‘ငါပင် အဲဒီသူ—အမည်မှာ သံဇ္ဉာ (Saṃjñā) ဖြစ်သည်’ ဟု ဆိုရမည်»။

Verse 14

छायासंज्ञोवाच आकेशग्रहणाद् देवि ! आशापाच्च वचस्तव । करिष्ये कथयिष्यामि वृत्तन्तु शापकर्षणात् ॥

ချာယာ-သံဇ္ညာက ဆိုသည်— «အို ဒေဝီမယ်တော်၊ သင်သည် ကျွန်မ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ထားသဖြင့်လည်းကောင်း၊ သင်၏ စကားက ပေးသော မျှော်လင့်ချက်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ ကျွန်မ ပြုမည်—ကျိန်စာ၏ အင်အားမှ ပေါ်ပေါက်လာသော အကြောင်းအရာ အလုံးစုံကို ပြောပြမည်»။

Verse 15

इत्युक्ता सा तदा देवी जगाम भवनं पितुः । ददर्श तत्र त्वष्टारं तपसा धूतकल्मषम् ॥

ထိုသို့ ပြောဆိုခံရပြီးနောက် ဒေဝီ (သံဇ္ညာ) သည် ဖခင်၏ အိမ်သို့ သွားလေသည်။ ထိုနေရာ၌ တပဿာဖြင့် အညစ်အကြေးများ ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးသော တ்வဿ္ဋೃ (Tvaṣṭṛ) ကို တွေ့မြင်လေသည်။

Verse 16

बहुमानाच्च तेनापि पूजिता विश्वकर्मणा । तस्थौ पितृगृहे सा तु कञ्चित्कालमनिन्दिता ॥

သူလည်း သူမကို အလွန်မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်ပြုမှုဖြင့် ကြိုဆိုလေသည်။ ဝိශ්ဝကರ್ಮန် (Viśvakarman) က ပူဇော်ကန်တော့သဖြင့်၊ အပြစ်ကင်းသော သူမသည် ဖခင်အိမ်၌ အချိန်တစ်ခဏ နေထိုင်လေသည်။

Verse 17

ततस्तां प्राह चार्वङ्गी पिता नातिचिरोषिताम् । स्तुत्वा च तनयां प्रेमबहुमानपुरः सरम् ॥

ထို့နောက် ဖခင်သည် အင်္ဂါရပ်လှပသော၊ မကြာခဏသာ နေထိုင်ခဲ့သူမကို စကားပြောလေသည်။ ချစ်ခင်မှုနှင့် ဂုဏ်ပြုမှုကို ရှေ့တန်းတင်ကာ သမီးကို ချီးမွမ်း၍ (သူမအား) ပြောဆိုလေသည်။

Verse 18

त्वान्तु मे पश्यतो वत्से दिनानि सुबहून्यपि । मुहूर्तार्धसमानि स्युः किन्तु धर्मो विलुप्यते ॥

«သို့သော် သမီးရေ၊ ငါသည် သင်ကို မြင်နေရသည့် ရက်များ များစွာပင် ရှိသော်လည်း တစ်ခဏ၏ တစ်ဝက်ကဲ့သို့သာ ထင်ရသည်။ သို့ရာတွင် သင်သည် ဤနေရာ၌ မသင့်လျော်စွာ နေထိုင်လျှင် ဓမ္မ (dharma) သည် လျော့နည်းသွားမည်»။

Verse 19

बान्धवेषु चिरं वासो नारीणां न यशस्करः । मनोरथो बान्धवानां नार्या भर्तृगृहे स्थितिः ॥

«မိမိ၏ဆွေမျိုးများအကြား အချိန်ကြာကြာနေခြင်းသည် မိန်းမတို့၏ဂုဏ်သိက္ခာကို မတိုးစေ; ဆွေမျိုးတို့၏ဆန္ဒမှာ မိန်းမသည် ခင်ပွန်း၏အိမ်၌ နေရန်ဖြစ်သည်»။

Verse 20

सा त्वं त्रैलोक्यनाथेन भर्त्रा सूर्येण सङ्गता । पितृगेहे चिरं कालं वस्तुं नार्हसि पुत्रिके ॥

«သင်သည် သုံးလောက၏အရှင်ဖြစ်သော သုရိယကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ချိတ်ဆက်ထားပြီးဖြစ်သည်; ထို့ကြောင့် သမီးရေ၊ ဖခင်အိမ်၌ အချိန်ကြာကြာ မနေရ»။

Verse 21

सा त्वं भर्तृगृहं गच्छ तुष्टो 'हं पूजिता सि मे । पुनरागमनं कार्यं दर्शनाय शुभे मम ॥

«ထို့ကြောင့် ခင်ပွန်း၏အိမ်သို့ သွားလော့။ ငါကျေနပ်ပြီ—သင်သည် ငါ့ကို ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ငါမြင်ရအောင် နောက်တစ်ဖန် ပြန်လာပါ»။

Verse 22

मार्कण्डेय उवाच इत्युक्ता सा तदा पित्रा तथेत्युक्त्वा च सा मुने । संपूजयित्वा पितरं जगामाथोत्तरान् कुरून् ॥

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်—«ဖခင်က ထိုသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် သူမက ‘အဲဒီအတိုင်းပါ’ ဟု ပြန်လည်ဆို၏၊ အို ရှင်မြတ်။ ဖခင်ကို သင့်တော်စွာ ဂုဏ်ပြုပြီးနောက် သူမသည် မြောက်ဘက် ကုရုများ (ဥတ္တရ-ကုရု) ထံသို့ သွားလေ၏»။

Verse 23

सूर्यतापमनिच्छन्ती तेजसस्तस्य बिभ्यती । तपश्चचारा तत्रापि वडवारूपधारिणी ॥

နေ၏ လောင်ကျွမ်းသော အပူကို မလိုလားဘဲ၊ သူ၏ တောက်ပသော ရောင်ခြည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့်၊ သူမသည် ထိုနေရာ၌လည်း တပသ (အာစီတ) ကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်—မြင်းမ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူလျက်။

Verse 24

संज्ञेयमिति मन्वानो द्वितीयायामहस्पतिः । जनयामास तनयौ कन्याञ्चैकां मनोरमाम् ॥

သူမကို သံဇ္ဉာဟု ထင်မှတ်၍ အဟස්ပတိ (နေမင်း) သည် ဒုတိယဇနီး (ချာယာ) ထံမှ သားနှစ်ယောက်နှင့် လှပသော သမီးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားစေ하였다။

Verse 25

छायासंज्ञा त्वपत्येषु यथा स्वेष्वतिवत्सला । तथा न संज्ञाकन्यायां पुत्रयोश्चान्ववर्तत ॥

ချာယာ—(သံဇ္ဉာဟု ခေါ်သော်လည်း)—မိမိ၏ကလေးများကို အလွန်ချစ်ခင်သော်လည်း သံဇ္ဉာ၏ သမီးနှင့် (အရွယ်ကြီး) သားများအပေါ်တွင် ထိုသို့တူညီသော ချစ်ခင်မှုကို မပြခဲ့။

Verse 26

लालनाद्युपभोगेषु विशेषमनुवासरम् । मनुस्तत्क्षान्तवानस्य यमस्तस्या न चक्षमे ॥

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း၊ အလှူအပျော်နှင့် အပျော်အပါးအမျိုးမျိုးဖြင့် ကလေးများအပေါ် ခွဲခြားဆက်ဆံခဲ့သည်။ မနုသည် သည်းခံခဲ့သော်လည်း ယမသည် သူမ၏ အပြုအမူကို မခံနိုင်ခဲ့။

Verse 27

ताडनाय च वै कोपात् पादस्तेन समुद्यतः । तस्याः पुनः क्षान्तिमता न तु देहे निपातितः ॥

ဒေါသဖြင့် သူသည် သူမကို ကန်ရန် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သောကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မချလိုက်ခဲ့။

Verse 28

ततः शशाप तं कोपाच्छायासंज्ञा यमं द्विज । किञ्चित् प्रस्फुरमाणौष्ठी विचलत्पाणिपल्लवा ॥

ထို့နောက်၊ အို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ရေ၊ ချာယာ (သံဇ္ဉာဟု အယောင်ဆောင်သူ) သည် နှုတ်ခမ်းတုန်၍ လက်များတုန်လှုပ်ကာ ဒေါသဖြင့် ယမကို ကျိန်စာတင်하였다။

Verse 29

पितुः पत्नीममर्यादं यन्मां तर्जयसे पदाः । भुवि तस्मादयं पादस्तवाद्यैव पतिष्यति ॥

«သင်သည် အဖ၏မယားဖြစ်သော ငါ့ကို သင့်လျော်မှုမရှိဘဲ သင့်ခြေဖြင့် ခြိမ်းခြောက်သောကြောင့်၊ ထိုခြေတော်သည် ယနေ့ပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လိမ့်မည်»။

Verse 30

मार्कण्डेय उवाच इत्याकर्ण्य यमः शापं मात्रा दत्तं भयातुरः । अभ्येत्य पितरं प्राह प्रणिपातपुरःसरम् ॥

မားကဏ္ဍေယာက ပြောသည်– မိခင်၏ ကျိန်စာကို ကြားသော် ယမမင်းသည် ကြောက်ရွံ့၍ ဖခင်ထံ ချဉ်းကပ်ကာ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် စကားဆိုလေ၏။

Verse 31

यम उवाच तातैतन्महदाश्चर्यं न दृष्टमिति केनचित् । माता वात्सल्यमुत्सृज्य शापं पुत्रे प्रयच्छति ॥

ယမမင်းက ပြောသည်– «အဖေ၊ ဤသည်မှာ မည်သူမျှ မမြင်ဖူးသော အံ့ဩဖွယ်ကြီးတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ မိခင်သည် မေတ္တာကို စွန့်၍ သားအပေါ် ကျိန်စာပေးခြင်းပင် ဖြစ်၏»။

Verse 32

यथा मनुर्ममाचष्टे नेयं मता तथा मम । विगुणेष्वपि पुत्रेषु न माता विगुणा भवेत् ॥

«မနုက ငါ့အား ပြောသကဲ့သို့ ဤသည်မှာ ငါ့အမြင်လည်း မဟုတ်။ သားတို့တွင် ချို့ယွင်းမှု ရှိသော်လည်း မိခင်သည် (အကျင့်အပြုအမူ၌) ချို့ယွင်းသူ မဖြစ်သင့်»။

Verse 33

मार्कण्डेय उवाच यमस्यैतद्वचः श्रुत्वा भगवान्स्तिमिरापहः । छायासंज्ञां समाहूय पप्रच्छ क्व गतेति सा ॥

မားကဏ္ဍေယာက ပြောသည်– ယမ၏ စကားကို ကြားသော် အမှောင်ကို ဖယ်ရှားသော ကောင်းမြတ်သည့် နေမင်းသည် ချာယာ (သံဇ္ဉာဟု ခေါ်သောသူ) ကို ခေါ်ယူ၍ «သံဇ္ဉာသည် ဘယ်သို့ သွားသနည်း» ဟု မေးလေ၏။

Verse 34

सा चाह तनया त्वष्टुरहं संज्ञा विभावसो । पत्नी तव त्वयापत्यान्येतानि जनितानि मे ॥

ထိုအခါ နန်းက ပြောသည်– «အို ဝိဘ္ဟာဝသု (နေမင်း)၊ ကျွန်မသည် တ္ဝෂ္ဋೃ၏ သမီး စံဇ္ဉာ ဖြစ်၏။ ကျွန်မသည် သင်၏ ဇနီးဖြစ်ပြီး၊ သင်ကြောင့် ဤကလေးတို့ကို ကျွန်မမှ မွေးဖွားလာခဲ့သည်»။

Verse 35

इत्थं विवस्वतः सा तु बहुशः पृच्छतो यदा । नाचचक्षे ततो क्रुद्धो भास्वांस्तां शप्तुमुद्यतः ॥

ထို့ကြောင့် ဝိဝသ္ဝတ်က နန်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ မေးမြန်းသော်လည်း နန်းသည် (အမှန်တရားကို) မဖော်ပြခဲ့။ ထိုအခါ တောက်ပသောသူ (နေမင်း စူရျ) သည် ဒေါသထွက်၍ နန်းကို ကျိန်စာချရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 36

ततः सा कथयामास यथावृत्तं विवस्वतः । विदितार्थश्च भगवान् जगाम त्वष्टुरालयम् ॥

ထို့နောက် နန်းသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ဝိဝသ္ဝတ်အား အကုန်အစင် ပြောပြလေ၏။ ထိုအခါ ကောင်းကင်ဘုရား (နေမင်း စူရျ) သည် အကြောင်းအရာကို နားလည်ပြီး တ္ဝෂ္ဋೃ၏ နေရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 37

ततः स पूजयामास तदा त्रैलोक्यपूजितम् । भास्वन्तं परया भक्त्या निजगेहमुपागतम् ॥

ထို့နောက် သူ (တ္ဝष္ဋೃ) သည် သုံးလောကလုံးက ပူဇော်ကြသော တောက်ပသောသူ (နေမင်း စူရျ) ကို မိမိအိမ်သို့ ရောက်လာသဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လေ၏။

Verse 38

संज्ञां पृष्टस्तदा तस्मै कथयामास विश्वकृत् । आगतैवेह मे वेष्म भवतः प्रेषितेति वै ॥

စံဇ္ဉာ အကြောင်း မေးမြန်းသောအခါ၊ ဝိශ්ဝကೃတ် (အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းသူ ဝိශ්ဝကರ್ಮန်) က သူ့အား ပြောသည်– «သင်က ပို့လိုက်သဖြင့် နန်းသည် အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်»။

Verse 39

दिवाकरः समाधिस्थो वडवारूपधारिणीम् । तपश्चरन्तीं ददृशे उत्तरेषु कुरुष्वथ ॥

ဒိဝါကရ (နေမင်း) သည် သမာဓိ၌ စူးစိုက်နေစဉ် မြောက်ဘက် ကုရုဒေသ၌ မိန်းမမြင်းရုပ်ကို ဆောင်ကာ တပသ်ကျင့်နေသော နាងကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 40

सौम्यमूर्तिः शुभाकारो मम भर्ता भवेदिति । अभिसन्धिं च तपसो बुबुधे 'स्या दिवाकरः ॥

“ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းသည် ရုပ်သဏ္ဌာန်နူးညံ့၍ မင်္ဂလာသဏ္ဌာန်ဖြစ်ပါစေ” ဟူသော ဆန္ဒဖြင့် နាង၏ တပသ်ကို ပြုခဲ့သည်ကို ဒိဝါကရ နားလည်တော်မူ၏။

Verse 41

शातनं तेजसो मे 'द्य क्रियतामिति भास्करः । तञ्चाह विश्वकर्माणं संज्ञायाः पितरं द्विज ॥

ဘ္ဟာස්ကရ (နေမင်း) က “ယနေ့ ငါ၏ တောက်ပမှုကို လျော့ချစေကြ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် သံဇ္ဉာ၏ ဖခင် ဗိශ්ဝကರ್ಮန်ထံသို့ “ဟေ ဘြာဟ္မဏ” ဟုဆိုကာ ထိုသို့ မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 42

संवत्सरभ्रमेस् तस्य विश्वकर्मा करावेस्ततः । तेजसः शातनञ्चक्रे स्तूयमानश्च दैवतैः ॥

ထို့နောက် တစ်နှစ်ပတ်လည် အဆုံး၌ နတ်တို့၏ ချီးမွမ်းသံကြားတွင် ဗိශ්ဝကರ್ಮန်သည် (သူရိယ၏) ရောင်ခြည်ကို လျော့ချခြင်းကို ဆောင်ရွက်လေ၏။