
दत्तात्रेयप्रसादेन कार्तवीर्यार्जुनवरदानम् (Dattātreya-prasādena Kārtavīryārjuna-varadānam)
Dama's Teaching
ဤအဓ್ಯಾಯ၌ ကာတ္တဝီရ္ယ အာర్జုန သည် ဒတ္တಾತ್ರေယ ရှင်၏ အာရှရမ်သို့ သဒ္ဓါဖြင့် သွားရောက်ကာ ဝတ်ပြုစေဝာပြုသည်။ ရှင်သည် သာသနာဓမ္မကို ကာကွယ်ရန် အင်အားကြီးမားသော အာဏာ၊ မင်းအုပ်စိုးမှု၊ စစ်အောင်မြင်မှုနှင့် စည်းစိမ်ကို ပေးသနားတော်မူသည်။ ထို့နောက် ဝိෂ္ဏုဘုရားကို ချီးမွမ်းကာ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘက္တိ၏ ဂုဏ်ကို ထင်ဟပ်ပြသ၍ သဒ္ဓါ၏ ရသာနှင့် အောင်မြင်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။
Verse 1
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे (… ) नामाष्टादशोऽध्यायः । एकोनविंशोऽध्यायः । पुत्र उवाच — इत्यृषेर्वचनं श्रुत्वा कार्तवीर्यो नरेश्वरः । दत्तात्रेयाश्रमं गत्वा तं भक्त्या समपूजयत् ॥
«ဤသို့ဖြင့် သီရိ မာရကဏ္ဍေယ ပုရာဏ၌ အဋ္ဌာဒသမ အခန်း အဆုံးသတ်သည်…» (အဆုံးစာ)။ ထို့နောက် ဒသမနဝမ အခန်း စတင်သည်။ သားကဆိုသည်—ရသီ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် လူတို့၏အရှင် ကာတ္တဝီရျယ သည် ဒတ္တာတြေယ၏ အာရှရမ်သို့ သွားကာ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်။
Verse 2
पादसंवाहनाद्येन मध्वाद्याहरणेन च । स्रक्चन्दनादिगन्धाम्बुफलाद्यनयनेन च ॥
ခြေဖဝါးနှိပ်ပေးခြင်းကဲ့သို့သော အမှုတော်ဆောင်မှုများဖြင့်၊ ပျားရည်နှင့် အခြားအစားအသောက်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာခြင်းဖြင့်၊ ပန်းကုံး၊ စန္ဒကူးနှင့် အနံ့သာ၊ ရေ၊ သစ်သီးတို့ကို ဆောင်ယူခြင်းဖြင့်—(သူသည် အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သည်)။
Verse 3
तथान्नसाधनैस्तस्य उच्छिष्टापोहनेन च । परितुष्टो मुनिर्भूतं तमुवाच तथैव सः ॥
ထို့အပြင် အစားအစာကို ပြင်ဆင်ပေးခြင်းနှင့် ကျန်ရစ်သမျှကို ရှင်းလင်းဖယ်ရှားပေးခြင်းတို့ဖြင့်လည်း—ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သွားသော ရသီသည် မိမိရှေ့တွင် ရပ်နေသူအား ထို့နောက် စကားဆို하였다။
Verse 4
यथैवोक्ताः पुरा देवाः मद्यभोगादिकुत्सनम् । स्त्री चेयं मम पार्श्वस्थेत्येतद्भोगाच्च कुत्सितम् ॥
ယခင်က နတ်တို့သည် အရက်သောက်ခြင်းနှင့် အလွန်အကျွံပျော်ပါးခြင်းတို့ကို ရှုတ်ချပြောဆိုခဲ့သကဲ့သို့—ထိုနည်းတူ «ဤမိန်းမသည် ငါ့ဘေး၌ရှိသည်» ဟုဆိုကာ ထိုသို့သော အပျော်အပါး၌ လွန်ကဲစွာ မျှော်လင့်ခြင်းသည်လည်း ရှုတ်ချရမည်။
Verse 5
सदैवाहं न मामेवमुपरोद्धुं त्वमर्हसि । अशक्तमुपकाराय शक्तमाराधयस्व भोः ॥
ငါသည် အမြဲတမ်း ဤသို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ ဤနည်းဖြင့် ငါ့ကို မတားဆီးပါနှင့်။ မစွမ်းနိုင်သူသည် မကူညီနိုင်—ထို့ကြောင့် စွမ်းနိုင်သူကိုပင် ပူဇော်ပါ၊ အရှင်။
Verse 6
जड उवाच तेनैवमुक्तो मुनिना स्मृत्वा गर्गवचश्च तत् । प्रत्युवाच प्रणम्यैनं स कार्तवीर्यार्जुनस्तदा ॥
Jaḍa ကဆိုသည်– ရှင်တော်၏ စကားဖြင့် ထိုသို့ ခေါ်ဆိုခံရပြီး၊ ဂာဂါ၏ စကားများကို သတိရကာ၊ ကာတ္တဝီရျ အာర్జုန သည် ထိုရဟန်းကို ဦးညွှတ်၍ ပြန်လည် ဖြေကြား하였다။
Verse 7
अर्जुन उवाच किं मां मोहयसि देव ! स्वां मायां समुपाश्रितः । अनघस्त्वं तथैवेयं देवी सर्वभवारणिः ॥
အာర్జုန ကဆိုသည်– အို သဗ္ဗဒေဝ၊ သင်၏ ကိုယ်ပိုင် မာယာကို အားကိုး၍ အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို လှည့်ဖြားသနည်း။ သင်သည် အပြစ်ကင်းစင်သူ ဖြစ်ပြီး—ဤ (မိန်းမ) သည်လည်း ဒေဝီ၊ ဖြစ်ပေါ်လာမှု အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်သည်။
Verse 8
इत्युक्तः प्रीतिमान् देवस्ततस्तं प्रत्युवाच ह । कार्तवीर्यं महाभागं वशीकृतमहीतलम् ॥
ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသော အလွန်တော်မြတ်သူသည် ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ မြေကြီးကို မိမိအာဏာအောက်သို့ ယူဆောင်ထားသော အလွန်ကံကောင်းသည့် ကာတ္တဝီရျ ကို ထိုအခါ ပြန်လည် ဖြေကြား하였다။
Verse 9
वरं वृणीष्व गुह्यं मे यत् त्वया समुदीरितम् । तेन तुष्टिः परा जाता त्वय्यद्य मम पार्थिव ॥
အကျိုးတော်ကို ရွေးချယ်ပါ။ သင်ပြောခဲ့သမျှသည် ငါ၏ လျှို့ဝှက်သော (အမှန်တရား) ဖြစ်သည်။ ထိုကြောင့် ယနေ့ ငါ့အတွင်း၌ သင့်အပေါ် အမြင့်ဆုံးသော ကျေနပ်နှစ်သက်မှု ပေါ်ပေါက်လာပြီ၊ အို မင်းကြီး။
Verse 10
ये च मां पूजयिष्यन्ति गन्धमाल्यादिभिर्नराः । मांसमद्योपहारैश्च मिष्टान्नैश्चाज्यसंयुतैः ॥
ထို့ပြင် အနံ့သာ၊ ပန်းကုံး စသည့်အရာများဖြင့် ငါ့ကို ပူဇော်ကြမည့် ယောက်ျားတို့သည်—အသားနှင့် အရက်ကိုလည်းကောင်း၊ ဂျီ (ghee) ဖြင့်ရောနှောထားသော ချိုမြိန်အစားအစာများကိုလည်းကောင်း ဆက်ကပ်ပူဇော်လျှင်—
Verse 11
लक्ष्मीसामेतं गीतैश्च ब्राह्मणानां तथार्चनैः । वाद्यैर्मनोहरैर्वीणा-वेणु-शङ्खादिभिस्तथा ॥
—(ပူဇော်ခြင်းသည်) လက္ရှ္မီနှင့်အတူ၊ သီချင်းသံများနှင့်အတူ၊ ထို့အပြင် ဘြာဟ္မဏများကို ဂုဏ်ပြုပူဇော်ခြင်းနှင့်အတူ ဖြစ်ပြီး၊ ဗီဏာ၊ ပလူတ (ဖလူးတ)၊ သင်္ခ (ခွံ) စသည့် နားဝင်ချိုသော တူရိယာများဖြင့်လည်းကောင်း—
Verse 12
तेषामहं परां तुष्टिं पुत्रदारधनादिकम् । प्रदास्याम्यवघातञ्च हनिष्याम्यवमन्यताम् ॥
ထိုသူတို့အား ငါသည် အမြင့်ဆုံးသော စိတ်ကျေနပ်မှုကို ပေးမည်—သားသမီး၊ ဇနီး၊ ဥစ္စာဓန စသဖြင့်; ထို့ပြင် (သူတို့အပေါ်) ပြုလုပ်ထားသော ထိခိုက်နာကျင်မှုကို ဖျက်ဆီး၍ (သူတို့အပေါ်) မလေးစားမှုကိုလည်း အဆုံးသတ်စေမည်။
Verse 13
स त्वं वरय भद्रं ते वरं यन्मसेप्सितम् । प्रसादसुमुखस्तेऽहं गुह्यानामप्रकीर्तनात् ॥
ထို့ကြောင့် ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့—သင်အတွက် မင်္ဂလာရှိပါစေ—သင်လိုလားသည့် ကောင်းချီးမည်သည့်အရာမဆို။ သင်သည် (ငါ၏) လျှို့ဝှက်နာမများကို မဖော်ပြခဲ့သောကြောင့် ငါသည် သင့်အပေါ် ကရုဏာသက်ရောက်နေ၏။
Verse 14
कार्तवीर्य उवाच यदि देव प्रसन्नस्त्वं तत् प्रयच्छ ऋद्धिमुत्तमाम् । यया प्रजाः पालयेऽहं न चाधर्ममवाप्नुयाम् ॥
ကာတ္တဝီရျ (Kārtavīrya) က ပြောသည်—အရှင်ဘုရား၊ သင်သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူလျှင်၊ ကျွန်ုပ်အား အမြင့်ဆုံးသော စည်းစိမ်/အာဏာကို ချီးမြှင့်တော်မူပါ။ ထိုအာဏာဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် ပြည်သူတို့ကို ကာကွယ်နိုင်ပြီး အဓမ္မသို့ မကျရောက်စေရန် ဖြစ်ပါသည်။
Verse 15
परानुसरणे ज्ञानमप्रतिद्वन्द्वतां रणे । सहस्रमाप्तुमिच्छामि बाहूनां लघुतागुणम् ॥
ရန်သူတို့ကို လိုက်လံတားဆီး၍ အနိုင်ယူနိုင်သော ဉာဏ်ပညာကို ပေးတော်မူပါ။ စစ်မြေပြင်၌ မယှဉ်နိုင်သော အနိုင်အထက်ကိုလည်း ပေးတော်မူပါ။ ထို့ပြင် လျင်မြန်ပေါ့ပါးသော လှုပ်ရှားမှုဂုဏ်နှင့် ပြည့်စုံသည့် လက်တစ်ထောင်ကို ရရှိလိုပါသည်။
Verse 16
असङ्गा गतयः सन्तु शैलाकाशाम्बु-भूमिषु । पातालेषु च सर्वेषु वधश्चाप्यधिकान्नरात् ॥
တောင်ပေါ်၌လည်း၊ ကောင်းကင်၌လည်း၊ ရေထဲ၌လည်း၊ မြေပြင်၌လည်း ငါ၏လှုပ်ရှားမှု မတားဆီးနိုင်ပါစေ။ အောက်လောကဒေသအပေါင်းတို့၌လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်ပါစေ။ ထို့ပြင် အင်အားအားဖြင့် ငါထက်သာလွန်သူတို့ကိုပင် သတ်နိုင်သော အာဏာကို ပေးတော်မူပါ။
Verse 17
तथोन्मार्गप्रवृत्तस्य चास्तु सन्मार्गदेशकः । सन्तु मेऽतिथयः श्लाघ्या वित्तदाने तथाक्षये ॥
ငါသည် လမ်းမှားသို့ သွားမိလျှင် လမ်းမှန်ကို ညွှန်ပြပေးမည့်သူ ရှိပါစေ။ ငါ့အိမ်သို့ လာသောဧည့်သည်တို့သည် ချီးမွမ်းထိုက်သူများ ဖြစ်ပါစေ။ ထို့ပြင် လှူဒါန်းရန် ငါ့ဥစ္စာသည်လည်း မကုန်ခန်းပါစေ။
Verse 18
अनष्टद्रव्यता राष्ट्रे ममानुस्मरणेन च । त्वयि भक्तिर्ममैवास्तु नित्यमव्यभिचारिणी ॥
ငါ၏နိုင်ငံ၌ ငါက သင်ကို အမြဲသတိရခြင်းကြောင့် ဥစ္စာပစ္စည်း ဆုံးရှုံးမှု မရှိပါစေ။ ထို့ပြင် သင့်အပေါ် ငါ၏ဘက်တော်မူမှု (ဘက္တိ) သည် အစဉ်တစိုက် တည်ကြည်၍ မလှုပ်ရှားမယိမ်းယိုင်ပါစေ။
Verse 19
दत्तात्रेय उवाच यत्र ते कीर्तिताः सर्वे तान् वरान् समवाप्स्यसि । मत्प्रसादाच्च भविता चक्रवर्तो त्वमीश्वरः ॥
ဒတ္တာတြေယာက ပြောသည်— သင်က ဖော်ပြခဲ့သော ကောင်းချီးအပေါင်းတို့ကို သင်ရရှိမည်။ ထို့ပြင် ငါ၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သင်သည် စကြဝဠာအုပ်စိုးရှင် (စက္ကရဝတ္တိ) အဖြစ် အရှင်တော် ဖြစ်လာမည်။
Verse 20
जड उवाच प्रणिपत्य ततस्तस्मै दत्तात्रेयाय सोऽर्जुनः । आनाय्य प्रकृतीः सम्यगभिषेकमगृह्णत ॥
ဇဍက ပြောသည်—ထို့နောက် အာర్జုနသည် ဒတ္တာတ்ரေယကို ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ နိုင်ငံ၏ အမတ်များနှင့် အခြေခံအင်အားများ (ပရကృతိ) ကို စုစည်းကာ သင့်တော်သကဲ့သို့ အဘိသေက (အာဏာတင်မြှောက်ပွဲ) ကို လက်ခံရရှိ하였다။
Verse 21
आघोषयामास तदा स्थितो राज्ये स हैहयः । दत्तात्रेयात् परामृद्धिमवाप्यातिबलान्वितः ॥
ထို့နောက် မိမိနိုင်ငံ၌ တည်မြဲသွားသော ဟိုင်ဟယ မင်းသည် ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်하였다။ ဒတ္တာတ்ரေယထံမှ အမြင့်မားဆုံးသော စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရရှိသဖြင့် ထူးကဲလွန်ကဲသော အင်အားဖြင့် ပြည့်စုံလာ하였다။
Verse 22
अद्यप्रभृति यः शस्त्रं मामृतेऽन्यो ग्रहीष्यति । हन्तव्यः स मया दस्युः परिहंसारतोऽपि वा ॥
«ယနေ့မှစ၍ ငါ့ကို မဟုတ်သူ မည်သူမဆို လက်နက်ကိုင်ယူလျှင်—သူသည် သူခိုးဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အဟింసာကို လိုက်နာကာ လှည့်လည်သွားလာသော တပသ်ဖြစ်စေ—ငါက သတ်ရမည်» ဟုဆို하였다။
Verse 23
इत्याज्ञप्तेन तद्राष्ट्रे कश्चिदायुधधृङ्नरः । तमृते पुरुषव्याघ्रं बभूवोरुपराक्रमः ॥
ထိုသို့ အမိန့်ချမှတ်ပြီးနောက် ထိုနိုင်ငံ၌ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လက်နက်မကိုင်တော့—လူတို့အတွင်း ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးတည်းကိုသာ ချန်လှပ်၍။ ထို့ကြောင့် ကြီးမားသော သတ္တိဗလ (ဗီရ) သည် (သူ့ထဲတွင်သာ) ပေါ်ထွန်းလာ하였다။
Verse 24
स एव ग्रामपालोऽभूत् पशुपालः स एव च । क्षेत्रपालः स एवासीद् द्विजातीनाञ्च रक्षिताः ॥
သူကိုယ်တိုင်သည် ရွာများ၏ ကာကွယ်သူ ဖြစ်လာ하였다။ သူကိုယ်တိုင်သည် နွားထိန်း ဖြစ်하였다။ သူကိုယ်တိုင်သည် လယ်ကွင်းများ၏ စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်하였다။ ထို့ပြင် သူသည် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ) များ၏ ကာကွယ်သူလည်း ဖြစ်하였다။
Verse 25
तपस्विनां पालयिता सार्थपालस्तु सोऽभवत् । दस्यु-व्यालाग्नि-शस्त्रादि-भयेऽब्धौ निमज्जताम् ॥
သူသည် တပသီတို့၏ ကာကွယ်သူလည်း ဖြစ်၍ ကုန်တင်ကာရဝန်တို့၏ အစောင့်အရှောက်လည်း ဖြစ်하였다။ ကြောက်ရွံ့မှု၏ သမုဒ္ဒရာ၌ နစ်မြုပ်နေသူများ—ဓားပြ၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၊ မီး၊ လက်နက် စသည့်အန္တရာယ်များမှ—သူသည် အကာအကွယ်ဖြစ်하였다။
Verse 26
अन्यासु चैव मग्नानामापत्सु परवीरहा । स एव संस्मृतः सद्यः समुद्धर्ताभवन्नृणाम् ॥
ထို့ပြင် အခြားဘေးအန္တရာယ်များတွင်လည်း ဒုက္ခအတွင်းကျရောက်သူတို့အတွက် ရန်သူဗိုလ်ချုပ်တို့ကို သတ်နိုင်သူ ထိုသူကို သတိရမိသော် ချက်ချင်း လူတို့၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်လာ하였다။
Verse 27
अनष्टद्रव्यता चासीत्तस्मिन् शासति पार्थिवे । तेनेष्टं बहुभिर्यज्ञैः समाप्तवरदक्षिणैः ॥
ထိုမင်းကြီး အုပ်ချုပ်စဉ်က ပစ္စည်းဥစ္စာ ဆုံးရှုံးမှု မရှိခဲ့။ ယဇ္ဈပူဇော်ပွဲများ များစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပေးအပ်ကာ ပြီးစီး하였다။
Verse 28
तेनैव च तपस्तप्तं संग्रामेष्वभिचेष्टितम् । तस्यार्धिमतिमानञ्च दृष्ट्वा प्राहाङ्गिरा मुनिः ॥
သူသည် တပသီကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး စစ်ပွဲများတွင်လည်း အားထုတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ စည်းစိမ်တိုးတက်မှုနှင့် စိတ်၏ မြင့်မြတ်သော်လည်း မာနတက်မှုကို မြင်၍ ရှင်အင်္ဂိရသ (Aṅgiras) က ပြောကြား하였다။
Verse 29
न नूनं कार्तवीर्यस्य गतिं यास्यन्ति पार्थिवाः । यज्ञैर्दानैस्तपोभिर्वा संग्रामे चातिचेष्टितैः ॥
အမှန်တကယ်ပင် အခြားမင်းများသည် ကာရ္တဝီရျ (Kārtavīrya) ၏ လမ်းစဉ်/အောင်မြင်မှုကို မရောက်နိုင်ကြ—ယဇ္ဈများ၊ လှူဒါန်းမှုများ၊ တပသီကျင့်စဉ်များ သို့မဟုတ် စစ်ပွဲ၌ ထူးကဲသော အားထုတ်မှုများဖြင့်ပင် မရောက်နိုင်ကြ။
Verse 30
दत्तात्रेयाद्दिन यस्मिन् स प्रापर्धि नरेश्वरः । तस्मिंस्तस्मिन् दिने यागं दत्तात्रेयस्य सोऽकरोत् ॥
ထိုဘုရင်သည် ဒတ္တာတြေးယ၏ ကရုဏာကြောင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရရှိသော နေ့တစ်နေ့တည်း၌ပင် ထိုနေ့တည်း၌ ဒတ္တာတြေးယအား ယာဂ (ယဇ္ဈ) ပူဇော်ပွဲကို ကျင်းပ하였다။
Verse 31
तत्रैव च प्रजाः सर्वास्तस्मिन्नहनि भूपतेः । तस्यर्धिं परमां दृष्ट्वा यागं चक्रुः समाधिना ॥
ထိုနေရာ၌ပင် ဘုရင်၏ ထိုနေ့တည်း၌ပင်၊ ဘုရင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး စည်းစိမ်ချမ်းသာကို မြင်ကြပြီးနောက် ပြည်သူအပေါင်းတို့လည်း စိတ်တည်ကြည်စွာ ယာဂ ယဇ္ဈပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်하였다။
Verse 32
इत्येतत् तस्य माहात्म्यं दत्तात्रेयस्य धीमतः । विष्णोश्चराचरगुरोरनन्तस्य महात्मनः ॥
ဤသို့ပင် ပညာရှိ ဒတ္တာတြေးယ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို ကြေညာထားသည်—လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံး၏ ဂုရုဖြစ်သော ဗိဿဏု၊ မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိ အနန္တ။
Verse 33
प्रादुर्भावाः पुराणेषु कथ्यन्ते शार्ङ्गधन्विनः । अनन्तस्याप्रमेयस्य शङ्खचक्रगदाभृतः ॥
ပုရာဏာများတွင် သာရင်္ဂ ဓနုကို ကိုင်ဆောင်သူ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းများကို ရွတ်ဆိုထားသည်—တိုင်းတာမရ၊ အဆုံးမရှိသောသူ၊ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်သူ။
Verse 34
एतस्य परमं रूपं यश्चिन्तयति मानवः । स सुखी स च संसारात् समुत्तीर्णोऽचिराद्भवेत् ॥
လူတို့အနက် မည်သူမဆို ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို သတိတရားဖြင့် ဆင်ခြင်ပါက—သူသည် ပျော်ရွှင်ချမ်းသာရပြီး မကြာမီ သံသရာကို ကျော်လွန်သွားမည်။
Verse 35
सदैव वैष्णवानाञ्च भक्त्याहं सुलभोऽस्मि भोः । इत्येवं यस्य वै वाचस्तं कथं नाश्रयेज्जनः ॥
“ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့အတွက် ဘက္တိဖြင့် ငါသည် အမြဲတမ်း လွယ်ကူစွာ ရောက်နိုင်သောသူ ဖြစ်၏၊ အို ချစ်သူရေ” ဟူသော စကားတော်ရှိသူကို လူတို့ မည်သို့ မခိုလှုံနိုင်မည်နည်း။
Verse 36
अधर्मस्य विनाशाय धर्माचारार्थमेव च । अनादिनिधनो देवः करोति स्थितिपालनम् ॥
အဓမ္မကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် ဓမ္မအကျင့်ကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အစမရှိ အဆုံးမရှိသော ဘုရားသည် လောက၏ တည်ငြိမ်မှုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။
Verse 37
तथैव जन्म चाख्यातमलर्कं कथयामि ते । तथा च योगः कथितो दत्तात्रेयेण तस्य वै । पितृभक्तस्य राजर्षेरलर्कस्य महात्मनः ॥
ထိုနည်းတူပင် အလရ္က၏ မွေးဖွားခြင်းကို ပြောပြထားသကဲ့သို့ ငါသည် သင်အား ပြောမည်။ ထိုနည်းတူပင် ဒတ္တာတြေယက ယောဂကို သူ့အား သင်ကြားပေးခဲ့သည်—ဖခင်အပေါ် သစ္စာရှိသော မဟာစိတ်ရှိ ရာဇဋ္ဌိ အလရ္ကအားပင် ဖြစ်သည်။
It examines how royal power should be grounded in disciplined devotion and ethical restraint: service (sevā) and right worship yield legitimate sovereignty, while indulgence and coercion are portrayed as degrading and spiritually counterproductive.
This Adhyaya is not structured as a Manvantara catalogue; instead, it functions as a royal-ethical episode (rājadharma) and a theologically framed transition, using Arjuna’s boons and social order as exemplars before moving toward the Alarka cycle.
It is outside the Devi Mahatmyam (Adhyayas 81–93). Shākta relevance appears only indirectly: Arjuna identifies Devī as the universal cause (sarvabhavāraṇiḥ), embedded within a broader Vaiṣṇava-Dattātreya theological frame rather than a battle narrative or stuti.