Adhyaya 63: The Birth of Svarocis and the Rescue of Manoramā: The Astra-Heart and the Healing of Curses

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे स्वारोचिषे मन्वन्तरे द्विषष्टितमोऽध्यायः । त्रिषष्टितमोऽध्यायः- ६३ मार्कण्डेय उवाच ततः सह तथा सोऽथ रराम गिरिसानुषु । फुल्लकाननहृद्येषु मनोज्ञेषु सरःसु च ॥

ဤသို့ဖြင့် မာရ္ကဏ္ဍေယ ပုရာဏာ အလေးအမြတ်တင်သော စာတော်၌၊ စွာရောစိသ မနွန္တရ အတွင်း၊ ခြောက်ဆယ့်နှစ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။ (ယခု) ခြောက်ဆယ့်သုံးမြောက် အခန်း စတင်၏။ မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်– «ထို့နောက် သူသည် သူမနှင့်အတူ တောင်စောင်းများပေါ်၌ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားကာ လှပသောနေရာများ—ပန်းပွင့်တောများနှင့် ရေကန်အနီးတို့၌ လှည့်လည်ခဲ့သည်»။

Verse 2

कन्दरेषु च रम्येषु निम्नगापुलिनेṣu च । मनोज्ञेषु तथान्येषु देशेषु मुदितो द्विज ॥

အို ဗြာဟ္မဏာ၊ သူသည် လှပသော ဂူများ၌လည်းကောင်း၊ မြစ်ကမ်းပါးများ၌လည်းကောင်း၊ အခြား သာယာသောဒေသများ၌လည်းကောင်း ပျော်မြူးခဲ့သည်။

Verse 3

वह्निनाधिष्ठितस्यासीद्यद्रूपन्तस्य तेजसा । अचिन्तयद्भोगकाले निमीलितविलोचना ॥

ပျော်ရွှင်ခံစားရာအချိန်၌ သူမသည် မျက်စိပိတ်ထားပြီး မီး၏အာနုဘော်ကဲ့သို့ အင်အားသက်ဝင်နေသည့် သူ၏ တောက်ပသောရုပ်သဏ္ဌာန်ကို စိတ်ကူးမြင်ခဲ့သည်။

Verse 4

ततः कालेन सा गर्भमवाप मुनिसत्तम । गन्धर्ववीर्यतो रूपचिन्तनाच्च द्विजन्मनः ॥

အချိန်တန်လာသောအခါ၊ အို ရှင်ပညာရှိတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ—ဂန္ဓဗ္ဗ၏ အာနုဘော်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ ထိုသူ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို စိတ်၌ တရားသဘောဖြင့် အာရုံပြုသည့် အာရုံစူးစိုက်မှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ အို ဗြာဟ္မဏစိတ်ရှိသူရေ၊ မိန်းမသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်လာ၏။

Verse 5

तां गर्भधारिणीं सोऽथ सान्त्वयित्वा वरूथिनीम् । विप्ररूपधरो यातस्तया प्रीत्या विसर्जितः ॥

ထို့နောက် ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေသော ဝရူသိနီကို သက်သာစေကာ၊ သူသည် ဗြာဟ္မဏအဖြစ် အသွင်ယူ၍ ထွက်ခွာသွား၏။ နာမည်ကြီးမိန်းမသည် ချစ်ခင်မှုဖြင့် သူ့ကို ပို့ဆောင်လိုက်၏။

Verse 6

जज्ञे स बालो द्युतिमान् ज्वलन्निव विभावसुः । स्वरोचिभैर्यथा सूर्यः भासयन् सकला दिशः ॥

ထို့နောက် မီးကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်သော ကလေးယောက်ျားတစ်ဦး မွေးဖွားလာ၏။ သူသည် ကိုယ်ပိုင်ရောင်ခြည်များဖြင့် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပကာ အရပ်အနှံ့ကို ထွန်းလင်းစေ၏။

Verse 7

स्वरोचिभिर्यतो भाति भास्वानिव स बालकः । ततः स्वरोचिरित्येवं नाम्ना ख्यातो बभूव सः ॥

ထိုကလေးသည် နေရောင်ကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင်တောက်ပမှုဖြင့် လင်းလက်နေသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သူသည် “သ္ဝရောစိ” (ကိုယ်တိုင်တောက်ပသူ) ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလာ၏။

Verse 8

ववृधे च महाभागो वयसाऽनुदिनं तथा । गुणौघैश्च यथा बालः कलाभिः शशिलाञ्छनः ॥

ထိုကံကောင်းသူသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အသက်အရွယ်လည်း တိုးပွား၍၊ ဂုဏ်သတ္တိများလည်း လှိုင်းလှိုင်းတက်လာ၏—ယုန်အမှတ်ပါသော လကဲ့သို့ အစိတ်အပိုင်းများအလိုက် တဖြည်းဖြည်း ပြည့်ဝလာသကဲ့သို့။

Verse 9

स जग्राह धनुर्वेदं वेदांश्चैव यथाक्रमम् । विद्याश्चैव महाभागस्तदा यौवनगोचरः ॥

သူသည် မြားပစ်ပညာကိုလည်းကောင်း၊ ဝေဒများကိုလည်း အစဉ်အလာတကျ လေ့လာသင်ယူခဲ့သည်။ ကံကောင်းသူသည် ယောကျ်ားပျိုအရွယ်သို့ ရောက်လာသောအခါ ဗဟုသုတအမျိုးမျိုး၏ ခွဲခွာပညာရပ်များကိုပါ ကျွမ်းကျင်သွား하였다။

Verse 10

मन्दराद्रौ कदाचित्स विचरंश्चारुचेष्टितः । ददर्शैकां तदा कन्यां गिरिप्रस्थे भयातुराम् ॥

တစ်ခါက မန္ဒရတောင်ပေါ်တွင် အလှပသိမ်မွေ့သော အမူအရာဖြင့် လှည့်လည်သွားလာစဉ်၊ တောင်ခေါင်အနားကျောက်တန်းပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်ပူပန်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို သူမြင်တွေ့하였다။

Verse 11

त्रायस्वेति निरीक्ष्यैनं सा तदा वाक्यमब्रवीत् । मा भैषीरिति स प्राह भयविप्लुतलोचनाम् ॥

သူမက သူ့ကိုကြည့်ပြီး “ကျွန်မကို ကယ်ပါ!” ဟု ပြော하였다။ ကြောက်လန့်၍ မျက်လုံးတုန်ယိမ်းနေသော သူမအား သူက “မကြောက်ပါနှင့်” ဟု ပြန်ဆို하였다။

Verse 12

किमेतदिति तेनोक्ते वीरवाक्ये महात्मना । ततः सा कथयामास श्वासाक्षेपप्लुताक्षरम् ॥

စိတ်ဓာတ်ကြီးမားသူက ရဲရင့်သောစကားဖြင့် “ဒါက ဘာလဲ?” ဟု မေးသောအခါ၊ သူမသည် အသက်ရှူမဝဖြစ်၍ စကားလုံးများ ပြတ်တောက်ကာ စတင်ပြောပြ하였다။

Verse 13

कन्योवाच अहमिन्दीवराख्यस्य सुता विद्याधरस्य वै । नाम्ना मनोरमा जाता सुतायां मरुधन्वनः ॥

မိန်းကလေးက ပြောသည်— “ကျွန်မသည် အင်ဒီဝရ အမည်ရှိသော ဝိဒ္ဓာဓရ၏ သမီးဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ အမည်မှာ မနောရမာ ဖြစ်ပြီး မရုဓန်ဝန်၏ (ဇနီး/သမီး) ထံမှ သမီးအဖြစ် မွေးဖွားလာသူဖြစ်သည်။”

Verse 14

मन्दारविद्याधरजा सखी मम विभावरी । कलावती चाप्यपरा सुता पारस्य वै मुनेः ॥

«ငါ၏မိတ်ဆွေမှာ မန္ဒာရ ဝိဒ္ဓာဓရ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော ဝိဘာဝရီ ဖြစ်သည်။ အခြားမိတ်ဆွေတစ်ဦးမှာ ရှင်ပာရာ ရသီ၏ သမီး ကလာဝတီ ဖြစ်သည်»။

Verse 15

ताभ्यां सह मया यातं कैलासतटमुत्तमम् । तत्र दृष्टो मुनिः कश्चित्तपसातिकृशाकृतिः ॥

«မိတ်ဆွေ နှစ်ဦးနှင့်အတူ ငါသည် ကိုင်လာသ တောင်၏ အထူးကောင်းမြတ်သော တောင်စောင်း/ဒေသသို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ တပသ္ယာကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ အလွန်ပိန်လှီသော ရသီတစ်ပါးကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်»။

Verse 16

क्षुत्क्षामकण्ठो निस्तेजा दूरपाताक्षितारकः । मयावहसितः क्रुद्धः स तदा मां शशाप ह ॥

«ဆာလောင်မှုကြောင့် သူ၏လည်ချောင်း ခြောက်သွေ့နေပြီး အရောင်အလင်းမဲ့သကဲ့သို့ ထင်ရသည်၊ မျက်လုံးအတွင်းသားများလည်း နက်ရှိုင်းစွာ ကျသွားသည်။ ငါက သူ့ကို လှောင်ပြောင်သဖြင့် သူသည် ဒေါသထွက်ကာ နောက်တစ်ဖန် ငါ့ကို ကျိန်စာတင်하였다»။

Verse 17

क्षामक्षामस्वरः किञ्चित्कल्पिताधरपल्लवः । त्वयावहसितो यस्मादनार्ये दुष्टतापसि ॥

«ငါ့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သောကြောင့်—ပိန်လှီခြင်းကြောင့် အသံမပြတ်မရှင်း၊ နှုတ်ခမ်းလည်း မပြည့်စုံသေးသော ငါ့ကို—အို မဂုဏ်မရှိသူ၊ အကျင့်ဆိုးသူ၊ တပသ္ယာရှင်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသူ!»

Verse 18

तस्मात्त्वामचिरेणैव राक्षसोऽभिभविष्यसि । दत्ते शापे मत्सखीभ्यां स तु निर्भत्सितो मुनिः ॥

«ထို့ကြောင့် မကြာမီ ရက္ခသ (Rākṣasa) တစ်ကောင်က သင့်ကို အနိုင်ယူလိမ့်မည်» ဟုဆို၏။ ကျိန်စာပေးပြီးနောက် ထိုရသီကို ငါ၏မိတ်ဆွေ နှစ်ဦးက ဆဲဆိုကာ ရှုတ်ချ하였다။

Verse 19

धिक् ते ब्राह्मण्यमक्षान्त्या हृतं ते निखिलं तपः । अमर्षणैर्धर्षितोऽसि तपसा नातिकर्षितः ॥

သင်၏ ဗြာဟ္မဏဖြစ်မှုကို အရှက်တင်ရ၏—မခံနိုင်မှုကြောင့် သင်၏ တပသ္ယာအားလုံး ပျက်စီးသွားပြီ။ သင်သည် စိတ်မရှည်မှုကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရ၍ အနိုင်ယူခံရသည်၊ တပသ္ယာကြောင့် မြင့်တင်ခံရခြင်း မဟုတ်။

Verse 20

क्षान्त्याऽस्पदं वै ब्राह्मण्यं क्रोधसंयमनं तपः । एतच्छ्रुत्वा ददौ शापं तयोऽप्यमितद्युतिः ॥

ခံနိုင်ရည်သည် ဗြာဟ္မဏဖြစ်မှု၏ အခြေခံအမှန်တကယ် ဖြစ်၏။ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ခြင်းသည် တပသ္ယာအမှန် ဖြစ်၏။ ထိုသို့ကြားသော်လည်း အလင်းရောင်မတိုင်းတာနိုင်သည့် ဂုဏ်တော်ရှင်သည် သူတို့နှစ်ဦးပေါ်သို့ ကျိန်စာကို ထုတ်ပြန်လေ၏။

Verse 21

एकस्याः कुष्ठमङ्गेषु भाव्यन्यस्यास्तथा क्षयः । तयोस्तथैव तज्जातं यथोक्तं तेन तत्क्षणात् ॥

တစ်ဦးအတွက် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများတွင် ကုဋ္ဌရောဂါ (လက်ပရိုစီ) ပေါ်လာရမည်၊ အခြားတစ်ဦးအတွက်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ပျက်ယွင်းစေသော ရောဂါ ပေါ်လာရမည်။ သူပြောသကဲ့သို့ပင် ထိုအခါတင် သူတို့အပေါ်၌ ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။

Verse 22

ममाप्येवं महद्रक्षः समुपैति पदानुगम् । न शृणोषि महानादं तस्यादूरेऽपि गर्जतः ॥

ငါ့ထံသို့ပင် ရာက္ခသကြီးတစ်ကောင်က ခြေလှမ်းများနောက်ကပ်ကပ် လိုက်လာလျက် နီးကပ်လာသည်။ အဝေးကပင် ဟိန်းဟောက်နေသော်လည်း ၎င်း၏ အားကြီးသော ဟိန်းသံကို မကြားသလော။

Verse 23

तृतीयमद्य दिवसं यन्मे पृष्ठान्न मुंचति । अस्त्रग्रामस्य सर्वस्य हृदज्ञाहमद्य ते ॥

ယနေ့သည် သုံးရက်မြောက်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ငါ့နောက်ကျောမှ မခွာသေး (မရပ်မနား လိုက်လံလိုက်စားနေသည်)။ ယခု ငါသည် လက်နက်အစုအဝေးတစ်ခုလုံး၏ «ဟృဒယ»—အနှစ်သာရ—ကို သင်တို့အား ပေးအပ်မည် (မန္တရလက်နက်များ)။

Verse 24

ते प्रयच्छामि मां रक्ष रक्षसोऽस्मान्महामते । प्रादात् स्वायम्भुवस्यादौ स्वयं रुद्रः पिनाकधृक् ॥

ဤအရာကို သင့်အား ပေးအပ်၏—စိတ်ဓာတ်ကြီးမြတ်သူ၊ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါ; ရက္ခသမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပါ။ အစဦး၌ ပိနာကကိုင်ဆောင်သော ရုဒြာတော်တင်က စွာယမ္ဘုဝထံ ပေးအပ်ခဲ့၏။

Verse 25

स्वायम्भुवो वसिष्ठाय सिद्धवर्याय दत्तवान् । तेनापि दत्तं मन्मातुः पित्रे चित्रायुधाय वै ॥

စွာယမ္ဘုဝသည် စိဒ္ဓတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝသိဋ္ဌထံ ပေးအပ်ခဲ့၏။ ထိုသူကလည်း ကျွန်ုပ်၏ မိခင်ဘက် အဘိုး စိတ္ရာယုဓထံ ပြန်လည် ပေးအပ်ခဲ့၏။

Verse 26

प्रादादुद्वाहिकं सोऽपि मत्पित्रे श्वशुरः स्वयम् । मयापि शिक्षितं वीर सकाशाद् बालया पितुः ॥

ထိုသူတည်းဟူသော ကျွန်ုပ်၏ အဖေ၏ အဖေမက် (အဖေ၏ မက်ဘက် အဘိုး) က မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ် ကျွန်ုပ်၏ အဖေထံ ပေးအပ်ခဲ့၏။ ထို့ပြင် အို သူရဲကောင်း၊ ကျွန်ုပ်လည်း ကလေးဘဝကတည်းက အဖေထံမှ ထိုအရာကို သင်ကြားခံခဲ့၏။

Verse 27

हृदयं सकलास्त्राणामशेषरिपुनाशनम् । तदिदं गृह्यतां शीघ्रमशेषास्त्रपरायणम् ॥

ဤသည်မှာ အက်စတြာအားလုံး၏ ဟృဒယ—အနှစ်သာရ—ဖြစ်၍ ရန်သူအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အမြန်ယူပါ၊ အကြောင်းမူကား ၎င်းသည် လက်နက်အင်အားအားလုံးကို သစ္စာတည်၍ (အတွင်း၌လည်း) စုစည်းထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 28

ततो जहि दुरात्मानमेनं राक्षसमागतम् ॥

ထို့ကြောင့် ရောက်လာသော ဤအကျင့်ဆိုး ရက္ခသကို ချက်ချင်း ချေမှုန်းပါ။

Verse 29

मार्कण्डेय उवाच तथैत्यूक्ते ततस्तेन वार्युपस्पृश्य तस्य तत् । अस्त्राणां हृदयं प्रादात् सरहस्यनिवर्तनम् ॥

မာရ္ကဏ္ဍေယ မဟာရ္ရှီက ပြောသည်—ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သန့်စင်ရန် ရေကို ထိကာ၊ လက်နက်တို့၏ «ဟృဒယ» (အနှစ်သာရ) ကိုလည်းကောင်း၊ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခေါ်ယူသည့် လျှို့ဝှက်နည်း (နိဝတ္တန) ကိုလည်းကောင်း သူ့အား ပေးအပ်하였다။

Verse 30

एतस्मिन्नन्तरे रक्षस्तत्तदा भीषणाकृति । नर्दमानं महानादमाजगाम त्वरान्वितम् ॥

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော ရာက္ခသတစ်ကောင်သည် အလျင်အမြန် ရောက်လာ၍ မိုးကြိုးသံကြီးကဲ့သို့ ထွက်ဟောက်လေ၏။

Verse 31

मयाभिभूता किं त्राणमुपैषि द्रुतमेहि मे । भक्षामि किञ्चिरेणेति ब्रुवाणं तं ददर्श सः ॥

«ငါ့အားဖြင့် အနိုင်ယူခံရပြီးနောက် မင်း ဘယ်အရာကို ခိုလှုံမလဲ။ ငါ့ထံ အမြန်လာ; ခဏတစ်ခဏအတွင်း မင်းကို ငါစားမည်!» ဟု ပြောကာ သူ့ကို မြင်လေ၏။

Verse 32

स्वरोचिश्चिन्तयामास दृष्ट्वा तं समुपागतम् । गृह्णात्वेष वचः सत्यं तस्यास्त्विति महामुनेः ॥

သူလာနီးလာသည်ကို မြင်သော် စ္ဝရောစိသက စဉ်းစားသည်—«မဟာရ္ရှီ၏ စကားသည် အမှန်ဖြစ်ပါစေ—‘သူမကို ဖမ်းယူလိမ့်မည်; ထိုသို့ပင် ဖြစ်စေ’» ဟု။

Verse 33

जग्राह समुपेत्यैनां त्वरया सोऽपि राक्षसः । त्राहि त्राहीति करुणं विलपन्तीं सुमध्यमाम् ॥

ထိုရာက္ခသသည်လည်း အလျင်အမြန် ရောက်လာကာ «ကယ်ပါ၊ ကယ်ပါ!» ဟု သနားဖွယ် ငိုကြွေးနေသော ခါးသေးသွယ်သော မိန်းမကို ဖမ်းဆီးယူလေ၏။

Verse 34

ततः स्वरोचिः संक्रुद्धश्चण्डास्त्रमति भैरवम् । दृष्ट्यां निवेश्य तद्रक्षो ददर्शानिमिषेक्षणः ॥

ထို့နောက် စ္ဝရောစိသ သည် ဒေါသထွက်လျက် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် «ချဏ္ဍာသ္တရ» ကို မျက်စိအာရုံ၌ တည်စေပြီး၊ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ထို ရာက္ခသ ကို စိုက်ကြည့်하였다။

Verse 35

तदाभिभूतः स तदा तामुत्सृज्य निशाचरः । प्रसीद शाम्यतामस्त्रं श्रूयताञ्चेत्यभाषत ॥

ထိုအရာကြောင့် ထိခိုက်လွှမ်းမိုးခံရသော ညလှည့်သတ္တဝါသည် ချက်ချင်း သူမကို လွှတ်ပြီး၊ «ကရုဏာပြုပါ; လက်နက်ကို ငြိမ်းစေပါ။ ကျွန်ုပ်ကို နားထောင်ပါ» ဟု ဆို하였다။

Verse 36

मोक्षितोऽसऽहं त्वया शापादतिघोरान्महाद्युते । प्रदत्तादतितीव्रेण ब्रह्ममित्रेण धीमता ॥

«အို အလွန်တောက်ပမြင့်မြတ်သူ၊ ပညာရှိ ဗြဟ္မမိတ္တရ သည် အလွန်ပြင်းထန်စွာ ချမှတ်ခဲ့သော အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာမှ ကျွန်ုပ်ကို သင်က လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်» ဟု ဆို하였다။

Verse 37

उपकारी न मे त्वत्तो महाभागाधिकःऽपरः । येनाहं सुमहाकष्टान्महाशापाद्विमोक्षितः ॥

«အို အလွန်ကံကောင်းမြင့်မြတ်သူ၊ ကျွန်ုပ်အတွက် သင်ထက် ကြီးမြတ်သော ကျေးဇူးရှင် မရှိပါ—သင်ကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်သည် ကြီးမားသော ကျိန်စာ၊ အလွန်ကြီးမားသော ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်» ဟု ဆို하였다။

Verse 38

स्वरोचिरुवाच ब्रह्ममित्रेण मुनिना किन्निमित्तं महात्मना । शप्तस्त्वं कीदृशश्चैव शापो दत्तोऽभवत् पुरा ॥

စ္ဝရောစိသ က ပြောသည်— «မဟာစိတ်ရှိသော ရှင်သန့် Brahmamitra သည် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် သင့်ကို ကျိန်စာချခဲ့သနည်း။ ထိုရှေးက ပေးခဲ့သော ကျိန်စာသည် အဘယ်နည်း»။

Verse 39

राक्षस उवाच ब्रह्ममित्रो 'ष्टधा भिन्नमायुर्वेदमधीतवान् । त्रयोदशाधिकरञ्च प्रगृह्याथर्वणो द्विजः ॥

ရက္ခသက ပြောသည်– «ဒွိဇ ဘြာဟ္မမိတ္တရ သည် အထာဝဏ ပုရောဟိတ်ဖြစ်၍ အာယုရ္ဝေဒကို အခွဲ ၈ မျိုးအဖြစ် ကျွမ်းကျင်ပြီး၊ ထိုသင်တန်းကို လက်ခံကျင့်သုံးရာတွင် ထပ်မံ၍ ၁၃ မျိုးခွဲသော အာဏာ/အပိုင်းများကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်»။

Verse 40

अहञ्चेन्दीवराख्येति ख्यातो 'स्य जनको 'भवम् । विद्याधरपतेः पुत्रो नलनाभस्य खङ्गिनः ॥

«ထို့ပြင် ငါကို အင်ဒီဝရ ဟူသောနာမဖြင့် သိကြ၏။ ငါသည် သူ၏ဖခင်ဖြစ်လာခဲ့သည်—ဗိဒ္ဓျာဓရတို့၏ ဓားကိုင်သခင် နလနာဘ္ဟ၏ သားဖြစ်သောကြောင့်»။

Verse 41

मया च याचितः पुर्वं ब्रह्ममित्रो 'भवन्मुनिः । आयुर्वेदमशेषं मे भगवन् दातुमर्हसि ॥

«ယခင်က ငါသည် ရှင်ရသေ့ ဘြာဟ္မမိတ္တရအား တောင်းပန်ခဲ့သည်– ‘အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ကျန်မရှိအောင် အာယုရ္ဝေဒ အကုန်လုံးကို ငါ့အား ပေးသနားပါ’ ဟု»။

Verse 42

यदा तु बहुशो वीर प्रश्रयावनतस्य मे । न प्रादाद्याचितो विद्यामायुर्वेदात्मिकां मम ॥

«သို့သော် ငါသည် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆို၍ နိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်နေသော်လည်း၊ တောင်းခံထားသော်လည်း အာယုရ္ဝေဒဖြစ်သော ထိုပညာကို ငါ့အား မပေးခဲ့ချေ»။

Verse 43

शिष्येभ्यो ददतस्तस्य मयान्तर्धानेन हि । आयुर्वेदात्मिका विद्या गृहीताभूत्तदानघ ॥

«သူသည် တပည့်များအား ထိုပညာကို ပေးနေစဉ်၊ အို အပြစ်ကင်းသူ၊ ငါသည် မမြင်ရအောင် ပျောက်ကွယ်၍ ထိုအာယုရ္ဝေဒအခြေပြု ပညာကို ထိုအခါမှာပင် လုယူယူခဲ့သည်»။

Verse 44

गृहीतायान्तु विद्यायां मासैरष्टाभिरन्तरात् । ममातिहर्षादभवद्धासो 'तीव पुनः पुनः ॥

အဲဒီပညာကို ငါယူယူပြီးနောက်၊ လအရှစ်ကြာကာလတစ်ခုကျော်လွန်သွားပြီးနောက်၊ အလွန်အမင်း မာနမြောက်လွန်းသဖြင့် ငါသည် ထပ်ခါထပ်ခါ အသံကျယ်စွာ ရယ်မောပေါက်ကွဲခဲ့၏။

Verse 45

प्रत्यभिज्ञाय मां हासान्मुनिः कोपसमन्वितः । विकम्पिकन्धरः प्राह मामिदं परुषाक्षरम् ॥

အဲဒီရယ်သံကြောင့် ငါကိုသိမြင်သွားသော ရသီသည်—ဒေါသပြည့်နှက်၍ လည်ပင်းတုန်ယင်လျက်—ငါ့အား ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော စကားများကို ပြောဆို၏။

Verse 46

राक्षसेनैव यस्मान्मे त्वयादृश्येन दुर्मते । हृता विद्या वहासश्च मामवज्ञाय वै कृतः ॥

အကြောင်းမူကား သင်သည်—မမြင်ရသော ရက္ခသာ၊ စိတ်မကောင်းသူ—ငါ၏ပညာကို ခိုးယူခဲ့၏။ ထို့ပြင် သင်သည် ငါကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ လှောင်ပြောင်ခဲ့၏။

Verse 47

तस्मात्त्वं राक्षसः पाप मच्छापेन निराकृतः । भविष्यसि न सन्देहः सपरात्रेण दारुणः ॥

ထို့ကြောင့် အပြစ်ရှိသူရေ—ငါ၏ကျိန်စာကြောင့် ပယ်ချခံရသူ—သင်သည် ရက္ခသာ ဖြစ်လာမည်။ သံသယမရှိ၊ ခုနှစ်ညအတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 48

इत्युक्ते प्रणिपाताद्यैरुपचारैः प्रसादितः । स मामाह पुनर्विप्रस्तत्क्षणान्मृदुमानसः ॥

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ဦးချကန်တော့ခြင်းနှင့် အခြားသော ဝတ်ပြုစေဝါလုပ်ငန်းများကြောင့် သူ၏စိတ်သည် ပြေလျော့သွား၏။ ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏသည် စိတ်ပျော့ပျောင်းသွားကာ ငါ့အား ထပ်မံ ပြောဆိုလာ၏။

Verse 49

यन्मयोक्तमवश्यं तद्भावि गन्धर्व ! नान्यथा । किन्तु त्वं राक्षसो भूत्वा पुनः स्वं प्राप्स्यसे वपुः ॥

«ငါပြောခဲ့သောစကားသည် မလွဲမသွေ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာမည်၊ အို ဂန္ဓဗ္ဗ—အခြားအကျိုးဆက် မရှိနိုင်။ သို့ရာတွင် ရာက္ခသ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သင်၏ မူလကိုယ်ခန္ဓာကို ထပ်မံ ပြန်လည်ရရှိမည်»။

Verse 50

नष्टस्मृतिर्यदा क्रुद्धः स्वमपत्यञ्चिखादिषुः । निशाचरत्बं गन्तासि तदस्त्रानलतापितः ॥

«သင်၏ မှတ်ဉာဏ် ပျောက်ဆုံးပြီး ဒေါသထွက်ကာ ကိုယ့်သားသမီးကိုပင် စားသောက်လိုသည့်အခါ၊ ထိုအခါ—လက်နက်၏ မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ—သင်သည် ညလှည့်သွားသူ (နိသာစရ) အဖြစ်သို့ ဝင်ရောက်လိမ့်မည်»။

Verse 51

पुनः संज्ञामवाप्य स्वामवाप्स्यसि निजं वपुः । तथैव स्वमधिष्ठानं लोके गन्धर्वसंज्ञिते ॥

«ထို့နောက် သင်သည် သတိဉာဏ်ကို ပြန်လည်ရရှိ၍ သင်၏ အမှန်တကယ် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်လည်ရယူမည်။ ထို့အတူ ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ လောကဟု ခေါ်သော ကမ္ဘာ၌ သင်၏ နေရာအိမ်ကိုလည်း ပြန်လည်ရရှိမည်»။

Verse 52

सोऽहं त्वया महाभाग ! मोक्षितोऽस्मान्महाभयात् । निशाचरत्बाद् यद्वीर ! तेन मे प्रार्थनां कुरु ॥

«ထို့ကြောင့်၊ ကံကောင်းသူရေ၊ သင်ကြောင့် ငါသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အန္တရာယ်ကြီးတစ်ရပ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ—အို သူရဲကောင်း၊ ညလှည့်သွားသူ (နိသာစရ) ဖြစ်ရခြင်းမှပင်။ ထို့ကြောင့် ငါ၏ ဆုတောင်းချက်ကို ခွင့်ပြုပါ»။

Verse 53

इमां ते तनयां भार्यां प्रयच्छामि प्रतीच्छ ताम् । आयुर्वेदश्च सकलस्त्वष्टाङ्गो यो मया ततः । मुनेः सकाशात् संप्राप्तस्तं गृहीष्व महामते ॥

«ဤသမီးကို သင်၏ ဇနီးအဖြစ် ငါပေးအပ်သည်—လက်ခံပါ။ ထို့ပြင် ငါသည် ရှင်တော်တစ်ပါးထံမှ ရရှိခဲ့သော အဋ္ဌာင်္ဂ အာယုဗ္ဗေဒ (အပိုင်းရှစ်ပါးပါသော အာယုဗ္ဗေဒ) အပြည့်အစုံကိုလည်း လက်ခံပါ၊ အို စိတ်ကြီးမြတ်သူ»။

Verse 54

मार्कण्डेय उवाच । इत्युक्त्वा प्रददौ विद्यां स च दिव्याम्बरोज्ज्वलः । स्रग्भूषणधरो दिव्यं पुराणं वपुरास्थितः ॥

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်—«ဤသို့ဆိုပြီးနောက် သူသည် ဉာဏ်ပညာကို ပေးအပ်하였다။ ထို့နောက် နတ်ဝတ်စုံတောက်ပစွာ ဝတ်ဆင်၍ ပန်းကုံးနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ဆင်ယင်ကာ မိမိ၏ ရှေးဟောင်း နတ်သဘောရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ပြန်လည်ခံယူ하였다»။

Verse 55

दत्त्वा विद्यां ततः कन्यां स दातुमुपचक्रमे । तमाह सा तदा कन्या जनितारं स्वरूपिणम् ॥

«ဉာဏ်ပညာကို ပေးအပ်ပြီးနောက် သူသည် မိန်းကလေးကို ပေးအပ်ရန် စီစဉ်하였다။ ထိုအခါ မိန်းကလေးသည် သူ့ထံ—ယခု မိမိ၏ အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်၌ ရှိနေသော မိဘအဖထံ—စကားဆို하였다»။

Verse 56

अनुरागो ममाप्यत्र तातातीव महात्मनि । दर्शनादेव संजातो विशेषेणोपकारिणि ॥

«အဖေ၊ ဤကိစ္စ၌ ကျွန်မတောင် အလွန်နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခင်မှုကို ခံစားရပါသည်—ထို မဟာစိတ်ရှိသူကို မြင်မြင်ချင်းကပင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ အထူးသဖြင့် သူသည် အကျိုးပြုသူကြီး ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့်ပါ»။

Verse 57

किन्त्वेषा मे सखी सा च मत्कृते दुःखपीडिते । अतो नाभिलषे भोगान् भोक्तुमेतेन वै समम् ॥

«သို့သော် သူမသည် ကျွန်မ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်မကြောင့် ဝမ်းနည်းဒုက္ခ ခံနေရပါသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ဒုက္ခရောက်နေစဉ်၊ ကျွန်မသည် သူနှင့် (ခင်ပွန်းအဖြစ်) အတူ ပျော်ရွှင်မှုများကို မခံစားလိုပါ»။

Verse 58

पुरुषैरपि नो शक्या कर्तुमित्थं नृशंसता । स्वभावरुचिरैर्मादृक् कथं योषित् करिष्यति ॥

«ဤသို့သော ရက်စက်မှုကို ယောက်ျားများတောင် လွယ်လွယ်ကူကူ မလုပ်နိုင်ပါ။ ထို့နောက် သဘာဝအားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကျွန်မကဲ့သို့ မိန်းမတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မလဲ?»

Verse 59

साहं यथा ते दुःखार्ते मत्कृते कन्यके पितः । तथा स्थास्यामि तद्दुःखे तच्छोकानलतापिता ॥

«အို မိန်းကလေး၏အဖေတော်၊ ကျွန်မကြောင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေး၍ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ကျွန်မမြင်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ ကျွန်မလည်း ထိုဝမ်းနည်းမှုထဲ၌ပင် နေရမည်၊ ထိုပူဆွေးခြင်း၏ မီးလောင်ဒဏ်ဖြင့် နှိပ်စက်ခံရမည်»။

Verse 60

स्वरोचिरुवाच आयुर्वेदप्रसादेन ते करिष्ये पुनर्नवे । सख्यौ तव महाशोकं समुत्सृज सुमध्यमे ॥

စွာရောစိသက ပြောသည်— «အာယုရ္ဝေဒ၏ အကျိုးပြုအာနုဘော်ကြောင့် သင့်ကို ပြန်လည်အသစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်စေမည်။ အို မိတ်ဆွေ၊ အို ခါးသေးသူ၊ ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုကို စွန့်လွှတ်လော့»။

Verse 61

मार्कण्डेय उवाच ततः पित्रा स्वयं दत्तां तां कन्यां स विधानतः । उपयेमे गिरौ तस्मिन् स्वरोचिश्चारुलोचनाम् ॥

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်— «ထို့နောက် အဖေတော်ကိုယ်တိုင်က ထိုမိန်းကလေးကို ပေးအပ်ပြီး၊ စွာရောစိသသည် ထုံးတမ်းအတိုင်း ထိုတောင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးလှသော မိန်းကလေးကို လက်ထပ်ယူ하였다»။

Verse 62

दत्तान्तु तां तदा कन्यामभिशान्त्य च भामिनीम् । जगाम दिव्यया गत्यागन्धर्वः स्वपुरं ततः ॥

ထိုမိန်းကလေးကို ထိုသို့ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မိန်းမကိုလည်း သက်သာစေပြီးနောက်၊ ဂန္ဓဗ္ဗသည် နတ်ဘုရားဆန်သော လမ်းကြောင်းဖြင့် မိမိ၏ မြို့သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 63

स चापि सहितस्तन्व्या सदुद्यानन्तदा ययौ । कन्याकायुगलं यत्र तच्छापोत्थगदातुरम् ॥

ထို့နောက် သူ (စွာရောစိသ) သည် ခါးသေးသော မိန်းကလေးနှင့်အတူ၊ ထိုဥယျာဉ်သို့ သွားလေ၏။ ထိုနေရာတွင် ဘဏ္ဍာသ (ကျိန်စာ) ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နာမကျန်းမှုဖြင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦး လဲလျောင်း၍ ဒုက္ခခံနေကြသည်။

Verse 64

ततस्तयोः स तत्त्वज्ञो रोगघ्नैरौषधै रसैः । चकार नीरुजौ देहौ स्वरोचिरपराजितः ॥

ထို့နောက် တရားသဘောကို သိမြင်သူ စွာရောစိသသည် မအနိုင်ယူနိုင်သူဖြစ်၍ ရောဂါဖျက်ဆေးပင်များနှင့် ဆေးရည်အနှစ်များဖြင့် သူမတို့နှစ်ဦး၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ရောဂါကင်းစင်အောင် ပြုလုပ်하였다။

Verse 65

ततोऽतिशोभने कन्ये विमुक्ते व्याधितः शुभे । स्वकान्त्योद्यॊति दिग्भागं चक्राते तन्महीधरम् ॥

ထို့နောက် အလွန်လှပ၍ မင်္ဂလာရှိသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ရောဂါကင်းစင်ပြီးနောက် မိမိတို့၏ တောက်ပမှုဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာကို ထွန်းလင်းစေကာ ထိုတောင်ကိုလည်း ရောင်ပြန်တောက်ပစေ하였다။