Adhyaya 16: The Son’s Counsel on Renunciation and the Anasuya–Mandavya Episode: The Suspension of Sunrise and the Power of Pativrata

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे पितापुत्रसंवादो नाम पञ्चदशोऽध्यायः । षोडशोऽध्यायः पितावाच कथितं मे त्वया वत्स संसारस्य व्यवस्थितम् । स्वरूपमतीहेयस्य घटीयन्त्रवदव्ययम् ॥

ထို့ကြောင့် ဂုဏ်ထူးမြတ်သော မာရ္ကဏ္ဍေယ ပုရာဏ၌ «အဖနှင့် သား၏ ဆွေးနွေးပွဲ» ဟူသော ဆယ့်ငါးမြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။ အခန်း ဆယ့်ခြောက်—အဖက ပြောသည်– «ချစ်သား၊ သင်သည် သံသရာ၏ စနစ်တကျ လည်ပတ်ပုံကို—ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲ၍ မပြတ်မတောက် ဆက်လက်နေသကဲ့သို့ ရေချိန်ကိရိယာကဲ့သို့—၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်နှင့်တကွ ငါ့အား ရှင်းပြခဲ့ပြီ»။

Verse 2

तदेवमेतदखिलं मयावगतमीदृशम् । किं मया वद कर्तव्यमेवस्मिन् व्यवस्थिते ॥

ထို့ကြောင့် ယခု ဤအရာအားလုံးကို အမှန်အတိုင်း ကျွန်ုပ် နားလည်ပြီးပြီ။ ထို့ကြောင့် အရာများကို ဤသို့ စီမံထားသဖြင့် ကျွန်ုပ် ဘာကို လုပ်သင့်သနည်း—ပြောပြပါ။

Verse 3

पुत्र उवाच यदि मद्वचनं तात श्रद्धधास्यविशङ्कितः । तत् परित्यज्य गार्हस्थ्यं वानप्रस्थपरो भव ॥

သားက ပြောသည်။ «အဖေ၊ ကျွန်တော်၏စကားကို သံသယမရှိ ယုံကြည်မည်ဆိုလျှင်၊ အိမ်ထောင်ရှင်ဘဝကို စွန့်လွှတ်၍ တောနေသူ (ဝါနပရသ္ထ) ၏လမ်းစဉ်ကို အလေးအနက် ဆည်းကပ်ပါ»။

Verse 4

तम् अनुष्ठाय विधिवद् विहायाग्निपरिग्रहम् । आत्मन्यात्मानमाधाय निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ॥

«ထိုသို့သော သာသနာဝင်စည်းကမ်းကို မှန်ကန်စွာ ခံယူပြီးနောက် ယဇ္ဈမီးများကို ထိန်းသိမ်းခြင်းကို စွန့်လွှတ်ပါ။ အတ္တကို အတ္တ၌ တည်စေ၍ ဒွန္ဒွများမှ လွတ်ကင်းကာ ပိုင်ဆိုင်မှုမဲ့သူ ဖြစ်ပါ»။

Verse 5

एकान्तराशी वश्यात्मा भव भिक्षुरतन्द्रितः । तत्र योगापरो भूत्वा बाह्यस्पर्शविवर्जितः ॥

«တစ်ယောက်တည်းနေ၍ အစာကို လက်ခံစားသုံးပါ၊ ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ပါ။ ကြိုးစားသည့် ဘိက္ခု/တောင်းစားသူ ဖြစ်ပါ။ ထိုနေရာ၌ ယောဂကို အာရုံစိုက်၍ အပြင်ပဆက်သွယ်ထိတွေ့မှုများ (အာရုံထိတွေ့ခြင်းနှင့် လောကရေးရာ) ကို ရှောင်ကြဉ်သူအဖြစ် နေပါ»။

Verse 6

ततः प्राप्स्यति तं योगं दुःशसंयोगभेषजम् । मुक्तिहेतुमनौपम्यमनाक्ख्येयमसङ्गिनम् । यत्संयोगान्न ते योगो भूयो भूतैर्भविष्यति ॥

«ထို့နောက် သင်သည် ထိုယောဂကို ရရှိမည်—ခံနိုင်ရခက်သော ပေါင်းစည်းမှု (ဒုက္ခနှင့် ဆက်နွယ်မှု) အတွက် ဆေးဝါးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မောက္ခ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်၍ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်၊ ဖော်ပြမရ၊ မကပ်ငြိသူ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ရရှိခြင်းကြောင့် သင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါများနှင့် ထပ်မံ “ယောဂ” (ဆက်နွယ်မှု) မရှိတော့ဘဲ (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိ)»။

Verse 7

पितावाच वत्स योगं ममाचक्ष्व मुक्तिहेतुमतः परम् । येन भूतैः पुनर्भूतो नेदृगः खमवाप्नुयाम् ॥

အဖေက ပြောသည်။ «ချစ်သားရေ၊ မောက္ခ၏ အမြင့်ဆုံးအကြောင်းရင်းဖြစ်သော ထိုယောဂကို ငါ့အား သင်ပေးပါ။ ထိုယောဂကြောင့်—ငါသည် သတ္တဝါတို့အကြား ထပ်မံဖြစ်လာရသော်လည်း—ဤကဲ့သို့သော ဝမ်းနည်းဖွယ်ကံကြမ္မာကို သံသရာ၏ ကောင်းကင်၌ ထပ်မံ မတွေ့ရစေချင်»။

Verse 8

यत्रासक्तिपरस्यात्मा मम संसारबन्धनैः । नैति योगमयोगोऽपि तं योगमधुना वद ॥

ယခု ငါ့အား ထိုယောဂကို ပြောပြပါ။ မကပ်မငြိသော စိတ်ထားဖြင့် ငါ့အတ္တသည် သံသရာ၏ ချည်နှောင်မှုများကြောင့် အကျဉ်းချုပ်သို့ မကျရောက်စေသော ယောဂ—ထိုနေရာတွင် «ယောဂမဟုတ်ခြင်း» ပင်လျှင် ထပ်မံ «ယောဂ» (ချည်နှောင်မှု) မဖြစ်လာသော ယောဂကို။

Verse 9

संसारादित्यतापार्तिविप्लुष्यद्देहमांससम् । ब्रह्मज्ञानाम्बुशीतॆन सिञ्च मां वाक्यवारिणा ॥

သံသရာ၏ နေမင်းကဲ့သို့သော ပူလောင်သော အပူဒဏ်ကြောင့် ငါ့ကိုယ်နှင့် စိတ်သည် လောင်ကျွမ်း၍ ရေယိုယွင်းသကဲ့သို့ ပျက်စီးနေပါသည်။ သင်၏စကားမိုးဖြင့် ဗြဟ္မ-ဉာဏ်၏ အေးမြသော ရေကို ငါ့အပေါ် ပက်ဖျန်းပေးပါ။

Verse 10

अविद्याकृष्णसर्पेण दष्टं तद्विषपीडितम् । स्ववाक्यामृतपानेन मां जीवय पुनर्मृतम् ॥

အဝိဇ္ဇာ၏ အနက်ရောင် မြွေက ကိုက်၍ ၎င်း၏ အဆိပ်ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံနေရသော ငါ့ကို—သေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသူကို—သင်၏စကားအမృతကို သောက်စေ၍ ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးပါ။

Verse 11

पुत्रदारगृहक्षेत्रममत्वनिगडार्दितम् । मां मोचयेष्टसद्भावविज्ञानोद्घाटनैस्त्वरन् ॥

သား၊ မယား၊ အိမ်နှင့် မြေယာတို့အပေါ် «ငါ့ဟာ» ဟူသော ပိုင်ဆိုင်မှုစိတ်၏ ချည်နှောင်မှုများကြောင့် ငါသည် ဒုက္ခရောက်နေပါသည်။ အမှန်တရား၏ ဉာဏ်နှင့် လိုလားအပ်သော အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးကို ဖွင့်ပြ၍ ငါ့ကို လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်စေပါ။

Verse 12

पुत्र उवाच शृणु तात यथा योगो दत्तात्रेयेण धीमता । अलर्काय पुरा प्रोक्तः सम्यक् पृष्टेन विस्तरात् ॥

သားက ပြောသည်—“အဖေ၊ ပညာရှိ ဒတ္တာတရေယာသည် ယခင်က မေးမြန်းခြင်းကို မှန်ကန်စွာ ခံယူသော အလရကအား ယောဂကို မည်သို့ ရှည်လျားစွာ သင်ကြားခဲ့သည်ကို နားထောင်ပါ။”

Verse 13

पितोवाच दत्तात्रेयः सुतः कस्य कथं वा योगमुक्तवान् । कश्चालर्को महाभागो यो यौगं परिपृष्टवान् ॥

အဖက ပြောသည်– «ဒတ္တာတြေယသည် မည်သူ၏သားနည်း၊ ယောဂအားဖြင့် မောက္ခကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် ယောဂအကြောင်း မေးမြန်းသော ကံကောင်းသူ အာလရကသည် မည်သူနည်း»

Verse 14

पुत्र उवाच कौशिको ब्राह्मणः कश्चित् प्रतिष्ठानेऽभवत् पुरे । सोऽन्यजन्मकृतैः पापैः कुष्ठरोगातुरोऽभवत् ॥

သားက ပြောသည်– «ပရတိဋ္ဌာန မြို့၌ ကೌသိက ဟူသော ဗြာဟ္မဏ တစ်ဦးရှိ၏။ အတိတ်ဘဝ၌ ပြုခဲ့သော အပြစ်ကြောင့် ကုဋ္ဌရောဂါ (အရေပြားရောဂါ) ခံစားရလေ၏»

Verse 15

तं तथा व्याधितं भार्या पतिं देवमिवार्च्चयत् । पादाभ्यङ्गाङ्गसंवाह-स्त्रानाच्छादनभोजनैः ॥

သူသည် ရောဂါပြင်းထန်သော်လည်း ဇနီးသည်က ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခင်ပွန်းကို ရိုသေကာ ခြေထောက်နှိပ်ပေးခြင်း၊ ကိုယ်လက်ကို လိမ်းပွတ်ပေးခြင်း၊ ရေချိုးပေးခြင်း၊ အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ပေးခြင်းနှင့် အစာကျွေးခြင်းတို့ကို ပြုလေ၏

Verse 16

श्लेष्म-मूत्र-पुरीषासृक्-प्रवाहक्षालनॆन च । रहश्चैवोपचारॆण प्रियसम्भाषणॆन च ॥

ထို့ပြင် ချွဲ၊ ဆီး၊ မစင်နှင့် သွေး စသည့် အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောဖယ်ရှားပေးခြင်း၊ အတွင်းရေးရာ၌ သီးသန့်စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ချစ်ခင်နူးညံ့သော စကားများဖြင့် ပြောဆိုခြင်းတို့ကိုလည်း ပြုလေ၏

Verse 17

स तया पूज्यमानोऽपि सदातीव विनीतया । अतीव तीव्रकोपत्वान्निर्भर्त्सयति निष्ठुरः ॥

သူမက အမြဲတမ်း နှိမ့်ချစွာ ရိုသေပြုစုနေသော်လည်း၊ သူ၏ အလွန်ပြင်းထန်သော ဒေါသကြောင့် ထိုရက်စက်သောသူသည် သူမကို အစဉ်မပြတ် ဆူပူကဲ့ရဲ့လေ၏

Verse 18

तथापि प्रणता भार्या तममन्यत दैवतम् । तं तथाप्यतिबीभत्सं सर्वश्रेष्ठममन्यत ॥

ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း သဒ္ဓါရှိသော ဇနီးသည်က သူ့ကို မိမိ၏ ဘုရားတော်ကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သည်။ သူသည် အလွန် မနှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်နေသော်လည်း နောက်တဖန်လည်း အားလုံးထဲတွင် အကောင်းဆုံးဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

Verse 19

अचङ्क्रमणशोलोऽपि स कदाचिद् द्विजोत्तमः । प्राह भार्यां नयस्वेति त्वं मां तस्या निवेशनम् ॥

လမ်းမလျှောက်နိုင်သော်လည်း ထိုမြတ်သော ဗြာဟ္မဏတော်သည် တစ်ခါက မိမိဇနီးအား “ငါ့ကို ယူသွား—ငါ့ကို ခေါ်ဆောင်သွား—သူမ၏ နေအိမ်သို့” ဟု ဆို하였다။

Verse 20

या सा वेश्या मया दृष्टा राजमार्गे गृहोषिता । तां मां प्रापय धर्मज्ञे ! सैव मे हृदि वर्तते ॥

“မင်းလမ်းမကြီးပေါ်ရှိ အိမ်တစ်လုံးတွင် နေထိုင်နေသော အပျော်မယ်ကို ငါမြင်ခဲ့သည်—ဓမ္မကိုသိသောသူရေ၊ ငါ့ကို သူမထံ ခေါ်သွားပါ။ သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ငါ့နှလုံးထဲ၌ တည်နေသည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 21

दृष्टा सूर्योदये बाला रात्रिश्चेयमुपागता । दर्शनानन्तरं सा मे हृदयान्नापसर्पति ॥

“နေထွက်ချိန်၌ ထိုလူငယ်မကို ငါမြင်ခဲ့ပြီး ယခုညဉ့်ရောက်လာပြီ။ သူမကို မြင်ပြီးကတည်းက သူမသည် ငါ့နှလုံးမှ မထွက်ခွာနိုင်” ဟု ဆို하였다။

Verse 22

यदि सा चारुसर्वाङ्गी पीनश्रोणिपयोधरा । नोपगूहति तन्वङ्गी तन्मां द्रक्ष्यसि वै मृतम् ॥

“အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း လှပ၍ တင်ပါးနှင့် ရင်သား ပြည့်ဝသော ကိုယ်လုံးသေးသွယ်သည့် ထိုမိန်းမက ငါ့ကို မဖက်မလှမ်းပါက မင်းက ငါ့ကို သေဆုံးနေသည်ကို အမှန်ပင် မြင်ရလိမ့်မည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 23

वामः कामो मनुष्याणां बहुभिः प्रार्थ्यते च सा । ममाशक्तिश्च गमने सङ्कुलं प्रतिभाति मे ॥

«လူတို့အကြား ဆန္ဒသည် မတည်မြဲလှ၊ ထိုမိန်းမကိုလည်း လူအများက လိုလားရှာဖွေကြ၏။ ငါမူ သွားရန် အင်အားမရှိ၊ ခရီးလမ်းသည် ငါ့အတွက် အခက်အခဲများနှင့် ရှုပ်ထွေးလှသည်»။

Verse 24

तत् तदा वचनं श्रुत्वा भर्तुः कामातुरस्य सा । तत्पत्नी सत्कुलोत्पन्ना महाभागा पतिव्रता ॥

ထိုအခါ ဆန္ဒကြောင့် ပူပန်နေသော ခင်ပွန်း၏ စကားကို ကြားသော်၊ မိသားစုကောင်းမှ မွေးဖွား၍ ကံကောင်းသည့်၊ ခင်ပွန်းကို သစ္စာရှိစွာ ဆည်းကပ်သော ဇနီးသည် လိုက်နာရန် ပြင်ဆင်၏။

Verse 25

गागं परिकरं बद्ध्वा शुल्कमादाय चाधिकम् । स्कन्धे भर्तारमादाय जगाम मृदुगामिनी ॥

လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ချည်ထုပ်ကာ အခကြေးငွေ (ထပ်တိုးပါ) ကိုယူပြီး၊ နူးညံ့သည့် လှုပ်ရှားမှုရှိသော သူမသည် ခင်ပွန်းကို ပခုံးပေါ်တင်၍ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 26

निशि मेघास्तृते व्योम्नि चलद्विद्युत्प्रदर्शिते । राजमार्गे प्रियं भर्तुश्चिकीर्षन्ती द्विजाङ्गना ॥

ညအချိန်၌ မိုးတိမ်များဖုံးလွှမ်းသော ကောင်းကင်အောက်တွင် လှုပ်ရှားနေသော မိုးကြိုးအလင်းများဖြင့် တောက်ပလျက်၊ ခင်ပွန်းနှစ်သက်ရာကို ပြုလိုသဖြင့် ဘြာဟ္မဏမိန်းမသည် မင်းလမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွား၏။

Verse 27

पथि शूले तथा प्रोतं चौरं यौरशङ्कया । माण्डव्यमतिदुःखार्तमन्धकारेऽथ स द्विजः ॥

လမ်းပေါ် အမှောင်ထဲ၌ ထိုဘြာဟ္မဏ (ကောသိက) သည် ခိုးသူဟု သံသယဖြင့် ဒဏ်ခတ်ကာ တိုင်ပေါ်တွင် ထိုးတင်ထားသော မာဏ္ဍဝျကို တွေ့ရပြီး၊ အလွန်ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် ညှဉ်းပန်းခံနေရ၏။

Verse 28

पत्नीस्कन्धे समारूढश्चालयामास कौशिकः । पादावमर्षणात् क्रुद्धो माण्डव्यस्तमुवाच ह ॥

မိမိ၏ဇနီး၏ပခုံးပေါ်တင်စီးလျက် ကောသိကသည် သူ့ကို တိုက်ခိုက်လှုပ်ရှားစေ하였다။ ခြေထောက်ဖြင့် နင်းထိုးခြင်းကြောင့် ဒေါသထွက်သဖြင့် မာဏ္ဍဝျသည် သူ့အား မိန့်ကြား하였다။

Verse 29

येनाहमेवमत्यर्थं दुःखितश्चालितः पदाः । दशां कष्टामनुप्राप्तः स पापात्मा नराधमः ॥

«ဤကဲ့သို့ ဆင်းရဲဒုက္ခကြီးစွာခံနေရသော ငါကို ဤအခြေအနေဆိုးတွင် ခြေဖြင့် ထိုးနှိပ်/လှုပ်ရှားစေသူ—သူသည် အပြစ်ရှိသောဝိညာဉ်၊ လူတို့အနက် အနိမ့်ဆုံးပင်!»

Verse 30

सूर्योदयेऽवशः प्राणैर्विमोक्ष्यति न संशयः । भास्करालोकनादेव स विनाशमवाप्स्यति ॥

«နေထွက်ချိန်တွင် သူသည် အကူအညီမဲ့စွာ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရမည်—သံသယမရှိ။ နေရောင်ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် သူသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်။»

Verse 31

तस्य भार्याततः श्रुत्वा तं शापमतिदारुणम् । प्रोवाच व्यथिता सूर्यो नैवोदयमुपैष्यति ॥

ထို့နောက် သူ၏ဇနီးသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သော အပစ်ဒဏ်ကို ကြားသဖြင့် စိတ်ပူပန်ဝမ်းနည်းကာ ကြေညာ하였다—«နေမထွက်စေပါ!»

Verse 32

ततः सूर्योदयाभावादभवत् सन्तता निशा । बहून्यहः प्रमाणानि ततो देवा भयं ययुः ॥

ထို့နောက် နေထွက်ခြင်း မဖြစ်ပေါ်သဖြင့် ညသည် ဆက်တိုက်ဖြစ်လာ하였다။ ရက်များစွာကြာသော် ဘုရားဒေဝတားတို့သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းသို့ ကျရောက်하였다။

Verse 33

निःस्वाध्यायवषट्कार-स्वधास्वाहाविवर्जितम् । कथं नु खल्विदं सर्वं न गच्छेत् संक्षयं जगत् ॥

ဤလောကတစ်လုံးလုံးသည် ဆွာဓျာယ (ဝေဒသင်ယူမှု) နှင့် ပူဇော်ပွဲခေါ်သံ—ဝෂတ်၊ ဆွဓာ၊ ဆွာဟာ—တို့မရှိလျှင်၊ အမှန်တကယ် မပျက်စီးဘဲ မည်သို့နေနိုင်မည်နည်း။

Verse 34

अहोरात्रव्यवस्थाया विना मासर्तुसंक्षयः । तत्संक्षयान्न त्वयने ज्ञायेते दक्षिणोत्तरे ॥

နေ့နှင့်ည၊ လနှင့်ရာသီတို့၏ စနစ်တကျအစီအစဉ်မရှိလျှင် အရာအားလုံးပြိုကွဲမည်။ ထိုအရာများပြိုကွဲသော် တောင်အယနနှင့် မြောက်အယန ဟူသော အယနနှစ်ပါးကိုလည်း မသိနိုင်တော့။

Verse 35

विना चायनविज्ञानात् कालः संवत्सरः कुतः । संवत्सरं विना नान्यत् कालज्ञानं प्रवर्तते ॥

အယနတို့ကို မသိလျှင် “နှစ်” ဟူသော အချိန်ယူနစ် မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း။ နှစ်မရှိလျှင် အချိန်နှင့်ပတ်သက်သော အခြားသိမြင်မှုတို့လည်း မှန်ကန်စွာ မတိုးတက်နိုင်။

Verse 36

पतिव्रताया वचसा नोद्गच्छति दिवाकरः । सूर्योदयṃ विना नैव स्नानदानादिकाः क्रियाः ॥

ပတိဝြတား (သစ္စာရှိသော ဇနီး) ၏ စကားအမိန့်ကြောင့် နေမထွက်နိုင်။ နေမထွက်လျှင် ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပေးခြင်း စသည့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကိုလည်း မပြုလုပ်နိုင်။

Verse 37

नाग्नेर्विहरणञ्चैव क्रात्वभावश्च लक्ष्यते । नैवाप्ययनमस्माकं विना होमेन जायते ॥

မီး၏ “လှုပ်ရှားမှု” (လုပ်ဆောင်မှု) နှင့် ယဇ္ဉ၏ အခြေအနေတိုင်တိုင်ကိုပင် ရိတုများအပေါ် မူတည်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ ထိုနည်းတူပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အယန (ရာသီဆိုင်ရာ လမ်းကြောင်း) သည် ဟိုးမ (homa) မရှိလျှင် မပေါ်ပေါက်။

Verse 38

वयमाप्यायिता मर्त्यैर्यज्ञभागैर्यथोचितैः । वृष्ट्या ताननुगृह्णीमो मर्त्यान् शस्यादिसिद्धये ॥

ယဇ်ပူဇော်မှု၏ သင့်လျော်သော အပိုင်းအဝေဖြင့် လူသားတို့က ငါတို့ကို အာဟာရပေးကြ၏။ ထို့ပြင် ငါတို့သည် မိုးရွာပေးခြင်းဖြင့် ထိုလူသားတို့ကို ကောင်းချီးပေး၍ စိုက်ပျိုးသီးနှံတို့ အောင်မြင်စေ၏။

Verse 39

निष्पादितास्वोषधीषु मर्त्या यज्ञैर्यजन्ति नः । तेषां वयं प्रयच्छामः कामान् यज्ञादिपूजिताः ॥

ဆေးပင်နှင့် ထွက်ကုန်တို့ ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ မရဏာလူသားတို့က ယဇ်ပူဇော်မှုဖြင့် ငါတို့ကို ပူဇော်ကြ၏။ ငါတို့ကို ယဇ်နှင့် အလားတူအရာများဖြင့် ဂုဏ်ပြုသော် ငါတို့သည် သူတို့လိုလားသည့် အလိုတော်များကို ပေးအပ်၏။

Verse 40

अधो हि वर्षाम वयं मर्त्याश्चोर्ध्वप्रवर्षिणः । तोयवर्षेण हि वयं हविर्वर्षेण मानवाः ॥

ငါတို့သည် အောက်သို့ မိုးရွာချသကဲ့သို့၊ လူသားတို့သည် “အပေါ်သို့ မိုးရွာ” ကြ၏။ ငါတို့သည် ရေကို မိုးအဖြစ်ရွာချခြင်းဖြင့် ပြုလုပ်ပြီး၊ လူသားတို့သည် ဟဝိစ် (ပူဇော်အာဟုတိ) ကို ရွာသကဲ့သို့ ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 41

ये नास्माकं प्रयच्छन्ति नित्यनैमित्तकीः क्रियाः । क्रतुभागं दुरात्मानः स्वयञ्चाश्नन्ति लोलुपाः ॥

ငါတို့ထံသို့ နေ့စဉ်နှင့် အခါအားလျော်စွာ ပြုရမည့် တာဝန်ရှိသော ကရိယာများကို မပူဇော်သူတို့—အကျင့်ဆိုး၊ လောဘကြီးသူတို့—သည် ယဇ်၏ အပိုင်းအဝေကို ကိုယ်တိုင်အတွက် စားသုံးယူကြ၏။

Verse 42

विनाशाय वयं तेषां तोयसूर्याग्निमारुतान् । क्षितिञ्च सन्दूषयामः पापानामपकारिणाम् ॥

သူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ငါတို့သည် အပြစ်ရှိ၍ အန္တရာယ်ပြုသောသူတို့၏ ရေ၊ နေရောင်၊ မီး၊ လေ—ထို့ပြင် မြေကြီးကိုပါ—ပျက်စီးအောင် ချို့ယွင်းစေ၏။

Verse 43

दुष्टतोयादिभोगेन तेषां दुष्कृतकर्मिणाम् । उपसर्गाः प्रवर्तन्ते मरणाय सुदारुणाः ॥

မသန့်ရှင်းသောရေနှင့် ထိုကဲ့သို့သောအရာများကို သောက်သုံးခြင်းကြောင့် မကောင်းမှုကို ကျူးလွန်သူတို့သည် သေခြင်းသို့ ဦးတည်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဘေးအန္တရာယ်ကြီးများဖြင့် ထိခိုက်ခံရသည်။

Verse 44

ये त्वस्मान् प्रीणयित्वा तु भुञ्जते शेषमात्मना । तेषां पुण्यान् वयं लोकान् विदधाम महात्मनाम् ॥

သို့ရာတွင် ပထမဦးစွာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ပူဇော်၍ ကျေနပ်စေပြီးနောက် ကျန်ရှိသမျှကို ကိုယ်တိုင်စားသုံးသူတို့အား—စိတ်ဓာတ်ကြီးမြတ်သော ထိုသူတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့သည် ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော လောကများကို ပေးအပ်သည်။

Verse 45

तन्नास्ति सर्वमेवैतद्विनैषां व्युष्टिसंस्थितम् । कथं नु दिनसर्गः स्यादन्योऽन्यमवदन्सुराः ॥

သူတို့က အရုဏ်ဦးကို မတည်ထောင်ပေးလျှင် ဤအရာအားလုံး မတည်မြဲနိုင်; ထို့ကြောင့် နေ့ရက်၏ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းသည် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း—ဟု နတ်တို့သည် အချင်းချင်း ပြောဆိုကြသည်။

Verse 46

तेषामेव समेतानां यज्ञव्युच्छित्तिशङ्किनाम् । देवानां वचनं श्रुत्वा प्राह देवः प्रजापतिः ॥

ယဇ်ပူဇော်မှု ရပ်တန့်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ နတ်တို့ စုဝေးကြသော်လည်း သူတို့၏စကားသံကို ကြားပြီးနောက် ပရာဇာပတိ နတ်သည် ပြောဆို하였다။

Verse 47

तेजः परं तेजसैव तपसा च तपस्तथा । प्रशाम्यतेऽमरास्तस्माच्छृणुध्वं वचनं मम ॥

အို မသေမရှင်တို့၊ အထက်မြတ်သော တေဇ (tejas) သည် တေဇဖြင့်သာ သက်သာစေတတ်ပြီး၊ တပ (tapas) သည် တပဖြင့်သာ ငြိမ်းစေနိုင်သည်; ထို့ကြောင့် ငါ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 48

पतिव्रतायाः माहात्म्यान्नोद्गच्छति दिवाकरः । तस्य चानुदयाद्धानिर्मर्त्यानां भवतां तथा ॥

ပတိဗ္ရတာ (pativratā) သစ္စာရှိသော ဇနီး၏ မဟာအာနုဘော်ကြောင့် နေမထွက်တော့သည်။ နေမထွက်ခြင်းကြောင့် လူသားတို့ (နှင့် သင်တို့) အပေါ်လည်း ထိခိုက်ဒုက္ခ ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 49

तस्मात् पतिव्रतामत्रेरनुभूयां तपस्विनीम् । प्रसादयत वै पत्नीं भानोरुदयकाम्यया ॥

ထို့ကြောင့် နေထွက်ခြင်းကို ရှာဖွေလိုသဖြင့် အတြိ၏ တပသီ၊ ပတိဗ္ရတာ ဇနီး အနသုယာ (Anasūyā) ကို သွားရောက် ပူဇော်ကာ သဘောကျအောင် ပြုကြလော့။

Verse 50

पुत्र उवाच तैः सा प्रसादिता गत्वा प्रोह्येष्टं व्रियतामिति । अयाचन्त दिनं देवाः भवत्विति यथा पुरा ॥

သားက ပြောသည်– သူတို့ကြောင့် စိတ်ကျေနပ်သဖြင့် သူမ သွား၍ «ရည်ရွယ်ထားသော ကိစ္စ/ယဇ်ကర్మ ပြီးစီးပါစေ» ဟု ဆို하였다။ ထို့နောက် နတ်တို့က «ယခင်ကကဲ့သို့ နေ့ရက် ဖြစ်ပေါ်ပါစေ» ဟု တောင်းပန်ကြသည်။

Verse 51

अनसूयोवाच पतिव्रतायाः माहात्म्यं न हीयेत कथंत्विति । सम्मान्य तस्मात् तां साध्वीमहमः स्त्रक्ष्याम्यहं सुराः ॥

အနသုယာက ပြောသည်– «ပတိဗ္ရတာ (pativratā) ၏ မဟာအာနုဘော်သည် ဘယ်လိုလုပ်၍ လျော့နည်းနိုင်မည်နည်း?» ထို့ကြောင့် အို နတ်တို့၊ ထိုသီလဝတီကို ဂုဏ်ပြုလျက် ငါသည် နေ့ကို ဖန်ဆင်းမည်။

Verse 52

यथा पुनरहोरात्र-संस्थानमुपजायते । यथा च तस्याः स्वपतिर् न साध्व्या नाशमेṣ्यति ॥

နေ့နှင့်ည၏ စီစဉ်မှု ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်စေရန်နှင့် ထိုသီလဝတီကြောင့် သူမ၏ ခင်ပွန်း မပျက်စီးစေရန်—ဤအရာကို သေချာစွာ စီမံရမည်။

Verse 53

पुत्र उवाच एवमुक्त्वा सुरां तस्याः गत्वा सा मन्दिरं शुभा । उवाच कुशलं पृष्टा धर्मं भर्तुस्तथात्मनः ॥

သားက ပြောသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမသည် အနသုယာ၏ အိမ်သို့ သွားလေ၏။ ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးမြန်းသော် မိမိ၏ ခင်ပွန်း၏ ဓမ္မနှင့် မိမိ၏ ဓမ္မကို ပြောကြားလေ၏။

Verse 54

अनसूयोवाच कच्चिन्नन्दसि कल्याणि स्वभर्तुर्मुखदर्शनात् । कच्चिच्चाखिलदेवेभ्यो मन्यसेऽभ्यधिकं पतिम् ॥

အနသုယာက ပြောသည်။ အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ သင်သည် သင့်ခင်ပွန်း၏ မျက်နှာကို မြင်ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်ပါသလော။ ထို့ပြင် သင်သည် သင့်ခင်ပွန်းကို နတ်အားလုံးထက်ပင် မြင့်မြတ်သူဟု ယူဆပါသလော။

Verse 55

भर्तृशुश्रूषणादेव मया प्राप्तं महत्फलम् । सर्वकामफलावाप्त्या प्रत्यूहाः परिवर्तिताः ॥

ကျွန်မသည် ခင်ပွန်းကိုသာ ဝန်ဆောင်မှုဖြင့် အကျိုးကြီးမားသော ဆုလာဘ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးကို ရရှိသဖြင့် အတားအဆီးများသည် ပြန်လှန်၍ ဖယ်ရှားခံရလေ၏။

Verse 56

पञ्चर्णानि मनुष्येण साध्वि ! देयानि सर्वदा । तथात्मवर्णधर्मेण कर्तव्यो धनसंचयः ॥

အို သီလရှိသော မိန်းမ၊ လူတစ်ဦးသည် အမြဲတမ်း အကြွေးငါးပါးကို ဆပ်ရမည်။ ထို့ပြင် မိမိ၏ ဝဏ္ဏ-တာဝန်နှင့် ကိုက်ညီသည့် နည်းလမ်းဖြင့် ဥစ္စာဓနကို စုဆောင်းသင့်သည်။

Verse 57

प्राप्तश्चार्थस्ततः पात्रे विनियोज्यो विधानतः । सत्यार्जव-तपो-दानैर्दयायुक्तो भवेत् सदा ॥

ရရှိလာသော ဥစ္စာဓနကို စည်းကမ်းအတိုင်း ထိုက်တန်သူများထံ ခွဲဝေသင့်သည်။ လူသည် အမြဲတမ်း သစ္စာရှိခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ တပဿ (အတုသ)၊ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) နှင့် ကရုဏာတို့ဖြင့် ပြည့်စုံရမည်။

Verse 58

क्रियाश्च शास्त्रनिर्दिष्टा रागद्वेषविवर्जिताः । कर्तव्या अन्वहं श्रद्धा-पुरस्कारेण शक्तितः ॥

ကျမ်းစာတို့က ချမှတ်ထားသော ကర్మများကို အလိုလိုက်မှုနှင့် မုန်းတီးမှုကင်းစွာ နေ့စဉ် ဆောင်ရွက်ရမည်။ စိတ်တွင် သဒ္ဓါကို အဓိကထား၍ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 59

स्वजातिविहितानेव लोकानाप्नोति मानवः । क्लेशेन महता साध्वि ! प्राजापत्यादिकान् क्रमात् ॥

လူတစ်ဦးသည် မိမိ၏ အဆင့်အတန်း (ဇာတိ/ဝဏ္ဏ) အတွက် သတ်မှတ်ထားသော လောကများကိုသာ ရောက်နိုင်သည်။ အကျင့်သီလရှိသော မိန်းမရေ၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြီးဖြင့် အစဉ်လိုက် ပရာဇာပတျယ လောကနှင့် အခြား လောကများသို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 60

स्त्रियस्त्वेवं समस्तस्य नरैर्दुःखार्जितस्य वै । पुण्यस्यार्धापहारिण्यः पतिशुश्रूषयैव हि ॥

ထို့ကြောင့် မိန်းမတို့သည် အခက်အခဲဖြင့် ယောက်ျားတို့ ရရှိသော ကုသိုလ်၏ တစ်ဝက်ကိုသာ—ခင်ပွန်းကိုသာ စေဝာပြုခြင်းအားဖြင့်—အမှန်တကယ် ရယူကြသည်။

Verse 61

नास्ति स्त्रीणां पृथग्यज्ञो न श्राद्धं नाप्युपोषितम् । भर्तृशुश्रूषयैवैतान् लोकानीष्टान् व्रजन्ति हि ॥

မိန်းမတို့အတွက် သီးခြား ယဇ္ဉ မရှိ၊ သီးခြား śrāddha မရှိ၊ သီးခြား အစာရှောင်ခြင်းတောင် မရှိ။ ခင်ပွန်းကိုသာ စေဝာပြုခြင်းအားဖြင့်ပင် သူတို့သည် လိုလားသော လောကများသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ကြသည်။

Verse 62

तस्मात् साध्वि ! महाभागे ! पतिशुश्रूषणं प्रति । त्वया मतिः सदा कार्या यतो भर्ता परा गतिः ॥

ထို့ကြောင့် သီလရှိ၍ ကံကောင်းသော မိန်းမရေ၊ သင်သည် အမြဲတမ်း စိတ်ကို ခင်ပွန်းကို စေဝာပြုခြင်းသို့ ဦးတည်ထားရမည်—အကြောင်းမှာ ခင်ပွန်းသည် သင့်အတွက် အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာ/ပန်းတိုင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

Verse 63

यद्देवेभ्यो यच्च पित्रागतेभ्यः कुर्याद्भर्ताभ्यर्च्चनं सत्क्रियातः । तस्याप्यर्धं केवलानन्यचित्ता नारी भुङ्क्ते भर्तृशुश्रूषयैव ॥

ခင်ပွန်းသည် နတ်တို့နှင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များအတွက် ပြုလုပ်သော ပူဇော်ကန်တော့မှုနှင့် သင့်လျော်သော ဓမ္မပွဲအခမ်းအနားတို့၏ ကုသိုလ်ကို စိတ်တစ်ခုတည်း မလှုပ်ရှားမယိမ်းယိုင်သော မိန်းမသည် ခင်ပွန်းကိုသာ ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်ခြင်းဖြင့် ထိုကုသိုလ်၏ တစ်ဝက်ကို ရရှိသည်။

Verse 64

पुत्र उवाच तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा प्रतिपूज्य तथादरात् । प्रत्युवाचात्रिपत्नीं तामनसूयामिदं वचः ॥

သားက ပြောသည်—သူမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သူမကို လေးစားစွာ ဂုဏ်ပြုကာ၊ အတြိ၏ ဇနီး အနသုယာ ထံသို့ ဤစကားများဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 65

धन्यास्म्यनुगृहीतास्मि देवैश्चाप्यवलोकिता । यन्मे प्रकृतिकल्याणि ! श्रद्धां वर्धयसे पुनः ॥

ကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းသူဖြစ်၏၊ ကောင်းချီးခံရသူဖြစ်၏၊ နတ်တို့ကပင် ကျွန်ုပ်ကို အသိအမှတ်ပြုကြ၏—အကြောင်းမှာ သဘာဝအားဖြင့် မင်္ဂလာရှိသူမေ၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ သဒ္ဓါကို ထပ်မံတိုးပွားစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 66

जानाम्येतन्न नारीणां काचित् पतिसमा गतिः । तत्प्रीतिश्चोपकाराय इह लोके परत्र च ॥

ဤအရာကို ကျွန်ုပ် သိ၏—မိန်းမတို့အတွက် ခင်ပွန်းနှင့် တူညီသော လမ်းကြောင်း (အာရုံ/အကာအကွယ်/ပန်းတိုင်) မရှိ၊ ထို့ပြင် ခင်ပွန်းကို ကျေနပ်စေခြင်းသည် ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံးတွင် အကျိုးရှိသည်။

Verse 67

पतिप्रसादादिह च प्रेत्य चैव यशस्विनि । नारी सुखमवाप्नोति नार्या भर्ता हि देवता ॥

ခင်ပွန်း၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်—ဤလောက၌လည်း၊ သေပြီးနောက်၌လည်း၊ အမည်ကျော်သူမေ—မိန်းမသည် ချမ်းသာကို ရရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ခင်ပွန်းသည် ဇနီး၏ တကယ့် နတ်တော် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 68

सा त्वं ब्रूहि महाभागे ! प्राप्तायाः मम मन्दिरम् । आर्यायाः यन्मया कार्यं तथाऽऽर्येणापि वा शुभे ॥

ထို့ကြောင့် အရှင်မိန်းမမြတ်၊ သင်သည် ငါ့အိမ်သို့ ရောက်လာသဖြင့်၊ ဂုဏ်သရေရှိသော ဧည့်သည်အတွက် ငါက ဘာကို ပြုလုပ်သင့်သနည်း၊ ထို့အပြင် မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမမြတ် သင်ကလည်း ဘာကို ပြုလုပ်သင့်သနည်း ဟု ငါ့အား ပြောကြားပါ။

Verse 69

अनसूयोवाच एते देवाः सहेन्द्रेण मामुपागम्य दुःखिताः । त्वद्वाख्यापास्तसत्कर्मदिननक्तनिरूपणाः ॥

အနသုယာက ပြောသည်– ဤဒေဝတားတို့သည် အိန္ဒြာနှင့်အတူ ဒုက္ခအကြပ်အတည်းဖြင့် ငါ့ထံသို့ လာကြ၏။ သင့်လျော်သော ယဇ္ဉပူဇာအခမ်းအနားများကို စွန့်ပစ်ထားပြီး၊ နေ့နှင့်ည၏ စည်းကမ်းအစီအစဉ်လည်း ရှုပ်ထွေးပျက်စီးသွားသည်ဟု သင်ကြားသိထားသကဲ့သို့ပင်။

Verse 70

याचन्तेऽहर्निशासंस्थां यथावदविखण्डिताम् । अहं तदर्थमायाता शृणु चैतद्वचो मम ॥

သူတို့သည် နေ့နှင့်ညကို သင့်လျော်၍ မပြတ်တောက်သော အစီအစဉ်တစ်ရပ်ကို တောင်းဆိုကြသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ငါလာရောက်ခဲ့သည်။ ငါ၏စကားကို နားထောင်လော့။

Verse 71

दिनाभावात् समस्तानामभावो यागकर्मणाम् । तदभावात् सुराः पुष्टिं नोपयान्ति तपस्विनि ॥

နေ့မရှိသဖြင့် ယဇ္ဉပူဇာအခမ်းအနားအားလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုရပ်တန့်မှုကြောင့် ဒေဝတားတို့သည် အာဟာရနှင့် အင်အားကို မရရှိကြတော့ပေ၊ အရှင်မိန်းမတပသီ။

Verse 72

अह्नश्चैव समुच्छेदादुच्छेदः सर्वकर्मणाम् । तदुच्छेदादनावृष्ट्या जगदुच्छेदमेष्यति ॥

အမှန်တကယ်ပင် နေ့ကို ဖြတ်တောက်လျှင် လုပ်ဆောင်မှုအားလုံးလည်း ဖြတ်တောက်သွားသည်။ ထိုရပ်တန့်မှုကြောင့် မိုးရွာမှုမရှိတော့သဖြင့် လောကသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားလိမ့်မည်။

Verse 73

तत् त्वमिच्छसि चेदेतत् जगदुद्धर्तुमापदः । प्रसीद साध्वि ! लोकानां पूर्ववद्धर्ततां रविः ॥

ဤသို့—ကမ္ဘာကိုဘေးအန္တရာယ်မှကယ်တင်လိုသည်ဟု—သင်ဆန္ဒရှိလျှင်၊ သီလသမာဓိရှိသော မိခင်မဟာသက္တိမယ်တော်၊ ကရုဏာပြုပါ။ နေမင်းသည် ယခင်ကဲ့သို့ လောကများကို ထောက်ပံ့စေပါ။

Verse 74

ब्राह्मण्युवाच माण्डव्येन महाभागे ! शप्तो भर्ता ममेश्वरः । सूर्योदये विनाशं त्वं प्राप्ससीत्यतिमन्युनाः ॥

ဗြာဟ္မဏီက ပြောသည်—“အို မြင့်မြတ်သော မိခင်မယ်တော်! ကျွန်မ၏ အရှင်၊ ခင်ပွန်းသည် မာဏ္ဍဗျာ၏ ပြင်းထန်သော ဒေါသကြောင့် ကျိန်စာခံရသည်—‘နေထွက်ချိန်တွင် သင်သည် ပျက်စီးခြင်းကို တွေ့ရလိမ့်မည်’ ဟု။”

Verse 75

अनसूयोवाच यदि वा रोचते भद्रे ! ततस्त्वद्वचनादहम् । करोमि पूर्ववद्देहं भर्तारञ्च नवं तव ॥

အနသုယာက ပြောသည်—“အို ကောင်းမြတ်သော မိခင်မယ်တော်၊ ဤအရာသည် သင်နှစ်သက်ပါက၊ သင်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ငါသည် သင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည်ထူထောင်ပေးမည်—ထို့ပြင် သင့်အတွက် ခင်ပွန်းအသစ်တစ်ဦးကိုလည်း (ပေးအပ်) မည်။”

Verse 76

मया हि सर्वथा स्त्रीणां माहात्म्यं वरवर्णिनि । पतिव्रतानामाराध्यमिति संमानयामि ते ॥

အကြောင်းမူကား ငါသည် အလှရောင်သန့်ရှင်းသော မိခင်မယ်တော်၊ မိန်းမတို့၏ မဟာဂုဏ်ကို အစုံအလင် ဂုဏ်ပြုလေးစား၏—ပတိဝြတား မိန်းမတို့၏ သစ္စာဘက်တည်မှုကို ပူဇော်ထိုက်သော အရာဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 77

पुत्र उवाच तथेत्युक्ते तया सूर्यमाजुहाव तपस्विनी । अनसूयार्घ्यमुद्यम्य दशरात्रे तदा निशि ॥

သားက ပြောသည်—“‘အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ’ ဟု သူမ ပြောသောအခါ၊ တပသီမိန်းမသည် နေမင်းကို အာဝါဟနာ ပြု၍ ခေါ်ယူ하였다။ ထို့နောက် ဒသရာတ်ရီ (ဆယ်ည) ကာလအတွင်း ညအချိန်၌ အနသုယာသည် အရ္ဃျကို မြှောက်၍ (ပူဇော်) ဆက်ကပ်하였다။”

Verse 78

ततो विवस्वान् भगवान् फुल्लपद्मारुणाकृतिः । शैलराजानमुदयमारुरोहो रुमण्डलः ॥

ထို့နောက် ပန်းလှပစွာပွင့်သော ကြာပန်းကဲ့သို့ နီမြန်းသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသည့် ကောင်းမြတ်သော ဝိဝස්ဝန် (နေမင်း) သည် မိုးလင်းအရုဏ်တွင် တောင်ဘုရင်ပေါ်၌ ကြီးမားသော နေရောင်ဝိုင်းနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 79

समनन्तरमेवास्या भर्ता प्राणैर्व्ययुज्यत । पपत च महीपृष्ठे पतन्तं जगृहे च सा ॥

ထိုခဏချင်းပင် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် အသက်ရှုသက်တမ်းတို့မှ ခွဲကွာသွား၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်၊ သူမကလည်း လဲကျလာစဉ်၌ပင် သူ့ကို ဖမ်းဆီးထိန်းထားလိုက်၏။

Verse 80

अनसूयोवाच न विषादस्त्वया भद्रे ! कर्तव्यः पश्य मे बलम् । पतिशुश्रूषयावाप्तं तपसः किं चिरेण ते ॥

အနသုယာက ပြောသည်– “အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမကောင်း၊ စိတ်မပျက်ပါနှင့်—ငါ၏ အာနုဘော်ကို ကြည့်လော့။ ခင်ပွန်းကို သစ္စာရှိစွာ ဝတ်ပြုခြင်းဖြင့် (ဤသို့သော) အာနုဘော်ကို ရနိုင်သော်၊ အဘယ်ကြောင့် ရှည်လျားသော တပဿာများ လိုအပ်မည်နည်း?”

Verse 81

यथा भर्तृसमं नान्यमपश्यं पुरुषं क्वचित् । रूपतः शीलतो बुद्ध्या वाङ्माधुर्य्यादिभूषणैः ॥

(သူမက ပြောသည်–) “အလှအပ၊ အကျင့်သီလ၊ ဉာဏ်ပညာတို့၌ဖြစ်စေ၊ ချိုမြိန်သော စကားပြောပုံစံ စသည့် အလှဆင်ဂုဏ်ရည်တို့၌ဖြစ်စေ၊ ငါ့ခင်ပွန်းနှင့် တူညီသော ယောကျာ်းတစ်ဦးကို မည်သည့်နေရာ၌မျှ မမြင်ဖူးပါ။”

Verse 82

तेन सत्येन विप्रो 'यं व्याधिमुक्तः पुनर्युवा । प्राप्नोतु जीवितं भार्यासहायः शरदां शतम् ॥

ထိုသစ္စာတရား၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဤဗြာဟ္မဏသည် ရောဂါမှ လွတ်မြောက်၍ ပြန်လည် နုပျိုလာပါစေ။ ထို့ပြင် ဇနီးကို အဖော်အဖြစ်ယူလျက် ဆောင်းဦးတစ်ရာ (အပြည့်အဝ ရှည်လျားသော အသက်) ကို ရရှိပါစေ။

Verse 83

यथा भर्तृसमं नान्यमहं पश्यामि दैवतम् । तेन सत्येन विप्रोऽयं पुनर्जीवत्वनामयः ॥

«ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းနှင့်တန်းတူသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးမျှ မမြင်ရသဖြင့် ထိုသစ္စာတရားအားဖြင့် ဤဗြာဟ္မဏသည် ရောဂါကင်းစင်၍ ပြန်လည်အသက်ရှင်ပါစေ»။

Verse 84

कर्मणा मनसा वाचा भर्तुराराधनं प्रति । यथा ममोद्यमो नित्यं तथायं जीवतां द्विजः ॥

«ကိုယ်ကာယ၊ စိတ်နှလုံးနှင့် နှုတ်ကပတ်တို့ဖြင့် ကျွန်မ၏ကြိုးပမ်းမှုသည် အမြဲတမ်း ခင်ပွန်းကို ပူဇော်ဝတ်ပြု၍ အမှုထမ်းခြင်းသို့ ဦးတည်နေ၏; ထိုနည်းတူ ဤဗြာဟ္မဏလည်း အသက်ရှင်ပါစေ»။

Verse 85

पुत्र उवाच ततो विप्रः समुत्तस्थौ व्याधिमुक्तः पुनर्युवा । स्वभाभिर्भासयन् वेश्म वृन्दारक इवाजरः ॥

သားက ပြောသည်— «ထိုအခါ ဗြာဟ္မဏသည် ထ၍ ရောဂါကင်းစင်ကာ နုပျိုပြန်လည်လာပြီး၊ မိမိ၏တောက်ပမှုဖြင့် အိမ်ကို ထွန်းလင်းစေသကဲ့သို့၊ မအိုမင်းသော ကောင်းကင်ဘုံသားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏»။

Verse 86

ततोऽपतत् पुष्पवृष्टिर्देववाद्यादिनिस्वनः । लेभिरे च मुदं देवा अनसूयामथाब्रुवन् ॥

«ထို့နောက် ပန်းမိုးရွာသကဲ့သို့ ကျလာပြီး၊ နတ်ဘုရားတို့၏ တူရိယာသံများလည်း တွဲဖက်ကြားရ၏။ နတ်တို့သည် ဝမ်းမြောက်ပြည့်နှက်ကာ အနသုယာအား မိန့်ကြားလေ၏»။

Verse 87

देवा ऊचुः वरं वृणीष्व कल्याणि देवकार्यं महत् कृतम् । त्वया यस्मात् ततो देवा वरदास्ते तपस्विनि ॥

နတ်တို့က ပြောသည်— «အို မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်ပါ။ သင်သည် နတ်တို့အတွက် ကြီးမားသောအမှုကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သဖြင့်၊ အို တပသနာရီ၊ နတ်တို့သည် သင့်အား ဆုတောင်းပေးသူများ ဖြစ်ကြ၏»။

Verse 88

अनसूयोवाच यदि देवाः प्रसन्ना मे पितामहपुरोगमाः । वरदा वरयोग्या च यद्यहं भवतां मता ॥

အနသူယာက ပြောသည်— «ဘြဟ္မာ (အဘကြီး) ဦးဆောင်သော နတ်တို့သည် ကျွန်မကို နှစ်သက်ကြပြီး၊ သင်တို့က ကျွန်မကို ကောင်းချီးခံယူရန် ထိုက်တန်သူဟု သတ်မှတ်ကာ၊ သင်တို့သည် ကောင်းချီးပေးသူများ ဖြစ်ကြလျှင်…»

Verse 89

तद्यान्तु मम पुत्रत्वं ब्रह्म-विष्णु-महेश्वराः । योगञ्च प्राप्नुयां भर्तृसहिता क्लेशमुक्तये ॥

«ထို့ကြောင့် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿနုနှင့် မဟေဿဝရ (ရှီဝ) တို့ကို ကျွန်မ၏ သားများ ဖြစ်စေပါစေ။ ထို့ပြင် ကျွန်မသည် ခင်ပွန်းနှင့်အတူ ဒုက္ခကင်းလွတ်ရေးအတွက် ယောဂကို ရရှိပါစေ»။

Verse 90

एवमस्त्विति तां देवा ब्रह्म-विष्णु-शिवादयः । प्रोक्त्वा जग्मुर्यथान्यायमनुमान्य तपस्विनीम् ॥

ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿနု၊ ရှီဝနှင့် အခြားနတ်တို့က «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ» ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် ထိုတပသ္စရိယာမကို ဂုဏ်ပြုကာ သင့်တော်သော အစီအစဉ်အတိုင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။