Adhyaya 17

Verse 1

शिवशर्मोवाच । शुक्रसंबंधिनी देवौ कथा श्रावि मया शुभा । यस्याः श्रवणमात्रेण प्रीणिते श्रवणे मम

ສິວະຊະຣະມັນກ່າວວ່າ: ໂອ ເທວີ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າຄະຖາອັນເປັນມົງຄຸນທີ່ເກີ່ຍວກັບສຸກຣະແລ້ວ; ເພີຍແຕ່ໄດ້ຟັງກໍເຮັດໃຫ້ໃຈຂ້າພະເຈົ້າປິຕິຍິນດີ ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງຟັງນັ້ນເອງ

Verse 2

कस्य पुण्यनिधेर्लोकः शोकहृत्त्वेष निर्मलः । एतदाख्यातुमुद्युक्तौ भवंतौ भवतां मम

ໂອ ທ່ານທັງສອງ ຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງບຸນ—ໂລກອັນບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ ຜູ້ກຳຈັດຄວາມໂສກນີ້ ເປັນຂອງໃຜ? ຂໍຈົ່ງຕຽມອະທິບາຍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງເຖີດ

Verse 3

धयित्वा श्रोत्रपात्राभ्यां वाणीममृतरूपिणीम् । न तृप्तिमधिगच्छामि भवन्मुखसुखोद्गताम्

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ດື່ມວາຈາຂອງທ່ານດ້ວຍພາຊະນະແຫ່ງຫູ—ເປັນດັ່ງອະມຣິຕ—ໄຫຼຫວານຈາກປາກທ່ານ; ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ອິ່ມໃຈ

Verse 4

गणावूचतुः । लोहितांगस्य लोकोयं शिवशर्मन्निबोध ह । उत्पत्तिं चास्य वक्ष्यावो भूसुतोयं यथाभवत्

ພວກຄະນະກ່າວວ່າ: “ໂອ ສິວະສະຣະມັນ, ຈົ່ງເຂົ້າໃຈເຖີດ—ໂລກນີ້ເປັນຂອງ ໂລຫິຕາງຄະ. ພວກເຮົາຈະເລົ່າກຳເນີດຂອງລາວ ແລະວ່າລາວເປັນບຸດແຫ່ງປະຖະວີໄດ້ແນວໃດ”

Verse 5

पुरा तपस्यतः शंभोर्दाक्षायण्या वियोगतः । भालस्थलात्पपातैकः स्वेदबिंदुर्महीतले

ໃນການກ່ອນ ເມື່ອ ສັມພູ ບຳເພັນຕະປະ ເນື່ອງຈາກພຣາກຈາກ ດາກສາຍະນີ, ຫຍອດເຫື່ອພຽງຫຍອດໜຶ່ງຈາກໜ້າຜາກໄດ້ຕົກລົງສູ່ຜິວດິນ

Verse 6

ततः कुमारः संजज्ञे लोहितांगो महीतलात् । स्नेहसंवर्धितः सोथ धात्र्या धात्रीस्वरूपया

ຈາກນັ້ນ ເດັກຊາຍນາມ ໂລຫິຕາງຄະ ໄດ້ເກີດຈາກຜິວແຜ່ນດິນ. ຕໍ່ມາ ນາງຜູ້ອຸ້ມຊູ ຜູ້ມີຮູບເປັນ ທາຕຣີ (ແມ່ປະຖະວີ) ໄດ້ລ້ຽງດູລາວດ້ວຍຄວາມຮັກ

Verse 7

माहेय इत्यतः ख्यातिं परामेष गतः सदा । ततस्तेपे तपोत्युग्रमुग्रपुर्यां पुरानघ

ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ຮັບກຽດຊື່ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນນາມ ‘ມາເຮຍ’ ຢູ່ເສມອ. ຕໍ່ມາ ໂອ້ຜູ້ບໍ່ມີບາບ ທ່ານໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນເຂັ້ມກ້າຢ່າງຍິ່ງໃນອຸກຣະປຸຣີ.

Verse 8

असिश्च वरणा चापि सरितौ यत्र शोभने । द्युनद्योत्तरवाहिन्या मिलितेऽत्र जगद्धिते

ໃນບ່ອນອັນງາມນີ້ ແມ່ນ້ຳອະສິ ແລະ ວະຣະນາ ໄດ້ມາພົບກັນກັບແມ່ນ້ຳທິບທີ່ໄຫຼໄປທາງເໜືອ; ສັງຄົມນີ້ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກທັງປວງ.

Verse 9

सर्वगोपि हि विश्वेशो यत्र नित्यं प्रकाशते । मुक्तये सर्वजंतूनां कालोज्ज्ञित स्ववर्ष्मणाम्

ເພາະທີ່ນັ້ນ ພຣະວິສເວສະ ຜູ້ຖືກປິດບັງຈາກທຸກຄົນ ຍັງສ່ອງແສງຢູ່ເປັນນິດ ແລະປະທານໂມກສະແກ່ສັດທັງປວງ ຜູ້ທີ່ກາຍຖືກກາລະຄອບງຳ.

Verse 10

अमृतं हि भवंत्येव मृता यत्र शरीरिणः । अनुग्रहं समासाद्य परं विश्वेश्वरस्य ह

ແທ້ຈິງ ໃນສະຖານນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີກາຍທີ່ຕາຍແລ້ວກໍກາຍເປັນອະມະຕະ ເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາອັນສູງສຸດຂອງພຣະວິສເວສະວະຣະ

Verse 11

अपुनर्भवदेहास्ते येऽविमुक्रेतनुत्यजः । विना सांख्येन योगेन विना नानाव्रतादिभिः

ຜູ້ໃດທີ່ລະທິ້ງກາຍໃນອະວິມຸກຕະ ຈະໄດ້ຮັບກາຍທີ່ພົ້ນຈາກການເກີດຄືນ—ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພຶ່ງສາງຂະຍະ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພຶ່ງໂຍຄະ ແລະບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືວັດຕະນານາປະການເປັນຕົ້ນ.

Verse 12

संस्थाप्य लिंगं विधिना स्वनाम्नांगारकेश्वरम् । पांचमुद्रे महास्थाने कंबलाश्वतरोत्तरे

ເມື່ອໄດ້ສະຖາປະນາລິງຄະຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງແລ້ວ ທ່ານໄດ້ຕັ້ງນາມວ່າ “ອັງກາຣະເກສະວະຣະ” ຕາມນາມຕົນ ໃນມະຫາສະຖານສັກສິດ “ປານຈະມຸດຣາ” ທາງເໜືອຂອງກັມບະລາອັສວະຕະຣະ।

Verse 13

ज्वलदंगारवत्तेजो यावत्तस्यशरीरतः । विनिर्ययौ तपस्तावत्तेन तप्तं महात्मना

ຈາກກາຍຂອງທ່ານ ມີລັດສະຫມີດັ່ງອັງການທີ່ລຸກໄໝ້ພຸ່ງອອກ; ຕາມທີ່ຄວາມສະຫວ່າງອັນຮ້ອນແຮງນັ້ນຍັງໄຫຼອອກ ມະຫາຕະມະຜູ້ນັ້ນກໍຕົກຢູ່ໃນຕະປະຢ່າງດຸເດືອດເທົ່ານັ້ນ।

Verse 14

ततोंगारक नाम्ना स सर्वलोकेषु गीयते । तस्य तुष्टो महादेवो ददौ ग्रहपदं महत्

ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງຖືກຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນໃນທຸກໂລກດ້ວຍນາມ “ອັງກາຣະກະ”; ແລະພຣະມະຫາເທວະຜູ້ພໍພຣະໄທ ໄດ້ປະທານຕຳແໜ່ງອັນສູງສົ່ງແຫ່ງ “ຄຣະຫະ” (ເທວະດາດາວເຄາະ) ໃຫ້ທ່ານ।

Verse 15

अंगारक चतुर्थ्यां ये स्नात्वोत्तरवहांभसि । अभ्यर्च्यांगारकेशानं नमस्यंति नरोत्तमाः

ໃນວັນ “ອັງກາຣະກະ ຈະຕຸຣຖີ” ບັນດານະຣະຊົນຜູ້ປະເສີດ ອາບນ້ຳໃນນ້ຳແຫ່ງ “ອຸຕຕະຣະວະຫາ” (ສາຍນ້ຳໄຫຼຂຶ້ນເໜືອ) ແລ້ວບູຊາ “ອັງກາຣະເກສະ” ພ້ອມກົ້ມນົບນະມັດສະການ—

Verse 16

न तेषां ग्रहपीडा च कदाचित्क्वापि जायते । अंगांरकेन संयुक्ता चतुर्थी लभ्यते यदि

ສຳລັບພວກເຂົາ ຄວາມທຸກຈາກອິດທິພົນດາວເຄາະບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ ບໍ່ວ່າເວລາໃດ ຫຼືສະຖານທີ່ໃດ—ຖ້າໄດ້ “ຈະຕຸຣຖີ” ທີ່ກົງກັບ “ອັງກາຣະກະ” (ດາວອັງຄານ)។

Verse 17

उपरागसमं पर्व तदुक्तं कालवेदिभिः । तस्यां दत्तं हुतं जप्तं सर्वं भवति चाक्षयम्

ຜູ້ຮູ້ການເວລາອັນສັກສິດກ່າວວ່າ ພິທີນີ້ເທົ່າກັບບຸນວັນຄຣາສ; ໃນວັນນັ້ນ ທານ, ການບູຊາໄຟ (ໂຮມ), ແລະການຈະປະ ທີ່ເຮັດໄວ້ ລ້ວນເປັນຜົນບຸນບໍ່ຮອດສິ້ນ।

Verse 18

श्रद्धया श्राद्धदा ये वै चतुर्थ्यंगारयोगतः । तेषां पितॄणां भविता तृप्तिर्द्वादशवार्षिकी

ຜູ້ໃດດ້ວຍສັດທາ ຖວາຍພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ໃນວັນຈະຕຸຣຖີ ທີ່ປະກອບດ້ວຍອັງກາຣະກະ ພວກບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມອິ່ມໃຈຍາວນານຮອດສິບສອງປີ।

Verse 19

अंगारकचतुर्थ्यां तु पुरा जज्ञे गणेश्वरः । अतएव तु तत्पर्व प्रोक्तं पुण्यसमृद्धये

ໃນການກ່ອນ ພຣະຄະເນສະວະຣະ (Gaṇeśvara) ໄດ້ປະສູດໃນວັນອັງກາຣະກະ-ຈະຕຸຣຖີ; ດັ່ງນັ້ນພິທີບຸນອັນສັກສິດນີ້ຈຶ່ງຖືກປະກາດເພື່ອເພີ່ມພູນບຸນກຸສົນໃຫ້ຮຸ່ງເຮືອງ।

Verse 20

एकभक्तव्रती तत्र संपूज्य गणनायकम् । किंचिद्दत्त्वा तमुद्दिश्य न विघ्नैरभिभूयते

ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ຖືວຣະຕະເອກະພັກຕະ (ekabhakta-vrata) ໄດ້ບູຊາພຣະຄະນະນາຍະກະ (Gaṇanāyaka) ຕາມພິທີ ແລະຖວາຍທານແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໆ ໂດຍລະລຶກເຖິງພຣະອົງ ຍ່ອມບໍ່ຖືກອຸປະສັກຄອບງຳ।

Verse 21

अंगारेश्वर भक्ता ये वाराणस्यां नरोत्तमाः । तेऽस्मिन्नंगारके लोके वसंति परमर्द्धयः

ຜູ້ເປັນນະໂຣດຕະມະ ຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະອັງກາເຣສະວະຣະ (Aṅgāreśvara) ໃນວາຣານະສີ ຍ່ອມພຳນັກຢູ່ໃນໂລກອັງກາຣະກະນີ້ ດ້ວຍຄວາມຮັ່ງມີອັນສູງສຸດ।

Verse 22

अगस्त्य उवाच । इत्थं कथयतोरेव रम्यां पुण्यवतीं कथाम् । भगवद्गणयोः प्राप नेत्रातिथ्यं गुरोः पुरी

ອະກັດສະຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອທັງສອງກໍາລັງເລົ່າເລື່ອງອັນງາມແລະໃຫ້ບຸນນັ້ນ, ເມືອງຂອງຄູບາ—ກາຊີອັນສັກສິດ—ກໍປາກົດໃນສາຍຕາຂອງພວກຄະນະ (Gaṇa) ຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເປັນດັ່ງງານລ້ຽງແກ່ດວງຕາ।

Verse 23

नेत्रानंदकरीं दृष्ट्वा शिवशर्माऽथ तां पुरीम् । पप्रच्छाचार्यवर्यस्य कस्येयं पूरनुत्तमा

ເມື່ອເຫັນນະຄອນທີ່ເຮັດໃຫ້ດວງຕາຊື່ນບານນັ້ນ ຊິວະຊະຣະມາຈຶ່ງຖາມອາຈານຜູ້ປະເສີດວ່າ: “ນະຄອນອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ນີ້ ເປັນຂອງໃຜ?”

Verse 24

गणावूचतुः । सखे सुखं समाख्यावो नानाख्येयं तवाग्रतः । अध्वखेदापनोदाय पुनरस्याः पुरः कथाम्

ພວກຄະນະ (Gaṇa) ກ່າວວ່າ: “ສະຫາຍເອີຍ ພວກເຮົາຈະເລົ່າດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ ໃນສິ່ງທີ່ຄວນເລົ່າ. ເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມເມື່ອຍຈາກທາງ ຈົ່ງຟັງ—ພວກເຮົາຈະເລົ່າກະຖາຂອງນະຄອນນີ້ອີກຄັ້ງ”

Verse 25

विधेर्विधित्सतः पूर्वं त्रिलोकीरचनां मुदा । आविरासुः सुताः सप्त मानसाः स्वस्यसंनिभाः

ກ່ອນທີ່ພຣະວິທາຕຣະ (ພຣະພຣົມ) ຈະເລີ່ມສ້າງໄຕໂລກດ້ວຍຄວາມປິຕິ ກ່ອນການສ້າງຈະເລີ່ມ ບຸດມານະສະ 7 ອົງ ຜູ້ຄ້າຍພຣະອົງເອງ ກໍປາກົດຂຶ້ນ

Verse 26

मरीच्यत्र्यंगिरो मुख्याः सर्वे सृष्टिप्रवर्तकाः । प्रजापतेरंगिरसस्तेष्वभूद्देवसत्तमः

ໃນພວກນັ້ນ ມະຣີຈິ, ອະຕຣິ ແລະ ອັງຄິຣະສ ເປັນຜູ້ໂດດເດັ່ນ—ທຸກອົງເປັນຜູ້ຂັບເຄື່ອນການສ້າງສັນ. ແລະຈາກປຣະຊາປະຕິ ອັງຄິຣະສ ກໍເກີດບຸດຜູ້ເປັນຍອດໃນຫມູ່ຜູ້ມີສະພາບດຸຈເທວະ

Verse 27

सुतश्चांगिरसो नाम बुद्ध्या विबुधसत्तमः । शांतो दांतो जितक्रोधो मृदुवाङ्निर्मलाशयः

ບຸດຂອງທ່ານຊື່ ອາງກິຣະສະ; ດ້ວຍປັນຍາເປັນຜູ້ຍອດໃນຫມູ່ນັກຮູ້—ສະງົບ, ສຳລວມ, ຊະນະຄວາມໂກດ, ວາຈາອ່ອນໂຍນ ແລະ ໃຈບໍລິສຸດ.

Verse 28

वेदवेदार्थतत्त्वज्ञः कलासु कुशलोऽमलः । पारदृश्वा तु सर्वेषां शास्त्राणां नीतिवित्तमः

ທ່ານຮູ້ຕົວຕົນແທ້ຂອງພຣະເວດ ແລະ ຄວາມໝາຍຂອງພຣະເວດ; ບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ ແລະ ຊໍານານໃນສິລະປະວິຊາ. ທ່ານເຂົ້າໃຈຊາສະຕຣາທັງປວງຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ແລະ ເປັນຜູ້ນໍາໃນຄວາມຮູ້ເລື່ອງນີຕິ-ທຳ ແລະ ການປົກຄອງ.

Verse 29

हितोपदेष्टा हितकृदहितात्यहितः सदा । रूपवाञ्छीलसंपन्नो गुणवान्देशकालवित्

ທ່ານເປັນຜູ້ສອນສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດ, ເຮັດສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດ, ແລະ ຫ່າງໄກຈາກສິ່ງທີ່ເປັນໂທດຢູ່ເສມອ. ຮູບງາມ, ມີສີນທຳ, ມີຄຸນຄ່າ, ແລະ ຮູ້ການເທດສະ—ເປັນແບບຢ່າງອັນດີ.

Verse 30

सर्वलक्षणसंभार संभृतो गुरुवत्सलः । तताप तापसीं वृत्तिं काश्यां स महतीं दधत

ທ່ານພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ ແລະ ຮັກແພງຄູອາຈານ. ທີ່ກາສີ ທ່ານໄດ້ຮັບຖືວິຖີຕະປັສວິນອັນສູງສົ່ງ ແລະ ບໍາເພັນຕະປະອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.

Verse 31

महल्लिंगं प्रतिष्ठाप्य शांभवं भूरिभावनः । अयुतं शरदां दिव्यं दिव्यतेजा महातपाः

ມະຫາຕະປັສວິນຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍເທຊະທິບ ແລະ ເປັນຜູ້ເກື້ອກູນຢ່າງຫຼາຍ ໄດ້ສະຖາປະນາມະຫາລິງຄະແຫ່ງພຣະສຳພູ; ແລະ ບໍາເພັນຕະປະອັນເຂັ້ມຂົນ ຕະຫຼອດສິບພັນລະດູສາຣະທິບ.

Verse 32

ततः प्रसन्नो भगवान्विश्वेशो विश्वभावनः । आविर्भूय ततो लिंगान्महसां राशिरब्रवीत्

ຕໍ່ມາ ພະພະຄະວານ ວິສເວສະວະຣະ ຜູ້ອຸປະຖຳພະຈັກກະວານ ກໍເກີດຄວາມເມດຕາປຣານີ. ພຣະອົງປາກົດອອກຈາກລິງຄະນັ້ນ ດັ່ງກອງຮັດສະມີອັນຮຸ່ງໂຮງ ແລ້ວຈຶ່ງຕຣັດວາຈາ.

Verse 33

प्रसन्नोस्मि वरं ब्रूहि यत्ते मनसि वर्तते । इति शंभुं समालोक्य तुष्टावेति स हृष्टवान्

ພຣະອົງຕຣັດວ່າ “ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ; ຈົ່ງກ່າວພອນ—ສິ່ງໃດຢູ່ໃນໃຈຂອງເຈົ້າ.” ແລ້ວເຂົາເບິ່ງພຣະສັມພູດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະເລີ່ມສັນລະເສີນ.

Verse 34

आंगिरस उवाच । जय शंकर शांत शशांकरुचे रुचिरार्थद सर्वद सर्वशुचे । शुचिदत्त गृहीत महोपहृते हृतभक्तजनोद्धततापतते

ອັງຄິຣະສ ກ່າວວ່າ: “ຊະນະແດ່ພຣະສັງກະຣະ—ພຣະອົງເປັນສັນຕິເອງ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຈັນທຣາ; ຜູ້ປະທານເປົ້າໝາຍອັນງາມ ຜູ້ປະທານທຸກສິ່ງ ໂອ້ຜູ້ບໍລິສຸດທັ້ງປວງ. ພຣະອົງຮັບເຄື່ອງບູຊາອັນໃຫຍ່ທີ່ຖວາຍດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດ ແລະຂັບໄລ່ຄວາມເຜົາໄໝ້ແຫ່ງທຸກຂ໌ອັນຮຸນແຮງຂອງພວກພັກຕະ.”

Verse 35

ततसर्वहृदंबर वरदनते नतवृजिनमहावन दाहकृते । कृतविविधचरित्रतनोसुतनो तनुविशिखविशोषणधैर्यनिधे

ໂອ້ ຜູ້ປະທານພອນ ຜູ້ເປັນຟ້າພາຍໃນແຫ່ງຫົວໃຈທຸກດວງ; ໂອ້ ຜູ້ເຜົາໄໝ້ປ່າໃຫຍ່ແຫ່ງບາບຂອງຜູ້ນົບນ້ອມ; ໂອ້ ຜູ້ມີກາຍທິບທີ່ສະແດງລີລານານາ; ຄັງແຫ່ງຄວາມອົດທົນ ຜູ້ເຮັດໃຫ້ລູກສອນອັນບາງແຫ່ງຕັນຫາແຫ້ງຫາຍ.

Verse 36

निधनादि विवर्जितकृतनतिकृत्कृतिविहितमनोरथपन्नगभृत् । नगभर्तृसुतार्पितवामवपुः स्ववपुःपरिपूरितसर्वजगत्

ໂອ້ ຜູ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ ແລະຂໍ້ຈຳກັດທັ້ງປວງ; ຜູ້ເຮັດໃຫ້ການນົບນ້ອມສຳເລັດ; ຜູ້ບັນດານຄວາມປາຖະໜາທີ່ເກີດຈາກກຸສົນ; ໂອ້ ຜູ້ທຣົງນາຄ. ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງມອບດ້ານຊ້າຍແຫ່ງກາຍໃຫ້ແກ່ທິດາຂອງຈອມເຂົາ ແຕ່ດ້ວຍກາຍຂອງພຣະອົງເອງ ພຣະອົງຍັງແຜ່ຊຶມແລະເຕັມເຕັມທົ່ວທັງຈັກກະວານ.

Verse 37

त्रिजगन्मयरूपविरूपसुदृग्दृगुदंचनकुंचन कृतहुतभुक् । भवभूतपतेप्रमथैकपते पतितेष्वपिदत्तकरप्रसृते

ພຣະອົງຜູ້ມີຮູບເປັນແກ່ນສານແຫ່ງສາມໂລກ; ສາຍຕາອັນອັດສະຈັນທີ່ຍົກຂຶ້ນແລະຄວບຄຸມສັບພະສິ່ງ; ແລະໄຟຍັດຍະບູຊາຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພົບແລະສັດທັງປວງ ນາຍເອກແຫ່ງພຣະມະຖະ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຕົກຕໍ່າກໍພຣະອົງຍື່ນພຣະຫັດເມດຕາ.

Verse 38

प्रसूताखिलभूतलसंवरणप्रणवध्वनिसौधसुधांशुधर । वरराजकुमारिकया परया परितः परितुष्ट नतोस्मि शिव

ໂອ ພຣະສິວະ ຜູ້ບັນດານໃຫ້ເກີດແລະໂອບອຸ້ມປົກຄຸມໂລກທັງປວງ; ຜູ້ທຣົງຈັນທຣາ ຜູ້ມີທີ່ສະຖິດກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງປຣະນະວະ “ໂອມ”. ຜູ້ຖືກພຣະທິດາອັນສູງສຸດ (ເທວີ) ບັນເທີງພຣະທັຍທຸກທິດ—ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມພຣະອົງ.

Verse 39

शिवदेव गिरीश महेश विभो विभवप्रद गिरिश शिवेशमृड । मृडयोडुपतिध्र जगत्त्रितयं कृतयंत्रणभक्तिविघातकृताम्

ໂອ ພຣະສິວະຜູ້ເປັນເທວະ—ກິຣີຊະ, ມະເຫຊະ, ວິພູ ຜູ້ປະທານຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ; ໂອ ກິຣີຊະ, ສິເວຊະ, ມຣິຑ. ໂອ ຜູ້ທຣົງຈັນທຣາ—ຂໍໃຫ້ໄຕໂລກເປັນມົງຄຸນ ແລະທຳລາຍພັນທະນາການທີ່ຂັດຂວາງພັກຕິໃຫ້ສິ້ນ.

Verse 40

न कृतांत त एष बिभेभि हरप्रहराशु महाघममोघमते । नमतांतरमन्यदवैनि शिवं शिवपादनतेः प्रणतोस्मि ततः

ຄວາມຕາຍບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຫວາດກົວ ເພາະການຟາດຟັນອັນວ່ອງໄວຂອງພຣະອົງ, ໂອ ຮະຣະ, ທຳລາຍບາບໃຫຍ່—ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາບໍ່ຜິດພາດ. ຮູ້ວ່າສຳລັບຜູ້ນົບນ້ອມ ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງໃດສູງກວ່າພຣະສິວະ, ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກົ້ມກາບຢ່າງສິ້ນເຊີງແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້ານົບຢູ່ທີ່ພຣະບາດ.

Verse 41

विततेऽत्र जगत्यखिलेऽघहरं हर तोषणमेव परं गुणवन् । गुणहीनमहीन महावलयं प्रलयांतकमीश नतोस्मि ततः

ໃນໂລກອັນກວ້າງໃຫຍ່ນີ້, ໂອ ຮະຣະ, ຄຸນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງຜູ້ມີຄຸນຄວາມດີ ແມ່ນການເຮັດໃຫ້ພຣະອົງພໍພຣະທັຍ—ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ກຳຈັດບາບທັງປວງ. ໂອ ອີຊະ, ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະກໍບໍ່ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງຫຼຸດຖອຍ; ພຣະອົງແມ່ນວົງລ້ອມອັນໃຫຍ່ ຄອບຄຸມທຸກສິ່ງ, ເປັນທີ່ສິ້ນສຸດແຫ່ງປຣະລະຍະ. ດັ່ງນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມພຣະອົງ.

Verse 42

इति स्तुत्वा महादेवं विररामांगिरः सुतः । व्यतरच्च महेशानः स्तुत्या तुष्टो वरान्बहून्

ເມື່ອໄດ້ສັນລະເສີນພຣະມະຫາເທວະແລ້ວ ບຸດແຫ່ງອັງຄິຣະກໍຢຸດນິ່ງ. ພຣະມະເຫສານະ (ພຣະສິວະ) ພໍພຣະໄທດ້ວຍບົດສັນລະເສີນນັ້ນ ຈຶ່ງປະທານພອນຫຼາຍປະການ.

Verse 43

श्रीमहादेव उवाच । बृहता तपसानेन बृहतां पतिरेध्यहो । नाम्ना बृहस्पतिरिति ग्रहेष्वर्च्योभव द्विज

ພຣະສີມະຫາເທວະຕັດວ່າ: “ດ້ວຍຕະປະອັນໃຫຍ່ນີ້ ເຈົ້າຈົ່ງເປັນເຈົ້າແຫ່ງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ແນ່ນອນ! ແລະດ້ວຍນາມ ‘ພຣຶຫັດສະປະຕິ’ ໂອ ດວິຊະ ຈົ່ງເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາໃນຫມູ່ດາວເຄາະທັງຫຼາຍ.”

Verse 44

अस्माल्लिंगार्चनान्नित्यं जीवभूतोसि मे यतः । अतो जीव इति ख्यातिं त्रिषु लोकेषु यास्यसि

“ເນື່ອງຈາກເຈົ້າບູຊາລິງຄະເປັນນິດ ເຈົ້າຈຶ່ງເຫມືອນເປັນຊີວິດຂອງເຮົາ; ດັ່ງນັ້ນ ໃນສາມໂລກ ເຈົ້າຈະໄດ້ຊື່ສຽງດ້ວຍນາມ ‘ຊີວະ’.”

Verse 45

वाचां प्रपंचैश्चतुरैर्निष्प्रपंचो यतः स्तुतः । अतो वाचां प्रपंचस्य पतिर्वाचस्पतिर्भव

“ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ສັນລະເສີນຜູ້ພົ້ນຈາກການພັນລະນາທັງປວງ ດ້ວຍວິທີວາຈາອັນຊໍານານສີ່ປະການ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເປັນເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຫຼາກຫຼາຍແຫ່ງວາຈາ—ເປັນ ‘ວາຈະສະປະຕິ’.”

Verse 46

अस्य स्तोत्रस्य पठनादपि वागुदियाच्च यम् । तस्य स्यात्संस्कृता वाणी त्रिभिर्वर्षैस्त्रिकालतः

ແມ່ນແຕ່ການອ່ານບົດສັນລະເສີນນີ້ ຖ້າວາຈາຂອງຜູ້ໃດເກີດຂຶ້ນ (ຊັດແຈ້ງ ແລະ ຄ່ອງແຄ່ວ) ແລ້ວ ໂດຍຝຶກຝົນໃນສາມເວລາຂອງມື້ ພາຍໃນສາມປີ ສຽງແລະວາຈາຂອງຜູ້ນັ້ນຈະລະອຽດປະນີດ ແລະ ມີວັດທະນະທໍາ.

Verse 47

समुत्पन्ने महाकार्ये न स बुद्ध्या प्रहीयते । यः पठिष्यत्यदः स्तोत्रं वायव्याख्यं दिनेदिने

ເມື່ອກິດການໃຫຍ່ອັນມະຫາສຳຄັນເກີດຂຶ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ຖືກປະລະຈາກປັນຍາ—ຜູ້ໃດສວດສະໂຕຕຣາ “ວາຍະວະ” ນີ້ທຸກມື້.

Verse 48

अस्यस्तोत्रस्य पठनान्नियतं मम संनिधौ । न दुर्वृत्तौ प्रवृत्तिः स्यादविवेकवतां नृणाम्

ດ້ວຍການສວດສະໂຕຕຣານີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະຢູ່ໃນສັນນິທິຂອງເຮົາແນ່ນອນ; ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຂາດວິເວກກໍບໍ່ເອົາໃຈໄປສູ່ຄວາມປະພຶດຊົ່ວ.

Verse 49

अदः स्तोत्रं पठञ्जंतुर्जातुपीडां ग्रहोद्भवाम् । न प्राप्स्यति ततो जप्यमिदं स्तोत्रं ममाग्रतः

ຜູ້ທີ່ສວດສະໂຕຕຣານີ້ ຈະບໍ່ປະສົບຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ເກີດຈາກດາວເຄາະເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນຄວນສວດຊ້ຳເປັນຈະປະ ຕໍ່ໜ້າເຮົາ.

Verse 50

नित्यं प्रातः समुत्थाय यः पठिष्यति मानवः । इमां स्तुतिं हरिष्येऽहं तस्य बाधाः सुदारुणाः

ຜູ້ໃດຕື່ນຂຶ້ນຕອນເຊົ້າທຸກມື້ ແລະສວດບົດສັນລະເສີນນີ້ເປັນນິດ ອຸປະສັກອັນຮ້າຍແຮງຂອງເຂົາ ເຮົາຈະກຳຈັດໃຫ້ດ້ວຍສະໂຕຕຣານີ້.

Verse 51

त्वत्प्रतिष्ठितलिंगस्य पूजां कृत्वा प्रयत्नतः । इमां स्तुतिमधीयानो मनोवांछामवाप्स्यति

ເມື່ອໄດ້ບູຊາລິງຄະທີ່ທ່ານໄດ້ປະດິດສະຖານໄວ້ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນແລ້ວ ຜູ້ໃດສຶກສາ/ສວດບົດສັນລະເສີນນີ້ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມປາຖະໜາໃນໃຈ.

Verse 52

इति दत्त्वा वराञ्छंभुः पुनर्ब्रह्माणमाह्वयत् । सेंद्रान्देवगणान्सर्वान्सयक्षोरगकिन्नरान्

ເມື່ອປະທານພອນແລ້ວ ພຣະສັມພູໄດ້ເຊີນພຣະພຣະຫມາອີກຄັ້ງ ພ້ອມຫມູ່ເທວະທັງປວງມີພຣະອິນເປັນປະມຸກ ແລະຍັກສາ ນາກ ກິນນະຣະດ້ວຍ।

Verse 53

तानागतान्समालोक्य शिवो व्रह्माणमब्रवीत् । विधेविधेहि मद्वाक्यादमुं वाचस्पतिं मुनिम्

ເມື່ອເຫັນທຸກຫມູ່ມາຊຸມນຸມ ພຣະສິວະຈຶ່ງກ່າວກັບພຣະພຣະຫມາວ່າ “ໂອ ຜູ້ຈັດວາງ, ຕາມພຣະບັນຊາຂອງເຮົາ ຈົ່ງແຕ່ງຕັ້ງມຸນີ ວາຈັສປະຕິ ຜູ້ນັ້ນໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ”

Verse 54

गुरुं सर्वसुरेंद्राणां परितः स्वगुणैर्गुरुम् । अभिषिंच विधानेन देवाचार्य पदे मुदे

“ຈົ່ງປະກອບພິທີອະພິເສກຕາມຄອງຄວາມ ໃຫ້ແກ່ຜູ້ເປັນຄູຂອງຈອມເທວະທັງຫຼາຍ ແລະເປັນຄູດ້ວຍຄຸນຄ່າຂອງຕົນ ໃຫ້ດຳລົງຕຳແໜ່ງອາຈານແຫ່ງເທວະອັນປິຕິ”

Verse 55

अतीव धिषणाधीशो ममप्रीतोभविष्यति । महाप्रसाद इत्याज्ञां शिरस्याधाय तत्क्षणात्

“ຈອມແຫ່ງປັນຍາຈະພໍໃຈໃນເຮົາຢ່າງຍິ່ງ” ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະບັນຊານັ້ນເປັນ ‘ມະຫາປະສາດ’ ລາວກໍນ້ອມຮັບວາງໄວ້ເທິງສີສະໃນທັນທີ

Verse 56

सुरज्येष्ठः सुराचार्यं चकारांगिरसं तदा । देवदुंदुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः

ຕໍ່ມາ ຈອມເທວະໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງ ອາງຄິຣະສະ (ພຣະພຶຫັດສະປະຕິ) ເປັນອາຈານແຫ່ງເທວະທັງປວງ। ກອງທິບດັງກຶກກ້ອງ ແລະຫມູ່ອັບສະຣາກໍຟ້ອນລຳ

Verse 57

गुरुपूजां व्यधुः सर्वे गीर्वाणा मुदिताननाः । अभिषिक्तो वसिष्ठाद्यैर्मंत्रपूतेन वारिणा

ເທວະທັງປວງມີໃບໜ້າປິຕິຍິນດີ ໄດ້ປະກອບພິທີບູຊາພຣະຄູຣຸ. ວະສິດຖະ ແລະຣິສີອື່ນໆ ໄດ້ອະພິເສກດ້ວຍນ້ຳທີ່ຖືກຊຳລະດ້ວຍມົນຕຣາ.

Verse 58

पुनरन्यं वरं प्रादाद्गिरीशः पतये गिराम् । शृण्वांगिरस धर्मात्मन् देवेज्यकुलनंदन

ອີກຄັ້ງ ຄິຣີຊະໄດ້ປະທານພອນອື່ນແກ່ຈອມແຫ່ງວາຈາ: “ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ອາງຄິຣະສະ ຜູ້ມີທຳໃນດວງໃຈ ຜູ້ເປັນຄວາມຊື່ນບານແຫ່ງວົງສາພຣະປຸໂຣຫິດຂອງເທວະ”

Verse 59

भवतास्थापितं लिंगं सुबुद्धिपरिवर्धनम् । बृहस्पतीश्वर इति ख्यातं काश्यां भविष्यति

“ລິງຄະທີ່ເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາ ອັນເພີ່ມພູນປັນຍາອັນຖືກຕ້ອງ ຈະໂດ່ງດັງໃນກາສີດ້ວຍນາມ ‘ພຣະພຶຫັດສະປະຕີອີສະວະຣະ’”

Verse 60

गुरुपुष्यसमायोगे लिंगमेतत्समर्च्य च । यत्करिष्यंति मनुजास्तत्सिद्धिमधियास्यति

“ເມື່ອດາວຄູຣຸ (ພຶຫັດສະປະຕີ) ປະຈົບກັບນັກສັດຕະຣາປຸສະຍະ ຜູ້ໃດໃນມະນຸດບູຊາລິງຄະນີ້ ສິ່ງໃດທີ່ຜູ້ນັ້ນກະທຳ ຈະບັນລຸຄວາມສຳເລັດ”

Verse 61

बृहस्पतीश्वरं लिंगं मया गोप्यं कलौ युगे । अस्य संदर्शनादेव प्रतिभा प्रतिलभ्यते

“ລິງຄະ ‘ພຣະພຶຫັດສະປະຕີອີສະວະຣະ’ ນີ້ ຂ້າຈະເກັບໄວ້ໃຫ້ລັບໃນກະລີຍຸກ. ແຕ່ເພີຍແຕ່ໄດ້ເຫັນກໍຈະໄດ້ຮັບ ‘ປະຕິພາ’ ຄືປັນຍາອັນດົນໃຈ”

Verse 62

चंद्रेश्वराद्दक्षिणतो वीरेशान्नैरृते स्थितम् । आराध्य धिषणेशं वै गुरुलोके महीयते

ທາງໃຕ້ຈາກຈັນເທຣສະວະຣະ ແລະ ທາງຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້ຈາກວີເຣສະ ມີທິສະເນສະປະດິດສະຖານຢູ່. ຜູ້ໃດບູຊາພຣະເທວະນັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບກຽດໃນໂລກແຫ່ງຄູ (ພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ) ແລະໄດ້ສະຖານະອັນນ່າເຄົາລົບທີ່ນັ້ນ.

Verse 63

गुर्वंगना गमनजं पापं षण्मास सेवनात् । अवश्यं विलयं याति तमः सूर्योदयाद्यथा

ບາບທີ່ເກີດຈາກການເຂົ້າໄປຫາພັນລະຍາຂອງຄູ ຈະລະລາຍໄປແນ່ນອນ ໂດຍການປະພຶດສັງວອນແລະຮັບໃຊ້ດ້ວຍສັດທາ 6 ເດືອນ ຢູ່ສະຖານບຸນນີ້; ດັ່ງຄວາມມືດທີ່ຈຳຕ້ອງຫາຍໄປເມື່ອຕາເວັນຂຶ້ນ.

Verse 64

अतएव हि गोप्तव्यं महापातकनाशनम् । बृहस्पतीश्वरं लिंगं नाख्येयं यस्यकस्यचित्

ດັ່ງນັ້ນ ລິງຄ໌ພຣະບຣິຫັດສະປະຕີອີສະວະຣະ ຜູ້ທຳລາຍມະຫາບາບ ພຶງຖືກຮັກສາໄວ້ເປັນຄວາມລັບອັນສັກສິດ ບໍ່ຄວນປະກາດໃຫ້ໃຜໆຢ່າງສຸ່ມສ່ຽງ.

Verse 65

इति दत्त्वा वरान्देवस्तत्रैवांतर्हितो भवत् । द्रुहिणो गुरुणा सार्धं सेंद्रोपेंद्रो बृहस्पतिम्

ເມື່ອປະທານພອນດັ່ງນີ້ແລ້ວ ພຣະເຈົ້າກໍອັນຕະທານໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ. ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາ ພ້ອມດ້ວຍຄູຄືພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ ແລະທັງພຣະອິນທຣາ ກັບອຸເປນທຣາ (ພຣະວິສະນຸ) ກໍຮ່ວມກັນນົບນ້ອມບູຊາພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ.

Verse 66

अस्मिन्पुरेभिषिच्याथ विसृज्येंद्रादिकान्सुरान् । अलंचकार स्वं लोकं विष्णुनाऽनुमतो द्विज

ໂອ ທະວິຊະ! ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບອະພິເສກໃນນະຄອນນີ້ແລ້ວ ທ່ານໄດ້ສົ່ງພຣະອິນທຣາແລະເທວະທັງຫຼາຍກັບໄປ; ແລະດ້ວຍການອະນຸຍາດຂອງພຣະວິສະນຸ ທ່ານຈຶ່ງປະດັບແລະຈັດລະບຽບໂລກຂອງຕົນໃຫ້ສົມບູນ.

Verse 67

अगस्त्य उवाच । अतिक्रम्य गुरोर्लोकं लोपामुद्रे ददर्श सः । शिवशर्मा पुरी सौरेः प्रभामंडल मंडिताम्

ອະກັດສະຍະກ່າວວ່າ: “ເມື່ອຂ້າມພົ້ນໂລກຂອງຄູບາອາຈານແລ້ວ, ໂອ ໂລປາມຸດຣາ, ລາວໄດ້ເຫັນນະຄອນຂອງພຣະສຸຣິຍະ ‘ຊິວະຊັຣມາ’ ອັນປະດັບດ້ວຍວົງແສງສະຫວ່າງ”

Verse 68

पृष्टौ तेन च तौ तत्र तां पुरीं प्रददर्शतुः । द्विजेन द्विजवर्याय गणवर्यौ शुचिस्मिते

ເມື່ອລາວຖາມພວກເຂົາຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຜູ້ຕິດຕາມອັນປະເສີດທັງສອງກໍໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນນະຄອນນັ້ນ—ສອງກະນະ (gaṇa) ຜູ້ເລີດ—ແກ່ພຣາຫມະນຜູ້ເລີດຍິ່ງ, ໂອ ຜູ້ມີຮອຍຍິ້ມບໍລິສຸດ।

Verse 69

गणावूचतुः । मारीचेः कश्यपाज्जज्ञे दाक्षायण्यां द्विजोष्णगुः । तस्यभार्याभवत्संज्ञा पुत्री त्वष्टुः प्रजापतेः

ພວກກະນະ (gaṇa) ກ່າວວ່າ: “ຈາກກັສຍະປະ ບຸດຂອງມາຣີຈິ ແລະຈາກດາກຊາຍະນີ ໄດ້ເກີດພຣາຫມະນຊື່ ອຸສະນະກຸ. ພັນລະຍາຂອງລາວແມ່ນ ສັມຍາ ທິດາຂອງ ຕະວັດຕຣິ ປຣະຊາປະຕິ”

Verse 70

भर्तुरिष्टा ततस्तस्माद्रूपयौवनशालिनी । संज्ञा बभूव तपसा सुदीप्तेन समन्विता

ສັມຍາ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງສາມີ ແລະພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມແລະວັຍໜຸ່ມ, ໃນການຕໍ່ມາ ດ້ວຍຕະປະສະຍາ ນາງໄດ້ຄອບຄອງຕະເຈະອັນລຸກໂຊດຢ່າງແຮງກ້າ।

Verse 71

आदित्यस्य हि तद्रूपं मंडलस्य तु तेजसा । गात्रेषु परिदध्यौ वै नातिकांतमिवाभवत्

ເນື່ອງຈາກຮູບນັ້ນ ດ້ວຍຕະເຈະອັນແຜດເຜົາຂອງວົງພຣະສຸຣິຍະ ໄດ້ປົກຄຸມລົງໃນອະວະຍະວະຂອງນາງ; ນາງຈຶ່ງປາກົດດັ່ງວ່າບໍ່ໄດ້ງາມນ່າຊົມຢ່າງຍິ່ງອີກ ເພາະຖືກຄວາມສະຫວ່າງແຮງກ້າຄອບງຳ।

Verse 72

न खल्वयमृतोंऽडस्थ इति स्नेहादभाषत । तदा प्रभृति लोकेयं मार्तंड इति चोच्यते

ດ້ວຍຄວາມຮັກ ນາງໄດ້ກ່າວວ່າ “ແນ່ນອນເຂົາບໍ່ໄດ້ຕາຍຢູ່ໃນໄຂ່” ຈາກນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ໃນໂລກນີ້ເຂົາຖືກເອີ້ນວ່າ “ມາຣຕັນຑະ”

Verse 73

तेजस्त्वभ्यधिकं तस्य साऽसहिष्णुर्विवस्वतः । येनातितापयामास त्रैलोक्यं तिग्मरश्मिभृत्

ແຕ່ຄວາມສະຫວ່າງຂອງເຂົາຍິ່ງໃຫຍ່ເກີນປະມານ ນາງທົນຮູບອັນເຜົາໄໝ້ຂອງວິວັສວານບໍ່ໄດ້ ຜູ້ຖືກຳລັງຮັງສີຄົມນັ້ນເຮັດໃຫ້ໄຕໂລກຮ້ອນລວກ

Verse 74

त्रीण्यपत्यानि भो ब्रह्मन्संज्ञायां महसां निधिः । आदित्यो जनयामास कन्यां द्वौ च प्रजापती

ໂອ ພຣາຫມັນ! ອາທິຕະຍະ ຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງສະຫວ່າງໄສ ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດລູກສາມຄົນແກ່ສັມຍາ: ລູກສາວໜຶ່ງ ແລະລູກຊາຍສອງ ຜູ້ກາຍເປັນປຣະຊາປະຕິ

Verse 75

वैवस्वतं मनुं ज्येष्ठं यमं च यमुनां ततः । नातितेजोमयं रूपं सोढुं साऽलं विवस्वतः

ກ່ອນອື່ນນາງໃຫ້ກຳເນີດໄວວັສວະຕະມະນຸ ຜູ້ເປັນລູກຄົນໃຫຍ່ ຕໍ່ມາແມ່ນຍະມະ ແລະ ຍະມຸນາ ແຕ່ນາງກໍຍັງທົນຮູບອັນເຜົາໄໝ້ຢ່າງຍິ່ງຂອງວິວັສວານບໍ່ໄດ້

Verse 76

मायामयीं ततश्छायां सवर्णां निर्ममे स्वतः । प्रांजलिः प्रणता भूत्वा संज्ञां छाया तदाब्रवीत्

ຕໍ່ມານາງໄດ້ສ້າງ “ຈາຍາ” ອັນເປັນຮູບມາຍາ ໃຫ້ຄ້າຍຄືຕົນເອງທຸກປະການ ຈາຍາປະນົມມື ນ້ອມກາຍກົ້ມກາບ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ສັມຍາໃນຂະນະນັ້ນ

Verse 77

तवाज्ञाकारिणीं देवि शाधि मां करवाणि किम् । संज्ञोवाच ततश्छायां सवर्णे शृणु सुंदरि

“ໂອ ເທວີ, ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຜູ້ນອບນ້ອມຕາມພຣະບັນຊາ; ຂໍພຣະນາງຊີ້ນໍາ—ຂ້າພະເຈົ້າຄວນເຮັດຫຍັງ?” ແລ້ວ ສັມຍາ ກ່າວກັບ ຊາຍາ “ໂອ ສະວະຣະນາ ຜູ້ງາມ, ຈົ່ງຟັງ.”

Verse 78

अहं यास्यामि सदनं त्वष्टुस्त्वं पुनरत्र मे । भवने वस कल्याणि निर्विशंकं ममाज्ञया

“ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປຫາເຮືອນຂອງ ຕະວັດສະຕຣິ; ເຈົ້າຈົ່ງຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຂ້າພະເຈົ້ານີ້ກ່ອນ. ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົລ, ຈົ່ງພັກອາໄສຢ່າງບໍ່ຫວາດກົວ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 79

मनुरेष यमावेतौ यमुना यम संज्ञकौ । स्वापत्यदृष्ट्या द्रष्टव्यमेतद्बालत्रयं त्वया

“ນີ້ແມ່ນ ມະນຸ; ແລະສອງຄົນນີ້ແມ່ນຝາແຝດ—ຍະມຸນາ ແລະ ຍະມ ຜູ້ມີນາມນັ້ນ. ເຈົ້າພຶງເບິ່ງເດັກທັງສາມນີ້ດ້ວຍໃຈດັ່ງເປັນລູກຂອງຕົນເອງ.”

Verse 80

अनाख्येयमिदं वृत्तं त्वया पत्यौ शुचिस्मिते । इत्याकर्ण्याथ सा त्वाष्ट्रीं देवीं छाया जगाद ह

“ໂອ ຜູ້ມີຮອຍຍິ້ມບໍລິສຸດ, ເລື່ອງນີ້ເຈົ້າຢ່າໄດ້ເປີດເຜີຍໃຫ້ສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າຮູ້.” ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ຊາຍາ ຈຶ່ງກ່າວກັບເທວີ ຜູ້ເປັນທິດາຂອງ ຕະວັດສະຕຣິ.

Verse 81

आकचग्रहणान्नाहमाशापाच्च कदाचन । आख्यास्यामि चरित्रं ते याहि देवि यथासुखम्

“ເນື່ອງຈາກການຈັບປອຍຜົມເປັນຄໍາສັດ ແລະເນື່ອງຈາກຄວາມຫວັງໃນການຄຸ້ມຄອງ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ເປີດເຜີຍເລື່ອງຂອງເຈົ້າເລີຍ. ໂອ ເທວີ, ຈົ່ງໄປຕາມສະບາຍໃຈ.”

Verse 82

इत्यादिश्य सवर्णां सा तथेत्युक्ता सवर्णया । पितुरंतिकमासाद्य नत्वा त्वष्टारमब्रवीत्

ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳແລ້ວ ນາງກໍຕອບຕໍ່ສະວັນນາວ່າ “ຕະໄທວ—ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ” ແລ້ວໄປຫາບິດາ ກາບນະມັດສະການທວັດສະຕຣຶ ແລະກ່າວກັບທ່ານ

Verse 83

पितः सोढुं न शक्नोमि तेजस्तेजोनिधेरहम् । तीव्रं तस्यार्यपुत्रस्य काश्यपस्य महात्मनः

ນາງກ່າວວ່າ “ຂ້າແຕ່ບິດາ ຂ້ອຍບໍ່ອາດອົດທົນຕໍ່ຄວາມເຈີດຈ້າອັນຮຸນແຮງຂອງມະຫາຕະມະ ກາຊະຍະປະ ບຸດອາຣະຍະນັ້ນໄດ້; ທ່ານເປັນຄັງແຫ່ງລັດສະມີ”

Verse 84

निशम्योदीरितं तस्याः पित्रानिर्भर्त्सिता बहु । भर्तुः समीपं याहीति नियुक्ता सा पुनःपुनः

ເມື່ອບິດາໄດ້ຍິນຄຳຂອງນາງ ກໍຕຳນິຢ່າງໜັກຫຼາຍຄັ້ງ ແລະສັ່ງຊ້ຳໆວ່າ “ຈົ່ງກັບໄປຢູ່ຂ້າງສາມີຂອງເຈົ້າ”

Verse 85

चिंतामवाप महतीं स्त्रीणां धिक्चेष्टितं त्विति । निनिंद बहुधात्मानं स्त्रीत्वं चाति निनिंद सा

ນາງຕົກຢູ່ໃນຄວາມກັງວົນໃຫຍ່ ແລະຄຳຄວນວ່າ “ທິກ! ການກະທຳຂອງສະຕຣີທັງຫຼາຍ” ນາງຕຳນິຕົນເອງຫຼາຍປະການ ແລະຕຳນິຄວາມເປັນຍິງຂອງຕົນຢ່າງຂົມຂື່ນ

Verse 86

स्वातंत्र्यं न क्वचित्स्त्रीणां धिगस्वातंत्र्यजीवितम् । शैशवे यौवने प्रांते पितृभर्तृसुताद्भयम्

ນາງກ່າວວ່າ “ສະຕຣີບໍ່ມີອິດສະລະຢູ່ໃສເລີຍ; ທິກ! ຊີວິດທີ່ບໍ່ມີອຳນາດເອງ ໃນວັຍເດັກ ວັຍໜຸ່ມສາວ ແລະວັຍແກ່ ຕ້ອງພຶ່ງພາ—ພ້ອມຄວາມຫວາດຫວັນ—ຕໍ່ບິດາ ສາມີ ແລະບຸດ”

Verse 87

त्यक्तं भर्तृगृहं मौग्ध्याद्धंत दुवृर्त्तया मया । अविज्ञातापि चेद्यायामथ पत्युर्निकेतनम्

ໂອ້! ເນື່ອງຈາກຄວາມໂງ່ເຂົາ ຂ້າພະເຈົ້າ—ຜູ້ປະພຶດບໍ່ດີ—ໄດ້ລະທິ້ງເຮືອນຂອງຜົວ. ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີໃຜຮູ້ຈັກ ກໍຄວນໄປຫານິເວດຂອງຜົວໃນບັດນີ້.

Verse 88

तत्रास्ति सा सवर्णा वै परिपूर्णमनोरथा । अथावतिष्ठे सात्रैव पित्रा निर्भर्त्सिताप्यहम्

ທີ່ນັ້ນ ສະວັນນາ ຢູ່ແທ້ ຄວາມປາຖະໜາຂອງນາງກໍສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງຢູ່ທີ່ນີ້ ແມ່ນແຕ່ພໍ່ໄດ້ຕຳນິຂ້າພະເຈົ້າກໍຕາມ.

Verse 89

ततोति चंडश्चंडाशुः पित्रोरतिभयंकरः । अहो यदुच्यते लोकैरुपाख्यानमिदं हि तत्

ຕໍ່ມາ ຈັນຑະ ແລະ ຈັນຑາຊຸ ກໍເກີດຂຶ້ນ ນ່າຢ້ານຢິ່ງຕໍ່ພໍ່ແມ່ຂອງພວກເຂົາ. ແທ້ຈິງ ນີ້ແມ່ນເລື່ອງລືອັນໂດ່ງດັງທີ່ຊາວໂລກເລົ່າຂານກັນນັ້ນເອງ.

Verse 90

स्फुटं दृष्टं मयाद्येति स्वकरांगारकर्ष णम् । नष्टं भर्तृगृहं मौग्ध्याच्छ्रेयो वा न पितुर्गृहम्

ມື້ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຊັດແຈ້ງແລ້ວ—ດັ່ງກັບລາກຖ່ານໄຟດ້ວຍມືຕົນເອງ. ເນື່ອງຈາກຄວາມໂງ່ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮືອນຜົວພິນາດ; ແລ້ວເຮືອນພໍ່ຈະດີກວ່າສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າຫຼື?

Verse 91

वयश्च प्रथमं चारु रूपं त्रैलोक्यकांक्षितम् । सर्वाभिभवनं स्त्रीत्वं कुलं चातीव निर्मलम्

ວັຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນດອກບານແຫ່ງວັຍໜຸ່ມຕອນຕົ້ນ; ຮູບງາມຂອງຂ້າພະເຈົ້ານ່າຊົມ—ເປັນທີ່ປາຖະໜາໃນໄຕໂລກ. ຄວາມເປັນນາຣີຂອງຂ້າພະເຈົ້າລ້ຳເຫນືອທຸກຄົນ ແລະຕະກູນຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 92

पतिश्च तादृक्सर्वज्ञो लोकचक्षुस्तमोपहः । सर्वेषां कर्मणां साक्षी सर्वः सर्वत्रसंचरः

ພຣະເຈົ້າອົງນັ້ນແທ້ຈິງເປັນເຊັ່ນນັ້ນ—ຮູ້ທຸກຢ່າງ, ເປັນດວງຕາແຫ່ງໂລກ, ຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມມືດ; ເປັນພະຍານແຫ່ງກຳທັງປວງ, ຄອບຄຸມທົ່ວ, ເດີນໄປທຸກແຫ່ງໜ່ວຍ.

Verse 93

मह्यं श्रेयः कथं वा स्यादिति सा परिचिंत्य च । अगच्छद्वडवा भूत्वा तपसे पर्यनिंदिता

ນາງຄິດວ່າ “ຄວາມດີອັນແທ້ຈິງຈະເກີດແກ່ຂ້າໄດ້ແນວໃດ?” ແລ້ວນາງກໍອອກເດີນທາງ—ແປງກາຍເປັນແມ່ມ້າ—ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະອຸທິດຕົນໃຫ້ຕະປະຢ່າງໝົດໃຈ.

Verse 94

उत्तरांश्च कुरून्प्राप चरंती नीरसंतृणम् । व्युत्तेपे च तपस्तीव्रं पतिमाधाय चेतसि । तपोबलेन तत्पत्युः सहिष्ये तेज इत्यलम्

ນາງໄປຮອດແດນກຸຣຸທາງເໜືອ ເດີນພະເນຈອນເທິງຫຍ້າແຫ້ງທີ່ບໍ່ມີນ້ຳ. ນາງວາງພຣະສາມີໄວ້ໃນໃຈ ແລ້ວບຳເພັນຕະປະອັນແຮງກ້າ ພ້ອມປະຕິຍານວ່າ “ດ້ວຍພະລັງຕະປະ ຂ້າຈະອົດທົນເດດໄຟແຫ່ງພຣະສາມີນັ້ນໄດ້—ພໍແລ້ວ!”

Verse 95

मन्यमानोथ तां संज्ञां सवर्णायां तदा रविः । सावर्णिं जनयामास मनुमष्टममुत्तमम्

ຕໍ່ມາ ຣະວິ (ພຣະອາທິດ) ເຫັນນາງເປັນສັນຍາ ແລ້ວຈຶ່ງໃຫ້ກຳເນີດໃນສາວັນນາ ເປັນ “ສາວັນນິ” ອັນປະເສີດ—ມະນຸອົງທີ່ແປດ.

Verse 96

शनैश्चरं द्वितीयं च सुतां भद्रां तृतीयिकाम् । सवर्णा स्वेष्वपत्येषु सापत्न्यात्स्त्रीस्वभावतः

ແລະນາງໃຫ້ກຳເນີດ “ຊະໄນຊະຈະຣະ” ເປັນບຸດຄົນທີສອງ ແລະທິດາ “ພັດຣາ” ເປັນຄົນທີສາມ. ສາວັນນາ ໂດຍສັນດານແຫ່ງສະຕຣີ ແລະຄວາມແຂ່ງຂັນລະຫວ່າງເມຍຮ່ວມ ຈຶ່ງຜູກພັນກັບລູກຂອງຕົນເປັນພິເສດ.

Verse 97

चकाराभ्यधिकं स्नेहं न तथा पूर्वजेष्वथ । मनुस्तत्क्षांतवाञ्ज्येष्ठो भक्ष्यालंकारलालने

ນາງໄດ້ສະແດງຄວາມຮັກຢ່າງເກີນປົກກະຕິຕໍ່ລູກນ້ອຍ ແຕ່ບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນຕໍ່ລູກໃຫຍ່. ແຕ່ມະນຸ ຜູ້ເປັນພີ່ໃຫຍ່ ກໍອົດທົນດ້ວຍຄວາມອົດກັ້ນ ແມ່ນແຕ່ໃຈຍັງປາຖະໜາອາຫານອົບອຸ່ນ ເຄື່ອງປະດັບ ແລະການລ້ຽງດູດ້ວຍຄວາມເອັນດູ.

Verse 98

कनिष्ठेष्वधिकं दृष्ट्वा सावर्ण्यादिषु नो यमः । कदाचिद्रोषतो बाल्याद्भाविनोर्थस्य गौरवात्

ເມື່ອເຫັນວ່າມີຄວາມໂປດປານຫຼາຍກວ່າຖືກມອບໃຫ້ແກ່ລູກນ້ອຍ ເຊັ່ນ ສາວັນນີ ຍະມະກໍບາງຄັ້ງໂກດເນື່ອງຈາກຄວາມເປັນເດັກ ແລະເຫັນຄວາມໜັກໜ່ວງຂອງຜົນທີ່ຈະເກີດໃນອະນາຄົດ.

Verse 99

पदा संतर्जयामास यमः संज्ञासरूपिणीम् । तं शशाप च सा क्रोधात्सावर्णेर्जननी तदा

ຍະມະໄດ້ຍົກຕີນຂຶ້ນຂົ່ມຂູ່ຜູ້ທີ່ມີຮູບເປັນສັນຍາ. ໃນຂະນະນັ້ນ ແມ່ຂອງສາວັນນີ ກໍໂກດກະທັນຫັນ ແລະສາບແຊ່ງເຂົາ.

Verse 100

जिघांसता त्वया पाप मां यदंघ्रिः समुद्यतः । अचिरात्तत्पतत्वेष तवेति भृशदुःखिता

“ໂອ້ ຄົນບາບ! ເພາະຄິດຈະຕີຂ້າ ເຈົ້າຈຶ່ງຍົກຕີນຂຶ້ນ—ຂໍໃຫ້ຕີນນັ້ນຫຼຸດອອກຈາກເຈົ້າໃນໄວໆນີ້!” ນາງເວົ້າດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງລຶກຊຶ້ງ.

Verse 110

ततो भगवते शप्तुमुद्यते सा शशंस ह । यथावृत्तं तथा तथ्यं तुतोष भगवानपि

ຕໍ່ມາ ເມື່ອນາງກຳລັງຈະສາບແຊ່ງພຣະພະຄະວານ ນາງໄດ້ເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງ ດ້ວຍຄວາມສັດຈິງ; ແລະພຣະອົງກໍພໍພຣະໄທເຊັ່ນກັນ.

Verse 120

देवौ तस्मादजायेतामश्विनौ भिषजांवरौ । स्वरूपमनुरूपं च द्युमणिस्तामदर्शयत

ຈາກທ່ານນັ້ນ ອັດສະວິນທັງສອງຜູ້ເປັນເທວະ ເກີດຂຶ້ນ ເປັນຍອດໃນໝູ່ແພດ; ແລະ ດະຍຸມະນີ ໄດ້ເຜີຍຮູບອັນສົມຄວນກັບສະພາບຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເຫັນ

Verse 129

श्रुत्वाऽध्यायमिमं पुण्यं ग्रहपीडा न जायते । नोपसर्गभयं तस्य काश्यां निवसतः सतः

ເມື່ອໄດ້ຟັງບົດອັນເປັນບຸນນີ້ ຄວາມທຸກຈາກອິດທິພົນຂອງດາວເຄາະຈະບໍ່ເກີດ; ແລະຜູ້ມີຄຸນທຳຜູ້ພັກຢູ່ກາສີ ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ໄພພິບັດ