Purvardha (First Half)
Purva Ardha
Pūrvārdha functions as the opening arc of the Kāśīkhaṇḍa’s Kāśī-centered sacred geography. It establishes the textual frame for interpreting the city as a tīrtha-system—where rivers, mountains, shrines, and routes become carriers of theological meaning and ethical guidelines. In Chapter 1, the narrative temporarily shifts from Kāśī to a broader Indic landscape (notably the Narmadā region and the Vindhya range), using that setting to introduce themes of sanctity, humility, and the limits of pride—preparatory motifs for understanding why certain places are revered and how seekers should approach them.
Adhyayas in Purva Ardha
50 chapters to explore.
Adhyaya 1
Kāśī-stuti, Nārada–Vindhya-saṃvāda, and the Ethics of Humility
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍຄຳສັນລະເສີນແລະຄຳອະທິຖານ ນອບນ້ອມບູຊາພຣະຄະເນຊາ ແລະຍົກຍ້ອງນະຄອນກາສີ (Kāśī) ວ່າເປັນເມືອງບໍລິສຸດ ຊ່ວຍຊຳລະບາບ ແລະເກືອບກຽວກັບການຫຼຸດພົ້ນ. ເນື້ອເລື່ອງຖືກວາງໃນກອບການຖ່າຍທອດພູຣານະ: ພຣະວະຍາສະເປັນຜູ້ກ່າວ ແລະສູຕະເປັນຜູ້ເລົ່າໃຫ້ສາທາລະນະຟັງ. ຕໍ່ມາ ນາຣະດະອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ ແລະບູຊາອົມກາຣະ (Oṃkāra) ແລ້ວເດີນທາງໄປເຫັນພູວິນທະຍະ. ພູນີ້ຖືກພັນລະນາດ້ວຍພາບກະວີຍາວເຖິງປ່າໄມ້ ໝາກໄມ້ ດອກໄມ້ ແລະສັດປ່າ ເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນນິເວດສັກສິດທີ່ມີຊີວິດ. ວິນທະຍະຕ້ອນຮັບນາຣະດະດ້ວຍອາຣະຄະຍະ (arghya) ແລະການບໍລິການຕ່າງໆ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແຕ່ກໍເຜີຍຄວາມກັງວົນຈາກຄວາມທະນົງຕົນ: ການປຽບທຽບສະຖານະຂອງພູເຂົາ ໂດຍສະເພາະການຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ຄວາມເປັນເລີດຂອງພູເມຣຸ. ນາຣະດະຄິດວ່າການຄົບຄືນກັບຄວາມທະນົງຕົນບໍ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແທ້ ແລະຄຳຕອບຂອງທ່ານກັບກະຕຸ້ນໃຫ້ວິນທະຍະຍິ່ງຖືຕົນ. ເມື່ອນາຣະດະຈາກໄປ ວິນທະຍະຕົກໃນຄວາມທຸກ ຕຳນິຄວາມທຸກທໍລະມານຈາກຄວາມກັງວົນ ແລະອະທິບາຍ “ຈິນຕາ-ຊະວະຣະ” (cintā-jvara) ເປັນໄຂ້ແຫ່ງຄວາມຄິດຫຼາຍ ທີ່ກັດກິນທັງຈິດແລະກາຍ. ເພື່ອຫາທາງອອກ ວິນທະຍະຫັນໄປພຶ່ງພາວິສເວສະ (Viśveśa) ຕັ້ງໃຈບໍ່ຊ້າ ແລະດ້ວຍຄວາມແຂ່ງຂັນຈຶ່ງເລີ່ມເຕີບໃຫຍ່ ຈົນກີດຂວາງເສັ້ນທາງຂອງດວງອາທິດ. ທ້າຍບົດປິດດ້ວຍຄຳສອນແນວສຸພາສິດ ກ່ຽວກັບການຂັດແຍ້ງ ການຍັບຍັ້ງ ແລະຜົນທາງສັງຄົມຂອງການອວດອຳນາດ.
Adhyaya 2
सूर्यगति-स्तम्भनम्, देवस्तुति-प्रसङ्गः, काशी-माहात्म्य-उपदेशः (Solar Obstruction, Hymn of the Devas, and Instruction on Kāśī’s Merit)
ອັດຍາຍນີ້ເປີດດ້ວຍພາບຈັກກະວານ: ພຣະອາທິດຂຶ້ນເປັນຜູ້ຄວບຄຸມທຳມະ ແລະເວລາພິທີບູຊາ ໃຫ້ການຖວາຍບູຊາ ແລະວົງຈອນຍັດຍາປະຈຳວັນດຳເນີນໄປ. ຕໍ່ມາ ການເຄື່ອນໄປຂ້າງໜ້າຂອງພຣະອາທິດຖືກຂັດຂວາງໂດຍພູວິນທະຍະທີ່ຍົກຕົນດ້ວຍຄວາມຫຍິ່ງຍໂສ ເຮັດໃຫ້ເກີດວິກິດທົ່ວໂລກ—ເວລາພິທີພັງທະລາຍ ຍັດຍາຖືກຂັດຈັງຫວະ ແລະໂລກສັບສົນລະຫວ່າງກາງວັນກັບກາງຄືນ. ເທວະທັງຫຼາຍຕົກໃຈກັບການແຕກສະລາຍຂອງລະບຽບຈັກກະວານ ຈຶ່ງເຂົ້າໄປຫາພຣະພຣະຫມາ ແລະຖວາຍສະຕຸຕິອັນຍາວ ອະທິບາຍຫຼັກສູງສຸດໃນແງ່ຈັກກະວານແລະຈິດໃຈ—ວີດາເປັນລົມຫາຍໃຈ ພຣະອາທິດເປັນດວງຕາທິບ ແລະຈັກກະວານເປັນຮ່າງກາຍ. ພຣະພຣະຫມາປະກາດວ່າບົດສະຕຸຕິນີ້ມີອານຸພາບໃຫ້ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ການຄຸ້ມຄອງ ແລະຄວາມສຳເລັດ ໂດຍເນັ້ນການສວດຢ່າງມີວິໄນ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນເປັນຄຳສອນດ້ານທຳມະ-ພິທີ: ຄວາມຈິງ ການສຳລວມ ການຖືວຣະຕະ ແລະການໃຫ້ທານ ໂດຍພິເສດການຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນ ແລະຄວາມສັກສິດຂອງງົວ. ບົດສຸດທ້າຍຍົກຍ້ອງກາສີ: ການອາບນ້ຳ ແລະໃຫ້ທານໃນວາຣານາສີ (ລວມມະນິກັນນິກາ ແລະພິທີຕາມລະດູ) ນຳໄປສູ່ການຢູ່ໃນໂລກທິບດົນນານ ແລະດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງວິສເວສະວະຣະ ຈະໄດ້ຮັບມົກຂະຢ່າງແນ່ນອນ; ແມ່ນແຕ່ການກະທຳນ້ອຍໆໃນອະວິມຸກຕະກໍໃຫ້ຜົນແຫ່ງການພົ້ນທຸກຂ້າມຊາດໄດ້.
Adhyaya 3
Agastya’s Āśrama and the Moral Ecology of Kāśī (देवागस्त्याश्रमप्रभाव-वर्णनम्)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງເທວະວິທະຍາທີ່ດຳເນີນດ້ວຍຄຳຖາມ. ສູຕະຖາມວ່າເທວະທັງຫຼາຍເມື່ອມາຮອດກາສີແລ້ວໄດ້ເຮັດຫຍັງ ແລະໄດ້ເຂົ້າໄປພົບອະກັສຕະຢ່າງໃດ. ປາຣາຊະຣະຕອບວ່າ ເທວະໄດ້ເລີ່ມພິທີກຳທັນທີໃນວາຣານະສີ: ໄປອາບນ້ຳຕາມພິທີທີ່ມະນິກັນນິກາ, ປະກອບສັນທະຍາ ແລະວັດຕະປະຕິບັດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ພ້ອມທັງເຮັດຕັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸລຸດ. ຕໍ່ມາບົດໄດ້ຂະຫຍາຍເປັນບັນຊີດານ (ການໃຫ້ທານ) ຢ່າງກວ້າງຂວາງ: ອາຫານ, ເຂົ້າເກັດ, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ໂລຫະ, ພາຊະນະ, ເຄື່ອງນອນ, ໂຄມໄຟ, ແລະເຄື່ອງໃຊ້ໃນເຮືອນ; ລວມທັງການອຸປະຖຳວັດ—ການສ້ອມແປງ, ຖວາຍດົນຕີແລະຟ້ອນລຳ, ວັດຖຸພູຊາ, ແລະການສະໜອງສາທາລະນະປະໂຫຍດຕາມລະດູການ. ຫຼັງຈາກປະຕິບັດຫຼາຍມື້ ແລະໄດ້ດາຣຊະນະພຣະວິສະວະນາຖະຊ້ຳໆ ເທວະຈຶ່ງໄປຫາອະກັສຕະ; ທ່ານຖືກພັນລະນາວ່າຕັ້ງລິງຄະ ແລະສະດຸດສະດົມການສະຫວດມົນຢ່າງເຂັ້ມງວດ ໂດຍສະເພາະ «ຊະຕະຣຸດຣີຍະ», ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍຕະປະ. ຈຸດຫັນທີ່ໂດດເດັ່ນຄື ການພັນລະນາອາຊຣະມະອັນສະງົບ ທີ່ຄວາມເປັນສັດຕູຕາມທຳມະຊາດຂອງສັດແລະນົກຖືກລະງັບ ເພື່ອສະແດງພະລັງຂອງກາສີ (ກະເສດຣະ-ປຣະພາວະ). ບົດຍັງໃຫ້ຄຳແນະນຳດ້ານຈັນຍາ ໂດຍຕຳນິການຕິດໃນເນື້ອສັດແລະຂອງມຶນເມົາວ່າບໍ່ສອດຄ່ອງກັບພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ; ແລະຍ້ຳຄຳສັນຍາແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນທີ່ຜູກກັບພຣະວິສະເວສະວະຣະ—ໂດຍສະເພາະວ່າຜູ້ຢູ່ໃນກາສີອາດໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍຜ່ານພຣະອົງໃນຍາມຕາຍ. ທ້າຍສຸດຍົກຍ້ອງການຢູ່ອາໄສໃນກາສີ ແລະການດາຣຊະນະພຣະວິສະເວສະວະຣະວ່າມີຜົນສູງສຸດຕໍ່ເປົ້າໝາຍຊີວິດທັງສີ່ (ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ, ໂມກສະ)។
Adhyaya 4
Pātivratya-śikṣā (Teaching on Pativratā-Dharma) | पतिव्रतधर्म-उपदेशः
ບົດທີ 4 ຖືກຈັດຮູບແບບເປັນການສົນທະນາພາຍໃນກອບການເລົ່າຂອງ ສູຕະ–ວະຍາສະ. ຫຼັງຈາກອະກັດສະຕະຍະເປັນຜູ້ກະຕຸ້ນບົດສອນ ບັນດາເທວະດາໄດ້ກ່າວສັນລະເສີນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດເຖິງຄຸນລັກສະນະຂອງ «ປະຕິວຣະຕາ»—ແມ່ຍິງຜູ້ຮັກສາຄວາມສັດຊື່ ແລະຄຸນທຳໃນເຮືອນ—ໂດຍຍົກ ລົບາມຸດຣາ ເປັນແບບຢ່າງ. ມີການລຽງລຳດັບວິໄນ: ເອົາໃຈໃສ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງສາມີ, ສຳລວມຄຳເວົ້າ ແລະການຄົບຄ້າສັງຄົມ, ຫຼີກລ້ຽງການບັນເທີງສາທາລະນະບາງຢ່າງ, ບຳເນັດຕະປະສະຍາຕ້ອງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ, ແລະຖືກມອບໝາຍໃຫ້ການຮັບໃຊ້ສາມີເປັນການປະຕິບັດທາງທຳ. ຕໍ່ມາບົດສອນເນັ້ນເລື່ອງຜົນ (ພະລະ): ກ່າວວ່າຄວາມເປັນປະຕິວຣະຕາມີອານຸພາບປົກປ້ອງທາງວິນຍານ ເຖິງຂັ້ນບໍ່ຢ້ານທູດແຫ່ງຄວາມຕາຍ, ແລະຜົນບຸນສົ່ງຕໍ່ໄປຫາຫຼາຍຊົນຊັ້ນ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ການຝ່າຝືນຖືກຍົກເປັນຕົວຢ່າງເຕືອນ ດ້ວຍພາບຂອງການເກີດໃໝ່ທີ່ບໍ່ດີ. ຊ່ວງທ້າຍກ່າວເຖິງວິໄນຂອງແມ່ຍິງໝ້າຍ: ຈຳກັດອາຫານ, ບຳເນັດ, ຖວາຍບູຊາປະຈຳວັນ ແລະບູຊາພຣະວິສນຸໂດຍຖືສາມີເປັນຈຸດຮວມແຫ່ງພັກຕິ. ຍັງມີພິທີຕາມລະດູການ (ໂດຍສະເພາະ ໄວສາຂະ, ກາຣຕິກະ, ມາຄະ) ເຊັ່ນ ອາບນ້ຳ, ໃຫ້ທານ, ຈຸດໂຄມໄຟ, ແລະການອົດກັ້ນຕາມກົດ. ສຸດທ້າຍ ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການຟັງຄຳສອນນີ້ຊຳລະບາບ ແລະນຳໄປສູ່ປະໂຫຍດໃນປະໂລກ ຄື ໂລກຂອງສັກຣະ (ອິນທຣະ).
Adhyaya 5
अविमुक्तमहिमा, विंध्यनिग्रहः, तथा महालक्ष्मीस्तुति-वरदानम् (Avimukta’s Supremacy, the Humbling of Vindhya, and Mahālakṣmī’s Boon)
ບົດນີ້ນຳເສີນການອະທິບາຍທາງເທວະວິທະຍາຢ່າງຊັ້ນຊ້ອນ ກ່ຽວກັບຄວາມສັກສິດທີ່ບໍ່ອາດແທນໄດ້ຂອງກາສີ (ອະວິມຸກຕະ)। ພາຣາຊະຣະກ່າວກັບໂລປາມຸດຣາ ພ້ອມພິຈາລະນາຄວາມປັ່ນປ່ວນທີ່ເກີດຂຶ້ນ ແລະຄວາມປະຫລາດທີ່ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຈັກກະວານເຫມືອນບໍ່ໄດ້ຫ້າມປາມ ແຕ່ຫັນໄປອະທິບາຍວ່າ ກາສີມີຊະຕາກຳພິເສດ ແລະຜູ້ຢູ່ອາໄສທີ່ນັ້ນຍ່ອມພົບອຸປະສັກເປັນທຳມະດາ। ຕໍ່ມາເປັນການສັນລະເສີນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ: ການລະທິ້ງກາສີຖືກກ່າວວ່າເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຢ່າງໃຫຍ່ ແລະອະວິມຸກຕະເປັນທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດເທົ່າໃນຄະເຊດຣະ, ລິງຄະ, ແລະ “ຄະຕິ” ແຫ່ງການພົ້ນທຸກ। ບົດຍັງນຳພາບຂອບເຂດແລະນາດີ (ວະຣຸນາ–ປິງກະລາ, ສຸສຸມນາ) ມາອະທິບາຍ ພ້ອມຫຼັກທຳ “ຕາຣະກະ” ໃນຍາມຕາຍ ທີ່ພຣະສິວະປະທານເພື່ອປົດປ່ອຍໃນອະວິມຸກຕະ। ເລື່ອງຫັນໄປຫາການຈາກໄປຂອງອະກັສຕະຍະ ແລະຄວາມເຈັບປວດຈາກການພັດພາກາສີ ຈົນເຖິງຕອນທີ່ພູວິນທະຍະຖືກບັງຄັບໃຫ້ຕ່ຳລົງ ແລະຢູ່ຕ່ຳຈົນອະກັສຕະຍະກັບຄືນ ເພື່ອຟື້ນຟູດຸນຍະພາບຂອງໂລກ। ຕໍ່ມາອະກັສຕະຍະພົບພຣະມະຫາລັກສະມີ ຖວາຍສະຕຸຕິຍາວ ໄດ້ຮັບຄຳຮັບຮອງແລະອາພອນໃຫ້ໂລປາມຸດຣາ ແລະຂໍພອນໃຫ້ໄດ້ກັບໄປວາຣານາສີ ພ້ອມຄວາມສຸກສະຫວັດດີແກ່ຜູ້ສະດຸດສະຕຸຕິ (ພົ້ນທຸກ ບໍ່ຂາດແຄນ ມີຄວາມຮັ່ງມີ ແລະວົງສາຕໍ່ເນື່ອງ)។
Adhyaya 6
Agastya–Lopāmudrā-saṃvāda: Mānasa-tīrtha-lakṣaṇa and the Hierarchy of Mokṣa-kṣetras (Śrīśaila–Prayāga–Avimukta)
ບົດທີ 6 ເລີ່ມດ້ວຍພຣະປາຣາຊະຣະ ກ່າວຕໍ່ສູຕະ ໃນກອບການສອນທີ່ຍົກຍ້ອງການຍົກຈິດໃຈດ້ານຈັນຍາບັນ ໂດຍສະເພາະ paropakāra (ການເຮັດປະໂຫຍດໃຫ້ຜູ້ອື່ນ) ເປັນທຳມະທີ່ສູງກວ່າບຸນຈາກພິທີກຳພາຍນອກ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຍ້າຍໄປຫາອາກັສຕະຍະ ແລະ ໂລປາມຸດຣາ: ເມື່ອເຫັນພູສຣີໄສລ (Śrīśaila) ອັນສຳພັນກັບພຣະສິວະ (Tripurāntaka) ມີຄຳອ້າງວ່າ ເຫັນຍອດພູພຽງຄັ້ງດຽວກໍລົບການເກີດໃໝ່ໄດ້. ໂລປາມຸດຣາຈຶ່ງຖາມວ່າ ຖ້າເປັນແບບນັ້ນ ເປັນຫຍັງຄາຊີ (Avimukta) ຍັງເປັນທີ່ແສວງຫາ. ອາກັສຕະຍະຕອບໂດຍຈັດລຳດັບສະຖານທີ່ໃຫ້ໂມກສະ ແລະ ຕີຣຖະຫຼາຍປະເພດ, ລາຍນາມສູນກາງຈາລິກທີ່ມີຊື່ສຽງ, ແລະແນະນຳ “ມານະສະ-ຕີຣຖະ” ຄືຕີຣຖະໃນໃຈ: satya (ຄວາມຈິງ), kṣamā (ຄວາມອົດທົນ/ອະໄພ), indriya-nigraha (ການຄວບຄຸມອິນທຣີ), dayā (ເມດຕາ), ārjava (ຄວາມຊື່ສັດຕົງ), dāna (ທານ), dama (ການຂັດເກົາຕົນ), santoṣa (ຄວາມພໍໃຈ), brahmacarya, priya-vāditā (ວາຈາອ່ອນໂຍນ), jñāna, dhṛti ແລະ tapas. ທ່ານກ່າວວ່າ ອາບນ້ຳຢ່າງດຽວບໍ່ອາດຊຳລະໃຈທີ່ເປື້ອນດ້ວຍຄວາມໂລບ, ຄວາມໂຫດຮ້າຍ, ການນິນທາ, ຄວາມຫຼອກລວງ, ຫຼືການຍຶດຕິດ; ຕີຣຖະແທ້ແມ່ນການຊຳລະໃຈ ແລະ ຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ. ບົດນີ້ຍັງລະບຸມາລະຍາດການຈາລິກ ແລະ ຂໍ້ປະຕິບັດ: ອົບຮົມດ້ວຍອົດອາຫານ, ບູຊາພຣະຄະເນຊະ, ບັນພະບຸລຸດ, ພຣາຫມະນ, ແລະສາທຸ; ກົດເກນການໃຫ້ອາຫານທີ່ຕີຣຖະ; ວິທີ śrāddha/tarpaṇa; ແລະການແບ່ງສ່ວນບຸນຕາມເຈດຕະນາ ແລະ ວິທີເດີນທາງ. ທ້າຍສຸດມີການຈັດອັນດັບທາງການພົ້ນທຸກ: Śrīśaila ແລະ Kedāra ເປັນສະຖານທີ່ໃຫ້ໂມກສະ, ແຕ່ Prayāga ສູງກວ່າ, ແລະ Avimukta (Kāśī) ສູງກວ່າແມ່ນກະທັ້ງ Prayāga; ຜູ້ຟັງ ຫຼື ສວດທ່ອງດ້ວຍສັດທາ ຈະໄດ້ຮັບການຊຳລະຄຸນທຳ ແລະ ຫຼີກພົ້ນຫົວຂໍ້ແຫ່ງການເກີດໃໝ່ອັນບໍ່ດີ.
Adhyaya 7
Śivaśarmā’s Ethical Self-Audit, Tīrtha-Itinerary, and the Turn to Kāśī (Agastya Narration)
ອະກັດສະຕະຍະເລົ່າເຖິງພຣາຫມັນຜູ້ຮຽນຮູ້ໃນເມືອງມະຖຸຣາ ແລະບຸດຊາຍຊື່ ສິວະຊັຣມາ ຜູ້ຊໍານານວິຊາຫຼາຍດ້ານ: ວິດຍາວິທີວິດາ, ທັມມະສາດ, ປຸຣານະ, ຕັກກະວິທະຍາ, ມີມາງສາ, ແພດສາດ, ສິລະປະ, ລັດຖະສາດ ແລະພາສາ. ແມ່ນແຕ່ມີຊັບສິນ ຄອບຄົວ ແລະກຽດສັກສີ ລາວກໍເກີດຄວາມຫວາດຫວັ່ນໃນໃຈ ເມື່ອເຫັນຄວາມແກ່ ແລະຂອບເຂດຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ສະສົມໄວ້. ລາວເຮັດການ “ກວດສອບຕົນເອງ” ດ້ານຈັນຍາບັນຢ່າງເຂັ້ມງວດ ໂດຍລຽນລຳດັບພາລະກິດທີ່ລະເລີຍ: ບູຊາພຣະສິວະ, ວິສນຸ, ຄະເນສະ, ສູຣະຍະ, ເທວີ ບໍ່ພໍ; ບໍ່ເຮັດຍັດຍະ; ບໍ່ຕ້ອນຮັບແຂກ; ບໍ່ຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມັນ; ບໍ່ປູກຕົ້ນໄມ້; ບໍ່ຊ່ວຍເຫຼືອແມ່ຍິງດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງ ແລະເຄື່ອງປະດັບ; ບໍ່ບໍລິຈາກດິນ ຄໍາ ໂຄ; ບໍ່ສ້າງອ່າງນ້ໍາ; ບໍ່ຊ່ວຍນັກເດີນທາງ; ບໍ່ອຸປະຖໍາພິທີແຕ່ງງານ; ບໍ່ປະຕິບັດວຣະຕະຊໍາລະ; ແລະບໍ່ສ້າງວັດ ຫຼືຕັ້ງລິງຄະ. ລາວສະຫຼຸບວ່າ ມີແຕ່ການເດີນທາງໄປຕີຣຖະ (ສະຖານທີ່ສັກສິດ) ເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະປ່ຽນຊີວິດໄປສູ່ປະໂຫຍດສູງສຸດ; ຈຶ່ງອອກເດີນທາງໃນວັນມົງຄຸນ ພ້ອມພິທີເບື້ອງຕົ້ນ ແລະໄປອະໂຍທະຍາ ກັບພຣະຍາກະໂດຍສະເພາະ. ຈຸດບັນຈົບແມ່ນ້ໍາຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນຕີຣຖະຫຼາຍມິຕິ ໃຫ້ທັງ ທັມມະ/ອັດຖະ/ກາມະ/ໂມກສະ ແລະມີອໍານາດຊໍາລະບາບ. ຫຼັງຈາກນັ້ນລາວເຖິງວາຣານາສີ ບູຊາເທຫະລິວິນາຍະກະທີ່ປະຕູ ອາບນ້ໍາທີ່ມະນິກັນນິກາ ຖວາຍບູຊາແກ່ເທວະ ແລະບັນພະບຸຣຸດ ແລະນະມັດສະການວິເຊວະເຊວະຣະ ດ້ວຍຄວາມພິສົດໃຈຕໍ່ຄວາມຫາທຽບບໍ່ໄດ້ຂອງກາສີ. ແມ່ນແຕ່ຮູ້ມະຫິມາຂອງກາສີ ລາວຍັງເດີນຕໍ່ໄປຫາ ມະຫາກາລະປຸຣີ (ອຸຈະຍິນີ) ທີ່ຖືກພັນລະນາວ່າກໍາຈັດມົນທິນ ແລະຕ້ານອໍານາດຂອງຍະມະ; ມີພູມທັດລິງຄະໜາແນ້ນ; ແລະການລະລຶກພຣະມະຫາກາລະມີພະລັງກູ້ຊີວິດ. ທ້າຍບົດຍັງບອກເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານຮຸນແຮງ ແລະຕໍ່ມາມີການແກ້ໄຂອັນເປັນທິບທາງອາກາດ.
Adhyaya 8
शिवशर्मा–लोकदर्शनम्: धर्मराजदर्शनं च (Śivaśarmā’s Vision of Worlds and the Encounter with Dharmarāja)
ອັດທະຍາຍ 8 ເປີດເລື່ອງໃນຮູບແບບສົນທະນາ: ນາງໂລປາມຸດຣາມີຄວາມຫຼົງໃຫຍ່ໃນ “ນິທານອັນສັກສິດ” ທີ່ກ່ຽວກັບນະຄອນສັກສິດ ແລະ ພຣະອະກັສຕະຍະໄດ້ເລົ່າອິຕິຫາສະເພື່ອສອນວ່າ ການພົ້ນທຸກບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນອັດຕະໂນມັດ ແຕ່ພຽງແຕ່ໄປພົວພັນກັບ “ເມືອງແຫ່ງການພົ້ນ” ທີ່ມີຊື່ສຽງ. ເລື່ອງມຸ່ງໄປທີ່ພຣາຫມັນ ຊື່ ສິວະຊະຣະມາ ຜູ້ໄດ້ພົບຜູ້ຮັບໃຊ້ທິບສອງອົງ ຜູ້ແນະນຳຕົນວ່າ ປຸນຍະຊີລ ແລະ ສຸຊີລ. ພວກເຂົານຳພາສິວະຊະຣະມາໄປເບິ່ງໂລກຫຼາຍຊັ້ນຕາມລຳດັບຄຸນທຳ: ປິສາຈະໂລກ ສຳລັບຜູ້ມີບຸນບໍ່ພໍ ແລະ ໃຫ້ທານດ້ວຍຄວາມເສຍໃຈ; ກຸຫຍະກະໂລກ ສຳລັບຜູ້ຫາຊັບດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ ແບ່ງປັນກັບສັງຄົມ ແລະ ບໍ່ມີໃຈຮ້າຍ; ກັນດະຣະວະໂລກ ທີ່ຄວາມສາມາດດົນຕີ ແລະ ການອຸປະຖຳ ກາຍເປັນບຸນເມື່ອນຳຊັບໄປອຸທິດແກ່ພຣາຫມັນ ແລະ ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າດ້ວຍພັກຕິ; ແລະ ວິທຍາທະຣະໂລກ ທີ່ເນັ້ນການສອນ ການຊ່ວຍຮັກສາ ແລະ ຄວາມຖ່ອມຕົນໃນການຮຽນ. ຕໍ່ມາ ທ່ານທັມມະຣາຊ (ຍະມະ) ປາກົດດ້ວຍຮູບອ່ອນໂຍນຢ່າງບໍ່ຄາດຄິດສຳລັບຄົນດີ ແລະ ຊົມເຊີຍຄວາມຮູ້ ການເຄົາລົບຄູອາຈານ ແລະ ການໃຊ້ຊີວິດມີກາຍຕາມທັມ. ແຕ່ອັດທະຍາຍກໍຕັດກັບໄປສູ່ຄຳສັ່ງລົງໂທດອັນນ່າຢ້ານ ສຳລັບການລ່ວງລະເມີດຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ປະພຶດທາງເພດຜິດທັມ ການໃສ່ຮ້າຍ ການລັກຂໂມຍ ການຫັກຫຼັງ ການລົບຫຼູ່ສິ່ງສັກສິດ ແລະ ການເຮັດຮ້າຍສັງຄົມ. ທ້າຍສຸດ ບົດນີ້ບອກເກນວ່າໃຜຈະເຫັນຍະມະເປັນຄວາມຢ້ານ ຫຼື ເປັນມົງຄຸນ, ກ່າວເຖິງກະສັດຕົວຢ່າງເປັນສະມາຊິກສະພາຂອງທັມມະຣາຊ, ແລະ ຈົບລົງເມື່ອສິວະຊະຣະມາເຫັນເມືອງນາງອັບສະຣາ ຊີ້ວ່າເລື່ອງຍັງຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 9
Apsaroloka–Sūryaloka Varṇana and Gayatrī–Sūryopāsanā Vidhi (अप्सरोलोक–सूर्यलोकवर्णनं तथा गायत्री–सूर्योपासनाविधिः)
ອັດຍາຍນີ້ເປີດດ້ວຍບົດສົນທະນາແນະນຳ: ຊິວະຊະຣະມາຖາມເຖິງຍິງສະຫວັນຜູ້ງາມລ້ຳ ແລະປະດັບອາພອນວິເສດ. ພວກຄະນະອະທິບາຍວ່ານາງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນອັບສະຣາຄ້າຍກັນ ຊຳນານດົນຕີ ຟ້ອນລຳ ວາຈາອ່ອນຫວານ ແລະສິລະປະ, ແລ້ວບອກເຫດປັດໃຈທີ່ໄດ້ໄປຢູ່ອັບສະໂຣໂລກ: ການປະພຶດວັດປະຕິບັດພິທີ, ການພາດພະລັ້ງໃນພຣະຈັນທະຈັກພາຍໃຕ້ຊະຕາ, ແລະວຣະຕະທີ່ອີງຕາມຄວາມປາຖະໜາຈົນໄດ້ສຸກທິບ. ຕໍ່ມາມີການລຽນຊື່ອັບສະຣາ ແລະພັນນາເຄື່ອງປະດັບທິບ, ພ້ອມກັບກຸສົນທີ່ຜູກກັບສັງກຣະມະນະ (ການຍ້າຍຮາສີຂອງພຣະອາທິດ), ການໃຫ້ທານບໂຫກະດານ ແລະການບູຊາດ້ວຍມັນຕຣະ. ພາກຕໍ່ມາຍົກຍ້ອງພຣະສູຣະຍະ ແລະໂດຍພິເສດມັນຕຣະ ຄາຍະຕຣີ, ກ່າວລຳດັບວິຊາຄວາມຮູ້ຈົນຖືວ່າຄາຍະຕຣີເປັນມັນຕຣະສູງສຸດ. ການປະຕິບັດສາມເວລາ (ຕຣິກາລະ) ແລະເວລາສັນທະຍາຖືກເນັ້ນວ່າຕ້ອງຖືກຕ້ອງຕາມຄຳສອນເລື່ອງເວລາ. ມີລາຍລະອຽດພິທີ: ຖວາຍອາຣະຄະຍະດ້ວຍພາຊະນະທອງແດງສະອາດ ໃສ່ນ້ຳ ດອກໄມ້ ຄຸສະ/ດູຣະວາ ແລະຂ້າວສານ (ອັກຊະຕະ), ພ້ອມການນົບນ້ອມດ້ວຍມັນຕຣະໃນເວລາພຣະອາທິດຂຶ້ນແລະຕົກ. ອັດຍາຍຍັງລຽນນາມພຣະອາທິດຫຼາຍປະການ ແລະສັນຍາຜົນດີໃນໂລກ (ສຸຂະພາບ ຄວາມຮັ່ງມີ) ພ້ອມການໄດ້ໄປສູ່ສູຣະຍະໂລກຫຼັງຄວາມຕາຍ, ແລະປິດທ້າຍດ້ວຍຜົນບຸນຈາກການຟັງ ແລະການຮັບຮອງຂອງອະກັດສະຕະຍະຕໍ່ຄຸນຄ່າດ້ານສິນທຳແລະການຊຳລະຈິດ.
Adhyaya 10
Amarāvatī–Agni-loka Praśaṃsā and the Narrative of Viśvānara’s Attainment (Jyotiṣmatī Purī)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍ Śivaśarman ປະຫລາດໃຈຕໍ່ນະຄອນທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງ ແລະໃຫ້ຄວາມສຸກ. ພວກ gaṇa ອະທິບາຍວ່າ ນັ້ນແມ່ນເມືອງສະຫວັນທີ່ກ່ຽວພັນກັບ Mahendra (Indra) ມີສະຖາປັດຕະຍະກຳສະຫວ່າງໄສ, ຄວາມອຸດົມສົມບູນທີ່ສົມປາດຖະໜາ, ແລະສົມບັດເປັນນິມິດເຊັ່ນ ມ້າ ແລະຊ້າງທິບ ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນຜົນກຳ ແລະການປົກຄອງຈັກກະວານ. ຕໍ່ມາ ຄຳສອນຫັນໄປສູ່ທາງພົ້ນທຸກທີ່ມີ Agni/Jātavedas ເປັນສູນກາງ: ຍົກຍ້ອງໄຟເປັນຜູ້ຊຳລະ, ພະຍານພາຍໃນ, ແລະແກນຂອງພິທີບູຊາ. ມັນລຽນລຳດັບການປະພຶດເພື່ອໄດ້ໄປ Agni-loka ເຊັ່ນ ສົ່ງເສີມ agnihotra, ຊ່ວຍຜູ້ຂັດສົນດ້ວຍພິທີໄຟ, ບໍລິຈາກໄມ້ຟືນ ຫຼືອຸປະກອນພິທີ, ແລະຮັກສາວິໄນທາງທຳ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ gaṇa ເລົ່າຊີວິດຂອງິສີ Viśvānara ສາຍ Śāṇḍilya: ທ່ານພິຈາລະນາ āśrama ສີ່ ແລະຍົກຄ່າ gṛhastha-dharma. ພັນລະຍາ Śuciṣmatī ຂໍບຸດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ດັ່ງ Maheśa. Viśvānara ເດີນທາງໄປ Vārāṇasī ວຽນຢ້ຽມ tīrtha ດ້ວຍການເບິ່ງ liṅga, ອາບນ້ຳ, ຖວາຍບູຊາ, ແລະນົບນ້ອມນັກບວດ; ຈາກນັ້ນເລືອກ liṅga ໃນ Kāśī ເພື່ອ siddhi ໄວ ແລະບູຊາຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ບົດຈົບດ້ວຍຄຳຮັບຮອງຜົນ (phala) ວ່າ ການສະດຸດີ/ປະຕິບັດຕາມກຳນົດເວລາ ຈະໃຫ້ຜົນຕາມປາດຖະໜາ ຮວມທັງການໄດ້ບຸດ.
Adhyaya 11
गृहपति-नामकरणम् तथा पुत्रलक्षण-परिक्षा (Naming of Gṛhapati and the Examination of the Child’s Marks)
ອະກັດສະຕະເລົ່າທຳມະກະຖາທີ່ເນັ້ນກາສີ ໂດຍເລີ່ມຈາກຊີວິດຄອບຄົວຂອງ ວິສະວານະຣະ ແລະ ສຸຈິສະມະຕີ. ບົດນີ້ຈັດລຳດັບພິທີສັງສະກາຣະຕາມຂັ້ນ—garbhādhāna, puṃsavana, sīmanta, ພິທີສະເຫຼີມສະຫຼອງການເກີດ ແລະ ພິທີຕັ້ງຊື່—ຈົນສຸດທ້າຍເດັກໄດ້ຮັບນາມວ່າ «ຄຣະຫະປະຕິ (Gṛhapati)» ພ້ອມການອ້າງມັນຕຣາແບບເວດິກ. ມີການພັນລະນາການຊຸມນຸມໃຫຍ່ຂອງລະສີ ແລະ ເທວະດາມາຮ່ວມງານເກີດ ເພື່ອຢືນຢັນຄວາມມົງຄຸນ ແລະ ສະຖານະອັນສັກສິດຂອງເດັກໃນລະບຽບທຳມະສາທາລະນະ. ຕໍ່ມາຄຳສອນຫັນໄປຫາຈັນຍາບັນຄອບຄົວ: ຄຸນຄ່າຂອງລູກຫຼານສຳລັບອາສຣະມະຄຣະຫັດ, ການແບ່ງປະເພດບຸດ ແລະ ການສືບສາຍວົງຕະກູນເປັນພາລະທຳມະ. ນາຣະດະມາຮອດ ສອນໃຫ້ເຄົາລົບເຊື່ອຟັງພໍ່ແມ່ ແລະ ກວດລັກສະນະຮ່າງກາຍ-ຝາມື (lakṣaṇa-parīkṣā) ຢ່າງລະອຽດ ຕີຄວາມໝາຍສັນຍານເປັນອຳນາດ ແລະ ໂຊກລາບ ແຕ່ກໍເຕືອນວ່າຊະຕາກຳອາດກັບຄືນຄຸນລັກສະນະໄດ້. ມີຄຳພະຍາກອນວ່າປະມານອາຍຸ 12 ປີອາດມີອັນຕະລາຍຈາກຟ້າຜ່າ/ໄຟ ເຮັດໃຫ້ພໍ່ແມ່ໂສກເສົ້າ; ເດັກກໍປອບໃຈ ແລະ ປະຕິຍານວ່າຈະບູຊາພຣະມຣິຕຍຸນຊະຍະ (ພຣະສິວະ) ເພື່ອຂ້າມພົ້ນພະຍັນຕະລາຍ ນຳເລື່ອງກັບສູ່ຄວາມພັກດີ ການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຂອບເຂດການກູ້ພົ້ນແບບໄສວະໃນກາສີ.
Adhyaya 12
नैरृत-वरुण-लोकवर्णनम् तथा वरुणेश-लिङ्ग-प्रतिष्ठा (Description of the Nairṛta and Varuṇa realms; establishment of Varuṇeśa Liṅga)
ອັດທະຍາຍນີ້ພາອະທິບາຍເຖິງທິດນາຍຣຶຕ (Nairṛta) ແລະຜູ້ຢູ່ໃນໂລກນັ້ນ ໂດຍຍ້ຳວ່າ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ເກີດໃນຊາດຕ່ຳກໍສາມາດເປັນຜູ້ດຳເນີນຕາມບຸນໄດ້ ຫາກສອດຄ່ອງກັບ śruti-smṛti ຮັກສາອະຫິງສາ ຄວາມຈິງ ການສຳລວມ ແລະເຄົາລົບດວິຈະ. ຍັງຫ້າມການເຮັດຮ້າຍຕົນເອງ ເພາະເປັນທາງເສຍທາງທຳ. ຕໍ່ມາເປັນນິທານຕົວຢ່າງຂອງ Piṅgākṣa ຫົວໜ້າປ່າ (pallīpati) ຜູ້ເປັນນາຍພານທີ່ປົກປ້ອງຄົນເດີນທາງ ແລະປະພຶດ “mṛgayā-dharma” ຢ່າງມີຂອບເຂດ. ຄວາມຮຸນແຮງຂອງຍາດພີ່ນ້ອງຜູ້ໂລບ ແລະເຈດຕະນາຍາມສຸດທ້າຍຂອງ Piṅgākṣa ຖືກນຳມາອະທິບາຍຜົນກຳ ຈົນລົງທ້າຍດ້ວຍການໄດ້ຮັບອຳນາດໃນໂລກນາຍຣຶຕ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງກ່າວເຖິງໂລກຂອງວະຣຸນ (Varuṇa) ໂດຍຍົກດານສາທາລະນະ—ຂຸດບໍ່ນ້ຳ ສ້າງສະໜອງນ້ຳ ແຈກນ້ຳ ສາລາພັກຮົ່ມ ຊ່ວຍຂ້າມນ້ຳ ແລະການລົບຄວາມຢ້ານ—ເປັນບຸນແລະຄວາມປອດໄພ. ທ້າຍສຸດເລົ່າກຳເນີດວະຣຸນ: ລູກນັກິດ Śuciṣmān ຖືກສັດນ້ຳພາໄປ ແຕ່ໄດ້ຄືນມາດ້ວຍພຣະສິວະຊ່ວຍເຫຼືອ; ຕໍ່ມາບຳເນັດຕະປະໃນວາຣານະສີ ໄດ້ພອນໃຫ້ຄອງນ້ຳ ແລະສ້າງລິງຄະ Varuṇeśa ໃນກາສີ ເພື່ອປົກປ້ອງຜູ້ບູຊາຈາກຄວາມຢ້ານແລະໂລກໄພທີ່ເກີດຈາກນ້ຳ.
Adhyaya 13
Pavaneśvara/Pavamāneśvara Liṅga Māhātmya and the Devotee Narrative (पवनेश्वर/पवमानेश्वर-लिङ्गमाहात्म्य)
ອັດທະຍາຍ 13 ນຳເສີນຄຳສອນທີ່ຊັ້ນຊ້ອນ ລວມທັງການຊີ້ນຳພູມສັນຖານສັກສິດໃນກາສີ ແລະການສັນລະເສີນຫຼັກທຳຂອງພຣະສິວະ. ພວກຄະນະ (Gaṇa) ພັນລະນາເຂດເມືອງອັນຫອມຫວນບໍລິສຸດ ແລະຊີ້ບອກລິງຄະທີ່ກ່ຽວກັບພຣະວາຍຸ (Prabhañjana) ໂດຍກ່າວວ່າ ດ້ວຍການບູຊາພຣະມະຫາເທວ ພຣະວາຍຸໄດ້ຮັບສະຖານະເປັນດິກປາລາ. ເລື່ອງລາວຕໍ່ມາເວົ້າເຖິງ Pūtatmā ຜູ້ບຳເນັດຕະປັສຢາຍາວນານໃນວາຣານາສີ ແລະການສ້າງຕັ້ງລິງຄະຊຳລະ “Pavaneśvara/Pavamāneśvara” ພ້ອມຢືນຢັນວ່າ ພຽງແຕ່ໄດ້ເຫັນ (darśana) ກໍສາມາດສະຫຼັດບາບໄດ້ ເປັນການປ່ຽນແປງທາງຈິດທຳແລະພິທີກຳ. ມີບົດສັນລະເສີນຍາວ ອະທິບາຍພຣະສິວະທັງຄວາມເຫນືອໂລກແລະຄວາມສະຖິດຢູ່ທຸກແຫ່ງ ພ້ອມການແຍກພຣະສິວະ-ສັກຕິ (jñāna, icchā, kriyā) ແລະການຈັດແຜນຜັງກາຍຈັກກະວານທີ່ຮວມລະບົບສັງຄົມແລະທາດທັງຫຼາຍ. ອັດທະຍາຍນີ້ຍັງຊີ້ຕຳແໜ່ງຢ່າງຊັດເຈນ: ລິງຄະຢູ່ໃກ້ Vāyu-kuṇḍa ແລະຢູ່ທາງຕາເວັນຕົກຂອງ Jyeṣṭheśa ພ້ອມແນະນຳໃຫ້ອາບນ້ຳຫອມ ແລະຖວາຍຂອງຫອມ. ທ້າຍສຸດເລື່ອງຫັນໄປຫາຕຳນານອື່ນກ່ຽວກັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງດັ່ງ Alakā ແລະການຍົກສູງຂອງຜູ້ສັດທາ (ມີແນວເລື່ອງການເປັນກະສັດພາຍຫຼັງ) ແລະປິດດ້ວຍຄຳຮັບຮອງແບບ phalaśruti ວ່າ ການຟັງເລື່ອງນີ້ຊ່ວຍກຳຈັດບາບ.
Adhyaya 14
चंद्रेश्वर-माहात्म्य तथा चंद्रोदक-तीर्थश्राद्ध-विधि (Candreśvara Māhātmya and the Candrodaka Tīrtha Śrāddha Protocol)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາສອນທາງທຳ ໂດຍພວກຄະນະຂອງພຣະສິວະ ອະທິບາຍເຂດສັກສິດໃກ້ພາບ “ດ້ານໜ້າ” ຂອງອະລະກາ ແລ້ວຫັນໄປສູ່ຄວາມສັກສິດທິດອີສານຂອງກາສີ. ກ່າວເຖິງຜູ້ບູຊາຣຸດຣະ ແລະ ຣຸດຣະ 11 ປາງ ເປັນຜູ້ພິທັກ ແລະ ຜູ້ປະທານພອນ ສ້າງຄຳສອນເລື່ອງການຄຸ້ມຄອງສະຖານທີ່. ຕໍ່ມາອະທິບາຍການປະດິດຕັ້ງ Īśāneśa ແລະ ບຸນກຸສົນທີ່ໄດ້ຮັບ. ເລື່ອງຕຳນານດວງຈັນຖືກນຳມາ: ຕະປະສະຂອງອະຕຣິ ກໍ່ໃຫ້ເກີດ ໂສມະ; ໂສມະຕົກລົງ ແລະ ພຣະພຣະຫມາຈັດພິທີ ຈົນເກີດສົມຸນໄພຫຼາຍຊະນິດຫຼ້ຽງໂລກ. ສຸດທ້າຍ ໂສມະມາຮອດອະວິມຸກຕະ ແລະ ສ້າງລິງຄະ Candreśvara. ມະຫາເທວະກຳນົດວັນບູຊາ: ອັດຖະມີ/ຈະຕຸຣະດະສີ, ພິທີວັນເຕັມດວງຈັນ, ແລະ ການປະພຶດອະມາວາສະຍາ–ວັນຈັນ ໂດຍອົດອາຫານ, ຕື່ນຄ່ຳ (jāgaraṇa), ອາບນ້ຳ “candrodaka” ແລະ ເຮັດ śrāddha ທີ່ Candrodaka-kuṇḍa ພ້ອມເອີ້ນຊື່ບັນພະບຸລຸດ. ຜົນບຸນກ່າວວ່າ ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈເທົ່າກັບພິທີທີ່ຄະຍາ, ພົ້ນຈາກຫນີ້ສາມປະການ (ṛṇa-traya), ລົດຜ່ອນກອງບາບ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ ໂສມະໂລກ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງ Siddhayogīśvarī Pīṭha ໃກ້ Candreśvara ທີ່ຜູ້ປະພຶດວິໄນອາດໄດ້ນິມິດຢືນຢັນ ແລະ siddhi ແຕ່ບໍ່ເປີດໃຫ້ແກ່ nāstika ຫຼື ຜູ້ດູຖູກ śruti.
Adhyaya 15
बुधेश्वर-नक्षत्रेश्वर-माहात्म्य (Budheśvara and Nakṣatreśvara: Shrine-Etiology and Merit)
ອັດທະຍາຍ 15 ເປີດເຜີຍໃນຮູບແບບສົນທະນາຫຼາຍຊັ້ນ. ອະກັດສະຕະ ເວົ້າກັບ ໂລປາມຸດຣາ ໂດຍອ້າງເຖິງເລື່ອງທີ່ກອງຄະນະ (gaṇa) ຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ຖ່າຍທອດໃຫ້ ສິວະຊາຣະມັນ. ພວກ gaṇa ບອກກ່ຽວກັບບຸດສາວຂອງ ທັກສະ ທີ່ຜູກພັນກັບນັກສັດຕຣາ (nakṣatra) ໄດ້ບໍາເພັນຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມງວດໃນກາສີ ແລະສ້າງລິງຄະ «ນັກສັດຕຣະເອສະວະຣະ» ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ໍາວາຣານາສີ ໃກ້ ສັງກະເມສະວະຣະ. ພຣະສິວະປະທານພອນ: ໃຫ້ໂດດເດັ່ນໃນວົງຈອນຍົດຕິດ, ຜູກກັບຣາສີ, ມີ «ນັກສັດຕຣາ-ໂລກ» ເປັນພິເສດ ແລະຄຸ້ມຄອງຜູ້ບູຊາພ້ອມຖືວຣະຕະຕາມນັກສັດຕຣາໃນກາສີ. ຕໍ່ມາ ເລື່ອງຫັນໄປຫາ ພຣະພຸດ (Budha/ເມີຄິວຣີ) ຜູ້ເກີດຈາກເຫດການ ຕາຣາ–ໂສມ–ບຣິຫັດສະປະຕິ. ພຣະພຸດບໍາເພັນພະຍາຍາມຢ່າງແຮງກ້າໃນກາສີ ສ້າງ «ພຸດເອສະວະຣະ-ລິງຄະ» ແລະໄດ້ຮັບການປາກົດຂອງພຣະສິວະ. ພຣະອົງປະທານພອນໃຫ້ໂລກທີ່ສູງກວ່ານັກສັດຕຣາ-ໂລກ, ກຽດສັກສີພິເສດໃນຫມູ່ຄຣາຫະ, ແລະສັນຍາວ່າການບູຊາພຸດເອສະວະຣະຈະໃຫ້ບຸດທິ ແລະກໍາຈັດຄວາມຫຼົງຜິດ (durbuddhi). ທ້າຍອັດທະຍາຍກ່າວວ່າ ການໄດ້ເຫັນພຸດເອສະວະຣະ (ຢູ່ທາງຕາເວັນອອກຂອງ ຈັນເດຣເອສະວະຣະ) ປ້ອງກັນການເສື່ອມຂອງປັນຍາ ແລະເລື່ອງຈະຕໍ່ໄປຫາການບັນຍາຍໂລກຂອງສຸກຣະ (Śukra-loka).
Adhyaya 16
Śukra and the Mṛtasañjīvinī Vidyā: Austerity in Kāśī, Boon from Śiva, and the War-Episode with Andhaka
ບົດນີ້ເລົ່າເຫດການຕໍ່ເນື່ອງ: ພວກ gaṇa ກ່າວເຖິງ Śukra (Kavi, Bhārgava) ຜູ້ບຳເນັດຕະປະສະຢ່າງຮຸນແຮງໃນ Kāśī ຈົນມີມູນເຫດການກິນ “kaṇadhūma” ນານເຖິງພັນປີ ແລະໄດ້ຮັບ Mṛtasañjīvinī vidyā ຈາກພຣະ Śiva ເພື່ອຊຸບຊີວິດຜູ້ຕາຍ. ໃນກອບສົງຄາມ Andhaka ປະທະ Śiva, Andhaka ຊອກຫາຄວາມໄດ້ເປັນຍຸດທະສາດ ໂດຍຍົກຍ້ອງ Śukra ເປັນຄູອາຈານແຫ່ງ daitya ແລະຂໍໃຫ້ໃຊ້ vidyā ເພື່ອຟື້ນຄືນ daitya ທີ່ລົ້ມຕາຍ. Śukra ຢືນຢັນເຈດຈຳນົງຂອງຕົນ ແລະເລີ່ມຊຸບຊີວິດທີລະຄົນ ທຳໃຫ້ຂວັນກຳລັງໃນສະໜາມຮົບປ່ຽນໄປ. gaṇa ນຳຂ່າວໄປກາບທູນ Maheśa; Nandin ຖືກສົ່ງໄປຈັບ Śukra ແລະພຣະ Śiva ກໍກືນ Śukra ເພື່ອລົບລ້າງກົນລະຍຸດການຟື້ນຄືນ. ພາຍໃນພຣະກາຍ Śiva, Śukra ຊອກຫາທາງອອກ ເຫັນໂລກທັງຫຼາຍ ແລະຖືກປ່ອຍອອກດ້ວຍ Śāmbhava-yoga; Śiva ຕັ້ງນາມວ່າ “Śukra” ຕາມການປາກົດອອກນັ້ນ. ຕອນທ້າຍຍ້ອນກັບເລື່ອງຈາລິກ Kāśī: ຕັ້ງ Śiva-liṅga, ຂຸດບໍ່ນ້ຳ, ບູຊາດ້ວຍດອກໄມ້ແລະ pañcāmṛta ຢ່າງຍາວນານ ຈົນ Śiva ປາກົດແລະປະທານພອນ. ຄຳສອນຄື: ຄວາມຮູ້ແລະພອນມີພະລັງສອງດ້ານ ແຕ່ອຳນາດພຣະເຈົ້າຄຸ້ມຄອງຜົນຕາມທຳມະແລະລະບຽບຈັກກະວານ.
Adhyaya 17
Aṅgārakeśvara and Bṛhaspatīśvara: Kāśī Shrines, Graha-Protection, and Vācaspati’s Consecration
ອັດທະຍາຍ 17 ເປີດເຜີຍເລື່ອງສອງຕອນໃນກອບການສົນທະນາ. ຕອນທໍາອິດ Śivaśarmā ຖາມພວກ gaṇa ກ່ຽວກັບດິນແດນບໍລິສຸດທີ່ລົບລ້າງຄວາມໂສກ; gaṇa ໄດ້ເລົ່າກໍ່ກໍາເນີດຂອງ Lohitāṅga (Māheya) ຜູ້ເກີດຈາກຫຍອດເຫື່ອຂອງ Śambhu ໃນຍາມແຍກຈາກ Dakṣāyaṇī. ທ່ານບໍາເນັດຕະປະສະຢ່າງແຮງກ້າທີ່ Ugrapurī ແລະສ້າງລິງຄະຊື່ Aṅgārakeśvara, ຈົນໂດງດັງເປັນ Aṅgāraka ແລະໄດ້ຮັບສະຖານະສູງເປັນ graha ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງ Śiva. ບົດນີ້ຍັງກໍານົດພິທີ Aṅgāraka-caturthī: ອາບນ້ໍາ (ໂດຍສະເພາະນ້ໍາທີ່ໄຫຼໄປທາງເໜືອ), ບູຊາ, ແລະກ່າວວ່າທານ, japa, homa ຈະເປັນອະມະຕະ. ການເຮັດ śrāddha ໃນຍາມສົມພົບຂອງ Aṅgāraka ທໍາໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈ; ການເກີດຂອງ Gaṇeśa ກໍຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບພິທີນີ້, ແລະການພໍໃຈຢູ່ Vārāṇasī ດ້ວຍສັດທາ ນໍາໄປສູ່ສະຖານະຫຼັງຄວາມຕາຍທີ່ສູງສົ່ງ. ຕອນທີສອງເລົ່າເລື່ອງໃນ Kāśī: ບຸດຂອງ Aṅgiras ເຕີບໃຫຍ່ເປັນ Bṛhaspati/Vācaspati ຜ່ານການບູຊາລິງຄະ ແລະການສັນລະເສີນ vāyavya-stotra ອັນລຶກຊຶ້ງ. Śiva ປະທານນາມ Bṛhaspati, Jīva, Vācaspati, ຮັບຮອງຄໍາເວົ້າອັນປະນີດ ແລະການປົກປ້ອງຈາກທຸກຂ໌ທີ່ເກີດຈາກ graha ຜ່ານການສວດທ່ອງ, ແລະສັ່ງ Brahmā ໃຫ້ປະກອບພິທີອະພິເສກເປັນຄູອາຈານຂອງເທວະ. ທ້າຍບົດກໍລະບຸທີ່ຕັ້ງ Bṛhaspatīśvara ໃນ Kāśī ທຽບກັບສະຖານບູຊາອື່ນ, ກ່າວເຖິງການຖ່າຍທອດຢ່າງລັບໃນ Kali-yuga, ແລະ phalaśruti ວ່າການຟັງອັດທະຍາຍນີ້ຊ່ວຍປັດເປົ່າ graha-pīḍā ແລະຄວາມວຸ້ນວາຍແກ່ຜູ້ຢູ່ Kāśī.
Adhyaya 18
Saptarṣi-Liṅga-Pratiṣṭhā in Avimukta and the Arundhatī Pativratā Discourse (Chapter 18)
ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງການເສຍຊີວິດແລ້ວຂຶ້ນສູ່ເທິງຂອງ Śivaśarmā ພຣາຫມັນຈາກ Mathurā ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳໃນເມືອງແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ (muktipurī) ແລະເດີນທາງໄປສູ່ພູມຂອງພຣະວິສນຸ। ເມື່ອເຫັນໂລກທີ່ສະຫວ່າງໄສ ແລະເປັນມົງຄຸນ ຈຶ່ງຖາມ; ຜູ້ຕິດຕາມ gaṇa ສອງຄົນອະທິບາຍວ່າ ສັບຕະຣິສີ—Marīci, Atri, Pulaha, Pulastya, Kratu, Aṅgiras, Vasiṣṭha—ພັກອາໄສໃນ Kāśī ຕາມພຣະບັນຊາຂອງຜູ້ສ້າງ ເພື່ອໃຫ້ເກີດສັດທັງຫຼາຍ ແລະກ່າວເຖິງພັນລະຍາຂອງພວກທ່ານເປັນແມ່ໂລກ। ພຣະຣິສີເຫຼົ່ານັ້ນຕັ້ງໃຈບຳເນັດ tapas ແລະເຂົ້າໄປຫາ Avimukta ທີ່ຖືກພັນລະນາວ່າເປັນ kṣetra ທີ່ “ຜູ້ຮູ້ແຫ່ງພື້ນທີ່” ສະຖິດຢູ່ ເພື່ອການຫຼຸດພົ້ນທົ່ວໄປ। ພວກທ່ານສະຖາປະນາລິງຄະທີ່ມີນາມຂອງຕົນ ແລະດ້ວຍພະລັງຕະປະສະຍາຈຶ່ງຄ້ຳຈຸນໂລກສາມພາກ। ຕໍ່ມາໃຫ້ດັດຊະນີສະຖານທີ່: Atriśvara ໃກ້ນ້ຳຂອງ Gokarṇeśa; ບໍ່ນ້ຳ (kuṇḍa) ຂອງ Marīci ແລະ Marīcīśvara; Pulaha ແລະ Pulastya ໃກ້ Svargadvāra; Aṅgiraseśvara ໃນປ່າ Harikeśava; ແລະ Vāsisṭhameśvara ກັບ Kratvīśvara ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ Varuṇā—ແຕ່ລະແຫ່ງໃຫ້ຜົນເຊັ່ນ tejas ແລະການໄດ້ຮັບໂລກອັນດີ। ທ້າຍບົດຍົກຍ້ອງ Arundhatī ເປັນ pativratā ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ໂດຍກ່າວວ່າແມ່ນແຕ່ການລະລຶກເຖິງນາງກໍໄດ້ບຸນເທົ່າກັບອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ແລະວາງນາງເປັນແບບຢ່າງຈັນຍາໃນການພັນລະນາພູມສັກສິດ।
Adhyaya 19
ध्रुवोपाख्यानम् — Dhruva’s Resolve, Instruction, and Turn toward Vāsudeva
ອັດຍາຍນີ້ເປັນການສົນທະນາທີ່ຈັດຮູບແບບດີ ແລະເປັນຕົວຢ່າງເລື່ອງຂອງ ທຣຸວະ (Dhruva)។ ເລີ່ມຈາກຄຳຖາມເກືອບກັບຮູບອັນສະຫວ່າງ ແລະໝັ້ນຄົງ ດັ່ງຜູ້ຄ້ຳຈຸນແລະວັດຂອບເຂດຈັກກະວານ; ບັນດາກະນະ (gaṇa) ຈຶ່ງເລົ່າປະຫວັດຂອງທຣຸວະ: ກຳເນີດໃນສາຍພົວພັນຂອງ ສະວາຍັມພູວະ ມະນຸ ແລະພຣະຣາຊາ ອຸຕຕານະປາດ, ລຳດັບໃນວັງລະຫວ່າງ ສຸນີຕີ ແລະ ສຸຣຸຈີ, ພ້ອມເຫດການທີ່ທຣຸວະຖືກປະຈານຫນ້າສາທາລະນະ ບໍ່ໃຫ້ນັ່ງຕັກ/ບັນລັງຂອງພໍ່. ຕໍ່ມາ ຄຳສອນຂອງ ສຸນີຕີ ໄດ້ວິເຄາະດ້ານຈິດໃຈແລະຈັນຍາ: ນາງອະທິບາຍກຽດແລະອັບອາຍວ່າເກີດຈາກກຳ ແລະບຸນທີ່ສະສົມ, ແນະນຳໃຫ້ອົດກັ້ນອາລົມ ແລະຍອມຮັບຜົນຕາມການກະທຳໃນອະດີດ. ທຣຸວະຕອບດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈໃນຕະປະ (tapas) ຂໍພຽງການອະນຸຍາດແລະພອນ ເພື່ອອອກສະແຫວງຫາຄວາມສຳເລັດອັນສູງສຸດ. ເຂົາເຂົ້າປ່າ ແລະພົບ ສັບຕະຣິສິ (ລະສີ 7 ອົງ) ຜູ້ຖາມເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍ. ຫຼັງຟັງເລື່ອງ ອະຕຣິ ໄດ້ຊີ້ນຳໃຫ້ຫັນພະລັງຄວາມປາຖະໜາໄປສູ່ພັກຕິ: ພຣະບາດຂອງ ໂກວິນດະ/ວາສຸເທວະ ແມ່ນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ ແລະການສວດຊື່ (japa) ເປັນທາງບັນລຸທັງຄວາມປາຖະໜາໂລກີ ແລະໂລກຸດຕະຣະ. ລະສີທັງຫຼາຍຈາກໄປ ແລະທຣຸວະດຳເນີນຕະປະຕໍ່ໄປໂດຍມີວາສຸເທວະເປັນສູນກາງ, ສະທ້ອນທາງເດີນຈາກບາດແຜທາງສັງຄົມໄປສູ່ຄວາມຕັ້ງໃຈທາງວິນຍານອັນເຂັ້ມແຂງ.
Adhyaya 20
Dhruva’s Tapas, Viṣṇu-Nāma Contemplation, and the Testing of Steadfast Devotion
ບົດນີ້ເລົ່າເຖິງ ທຣຸວະ ໄປຮອດປ່າສັກສິດໃກ້ຝັ່ງນ້ຳ ແລະຮູ້ວ່າເປັນສະຖານທີ່ຊຳລະບາບຢ່າງສູງສຸດ. ທ່ານເຮັດຈະປະ (japa) ແລະສະມາທິຕໍ່ ວາສຸເທວະ, ພິຈາລະນາວ່າ ຮະຣິ/ວິສນຸ ສະຖິດຢູ່ໃນທິດທັງປວງ, ໃນລຳແສງ, ໃນສັດບົກ ແລະສັດນ້ຳ, ເປັນພຣະອົງຜູ້ມີຮູບຫຼາຍ ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກໂລກ. ຕໍ່ມາເນື້ອຫາຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຫັນອິນທຣີຍະ: ຄຳເວົ້າ, ການເບິ່ງ, ການຟັງ, ກິ່ນ, ການສຳຜັດ ແລະໃຈ ຖືກປັບໃຫ້ມຸ່ງແຕ່ນາມຂອງວິສນຸ, ພຣະບາດ ແລະຄຸນທຳຂອງພຣະອົງ. ຕະປະສະຍາຂອງທຣຸວະສ່ອງສະຫວ່າງໄປທົ່ວຈັກກະວານ ຈົນເທວະດາຫວາດຫວັນວ່າຕຳແໜ່ງຂອງຕົນຈະສັ່ນຄອນ ແລະໄປຂໍຄຳປຶກສາຈາກ ພຣະພຣະຫມາ, ຜູ້ກ່າວວ່າພະຄະຕະທີ່ແທ້ບໍ່ເປັນສັດຕູ ແລະວິສນຸຈະຮັກສາລຳດັບທີ່ຖືກຕ້ອງ. ອິນທຣະພະຍາຍາມລົບກວນ ໂດຍສົ່ງສິ່ງນ່າຢ້ານ ແລະພາບລວງຕາ ຮວມທັງຮູບຄ້າຍແມ່ຂອງທຣຸວະມາອ້ອນວອນໃຫ້ຢຸດ; ແຕ່ທຣຸວະຍັງໝັ້ນຄົງ ແລະໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຈາກ ສຸດັຣຊະນະ. ສຸດທ້າຍ ນາຣາຍະນະ ປາກົດ ເຊີນໃຫ້ເລືອກພອນ ແລະຢຸດຕະປະສະຍາທີ່ເກີນຄວນ; ທຣຸວະເຫັນພຣະຮູບອັນສະຫວ່າງໄສ ແລະສັນລະເສີນພຣະອົງ ເປັນຈຸດສຸດຂອງພະຄະຕິອັນໝັ້ນຄົງພາຍໃຕ້ການທົດສອບ.
Adhyaya 21
ध्रुवस्तुतिḥ (Dhruva’s Hymn) and Viṣṇu’s Instruction on Dhruva-pada and Kāśī
ອັດທະຍາຍນີ້ເປີດດ້ວຍສະໂຕຕຣະຍາວຂອງທຣຸວະ ທີ່ຖວາຍສັກກາລະແດ່ພຣະວິສນຸ ດ້ວຍນາມແລະອະວະຕາຣຫຼາຍປະການ ຈາກພຣະພາລະກິດແຫ່ງການສ້າງ–ຮັກສາ–ທຳລາຍໂລກ ໄປຈົນເຖິງສັນຍາລັກອັນສັກສິດ ເຊັ່ນ ສັງຂະ ຈັກຣະ ແລະ ຄະດາ. ຈາກນັ້ນທ່ານຍັງກ່າວວ່າພຣະອົງເປັນແກ່ນສານຂອງເວດາ ແມ່ນ້ຳ ພູເຂົາ ຕົ້ນທຸລະສີ ຫີນສາລະຄຣາມ ແລະ ຕີຣຖະສຳຄັນເຊັ່ນ ກາສີ ແລະ ປຣະຍາກ. ຕໍ່ມາເນື້ອຫາຫັນໄປສູ່ຈັນຍາບັນແຫ່ງພັກຕິ: ການຮ້ອງນາມ (nāma-kīrtana) ແລະ ການລະລຶກພຣະອົງ ຖືກກ່າວວ່າຊ່ວຍບັນເທົາໂລກພະຍາດ ລະລາຍບາບກຳທີ່ສະສົມ ແລະ ເຮັດໃຈໃຫ້ຕັ້ງມັ່ນ. ພິທີກຳຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ບູຊາທຸລະສີ ບູຊາສາລະຄຣາມ ທາ gopīcandana ແລະ ອາບນ້ຳທີ່ກ່ຽວກັບສັງຂະ ຖືກຍົກເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມສັດທາທີ່ມີອຳນາດປົກປ້ອງ. ພຣະວິສນຸຕອບຮັບ ໂດຍຮູ້ເຖິງໃຈອັນບໍລິສຸດຂອງທຣຸວະ ແລະ ປະທານຕຳແໜ່ງຄອສມິກ: ທຣຸວະຈະເປັນຖານຮອງ (ādhāra) ອັນຄົງທີ່ ໃຫ້ແກ່ລະບົບດາວທີ່ໝຸນວຽນ ແລະ ປົກຄອງ Dhruva-pada ຕະຫຼອດໜຶ່ງກັລປະ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການສວດສະໂຕຕຣະນີ້ວັນລະສາມເທື່ອ ຊ່ວຍຫຼຸດບາບ ທຳໃຫ້ຄວາມຮັ່ງມີແລະຄວາມສະຫງົບສັງຄົມມັ່ນຄົງ ພ້ອມຜົນເຊັ່ນ ລູກຫຼານ ຊັບສິນ ແລະ ພັກຕິ. ທ້າຍສຸດ ບົດກ່າວຫັນໄປຫາກາສີ: ພຣະວິສນຸປະກາດຈະໄປວາຣານາສີອັນມົງຄຸນ ທີ່ພຣະວິສເວສະວະຣະສະຖິດເປັນເຫດແຫ່ງໂມກສະ, ອະທິບາຍການກະຊິບມັນຕຣະທີ່ຫູຂອງຜູ້ທຸກທ້ອນ ແລະ ຍົກກາສີເປັນຢາວິເສດອັນດຽວສຳລັບທຸກຂ໌ໂລກ. ຍັງມີການກ່າວເຖິງບຸນຕາມວັນຈັນທຣະຄະຕິ ແລະ ການໃຫ້ທານໃນພຣະນະຄອນພຣາຫມ (ກາສີ) ພ້ອມປິດທ້າຍດ້ວຍຜົນບຸນຂອງການລະລຶກເລື່ອງທຣຸວະ.
Adhyaya 22
लोक-क्रमवर्णनम्, तीर्थराज-प्रयागमाहात्म्यम्, अविमुक्त-काशी-परमोत्कर्षः (Cosmic Realms, Prayāga as Tīrtharāja, and the Supremacy of Avimukta-Kāśī)
ອັດທະຍາ 22 ເປັນເລື່ອງການເດີນທາງຢ່າງວ່ອງໄວແບບມີຜູ້ນໍາທາງ: ພຣາຫມັນ ຊື່ ສິວະຊະຣະມາ ຖືກພາໂດຍຄະນະຂອງພຣະສິວະ ຂຶ້ນວິມານອັນໄວ ຜ່ານໂລກສູງຂຶ້ນໄປເປັນລໍາດັບ. ພວກເຂົາຊີ້ໃຫ້ເຫັນ ມະຫາຣໂລກ ເປັນຖິ່ນຢູ່ຂອງນັກບໍາເພັນຕະປະສະຍາອາຍຸຍືນ ບໍລິສຸດດ້ວຍຕະປະ ແລະດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍການລະລຶກພຣະວິສນຸ. ຕໍ່ມາເຂົ້າສູ່ ຊະນະໂລກ ອັນກ່ຽວກັບບຸດເກີດຈາກໃຈຂອງພຣະພຣະຫມາ (ເຊັ່ນ ສະນັນດະນະ) ແລະພຣະພົວພັນກັບຜູ້ຖືພຣະພົວພັນພຣະພົວພັນພຣະພົວພັນ (ພຣະພົວພັນ) ຄື ພຣະພົວພັນພຣະພົວພັນ. ຕະໂປໂລກ ຖືກພັນລະນາດ້ວຍບັນຊີຕະປະຫຼາຍຢ່າງ: ທົນຮ້ອນ-ໜາວ, ອົດອາຫານ, ກັ້ນລົມຫາຍໃຈ, ຢືນ/ນັ່ງຢູ່ນິ່ງ ເພື່ອຊີ້ວ່າຕະປະແມ່ນເຕັກນິກຂອງວິໄນ ໃຫ້ເກີດຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມໝັ້ນຄົງ. ເມື່ອເຖິງ ສັດຕະຍະໂລກ ພຣະພຣະຫມາຮັບຕ້ອນຮັບ ແລະກ່າວຄໍາສອນທີ່ເປັນຫຼັກ: ພາຣະຕະ ແມ່ນກັມມະພູມິ ທີ່ມະນຸດສາມາດຊະນະອິນທຣີ ແລະກິເລດ (ໂລພະ, ກາມະ, ໂກຣດະ, ອະຫັງກາຣະ, ໂມຫະ, ປະມາດະ) ດ້ວຍທຳມະທີ່ອີງໃສ່ ສຣຸຕິ-ສມຣິຕິ-ປຸຣານະ ແລະຕົວຢ່າງຂອງຜູ້ມີຄຸນທຳ. ຈາກນັ້ນບົດເລື່ອງຫັນໄປສູ່ການຈັດອັນດັບພູມສັກສິດ: ແມ່ນແມ່ນສະຫວັນ ແລະ ປາຕາລະ ມີຄວາມສຸກ ແຕ່ພາຣະຕະ ແລະຕີຣຖະບາງແຫ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນວ່າມີພະລັງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທຸກ. ປຣະຍາກ ຖືກຍົກເປັນ ຕີຣຖະຣາຊາ ຊໍາລະບາບໄດ້ແມ່ນແຕ່ການລະລຶກນາມ; ແຕ່ຈຸດສູງສຸດຢືນຢັນວ່າ ມຸກຕິ ໄດ້ຮັບງ່າຍທີ່ສຸດໃນ ກາສີ/ອະວິມຸກຕະ ໃນຍາມຕາຍ ພາຍໃຕ້ອໍານາດຂອງ ວິເສວເສວະຣະ. ມີການກໍານົດຈັນຍາບັນຊັດເຈນ: ການເຮັດຮ້າຍ, ການຂູດຮີດ, ແລະການບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ ວິເສວເສວະຣະ ເປັນອຸປະສັກຕໍ່ການຢູ່ກາສີ; ກາສີຖືກປົກປ້ອງຈາກອໍານາດຂອງຍະມະ ແລະຜູ້ລະເມີດຖືກຄຸ້ມຄອງໂດຍ ກາລະໄພຣະວະ.
Adhyaya 23
लोकपरिस्थिति-वर्णनम् तथा हर-हरि-ऐक्योपदेशः (Cosmic Levels and the Instruction on the Non-difference of Śiva and Viṣṇu)
ອັດທະຍາຍ 23 ເປີດເລື່ອງເປັນບົດສົນທະນາ ເມື່ອພຣາຫມັນ ສິວະຊາຣະມັນ ທູນຖາມພຣະພຣະຫມາໃນສັດຍະໂລກ ເພື່ອຂໍຄວາມກະຈ່າງ. ພຣະພຣະຫມາຮັບຄໍາຖາມ ແລະຊີ້ໃຫ້ໄປຫາຄະນະຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະວິສນຸ ຜູ້ມີຄວາມຮູ້ຮອບດ້ານ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຈະໄປວາຍກຸນຖະ ສິວະຊາຣະມັນຖາມຕໍ່ ແລະພວກເຂົາໄດ້ລຽນນາມ “ສັບຕະປຸຣີ” ເມືອງ 7 ທີ່ໃຫ້ໂມກສະ: ອະໂຍທະຍາ, ມະຖຸຣາ, ມາຍາປຸຣີ/ຫຣິດວາຣາ, ກາສີ, ການຈີ, ອະວັນຕີ, ແລະ ດວາຣະວະຕີ ພ້ອມອະທິບາຍເຫດທີ່ກາສີຖືກສະຖາປະນາເປັນພິເສດໃນເລື່ອງການຫຼຸດພົ້ນ. ຕໍ່ມາມີການອະທິບາຍແຜນທີ່ຈັກກະວານຂອງໂລກະ: ຈາກ ພູຣໂລກ ຂຶ້ນໄປ ພູວະ, ສະວະ, ມະຫັດ, ຈະນະ, ຕະປະ, ແລະ ສັດຍະ; ກໍານົດວ່າ ວາຍກຸນຖະຢູ່ເທິງສັດຍະ ແລະ ໄກລາສະຢູ່ເທິງນັ້ນອີກ ເພື່ອວາງກາສີໃນລໍາດັບສາກົນ. ບົດສອນທາງເທວະວິທະຍາຍ້ອນມາວ່າ ພຣະສິວະເປັນຜູ້ປົກຄອງສູງສຸດຕາມພຣະປະສົງ, ເປັນພຣະພຣະຫມັນທີ່ເກີນຄໍາເວົ້າແລະຈິດ, ແຕ່ກໍປາກົດເປັນຮູບອົງໄດ້. ຫົວໃຈຄໍາສອນຄື “ຮະຣ-ຮະຣິ-ເອກຍະ” ພຣະສິວະແລະພຣະວິສນຸບໍ່ແຕກຕ່າງກັນແທ້. ທ້າຍສຸດມີພິທີອະພິເສກໃນຮາຊສະພາ ເມື່ອພຣະສິວະປະທານອໍານາດອະທິປະໄຕ ແລະ ສາມສັກຕິ (ອິດຈາ, ກຣິຍາ, ຍານ) ໃຫ້ພຣະວິສນຸ ກໍານົດໜ້າທີ່ປົກຄອງ ແລະປະທານມາຍາ. ຟະລະສຣຸຕິແນະນໍາໃຫ້ສວດໃນພິທີມົງຄຸນ (ງານບຸນ, ແຕ່ງງານ, ອະພິເສກ, ເຂົ້າເຮືອນ, ມອບອໍານາດ) ເພື່ອໄດ້ລູກ, ຊັບສິນ, ພົ້ນໂລກໄພ ແລະຄວາມຜູກມັດ, ພ້ອມທັງລະງັບອັບມົງຄຸນ.
Adhyaya 24
अध्याय २४ — वृद्धकालेश्वरलिङ्ग-माहात्म्य एवं कालोदककूप-प्रभाव (Vṛddhakāleśvara Liṅga and the Power of the Kālōdaka Well)
ອັດທະຍາຍ 24 ນຳເສີນຄຳສອນທາງເທວະວິທະຍາຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ຜະສົມຜະສານປະຫວັດກຳ, ອຸດົມຄະຕິການເປັນກະສັດທີ່ທຳມະທຳ, ແລະທາງພົ້ນທຸກທີ່ຍຶດກາສີເປັນສູນກາງ. ຕອນເລີ່ມເລົ່າເຖິງຜູ້ບູຊາຜູ້ໜຶ່ງ ຫຼັງຕາຍໄດ້ຂຶ້ນໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະວິສະນຸ ເສວຍຜົນບຸນໃນສະຫວັນ ແລ້ວດ້ວຍບຸນທີ່ຍັງເຫຼືອ ກັບມາເກີດເປັນກະສັດຜູ້ຊອບທຳໃນນັນດິວັດທະນະ ທ່າມກາງສັງຄົມທີ່ມີສິນທຳແລະຄວາມສຸກສະຫງົບ. ຕໍ່ມາ ກະສັດ “ວຶດທະກາລະ” ເດີນທາງໄປກາສີພ້ອມພຣະມະເຫສີ ກະທຳທານຢ່າງຫຼາຍ ແລະສ້າງລິງຄະພ້ອມບໍ່ນ້ຳຄູ່ກັນ. ໃນເວລາທ່ຽງ ພົບພາລະສີຜູ້ເຖົ້າ (ຕະໂປທະນະ) ຜູ້ຖາມເຖິງຜູ້ສ້າງສະຖານບູຊາແລະຊື່ລິງຄະ ເພື່ອສອນວ່າ ບໍ່ຄວນໂຄສະນາຄວາມດີຂອງຕົນ ເພາະການອ້າງຕົນເຮັດໃຫ້ບຸນຫຼຸດລົງ. ກະສັດຕັກນ້ຳຈາກບໍ່ໄປຖວາຍ; ເມື່ອພາລະສີດື່ມແລ້ວກາຍເປັນໜຸ່ມ ຈຶ່ງປະຈັກພະລັງຂອງບໍ່ນ້ຳ. ພາລະສີປະກາດວ່າ ລິງຄະນີ້ຊື່ “ວຶດທະກາເລສະວະຣະ” ແລະບໍ່ນ້ຳຊື່ “ກາໂລດະກະ” ພ້ອມລຽງຜົນບຸນຂອງການເບິ່ງ, ສຳຜັດ, ບູຊາ, ຟັງ, ແລະໃຊ້ນ້ຳ—ໂດຍສະເພາະຊ່ວຍບັນເທົາຄວາມແກ່ແລະໂລກໄພ. ທ່ານຍືນຢັນອີກວ່າ ກາສີແມ່ນສະຖານທີ່ສຸດທ້າຍແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຕາຍຢູ່ບ່ອນອື່ນ. ຕອນຈົບ ພາລະສີລະລາຍເຂົ້າໃນລິງຄະ, ຍົກຍ້ອງອານຸພາບການສະດຸດຊື່ “ມະຫາກາລະ”, ແລະຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ຜູ້ຟັງເລື່ອງເສັ້ນທາງຂອງ ສິວະສະຣະມັນ ແລະການບູຊາກາສີ ຈະໄດ້ຄວາມບໍລິສຸດແລະປັນຍາສູງ.
Adhyaya 25
अविमुक्तमाहात्म्यप्रकरणम् — Avimukta Māhātmya and the Dialogue of Skanda with Agastya
ບົດທີ 25 ເລີ່ມດ້ວຍພຣະວະຍາສະສັນຍາກັບສູຕະວ່າຈະເລົ່າເລື່ອງອັນຊໍາລະບາບເກືອບກ່ຽວກັບິສີຜູ້ເກີດຈາກຫມໍ້ (ອະກັດສະຕະ). ອະກັດສະຕະພ້ອມພັນລະຍາ ຫຼັງຈາກວຽນຮອບພູເຂົາ ໄດ້ເຫັນພູມທັດປ່າສະກັນດະອັນອຸດົມ ມີແມ່ນ້ໍາ ທະເລສາບ ອາສຣົມນັກບໍາເພັນ ແລະພູໂລຫິຕະຄິຣິ ທີ່ຖືກພັນລະນາວ່າເປັນຊິ້ນສ່ວນຄ້າຍໄກລາສະ ເໝາະແກ່ຕະປະ. ຕໍ່ມາ ອະກັດສະຕະໄດ້ພົບພຣະສະກັນດະ (ສະດານະນະ/ກາຣຕຕິເກຍ) ແລະກົ້ມກາບ ພ້ອມສະດຸດີແນວເວດະ ສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍຄຸນລັກສະນະຈັກກະວານ ແລະຊັຍຊະນະເຊັ່ນເຫດການຕາຣະກະ. ພຣະສະກັນດະຕອບວ່າ “ອະວິມຸກຕະ” ໃນມະຫາເຂດສັກສິດ ຖືກພຣະສິວະ (ຕຣິຍັມບະກະ/ວິຣູປາກສະ) ປົກປ້ອງ ບໍ່ມີທີ່ໃດເທົ່າທຽມ ແລະການເຂົ້າເຖິງໄດ້ພຶ່ງພາພຣະກະຣຸນາຫຼາຍກວ່າການສະສົມພິທີກຳ. ບົດນີ້ສອນໃຫ້ລະລຶກຄວາມຕາຍ ລົດຄວາມກັງວົນເລື່ອງອັດຖະຫຼາຍເກີນ ແລະໃຫ້ຍຶດທຳມະເປັນຫຼັກ ໂດຍຍົກກາສີເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ. ແມ່ນຈະກ່າວເຖິງສາທະນາຫຼາຍຢ່າງ—ໂຍຄະ ຕີຣຖະ ວຣະຕະ ຕະປະ ແລະການບູຊາ—ແຕ່ອະວິມຸກຕະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນສະຖານທີ່ປົດປ່ອຍຢ່າງງ່າຍ. ພຣະສະກັນດະອະທິບາຍຜົນບຸນຂອງການຢູ່ອະວິມຸກຕະແບບເປັນຂັ້ນ: ຈາກຄວາມເລື່ອມໃສຊົ່ວຂະນະ ຫາການຢູ່ຕະຫຼອດຊີວິດ ໂດຍກ່າວວ່າບາບໜັກຖືກຊໍາລະ ແລະການເກີດໃໝ່ສິ້ນສຸດ. ຄໍາສອນສໍາຄັນຄື ເມື່ອຕາຍໃນກາສີ ພຣະສິວະຈະປະທານ “ຕາຣະກະ-ພຣະພຣະຫມະ” ເພື່ອນໍາໄປສູ່ມຸກຕິ ແມ່ນແຕ່ຄວາມຈໍາທົ່ວໄປຈະດັບລົງ. ບົດຈົບດ້ວຍການຍືນຢັນມະຫິມາອັນເກີນຄໍາຂອງອະວິມຸກຕະ ແລະຄວາມນ່າປາຖະໜາທີ່ຈະໄດ້ແຕ່ສຳຜັດຄວາມສັກສິດຂອງກາສີກໍຍັງດີຍິ່ງ.
Adhyaya 26
अविमुक्तक्षेत्रप्रादुर्भावः तथा मणिकर्णिकामाहात्म्यम् (Origin of Avimukta and the Glory of Maṇikarṇikā)
ອະກັສຕະຍະ ຖາມພຣະສະກັນດະ ກ່ຽວກັບການກໍ່ກຳເນີດຂອງ ອະວິມຸກຕະ ໃນໂລກ, ການໂດງດັງຂອງມັນເປັນຂົງເຂດໃຫ້ໂມກສະ, ຕົ້ນກຳເນີດຂອງ ມະນິກັນນິກາ ແລະຄວາມໝາຍຂອງຊື່ ກາສີ/ວາຣານະສີ/ຣຸດຣາວາສ/ອານັນດະການະນ/ມະຫາສະມະຊານ. ພຣະສະກັນດະ ຕອບໂດຍເລົ່າຄຳສອນເກົ່າ: ໃນມະຫາປຣະລະຍະ ມີສະພາບບໍ່ແຍກຢ່າງໃດ ແລ້ວອຳນາດການສ້າງຈຶ່ງປາກົດຜ່ານໝວດ ສິວະ-ສັກຕິ (ປຣະກຣິຕິ/ມາຍາ/ພຸດທິ-ຕັດຕະວະ). ອະວິມຸກຕະ ຖືກກ່າວວ່າກວ້າງຫ້າກໂຣຊະ ແລະບໍ່ເຄີຍຖືກພຣະສິວະ ແລະ ພຣະສັກຕິ ລະທິ້ງ ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມລະລາຍ ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ “ອະວິມຸກຕະ”. ຕໍ່ມາເລື່ອງໄປສູ່ ອານັນດະວະນະ ທີ່ພຣະວິສນຸ ປາກົດ ເຮັດຕະປະສະຢ່າງແຮງກ້າ ຂຸດສະລະນ້ຳສັກສິດ ຈັກຣະປຸສກະຣິນີ ແລະໄດ້ຮັບພຣະກະຣຸນາຈາກພຣະສິວະ. ມະນິກັນນິກາ ຖືກອະທິບາຍຈາກເຫດການເທວະນິຍາຍ: ເຄື່ອງປະດັບຫູຂອງພຣະສິວະ (ມະນິ-ກຸນດະລະ) ຕົກລົງເນື່ອງຈາກການເຄື່ອນໄຫວ ເຮັດໃຫ້ຕີຣຖະນັ້ນໂດງດັງ. ບົດນີ້ຍັງລຽງລຳດັບພິທີກຳ ແລະຈັນຍາທຳໃນກາສີ ພ້ອມຊີ້ວ່າຜົນບຸນມີອຳນາດພິເສດ ແມ່ນແຕ່ການແຕະຕ້ອງນ້ອຍໆ ຫຼືກ່າວຊື່ເມືອງ ກໍໄດ້ບຸນຫຼາຍ ແລະຍົກຍ້ອງຄວາມເຫນືອກວ່າຂອງກາສີດ້ວຍການປຽບທຽບຜົນ.
Adhyaya 27
Gaṅgā-Māhātmya in Kāśī: Theological Discourse on Snāna, Smaraṇa, and Liṅga-Pūjā (Chapter 27)
ບົດທີ 27 ເລີ່ມດ້ວຍສະກັນດະປະກາດວ່າຈະອະທິບາຍເຫດໃດກາສີ/ວາຣານະສີຈຶ່ງມີຊື່ສຽງ ແລະຈະເຂົ້າໃຈຄຸນລັກສະນະ «ອານັນດ-ການະນະ» ຂອງນະຄອນນີ້ຕາມຄໍາສອນທີ່ຖືກຍົກເປັນຂອງເທວະເທວະ. ຕໍ່ມາ ພຣະອີສະວະຣະໄດ້ກ່າວກັບພຣະວິສະນຸ ແລະເລົ່າກອບເລື່ອງຂອງພາກີຣະຖະ: ລູກຫຼານຂອງສະກະຣະຖືກໄຟໂກດຂອງກະປິລະມຸນີເຜົາ ແລະກະສັດຕັ້ງໃຈບໍາເພັນຕະປະສະເພື່ອບູຊາພຣະຄົງຄາ. ຈາກນິທານ ບົດສົນທະນາຫັນໄປສູ່ທິດສະດີລຶກຊຶ້ງ: ພຣະຄົງຄາຖືກພັນລະນາວ່າເປັນຮູບນ້ໍາອັນສູງສຸດ ອັນເປັນເອກະພາບກັບພຣະສິວະ, ເປັນຖານຮອງຮັບລະບົບຈັກກະວານຫຼາຍຊັ້ນ ແລະເປັນຄັງລະອຽດຂອງຕີຣະຖະ, ທໍາມະ ແລະພະລັງຍັດຍະ. ໃນຍຸກກະລິ ພຣະຄົງຄາຖືກຍົກເປັນທີ່ພຶ່ງກູ້ພົ້ນຫຼັກ ເຫນືອກວ່າພິທີອື່ນໆ: ການເຫັນ, ການແຕະຕ້ອງ, ການອາບນ້ໍາ, ການສວດຊື່ «ຄົງຄາ» ແລະການຢູ່ອາໄສຂ້າງຝັ່ງ ຖືກກ່າວວ່າຊໍາລະບາບ. ບົດນີ້ຍັງລົງລາຍລະອຽດຜົນບຸນ (phalaśruti): ຄວາມເທົ່າທຽມກັບຍັດຍະໃຫຍ່, ການບູຊາລິງຄະຂ້າງຄົງຄານໍາໄປສູ່ມຸກຕິ, ການຖວາຍແກ່ບັນພະບຸລຸດໃນນ້ໍາຄົງຄາໃຫ້ຜົນດີ, ແລະຍັງຮັບຮອງຜູ້ຕາຍລະຫວ່າງທາງໄປຫາຄົງຄາ. ມີຄໍາເຕືອນຕໍ່ການບໍ່ເຄົາລົບ, ຄວາມສົງໄສ, ແລະການຂັດຂວາງຜູ້ເດີນທາງບຸນ; ທ້າຍສຸດປິດດ້ວຍການນັບບຸນຢ່າງຍາວ, ຂໍ້ກໍານົດມັນຕຣະ/ພິທີ, ແລະຄໍາສັນລະເສີນພຣະຄົງຄາຜູ້ປົກປ້ອງແລະຢາຮັກສາ.
Adhyaya 28
Gaṅgā-Māhātmya and Pitṛ-Tarpaṇa in Kāśī (Pūrvārdha, Adhyāya 28)
ອັດທະຍາຍ 28 ໃນ ກາສີຂັນດະ ວາງຄໍາສອນທາງເທວະວິທະຍາຢ່າງເປັນຊັ້ນໆ ກ່ຽວກັບອໍານາດຊໍາລະບາບຂອງແມ່ນ້ໍາຄົງຄາ (ຕຣິປະຖະກາ/ຈາຫນະວີ/ພາກີຣະຖີ) ໃນກອບຂອງກາສີ. ເລີ່ມດ້ວຍການສົນທະນາອະທິບາຍເລື່ອງເວລາ—ອະດີດ ອະນາຄົດ ປັດຈຸບັນ—ແລ້ວເຂົ້າສູ່ ຄົງຄາມາຫາຕະມະ. ຄໍາພີກ່າວວ່າ ການຖວາຍປິນດະດານ ແລະ ຕັຣປະນະ ແກ່ປິຕຣະ ຢ່າງຖືກພິທີ ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ກໍຊ່ວຍເກື້ອກູນບັນພະບຸລຸດໄດ້ກວ້າງຂວາງ ຂ້າມສາຍຕະກູນ ຮວມທັງຜູ້ຕາຍດ້ວຍເຫດການຫຍຸ້ງຍາກ. ຕໍ່ມາເປັນຕົວຢ່າງສອນໃຈ: ພຣະວິສນຸຖາມພຣະສິວະເຖິງຊະຕາກໍາຂອງຄົນທີ່ມີສິນທໍາບົກພ່ອງ ເມື່ອຊິ້ນສ່ວນຮ່າງກາຍຕົກລົງໃນແມ່ນ້ໍາບໍລິສຸດ; ພຣະສິວະເລົ່າເລື່ອງພຣາຫມັນຊື່ ວາຫີກະ ຜູ້ລະເລີຍສັງສະກາຣະ ແລະ ປະພຶດອະທໍາ ຖືກລົງໂທດ ແຕ່ສຸດທ້າຍໄດ້ຮັບການຍົກຂຶ້ນ ເພາະຊິ້ນສ່ວນໜຶ່ງຕົກໃນຄົງຄາໂດຍບັງເອີນ. ທ້າຍອັດທະຍາຍ ຈັດລໍາດັບການຊໍາລະບາບຕ່າງໆ ແລະຍ້ໍາຊ້ໍາວ່າ ການໄດ້ເຫັນ ໄດ້ແຕະ ໄດ້ດື່ມ ແລະ ໄດ້ອາບນ້ໍາໃນຄົງຄາ ພ້ອມທັງຄວາມສັກສິດຂອງສາຍນ້ໍາໃນກາສີ ເປັນຕົວຕັດສິນໃນການຊໍາລະຄຸນທໍາ ແລະ ການມຸ່ງໄປສູ່ຄວາມພົ້ນ ໂດຍສະເພາະໃນຍຸກກະລິ.
Adhyaya 29
गङ्गानामसहस्रस्तोत्रम् (Ganga-nāma-sahasra Stotra) and the doctrine of snāna-phala by japa
ອະກັດສະຕະຍະຍົກຄໍາຖາມທີ່ເປັນທັງດ້ານປະຕິບັດແລະຈັນຍາບັນພິທີກຳ: ຖ້າການອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາ (Gaṅgā-snāna) ຖືກສັນລະເສີນວ່າໃຫ້ຜົນບຸນສູງສຸດ ແລ້ວຜູ້ອ່ອນແອ ຜູ້ຂະບວນກາຍບໍ່ໄດ້ ຜູ້ເກີດຄວາມເກຍດຄ້ານ ຫຼືຜູ້ຢູ່ໄກ ຈະມີວິທີໃດໄດ້ຜົນໃກ້ຄຽງ? ສະກັນດະຕອບໂດຍແຍກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຕີຣຖະທົ່ວໄປແລະນ້ຳທົ່ວໄປ ກັບສະຖານະອັນເອກະລັກຂອງຄົງຄາ; ອະທິບາຍດ້ວຍເຫດຜົນທາງເທວະວິທະຍາ (ພຣະສິວະຊົງຮັບຄົງຄາ ແລະອຳນາດຊຳລະບາບ) ແລະໃຊ້ອຸປະມາວ່າ “ລົດອະງຸ່ນມີຢູ່ໃນອະງຸ່ນເທົ່ານັ້ນ” ເພື່ອຢືນຢັນວ່າຜົນເຕັມຂອງ Gaṅgā-snāna ໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງໃນຄົງຄາເທົ່ານັ້ນ. ຕໍ່ມາພຣະອົງເຜີຍ “ວິນັຍທົດແທນອັນລັບທີ່ສຸດ”: ການສວດຊື່ຄົງຄາ 1,000 ນາມ (Gaṅgā-nāma-sahasra) ເປັນສະໂຕຕຣະ-ຊະປະ (stotra-japa) ໃຫ້ຖ່າຍທອດແຕ່ແກ່ຜູ້ສົມຄວນ (ຜູ້ພັກດີພຣະສິວະ, ຜູ້ເນັ້ນພັກດີພຣະວິສນຸ, ສະງົບ, ເຊື່ອມັ່ນ, ອາສຕິກ). ມີຄໍາແນະນໍາເລື່ອງຄວາມບໍລິສຸດ ການອອກສຽງພະຍາງຊັດ ແລະການຊະປະແບບເງີຍບ/ພາກພຽນ. ທ້າຍບົດມີຟະລະສຣຸຕິ: ສວດເທື່ອດຽວກໍໄດ້ບຸນຫຼາຍ; ຊະປະຕໍ່ເນື່ອງລົດບາບຫຼາຍຊາດ ສົ່ງເສີມການຮັບໃຊ້ຄູບາອາຈານ ແລະສັນຍາຄວາມສຸກມົນຄຸນຫຼັງມໍລະນະ; ສະໂຕຕຣະນີ້ຖືກກໍານົດຊັດເຈນວ່າເປັນ “ຕົວແທນການອາບນ້ຳຄົງຄາ” ສໍາລັບຜູ້ປາຖະໜາອາບນ້ຳ.
Adhyaya 30
मणिकर्णिकागङ्गावतरण-प्रवेशानुज्ञा-काशीमाहात्म्य (Maṇikarṇikā, Gaṅgā’s Arrival, Authorized Entry, and the Māhātmya of Kāśī)
ສະກັນດະໄດ້ກ່າວແກ່ອະກັສຕະຍະ ໂດຍຍົກບົດບາດຂອງ ພະພາຄີຣະຖະ ຜູ້ນໍາແມ່ນ້ໍາຄົງຄາ (ຄັງຄາ) ລົງມາເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສາມໂລກ ແລະສຸດທ້າຍໃຫ້ນາງເຊື່ອມພັນກັບ ມະນິກັນນິກາ ໃນກາສີ. ບົດນີ້ເນັ້ນທິດສະດີ “ອະວິມຸກຕະ” ວ່າ ກາສີບໍ່ເຄີຍຖືກພຣະສິວະລະທິ້ງ ແລະເປັນທົ່ງແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທຸກ ທີ່ການຫຼຸດພົ້ນສາມາດໄດ້ຮັບ ແມ່ນແຕ່ບໍ່ອາໄສລະບົບວິນັຍທາງປັດຊະຍາຕາມປົກກະຕິ ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງພຣະກະລຸນາ ແລະຄໍາສອນ “ຕາຣະກະ” ໃນຍາມມໍລະນະ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍພູມສັນຖານປົກປ້ອງ ແລະການເຂົ້າອອກທີ່ຖືກກໍາກັບຂອງເຂດສັກສິດ. ເທວະດາຕັ້ງອໍານາດປົກປ້ອງ ແລະສ້າງແມ່ນ້ໍາແດນຂອບ ອາສີ ແລະ ວະຣະນາ ເຮັດໃຫ້ເກີດນາມ “ວາຣານາສີ”. ພຣະສິວະແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ພິທັກ (ລວມທັງ ວິນາຍະກະ) ເພື່ອຄວບຄຸມການເຂົ້າ; ຜູ້ບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກ ວິເສວະສະວະ ຖືກກ່າວວ່າຢູ່ບໍ່ໄດ້ ແລະບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນບຸນ. ມີນິທານຕົວຢ່າງເລື່ອງພໍ່ຄ້າ ທະນັນຊະຍະ ຜູ້ກະຕັນຍູຕໍ່ແມ່ ນໍາອັດຖິ/ອະວະຍະຂອງແມ່ໄປ; ຜ່ານເຫດການການລັກຂອງຜູ້ຫາບ ແລະຫົວຂໍ້ “ການເຄື່ອນຍ້າຍບໍ່ມີອະນຸຍາດ” ບົດຄຳພີຊີ້ວ່າຜົນແຫ່ງເຂດສັກສິດຂຶ້ນກັບການເຂົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະຈິດໃຈທີ່ຕັ້ງຖືກ. ທ້າຍບົດເປັນການສັນລະເສີນວາຣານາສີຢ່າງຍືນຍາວ ວ່າເປັນທີ່ພົ້ນທຸກອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້; ສັດທັງຫຼາຍປະເພດທີ່ຕາຍທີ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບປາຍທາງອັນສູງສົ່ງ ພາຍໃຕ້ການອຸປະຖໍາຂອງພຣະສິວະ.
Adhyaya 31
कालभैरवप्रादुर्भावः — Origin and Jurisdiction of Kālabhairava in Kāśī
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາລະຫວ່າງ ອະຄັດສະຕະຍະ ແລະ ສະກັນດະ. ອະຄັດສະຕະຍະຂໍໃຫ້ອະທິບາຍຢ່າງຈົງໃຈເກືອບທຸກດ້ານກ່ຽວກັບ ພະໄພຣະວະ ໃນກາສີ—ຕົວຕົນ, ຮູບລັກ, ໜ້າທີ່, ນາມ, ແລະເງື່ອນໄຂທີ່ພຣະອົງປະທານຜົນສໍາເລັດຢ່າງວ່ອງໄວໃຫ້ແກ່ຜູ້ປະຕິບັດ. ສະກັນດະສັນຍາວ່າຈະເລົ່າຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະກ່າວວ່າການຟັງນີ້ເປັນການຊໍາລະບາບ ທີ່ຮັບປະກັນຜົນແຫ່ງການຢູ່ອາໄສໃນກາສີ. ຕໍ່ມາເປັນເຫດການທາງຄໍາສອນ ສະແດງອໍານາດຂອງມາຍາ ແລະຂອບເຂດຂອງອໍານາດທີ່ອ້າງຕົນ: ພຣະພຣະຫມາ ແລະຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນຕົວແທນຂອງພິທີບູຊາ (ກຣະຕຸ/ອັມສະນາຣາຍະນະ) ໂຕ້ຖຽງກັນເລື່ອງຄວາມເປັນໃຫຍ່ ແລະໄປຖາມວິເທດ 4 ເປັນປະມານ. ວິເທດປະກາດວ່າ ຣຸດຣະ/ສິວະ ແມ່ນຫຼັກການສູງສຸດອັນດຽວ, ແຕ່ຜູ້ໂຕ້ຖຽງຍັງຫຼົງມົວ ແລະຕັ້ງຄໍາຖາມຕໍ່ຮູບລັກຂອງສິວະທີ່ເປັນດາບສ ແລະສັນຍາລັກປ່າຊ້າ. ພຣະນະວະ (ໂອມ) ທີ່ຖືກປະກອບເປັນບຸກຄົນ ສອນວ່າລີລາຂອງສິວະບໍ່ແຍກຈາກສັກຕິດັ່ງເດີມ. ແສງສະຫວ່າງອັນໃຫຍ່ປາກົດ ຮູບສິວະອັນດຸຮ້າຍເກີດຂຶ້ນ ແລະ ກາລະໄພຣະວະ ຖືກກໍ່ກໍາເນີດ ແລະຖືກແຕ່ງຕັ້ງເປັນຜູ້ປົກຄອງຖາວອນຂອງກາສີ ແລະຜູ້ບັງຄັບໃຊ້ຄຸນທໍາ. ພຣະອົງໄດ້ນາມຕາມໜ້າທີ່—ການແບກຮັບ/ຄ້ຳຈຸນ (bharaṇa → Bhairava), ຜູ້ເຮັດໃຫ້ແມ່ນແຕ່ເວລາ (kāla) ຍັງຢ້ານ ແລະຜູ້ລົງໂທດຄວາມຜິດ. ພຣະອົງຕັດຫົວທີ 5 ຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະຖືກສັ່ງໃຫ້ຖືວຣະຕະກາປາລິກະ (ຖືກະໂຫຼກ) ເພື່ອເປັນແບບຢ່າງການຊໍາລະບາບ. ບຣາຫມະຫັດຍາຖືກປະກອບເປັນບຸກຄົນ ແລະຕາມຕິດຈົນພຣະອົງເຖິງວາຣານາສີ ທີ່ນາງຖືກຈໍາກັດການເຂົ້າເຖິງ. ບົດນີ້ຍັງເລົ່າການໄປຢ້ຽມຂອງໄພຣະວະທີ່ພໍ່ພັກຂອງວິສນຸ ແລະການຖາມໄຖ່ຂອງວິສນຸກ່ຽວກັບການປະພຶດຂອງສິວະ ຈົນໄດ້ຄໍາອະທິບາຍເຖິງວຣະຕະແລະເປົ້າໝາຍການສອນ. ທ້າຍສຸດຍ້ໍາອໍານາດຂອງນາມສິວະ ແລະພັກຕິ ໃນການລະລາຍບາບ ແລະຊູມໃຫ້ເຫັນວ່າກາສີມີພະລັງຊໍາລະບາບພິເສດ; ມີການອ້າງເຖິງພິທີເຊັ່ນ ອາບນ້ໍາທີ່ນ້ໍາກາລະ ແລະການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາເພື່ອຍົກສູງບັນພະບຸລຸດ.
Adhyaya 32
हरिकेशोपाख्यानम् (Harikeśa Upākhyāna) — The Account of Harikeśa and the Call of Vārāṇasī
ອະກັດສະຕະຍະ ຖາມ ສະກັນດະ ໃຫ້ຊີ້ແຈງເຖິງ ຫຣິເກສະ—ສາຍຕະກູນ ຕະປະສະຍາ ແລະວິທີທີ່ລາວເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ພ້ອມຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບອໍານາດເມືອງ (ນິມິດ daṇḍanāyaka/daṇḍapāṇi)។ ສະກັນດະ ເລົ່າສາຍຍັກສະຈາກ ຄັນທະມາດະນະ: ຣັດນະພັດຣະ ແລະລູກຊາຍ ປູຣນະພັດຣະ ຜູ້ມີຄວາມຮັ່ງມີ ແຕ່ເສົ້າໃຈເນື່ອງຈາກບໍ່ມີລູກ. ປູຣນະພັດຣະ ຄໍານຶງວ່າ ຊັບສິນ ແລະຄວາມງາມຂອງວັງ ກໍເປັນຄວາມຫວ່າງເປົ່າ ຖ້າບໍ່ມີ “ຮູບແຫ່ງຄັນ” ຄືຜູ້ສືບທອດ. ພັນລະຍາ ກະນະກະກຸນດະລາ ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາທາງທຳມະຢ່າງມີເຫດຜົນ: ຄວາມພະຍາຍາມຂອງມະນຸດ ແລະກຳເກົ່າມາພົບກັນ ແຕ່ຢາທີ່ຕັດສິນແທ້ໆ ແມ່ນການພຶ່ງພາ ພຣະສັງກະຣະ; ພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ ໃຫ້ໄດ້ທັງປະໂຫຍດໂລກີ ແລະຄວາມສໍາເລັດສູງສຸດ. ຍົກຕົວຢ່າງ ມຣິຕຍຸນຊະຍະ, ສະເວຕະເກຕຸ, ອຸປະມັນຍຸ ເພື່ອຊີ້ອໍານາດຂອງການຮັບໃຊ້ພຣະສິວະ. ປູຣນະພັດຣະ ບູຊາ ນາເດສະວະຣະ/ມະຫາເທວະ ແລະໄດ້ລູກຊາຍຊື່ ຫຣິເກສະ. ຫຣິເກສະ ມີຄວາມພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະຢ່າງເອກະພາບ: ປັ້ນລິງຄະຈາກຝຸ່ນ ສະດຸດີນາມພຣະສິວະ ແລະບໍ່ເຫັນຄວາມຈິງອື່ນນອກຈາກພຣະຜູ້ມີສາມຕາ. ເມື່ອພໍ່ຊັກຊວນໃຫ້ຝຶກວຽກເຮືອນ ແລະຈັດການຊັບສິນ ລາວເສົ້າໃຈແລະອອກຈາກບ້ານ. ລະລຶກຄໍາກ່າວວ່າ “ຜູ້ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ ຈະພົບກາສີ/ວາຣານາສີເປັນທີ່ພຶ່ງ” ລາວໄປກາສີ ທີ່ຖືກພັນນາເປັນ ອານັນດະວະນະ/ອານັນດະການະນະ ແລະສອນວ່າຜູ້ຕາຍທີ່ນັ້ນໄດ້ຮັບມຸກຕິ. ພຣະສິວະ ຕຣັດກັບ ພາຣະວະຕີ ສັນລະເສີນກາສີວ່າເປັນເມືອງແຫ່ງການປົດປ່ອຍ—ກ່າວເຖິງການຫຼຸດພົ້ນໃນຊາດດຽວ ແລະການຄຸ້ມຄອງຜູ້ສະຫຼະໃນເຂດສັກສິດ—ເພື່ອປູທາງໃຫ້ການຍົກສູງຂອງຫຣິເກສະໃນພາຍຫຼັງ.
Adhyaya 33
ज्ञानवापी-ज्ञानोदतीर्थमाहात्म्य (Jñānavāpī and Jñānoda Tīrtha Māhātmya)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍອະກັດສະຕະຍະຖາມສະກັນດະເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ສະກັນດະ-ຍານໂນດາ-ຕີຣຖະ ແລະເຫດໃດ ຍານະວາປີ ຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນແມ່ນແຕ່ໃນຫມູ່ເທວະ. ສະກັນດະເລົ່າຕຳນານກຳເນີດ: ໃນຍຸກໂບຮານ ອີສານ (ຮູບແບບຂອງຣຸດຣະ) ເຂົ້າສູ່ພື້ນທີ່ກາສີ ເຫັນມະຫາລິງຄະອັນສະຫວ່າງໄສ ທີ່ສິດທະ, ໂຍຄີ, ຄັນທະວະ ແລະບໍລິວານເທວະກຳລັງບູຊາ. ທ່ານປາດຖະນາອາບລ້າງລິງຄະນັ້ນດ້ວຍນ້ຳເຢັນ ຈຶ່ງຂຸດຄຸນດະດ້ວຍຕຣິສູນ ດຶງນ້ຳໃຕ້ດິນອອກມາຫຼາຍ ແລະເຮັດອະພິເສກຊ້ຳໆດ້ວຍສາຍນ້ຳແລະພາຊະນະນັບພັນ. ພຣະສິວະພໍໃຈ ປະທານພອນ; ອີສານຂໍໃຫ້ຕີຣຖະນີ້ມີນາມຂອງພຣະສິວະ. ພຣະສິວະຈຶ່ງປະກາດໃຫ້ເປັນ “ສິວະ-ຕີຣຖະ” ອັນສູງສຸດ ອະທິບາຍ “ສິວະຍານ” ເປັນປັນຍາທີ່ລະລາຍເປັນນ້ຳດ້ວຍອຳນາດທິບ ແລະຕັ້ງນາມວ່າ “ຍານໂນດາ” ພ້ອມສັນຍາວ່າເຫັນກໍບໍລິສຸດ ແຕະຕ້ອງແລະຈິບນ້ຳກໍໄດ້ຜົນເທົ່າພິທີຍັດໃຫຍ່. ບົດນີ້ຍັງກ່າວເຖິງຜົນບຸນທາງພິທີແລະຈັນຍາ: ການເຮັດສຣາດທະ ແລະປິນດະດານທີ່ນີ້ ໃຫ້ບຸນແກ່ບັນພະບຸລຸດເພີ່ມພູນ ມີການທຽບກັບ ຄະຍາ, ປຸສກະຣະ, ກຸຣຸກເຊຕຣະ. ການອົບວາສໃນວັນອັດຖະມີ/ຈະຕຸຣທະສີ ແລະວັນເອກາດະສີ (ຈິບນ້ຳຕາມກຳນົດ) ນຳໄປສູ່ການຮູ້ແຈ້ງລິງຄະພາຍໃນ. ຍັງມີອຳນາດປົກປ້ອງ: ສັດອຸປະທັດ ແລະໂຣຄາພະຍາດສົງບົບໄດ້ໂດຍເຫັນນ້ຳຕີຣຖະຂອງພຣະສິວະ; ແລະການອະພິເສກລິງຄະດ້ວຍນ້ຳຍານໂນດາ ເທົ່າກັບອະພິເສກດ້ວຍນ້ຳຕີຣຖະທັງປວງ. ຕໍ່ມາ ສະກັນດະເລົ່າອິຕິຫາສະເກົ່າທີ່ຜູກພັນກັບຍານະວາປີ: ຄອບຄົວພຣາຫມັນ ແລະລູກສາວຜູ້ມີຄຸນທຳສູງ ອຸທິດຕົນໃນການອາບນ້ຳແລະຮັບໃຊ້ວັດ. ມີການພະຍາຍາມລັກພາໂດຍວິທະຍາທະຣະ, ການປະທະຮຸນແຮງກັບຣາກສະ, ຄວາມຕາຍແລະການສືບຕໍ່ຂອງກຳ. ໃນຕອນຫຼັງ ຊີວິດໃໝ່ໆກັບມາຕັ້ງຫຼັກທີ່ພຣະພັກຕິ—ລິງຄະອາຣຈະນາ, ວິພູຕິ, ຣຸດຣາກຊະ—ເຫນືອກວ່າເຄື່ອງປະດັບໂລກີ. ທ້າຍບົດຍັງລຽນລຳດັບຕີຣຖະ/ສະຖານບູຊາຫຼາຍແຫ່ງໃນກາສີ ເພື່ອຕອບຢ່າງແຜນທີ່ພິທີກຳຂອງເມືອງສັກສິດນີ້.
Adhyaya 34
Maṇikarṇikā as Mokṣabhū and Jñānavāpī as Jñānadā (Liberation-Field and Knowledge-Well)
ບົດນີ້ວາງແຜນທີ່ທາງທິດສະດີສາສະໜາຂອງພູມທັດແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໃນນະຄອນກາສີເປັນສອງພາກ. ພາກທຳອິດ ສະກັນດະອະທິບາຍມະນິກະຣະນິກາ (Maṇikarṇikā) ຢູ່ໃກ້ svargadvāra ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ປະຕູສະຫວັນ” ແລະຍົກຍ້ອງບົດບາດຂອງ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ໃນການປົດປ່ອຍ. ມີມູນຄວາມຄິດວ່າ ພຣະສິວະປະທານ śruti ທີ່ “ແຕະຕ້ອງພຣະພຣະຫມະ” (brahmaspṛś) ໃຫ້ແກ່ສັດທີ່ຖືກທຸກຂ໌ໃນສັງສາຣ. ບົດນີ້ຍືນຢັນວ່າ ມະນິກະຣະນິກາເປັນ mokṣabhū ທີ່ສູງສຸດ—ການພົ້ນທຸກຂ໌ບັນລຸໄດ້ທີ່ນີ້ ເຫນືອກວ່າທາງຍົກຍ້າຍອື່ນໆເຊັ່ນ ໂຢກະ, ສາມຄະຍະ ຫຼື vrata ແລະຖືກເອີ້ນວ່າທັງ “svargabhū” ແລະ “mokṣabhū”. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ຂະຫຍາຍໄປສູ່ທິດສະດີສັງຄົມ: ຜູ້ສັດທາຈາກທຸກ varṇa ແລະ āśrama—ພຣາຫມະນທີ່ຮຽນເວດ ແລະເຮັດຍັດຍະ, ກະສັດຜູ້ປະກອບພິທີບູຊາ, ແມ່ຍິງ pativratā, ພໍ່ຄ້າຜູ້ມີຊັບດ້ວຍທຳ, śūdra ຜູ້ດຳເນີນທາງຈິດທຳ, brahmacārin, gṛhastha, vānaprastha ແລະນັກບວດ (ekadaṇḍin/tridaṇḍin)—ລ້ວນເຂົ້າຫາມະນິກະຣະນິກາເພື່ອ niḥśreyasa ຄືຄວາມດີສູງສຸດ. ພາກທີສອງ ເລື່ອນໄປຫາການພົບພາຂອງ ກະລາວະຕີ (Kalāvatī) ກັບ Jñānavāpī ໃກ້ Śrī Viśveśvara. ເມື່ອນາງເຫັນ ແລະແຕະຕ້ອງບໍ່ນ້ຳສັກສິດ (ຮວມທັງການເຫັນໃນຮູບວາດ) ນາງເກີດອາການສະເທືອນໃຈແລະຮ່າງກາຍຢ່າງແຮງ—ສະລົບ, ນ້ຳຕາໄຫຼ, ຕົວສັ່ນ—ແລ້ວຟື້ນຄືນ ແລະເກີດຄວາມຮູ້ອະດີດຊາດ (bhavāntara-jñāna). ຜູ້ຕິດຕາມພະຍາຍາມປອບໃຈ ແຕ່ຂໍ້ຄວາມອະທິບາຍວ່າເປັນການຕື່ນຮູ້ດ້ວຍອຳນາດຂອງສະຖານທີ່. ນາງເລົ່າອະດີດວ່າເຄີຍເປັນສາວພຣາຫມະນໃນກາສີ ແລະຜ່ານເຫດການຖືກລັກພາ, ຄວາມຂັດແຍ່ງ, ພົ້ນຄຳສາບ ແລະເກີດໃໝ່ເປັນທິດາກະສັດ ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ Jñānavāpī ເປັນບ່ອນປະທານປັນຍາ. ທ້າຍບົດຍັງກ່າວແບບ phalaśruti ວ່າ ການອ່ານ, ສວດ, ຫຼືຟັງເລື່ອງມົງຄຸນຂອງ Jñānavāpī ຈະນຳໄປສູ່ກຽດສັກສີໃນ Śivaloka ໂລກຂອງພຣະສິວະ.
Adhyaya 35
अविमुक्तमहात्म्य–सदाचारविधि (Avimukta’s Supremacy and the Discipline of Sadācāra)
ອັດທະຍາຍ 35 ເລີ່ມດ້ວຍ ກຸມພະໂຍນີ (ອະກັດສະຍະ) ສັນລະເສີນ ອະວິມຸກຕະ-ກາສີ ເປັນກະເສດຕຣະສູງສຸດ ເຫນືອກວ່າທີຣຖະ ແລະ ພື້ນທີ່ແຫ່ງໂມກສະອື່ນໆ ທັງໝົດ. ທ່ານຍັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນສາມປະການ—ຄົງຄາ, ວິສເວສະວະຣະ, ກາສີ—ເປັນຈຸດຮ່ວມແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ. ຕໍ່ມາທ່ານຖາມບັນຫາທີ່ເປັນຈິງ: ໃນຍຸກກະລິ/ຕິສະຍະ ອິນຊີບໍ່ໝັ້ນຄົງ ແລະ ກຳລັງໃນຕະປັສ, ໂຍກະ, ວຣະຕະ, ທານ ລົດຖອຍ ຈະເຂົ້າເຖິງການຫຼຸດພົ້ນໄດ້ແນວໃດ? ສະກັນດະຕອບໂດຍຍ້າຍນ້ຳໜັກຈາກການບຳເນັດອັນພິເສດ ໄປສູ່ ສະດາຈາຣະ (ວິໄນຈິດໃຈ-ຈັນຍາ) ເປັນເທັກນິກພື້ນຖານຂອງທຳມະ. ອັດທະຍາຍນີ້ຈັດລຳດັບສັດຕະວະ ແລະ ຜູ້ຮູ້, ຍົກຍ້ອງຄວາມປະພຶດຂອງພຣາຫມັນຜູ້ມີວິໄນ ແລະ ກຳນົດວ່າ ສະດາຈາຣະ ແມ່ນຮາກຂອງທຳມະ. ມັນລາຍຊື່ ຍະມະ (ສັດຍະ, ກະສະມາ, ອະຫິງສາ) ແລະ ນິຍະມະ (ສະເຈົາຈະ, ສະນານະ, ທານ, ສະວາດະຍາຍະ, ອຸປະວາສະ), ສອນໃຫ້ຊະນະສັດຕູພາຍໃນ (ກາມະ, ໂກຣະທະ ແລະອື່ນໆ) ແລະ ຢ້ຳວ່າມີແຕ່ທຳມະເທົ່ານັ້ນທີ່ຕິດຕາມຄົນໄປຫຼັງຄວາມຕາຍ. ຕອນທ້າຍມີພາກຂັ້ນຕອນຍາວ ກ່ຽວກັບຄວາມບໍລິສຸດປະຈຳວັນ ແລະ ລະບຽບຕອນເຊົ້າ: ທິດທາງແລະຄວາມເປັນສ່ວນຕົວໃນການຂັບຖ່າຍ, ຈຳນວນການຊຳລະດ້ວຍດິນແລະນ້ຳ, ວິທີອາຈະມະນະ ແລະ ຂໍ້ຫ້າມ, ກົດການຖູແຂ້ວ (ມີວັນຈັນທຣະຄະຕິທີ່ຫ້າມ), ການກຳກັບດ້ວຍມັນຕຣະ, ການສັນລະເສີນການອາບນ້ຳເຊົ້າ, ແລະ ສັນທະຍາເຊົ້າພ້ອມພິທີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ (ຕັຣປະນະ, ໂຮມະ, ການໃຫ້ອາຫານ). ອັດທະຍາຍປິດທ້າຍໂດຍຊູ້ວ່ານີ້ແມ່ນວິທີ “ນິດຕະຕະມະ” ທີ່ຄວນປະຕິບັດປະຈຳ ເພື່ອໃຫ້ຊີວິດທາງທຳມະໝັ້ນຄົງ.
Adhyaya 36
Sadācāra and Brahmacarya Regulations (सदाचार–ब्रह्मचर्यविधान)
ສະກັນດະໄດ້ກ່າວແກ່ກຸມພະຈະ (ອະກັສຕະຍະ) ວ່າຈະອະທິບາຍ “ສະດາຈາຣະ” ໃຫ້ຊັດເຈນຍິ່ງຂຶ້ນ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ມີປັນຍາຕົກໃນຄວາມມືດແຫ່ງອະວິດຍາ. ບົດນີ້ວາງກອບ “ດວິຈະ” ຄື ເກີດຈາກແມ່ ແລະ “ເກີດຄັ້ງທີສອງ” ຜ່ານພິທີອຸປະນະຍະນະ; ພ້ອມທັງສຳຫຼວດສັງສະກາຣະວິທີຕາມພຣະເວດ ຈາກພິທີກ່ຽວກັບການປະສົມພັນ/ການຕັ້ງຄັນ ໄປຈົນເຖິງພິທີເດັກນ້ອຍ ແລະສຸດທ້າຍແມ່ນອຸປະນະຍະນະຕາມເວລາຂອງແຕ່ລະວັນນະ. ຕໍ່ມາ ບົດນີ້ລະບຸວິນັຍຂອງນັກຮຽນພຣະຫມະຈາຣິນ: ການຊຳລະລ້າງ (ເຊົາຈະ), ອາຈະມະນະ, ການທຳຄວາມສະອາດແຂ້ວ, ອາບນ້ຳພ້ອມມັນຕຣາ, ບູຊາສັນທະຍາ, ອັກນິກາຣະຍະ, ການຄຳນັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະການຮັບໃຊ້ຜູ້ເຖົ້າແລະອາຈານ. ມີກົດເກນເລື່ອງການຂໍອາຫານ (ພິກສາ), ການຄວບຄຸມຄຳເວົ້າ, ການກິນຢ່າງມີຂອບເຂດ ແລະການຫ້າມສິ່ງທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຫຼົງໄຫຼ, ການທຳຮ້າຍ, ການນິນທາ, ແລະການສຳຜັດທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ. ບົດນີ້ຍັງກຳນົດວັດຖຸ ແລະຂະໜາດຂອງ ເມກະລາ, ຢັດຍະໂຍປະວີຕະ, ດັນດະ, ແລະອະຈິນ ຕາມວັນນະ; ແບ່ງພຣະຫມະຈາຣິນເປັນ ອຸປະກຸຣວານ ແລະ ໄນສະຖິກ. ທ່ານເນັ້ນວ່າການຢູ່ໃນອາສຣະມະແມ່ນຈຳເປັນ; ການປະພຶດປະຕິບັດທີ່ບໍ່ມີພື້ນຖານອາສຣະມະຈະໄຮ້ຜົນ. ສ່ວນສຳຄັນໄດ້ສັນລະເສີນການຮຽນພຣະເວດ, ບົດພຣະນະວະ (ໂອມ) ແລະວະຍາຫຣິຕິກັບຄາຍະຕຣີ, ພ້ອມລຳດັບພະລັງຂອງຈະປະ (ອອກສຽງ, ອຸປາງຊຸ, ໃນໃຈ). ບົດນີ້ຈັດອັນດັບບົດບາດຄູ (ອາຈາຣະຍະ, ອຸປາທະຍາຍະ, ຣິດວິຈ) ແລະຍົກຍ້ອງແມ່-ພໍ່-ຄູ ເປັນສາມປະການທີ່ການເຮັດໃຫ້ພໍໃຈເປັນຕະປະສູງສຸດ. ດ້ວຍພຣະຫມະຈາຣະອັນມີວິນັຍ ແລະພຣະກະຣຸນາຂອງວິສເວສະ ຈຶ່ງນຳໄປສູ່ການເຖິງກາສີ, ປັນຍາ ແລະນິຣວານ; ແລ້ວປິດທ້າຍດ້ວຍການປ່ຽນໄປຫາຫົວຂໍ້ລັກສະນະຂອງແມ່ຍິງ ແລະເກນຄວາມເໝາະສົມໃນການແຕ່ງງານ.
Adhyaya 37
Strī-lakṣaṇa-vicāra (Examination of Women’s Physical Marks) | Chapter 37
ບົດທີ 37 ເປັນຄໍາສອນທາງທຳມະທີ່ຖືກຍົກໃຫ້ແກ່ພຣະສະກັນດະ ວ່າດ້ວຍການພິຈາລະນາ «ລັກສະນະ» (lakṣaṇa) ອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະ ອັນບໍ່ເປັນມົງຄຸນ ທີ່ນິຍົມນໍາໃຊ້ກັບຮ່າງກາຍຂອງແມ່ຍິງ ເພື່ອຄວາມສຸກໃນຄອບຄົວ. ຕອນເລີ່ມກ່າວວ່າ ຄວາມຜາສຸກໃນເຮືອນຜູກພັນກັບຄູ່ຄອງທີ່ «ມີລັກສະນະດີ» ຈຶ່ງຄວນກວດເບິ່ງເພື່ອຄວາມຈະເລີນ ແລະ ສະຫວັດດີ. ຈາກນັ້ນ ບົດໄດ້ກໍານົດພື້ນຖານການປະເມີນ 8 ປະການ: ຮູບຮ່າງ, ວົງ/ການຫມຸນຂອງຂົນຫຼືຜິວ, ກິ່ນ, ເງົາ, ພະລັງຊີວິດ/ນິໄສ, ສຽງ, ທ່າເດີນ, ແລະ ສີຜິວ; ແລ້ວກວດຈາກຫົວຈົນເຖິງຕີນ. ມັນລຽນລໍາດັບລັກສະນະຂອງຕີນ ນິ້ວຕີນ ເລັບ ຂໍ້ຕີນ ນ່ອງ ຫົວເຂົ່າ ຂາອ່ອນ ແອວ ສະໂພກ ບ່ອນລັບ ທ້ອງ ສະດື ຂ້າງລໍາຕົວ ໜ້າອົກ ເຕົ້ານົມ ບ່າ ແຂນ ມື ແລະ ເສັ້ນລາຍຝາມື, ຄໍ, ໃບໜ້າ, ຮິມຝີປາກ, ແຂ້ວ, ຕາ, ຜົມ ແລະ ອື່ນໆ ພ້ອມຜົນທໍານາຍເຊັ່ນ ຊັບສິນ ກຽດສັກສີ ລູກຫຼານ ຫຼື ເຄາະຮ້າຍ. ຍັງກ່າວເຖິງສັນຍາລັກໃນຝາມື/ຝາຕີນ ເຊັ່ນ ດອກບົວ ສັງຂ໌ ຈັກຣາ ສະວັສຕິກາ ແລະ «ຜົນ» ຕາມຮູບແບບເສັ້ນ. ທ້າຍບົດ ແນະນໍາໃຫ້ຜູ້ຮູ້ທັນກວດລັກສະນະ ແລະ ຫຼີກເວັ້ນລັກສະນະບໍ່ດີໃນການເລືອກຄູ່ສົມລົດ ພ້ອມຊີ້ນໍາໄປສູ່ການສົນທະນາເລື່ອງຮູບແບບການແຕ່ງງານຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 38
Adhyāya 38 — Vivāha-bheda, Gṛhastha-ācāra, Atithi-sevā, and Nitya-karma (Marriage Types, Householder Ethics, Hospitality, Daily Duties)
ບົດນີ້ເປັນຄໍາສອນທາງທຳ–ຈັນຍາຂອງພຣະສະກັນດະ ວ່າດ້ວຍຫຼັກປະພຶດຂອງຊີວິດຄອບຄົວ ແລະຜົນກຳຂອງການປະພຶດ. ເລີ່ມດ້ວຍການແບ່ງ vivāha (ການແຕ່ງງານ) 8 ປະເພດ ໂດຍຈໍາແນກຮູບແບບທີ່ຖືກທຳ ເຊັ່ນ brāhma, daiva, ārṣa, prājāpatya ແລະຮູບແບບທີ່ຖືກຕໍານິ ຫຼືຕໍ່າກວ່າ ເຊັ່ນ āsura, gāndharva, rākṣasa, paiśāca ພ້ອມຜົນຊໍາລະຫຼືຜົນເສຍຫາຍຂອງແຕ່ລະຢ່າງ. ຕໍ່ມາຂະຫຍາຍໄປຫາວິໄນຂອງຄົນຄອບຄົວ: ການເຂົ້າຫາຄູ່ຄອງໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມ (ṛtu-kāla) ແລະການຫ້າມໃນເວລາ/ບ່ອນທີ່ບໍ່ຄວນ. ມີກົດ ācāra ກ່ຽວກັບຄວາມບໍລິສຸດ ຄໍາເວົ້າ ການສຳລວມ ແລະການຄົບຄົນ. ສ່ວນສໍາຄັນອະທິບາຍ pañca-yajña ແລະຈັນຍາການຕ້ອນຮັບແຂກ (atithi-sevā) ຮວມທັງການບູຊາປະຈໍາວັນ vaiśvadeva ແລະຜົນຮ້າຍຂອງການລະເລີຍ. ຍັງມີຄໍາແນະນໍາເລື່ອງ dāna (ທານ) ແລະຜົນບຸນ, ຄໍາເຕືອນເລື່ອງ anadhyāya (ເງື່ອນໄຂທີ່ບໍ່ຄວນຮຽນ/ສອນ), ແລະຄໍາສອນໃຫ້ເວົ້າຄວາມຈິງທີ່ເປັນປະໂຫຍດ ພ້ອມຫຼີກຫ່າງມິດຊົ່ວ; ທ້າຍບົດເປັນການປູທາງໄປສູ່ກອບເລື່ອງກາສີ ເພື່ອຈະສັນລະເສີນ Avimukta ໃນບົດຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 39
Avimukta-Kāśī: Accelerated Merit, Avimukteśvara Liṅga, and a Royal-Mythic Etiology
ອັດທະຍາຍ 39 ເລີ່ມດ້ວຍ ສະກັນດາ ສອນ ອະກັສຕະຍະ ເລື່ອງລາວ “ທຳລາຍບາບ” ທີ່ຍຶດໂຍງກັບ ອະວິມຸກຕະ-ກາສີ. ພຣະອົງອະທິບາຍກະເສດຕະນີ້ດ້ວຍຄຸນລັກສະນະທາງອຸປນິສັດ: ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ເກີນການຄິດປຸງແຕ່ງ, ບໍ່ມີຮູບ, ບໍ່ປາກົດ ແຕ່ກ່າວວ່າພຣະສະພາບນັ້ນແຜ່ຊຶມໃນທົ່ງກາສີຢ່າງໃຫ້ຄວາມຫຼຸດພົ້ນເປັນພິເສດ. ຕໍ່ມາ ສະກັນດາ ນຳເສີນການປຽບທຽບທາງການພົ້ນທຸກ: ສິ່ງທີ່ບ່ອນອື່ນຕ້ອງໃຊ້ໂຢກະແຮງ, ທານໃຫຍ່, ຫຼື ຕະປະສະຍາຍາວນານ ໃນກາສີກັບສຳເລັດໄດ້ດ້ວຍການຖວາຍດອກໄມ້/ໃບ/ໝາກ/ນ້ຳ, ນັ່ງສະຫງົບສະມາທິໄມ່ດົນ, ອາບນ້ຳຄົງຄາ, ແລະ ໃຫ້ທານ—ເພາະກຽດສັກສິດຂອງສະຖານທີ່ ຈຶ່ງນັບເປັນ “ຍິ່ງໃຫຍ່”. ພາກຕໍ່ໄປເປັນຕຳນານອະທິບາຍ: ໃນຍຸກໜຶ່ງມີໄພແຫ້ງແລ້ງຍາວນານ ແລະ ສັງຄົມລົ້ມສະລາຍ, ພຣະພຣະຫມາ ຕັ້ງກະສັດ ຣິປຸນຊະຍະ (ດິໂວດາສະ) ໃຫ້ຟື້ນຟູລະບຽບ. ເລື່ອງນຳໄປສູ່ການຍ້າຍຖິ່ນ ແລະ ການເຈລະຈາຂອງ ຣຸດຣະ/ຊິວະ ກັບ ພູມັນດາຣະ ຈົນສຸດທ້າຍຊີ້ວ່າ ຊິວະຍັງສະຖິດຢູ່ໃນກາສີຜ່ານຮູບລິງຄະ. ທ້າຍສຸດ ຍົກຍ້ອງ ອະວິມຸກເຕສະວະຣະ ເປັນ “ອາດິ-ລິງຄະ”: ການເຫັນ, ລະລຶກ, ສຳຜັດ, ບູຊາ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ໄດ້ຍິນນາມ ກໍຊ່ວຍລະລາຍບາບທີ່ສະສົມ ແລະ ຄາຍພັນທະກຳໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ. ຍັງກ່າວເຖິງການມາພົບກັນເປັນຄາວໆຂອງລິງຄະອື່ນໆ ແລະ ການສັນລະເສີນຈະປະມີວິໄນ ແລະ ພັກຕິ ໃນກະເສດຕະນີ້.
Adhyaya 40
Avimukteśvara–Kṣetra-prāpti, Gṛhastha-dharma, and Ethical Regulations (अविमुक्तेश्वर-क्षेत्रप्राप्ति तथा गृहस्थधर्म-नियमाः)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນການສົນທະນາທາງທິດສະດີທີ່ຂັບເຄື່ອນດ້ວຍຄໍາຖາມ. ອະກັສຕະຍະຂໍໃຫ້ພຣະສະກັນດະອະທິບາຍເພີ່ມເຕີມເຖິງມະຫາຕະມະຂອງອະວິມຸກເຕຊະ ແລະວິທີ “ເຂົ້າເຖິງ/ເຂົ້າໃກ້” ອະວິມຸກເຕຊະວະຣະ-ລິງຄະ ແລະອະວິມຸກຕະ-ເຂດສັກສິດ. ພຣະສະກັນດະຈຶ່ງປ່ຽນຈາກການສັນລະເສີນໄປສູ່ການວາງລະບຽບ ເພື່ອຊີ້ນໍາຈັນຍາບັນຂອງຜູ້ປາຖະໜາຜົນທາງວິນຍານໃນເຂດນີ້. ມີການລະບຸອາຫານຕ້ອງຫ້າມ ແລະແບບແຜນການບໍລິໂພກທີ່ບໍ່ຄວນ, ພ້ອມອະທິບາຍນ້ໍາໜັກຂອງບາບຈາກຮິງສາ (ຄວາມຮຸນແຮງ) ໂດຍເນັ້ນເລື່ອງການກິນເນື້ອ ແລະຂໍ້ຍົກເວັ້ນໃນພິທີກໍາທີ່ຈໍາກັດ. ທໍາມະຖືກວາງເປັນຕົ້ນກໍາເນີດຂອງສຸກ ແລະເປົ້າໝາຍອັນສູງສຸດ. ຕໍ່ມາຂະຫຍາຍໄປຫາການປົກຄອງຄອບຄົວ: ກົດເກນຂອງທານ, ໜ້າທີ່ຕໍ່ຜູ້ພຶງພາ ແລະແຂກ, ລະບົບປັນຈະ-ຍັດຍະ ແລະວຽກປະຈໍາວັນ. ຍັງກ່າວເຖິງຄວາມບໍລິສຸດທາງສັງຄົມ-ພິທີ: ຄວາມເໝາະສົມໃນການແຕ່ງງານ, ສະຖານະຂອງແມ່ຍິງໃນວາທະກໍາຄວາມບໍລິສຸດ, ແລະການຫ້າມຄໍາເວົ້າທີ່ເຮັດຮ້າຍ ຫຼືການຄ້າທີ່ເອົາປຽບ. ທ້າຍສຸດຢືນຢັນວ່າການດໍາລົງຊີວິດຢ່າງມີວິໄນໃນກາສີເປັນເສັ້ນທາງສາສະໜາທີ່ຄົບຖ້ວນ ແລະກາສີ-ເສວາເປັນຍອດແຫ່ງບຸນ.
Adhyaya 41
वनाश्रम–परिव्राजकधर्मः तथा षडङ्गयोग–प्राणायामविधिः (Forest-Dweller and Renunciant Ethics; Six-Limbed Yoga and Prāṇāyāma Method)
ບົດນີ້ເປັນຄໍາສອນຂອງພຣະສກັນດະ ວ່າດ້ວຍວິນັຍທາງທຳສໍາລັບຊ່ວງບັ້ນປາຍຊີວິດ ໃນອາສຣົມທີ 3 ແລະ 4. ຕອນຕົ້ນອະທິບາຍການຍ້າຍຈາກຄົນເຮືອນ (gṛhastha) ໄປສູ່ຜູ້ຢູ່ປ່າ (vānaprastha): ລະອາຫານຈາກບ້ານເມືອງ, ຫຼຸດຄວາມຄອບຄອງ, ຮັກສາພັນທະ pañca-yajña, ແລະດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍຜັກ–ຮາກ–ໝາກ (śāka–mūla–phala) ພ້ອມວິທີຈັດການ ແລະຂໍ້ຫ້າມຕ່າງໆ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງອຸດົມຄະຕິຂອງປະຣິວຣາຊະກ/ຍະຕິ: ເດີນທາງລໍາພັງ, ບໍ່ຍຶດຕິດ, ມີຈິດເສມອພາບ, ຄວບຄຸມຄໍາເວົ້າ, ຮັກສາອະຫິງສາຢ່າງລະມັດລະວັງ (ຮວມທັງຂໍ້ຈໍາກັດຕາມລະດູການ) ແລະຖືຂອງໃຊ້ນ້ອຍໆ ເຊັ່ນ ພາຊະນະບໍ່ແມ່ນໂລຫະ, ໄມ້ທ່ອນ, ເສື້ອຜ້າງ່າຍໆ; ພ້ອມເຕືອນເຖິງການຕິດພັນທາງອາລົມ. ສຸດທ້າຍຫັນໄປສູ່ທາງມົກສະ: ātmajñāna ແມ່ນຫົວໃຈ, ໂຍຄະເປັນວິນັຍຊ່ວຍເສີມ, ແລະ abhyāsa ແມ່ນກົນໄກແຫ່ງຄວາມສໍາເລັດ. ອະທິບາຍ ṣaḍaṅga-yoga—āsana, prāṇāyāma, pratyāhāra, dhāraṇā, dhyāna, samādhi—ພ້ອມລາຍລະອຽດເກືອບທຸກດ້ານ: ທ່ານັ່ງ, ສະຖານທີ່ເໝາະສົມ, ຂັ້ນຕອນການຫາຍໃຈ, ອັນຕະລາຍຈາກການຝືນ, ສັນຍານ nāḍī-śuddhi ແລະຜົນທີ່ສັນຍາໄວ້. ບົດສະຫຼຸບຊີ້ວ່າຄວາມໝັ້ນຄົງໃນໂຍຄະນໍາໄປສູ່ການຫມົດພັນທະພິທີກຳ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ; ພ້ອມຍົກຍ້ອງກາສີວ່າເປັນສະຖານທີ່ທີ່ເຂົ້າເຖິງ kaivalya ໄດ້ງ່າຍເມື່ອປະກອບກັບວິທີໂຍຄະ។
Adhyaya 42
कालचिह्नवर्णनम् (Signs of Approaching Death and the Turn to Kāśī)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນບົດສົນທະນາແບບສອນທາງທຳ ເມື່ອອະກັດສະຕະຍະຖາມກຸມາຣະ (ສະກັນດະ) ວ່າຈະຮູ້ໄດ້ແນວໃດເມື່ອຄວາມຕາຍ (ກາລະ) ໃກ້ເຂົ້າມາ ແລະມີສັນຍານ (ຈິຫນານິ) ໃດປາກົດໃນຜູ້ມີຮ່າງກາຍ. ກຸມາຣະລຽງລຳດັບອາການທາງກາຍແລະການຮັບຮູ້: ຮູບແບບການໄຫຼຂອງລົມຫາຍໃຈຜ່ານຮູດັງ, ການຮັບຮູ້ຜິດປົກກະຕິ, ຄວາມແຫ້ງແລະສີຜິວປ່ຽນ, ຄວາມຜິດປົກກະຕິຂອງເງົາ/ພາບສະທ້ອນ, ແລະຄວາມຝັນອັນອຸບາດ; ພ້ອມທັງຜູກໂຍງອາການແຕ່ລະຢ່າງກັບເວລາຊີວິດທີ່ເຫຼືອຈາກມື້ເຖິງເດືອນ. ຕໍ່ມາ ບົດສອນຫັນຈາກການສັງເກດອາການໄປສູ່ຄຳແນະນຳທາງທຳ: ເວລາບໍ່ອາດຖືກ “ຫຼອກລວງ” ໄດ້ ຈຶ່ງຄວນຝຶກໂຍຄະຢ່າງມີວິໄນ ຫຼືເຂົ້າພຶງກາສີ, ໂດຍຍົກຍ້ອງວິສເວສະວະຣະເປັນທີ່ພຶງສູງສຸດ. ພາກຫຼັງເນັ້ນມະຫາດມະຍະຂອງກາສີ: ການຢູ່ອາໄສໃນວາຣານາສີ, ການບູຊາແລະການໄດ້ສຳຜັດກັບວິສເວສະວະຣະ ຊ່ວຍຂ້າມພົ້ນຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ກາລີ, ເວລາ, ຄວາມແກ່ ແລະບາບ. ທ້າຍສຸດກ່າວເຖິງຄວາມແກ່ (ຊະຣາ) ເປັນເຄື່ອງໝາຍໃຫຍ່ຂອງຄວາມສື່ມຖອຍ ແລະເຊີນຊວນໃຫ້ໄປຫາກາສີກ່ອນທີ່ຄວາມອ່ອນແອຈະຈຳກັດການປະຕິບັດທຳ.
Adhyaya 43
दिवोदास-राज्यवर्णनम् तथा वैश्वानरमूर्त्यपसारणम् (Divodāsa’s Rule in Kāśī and the Withdrawal of the Vaiśvānara Form)
ອະກັສຕະຍະ ທູນຖາມ ພຣະສະກັນດະ ເຖິງເຫດທີ່ ຕຣິໂລຈະນະ (ພຣະສິວະ) ລະທິ້ງ ກາສີ ໄປຍັງ ມັນດາຣາ ແລະ ກະສັດ ດິໂວດາສ ໄດ້ຂຶ້ນຄອງອໍານາດແນວໃດ. ພຣະສະກັນດະ ບອກວ່າ ເພາະເຄົາລົບພຣະວາຈາ ຂອງ ພຣະພຣະຫມາ ພຣະສິວະ ຈຶ່ງເສດຈາກໄປມັນດາຣາ; ທ່ານເທວະອື່ນໆ ກໍລະທິ້ງສະຖານສັກສິດຂອງຕົນ ແລະ ຕິດຕາມໄປ. ເມື່ອສະພາເທວະ ຫາຍໄປ ດິໂວດາສ ສ້າງການປົກຄອງຢ່າງບໍ່ມີຜູ້ຕໍ່ຕ້ານ ຕັ້ງ ວາຣານາສີ ເປັນນະຄອນຫຼວງອັນໝັ້ນຄົງ ແລະ ປົກຄອງຕາມ ປຣະຊາ-ທັມ. ວັນນະທັງຫຼາຍ ປະຕິບັດໜ້າທີ່ ການຮຽນຮູ້ ແລະ ການຕ້ອນຮັບແຂກ ເຈີຣິນ ບໍ່ມີອາຊະຍາກໍາ ຫຼື ການຂູດຮີດ; ສຽງສະຫວັນຂອງການສະທອນພຣະເວດ ແລະ ດົນຕຣີ ດັງກ້ອງໃນເມືອງ. ເທວະທັງຫຼາຍ ບໍ່ພົບຈຸດອ່ອນໃນນະໂຍບາຍ ແລະ ການບໍລິຫານ (ṣāḍguṇya, caturupāya ແລະອື່ນໆ) ຈຶ່ງໄປປຶກສາຄູອາຈານ ແລະ ເລືອກວິທີແຊກແຊງທາງອ້ອມ. ພຣະອິນທຣະ ສັ່ງໃຫ້ ອັກນິ (ໄວສວານະຣະ) ຖອນຮູບທີ່ຕິດຕັ້ງໄວ້ອອກຈາກດິນແດນ; ເມື່ອໄຟຈາກໄປ ການປຸງອາຫານ ແລະ ການບູຊາຖວາຍຂອງ ຖືກລົບກວນ, ຄົວຫຼວງລາຍງານວ່າໄຟຫາຍ, ແລະ ດິໂວດາສ ຮູ້ທັນວ່າເປັນກົນອຸບາຍຂອງເທວະ.
Adhyaya 44
काशीवियोगज्वरः, मणिकर्णिकामाहात्म्यस्तुति, दिवोदासवियोजनार्थं योगिन्यादेशः (Kāśī-Viyoga Fever; Praise of Maṇikarṇikā; Commissioning the Yoginīs regarding Divodāsa)
ອັດທະຍາຍ 44 ເປັນເລື່ອງທາງທິດສະດີສາສະໜາທີ່ແບ່ງເປັນ 3 ຊ່ວງ. (1) ສະກັນດະພັນລະນາພຣະສິວະຢູ່ໃນວິມານປະດັບເພັດພອຍສະຫວ່າງໄສ ແຕ່ກັບຖືກ “ໄຂ້ເພາະພັດພາກຈາກກາສີ” (Kāśī-viyoga-ja jvara) ຄອບງຳ. ພາບພາລາດອກສ໌ຖືກນຳໃຊ້: ພຣະອົງບໍ່ເຈັບປ່ວຍຈາກພິດ (ນີລະກັນຖະ) ແຕ່ກັບ “ຮ້ອນ” ດ້ວຍແສງຈັນ ເພື່ອຊູຄວາມສຳຄັນການໄຖ່ບາບຂອງກາສີ. (2) ພຣະປາຣະວະຕີໃຫ້ຄຳປອບໃຈຕາມທຳມະ ແລະສັນລະເສີນກາສີ—ໂດຍສະເພາະ ມະນິກັນນິກາ—ວ່າບໍ່ມີແດນໃດເທົ່າທຽມ; ຄວາມຢ້ານກົວ ແລະການເກີດໃໝ່ຖືກລົບລ້າງ; ແລະການຫຼຸດພົ້ນເຂົ້າເຖິງໄດ້ໂດຍການຕາຍ/ການສະລະທີ່ກາສີ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຕະປະ, ພິທີ, ຫຼືຄວາມຮູ້ຢ່າງດຽວ. (3) ພຣະສິວະຮັບຄວາມປາຖະໜາຈະກັບຄືນ ແຕ່ພົບຂໍ້ຈຳກັດດ້ານທຳມະ-ການເມືອງ: ກະສັດ ດິໂວດາສ ປົກຄອງກາສີຢ່າງທຳມະຕາມພຣະພຣະຫມາ. ພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ຂັບໄລ່ກະສັດຜູ້ຊອບທຳດ້ວຍກຳລັງ ແຕ່ມອບໝາຍໃຫ້ກຸ່ມໂຢກິນີໃຊ້ ໂຢກະມາຍາ ເຮັດໃຫ້ດິໂວດາສເກີດຄວາມບໍ່ຢາກຢູ່ ເພື່ອໃຫ້ພຣະສິວະ “ຟື້ນຟູ” ວາຣານາສີໄດ້ໂດຍບໍ່ລະເມີດທຳມະ.
Adhyaya 45
योगिनीवृन्दप्रवेशः, नामजपफलम्, पूजाकालविधानम् (Yoginī Host’s Entry, Fruits of Name-Recitation, and Worship Timing)
ບົດນີ້ເລົ່າວ່າກຸ່ມໂຍຄິນີເຂົ້າສູ່ນະຄອນກາສີດ້ວຍການປິດບັງພາຍໃຕ້ອຳນາດມາຍາ। ພວກນາງປ່ຽນຮູບເປັນບົດບາດສັງຄົມຫຼາຍຢ່າງ ແລະຖືກຝຶກຝົນວິຊາສະເພາະ ເພື່ອເຄື່ອນໄຫວໃນເຮືອນເຮືອນ ແລະສະຖານທີ່ສາທາລະນະໂດຍບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດຮູ້, ຊີ້ໃຫ້ເຫັນພະລັງງານລຶກລັບຂອງເມືອງສັກສິດນີ້. ພວກນາງປຶກສາກັນວ່າ ແມ່ນແຕ່ພຣະນາຍຂອງພວກນາງຈະບໍ່ພໍໃຈ ກໍບໍ່ອາດລະທິ້ງກາສີໄດ້, ເພາະກາສີເປັນທີ່ສຳເລັດເປົ້າໝາຍມະນຸດສີ່ປະການ ແລະເປັນສະໜາມສັກຕິພິເສດຂອງພຣະສຳພູ. ຕໍ່ມາ ວະຍາສະຖາມເຖິງນາມຂອງໂຍຄິນີ, ຜົນຂອງການພະຊະນາໃນກາສີ, ເວລາງານບຸນທີ່ເໝາະສົມ ແລະວິທີບູຊາທີ່ຖືກຕ້ອງ. ສະກັນດະຕອບດ້ວຍບັນຊີນາມໂຍຄິນີເປັນຄຳສວດປົກປ້ອງ ແລະຮັບຮອງວ່າ ການສວດນາມສາມເທື່ອຕໍ່ມື້ຈະລະງັບຄວາມຮົ່ວຮ້າຍ ແລະກຳຈັດທຸກຂ໌ທີ່ເກີດຈາກສັດຕູອຳນາດລຶກລັບ. ທ້າຍບົດກຳນົດລະບຽບພິທີ: ເຄື່ອງບູຊາ, ທູບແລະໂຄມໄຟ, ມະຫາບູຊາລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ, ລຳດັບນະວະມີເລີ່ມຈາກ ອາສວິນ ສຸກລະ ປະຕິປະດາ, ພິທີກາງຄືນໃນກຣິສນະປັກສະ, ຈຳນວນໂຮມະພ້ອມວັດຖຸກຳນົດ, ແລະຍາຕຣາປະຈຳປີໃນ ຈິຕຣະ-ກຣິສນະ ປະຕິປະດາ ເພື່ອບັນເທົາອຸປະສັກໃນເຂດສັກສິດ; ການນົບນ້ອມທີ່ມະນິກັນນິກາຖືກກ່າວວ່າປົກປ້ອງຈາກອຸປະສັກທັງປວງ.
Adhyaya 46
लोळार्क-आदित्यप्रादुर्भावः (Manifestation and Glory of Lolārka Āditya at Asisaṃbheda)
ບົດ 46 ເປັນເລື່ອງທາງເທວະວິທະຍາ–ຈິດທຳ ທີ່ສະກັນດະເລົ່າວ່າ ຫຼັງເຫດການໂຢກິນີ ພຣະເຈົ້າໄດ້ມອບໝາຍໃຫ້ພຣະອາທິດ (ອຳຊຸມາລີ/ຣະວິ) ໄປກາສີ–ວາຣານາສີຢ່າງຮວດເລັວ ເພື່ອສັງເກດວ່າ ພຣະຣາຊາດິໂວດາສະ ຜູ້ເປັນດັ່ງຮ່າງຂອງທຳມະ ຈະຖືກສັ່ນຄອນໂດຍການຕໍ່ຕ້ານທຳມະໄດ້ຫຼືບໍ່. ມີຄຳເຕືອນວ່າ ການດູຖູກກະສັດຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນທຳມະເປັນບາບໜັກ ແລະ ກາມະ, ໂກຣະທະ, ໂລພະ, ໂມຫະ, ມັດສະຣະ, ອະຫັງກາຣະ ບໍ່ຄວນຊະນະໃນດິນແດນນັ້ນ ເມື່ອຄວາມໝັ້ນຄົງໃນທຳມະຍັງຢູ່. ຣະວິປາຖະໜາຈະເຫັນກາສີ ຈຶ່ງປ່ຽນຮູບປອມຫຼາຍຢ່າງຕະຫຼອດໜຶ່ງປີ—ນັກບຳເນັດ, ພະຂໍທານ, ຜູ້ຄິດຄົ້ນພິທີ, ນັກມາຍາ, ນັກປັນຍາ, ຄົນຄອບຄົວ, ຜູ້ສະຫຼະໂລກ—ແຕ່ບໍ່ພົບຄວາມຜິດທາງສິນທຳໃນອານາຈັກ. ເມື່ອກັງວົນວ່າຈະກັບໄປໂດຍບໍ່ສຳເລັດ ລາວຄິດຈະຢູ່ກາສີ ແລະສັນລະເສີນຄຸນຄ່າອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ທີ່ຊ່ວຍລົບລ້າງຄວາມຜິດຂອງຜູ້ເຂົ້າມາ. ຕໍ່ມາ ພຣະອາທິດໄດ້ສະຖາປະນາພຣະອາທິດ 12 ພາກໃນກາສີ (ທວາດະສະ ອາດິຕະຍະ) ໂດຍເນັ້ນ “ໂລລາຣກະ” ຊື່ທີ່ເກີດຈາກຄວາມຢາກເຫັນກາສີຢ່າງແຮງກ້າ (ໂລລາ). ບົດນີ້ກຳນົດສະຖານທີ່ໂລລາຣກະຢູ່ອະສິສຳເບດາ ທາງໃຕ້ ແລະອະທິບາຍພິທີຈາລິກ: ຍາຕຣາປະຈຳປີໃນເດືອນມາຣກະສີຣສະ (ໂດຍສະເພາະຕິຖິ 6/7 ແລະວັນອາທິດ), ອາບນ້ຳທີ່ຈຸດບັນຈົບ ຄົງຄາ–ອະສິ, ຂັ້ນຕອນສຣາດທະ, ແລະຜົນບຸນທີ່ເພີ່ມພູນຂອງທານແລະພິທີ—ໂດຍພິເສດໃນເວລາສຸລິຍະຄຣາສ—ກ່າວວ່າສູງກວ່າຕີຣຖະທີ່ມີຊື່ສຽງ. ທ້າຍສຸດ ຍືນຢັນວ່າເປັນຄວາມຈິງ ບໍ່ແມ່ນຄຳສັນລະເສີນລ້ວນໆ ແລະປະຕິເສດຜູ້ດູຖູກດ້ວຍຄວາມສົງໄສ ພ້ອມຈຳກັດບໍ່ໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານຂົງເຂດເວດະ.
Adhyaya 47
Uttarārka–Barkarīkuṇḍa Māhātmya (The Glory of Uttarārka and the Origin of Barkarī Kuṇḍa)
ບົດນີ້ກ່າວເຖິງຕີຣຖະຂອງພຣະອາທິດໃນກາສີ: ທາງເໜືອມີສະລະນ້ຳອັນສູງສົ່ງຊື່ ອາຣກະກຸນດະ (Arkakuṇḍa) ມີເທວະຜູ້ສະຫວ່າງ “ອຸຕຕະຣາຣກະ” (Uttarārka) ເປັນປະທານ ຄຸ້ມຄອງກາສີ ແລະຂັບໄລ່ຄວາມທຸກພະຍາດ. ສະກັນດະເລົ່ານິທານກໍ່ກຳເນີດ: ພຣາຫມັນ ປຣິຍະວຣະຕະ (Priyavrata) ວົງສາອາເຕຣຍະ ເປັນຜູ້ມີສີນ ແລະຮັກການຕ້ອນຮັບແຂກ ແຕ່ກັງວົນຫນັກເລື່ອງຫາຄູ່ຄອງທີ່ເໝາະສົມໃຫ້ລູກສາວຜູ້ດີມີຝີມື. ຄວາມກັງວົນນັ້ນກາຍເປັນ “ຈິນຕາ-ຊະວະຣະ” (cintā-jvara) ໄຂ້ແຫ່ງຄວາມຄິດຫຼາຍ ຮັກສາບໍ່ຫາຍ ຈົນທ່ານເສຍຊີວິດ. ພັນລະຍາຂອງທ່ານຕາມອຸດົມຄະຕິພະຕິວຣະຕາ ຕາມສາມີໄປ ປະລະລູກສາວໃຫ້ເປັນກຳພ້າ. ລູກສາວຍຶດຖືພຣະຫມະຈັນຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແລະບຳເນັດຕະປະສະຢ່າງເຂັ້ມງວດໃກ້ອຸຕຕະຣາຣກະ. ມີແພະເພດຍິງ (ajā-śāvī) ປາກົດທຸກມື້ເປັນພະຍານສງົບ. ພຣະສິວະພ້ອມພຣະປາຣະວະຕີເຫັນຄວາມອົດທົນນັ້ນ ແລະຕາມຄຳຊັກຊວນຂອງເທວີ ພຣະສິວະປະທານພອນ. ນາງຂໍພອນບໍ່ໃຫ້ຕົນເອງ ແຕ່ຂໍໃຫ້ແພະກ່ອນ ສະແດງຈິດໃຈພາໂຣປະກາຣະ (ເພື່ອປະໂຫຍດຜູ້ອື່ນ). ເທວະທັງຫຼາຍສັນລະເສີນວ່າ ຊັບສິນບໍ່ຍືນຍົງ ແຕ່ການເຮັດຄຸນແກ່ຜູ້ອື່ນຍືນຍົງ. ພຣະປາຣະວະຕີປະທານວ່າ ນາງຈະເປັນສະຫາຍອັນຮັກຂອງເທວີ ມີຄຸນລັກສະນະທິບ ແລະຍັງເປັນທິດາກະສັດແຫ່ງກາສີ ໄດ້ສຸກສົມບູນໃນໂລກ ແລະບັນລຸມົກສະອັນສູງສຸດ. ບົດນີ້ກຳນົດພິທີປະຈຳປີທີ່ອາຣກະກຸນດະ/ອຸຕຕະຣາຣກະ ໃນເດືອນປຸສຍະ (Puṣya) ວັນອາທິດ ໃຫ້ອາບນ້ຳແຕ່ເຊົ້າດ້ວຍໃຈເຢັນສະຫງົບ. ອາຣກະກຸນດະຈະໄດ້ຊື່ໃໝ່ວ່າ ບາຣກະຣີກຸນດະ (Barkarīkuṇḍa) ແລະໃຫ້ບູຊາຮູບຂອງນາງທີ່ນັ້ນ. ຟະລະສຣຸຕິທ້າຍກ່າວວ່າ ຜູ້ຟັງເລື່ອງນີ້ (ຮວມວົງຈອນ ໂລລາຣກະ ແລະ ອຸຕຕະຣາຣກະ) ຈະພົ້ນຈາກໂລກພະຍາດ ແລະຄວາມຍາກຈົນ.
Adhyaya 48
Adhyāya 48: Sāmbasya Śāpaḥ, Vārāṇasī-yātrā, and the Māhātmya of Sāmbāditya and Sāmbakuṇḍa (Samba’s Curse and Solar Worship in Kāśī)
ບົດນີ້ ສະກັນດະ ເລົ່າເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເມືອງດວາຣະກາ ກ່ຽວກັບ ພຣະກຣິດສະນະ, ນາຣະດະ ແລະ ສາມບະ ບຸດຂອງພຣະກຣິດສະນະ. ນາຣະດະມາຮອດເມືອງອັນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຈາກພຣະກຣິດສະນະ; ແຕ່ສາມບະຜູ້ຫຼົງຕົນໃນຄວາມງາມ ກັບບໍ່ສະແດງຄວາມນົບນ້ອມທີ່ຄວນ. ນາຣະດະໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະກຣິດສະນະແບບສ່ວນຕົວ ວ່າພຶດຕິກຳນັ້ນມີຜົນກະທົບຕໍ່ຈັນຍາ-ສັງຄົມ ເພາະຄວາມງາມຂອງວັຍໜຸ່ມອາດກໍ່ໃຫ້ໃຈຂອງສະຕຣີຫວັ່ນໄຫວ. ເມື່ອສາມບະຖືກເອີ້ນເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງສ່ວນພຣະອົງ ທ່າມກາງກຸ່ມສະຕຣີ ເຫດການຈົບລົງດ້ວຍຄຳສາບຂອງພຣະກຣິດສະນະ: ສາມບະຖືກປະສົບໂລກກຸດຖະ (ໂລກເລັບໂປຣຊີ) ເພື່ອເປັນການຕັກເຕືອນແລະປັບປຸງ. ຕໍ່ມາພຣະອົງຊີ້ນຳວິທີແກ້ໄຂ ໂດຍໃຫ້ໄປຍັງ ວາຣານາສີ/ກາສີ ອັນມີອຳນາດໃນການຊຳລະບາບ ແລະຊຳລະຈິດ ພາຍໃຕ້ພຣະວິສເວສະວະຣະ ແລະນ້ຳສັກສິດ. ໃນກາສີ ສາມບະບູຊາພຣະອາທິດ (ອຳຊຸມາລີ/ອາດິຕະຍະ) ແລະສ້າງ ຫຼືຜູກພັນກັບ ສາມບະກຸນດະ ຈົນກັບຄືນສູ່ສະພາບປົກກະຕິ. ບົດນີ້ຍັງໃຫ້ຄຳແນະນຳພິທີຕີຣຖະ ແລະຜົນບຸນ: ອາບນ້ຳທີ່ສາມບະກຸນດະໃນຍາມອາລຸນຂອງວັນອາທິດ, ບູຊາສາມບາດິຕະຍະ, ແລະປະຕິບັດໃນຊ່ວງ ມາຄະ-ສຸກລະ-ສັບຕະມີ (ຣະວິ-ສັບຕະມີ) ເຊື່ອວ່າຊ່ວຍບັນເທົາໂລກ, ລົບຄວາມໂສກ ແລະນຳຄວາມຜາສຸກ; ທ້າຍສຸດຈຶ່ງປ່ຽນໄປຫາເລື່ອງຕໍ່ໄປ (ດຣອຸປະດາດິຕະຍະ)។
Adhyaya 49
द्रौपदी-आदित्य-माहात्म्य तथा मयूखादित्य-गभस्तीश्वर-प्रतिष्ठा (Draupadī’s Āditya Māhātmya and the Mayūkhāditya–Gabhastīśvara Foundation Narrative)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການເລົ່າແບບຊັ້ນ (ສູຕ–ວະຍາສ–ສະກັນດະ) ແລະອ່ານຕົວລະຄອນມະຫາພາຣະຕະໃນແນວທິດສະດີທາງທຳ: ປານດະວະຖືກສະແດງເປັນຜູ້ປະກອບການທີ່ມີພະຣຸດຣະເປັນອົງປະກອບເພື່ອຟື້ນຟູລະບຽບ, ແລະນາຣາຍະນະຮັບຮູບກຣິສນະເພື່ອຄ້ຳຈຸນຈັນຍາບັນ. ໃນຍາມທຸກຍາກ ດຣໍປະດີບຳເນັດພັກຕິຢ່າງເຂັ້ມຂັ້ນຕໍ່ພຣະສູຣຍະ (ບຣັດນະ/ສະວິຕຣ) ແລະໄດ້ຮັບ «ອັກຊະຍະ-ສະຖາລິກາ» ພາຊະນະບໍ່ໝົດ ເປັນທາງອອກສຳລັບຄວາມຂາດແຄນແລະພັນທະຕ້ອນຮັບແຂກ. ຕໍ່ມາພຣະອາທິດໄດ້ຜູກພອນນີ້ເຂົ້າກັບພູມສັກສິດແຫ່ງກາສີ: ຜູ້ໃດບູຊາພຣະອາທິດທາງໃຕ້ຂອງວິສເວສະວະຣະ ຈະພົບການພົ້ນຈາກຄວາມຫິວໂຫຍ ແລະທຸກໂທດ, ຄວາມເສົ້າຫມອງຈະຖືກຂັບໄລ່, ແລະຈະໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງຈາກຄວາມຢ້ານ, ໂຣກໄພ, ແລະການພັດພາກ ດ້ວຍພັກຕິແລະດາຣະຊະນະໃນກາສີ. ພາກທີສອງເລົ່າການຕະປະສະຢ່າງຮຸນແຮງຂອງພຣະສູຣຍະທີ່ປັນຈະນະດາ-ຕີຣຖະ, ການສະຖາປະນາລິງຄະ «ກະພັສຕີສະວະຣະ» ແລະການນົບນ້ອມຕໍ່ເທວີຮູບ «ມັງຄະລາ/ເກົາຣີ». ພຣະສິວະປາກົດ ຊົມເຊີຍຕະປະສະ ຮັບສະໂຕຕຣະພຣະສິວະ ແລະສະຕຸຕິມັງຄະລາ-ເກົາຣີ, ແລ້ວປະທານຄຳສອນ: ການສວດ «ອັດສະຕະກະ 64 ນາມ» ແລະອັດສະຕະກະມັງຄະລາ-ເກົາຣີ ເປັນວິທີຊຳລະບາບປະຈຳວັນ ແລະນຳໄປສູ່ການເຂົ້າເຖິງກາສີອັນຫາຍາກ. ບົດນີ້ຍັງລະບຸພິທີ «ມັງຄະລາ-ວຣະຕະ» (ໂດຍສະເພາະໃນເດືອນໄຈຕຣະ ຂ້າງຂຶ້ນ ວັນທີ 3): ອົດອາຫານ, ຕື່ນຄ່ຳ, ບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງຖວາຍ, ລ້ຽງເດັກຍິງ, ໂຮມ ແລະທານ ເພື່ອຄວາມສຸກສະຫງົບແລະການຄຸ້ມຄອງຈາກເຄາະຮ້າຍ. ທ້າຍສຸດອະທິບາຍນາມ «ມະຢູຄາທິດຍະ» (ເຫັນແຕ່ລຳແສງ ບໍ່ເຫັນກາຍ) ແລະຜົນບູຊາ—ພົ້ນຈາກໂຣກໄພແລະຄວາມທຸກຍາກ ໂດຍສະເພາະວັນອາທິດ—ພ້ອມຟະລະສຣຸຕິວ່າຜູ້ຟັງເລື່ອງນີ້ຈະບໍ່ຕົກນະລົກ.
Adhyaya 50
खखोल्कादित्य-प्रादुर्भावः (The Manifestation and Merit of Khakholka Āditya)
ອັດທະຍາຍນີ້ເລີ່ມດ້ວຍພຣະສະກັນດະກ່າວລຽງຮູບພຣະອາທິດ (Āditya) ຫຼາຍພຣະອົງໃນນະຄອນວາຣານະສີ ແລະແນະນຳການປາກົດພິເສດຊື່ “ຂະຂໍລກາ ອາທິດຍະ” ຜູ້ຖືກສັນລະເສີນວ່າຊ່ວຍຂັບໄລ່ຄວາມທຸກທ້ອນ ແລະໂລກໄພ. ຕໍ່ມາເລື່ອງໄດ້ຜູກເຂົ້າກັບຕຳນານເກົ່າຂອງ ກັດຣູ ແລະ ວິນະຕາ: ການພະນັນເລື່ອງສີສັນຂອງມ້າ ອຸຈໄຈຫະສຣະວັດ ນຳໄປສູ່ການຫລອກລວງໂດຍລູກງູຂອງກັດຣູ ເຮັດໃຫ້ວິນະຕາຕົກເປັນທາດ. ກະຣຸດະເສົ້າໃຈຕໍ່ຊະຕາກຳຂອງແມ່ ແລະຖາມເງື່ອນໄຂການປົດປ່ອຍ ຈຶ່ງຖືກບອກໃຫ້ໄປນຳອະມຣິຕະ (ສຸທາ) ມາ. ວິນະຕາໄດ້ສອນກະຣຸດະເລື່ອງການພິຈາລະນາທາງທຳ ໂດຍເນັ້ນວ່າຢ່າໄດ້ທຳຮ້າຍພຣາຫມັນທີ່ອາດປະປົນຢູ່ໃນພວກນິສາດ ແລະໃຫ້ເຄື່ອງໝາຍຈຳແນກພ້ອມຄຳເຕືອນເຖິງອັນຕະລາຍຂອງການໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງຜິດທຳ. ການໄດ້ອະມຣິຕະຂອງກະຣຸດະຖືກວາງໄວ້ເປັນພາລະກິດເພື່ອປົດປ່ອຍແມ່ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຕົນເອງ. ທ້າຍສຸດ ຕຳນານຖືກນຳກັບມາສູ່ກາສີ: ພຣະສັງກະຣະ ແລະ ພຣະພາສະກະຣະ ຖືກກ່າວວ່າປະທັບຢູ່ດ້ວຍພຣະເມດຕາ. ຟະລາສຣຸຕິປະກາດວ່າ ເພີຍແຕ່ໄດ້ເຫັນ “ຂະຂໍລກາ” ທີ່ຕີຣຖະອັນມີຊື່ ກໍໄດ້ຮັບການບັນເທົາໂລກໄພຢ່າງວ່ອງໄວ ສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາ ແລະບໍລິສຸດດ້ວຍການຟັງເລື່ອງນີ້.
FAQs about Purva Ardha
It establishes a method for reading place as doctrine: sacred sites are presented as pedagogical terrains where devotion, ritual order, and liberation-claims are narrated through exemplary episodes and praises.
Merit is framed as arising from reverent approach—listening to the discourse, honoring sacred rivers and deities, and cultivating disciplined humility—rather than from mere physical travel alone.
Chapter 1 highlights an instructive episode involving Nārada and the Vindhya mountain, using dialogue and moral reflection to critique pride and to motivate refuge in the supreme deity (Viśveśa/Śiva).