Adhyaya 7

Verse 1

अगस्तिरुवाच । मथुरायां द्विजः कश्चिदभूद्भूदेवसत्तमः । तस्य पुत्रो महातेजाः शिवशर्मेति विश्रुतः

ອະກັສຕິກ່າວວ່າ: ທີ່ເມືອງມະຖຸຣາ ມີດວິຊະຜູ້ໜຶ່ງອາໄສຢູ່ ເປັນຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ພູເທວະ—ພຣາຫມະນດັ່ງເທວະເທິງແຜ່ນດິນ. ບຸດຂອງລາວມີລັດສະຫມີຍິ່ງໃຫຍ່ ມີນາມລືຊາວ່າ “ຊິວະຊັຣມາ”.

Verse 2

अधीत्यवेदान्विधिवदर्थं विज्ञाय तत्त्वतः । पठित्वा धर्मशास्त्राणि पुराणान्यधिगम्य च

ລາວໄດ້ສຶກສາເວດທັງຫຼາຍຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລະເຂົ້າໃຈຄວາມໝາຍຢ່າງແທ້ຈິງ; ອ່ານຄຳພີທຳມະສາດ ແລະຮຽນຮູ້ປຸຣານະທັງຫຼາຍຢ່າງຊ່ຽວຊານດ້ວຍ,

Verse 3

अंगान्यभ्यस्य तर्कांश्च परिलोड्य समंततः । मीमांसाद्वयमालोक्य धनुर्वेदं विगाह्य च

ລາວໄດ້ຝຶກຝົນເວດາງຄະ ແລະພິຈາລະນາລະບົບຕັກກະ (ຕຣະກະ) ຢ່າງລະອຽດທຸກດ້ານ; ໄດ້ສຳຫຼວດມີມາງສາທັງສອງ ແລະຍັງເຂົ້າໄປສູ່ຄວາມຮູ້ແຫ່ງທະນຸຣເວດດ້ວຍ.

Verse 4

आयुर्वेदं विचार्यापि नाट्यवेदे कृतश्रमः । अर्थशास्त्राण्यनेकानि प्राप्याश्वगजचेष्टितम्

ໄດ້ພິຈາລະນາອາຍຸເວດແລ້ວ ກໍ່ພາກພຽນໃນນາຕະຍະເວດ; ໄດ້ຮັບອັດຖະສາດຫຼາຍປະການ ແລະຮຽນຮູ້ການຄວບຄຸມຝຶກມ້າແລະຊ້າງ।

Verse 5

कलासु च कृताभ्यासो मन्त्रशास्त्रविचक्षणः । भाषाश्च नाना देशानां लिपीर्ज्ञात्वा विदेशजाः

ເຂົາໄດ້ຝຶກຝົນໃນສິລະປະທັງຫຼາຍ ແລະຊໍານານໃນມັນຕຣະສາດ; ພໍຮຽນພາສາຂອງຫຼາຍແຄວ້ນແລ້ວ ກໍ່ຮູ້ແມ່ນກະທັ້ງອັກສອນຈາກດິນແດນຕ່າງປະເທດ।

Verse 6

अर्थानुपार्ज्य धर्मेण भुक्त्वा भोगान्यदृच्छया । उत्पाद्य पुत्रान्सुगुणांस्तेभ्यो ह्यर्थं विभज्य च

ເຂົາຫາຊັບສິນດ້ວຍທາງທຳ ແລະເສວຍສຸກໂດຍບໍ່ຝືນຝົນເກີນໄປ; ໄດ້ບຸດຜູ້ມີຄຸນທຳ ແລະແບ່ງຊັບໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເປັນສ່ວນຂອງຕົນ।

Verse 7

यौवनं गत्वरं ज्ञात्वा जरां दृष्ट्वाश्रितां श्रुतिम् । चिन्तामवाप महती शिवशर्मा द्विजोत्तमः

ເມື່ອຮູ້ວ່າວັຍໜຸ່ມເປັນຂອງຜ່ານໄວ ແລະເຫັນຄວາມແກ່ຊະລາເຂົ້າມາຕັ້ງຢູ່ດັ່ງທີ່ສຣຸຕິສອນ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ ຊິວະຊັຣມາ ຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນຄວາມຄິດຄຳນຶງແລະຄວາມກັງວົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ।

Verse 8

पठतो मे गतः कालस्तथोपार्जयतो धनम् । नाराधितो महेशानः कर्मनिर्मूलनक्षमः

“ເວລາຂອງຂ້ອຍໄດ້ຜ່ານໄປໃນການຮຽນອ່ານ ແລະໃນການສະສົມຊັບສິນກໍ່ເຊັ່ນກັນ; ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ອາຣາທະນາມະເຫສານະ ຜູ້ສາມາດຖອນກັມມະໄດ້ເຖິງຮາກ.”

Verse 9

न मया तोषितो विष्णुः सर्वपापहरो हरिः । सर्वकामप्रदो नृणां गणेशो नार्चितो मया

ໂດຍຂ້າພະເຈົ້າ ພຣະວິສນຸ—ຮຣິ ຜູ້ກຳຈັດບາບທັງປວງ—ຍັງບໍ່ໄດ້ຖວາຍການປະນີປະນອມໃຫ້ພໍພຣະໄທ; ແລະ ພຣະຄະເນຊ ຜູ້ປະທານຄວາມປາຖະໜາແກ່ມະນຸດ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ບູຊາ।

Verse 10

तमस्तोमहरः सूर्यो नार्चि तो वै मया क्वचित् । महामाया जगद्धात्री न ध्याता भवबंधहृत्

ພຣະອາທິດ ຜູ້ທຳລາຍກອງແຫ່ງຄວາມມືດ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍບູຊາເລີຍໃນເວລາໃດ; ແລະ ມະຫາມາຍາ ມານດາຜູ້ຄ້ຳຈຸນສັບພະໂລກ ຜູ້ຕັດຂາດພັນທະແຫ່ງພົບພາວະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ເພ່ງພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິ।

Verse 11

न प्रीणिता मया देवा यज्ञैः सर्वैः समृद्धिदाः । तुलसीवन शुश्रूषा न कृता पापशांतये

ເທວະທັງຫຼາຍ ຜູ້ປະທານຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພໍພຣະໄທດ້ວຍຍັດຍະພິທີໃດໆ; ແລະເພື່ອສະງົບບາບ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ຮັບໃຊ້ສວນຕຸລະສີ।

Verse 12

न मया तर्पिता विप्रा मृष्टान्नैर्मधुरै रसैः । इहापि च परत्रापि विपदामनुतारकाः

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍອິ່ມໃຈດ້ວຍອາຫານປະນີດ ແລະ ລົດຫວານອັນໂອຊະ—ກຸສົນນັ້ນຊ່ວຍໃຫ້ຂ້າມພົ້ນໄພພິບັດ ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະ ໂລກໜ້າ।

Verse 13

बहुपुष्पफलोपेताः सुच्छायाः स्निग्धपल्लवाः । पथि नारोपिता वृक्षा इहामुत्रफलप्रदाः

ຕົ້ນໄມ້ທີ່ອຸດົມດ້ວຍດອກໄມ້ແລະໝາກໄມ້ຫຼາຍ ໃຫ້ຮົ່ມເຢັນດີ ມີໃບອ່ອນມັນງາມ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປູກໄວ້ຂ້າງທາງ—ແມ່ນທັງໆທີ່ມັນໃຫ້ຜົນປະໂຫຍດທັງໃນໂລກນີ້ ແລະ ໂລກໜ້າ।

Verse 14

दुकूलैः स्वानुकूलैश्च चोलैः प्रत्यंगभूषणैः । नालंकृताः सुवासिन्य इहामुत्रसुवासदाः

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະດັບແມ່ຍິງຜູ້ປະພຶດດີ (ສຸວາສິນີ) ດ້ວຍຜ້າລະອຽດ, ເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ເໝາະສົມ ແລະເຄື່ອງປະດັບອະວະຍະວະ—ທານທີ່ໃຫ້ຄວາມສຸກສະບາຍທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ

Verse 15

द्विजाय नोर्वरा दत्ता यमलोकनिवारिणी । सुवर्णं न सुवर्णाय दत्तं दुरितहृत्परम्

ແກ່ດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖວາຍດິນອຸດົມທີ່ກັ້ນກັນຍົມໂລກ; ແລະບໍ່ໄດ້ຖວາຍຄຳແກ່ຜູ້ຄວນຮັບ—ຄຳທີ່ລຶບບາບໄດ້ຢ່າງສູງສຸດ

Verse 16

नालंकृता सवत्सा गौः पात्राय प्रतिपादिता । इह पापापहंत्र्याशु सप्तजन्मसुखावहा

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ມອບງົວທີ່ປະດັບງາມພ້ອມລູກງົວ ແກ່ຜູ້ຄວນຮັບ—ທານນີ້ທຳລາຍບາບໃນໂລກນີ້ໄດ້ໄວ ແລະນຳຄວາມສຸກຕະຫຼອດເຈັດຊາດ

Verse 17

ऋणापनुत्तये मातुः कारितो न जलाशयः । नातिथिस्तोषितः क्वापि स्वर्गमार्गप्रदर्शकः

ເພື່ອຊົດໃຊ້ໜີ້ບຸນຄຸນແມ່ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໃຫ້ສ້າງອ່າງນ້ຳຫຼືສະຫຼອງນ້ຳ; ແລະບໍ່ເຄີຍເຮັດໃຫ້ອະຕິຖິ (ແຂກ) ພໍໃຈ—ແມ່ນທັງໆທີ່ການຕ້ອນຮັບແຂກຊີ້ທາງໄປສະຫວັນ

Verse 18

छत्रोपानत्कुंडिकाश्च नाध्वगाय समर्पिताः । यास्यतः संयमिन्यां हि स्वर्गमार्गसुखप्रदाः

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖວາຍຮົ່ມ, ເກີບ ແລະ ກຸນຑິກາ (ໝໍ້ນ້ຳ) ແກ່ຄົນເດີນທາງ—ທານເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ຄວາມສະດວກສະບາຍໃນເສັ້ນທາງໄປສະຫວັນ ແກ່ຜູ້ມຸ່ງໄປສຳຍະມະນີ (ນະຄອນຂອງຍົມ)

Verse 19

न च कन्याविवाहार्थं वसु क्वापि मयार्पितम् । इह सौख्यसमृद्ध्यर्थं दिव्यकन्यार्पकं दिवि

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຖວາຍຊັບສິນທີ່ໃດເພື່ອຈັດການພິທີແຕ່ງງານໃຫ້ກຸມາຣີເລີຍ। ໃນຊາດນີ້ເພື່ອຄວາມສຸກສະບາຍແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ບຳເນີນທານອັນທິບທີ່ໃຫ້ຜົນດຸດດັ່ງຖວາຍກຸມາຣີທິບໃນສະຫວັນ।

Verse 20

न वाजपेयावभृथे स्नातो लोभवशादहम् । इह जन्मनि चान्यस्मिन्बहुमृष्टान्नपानदे

ເນື່ອງຈາກຖືກຄວາມໂລບຄອບງຳ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ອາບນ້ຳໃນອະວະພຣຶຖະ (ການອາບປິດທ້າຍ) ຂອງພິທີວາຊະເປຍະ। ແລະໃນຊາດນີ້ຫຼືຊາດອື່ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ເຄີຍເປັນຜູ້ໃຫ້ທານອັນໃຈກວ້າງ ດ້ວຍອາຫານແລະນ້ຳດື່ມອັນປະນີດຢ່າງຫຼາຍຫຼາຍ।

Verse 21

न मया स्थापितं लिंगं कृत्वा देवालयं शुभम । यस्मिन्संस्थापिते लिंगो विश्वं संस्थापितं भवेत्

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະດິດສະຖານລິງຄະ ຫຼັງຈາກສ້າງເທວາໄລອັນເປັນມົງຄຸນແລ້ວ। ເພາະເມື່ອລິງຄະຖືກປະດິດສະຖານຕາມພິທີຖືກຕ້ອງ ກໍເຫມືອນວ່າຈັກກະວານທັງປວງຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ।

Verse 22

विष्णोरायतनं नैव कृतं सर्वसमृद्धिदम् । न च सूर्यगणेशानां प्रतिमाः कारिता मया

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສ້າງອາຍະຕະນະ ແຫ່ງພຣະວິສນຸ ຜູ້ປະທານຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທຸກປະການເລີຍ। ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ໃຫ້ສ້າງປະຕິມາຂອງພຣະສູຣຍະ ແລະພຣະຄະເນດດ້ວຍ।

Verse 23

न गौरी न महालक्ष्मीश्चित्रेपि परिलेखिते । प्रतिमाकरणे चैषां न कुरूपो न दुर्भगः

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໃຫ້ຂຽນຫຼືວາດຮູບພຣະເຄົາຣີ ຫຼືພຣະມະຫາລັກສະມີ ແມ່ນແຕ່ໃນຮູບພາບກໍບໍ່ເຄີຍ। ແລະການສ້າງປະຕິມາຂອງພຣະນາງທັງສອງ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ຄົນກາຍເປັນຄົນອັບປະລັກ ແລະບໍ່ເຮັດໃຫ້ເປັນຄົນອາພັບດ້ວຍ।

Verse 24

सुसूक्ष्माणि विचित्राणि नोज्ज्वलान्यंबराण्यपि । समर्पितानि विप्रेभ्यो दिव्यांबर समृद्धये

ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ຜ້ານຸ່ງຫົ່ມອັນລະອຽດຍິ່ງ ລາຍງາມວິຈິດ ແລະສ່ອງປະກາຍ—ທານທີ່ເພີ່ມພູນຄວາມຮັ່ງມີແຫ່ງອາພອນທິບ ແລະສະຫງ່າລາສີ।

Verse 25

न तिलाश्च घृतेनाक्ताः सुसमिद्धे हुताशने । हुता वै मन्त्रपूताश्च सर्वपापापनुत्तये

ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ຖວາຍງາທີ່ຊຸບດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍໃສ ລົງໃນໄຟບູຊາທີ່ລຸກໂຊດດີ—ອາຫຸຕິທີ່ຖືກຊຳລະດ້ວຍມົນຕຣາ—ເພື່ອກຳຈັດບາບທັງປວງ।

Verse 26

श्रीसूक्तं पावमानी च ब्राह्मणो मंडलानि च । जप्तं पुरुषसूक्तं न पापारि शतरुद्रियम्

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສວດ Śrīsūkta, Pāvamānī, ບຣາຫມະນ-ມັນດະລາ ແລະ Puruṣasūkta; ທັງບໍ່ໄດ້ສະທາຍາຍ Śatarudriya ອັນທຳລາຍບາບ

Verse 27

अश्वत्थ सेवा न कृता त्यक्त्वा चार्कं त्रयोदशीम् । सद्यः पापहरा सा हि न रात्रौ न भृगोर्दिने

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ບຳເພັນການຮັບໃຊ້ຕໍ່ອັສວັດຖະ (ຕົ້ນພິບພະລາ/ໂພທິ໌ສັກສິດ) ແລະຍັງລະເລີຍວັດ Arka-trayodaśī ອີກດ້ວຍ। ພິທີນັ້ນລົບບາບໄດ້ທັນທີ—ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດທັງຍາມຄ່ຳ ແລະບໍ່ໄດ້ເຮັດໃນວັນ Bhṛgu (ວັນສຸກ)

Verse 28

शयनीयं न चोत्सृष्टं मृदुला च प्रतूलिका । दीपीदर्पणसंयु्क्तं सर्वभोगसमृद्धिदम्

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖວາຍທານເຄື່ອງນອນ ແລະບໍ່ໄດ້ໃຫ້ໝອນນຸ່ມ—ພ້ອມທັງປະທີບແລະກະຈົກ—ທານທີ່ໃຫ້ຄວາມອຸດົມແຫ່ງສຸກໂພກທຸກປະການ

Verse 29

अजाश्वमहिषी मेषी दासी कृष्णाजिनं तिलाः । सकरंभास्तोयकुंभा नासनं मृदुपादुके

(ເປັນທານ) ຄວນໃຫ້ ແບ້, ມ້າ, ຄວາຍ, ແກະຜູ້, ນາງຮັບໃຊ້, ໜັງກວາງດຳ (ກຣິສນາຈິນ) ແລະ ງາ; ພ້ອມທັງ ຂ້າວຕົ້ມຂົນປຸງເຄື່ອງ (ກະຣັມບະ), ໄຫນ້ຳ, ບ່ອນນັ່ງ ແລະ ເກີບນຸ່ມ (ປາດຸກາ)។

Verse 30

पादाभ्यंगं दीपदानं प्रपादानं विशेषतः । व्यजनं वस्त्रतांबूलं तथान्यन्मुखवासकृत

ການນວດທານ້ຳມັນທີ່ຕີນ, ການໃຫ້ທານໂຄມໄຟ (ທີປະດານ), ແລະໂດຍພິເສດ ການຈັດຕັ້ງຈຸດນ້ຳດື່ມໃຫ້ຜູ້ເດີນທາງ (ປະປາດານ); ພ້ອມທັງ ພັດ, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ຕຳບູນ (ໝາກພູ) ແລະ ກຸສົນອື່ນໆທີ່ໃຫ້ຄວາມສະດວກແລະຄວາມສົດຊື່ນແກ່ຜູ້ຈອນທາງ।

Verse 31

नित्यश्राद्धं भूतबलिं तथाऽतिथि समर्चनम् । विशन्त्यन्यानि दत्त्वा च प्रशस्यानि यमालये

ການເຮັດສຣາດທະທຸກມື້, ການຖວາຍບູຕະ-ບະລິແກ່ສັດທັງຫຼາຍ, ແລະການນະມັດສະການຕ້ອນຮັບແຂກ—ເມື່ອໄດ້ໃຫ້ທານເຫຼົ່ານີ້ແລະທານອື່ນໆອັນນ່າສັນລະເສີນ ບຸນນັ້ນຍັງຖືກສັນລະເສີນໃນວັງຂອງພຣະຍົມດ້ວຍ।

Verse 32

न यमं यमदूतांश्च नयामीरपि यातनाः । पश्यन्ति ते पुणयभाजो नैतच्चापि कृतं मया

ຜູ້ມີສ່ວນໃນບຸນກຸສົນ ບໍ່ເຫັນພຣະຍົມ, ບໍ່ເຫັນທູດຂອງພຣະຍົມ, ແລະບໍ່ພົບຄວາມທຸກທໍລະມານໃນເສັ້ນທາງນະລົກ; ແຕ່ແມ່ນກະນັ້ນ ບຸນນີ້ກໍບໍ່ໄດ້ຖືກເຮັດໂດຍຂ້ອຍເລີຍ।

Verse 33

कृच्छ्रचांद्रायणादीनि तथा नक्तव्रतानि च । शरीरशुद्धिकारीणि न कृतानि क्वचिन्मया

ຕະປະສະຍາເຊັ່ນ ກຣິຈຉະ (Kṛcchra) ແລະ ຈັນດຣາຍະນະ (Cāndrāyaṇa), ພ້ອມທັງວັດເຊັ່ນ ນັກຕະວຣະຕະ (Naktavrata)—ອັນເປັນເຄື່ອງຊຳລະກາຍ—ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍປະຕິບັດເລີຍໃນເວລາໃດໆ।

Verse 34

गवाह्निकं च नोदत्तं कोकंडूतिर्न वै कृता । नोद्धृता पंकमग्ना गौर्गोलोकसुखदायिनी

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖວາຍສ່ວນປະຈໍາວັນແກ່ງົວ (ການຮັບໃຊ້/ອາຫານ) ບໍ່ໄດ້ເຮັດການບັນເທົາທຸກຂອງງົວ; ບໍ່ໄດ້ຍົກງົວທີ່ຈົມໃນຕົມຂຶ້ນ—ງົວຜູ້ປະທານສຸກແຫ່ງໂຄໂລກະ.

Verse 35

नार्थिनः प्रार्थितैरर्थैः कृतार्था हि मया कृताः । देहिदेहीति जल्पाको भविष्याम्यन्यजन्मनि

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຂັດສົນສົມປາດຖະນາດ້ວຍສິ່ງທີ່ເຂົາຂໍ. ໃນຊາດໜ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ຮ້ອງວ່າ “ໃຫ້ແນ່, ໃຫ້ແນ່!” ຢູ່ເລື້ອຍໆ.

Verse 36

न वेदा न च शास्त्राणि नार्धो दारा न नो सुतः । न क्षेत्रं न च हर्म्यादि मायांतमनुयास्यति

ບໍ່ແມ່ນພຣະເວດ ບໍ່ແມ່ນຄຳພີຊາສະຕຣາ; ບໍ່ແມ່ນຊັບສິນ ບໍ່ແມ່ນເມຍ ບໍ່ແມ່ນລູກ; ບໍ່ແມ່ນນາສວນ ບໍ່ແມ່ນເຮືອນຫຼວງແລະອື່ນໆ—ບໍ່ມີສິ່ງໃດຕາມຄົນໄປຈົນສຸດຊີວິດ.

Verse 37

शिवशर्मेति संचिंत्य बुद्धिं संधाय सर्वतः । निश्चिकाय मनस्येवं भवेत्क्षेमतरं मम

ເມື່ອລະລຶກເຖິງ “ການຄຸ້ມຄອງແລະຄວາມສະຫວັດດີຂອງພຣະສິວະ” ແລ້ວຮວບຮວມໃຈຈາກທຸກທິດ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕັ້ງໃຈໃນມະນະວ່າ “ເຊັ່ນນີ້ຈະເກສົມ ແລະເປັນມົງຄຸນກວ່າແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ”

Verse 38

यावत्स्वस्थोस्ति मे देहो यावन्नेंद्रियविक्लवः । तावत्स्वश्रेयसां हेतुं तीर्थयात्रां करोम्यहम्

ຕາບໃດທີ່ກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຍັງແຂງແຮງ ແລະອິນທຣີຍະຍັງບໍ່ອ່ອນແຮງ ຕາບນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະເດີນທາງຈາລິກໄປສູ່ຕີຣຖະ ເພື່ອເປັນເຫດແຫ່ງຄຸນຄ່າສູງສຸດຂອງຕົນ.

Verse 39

दिनानि पंचपाण्येवमतिवाह्य गृहो द्विजः । शुभे तिथौ शुभे वारे शुभलग्नबले द्विजः

ເມື່ອຜ່ານໄປຫ້າມື້ໃນເຮືອນດັ່ງນັ້ນ ດວິຊະໄດ້ເລືອກຕິຖິອັນເປັນມົງຄຸນ ວັນອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະລັກນາທີ່ແຂງແຮງເກື້ອກູນ ແລ້ວກໍຈັດການອອກເດີນທາງໃນການອັນດີງາມ។

Verse 40

उपोष्य रजनीमेकां प्रातः श्राद्धं विधाय च । गणेशान्ब्राह्मणान्नत्वा भुक्त्वा प्रस्थितवान्सुधीः

ຖືອຸໂປສົດໜຶ່ງຄືນ ແລ້ວໃນຍາມອະຮຸນໄດ້ປະກອບພິທີສຣາດທະ ຈາກນັ້ນນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະຄະເນດ ແລະພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ; ຄັ້ງໄດ້ຮັບປະທານອາຫານແລ້ວ ນັກປັນຍານັ້ນກໍອອກເດີນທາງ।

Verse 41

इति निश्चित्य निर्वाणपदनिःश्रेणिकां पराम् । सर्वेषामेव जंतूनां तत्र संस्थितिकारिणाम्

ເມື່ອຕັດສິນໃຈແນ່ນອນດັ່ງນີ້ແລ້ວ ລາວໄດ້ຍຶດໝັ້ນໃນ “ຂັ້ນບັນໄດ” ອັນສູງສຸດນຳໄປສູ່ພະພາວະໂມກສະ ອັນຈັດໄວ້ເພື່ອສັດມີຊີວິດທັງປວງຜູ້ອາໄສພຶ່ງພາຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະຕັ້ງຈິດໄວ້ໃນຄຸນຄ່າອັນສູງສຸດ।

Verse 42

अथ पंथानमाक्रम्य कियंतमपि स द्विजः । मुहूर्तं पथि विश्रम्याचिंतयत्प्राक्क्व याम्यहम्

ຕໍ່ມາ ດວິຊະໄດ້ກ້າວຂຶ້ນສູ່ເສັ້ນທາງ ແລະເດີນໄປໄດ້ພໍສົມຄວນ; ພັກຢູ່ກາງທາງຊົ່ວມຸຫູຣຕໜຶ່ງ ແລ້ວຄິດວ່າ “ກ່ອນອື່ນ ຂ້ອຍຈະໄປໃສ?”

Verse 43

भुवि तीर्थान्यनेकानि लोलमायुश्चलं मनः । ततः सप्तपुरीर्यायां सर्वतीर्थानि तत्र यत्

“ໃນໂລກນີ້ມີຕີຣຖະຫຼາຍຫຼາຍ; ອາຍຸບໍ່ໝັ້ນຄົງ ແລະໃຈກໍຫວັ່ນໄຫວ. ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຄວນໄປຫາສັບຕະປຸຣີ ເພາະທີ່ນັ້ນແທ້ໆ ຕີຣຖະທັງປວງລ້ວນຊຸມນຸມກັນ.”

Verse 44

अयोध्यां च पुरीं गत्वा सरयूमवगाह्य च । तत्तत्तीर्थेषु संतर्प्य पितॄन्पिंडप्रदानतः

ທ່ານໄດ້ໄປຍັງນະຄອນອະໂຍທະຍາ ແລະລົງອາບນ້ຳສັກສິດໃນແມ່ນ້ຳສະຣະຢູ; ທີ່ຕີຣຖະຫຼາຍໆນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຖວາຍປິນຑະເພື່ອໃຫ້ປິຕຣະບັນພະບຸລຸດອິ່ມໃຈ।

Verse 45

पंचरात्रमुषित्वा तु ब्राह्मणान्परिभोज्य च । प्रयागमगमद्विप्रस्तीर्थराजं सुहृष्टवत्

ເມື່ອພັກຢູ່ຫ້າຄືນ ແລະເລີ້ຍງພຣາຫມະນະຕາມພິທີແລ້ວ ດວິຊະນັ້ນກໍໄປຫາປຣະຢາກ—ຕີຣຖະຣາຊ—ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິ່ງ।

Verse 46

सिताऽसिते सरिच्छ्रेष्ठे यत्रास्तां सुरदुर्लभे । यत्राप्लुतो नरः पापः परं ब्रह्माधिगच्छति

ທີ່ນັ້ນ ບ່ອນທີ່ແມ່ນ້ຳອັນປະເສີດ ສີຕາ ແລະ ອະສີຕາ ສະຖິດຢູ່—ແມ່ນກະທັ້ງເທວະກໍຍາກຈະໄດ້—ຜູ້ໃດແມ່ນຄົນມີບາບ ຖ້າລົງອາບນ້ຳ ກໍບັນລຸພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ।

Verse 47

क्षेत्रं प्रजापतेः पुण्यं सर्वेषामेव दुर्लभम् । लभ्यते पुण्यसंभारैर्नान्यथार्थस्य राशिभिः

ກະເສດຕະອັນບຸນສິດຂອງປຣະຊາປະຕິນີ້ ຍາກທີ່ທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບ; ຈະໄດ້ກໍດ້ວຍການສະສົມບຸນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍກອງຊັບສິນລ້ວນໆ।

Verse 48

दमयंतीं कलिं कालं कलिंदतनयां शुभाम् । आगत्य मिलिता यत्र पुण्या स्वर्गतरंगिणी

ທີ່ນັ້ນ ແມ່ນ້ຳອັນບຸນສິດ ‘ສະວັກ-ຕະຣັງກິນີ’—ສາຍນ້ຳທີ່ໄຫຼດັ່ງສະຫວັນ—ໄດ້ມາຮ່ວມກັບ ດະມະຍັນຕີ, ກະລີ, ກາລ ແລະທິດາຜູ້ມົງຄຸນຂອງກະລິນດະ (ຍະມຸນາ)។

Verse 49

प्रकृष्टं सर्वयागेभ्यः प्रयागमिति गीयते । यज्वनां पुनरावृत्तिर्न प्रयागार्द्रवर्ष्मणाम्

ປະຍາກ ຖືກສັນລະເສີນວ່າ ເລີດກວ່າຍັດທັງປວງ. ສໍາລັບຜູ້ປະກອບຍັດທີ່ກາຍຊຸ່ມດ້ວຍການອາບນ້ໍາສັກສິດທີ່ປະຍາກ ຍ່ອມບໍ່ຫວນກັບສູ່ສັງສາຣະວັດອີກ.

Verse 50

यत्र स्थितः स्वयं साक्षाच्छूलटंको महेश्वरः । तत्राप्लुतानां जंतूनां मोक्षवर्त्मोपदेशकः

ທີ່ໃດທີ່ມະເຫສວຣະ ປະທັບຢູ່ໂດຍປະຈັກສາກໃນຮູບ “ຊູລະຕັງກະ” ທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງຊີ້ນໍາສັດທັງຫຼາຍຜູ້ໄດ້ອາບນ້ໍາແລ້ວ ໃຫ້ຮູ້ເສັ້ນທາງແຫ່ງໂມກສະ.

Verse 51

तत्राऽक्षय्यवटोऽप्यस्ति सप्तपातालमूलवान् । प्रलयेपि यमारुह्य मृकंडतनयोऽवसत्

ທີ່ນັ້ນຍັງມີ “ອັກຊະຍະວັດ” ຕົ້ນໄຊອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ຮາກຢັ່ງລົງເຖິງປາຕາລະທັງເຈັດ. ແມ່ນແຕ່ເວລາປຣະລະຍະ ບຸດຂອງມຶກັນຑະກໍຂຶ້ນໄປອາໄສຢູ່ເທິງນັ້ນຢ່າງປອດໄພ.

Verse 52

हिरण्यगर्भो विज्ञेयः स साक्षाद्वटरूपधृक् । तत्समीपे द्विजान्भक्त्या संभोज्याक्षय पुण्यभाक्

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ຫິຣັນຍະຄັຣພະ ປະຈັກຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້ ໂດຍຖືຮູບເປັນຕົ້ນໄຊ. ຜູ້ໃດຖວາຍອາຫານແກ່ດວິຊະດ້ວຍສັດທາໃກ້ທີ່ນັ້ນ ຍ່ອມໄດ້ບຸນອັນບໍ່ສູນສິ້ນ.

Verse 53

यत्र लक्ष्मीपतिः साक्षाद्वैकुंठादेत्य मानवान् । श्रीमाधवस्वरूपेण नयेद्विष्णोः परं पदम्

ທີ່ໃດທີ່ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະລັກສະມີ ເສດັດມາໂດຍກົງຈາກໄວກຸນຖະ ພຣະອົງໃນຮູບ “ສຣີມາທະວະ” ນໍາມະນຸດໄປສູ່ພຣະບົດສູງສຸດຂອງວິສນຸ.

Verse 54

श्रुतिभिः परिपठ्येते सिताऽसित सरिद्वरे । तत्राप्लुतां गाह्यमृतं भवंतीति विनिश्चितम्

ສຣຸຕິທັງຫຼາຍເອງໄດ້ສະດຸດສະດອງຮຽກແມ່ນ້ຳອັນປະເສີດວ່າ ‘ສີຕາ’ (ຂາວ) ແລະ ‘ອະສີຕາ’ (ດຳ)। ແນ່ນອນວ່າ ຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບອະມະຕະດັ່ງອຳຣິດ।

Verse 56

शिवलोकाद्ब्रह्मलोकादुमालोकवरात्पुनः । कुमारलोकाद्वैकुंठात्सत्यलोकात्समंततः । तपोजनमहर्भ्यश्च सर्वे स्वर्लोकवासिनः । भुवोलोकाच्च भूर्लोकान्नागलोकात्तथाऽखिलात्

ຈາກສິວະໂລກ ຈາກພຣະພຣົມໂລກ ແລະອີກຄັ້ງຈາກໂລກອັນປະເສີດຂອງພຣະອຸມາ; ຈາກກຸມາຣະໂລກ ຈາກໄວກຸນຖະ ແລະຈາກສັດຕະຍະໂລກທຸກທິດ; ຈາກຕະໂປໂລກ ຈະນະໂລກ ແລະມະຫະຣະໂລກ; ທັງຜູ້ຢູ່ສະຫວັນທັງປວງ; ອີກທັງຈາກພູວະຣະໂລກ ແລະພູໂລກ ແລະຈາກນາກະໂລກດ້ວຍ ຈາກທຸກແດນ—ລ້ວນພາກັນມາ

Verse 57

अचला हिमवन्मुख्याः कल्पवृक्षादयो नगाः । स्नातुं माघे समायांति प्रयागमरुणोदये

ສິ່ງອັນມັ່ນຄົງບໍ່ເຄື່ອນ—ພູເຂົາໃຫຍ່ນຳໂດຍຫິມະວານ ແລະແມ່ນແຕ່ກັນລະປະວຣຶກສະ ກັບອື່ນໆ—ມາທີ່ປະຣະຍາກໃນຍາມອະຣຸນໂນດະຍະເດືອນມາຆະ ເພື່ອອາບນ້ຳ

Verse 58

दिगंगनाः प्रार्थयंति यत्प्रयागानिलानपि । तेपि नः पावयिष्यंति किं कुर्मः पंगवो वयम्

ນາງສາວແຫ່ງທິດທັງຫຼາຍຍັງວອນຂໍແມ່ນແຕ່ລົມແຫ່ງປະຣະຍາກວ່າ: “ແມ່ນແຕ່ລົມນັ້ນກໍຈະຊຳລະເຮົາ—ແລ້ວເຮົາຜູ້ພິການຈະເຮັດແນວໃດ?” ດັ່ງນີ້ຈຶ່ງຄຳຄວນ

Verse 59

अश्वमेधादियागाश्च प्रयागस्य रजः पुनः । तुलितं ब्रह्मणा पूर्वं न ते तद्रजसा समाः

ຍັດຍະພິທີເລີ່ມດ້ວຍອັດສະວະເມດະ ເຄີຍຖືກພຣະພຣົມຊັ່ງທຽບກັບຝຸ່ນດິນແຫ່ງປະຣະຍາກໃນການກ່ອນ; ຍັດຍະເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ເທົ່າຝຸ່ນດິນນັ້ນເລີຍ

Verse 60

मज्जागतानि पापानि बहुजन्मार्जितान्यपि । प्रयागनामश्रवणात्क्षीयंतेऽतीव विह्वलम्

ແມ່ນແຕ່ບາບທີ່ຈົມລຶກຢູ່ໃນຕົນ ສະສົມມາຫຼາຍຊາດກໍຈະສຶກຫຼຸດຫາຍໄປຢ່າງແຮງ ດັ່ງຖືກສັ່ນສະເທືອນ ເພີຍໄດ້ຍິນນາມ “ປຣະຍາກ” ເທົ່ານັ້ນ।

Verse 61

धर्मतीर्थमिदं सम्यगर्थतीर्थमिदं परम् । कामिकं तीर्थमेतच्च मोक्षतीर्थमिदं ध्रुवम्

ບ່ອນນີ້ແທ້ຈິງແມ່ນ ທັມມະ-ຕີຣຖະ; ບ່ອນນີ້ແມ່ນ ອັດຖະ-ຕີຣຖະ ອັນສູງສຸດ. ບ່ອນນີ້ເອງແມ່ນຕີຣຖະບັນດານກາມປາຖະນາ ແລະແນ່ນອນແມ່ນ ໂມກສະ-ຕີຣຖະ.

Verse 62

ब्रह्महत्यादि पापानि तावद्गर्जंति देहिषु । यावन्मज्जंति नो माघे प्रयागे पापहारिणि

ບາບເຊັ່ນ ພຣະຫມະຫັດຍາ ແລະອື່ນໆ ຈະຄໍາຮ້ອງກັບກວນຢູ່ໃນຜູ້ມີກາຍ ຕາບໃດທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ອາບນ້ໍາສັກສິດທີ່ “ປຣະຍາກ” ໃນເດືອນ ມາຆະ ອັນເປັນຜູ້ກໍາຈັດບາບ.

Verse 63

तद्विष्णोः परमं पदं सदा पश्यंति सूरयः । एतद्यत्पठ्यते वेदे तत्प्रयागं पुनः पुनः

ບັນດາສູຣີ (ນັກປັນຍາຜູ້ສະຫວ່າງ) ເຫັນສະຖານະອັນສູງສຸດຂອງ ວິສນຸ ຢູ່ເສມອ. ສິ່ງທີ່ຖືກສະທາຍໃນ ເວດ ນັ້ນເອງ—ນີ້ແຫຼະແມ່ນ “ປຣະຍາກ” ຊ້ໍາແລ້ວຊ້ໍາອີກ.

Verse 64

सरस्वती रजो रूपा तमोरूपा कलिंदजा । सत्त्वरूपा च गंगात्र नयंति ब्रह्मनिर्गुणम्

ທີ່ນີ້ ສະຣັສວະຕີ ເປັນສະພາວະແຫ່ງ ຣະໂຈ; ກະລິນທະຈາ (ຢະມຸນາ) ເປັນສະພາວະແຫ່ງ ຕະໂມ; ແລະ ຄັງຄາ ເປັນສະພາວະແຫ່ງ ສັດຕະວະ; ທັງສາມຮ່ວມກັນນໍາໄປສູ່ ພຣະພຣະຫມັນ ຜູ້ນິຣຄຸນ (ໄຮ້ຄຸນລັກສະນະ).

Verse 65

इयं वेणीहि निःश्रेणी ब्रह्मणो वर्त्मयास्यतः । जंतोर्विशुद्धदेहस्य श्रद्धाऽश्रद्धाप्लुतस्य च

ເວນີນີ້ແທ້ໆແມ່ນບັນໄດໄປສູ່ພຣະພຣະມັນ—ເປັນທາງຂອງຜູ້ຈາລິກ. ມັນເປັນປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ມີກາຍບໍລິສຸດ ຈະມີສັດທາຫຼືບໍ່ມີກໍຕາມ.

Verse 66

काशीति काचिदबला भुवनेषु रूढा लोलार्क केशवविलोलविलोचना । तद्दोर्युगं च वरणासिरियं तदीया वेणीति याऽत्र गदिताऽक्षयशर्मभूमिः

ໃນບັນດາໂລກທັງປວງ ມີນາງສາວຜູ້ໜຶ່ງລືຊານາມວ່າ “ກາສີ” ມີດວງຕາວ່ອງໄວດັ່ງ ໂລລາຣກະ ແລະ ເກສະວະ. ແຂນຄູ່ຂອງນາງແມ່ນ ວະຣະນາ ແລະ ອະສີ; ແລະ “ຜົມຖັກ” ຂອງນາງທີ່ກ່າວໃນນີ້ເອີ້ນວ່າ ເວນີ—ເປັນຜືນດິນແຫ່ງສັນຕິແລະສິຣິມົງຄົນອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ.

Verse 67

अगस्तिरुवाच । सुधर्मिणि गुणांस्तस्य कोत्र वर्णयितुं क्षमः । तीर्थराजप्रयागस्य तीर्थैः संसेवितस्य च

ອະກັສຕິກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ ໃນນີ້ຜູ້ໃດຈຶ່ງສາມາດພັນລະນາຄຸນຄ່າຂອງທ່ານໄດ້—ແຫ່ງປະຍາກ ຜູ້ເປັນຣາຊາແຫ່ງຕີຣະຖະ ແລະຍັງຖືກຕີຣະຖະອື່ນໆ ມາສະເຫຼີມສະເຫຼີຍຮັບໃຊ້?

Verse 68

पापिनां यानि पापानि प्रसह्य क्षालितान्यहो । तच्छुद्ध्यै सेव्यते तीर्थैः प्रयागमधिकं ततः

ອ້າວ! ບາບຂອງຜູ້ມີບາບຖືກຊຳລະອອກໄປຢ່າງແຮງກ້າ. ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດນັ້ນ ຕີຣະຖະອື່ນໆ ຈຶ່ງມາພຶ່ງພາປະຍາກ; ດັ່ງນັ້ນ ປະຍາກຈຶ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າພວກນັ້ນ.

Verse 69

प्रयागस्य गुणान्ज्ञात्वा शिवशर्मा द्विजः सुधीः । तत्र माघमुष्त्वाऽथ प्राप वाराणसीं पुरीम्

ເມື່ອຮູ້ຄຸນຄ່າຂອງປະຍາກແລ້ວ ພຣາຫມັນຜູ້ສະຫລາດ ຊື່ ສິວະຊັຣມາ ໄດ້ພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນຕະຫຼອດເດືອນມາຆ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງເຖິງນະຄອນວາຣານະສີ.

Verse 70

प्रवेश एव संवीक्ष्य स देहलिविनायकम् । अन्वलिंपत्ततो भक्त्या साज्यसिंदूरकर्दमैः

ທີ່ປາກທາງເຂົ້າ ເມື່ອເຫັນ ເດຫະລີ-ວິນາຍະກະ ເຂົາໄດ້ລູບທາບູຊາດ້ວຍສັດທາ ດ້ວຍເນີຍໃສຜະສົມສິນດູຣາສີແດງເປັນເລບ.

Verse 71

निवेद्यमोदकान्पंच वंचयंतं निजं जनम् । महोपसर्गवर्गेभ्यस्ततोंऽतः क्षेत्रमाविशत्

ເຂົາໄດ້ຖວາຍໂມດະກະຫ້າອັນເປັນນະໄວດະຍະ ແລະຂັບໄລ່ກຸ່ມໄພພິບັດໃຫຍ່ໆອອກຈາກຊົນຂອງຕົນ ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ກາສີ-ເກດສະຕຣະອັນສັກສິດ

Verse 72

आगत्य दृष्ट्वा मणिकर्णिकायामुदग्वहां स्वर्गतरंगिणीं सः । संक्षीणपुण्येतरपुण्यकर्मणां नृणां गणैः स्थाणुगणैरिवावृताम्

ເມື່ອໄປຮອດ ເຂົາໄດ້ເຫັນທີ່ມະນິກັນນິກາ ສາຍນ້ຳຜູ້ນຳສູ່ສະຫວັນ ມີຄື້ນລະລອກດັ່ງສະຫວັນ ຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍຝູງຊົນຜູ້ທີ່ຜົນກຳບຸນ-ບາບປົນກັນໄດ້ສິ້ນສຸດ ດຸດດັ່ງຫມູ່ຄະນະຂອງພຣະສິວະມາຊຸມລ້ອມ

Verse 73

सचैलमाप्लुत्य जलेऽमलेऽमलेऽविलंबमालंबित शुद्धबुद्धिः । संतर्प्य देर्वीषमनुष्यदिव्यपितॄन्पितॄन्स्वान्सहि कर्मकांडवित्

ເຂົາອາບນ້ຳໃນນ້ຳອັນບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ—ທັງຍັງນຸ່ງຜ້າ—ໂດຍບໍ່ຊັກຊ້າ ຈິດປັນຍາຈຶ່ງຜ່ອງໃສ; ຜູ້ຮູ້ພິທີກຳນັ້ນໄດ້ເຮັດຕັຣປະນະ ໃຫ້ເທວະ ຣິສີ ມະນຸດ ປິຕຣິທິບ ແລະບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນໄດ້ອິ່ມໃຈ

Verse 74

विधाय च द्राक्स हि पंचतीर्थिकां विश्वेशमाराध्य ततो यथास्वम् । पुनःपुनर्वीक्ष्यपुरीं पुरारेरिदं मयालोकिनवेति विस्मितः

ແລ້ວເຂົາໄດ້ປະຕິບັດພິທີປັນຈະ-ຕີຣຖະຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະບູຊາພຣະວິສເວສະວະຣະຕາມຄວາມຄວນ; ຈາກນັ້ນເຂົາເບິ່ງນະຄອນຂອງຜູ້ປະຫານຕຣິປຸຣະ (ພຣະສິວະ) ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ດ້ວຍຄວາມພິສົງ ຄິດວ່າ “ເຮົາໄດ້ເຫັນນີ້ແທ້ໆບໍ?”

Verse 75

न स्वः पुरी सा त्वनया पुरासमं समंजसापि प्रतिसाम्यमावहेत । प्रबंधभेदाद्व्यतिरिक्तपुस्तकप्रतिर्यथा सल्लिपिभेदभंगतः

ນະຄອນສະຫວັນນັ້ນກໍບໍ່ອາດເທົ່າທຽມກັບນະຄອນໂບຮານນີ້ໄດ້ ແມ່ນແຕ່ໂດຍເຫດຜົນອັນສົມຄວນກໍຕາມ. ເພາະດັ່ງສຳເນົາຈາກປຶ້ມອື່ນບໍ່ອາດເທົ່າກັບຕົ້ນສະບັບ ເນື່ອງຈາກຄວາມແຕກຕ່າງໃນການຮ້ອຍຮຽງ ແລະຮູບອັກສອນອັນລະອຽດ ສະນັ້ນທີ່ນີ້ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 76

पयोपि यत्रत्यमचिंत्यवैभवं दिविस्थिता साधुसुधाप्यतोमुधा । तथा प्रसूतेस्तु पयोधरे पयो न पीयते पीतमिदं यदि क्वचित्

ແມ່ນແຕ່ ‘ນ້ຳນົມ’ ທີ່ມີຢູ່ນີ້ກໍມີອານຸພາບອັນຫາຄິດບໍ່ໄດ້; ດັ່ງນັ້ນ ສຸທາອະມຣິຕໃນສະຫວັນ ເມື່ອທຽບແລ້ວກໍເຫມືອນບໍ່ມີນ້ຳໜັກ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ນ້ຳນົມໃນອົງອົມຂອງແມ່ຜູ້ໃຫ້ນົມ ຈະບໍ່ຖືກດື່ມອີກ ຫຼັງຈາກໄດ້ຊິມລົດນີ້—ຖ້າເຄີຍຊິມກໍຕາມ.

Verse 77

अनामयाश्चिंतनया न येशितुर्जनामनाग्यत्र विना पिनाकिना । न कर्मसत्कर्मकृतोपि कुर्वतेऽनुकुर्वते शर्वगणांश्च सर्वतः

ທີ່ນັ້ນ ຖ້າບໍ່ມີຜູ້ຖືປິນາກະ (ພຣະສິວະ) ມະນຸດກໍບໍ່ອາດໄດ້ຮັບຄວາມເປັນໃຫຍ່ ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຈິດຄິດອັນສະຫງົບບໍ່ຖືກລົບກວນ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ເຮັດກຸສົນກໍບໍ່ໄດ້ ‘ເຮັດ’ ເປັນຜູ້ກະທຳອິດສະຫຼະ; ແຕ່ທຸກທິດທາງກໍປະພຶດຕາມຫມູ່ຄະນະຂອງສະຣະວະ (ພຣະສິວະ).

Verse 78

न वर्ण्यते कैः किल काशिकेयं जंतोः स्थितस्यात्र यतोंतकाले । पचेलिमैः प्राक्कृतपुण्यभारैरोंकारमोंकारयतींदुमौलिः

ແທ້ຈິງ ໃຜຈະພັນລະນາມະຫິມາແຫ່ງກາສີນີ້ໄດ້ ສຳລັບສັດຜູ້ຢູ່ນີ້ໃນຍາມມໍລະນະ? ເພາະດ້ວຍພາລະແຫ່ງບຸນເກົ່າທີ່ສຸກງອມຈາກຊາດກ່ອນ ພຣະຜູ້ມີຈັນທຣາເປັນມົງກຸດ (ພຣະສິວະ) ຊົງໃຫ້ເຂົາເປົ່າອອກ “ໂອມກາຣະ” ອັນສັກສິດ.

Verse 79

संसारिचिंतामणिरत्र यस्मात्तं तारकं सज्जनकर्णिकायाम् । शिवोभिधत्ते सहसांऽतकाले तद्गीयतेसौ मणि कर्णिकेति

ເນື່ອງຈາກທີ່ນີ້ ທີ່ສັຈຈະນ-ກັນນິກາ ໃນຍາມມໍລະນະ ພຣະສິວະຊົງກ່າວ “ຕາຣະກະ” ຢ່າງກະທັນຫັນ—ເປັນດັ່ງຈິນຕາມະນີ ອັນບັນດານປາຖະໜາແກ່ຜູ້ຖືກຜູກໃນສັງສາຣ—ດັ່ງນັ້ນສະຖານທີ່ນັ້ນຈຶ່ງຖືກຂັບຂານວ່າ “ມະນິກັນນິກາ”.

Verse 80

मुक्तिलक्ष्मी महापीठ मणिस्तच्चरणाब्जयोः । कर्णिकेयं ततः प्राहुर्यां जना मणिकर्णिकाम्

ທີ່ພຣະບາດດຸດດອກບົວຂອງພຣະອົງ ມີມະຫາບັນລັງແຫ່ງມຸກຕິ—ມຸກຕິລັກສະມີ—ແລະມີແກ້ວມະນີຢູ່ດ້ວຍ. ເພາະນັ້ນຜູ້ຄົນຈຶ່ງເອີ້ນສະຖານນັ້ນວ່າ ‘ກັນນິກາ’ ແມ່ນເຄື່ອງປະດັບຫູ ແລະເອີ້ນວ່າ ມະນິກັນນິກາ.

Verse 81

जरायुजांडजोद्भिज्जाः स्वेदजाह्यत्र वासिनः । न समा मोक्षभाजस्ते त्रिदशैर्मुक्तिदुर्दशैः

ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້—ເກີດຈາກຄັນ, ຈາກໄຂ່, ຈາກງອກ, ຫຼືຈາກເຫື່ອ—ລ້ວນເປັນຜູ້ມີສິດໄດ້ໂມກສະ. ພວກເຂົາບໍ່ເທົ່າກັບເທວະໄດ້ເລີຍ ເພາະແມ່ນແຕ່ເທວະກໍໄດ້ມຸກຕິດ້ວຍຄວາມຍາກຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 82

मम जन्म वृथाजातं दुर्वृत्तस्य जडात्मनः । नाद्ययावन्मयै क्षिष्ट काशिका मुक्तिकाशिका

“ການເກີດຂອງຂ້ອຍເປັນອັນໄຮ້ຄ່າ—ຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ ແລະຈິດທຶບ—ຕາບໃດທີ່ຂ້ອຍຍັງບໍ່ໄດ້ໄປຫາ ກາສິກາ, ກາສີຜູ້ປະທານມຸກຕິ.”

Verse 83

पुनःपुनश्च तत्क्षेत्रमतिथीकृत्यनेत्रयोः । विचित्रं च पवित्रं च तृप्तिं नाधिजगाम ह

ລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂອບເຂດສັກສິດນັ້ນເປັນ “ແຂກຂອງດວງຕາ” ຄືເບິ່ງຊ້ຳໆ ອີກແລ້ວອີກ; ແມ່ນແຕ່ມັນອັດສະຈັນ ແລະຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແຕ່ລາວກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຄວາມອິ່ມໃຈ.

Verse 84

सप्तानां च पुरीणां हि धुरी णामवयाम्यहम् । वाराणसीं सुनिर्वाणविश्राणनविचक्षणाम्

ໃນບັນດານະຄອນສັກສິດເຈັດແຫ່ງ ຂ້ອຍຂໍປະກາດວ່າ ວາຣານະສີ ເປັນຜູ້ນຳ—ຊຳນານໃນການປະທານ ສຸ-ນິຣວານ ຄືນິຣວານອັນສູງສຸດ.

Verse 85

तथापि न चतस्रोन्या मया दृग्गोचरीकृताः । तासां प्रभावं विज्ञायाप्यागमिष्याम्य हं पुनः

ແມ່ນຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ ເມືອງສັກສິດອີກສີ່ແຫ່ງຍັງບໍ່ເຂົ້າສູ່ສາຍຕາຂ້າພະເຈົ້າ. ເມື່ອຮູ້ອານຸພາບຂອງພວກນັ້ນແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປອີກຄັ້ງເພື່ອໄດ້ເຫັນ.

Verse 86

तीर्थयात्रां प्रतिदिनं कुर्वन्नूनं सवत्सरम् । न प्राप सर्वतीर्थानि तीर्थं काश्यां तिलेतिले

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດຈະເຮັດການຈາລິກໄປຕີຣະຖະທຸກມື້ຕະຫຼອດໜຶ່ງປີ ກໍຍັງບໍ່ອາດເຖິງຕີຣະຖະທັງໝົດ; ເພາະໃນກາສີ ມີຕີຣະຖະຢູ່ທຸກເມັດທຸກອະນຸພາກ.

Verse 87

अगस्तिरुवाच । जानन्न पि गुणान्देवि क्षेत्रस्यास्य परान्द्विजः । नाना प्रमाणैः प्रवणो निरगात्स तथाप्यहो

ອະກັສຕິກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວີ, ດວິຊະນັ້ນຮູ້ຄຸນອັນສູງສຸດຂອງເຂດສັກສິດນີ້. ແມ່ນແຕ່ຈະໂນ້ມໃຈດ້ວຍຫຼັກຖານແລະຄຳຮັບຮອງຫຼາຍປະການ—ອະນິຈຈາ—ລາວກໍຍັງຈາກໄປ.”

Verse 88

किं कुर्वंति हि शास्त्राणि सप्रमाणानि सुंदरि । महामायां भवित्री तां को निवारयितुं क्षमः

ໂອ ຜູ້ງາມ, ແມ່ນແຕ່ຄຳພີທັງຫຼາຍທີ່ມີຫຼັກຖານຄົບຖ້ວນ ຈະຊ່ວຍໄດ້ຫຍັງແທ້? ເມື່ອມະຫາມາຍາກຳລັງຈະເກີດຂຶ້ນ ໃຜຈະສາມາດຫ້າມນາງໄດ້

Verse 89

कः समुच्चलितं चेतस्तोयंवा संप्रतीपयेत् । प्रोच्चथानस्थितमपि स्वभावोयच्चलस्तयोः

ໃຜຈະເຮັດໃຫ້ໃຈທີ່ພຸ່ງຂຶ້ນແລ້ວສະຫງົບໄດ້—ເຫມືອນກັບໃຜຈະເຮັດໃຫ້ນ້ຳຢຸດນິ່ງ? ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃນພາຊະນະ ທຳມະຊາດຂອງທັງສອງກໍຍັງຄົງກະສັບກະສ່າຍ.

Verse 90

शिवशर्मा व्रजन्सोथ देशाद्देशांतरं क्रमात् । महाकाल पुरीं प्राप कलिकालविवर्जिताम्

ແລ້ວ ຊິວະຊັຣມາ ເດີນທາງຈາກແດນໜຶ່ງໄປອີກແດນໜຶ່ງຕາມລຳດັບ ຈົນເຖິງນະຄອນຂອງມະຫາກາລາ—ທາມອັນສັກສິດທີ່ບໍ່ຖືກກະທົບໂດຍກາລີຍຸກ

Verse 91

कल्पेकल्पेखिलंविश्वं कालयेद्यः स्वलीलया । तं कालं कलयित्वा यो महाकालो भवत्किल

ພຣະອົງຜູ້ໃນທຸກກັລປະ ທຳໃຫ້ຈັກກະວານທັງປວງລະລາຍໄປດ້ວຍລີລາທິບຂອງພຣະອົງ ແລະຜູ້ຄອບງຳການເວລາໄດ້—ພຣະອົງນັ້ນແທ້ໆແມ່ນ “ມະຫາກາລາ” ການເວລາອັນຍິ່ງໃຫຍ່

Verse 92

पापादवंती सा विश्वमवंतीति निगद्यते । युगेयुगेन्यनाम्नी सा कलावुज्जयिनीति च

ເນື່ອງຈາກນາງປົກປ້ອງໂລກໃຫ້ພົ້ນຈາກບາບ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ອະວັນຕີ”। ໃນແຕ່ລະຍຸກ ນາງມີນາມແຕກຕ່າງ; ແລະໃນກາລີຍຸກ ນາງຍັງຮູ້ຈັກວ່າ “ອຸຈະຍິນີ”

Verse 93

विपन्नो यत्र वै जंतुः प्राप्यापि शवतां स्फुटम् । न पूतिगंधमाप्नो ति समुच्छ्रयति न क्वचित्

ໃນສະຖານນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ສັດມີຊີວິດຕາຍລົງ ແລະເຫັນຊັດວ່າເປັນສົບ ກໍບໍ່ມີກິ່ນເໝັນເນ່າ; ບໍ່ພຸພັງຈົນພອງຂຶ້ນໃນທີ່ໃດເລີຍ

Verse 94

यमदूता न यस्यां हि प्रविशंति कदाचन । परःकोटीनि लिंगानि तस्यां संति पदेपदे

ໃນນະຄອນນັ້ນ ທູດຂອງຍະມະບໍ່ເຄີຍເຂົ້າໄປເລີຍ; ແລະທີ່ນັ້ນ ທຸກຍ່າງກ້າວມີລິງຄະນັບບໍ່ຖ້ວນ—ເກີນຈະຄຳນວນ

Verse 95

हाटकेशो महाकालस्तारके शस्तथैव च । एकलिंगं त्रिधा भूत्वा त्रिलोकीं व्याप्य संस्थितम्

ຮາຕະເກສ ມະຫາກາລ ແລະ ຕາຣະເກສ—ລິງຄະອັນດຽວແປເປັນສາມ ແຜ່ຊຶມຄອບຄຸມໄຕໂລກ ແລ້ວສະຖິດຢູ່.

Verse 96

ज्योतिः सिद्धवटे ज्योतिस्ते पश्यंतीह ये द्विजाः । अथवाश्रीमहाकालद्रष्टारः पुण्यराशयः

ທີ່ສິດທະວັດມີແສງທິບ; ດວິຊະຜູ້ເຫັນແສງນັ້ນໃນທີ່ນີ້—ຫຼືຜູ້ໄດ້ທັດສະນະພຣະສີມະຫາກາລ—ຍ່ອມເປັນກອງບຸນ.

Verse 97

महाकालस्य तल्लिंगं यैर्दृष्टं कष्टिभिः क्वचित । न स्पृष्टास्ते महापापैर्न दृष्टास्ते यमोद्भटैः

ຜູ້ໃດເຄີຍເຫັນລິງຄະຂອງມະຫາກາລນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມລຳບາກຢ່າງຫນັກ—ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຖືກບາບໃຫຍ່ແຕະຕ້ອງ ແລະບໍ່ຖືກທູດຂອງຍະມະເຫັນ.

Verse 98

महाकालपताकाग्रैः स्पृष्टपृष्ठास्तुरंगमाः । अरुणस्य कशाघातं क्षणं विश्रमयंति खे

ມ້າທັງຫຼາຍທີ່ຫຼັງຖືກປາຍທຸງຂອງມະຫາກາລແຕະຕ້ອງ ຍ່ອມໄດ້ພັກຊົ່ວຂະນະໃນອາກາດ ພົ້ນຈາກການຟາດແສ້ຂອງອະຣຸນ.

Verse 99

महाकालमहाकालमहाकालेतिसंततम् । स्मरतःस्मरतो नित्यं स्मरकर्तृस्मरांतकौ

ຜູ້ທີ່ສະທ້ອນຊ້ຳໆບໍ່ຂາດວ່າ “ມະຫາກາລ ມະຫາກາລ ມະຫາກາລ” ແລະລະລຶກພຣະອົງຊ້ຳໆທຸກວັນ ຍ່ອມລະລຶກທັງຜູ້ສ້າງກາມະ ແລະຜູ້ທຳລາຍກາມະ.

Verse 100

एवमाराध्य भूतेशं महाकालं ततो द्विजः । जगाम नगरीं कांतीं कांतां त्रिभुवनादपि

ເມື່ອໄດ້ບູຊາພຣະພູເຕຊະ—ມະຫາກາລະ—ແລ້ວ ພຣາຫມັນນັ້ນຈຶ່ງໄປສູ່ນະຄອນອັນສະຫວ່າງໄສ ງາມລ້ຳເກີນກວ່າຄວາມງາມແຫ່ງໄຕຣໂລກ

Verse 110

युगेयुगे द्वारवत्या रत्नानि परितो मुषन् । अब्धीरत्नाकरोद्यापि लोकेषु परिगीयते

ຍຸກແລ້ວຍຸກເລົ່າ ລາວປົ້ນຮັດຕະນະຮອບໆ ທະວາຣະວະຕີ ແລະຈົນທຸກມື້ນີ້ກໍຍັງຖືກຂັບຂານໃນໂລກທັງຫຼາຍວ່າ “ມະຫາສະມຸດ—ຂຸມຮັດຕະນະ”

Verse 120

चिंतार्णवे निमग्नोभूत्त्यक्ताशो जीविते धने । सांयात्रिक इवागाधे भिन्नपोतो महार्णवे

ລາວຈົມລົງໃນມະຫາສະມຸດແຫ່ງຄວາມກັງວົນ ປະລະຄວາມຫວັງທັງຊີວິດແລະຊັບສິນ—ເຫມືອນພໍ່ຄ້າຜູ້ເດີນທາງທາງເຮືອທີ່ເຮືອແຕກໃນທະເລເລິກອັນກວ້າງໃຫຍ່

Verse 130

एवं चिंतयतस्तस्य पीडासीदतिदारुणा । कोटि वृश्चिकदष्टस्य यावस्था तामवाप सः

ເມື່ອລາວຄິດຢູ່ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມທຸກທໍລະມານອັນນ່າສະພຶງກໍຄອບງຳ; ລາວຕົກຢູ່ໃນສະພາບເຫມືອນຜູ້ຖືກແມງປ່ອງສິບລ້ານຕໍ່ຍ

Verse 135

तद्विमानमथारुह्य पीतवासाश्चतुर्भुजः । अलंचक्रे नभोवर्त्म स द्विजो दिव्यभूषणः

ຕໍ່ມາ ພຣາຫມັນນັ້ນຂຶ້ນສູ່ວິມານທິບ ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ ມີສີ່ແຂນ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນທິບ ແລ້ວເດີນທາງຕາມວິຖີແຫ່ງນະພາ