Adhyaya 35

Verse 1

कुंभयोनिरुवाच । अविमुक्तं महाक्षेत्रं परनिर्वाणकारणम् । क्षेत्राणां परमं क्षेत्रं मंगलानां च मंगलम्

ກຸມພະໂຍນີ (ອະກັສຕະຍະ) ກ່າວວ່າ: “ອະວິມຸກຕະ ແມ່ນມະຫາເຂດສັກສິດ ເປັນເຫດໃຫ້ເຖິງນິຣວານອັນສູງສຸດ; ເປັນເຂດສູງສຸດໃນບັນດາເຂດທັງປວງ ແລະ ເປັນມົງຄຸນຍິ່ງໃນບັນດາມົງຄຸນທັງຫມົດ.”

Verse 2

श्मशानानां च सर्वेषां श्मशानं परमं महत् । पीठानां परमं पीठमूषराणां महोषरम्

“ໃນບັນດາປ່າຊ້າ (śmaśāna) ທັງປວງ ທີ່ນີ້ແມ່ນປ່າຊ້າອັນສູງສຸດແລະຍິ່ງໃຫຍ່; ໃນບັນດາປີຖະ (pīṭha) ທັງປວງ ທີ່ນີ້ແມ່ນປີຖະສູງສຸດ; ແລະໃນບັນດາດິນກັນດານທັງຫມົດ ທີ່ນີ້ແມ່ນ ‘ມະຫາອຸສະຣະ’ ອັນເຫນືອກວ່າທັງປວງ.”

Verse 3

धर्माभिलाषिबुद्धीनां धर्मराशिकरं परम् । अर्थार्थिनां शिखिरथ परमार्थ प्रकाशकम्

ສໍາລັບຈິດໃຈທີ່ໃຝ່ຫາທຳມະ ນີ້ເປັນຜູ້ກໍ່ເກີດກອງບຸນອັນສູງສຸດ; ແລະສໍາລັບຜູ້ແສວງຫາຊັບ ໂອ ສິຂິຣະຖະ ນີ້ສ່ອງແສງປະມາດຖະ—ຄວາມຈິງສູງສຸດ।

Verse 4

कामिनां कामजननं मुमुक्षूणां च मोक्षदम् । श्रूयते यत्र यत्रैतत्तत्र तत्र परामृतम्

ສໍາລັບຜູ້ຮັກກາມສຸກ ນີ້ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສຸກຕາມປາຖະໜາ; ແລະສໍາລັບຜູ້ໃຝ່ຫາການຫຼຸດພົ້ນ ນີ້ປະທານໂມກສະ. ບ່ອນໃດທີ່ໄດ້ຍິນນີ້ ບ່ອນນັ້ນແຫຼະແມ່ນອະມຣິດອັນສູງສຸດ।

Verse 5

क्षेत्रैकदेशवर्तिन्या ज्ञानवाप्याः कथां पराम् । श्रुत्वेमामिति मन्येहं गौरीहृदयनंदन

ເມື່ອໄດ້ຟັງກະຖາອັນສູງສຸດເກືອບ ‘ບໍ່ແຫ່ງຍານ’ (ຍານະວາປີ) ທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນສ່ວນໜຶ່ງຂອງເຂດສັກສິດນີ້ແລ້ວ ໂອ ຜູ້ເປັນຄວາມຊື່ນບານແຫ່ງດວງໃຈຂອງເກົາຣີ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຄິດຢ່າງນີ້

Verse 6

अणुप्रमाणमपि या मध्ये काशिविकासिनी । मही महीयसी ज्ञेया सा सिद्ध्यै न मुधा क्वचित्

ແມ່ນແຕ່ຈະນ້ອຍເທົ່າອະນູກໍຕາມ ບ່ອນທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ກາງກາສີນັ້ນ ພຶງຮູ້ວ່າຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າແຜ່ນດິນ; ມັນນໍາໄປສູ່ສິດທິ ແລະບໍ່ເຄີຍເປົ່າປະໂຫຍດ

Verse 7

कियंति संति तीर्थानि नेह क्षोणीतलेऽखिले । परं काशीरजोमात्र तुलासाम्यं क्व तेष्वपि

ໃນພື້ນຜິວໂລກທັງໝົດນີ້ ມີຕີຣຖະຫຼາຍປານໃດ! ແຕ່ໃນບັນດານັ້ນ ບ່ອນໃດຈະມີທີ່ຊັ່ງໃຫ້ເທົ່າກັນໄດ້ ແມ່ນແຕ່ຝຸ່ນຜົງນ້ອຍໆຂອງກາສີພຽງຈຸດດຽວ?

Verse 8

कियंत्यो न स्रवंत्योत्र रत्नाकर मुदावहाः । परं स्वर्गतरंगिण्याः काश्यां का साम्यमुद्वहेत्

ທີ່ນີ້ມີແມ່ນ້ຳຜູ້ນຳຄວາມປິຕິໄຫຼຫຼາຍປານໃດ ຈົນເຮັດໃຫ້ຣັດນາກະຣ (ມະຫາສະມຸດ) ເຕັມ; ແຕ່ໃນກາສີ ແມ່ນ້ຳໃດຈະສາມາດສະເໝີກັບຄົງຄາ ຜູ້ມີຄື້ນດັ່ງສະຫວັນ?

Verse 9

कियंति संति नो भूम्यां मोक्षक्षेत्राणि षण्मुख । परं मन्येऽविमुक्तस्य कोट्यंशोपि न तेष्वहो

ໂອ້ Ṣaṇmukha! ໃນໂລກນີ້ມີເຂດແຫ່ງໂມກສະຫຼາຍປານໃດ; ແຕ່ຕາມຄວາມເຫັນຂ້າ ບໍ່ມີແຫ່ງໃດທຽບໄດ້ແມ່ນແຕ່ສ່ວນໜຶ່ງໃນລ້ານຂອງອະວິມຸກຕະ—ອະນິດາ.

Verse 10

गंगा विश्वेश्वरः काशी जागर्ति त्रितयं यतः । तत्र नैःश्रेयसी लक्ष्मीर्लभ्यते चित्रमत्र किम्

ເນື່ອງຈາກທີ່ນັ້ນ ຄົງຄາ, ວິສເວສະວະຣ ແລະ ກາສີ—ທັງສາມ—ຕື່ນຮູ້ຢູ່ເສມອ, ຈຶ່ງໄດ້ຮັບລັກສະມີແຫ່ງໄນຫ໌ເສຣຍະສະ (ຄວາມເກສົມສູງສຸດ); ຈະມີອັນໃດນ່າປະຫລາດ?

Verse 11

कथमेषा त्रयी स्कंद प्राप्यते नियतं नरैः । तिष्ये युगे विशेषेण नितरां चंचलेंद्रियैः

ໂອ້ Skanda! ມະນຸດຈະບັນລຸສາມປະການນີ້ໄດ້ແນ່ນອນແນວໃດ—ໂດຍສະເພາະໃນຍຸກ Tiṣya ເມື່ອອິນທຣີຍະທັງຫຼາຍຊ່າງກະສັບກະສ່າຍຢ່າງຍິ່ງ?

Verse 12

तपस्तादृक्क्व वा तिष्ये तिष्ये योगः क्व तादृशः । क्व वा व्रतं क्व वा दानं तिष्ये मोक्षस्त्वतः कुतः

ໃນຍຸກ Tiṣya ຕະປະອັນເຊັ່ນນັ້ນຢູ່ໃສ? ໃນ Tiṣya ໂຍຄະອັນເຊັ່ນນັ້ນຢູ່ໃສ? ພຣະຕະອັນເຊັ່ນນັ້ນຢູ່ໃສ ແລະ ທານະອັນເຊັ່ນນັ້ນຢູ່ໃສ? ເຊັ່ນນັ້ນໃນ Tiṣya ໂມກສະຈະເກີດຈາກວິທີເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 13

विनापि तपसा स्कंद विनायोगेन षण्मुख । विना व्रतैर्विना दानैः काश्यां मोक्षस्त्वयेरितः

ໂອ ສະກັນດະ, ໂອ ສະນະມຸຂະ—ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີຕະປະ, ບໍ່ມີໂຍຄະ, ບໍ່ມີວຣະຕະ ແລະ ບໍ່ມີທານະ ທ່ານກໍໄດ້ປະກາດວ່າ ທີ່ກາຊີ ບັນລຸໂມກສະໄດ້

Verse 14

किं किमाचरता स्कंद काशी प्राप्येत तद्वद । मन्ये विना सदाचारं न सिद्ध्येयुर्मनोरथाः

ໂອ ສະກັນດະ ຂໍຈົ່ງບອກວ່າ ດ້ວຍການປະພຶດແນວໃດ ແລະ ວິໄນໃດ ຈຶ່ງຈະເຖິງກາຊີໄດ້ແທ້? ຂ້ອຍເຫັນວ່າ ບໍ່ມີສະດາຈາຣະ ຄວາມປາຖະໜາຍ່ອມບໍ່ສຳເລັດ

Verse 15

आचारः परमो धर्म आचारः परमं तपः । आचाराद्वर्धते ह्यायुराचारात्पापसंक्षयः

ສະດາຈາຣະແມ່ນທຳອັນສູງສຸດ; ສະດາຈາຣະແມ່ນຕະປະອັນສູງສຸດ. ດ້ວຍສະດາຈາຣະ ອາຍຸຍືນຂຶ້ນ ແລະ ດ້ວຍສະດາຈາຣະ ບາບຍ່ອມຫຼຸດລົງ

Verse 16

आचारमेव प्रथमं तस्मादाचक्ष्व षण्मुख । देवदेवो यथा प्राह तवाग्रे त्वं तथा वद

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ສະນະມຸຂະ ຂໍຈົ່ງອະທິບາຍສະດາຈາຣະເປັນອັນດັບທຳອິດ. ຈົ່ງເວົ້າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງ ດັ່ງທີ່ “ເທວະແຫ່ງເທວະ” ເຄີຍກ່າວຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ

Verse 17

स्कंद उवाच । मित्रावरुणजाख्यामि सदाचारं सतां हितम् । यदाचरन्नरो नित्यं सर्वान्कामानवाप्नुयात्

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ໂອ ບຸດແຫ່ງມິດຣະ ແລະ ວະຣຸນະ, ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍສະດາຈາຣະອັນເປັນປະໂຫຍດແກ່ສັດບຸລຸດ; ຜູ້ໃດປະພຶດເປັນນິດ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມປາຖະໜາອັນຄວນທັງປວງ

Verse 18

स्थावराः कृमयोऽब्जाश्च पक्षिणः पशवो नराः । क्रमेण धार्मिकास्त्वेते ह्येतेभ्यो धार्मिकाः सुराः

ສິ່ງຢູ່ນິ່ງ, ແມງໜອນ, ສັດເກີດໃນນ້ຳ, ນົກ, ສັດເດີຍະສານ ແລະ ມະນຸດ—ທັງໝົດນີ້ມີຄວາມສາມາດໃນທຳມະເພີ່ມຂຶ້ນຕາມລຳດັບ; ແລະເທວະທັງຫຼາຍສູງກວ່າໃນພະລັງທຳມະ।

Verse 19

सहस्रभागः प्रथमा द्वितीयोनुक्रमात्तथा । सर्व एते महाभागा यावन्मुक्ति समाश्रयाः

ຂັ້ນທຳອິດໄດ້ສ່ວນແບ່ງພັນເທົ່າ; ຂັ້ນທີສອງກໍດັ່ງນັ້ນຕາມລຳດັບ. ຂັ້ນອັນເປັນມງຄົດເຫຼົ່ານີ້ດຳເນີນໄປທີລະຂັ້ນ ຈົນເຖິງທີ່ພຶ່ງແຫ່ງໂມກະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)

Verse 20

चतुर्णामपि भूतानां प्राणिनोऽतीव चोत्तमाः । प्राणिभ्यामपि मुने श्रेष्ठाः सर्वे बुद्ध्युपजीविनः

ໃນບັນດາພູດທັງສີ່ປະເພດ ຜູ້ມີຊີວິດແມ່ນປະເສີດຢ່າງຍິ່ງ. ແລະໃນບັນດາຜູ້ມີຊີວິດ, ໂອ ມຸນີ, ຜູ້ດຳລົງຊີວິດໂດຍອາໄສປັນຍາ (ພຸດທິ) ແມ່ນດີທີ່ສຸດ

Verse 21

मतिमद्भ्यो नराः श्रेष्ठास्तेभ्यः श्रेष्ठास्तु वाडवाः । विप्रेभ्योपि च विद्वांसो विद्वद्भ्यः कृतबुद्धयः

ໃນບັນດາຜູ້ມີປັນຍາ ມະນຸດແມ່ນປະເສີດ; ແລະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຜູ້ມີວິໄນ ແລະຄຸນຄວາມດີແມ່ນສູງກວ່າ. ໃນບັນດາພຣາຫມະນະກໍຍັງມີຜູ້ຮູ້ຜູ້ສຶກສາສູງກວ່າ; ແລະສູງກວ່າຜູ້ຮູ້ຄືຜູ້ທີ່ປັນຍາສຳເລັດແລະໝັ້ນຄົງ

Verse 22

कृतधीभ्योपि कर्तारः कर्तृभ्यो ब्रह्मतत्पराः । न तेषामर्चनीयोऽन्यस्त्रिषु लोकेषु कुंभज

ເຫນືອກວ່າຜູ້ມີປັນຍາສຳເລັດ ແມ່ນຜູ້ກະທຳຜູ້ນຳທຳມະໃຫ້ເກີດຜົນ; ເຫນືອກວ່າຜູ້ກະທຳ ແມ່ນຜູ້ອຸທິດທັງໝົດແດ່ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman). ໂອ ກຸມພະຊະ, ໃນສາມໂລກ ສຳລັບທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດຄວນແກ່ການບູຊາ

Verse 23

अन्योन्यमर्चकास्ते वै तपोविद्याऽविशेषतः । ब्राह्मणो ब्रह्मणा सृष्टः सर्वभूतेश्वरो यतः

ພວກເຂົາແທ້ຈິງເປັນຜູ້ບູຊາກັນແລະກັນ ເທົ່າທຽມກັນໃນຕະປະແລະວິທະຍາອັນສັກສິດ। ເພາະພຣາຫມັນຖືກພຣະພຣົມສ້າງ ຈຶ່ງຖືກນັບວ່າເປັນເຈົ້າເຫນືອສັດທັງປວງ।

Verse 24

अतो जगत्स्थितं सर्वं ब्राह्मणोऽर्हति नापरः । सदाचारो हि सर्वार्हो नाचाराद्विच्युतः पुनः । तस्माद्विप्रेण सततं भाव्यमाचारशीलिना

ດັ່ງນັ້ນ ໂລກທັງປວງຈຶ່ງຕັ້ງຢູ່ໄດ້ໂດຍອາໄສພຣາຫມັນ; ຜູ້ຄວນໄດ້ຮັບການນັບຖືມີແຕ່ພຣາຫມັນ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນ. ສະດາຈາຣະ—ຄວາມປະພຶດຊອບ—ຄວນແກ່ກຽດທັງປວງ; ຜູ້ຫຼຸດຈາກຈາຣະຍ່ອມບໍ່ຄວນອີກ. ເພາະສະນັ້ນ ພຣາຫມັນພຶງເປັນຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນຈາຣະອັນດີເສມອ।

Verse 25

विद्वेष रागरहिता अनुतिष्ठंति यं मुने । विद्वांसस्तं सदाचारं धर्ममूलं विदुर्बुधाः

ໂອ ມຸນີ, ການປະພຶດໃດທີ່ນັກປັນຍາປະຕິບັດໂດຍປາດຈາກຄວາມຊັງແລະຄວາມຍຶດຕິດ ບັນດິດທັງຫຼາຍຮູ້ວ່າ ສະດາຈາຣະນັ້ນແມ່ນຮາກແຫ່ງທຳມະ।

Verse 26

लक्षणैः परिहीनोपि सम्यगाचारतत्परः । श्रद्धालुरनसूयुश्च नरो जीवेत्समाः शतम

ແມ່ນແຕ່ຄົນໜຶ່ງຈະຂາດເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກ ແຕ່ຖ້າເຂົາມຸ່ງໝັ້ນໃນຄວາມປະພຶດຊອບ ມີສັດທາ ແລະບໍ່ຈ້ອງຈັບຜິດຜູ້ອື່ນ ກໍອາດມີອາຍຸຮອດຮ້ອຍປີ।

Verse 27

श्रुतिस्मृतिभ्यामुदितं स्वेषु स्वेषु च कर्मसु । सदाचारं निषेवेत धर्ममूलमतंद्रितः

ຄວນບຳເນົາສະດາຈາຣະ—ຮາກແຫ່ງທຳມະ—ດ້ວຍຄວາມບໍ່ປະມາດ ຕາມທີ່ ສຣຸຕິ ແລະ ສມຣິຕິ ໄດ້ກ່າວໄວ້ ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບໜ້າທີ່ແລະການກະທຳຂອງຕົນໆ।

Verse 28

दुराचाररतो लोके गर्हणीयः पुमान्भवेत् । व्याधिभिश्चाभिभूयेत सदाल्पायुः सुदुःखभाक्

ຜູ້ຊາຍຜູ້ຫມົກມຸ່ນໃນຄວາມປະພຶດຊົ່ວ ຍ່ອມເປັນຜູ້ຖືກຕິຕຽນໃນໂລກ; ຖືກໂລກໄພຄອບງໍາ, ອາຍຸສັ້ນເສມອ ແລະເປັນຜູ້ຮັບທຸກຂ໌ໃຫຍ່.

Verse 29

त्याज्यं कर्म पराधीनं कायमात्मवशं सदा । दुःखी यतः पराधीनः सदैवात्मवशः सुखी

ວຽກງານໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ຕົນຕ້ອງພຶ່ງພາຜູ້ອື່ນ ຄວນລະເສຍ; ຄວນຮັກສາຊີວິດໃຫ້ຢູ່ໃນອໍານາດຕົນເອງເສມອ. ເພາະຜູ້ພຶ່ງພາຄົນອື່ນຍ່ອມທຸກຂ໌, ແຕ່ຜູ້ຄອງຕົນຍ່ອມສຸກເສມອ.

Verse 30

यस्मिन्कर्मण्यंतरात्मा क्रियमाणे प्रसीदति । तदेव कर्म कर्तव्यं विपरीतं न च क्वचित्

ການກະທໍາໃດທີ່ເມື່ອກະທໍາແລ້ວ ຈິດພາຍໃນສະຫງົບຜ່ອງໃສ ການກະທໍານັ້ນເທົ່ານັ້ນຄວນເຮັດ; ຢ່າເຮັດສິ່ງຕົກກັນເລີຍ.

Verse 31

प्रथमं धर्मसर्वस्वं प्रोक्ता यन्नियमा यमाः । अतस्तेष्वेव वै यत्नः कर्तव्यो धर्ममिच्छता

ກ່ອນອື່ນໝົດ—ອັນເປັນແກ່ນສານຂອງທັງໝົດແຫ່ງທຳ—ໄດ້ກ່າວວ່າແມ່ນ ຍະມະ ແລະ ນິຍະມະ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ປາຖະໜາທຳ ຄວນພາກພຽນໃນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໂດຍເຉົ້າຈົງ.

Verse 32

सत्यं क्षमार्जवं ध्यानमानृशंस्यमहिंसनम् । दमः प्रसादो माधुर्यं मृदुतेति यमा दश

ຄວາມສັດຈິງ, ຄວາມອະໄພ, ຄວາມຕົງ, ການພິຈາລະນາພາວະນາ, ຄວາມເມດຕາກະລຸນາ, ອະຫິງສາ (ບໍ່ເບຍບຽນ), ການສໍາລວມຕົນ, ຄວາມຜ່ອງໃສສະຫງົບ, ຄວາມອ່ອນຫວານໃນວາຈາແລະກິລິຍາ, ແລະຄວາມອ່ອນໂຍນ—ນີ້ແມ່ນຍະມະສິບປະການ.

Verse 33

शौचं स्नानं तपो दानं मौनेज्याध्ययनं व्रतम् । उपोषणोपस्थ दंडौ दशैते नियमाः स्मृताः

ຄວາມບໍລິສຸດ, ການອາບນ້ຳສັກສິດ, ຕະປະ, ການໃຫ້ທານ, ຄວາມສງົບປາກ, ການບູຊາ, ການສຶກສາຄຳພີ, ການຖືພຣະຕ, ການອົດອາຫານ ແລະ ການສຳລວມກາມ—ທັງສິບນີ້ເອີ້ນວ່າ “ນິຍະມະ” ຜູ້ຄ້ຳຈຸນທຳ, ໂດຍສະເພາະສຳລັບຜູ້ຫາບຸນໃນກາສີອັນສັກສິດ.

Verse 34

कामं क्रोधं मदं मोहं मात्सर्यं लोभमेव च । अमून्षड्वै रिणो जित्वा सर्वत्र विजयी भवेत्

ເມື່ອຊະນະສັດຕູ 6 ປະການ—ກາມ, ໂກຣດ, ມະດະ (ຄວາມຫຍິ່ງຍໂສເມົາ), ໂມຫະ, ມັດສະຣິຍະ (ອິດສາ) ແລະ ໂລພະ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມມີໄຊທຸກແຫ່ງ ທັງໃນຄວາມປະພຶດ ການບູຊາ ແລະ ເສັ້ນທາງອັນສູງສຸດ.

Verse 35

शनैः शनैः स चिनुयाद्धर्मं वल्मीक शृंगवत् । परपीडामकुर्वाणः परलोकसहायिनम्

ຄວນສະສົມທຳທີລະນ້ອຍທີລະນ້ອຍ ເຫມືອນຈອມປວກທີ່ສູງຂຶ້ນດ້ວຍເມັດທີລະເມັດ; ແລະໂດຍບໍ່ເບຍດບຽນຜູ້ອື່ນ ຈົ່ງກໍ່ສ້າງທຳທີ່ເປັນຜູ້ຊ່ວຍໃນໂລກໜ້າ.

Verse 36

धर्म एव सहायी स्यादमुत्र न परिच्छदः । पितृ मातृ सुत भ्रातृ योषिद्बंधुजनादिकः

ໃນໂລກໜ້າ ທຳເທົ່ານັ້ນເປັນຜູ້ຊ່ວຍ ບໍ່ແມ່ນຊັບສິນ; ບໍ່ມີພໍ່ ແມ່ ລູກ ອ້າຍນ້ອງ ເມຍ ຫຼື ຍາດພີ່ນ້ອງອື່ນໆ ຈະຕາມໄປໄດ້.

Verse 37

जायते चैकलः प्राणी प्रम्रियेत तथैकलः । एकलः सुकृतं भुंक्ते भुंक्ते दुष्कृतमेकलः

ສັດມີຊີວິດເກີດມາຜູ້ດຽວ ແລະ ຕາຍໄປກໍຜູ້ດຽວ; ຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ເສວຍຜົນແຫ່ງກຸສົນ ແລະ ຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ຊິມຜົນແຫ່ງອະກຸສົນ.

Verse 38

देहं पंचत्वमापन्नं त्यक्त्वा कौ काष्ठलोष्ठवत् । बांधवा विमुखा यांति धर्मो यांतमनुव्रजेत्

ເມື່ອກາຍກັບຄືນສູ່ທາດທັງຫ້າ ກໍຖືກປະຖິ້ມເຫມືອນທ່ອນໄມ້ ຫຼືກ້ອນດິນ. ຍາດພີ່ນ້ອງຫັນຫນ້າແລ້ວຈາກໄປ ແຕ່ທຳມະເທົ່ານັ້ນຕາມຜູ້ກຳລັງຈາກໄປ.

Verse 39

कृती संचिनुयाद्धर्मं ततोऽमुत्र सहायिनम् । धर्मं सहायिनं लब्द्ध्वा संतरेद्दुस्तरं तमः

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາພຶງສະສົມທຳມະໄວ້ເປັນຜູ້ຊ່ວຍໃນໂລກໜ້າ. ເມື່ອໄດ້ທຳມະເປັນສະຫາຍແລ້ວ ຍ່ອມຂ້າມພົ້ນຄວາມມືດອັນຂ້າມຍາກໄດ້.

Verse 40

संबंधानाचरेन्नित्यमुत्तमैरुत्तमैः सुधीः । अधमानधमांस्त्यक्त्वा कुलमुत्कर्षतां नयेत्

ຜູ້ມີປັນຍາພຶງຄົບຫາສຳພັນກັບຜູ້ດີທີ່ສຸດໃນຫມູ່ຜູ້ສູງສົງຢູ່ເສມອ. ລະທິ້ງຄົນຕ່ຳ ແລະຕ່ຳຍິ່ງ ແລ້ວນຳວົງຕະກູນໄປສູ່ຄວາມດີເລີດ.

Verse 41

उत्तमानुत्तमानेव गच्छन्हीनांश्च वर्जयन् । ब्राह्मणः श्रेष्ठतामेति प्रत्यवाये न शूद्रताम्

ພຣາຫມັນຜູ້ຄົບຫາແຕ່ຜູ້ດີ ແລະຜູ້ດີຍິ່ງ ພ້ອມທັງຫຼີກເວັ້ນຄົນຕ່ຳ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມສູງສົງ; ແຕ່ຖ້າຕົກໃນຄວາມປະພຶດຜິດທາງ ຍ່ອມບໍ່ຍົກຂຶ້ນ—ກັບເສື່ອມລົງສູ່ຄວາມຕ່ຳຕ້ອຍ.

Verse 42

अनध्ययनशीलं च सदाचारविलंघिनम् । सालसं च दुरन्नादं ब्राह्मणं बाधतेंऽतकः

ຄວາມຕາຍ (ອັນຕະກະ) ຈະຄອບງຳພຣາຫມັນຜູ້ລະເລີຍການຮຽນພຣະຄຳພີ ລະເມີດສະດາຈາຣະ ເກຍດຄ້ານ ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານບໍ່ບໍລິສຸດຫຼືບໍ່ສົມຄວນ. ດັ່ງນັ້ນ ຊີວິດອັນສັກສິດໃນກາສີຈຶ່ງຖືກຮັກສາໂດຍວິໄນ.

Verse 43

ततोऽभ्यसेत्प्रयत्नेन सदाचारं सदा द्विजः । तीर्थान्यप्यभिलष्यंति सदाचारिसमागमम्

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ເປັນດວິຊະຄວນພາກພຽນສະເໝີ ບໍາເນີນສະທາຈາຣ (ຄວາມປະພຶດດີ) ຢ່າງຈິງຈັງ। ແມ່ນແຕ່ສະຖານທີ່ຕີຣຖະກໍຍັງໂຫຍຫາການພົບພາຂອງຜູ້ມີສະທາຈາຣ។

Verse 44

रजनीप्रांतयामार्धं बाह्मः समय उच्यते । स्वहितं चिंतयेत्प्राज्ञस्तस्मिंश्चोत्थाय सवर्दा

ຄື່ງຫຼັງຂອງຍາມສຸດທ້າຍໃນຄືນ ເອີ້ນວ່າ “ພຣາຫມະມຸຫູຣຕະ”। ໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາພຶງຄິດໄຕ່ຕອງປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງຕົນ ແລ້ວລຸກຂຶ້ນ ຕັ້ງໃຈຢູ່ກັບມັນເສມອ।

Verse 45

गजास्यं संस्मरेदादौ तत ईशं सहांबया । श्रीरंगं श्रीसमेतं तु ब्रह्माण्या कमलोद्भवम्

ກ່ອນອື່ນພຶງລະລຶກເຖິງ ກະຊາສະຍະ (ພຣະຄະເນດ) ກ່ອນ; ຕໍ່ມາຈຶ່ງລະລຶກເຖິງ ອີສະ (ພຣະສິວະ) ພ້ອມພຣະແມ່ອັມບາ। ຕໍ່ຈາກນັ້ນລະລຶກເຖິງ ສຣີຣັງຄະ (ພຣະວິສນຸ) ພ້ອມພຣະສຣີ (ລັກສະມີ) ແລະຕໍ່ມາລະລຶກເຖິງ ພຣະພຣົມຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ ພ້ອມພຣະພຣົມມານີ।

Verse 46

इंद्रादीन्सकलान्देवान्वसिष्ठादीन्मुनीनपि । गंगाद्याः सरितः सर्वाः श्रीशैलाद्यखिलान्गिरीन्

ພຶງລະລຶກເຖິງ ພຣະອິນທຣະ ແລະເທວະທັງປວງ; ພ້ອມທັງ ວະສິດຖະ ແລະມຸນີທັງຫຼາຍດ້ວຍ। ລະລຶກເຖິງແມ່ນ້ຳທັງປວງເລີ່ມດ້ວຍ ຄົງຄາ ແລະພູເຂົາທັງສິ້ນເລີ່ມດ້ວຍ ສຣີໄສລະ।

Verse 47

क्षीरोदादीन्समुद्रांश्च मानसादि सरांसि च । वनानि नंदनादीनि धेनूः कामदुघादिकाः

ພຶງລະລຶກເຖິງມະຫາສະໝຸດທັງຫຼາຍ ເລີ່ມດ້ວຍ ກສີໂຣດະ (ສະໝຸດນ້ຳນົມ) ແລະສະຣະທັງປວງ ເລີ່ມດ້ວຍ ມານະສະ। ພຶງລະລຶກເຖິງປ່າທັງຫຼາຍ ເລີ່ມດ້ວຍ ນັນທະນະ ແລະໂຄຜູ້ປະທານຄວາມປາຖະໜາ ເລີ່ມດ້ວຍ ກາມະເທນຸ।

Verse 48

कल्पवृक्षादि वृक्षांश्च धातून्कांचनमुख्यतः । दिव्यस्त्रीरुर्वशीमुख्या गरुडादीन्पतत्त्रिणः

ພຶງລະລຶກເຖິງຕົ້ນໄມ້ທິບເລີ່ມດ້ວຍ ກັລປະວຣຶກສະ, ທາດໂລຫະເລີ່ມດ້ວຍ ຄໍາ; ນາງຟ້າເລີ່ມດ້ວຍ ອຸຣະວະຊີ, ແລະນົກຍິ່ງໃຫຍ່ເລີ່ມດ້ວຍ ຄຣຸດ।

Verse 49

नागाश्च शेषप्रमुखान्गजानैरावतादिकान् । अश्वानुच्चैःश्रवो मुख्यान्कौस्तुभादीन्मणीञ्छुभान्

ພຶງລະລຶກເຖິງນາຄາເລີ່ມດ້ວຍ ເສສະ, ຊ້າງເລີ່ມດ້ວຍ ໄອຣາວະຕະ; ມ້າເລີ່ມດ້ວຍ ອຸຈໄຉສຣະວັສ, ແລະແກ້ວມະນີມົງຄຸນເລີ່ມດ້ວຍ ເກົາສຕຸພະ।

Verse 50

स्मरेदरुंधतीमुख्याः पतिव्रतवतीर्वधूः । नैमिषादीन्यरण्यानि पुरीः काशीपुरीमुखाः

ພຶງລະລຶກເຖິງແມ່ຍິງຜູ້ຮັກສາພຣະຕິວຣະຕາ ເລີ່ມດ້ວຍ ອະຣຸນທະຕີ; ພຶງລະລຶກເຖິງປ່າສັກສິດເລີ່ມດ້ວຍ ໄນມິສະ; ແລະນະຄອນບຸນອັນບໍລິສຸດເລີ່ມດ້ວຍ ກາສີປຸຣີ।

Verse 51

विश्वेशादीनि लिंगानि वेदानृक्प्रमुखानपि । गायत्रीप्रमुखान्मंत्रान्योगिनः सनकादिकान्

ພຶງລະລຶກເຖິງລິງຄະເລີ່ມດ້ວຍ ວິສເວສະ, ພຣະເວທເລີ່ມດ້ວຍ ຣຶກເວທ; ມົນຕຣາເລີ່ມດ້ວຍ ຄາຍະຕຣີ, ແລະໂຍຄີເລີ່ມດ້ວຍ ສະນະກະ ແລະຣິສີອື່ນໆ।

Verse 52

प्रणवादिमहाबीजं नारदादींश्च वैष्णवान् । शिवभक्तांश्च बाणादीन्प्रह्लादादीन्दृढव्रतान्

ພຶງລະລຶກເຖິງມະຫາບີຊະເລີ່ມດ້ວຍ ປຣະນະວະ (ໂອມ), ພວກໄວສະນະວະເລີ່ມດ້ວຍ ນາຣະດະ; ຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະເລີ່ມດ້ວຍ ບານະ, ແລະຜູ້ຖືພຣະຕະອັນໝັ້ນຄົງເລີ່ມດ້ວຍ ປຣະຫລາດ।

Verse 53

वदान्यांश्च दधीच्यादीन्हरिश्चंद्रादि भूपतीन् । जननी चरणौ स्मृत्वा सर्वतीर्थोत्तमोत्तमौ

ພຶງລະນຶກໃນໃຈເຖິງພຣະບາດອັນບໍລິສຸດສູງສຸດຂອງແມ່—ທີ່ຖືກນັບວ່າເປັນຕີຣຖະອັນປະເສີດກວ່າທຸກຕີຣຖະ—ແລະພຶງລະນຶກເຖິງຜູ້ໃຫ້ທານຍິ່ງໃຫຍ່ເຊັ່ນ ດະທີຈິ ແລະກະສັດຕົວຢ່າງເລີ່ມແຕ່ ຫຣິສຈັນທຣາ ດ້ວຍ

Verse 54

पितरं च गुरूंश्चापि हृदि ध्यात्वा प्रसन्नधीः । ततश्चावश्यकं कर्तुं नैरृतीं दिशमाश्रयेत्

ດ້ວຍຈິດໃສສະຫງົບ ພຶງພິຈາລະນາໃນໃຈເຖິງບິດາ ແລະຄູອາຈານທັງຫຼາຍ; ແລ້ວຈຶ່ງເພື່ອກະທຳກິດຈຳເປັນ ພຶງອາໄສທິດໄນຣຶຕີ (ທິດຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້)

Verse 55

ग्रामाद्धनुःशतं गच्छेन्नगराच्च चतुर्गुणम् । तृणैराच्छाद्य वसुधां शिरः प्रावृत्य वाससा

ພຶງໄປໃຫ້ຫ່າງຈາກບ້ານໜຶ່ງຮ້ອຍຄວາມຍາວຄັນທະນູ ແລະຈາກເມືອງໃຫ້ໄກເປັນສີ່ເທົ່າ. ປູດິນດ້ວຍຫຍ້າ ແລະຄຸມສີສະດ້ວຍຜ້າ ແລ້ວພຶງປະພຶດຕາມຄວາມສົມຄວນ

Verse 56

कर्णोपवीत्युदग्वक्त्रो दिवसे संध्ययोरपि । विण्मूत्रे विसृजेन्मौनी निशायां दक्षिणामुखः

ໃນເວລາກາງວັນ—ແມ່ນແຕ່ໃນສອງຍາມສັນທະຍາດ້ວຍ—ພຶງພາດສາຍຍັຊໂຍປະວີຕໄວ້ເທິງຫູ ແລະຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ; ຮັກສາຄວາມມິດງຽບແລ້ວຈຶ່ງຂັບຖ່າຍອຸຈະ ແລະປັດສະວະ. ຕອນກາງຄືນພຶງຫັນໜ້າໄປທາງໃຕ້

Verse 57

न तिष्ठन्नाप्सु नो विप्र गो वह्न्यनिल संमुखः । न फालकृष्टे भूभागे न रथ्यासेव्यभूतले

ໂອ ພຣາຫມະນ, ບໍ່ພຶງກະທຳໃນຂະນະທີ່ຢືນຢູ່ໃນນ້ຳ; ບໍ່ພຶງຫັນໜ້າໄປທາງງົວ, ໄຟ, ຫຼືລົມ. ບໍ່ພຶງກະທຳເທິງດິນທີ່ພຶ່ງໄຖໃໝ່ ແລະບໍ່ພຶງກະທຳເທິງທາງ ຫຼືບ່ອນທີ່ຜູ້ຄົນໄປມາເປັນນິດ

Verse 58

नालोकयेद्दिशोभागाञ्ज्योतिश्चक्रं नभोमलम् । वामेन पाणिना शिश्नं धृत्वोत्तिष्ठेत्प्रयत्नवान्

ບໍ່ພຶງເບິ່ງໄປທາງທິດທັງຫຼາຍ ແລະບໍ່ພຶງຈ້ອງວົງແສງ ຫຼືຟ້າອັນໃສ. ຈັບອະໄວຍະວະລັບດ້ວຍມືຊ້າຍ ແລ້ວລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນແລະລະມັດລະວັງ.

Verse 59

अथो मृदं समादाय जंतुकर्करवर्जिताम् । विहाय मूषकोत्खातां शौचोच्छिष्टां च नाकुलाम्

ຕໍ່ມາໃຫ້ເອົາດິນສໍາລັບຊໍາລະ ທີ່ປອດຈາກແມງແລະກ້ອນຫີນນ້ອຍ. ຈົ່ງຫຼີກເວັ້ນດິນທີ່ໜູຂຸດ, ດິນທີ່ເຄີຍໃຊ້ຊໍາລະແລ້ວ, ແລະດິນຈາກຮູພັງພອນ (mongoose).

Verse 60

गुह्ये दद्यान्मृदं चैकां पायौ पंचांबुसां तराः । दश वामकरे चापि सप्त पाणिद्वये मृदः

ໃຫ້ທາດິນໜຶ່ງສ່ວນທີ່ອະໄວຍະວະລັບ ແລະທາຫ້າສ່ວນ (ພ້ອມນ້ໍາ) ທີ່ທະວານ. ຕໍ່ມາທາສິບສ່ວນທີ່ມືຊ້າຍ ແລະທາເຈັດສ່ວນທີ່ມືທັງສອງ.

Verse 61

एकैकां पादयोर्दद्यात्तिस्रः पाण्योर्मृदस्तथा । इत्थं शौचं गृही कुर्याद्गंधलेपक्षयावधि

ໃຫ້ທາດິນໜຶ່ງສ່ວນທີ່ຕີນແຕ່ລະຂ້າງ ແລະທາສາມສ່ວນທີ່ມືເຊັ່ນດຽວກັນ. ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຄົນຄອບຄົວພຶງຊໍາລະຈົນກິ່ນແລະຄາບເປື້ອນຫາຍໝົດ.

Verse 62

क्रमाद्द्वैगुण्यमेतस्माद्ब्रह्मचर्यादिषु त्रिषु । दिवाविहित शौचस्य रात्रावर्धं समाचरेत्

ຕາມລໍາດັບ ໃນສາມອາສຣົມເລີ່ມດ້ວຍພຣະຫມະຈັນຍາ (brahmacarya) ພຶງເພີ່ມປະລິມານການຊໍາລະນີ້ເປັນສອງເທົ່າ. ແລະໃນຕອນກາງຄືນ ພຶງປະຕິບັດເພີງຄື່ງໜຶ່ງຂອງທີ່ກໍານົດໄວ້ສໍາລັບຕອນກາງວັນ.

Verse 63

रुज्यर्धं च तदर्धं च पथि चौरादि बाधिते । तदर्धं योषितां चापि सुस्थे न्यूनं न कारयेत्

ເມື່ອເຈັບໄຂ້ ຫຼືກຳລັງຫຼຸດລົງເຖິງຄຶ່ງໜຶ່ງ ຫຼືໃນທາງເດີນຖືກໂຈນແລະອຸປະສັກອື່ນໆລົບກວນ ພຶງປະຕິບັດວັດຕະປະຕິບັດໄດ້ແຕ່ຄຶ່ງໜຶ່ງ. ສຳລັບແມ່ຍິງກໍອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດຄຶ່ງໜຶ່ງ; ແຕ່ເມື່ອສຸຂະພາບດີ ຢ່າເຮັດໃຫ້ນ້ອຍກວ່າທີ່ຄຳພີກຳນົດ.

Verse 64

अपि सर्वनदीतोयैर्मृत्कूटैश्चापि गोमयैः । आपादमाचरच्छौचं भावदुष्टो न शुद्धिभाक्

ແມ່ນແຕ່ຈະຊຳລະລ້າງຮອດຕີນດ້ວຍນ້ຳຈາກແມ່ນ້ຳທັງປວງ ດ້ວຍກ້ອນດິນ ແລະແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຂີ້ງົວ ກໍຕາມ, ຜູ້ທີ່ໃຈຂ້າງໃນເສົ້າໝອງຊົ່ວຮ້າຍ ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມບໍລິສຸດແທ້.

Verse 65

अर्चितः सविता सूते सुतान्पशु वसूनि च । व्याधीन्हरेद्ददात्यायुः पूरयेद्वांछितान्यपि

ເມື່ອບູຊາພຣະສະວິຕຣິ (ເທວະສຸລິຍະ) ພຣະອົງປະທານບຸດ ຝູງສັດ ແລະຊັບສິນ; ຂັບໄລ່ໂລກໄພ, ປະທານອາຍຸຍືນ, ແລະເຮັດໃຫ້ຄວາມປາດຖະໜາສຳເລັດດ້ວຍ.

Verse 66

आर्द्रधात्रीफलोन्माना मृदः शौचे प्रकीर्तिताः । सर्वाश्चाहुतयोप्येवं ग्रासाश्चांद्रायणेपि च । प्रागास्य उदगास्योवा सूपविष्टः शुचौ भुवि । उपस्पृशेद्विहीनायां तुषांगारास्थिभस्मभिः

ສຳລັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ປະລິມານດິນທີ່ໃຊ້ ກ່າວໄວ້ວ່າເທົ່າກັບຜົນທາດຣີ (ອາມະລະກີ) ທີ່ສົດ. ແລະປະລິມານດຽວກັນນີ້ ໃຊ້ກັບອາຮຸຕິທັງປວງ ແລະກັບຄຳຂ້າວໃນວັດຈັນທຣາຍະນະດ້ວຍ. ຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ຫຼືທາງເໜືອ ນັ່ງໃຫ້ຖືກລະບຽບເທິງພື້ນດິນອັນສະອາດ ແລ້ວພຶງເຮັດອຸປະສປຣິຊະ/ອາຈະມະນະ; ຖ້າ (ດິນ/ນ້ຳທີ່ເໝາະ) ບໍ່ມີ ອາດໃຊ້ແກບ, ຖ່ານ, ເຖົ່າກະດູກ ຫຼືເຖົ່າ ແທນໄດ້.

Verse 67

अनुष्णाभिरफेनाभिरद्भिर्हृद्गाभिरत्वरः । ब्राह्मणो ब्राह्मतीर्थेन दृष्टिपूताभिराचमेत्

ພຣາຫມັນພຶງເຮັດອາຈະມະນະຢ່າງບໍ່ຮີບຮ້ອນ ດ້ວຍນ້ຳທີ່ເຢັນ (ບໍ່ຮ້ອນ) ບໍ່ມີຟອງ ແລະສູງເຖິງລະດັບອົກ ໂດຍໃຊ້ພຣາຫມະ-ຕີຣຖະ (ທ່າມືຕາມວິທີ) ແລະໃຊ້ນ້ຳທີ່ຖືກຊຳລະໂດຍສາຍຕາອັນສຳລວມຂອງຕົນ.

Verse 68

कंठगाभिर्नृपः शुद्ध्येत्तालुगाभिस्तथोरुजः । स्त्रीशूद्रावास्य संस्पर्शमात्रेणापि विशुद्ध्यतः

ກະສັດຍ່ອມບໍລິສຸດດ້ວຍການຈິບນ້ຳໃຫ້ຮອດຄໍ; ຜູ້ປ່ວຍບ່ອນຂາ/ຂາໜີບ ບໍລິສຸດດ້ວຍນ້ຳທີ່ຮອດເພດານປາກ. ສະຕຣີ ແລະ ຊູດຣ ບໍລິສຸດໄດ້ແມ່ນແຕ່ສຳຜັດປາກເທົ່ານັ້ນ (ອາຈະມະນະຢ່າງຫຍໍ້ທີ່ສຸດ).

Verse 69

शिरः प्रावृत्य कंठं वा जले मुक्तशिखोऽपि च । अक्षालितपदद्वंद्व आचांतोप्यशुचिर्मतः

ແມ່ນແຕ່ຈຸ່ມຫົວ ຫຼື ຄໍ ໃນນ້ຳ ແລະ ປ່ອຍຜົມໃຫ້ຫຼຸດກໍຕາມ, ຖ້າຍັງບໍ່ໄດ້ລ້າງຕີນທັງຄູ່ ກໍຍັງຖືວ່າບໍ່ບໍລິສຸດ ແມ່ນແຕ່ໄດ້ເຮັດອາຈະມະນະແລ້ວກໍຕາມ.

Verse 70

त्रिः पीत्वांबु विशुद्ध्यर्थं ततः खानि विशोधयेत् । अंगुष्ठमूलदेशेन द्विर्द्विरोष्ठाधरौ स्पृशेत्

ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ ພຶງຈິບນ້ຳສາມເທື່ອ; ແລ້ວຈຶ່ງຊຳລະຮູຮ່າງກາຍທັງຫຼາຍ. ດ້ວຍໂຄນນິ້ວໂປ້ງ ພຶງແຕະຮິມຝີປາກເທິງ ແລະ ລຸ່ມ ຢ່າງລະສອງເທື່ອ.

Verse 71

अंगुलीभिस्त्रिभिः पश्चात्पुनरास्यं स्पृशेत्सुधीः । तर्जन्यंगुष्ठकोट्या च घ्राणरंध्रे पुनः पुनः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາພຶງແຕະປາກອີກຄັ້ງດ້ວຍນິ້ວສາມນິ້ວ; ແລະ ດ້ວຍປາຍນິ້ວຊີ້ກັບປາຍນິ້ວໂປ້ງ ພຶງແຕະຮູດັງຊ້ຳໆ.

Verse 72

अंगुष्ठानामिकाग्राभ्यां चक्षुः श्रोत्रे पुनः पुनः । कनिष्ठांगुष्ठयोगेन नाभिरंध्रमुपस्पृशेत्

ດ້ວຍປາຍນິ້ວໂປ້ງ ແລະ ປາຍນິ້ວນາງ ພຶງແຕະຕາ ແລະ ຫູ ຊ້ຳໆ. ແລະ ດ້ວຍການປະສານນິ້ວກ້ອຍກັບນິ້ວໂປ້ງ ພຶງແຕະຮູສະດືອ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງພິທີຊຳລະ.

Verse 73

स्पृष्ट्वा तलेन हृदयं समस्ताभिः शिरः स्पृशेत् । अंगुल्यग्रैस्तथा स्कंधौ सांबु सर्वत्र संस्पृशेत्

ໃຊ້ຝາມືແຕະທີ່ຫົວໃຈ ແລ້ວແຕະສະໜອງຫົວດ້ວຍນິ້ວທັງໝົດ; ໃຊ້ປາຍນິ້ວແຕະບ່າທັງສອງ ແລະພ້ອມນ້ຳ ຈົ່ງສຳຜັດຕາມພິທີໃຫ້ທົ່ວກາຍເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ.

Verse 74

आचांतः पुनराचामेत्कृते रथ्योपसर्पणे । स्नात्वा भुक्त्वा पयः पीत्वा प्रारंभे शुभकर्मणाम्

ເມື່ອໄດ້ເຮັດອາຈະມະນະແລ້ວໜຶ່ງຄັ້ງ ເມື່ອເຂົ້າໃກ້ທາງສາທາລະນະ ພຶງເຮັດອາຈະມະນະອີກ. ຫຼັງອາບນ້ຳ, ຫຼັງກິນເຂົ້າ, ຫຼັງດື່ມນົມ, ແລະເມື່ອເລີ່ມພິທີມົງຄຸນ ກໍຄວນເຮັດອາຈະມະນະ.

Verse 75

सुप्त्वा वासः परीधाय तथा दृष्ट्वाप्यमंगलम् । प्रमादादशुचिं स्पृष्ट्वा द्विराचांतः शुचिर्भवेत्

ຫຼັງຈາກນອນ, ຫຼັງຈາກນຸ່ງຜ້າ, ແລະແມ່ນແຕ່ເຫັນສິ່ງອັບມົງຄຸນ; ຫຼືເຜີຍໄປສຳຜັດຄວາມບໍ່ສະອາດ—ເມື່ອເຮັດອາຈະມະນະສອງຄັ້ງ ຈະເປັນຜູ້ບໍລິສຸດ.

Verse 76

अथो मुखविशुद्ध्यर्थं गृह्णीयाद्दंतधावनम् । आचांतोप्यशुचिर्यस्मादकृत्वा दंतधावनम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເພື່ອຊຳລະປາກໃຫ້ບໍລິສຸດ ພຶງເຮັດການຊຳລະແຂ້ວ. ເນື່ອງຈາກວ່າ ແມ່ນແຕ່ເຮັດອາຈະມະນະແລ້ວ ຖ້າບໍ່ໄດ້ຊຳລະແຂ້ວ ກໍຍັງຖືວ່າບໍ່ບໍລິສຸດ.

Verse 77

प्रतिपद्दर्शषष्ठीषु नवम्यां रविवासरे । दंतानां काष्ठसंयोगो दहेदासप्तमं कुलम्

ໃນວັນປະຕິປະດາ (ວັນທີ 1), ວັນອະມາວັດສະຍາ, ວັນທີ 6, ວັນທີ 9 ແລະວັນອາທິດ—ການໃຊ້ກິ່ງໄມ້ຂັດແຂ້ວ ກ່າວກັນວ່າຈະເຜົາຜານວົງຕະກູນເຖິງເຈັດຊົ່ວຄົນ.

Verse 78

अलाभे दंतकाष्ठानां निषिद्धे वाथ वासरे । गंडूषा द्वादश ग्राह्या मुखस्य परिशुद्धये

ເມື່ອບໍ່ມີໄມ້ຂັດແຂ້ວ (dantakāṣṭha) ຫຼືເປັນວັນທີ່ຫ້າມໃຊ້ ຄວນເຮັດ gaṇḍūṣa ຄືການກວດປາກ/ກັ້ງນ້ຳໃນປາກ 12 ຄັ້ງ ເພື່ອຊຳລະປາກໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງຖ້ວນທົ່ວ.

Verse 79

कनिष्ठाग्र परीमाणं सत्वचं निर्व्रणं ऋजुम् । द्वादशांगुलमानं च सार्धं स्याद्दंतधावनम्

ໄມ້ຖູແຂ້ວຄວນໜາເທົ່າປາຍນິ້ວກ້ອຍ ມີເປືອກຕິດຢູ່ ບໍ່ຊ້ຳບໍ່ແຕກ ແລະຕົງ; ຄວາມຍາວໃຫ້ໄດ້ 12 ອັງກຸລ ກັບອີກຄຶ່ງ.

Verse 80

एकैकांगुलह्रासेन वर्णेष्वन्येषु कीर्तितम् । आम्राम्रातक धात्रीणां कंकोल खदिरोद्भवम्

ສຳລັບພວກອື່ນໆ ຄຳສອນກ່າວໃຫ້ຫຼຸດຄວາມຍາວລົງຄັ້ງລະ 1 ອັງກຸລ. ໄມ້ທີ່ເໝາະຄື ຈາກຕົ້ນມ່ວງ, ອຳຣາຕະກະ (hog-plum), ທາຕຣີ/ອາມະລະກີ; ແລະຈາກກັງໂກລາ ກັບ ຂະດິຣະ ດ້ວຍ.

Verse 81

शम्यपामार्गखर्जूरीशेलुश्रीपर्णिपीलुजम् । राजादनं च नारंगं कषायकटुकंटकम्

ຍັງມີໄມ້ຈາກ śamī, apāmārga, ຕົ້ນອິນທະພົນ (date-palm), śelu, śrīparṇī ແລະ pīlu ທີ່ເໝາະສົມ; ອີກທັງ rājādana ແລະ nāraṅga (ສົ້ມ) ດ້ວຍ—ເປັນໄມ້ມີລົດຝາດ ເຜັດ ແລະມີໜາມ.

Verse 82

क्षीरवृक्षोद्भवं वापि प्रशस्तं दंतधावनम् । जिह्वोल्लेखनिकां चापि कुर्याच्चापाकृतिं शुभाम्

ໄມ້ຖູແຂ້ວທີ່ໄດ້ຈາກຕົ້ນໄມ້ມີນ້ຳນົມ (kṣīra-vṛkṣa) ກໍຖືກສັນລະເສີນວ່າດີເລີດ. ຄວນເຮັດເຄື່ອງຂູດລີ້ນ (jihvollekhanikā) ດ້ວຍ ແລະປັ້ນໃຫ້ເປັນຮູບອັນເປັນມົງຄຸນ.

Verse 83

अन्नाद्याय व्यूहध्वं सोमोराजाय मा गमत् । समे मुखं प्रमार्क्ष्यते यशसा च भगेन च

ຈົ່ງຈັດພິທີນີ້ເພື່ອອາຫານແລະການຫຼໍ່ລ້ຽງ; ຢ່າຫຼົງຫັນອອກຈາກ ໂສມະ ເທວະຣາຊາ. ເມື່ອຊໍາລະໃບໜ້າໃຫ້ສະອາດສະເໝີ ກໍໄດ້ຮັບຊື່ສຽງແລະໂຊກມົງຄຸນ.

Verse 84

आयुर्बलं यशो वर्चः प्रजाः पशु वसूनि च । ब्रह्म प्रज्ञां च मेधां च त्वन्नो देहि वनस्पते

ຂໍປະທານອາຍຸຍືນ ກໍາລັງ ຊື່ສຽງ ແລະຄວາມສະຫວ່າງໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ; ທັງລູກຫຼານ ສັດລ້ຽງ ແລະຊັບສິນດ້ວຍ. ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພືດພັນ ຂໍປະທານພຣະພຣະມະຍານ, ປັນຍາ, ຄວາມຈໍາແມ່ນ ແລະສະຕິປັນຍາໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ.

Verse 85

मंत्रावेतौ समुच्चार्य यः कुर्याद्दंतधावनम् । वनस्पतिगतः सोमस्तस्य नित्यं प्रसीदति

ຜູ້ໃດກ່າວມັນຕຣາສອງບົດນີ້ຕາມພິທີ ແລ້ວຈຶ່ງຊໍາລະແຂ້ວ ໂສມະຜູ້ສະຖິດໃນພືດພັນ ຍ່ອມພໍໃຈຕໍ່ຜູ້ນັ້ນເປັນນິດ

Verse 86

मुखे पर्युषिते यस्माद्भवेदशुचिभाग्नरः । ततः कुर्यात्प्रयत्नेन शुद्ध्यर्थं दंतधावनम्

ເນື່ອງຈາກເມື່ອປາກຄ້າງຄາຈາກຄືນໜຶ່ງ ຄົນຍ່ອມເປັນຜູ້ຮ່ວມໃນຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ; ດັ່ງນັ້ນເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດ ຄວນຊໍາລະແຂ້ວດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ

Verse 87

उपवासेपि नो दुष्येद्दंतधावनमंजनम् । गंधालंकारसद्वस्त्रपुष्पमालानुलेपनम्

ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາອົດອາຫານ ການຊໍາລະແຂ້ວ ແລະທາອັນຊະນະ (ຂີດຕາ) ບໍ່ເປັນໂທດ; ທັງນ້ໍາຫອມ ເຄື່ອງປະດັບ ເສື້ອຜ້າສະອາດ ພວງມາລາດອກໄມ້ ແລະການທາເຄື່ອງຫອມ ກໍບໍ່ເປັນໂທດ

Verse 88

प्रातःसंध्यां ततः कुर्याद्दंतधावनपूर्विकाम् । प्रातःस्नानं चरित्वा च शुद्धे तीर्थे विशेषतः

ຈາກນັ້ນພຶງທຳສັນທະຍາຕອນເຊົ້າ ໂດຍໃຫ້ການຂັດຟັນເປັນກ່ອນ; ແລ້ວພຶງອາບນ້ຳຕອນເຊົ້າ—ໂດຍສະເພາະທີ່ຕີຣຖະອັນບໍລິສຸດ (ທ່ານ້ຳສັກສິດ).

Verse 89

प्रातःस्नानाद्यतःशुद्ध्येत्कायोयं मलिनः सदा । छिद्रितो नवभिश्छिद्रैः स्रवत्येव दिवानिशम्

ດ້ວຍການອາບນ້ຳຕອນເຊົ້າ ແລະການຊຳລະອື່ນໆ ກາຍນີ້ຈຶ່ງບໍລິສຸດ; ເພາະມັນມົນທິນເສມອ, ຖືກຈອກດ້ວຍຮູ 9 ຮູ, ແລະຊຶມໄຫຼຕະຫຼອດວັນຄືນ.

Verse 90

उत्साह मेधा सौभाग्य रूप संपत्प्रवर्तकम् । मनः प्रसन्नताहेतुः प्रातःस्नानं प्रशस्यते

ການອາບນ້ຳຕອນເຊົ້າຖືກສັນລະເສີນວ່າ ຊ່ວຍເພີ່ມພະລັງໃຈ ປັນຍາ ໂຊກດີ ຄວາມງາມ ແລະຄວາມຮັ່ງມີ; ພ້ອມເປັນເຫດໃຫ້ໃຈແຈ້ງໃສແລະຍິນດີ.

Verse 91

प्रस्वेद लालाद्याक्लिन्नो निद्राधीनो यतो नरः । प्रातःस्नानात्ततोर्हः स्यान्मंत्रस्तोत्रजपादिषु

ເນື່ອງຈາກມະນຸດຊຸ່ມດ້ວຍເຫື່ອ ແລະນ້ຳລາຍເປັນຕົ້ນ ພ້ອມທັງຍັງຢູ່ໃຕ້ອຳນາດແຫ່ງການນອນ; ດັ່ງນັ້ນຫຼັງອາບນ້ຳຕອນເຊົ້າແລ້ວ ຈຶ່ງເໝາະສົມສຳລັບການສວດມົນຕຣາ ສະໂຕຕຣາ ຈະປະ ແລະພິທີອື່ນໆ.

Verse 92

प्रातःप्रातस्तु यत्स्नानं संजाते चारुणोदये । प्राजापत्यसमं प्राहुस्तन्महाघविघातकृत्

ແຕ່ການອາບນ້ຳທີ່ເຮັດທຸກໆເຊົ້າ ໃນເວລາອະຣຸໂນທະຍະອັນງາມ ເມື່ອຕາເວັນພຶ່ງຂຶ້ນນັ້ນ ຖືກກ່າວວ່າເທົ່າກັບພິທີຊຳລະບາບ ປຣາຊາປັດຍະ; ມັນທຳລາຍບາບໃຫຍ່ໄດ້.

Verse 93

प्रातःस्नानं हरेत्पापमलक्ष्मीं ग्लानिमेव च । अशुचित्वं च दुःस्वप्नं तुष्टिं पुष्टिं प्रयच्छति

ການອາບນ້ຳຍາມເຊົ້າ ກຳຈັດບາບ ອັບມົງຄຸນ (ອະລັກຊະມີ) ແລະຄວາມເມື່ອຍລ້າ. ຍັງຂັບໄລ່ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ ແລະຝັນຮ້າຍ ພ້ອມປະທານຄວາມພໍໃຈ ແລະຄວາມຜາສຸກບຳລຸງກາຍໃຈ.

Verse 94

नोपसर्पंति वै दुष्टाः प्रातःस्नायिजन क्वचित् । दृष्टादृष्टफलं यस्मात्प्रातःस्नानं समाचरेत्

ຜູ້ທີ່ອາບນ້ຳຍາມເຊົ້າ ຄົນຊົ່ວບໍ່ກ້າເຂົ້າໃກ້ໃນເວລາໃດໆ. ເນື່ອງຈາກການອາບນ້ຳເຊົ້າໃຫ້ຜົນທັງທີ່ເຫັນແລະທີ່ບໍ່ເຫັນ ຈຶ່ງຄວນປະພຶດປະຕິບັດ.

Verse 95

प्रसंगतः स्नानविधिं वक्ष्यामि कलशोद्भव । विधिस्नानं यतः प्राहुः स्नानाच्छतगुणोत्तरम्

ບັດນີ້ຕາມການສົມຄວນ ໂອ ກະລະໂສດພະວະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວວິທີອາບນ້ຳອັນຖືກຕ້ອງ. ເພາະກ່າວກັນວ່າ ອາບນ້ຳຕາມພິທີໃຫ້ຜົນສູງກວ່າອາບບໍ່ຕາມພິທີເຖິງຮ້ອຍເທົ່າ.

Verse 96

विशुद्धां मृदमादाय बर्हींषि तिल गोमयम् । शुचौ देशे परिस्थाप्य त्वाचम्य स्नानमाचरेत्

ໃຫ້ນຳດິນບໍລິສຸດ (ດິນຊຳລະ), ຫຍ້າກຸສະ, ງາ ແລະຂີ້ງົວ ມາຈັດວາງໃນບ່ອນສະອາດ. ແລ້ວເຮັດອາຈາມະນະ (ຈິບນ້ຳຊຳລະ) ຈຶ່ງອາບນ້ຳ.

Verse 97

उपग्रही बद्धशिखो जलमध्ये समाविशेत् । उरुं हीति मंत्रेण तोयमावर्त्य सृष्टितः

ໃຫ້ນຸ່ງຜ້າຄຸມທ່ອນເທິງໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ແລະມັດຜົມເປັນຈຸກ ແລ້ວເຂົ້າໄປກາງນ້ຳ. ດ້ວຍມົນຕຣາ “uruṃ hīti” ໃຫ້ກວນ/ຫມຸນນ້ຳຕາມວິທີທີ່ກຳນົດ ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບລຳດັບແຫ່ງສັນຕິສ້າງ.

Verse 98

ये ते शतं ततो जप्त्वा तोयस्यामंत्रणाय च । सुमित्रिया नो मंत्रेण पूर्वं कृत्वा जलांजलिम् । क्षिपेद्द्वेष्यं समुद्दिश्य जपन्दुर्मित्रिया इति

ເມື່ອສວດ ‘ye te śatam’ ເພື່ອເຊີນ/ປະພອງນ້ຳແລ້ວ ຈົ່ງຕັກນ້ຳເປັນຈະລານຈະລີກ່ອນ ດ້ວຍມົນຕຣາ ‘sumitriyā no’। ຈາກນັ້ນຈົ່ງມຸ່ງໄປຫາສັດຕູ ແລະສາດນ້ຳທິ້ງ ພ້ອມພາວະນາ ‘durmitriyā’।

Verse 99

इदं विष्णुरिमं जप्त्वा लिंपेदंगानि मृत्स्नया । मृदैकया शिरः क्षाल्य द्वाभ्यां नाभेस्तथोपरि

ເມື່ອຈົ່ງຈະປາ ‘idaṃ viṣṇuḥ’ ແລ້ວ ພຶງທາອະວະຍະວະດ້ວຍດິນຊຳລະ. ດິນ 1 ສ່ວນຊຳລະສີສະ, ແລະດິນ 2 ສ່ວນຊຳລະບ່ອນສະດື່ ແລະສ່ວນເທິງຂຶ້ນໄປ.

Verse 100

नाभेरधस्तु तिसृभिः पादौ षड्भिर्विशोधयेत् । मज्जेत्प्रवाहाभिमुख आपो अस्मानिमं जपन्

ພາກລຸ່ມຈາກສະດື່ ຈົ່ງຊຳລະດ້ວຍດິນ 3 ສ່ວນ, ແລະຕີນທັງສອງດ້ວຍດິນ 6 ສ່ວນ. ແລ້ວຫັນໜ້າເຂົ້າຫາກະແສນ້ຳ ແລະດຳລົງນ້ຳ ພ້ອມຈະປາ ‘āpo asmān’.

Verse 110

प्रणवं त्रिर्जपेद्वापि विष्णुं वा संस्मरेत्सुधीः । स्नात्वेत्थं वस्त्रमापीड्य गृह्णीयाद्धौतवाससी । आचम्य च ततः कुर्यात्प्रातःसंध्यां कुशान्विताम् । यो न संध्यामुपासीत ब्राह्मणो हि विशेषतः

ຜູ້ມີປັນຍາພຶງຈະປາປຣະນະວະ (Oṁ) 3 ເທື່ອ ຫຼືລະລຶກເຖິງພຣະວິສນຸ. ເມື່ອອາບນ້ຳດັ່ງນີ້ແລ້ວ ບິດຜ້າ ແລະນຸ່ງຫົ່ມຜ້າທີ່ຊັກສະອາດ. ຈາກນັ້ນເຮັດອາຈາມະນະ (ācāmana) ແລະປະກອບປຣາຕະສັນທະຍາ ພ້ອມຫຍ້າກຸຊະ. ໂດຍພິເສດສຳລັບພຣາຫມະນ ຜູ້ບໍ່ບູຊາສັນທະຍາ ຍ່ອມຂາດຕໍ່ໜ້າທີ່ອັນສຳຄັນ.

Verse 120

एकं संभोज्य विधिवद्ब्राह्मणं यत्फलं लभेत् । प्राणायामैर्द्वादशभिस्तत्फलं श्रद्धयाप्यते

ບຸນຜົນໃດທີ່ໄດ້ຈາກການຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມະນ 1 ຄົນຕາມພິທີ ບຸນຜົນນັ້ນເອງ—ເມື່ອເຮັດດ້ວຍສັດທາ—ຍ່ອມໄດ້ດ້ວຍການເຮັດປຣານາຍາມະ 12 ເທື່ອເຊັ່ນກັນ.

Verse 130

गृहाद्बहुगुणा यस्मात्संध्या बहिरुपासिता । गायत्र्यभ्यासमात्रोपि वरं विप्रो जितेंद्रियः

ເນື່ອງຈາກການບູຊາສັນທະຍາ (Sandhyā) ທີ່ປະກອບນອກເຮືອນ ໃຫ້ບຸນກຸສົນຫຼາຍເທົ່າກວ່າໃນເຮືອນ, ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ການຝຶກຈະປາຄາຖາ ກາຍະຕຣີ (Gāyatrī) ກໍຍັງປະເສີດ—ເມື່ອເຮັດໂດຍພຣາຫມັນຜູ້ສຳລວມອິນທຣີຍ.

Verse 140

नक्तं दिनं निमज्ज्याप्सु कैवर्ताः किमु पावनाः । शतशोपि तथा स्नाता न शुद्धा भावदूषिता

ຖ້າຊາວຫາປາຈົ່ມລົງນ້ຳທັງກາງຄືນແລະກາງວັນ ກໍຍັງບໍ່ບໍລິສຸດດ້ວຍເຫດນັ້ນ, ແລ້ວຄົນອື່ນຈະວ່າຢ່າງໃດ? ແມ່ນແຕ່ອາບນ້ຳຮ້ອຍເທື່ອ ກໍບໍ່ບໍລິສຸດ ຫາກຈິດໃຈພາຍໃນຖືກມົນທິນ.

Verse 150

इमं मंत्रं ततश्चोक्त्वा कुर्यादाचमनं द्विजः । आचार्याः केचिदिच्छंति शाखाभेदेन चापरे

ເມື່ອກ່າວມົນຕຣານີ້ແລ້ວ ດວິຊະ (dvija) ພຶງເຮັດອາຈະມະນະ (ācamana) ຄືພິທີຈິບນ້ຳຊຳລະ. ອາຈານບາງທ່ານກຳນົດແບບໜຶ່ງ ແຕ່ບາງທ່ານກໍແຕກຕ່າງຕາມຄວາມແຕກຕ່າງຂອງສາຂາເວດ.

Verse 160

सहस्रकृत्वो गायत्र्याः शतकृत्वोथवा पुनः । दशकृत्वोथ देव्यैव कुर्यात्सौरीमुपस्थितिम्

ເມື່ອຈະປາຄາຖາ ກາຍະຕຣີ (Gāyatrī) ພັນເທື່ອ—ຫຼືຮ້ອຍເທື່ອ ຫຼືອີກສິບເທື່ອ—ແລ້ວ ຈຶ່ງພຶງເຮັດອຸປັດສະຖິຕິ (upasthiti) ແດ່ພຣະສູຣຍະ (Sūrya) ໂດຍອາໄສເທວີກາຍະຕຣີເອງເປັນສື່ແຫ່ງການບູຊາ.

Verse 170

अन्वारब्धेन सव्येन तर्पयेत्षड्विनायकान् । ब्रह्मादीनखिलान्देवान्मरीच्यादींस्तथा मुनीन्

ໂດຍຖືສາຍສັກສິດ (ຍັດໂຍປະວີຕ) ໃນທ່າສະວະໂຍປະວີຕ (savyopavīta) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ພຶງຖວາຍຕັຣປະນະ (tarpana) ແດ່ວິນາຍະກະທັງຫົກ; ແດ່ເທວະທັງປວງເລີ່ມດ້ວຍພຣະພຣະຫມາ (Brahmā); ແລະແດ່ມຸນີທັງຫຼາຍເລີ່ມດ້ວຍມະຣີຈິ (Marīci) ໂດຍການຫຼັ່ງນ້ຳບູຊາ.

Verse 180

उदीरतामगिंरस आयंतुन इतीष्यते । ऊर्जं वहंती पितृभ्यः स्वधायिभ्यस्ततः पठेत्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຶງສວດມົນຕຣາເວດທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ ‘udīratām …’ ຕາມທີ່ບັນຍັດ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພຶງສວດ ‘ūrjaṃ vahantī …’ ເພື່ອອຸທິດແດ່ປິຕຣະ ຜູ້ຮັບສວະທາ।

Verse 190

अध्यापयेच्छुचीञ्शिष्यान्हितान्मेधासमन्वितान् । उपेयादीश्वरं चैव योगक्षेमादि सिद्धये

ພຶງສອນສິດທິສິດທີ່ບໍລິສຸດ ມີໃຈເກື້ອກູນ ແລະມີປັນຍາ; ແລະພຶງເຂົ້າໄປຫາພຣະເຈົ້າເພື່ອໄດ້ບັນລຸໂຢກະ ຄວາມເກສົມຄຸ້ມຄອງ (kṣema) ແລະສິດທິຜົນອື່ນໆ।

Verse 200

ओंभूर्भुवःस्वःस्वाहेति विप्रो दद्यात्तथाहुतिम् । तथा देवकृतस्याद्या जुहुयाच्च षडाहुतीः

ເມື່ອອອກສຽງ ‘Oṃ bhūr bhuvaḥ svaḥ svāhā’ ພຣາຫມັນພຶງຖວາຍອາຫຸຕິ; ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ເລີ່ມຈາກອາຫຸຕິທຳອິດຕາມພິທີ ‘devakṛta’ ແລ້ວພຶງຈຸຮຸຍາອາຫຸຕິຫົກຄັ້ງ।

Verse 210

प्रतिगृह्णंत्विमं पिंडं काका भूमौ मयार्पितम् । द्वौ श्वानौ श्यामशबलौ वैवस्वतकुलोद्भवौ

ຂໍໃຫ້ຝູງກາຮັບເອົາປິນດະນີ້ ທີ່ຂ້ອຍວາງໄວ້ເທິງດິນ; ແລະຂໍໃຫ້ໝາສອງຕົວ—ຕົວໜຶ່ງດຳ ອີກຕົວລາຍດ່າງ—ຜູ້ເກີດຈາກວົງສາ Vaivasvata (Yama) ຈົ່ງອິ່ມໃຈ।

Verse 220

विधायान्नमनग्नं तदुपरिष्टादधस्तथा । आपोशनविधानेन कृत्वाश्नीयात्सुधीर्द्विजः

ເມື່ອຈັດອາຫານທີ່ບໍ່ມີມົນທິນ ຕາມວິທີ ທັງດ້ານເທິງແລະດ້ານລຸ່ມແລ້ວ, ດວິຊະຜູ້ມີປັນຍາພຶງກິນ ຫຼັງຈາກໄດ້ເຮັດ āpośana ຕາມກົດເກນແລ້ວເທົ່ານັ້ນ।

Verse 230

अंगुष्ठमात्रः पुरुषस्त्वंगुष्ठं च समाश्रितः । ईशः सर्वस्य जगतः प्रभुः प्रीणाति विश्वभुक्

ພຣະປຸຣຸສະ (Puruṣa) ມີຂະໜາດເທົ່ານິ້ວໂປ້ ແລະສະຖິດຢູ່ໃນນິ້ວໂປ້ນັ້ນເອງ—ເປັນພຣະອີສະວອນ ຜູ້ປົກຄອງຈັກກະວານ ເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະຜູ້ອຸປະຖຳພະສັບພະສິ່ງ (Viśvabhuk) ຍ່ອມພໍພຣະໄທ ດ້ວຍການລະລຶກແລະການປະຕິບັດເຊັ່ນນີ້।

Verse 240

अग्निश्चेति च मंत्रेण विधायाचमने सुधीः । पश्चिमास्यो जपेत्तावद्यावन्नक्षत्रदर्शनम्

ເມື່ອໄດ້ກະທຳອາຈະມະນະ (ācamana) ດ້ວຍມົນຕຣະທີ່ເລີ່ມວ່າ “Agniś ca…” ແລ້ວ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນຕົກ ແລະຈົ່ງຈະປະ (japa) ຕໍ່ໄປຈົນກວ່າຈະເຫັນດາວປາກົດ।

Verse 243

उद्देशतः समाख्यातो ह्येष नित्यतमो विधिः । इत्थं समाचरन्विप्रो नावसीदति कर्हिचित्

ພິທີປະຈຳວັນອັນໝັ້ນຄົງຍິ່ງນີ້ ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ແບບຫຍໍ້ແລ້ວ। ພຣາຫມະນະ (vipra) ຜູ້ປະພຶດຕາມນີ້ ຈະບໍ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມວິບັດໃນເວລາໃດໆ।