Adhyaya 93: The Goddess’s Boons to Suratha and the Merchant (Conclusion of the Devi Mahatmyam)

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये देवीवाक्यं नाम द्विनवतितमोऽध्यायः त्रिनवतितमोऽध्यायः- ९३ । ऋषिरुवाच एतत्ते कथितं भूूप देवीमाहात्म्यमुत्तमम् । एवंप्रभावा सा देवी ययेदं धार्यते जगत् ॥

ဤသို့ဖြင့် «သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ ပုရာဏ» အတွင်း၊ စာဝර්ဏိက မန္ဝန္တရ၌၊ «ဒေဝီ မာဟာတ္မယ» အတွင်း ( «ဒေဝီ-ဝါကျ» ဟုခေါ်သော အပိုင်း) အခန်း ၉၂ ဖြစ်၏။ အခန်း ၉၃ စတင်သည်—ရိရှိက ဆိုသည်မှာ—«အို မင်းကြီး၊ ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး ဒေဝီ မာဟာတ္မယ ကို သင်အား ပြောပြီးပြီ။ ဤကမ္ဘာကို ထောက်တည်ထားသော ထိုဘုရားမ၏ အာနုဘော်သည် ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်»။

Verse 2

विद्या तथैव क्रियते भगवद्विष्णुमायया । तथा त्वमेेष वैश्यश्च तथैवान्ये विवेकिनः । मोह्यन्ते मोहिताश्चैव मोहमेेष्यन्ति चापरे ॥

အသိပညာတောင်မှ မြတ်စွာသော ဘုရား ဗိဿ္ဏု၏ မာယာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုနည်းတူ သင်နှင့် ဤဝိုင်ရှျာနှင့် အခြား သဘောပေါက်နိုင်သူများလည်း မောဟဖြစ်ကြသည်; မောဟဖြစ်ပြီးနောက် အခြားသူများကိုလည်း မောဟထဲသို့ ကျရောက်စေမည်။

Verse 3

तामुपैहि महाराज शरणं परमेश्वरीम् । आराधिता सैव नृणां भोगस्वर्गापवर्गदा ॥

အို မဟာဘုရင်၊ အမြင့်ဆုံး မဟာဒေဝီထံသို့ ခိုလှုံပါ။ သူမကို ပူဇော်လျှင် လူသားတို့အား လောကီအပျော်အပါး၊ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခကို သူမတစ်ပါးတည်း ပေးတော်မူသည်။

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच इति तस्य वचः श्रुत्वा सुरथः स नराधिपः । प्रणिपत्य महाभागं तमृषिं शंसितव्रतम् ॥

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်— ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် လူတို့၏အရှင် ဆုရဋ္ဌသည် ဝရတရားဖြင့် ကျော်ကြားသော ကံကောင်းမြတ်သော ရှင်တော်ထံ ဦးညွှတ်ကန်တော့하였다။

Verse 5

निर्विण्णोऽतिममत्‍वेन राज्यापहरणेन च । जगाम सद्यस्तपसे स च वैश्यो महामुने ॥

လောကီဘဝအပေါ် အလွန်အကျွံ တွယ်တာမှုကြောင့်လည်း၊ မိမိနိုင်ငံကို လုယူခံရခြင်းကြောင့်လည်း စိတ်ပျက်ရွံရှာလာသဖြင့်၊ အို မဟာရသီ၊ သူသည် ထိုကုန်သည်နှင့်အတူ ချက်ချင်း တပသ (အာသီတ) ပြုရန် ထွက်ခွာ하였다။

Verse 6

संदर्शनार्थमम्बायाः नदीपुलिनसंस्थितः । स च वैश्यस्तपस्तेपे देवीसूक्तं परं जपन् ॥

မိခင် ဒေဝီ၏ ဒർശနကို ရရှိရန် မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် နေရာယူကာ ထိုကုန်သည်သည် အမြင့်ဆုံး ဒေဝီစ্তুတိကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆို၍ တပသ ပြု하였다။

Verse 7

तौ तस्मिन् पुलिने देव्याः कृत्वा मूर्ति महीमयीम् । अर्हणां चक्रतुस् तस्याः पुष्पधूपाग्नितर्पणैः ॥

ထိုမြစ်ကမ်းပေါ်၌ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြေဖြင့် ဒေဝီ၏ ရုပ်ပုံကို ပြုလုပ်ကာ ပန်း၊ နံ့သာ၊ မီးနှင့် အာဟုတိ/အပလေရှ (ပူဇော်သက္ကာ) များဖြင့် သူမကို ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 8

निराहारौ यतात्मानौ तन्मनस्कौ समाहितौ । ददतुस् तौ बलिं चैव निजगात्रासृगुक्षितम् ॥

အစာရှောင်၍ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်ကာ မိခင်ဒေဝီကိုသာ အပြည့်အဝအာရုံစိုက်၍ သမာဓိတည်ကာ၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်သော သွေးကို ပက်ဖျန်း၍ ဘလိ (bali) ပူဇော်ခဲ့ကြသည်။

Verse 9

एवं समाराधयतोस् त्रिभिर्वर्षैर्यतात्मनोः । परितुष्टा जगद्धात्री प्रत्यक्षं प्राह चण्डिका ॥

ဤသို့ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်သော ဘက္တများနှစ်ဦးသည် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ပူဇော်နေစဉ်၊ ကမ္ဘာကို ထောက်မသော ချန်ဒိကာ (Caṇḍikā) သည် ကျေနပ်၍ မြင်နိုင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် သူတို့အား မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 10

श्रीदेव्युवाच यत्प्रार्थ्यते त्वया भूप त्वया च कुलनन्दन । मत्तस्तत्प्राप्यतां सर्वं परितुष्टा ददामि तत् ॥

ကောင်းမြတ်သော မိခင်ဒေဝီ မိန့်တော်မူသည်—“အို မင်းကြီး၊ နှင့် သင်၊ မျိုးရိုး၏ ဂုဏ်ရည်ဖြစ်သူ၊ သင်တို့ တောင်းဆိုသမျှကို ငါထံမှ အားလုံး ရရှိစေ။ ငါကျေနပ်သဖြင့် ထိုအရာကို ပေးအပ်၏။”

Verse 11

मार्कण्डेय उवाच ततो वव्रे नृपो राज्यं अविभ्रंश्यन्यजन्मनि । अत्रैव च निजं राज्यं हतशत्रुबलं बलात् ॥

မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်သည်—ထို့နောက် မင်းကြီးသည် နောက်ဘဝ၌ မလှုပ်မရှားသော အာဏာနိုင်ငံတော်ကို ဆုတောင်းအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး၊ ယခုဘဝ၌လည်း မိမိနိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်ရရှိစေကာ အင်အားဖြင့် ရန်သူတပ်များကို ဖျက်ဆီးစေဟု တောင်းခဲ့သည်။

Verse 12

सोऽपि वैश्यस्ततो ज्ञानं वव्रे निर्विण्णमानसः । ममेति अहमिति प्राज्ञः सङ्गविच्युतिकारकम् ॥

ထို့နောက် ထိုကုန်သည်လည်း စိတ်ပျက်လက်လျော့လာ၍—ပညာရှိဖြစ်သဖြင့်—“ငါ” နှင့် “ငါ့ဟာ” ဟူသော အမြစ်တည်သော အလွန်ကပ်လျက်မှုကို ကျဆင်းပျောက်ကွယ်စေသော ဉာဏ်ပညာကို ဆုတောင်းအဖြစ် ရွေးချယ်하였다။

Verse 13

श्रीदेव्युवाच स्वल्पैरहोभिर्नृपते स्वं राज्यं प्राप्स्यते भवान् । हत्वा रिपूनस्कलितं तव तत्र भविष्यति ॥

မြတ်စွာသော ဒေဝီမယ်တော်က မိန့်တော်မူသည်— «အို မင်းကြီး၊ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သင်၏ ကိုယ်ပိုင် နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်ရရှိမည်။ သင်၏ ရန်သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ သင်၏ အုပ်ချုပ်မှုသည် မလှုပ်မရှား တည်မြဲလိမ့်မည်»။

Verse 14

मृतश्च भूयः सम्प्राप्य जन्म देवाद्विवस्वतः । सावर्णिको नाम मनुर्भवान् भुवि भविष्यति ॥

«ထို့ပြင် သေဆုံးပြီးနောက်၊ နေဘုရား ဝိဝသွတ် (Vivasvat) ထံမှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ရရှိ၍၊ သင်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ‘သာဝရဏိ’ (Sāvarṇi) ဟု အမည်ရသော မနု (Manu) ဖြစ်လာလိမ့်မည်»။

Verse 15

वैश्यवर्य त्वया यश्च वरोऽस्मत्तोऽभिवाञ्छितः । तं प्रयच्छामि संसिद्ध्यै तव ज्ञानं भविष्यति ॥

«အို ကုန်သည်တို့အနက် အကောင်းဆုံး၊ သင်က ငါထံမှ ဆုတောင်းလိုသော အကျိုးပေး (boon) ကို ငါပေးအပ်၏။ သင်၏ ပြည့်စုံသော ရရှိခြင်းအတွက် အမှန်တရား၏ ဉာဏ်ပညာ (jñāna) သည် သင့်အတွင်း၌ ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မည်»။

Verse 16

मार्कण्डेय उवाच इति दत्त्वा तयोर्देवी यथाभिलषितं वरम् । बभूवान्तर्हिता सद्यो भक्त्या ताभ्यामभिष्टुता ॥

မားကဏ္ဍေယက ပြောသည်— «ထို့သို့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး လိုလားသော အကျိုးပေးကို ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ သူတို့က ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ချီးမွမ်းသီဆိုကြသဖြင့် ဒေဝီမယ်တော်သည် ချက်ချင်းပင် အန္တရာယ်ကင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏»။

Verse 17

एवं देव्याः वरं लब्ध्वा सुरथः क्षत्रियर्षभः । सूर्याज्जन्म समासाद्य सावर्णिर्भविता मनुः ॥

ထို့သို့ ဒေဝီမယ်တော်ထံမှ အကျိုးပေးကို ရရှိပြီးနောက်၊ က္ෂတ္တရိယတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ ထူးချွန်သော စုရဿထ (Suratha) သည် နောက်တစ်ဖန် နေဘုရားထံမှ မွေးဖွားခြင်းကို ရရှိကာ ‘သာဝရဏိ’ (Sāvarṇi) ဟု အမည်ရသော မနု ဖြစ်လာ하였다။