Adhyaya 16

Verse 1

गणावूचतुः । शिवशर्मन्महाबुद्धे शुक्रलोकोयमद्भुतः । दानवानां च दैत्यानां गुरुरत्र वसेत्कविः

ພວກຄະນະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຊິວະຊາຣະມັນ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ໂລກແຫ່ງສຸກຣະນີ້ນ່າອັດສະຈັນ. ທີ່ນີ້ ກະວີສຸກຣະສະຖິດຢູ່ ເປັນຄູອາຈານຂອງດານະວະ ແລະ ໄດຕະຍະ.”

Verse 2

पीत्वा वर्षसहस्रं वै कणधूमं सुदुःसहम् । यः प्राप्तवान्महाविद्यां मृत्युसंजीविनीं हरात्

ເມື່ອໄດ້ດື່ມຄວັນອະນຸພາກອັນທົນບໍ່ໄດ້ ຕະຫຼອດພັນປີແທ້ໆ ແລ້ວ, ລາວໄດ້ຮັບຈາກ ຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ມະຫາວິທະຍານາມ ‘ມຣິຕຍຸ-ສັນຊີວິນີ’ ຜູ້ຊຸບຊີວິດຈາກຄວາມຕາຍ.

Verse 3

इमां विद्यां न जानाति देवाचार्योति दुप्कराम् । ऋते मृत्युंजयात्स्कंदात्पार्वत्या गजवक्त्रतः

ວິທະຍານີ້ຍາກຢ່າງຍິ່ງ; ແມ່ນແຕ່ອາຈານແຫ່ງເທວະກໍບໍ່ຮູ້—ນອກຈາກ ມຣິຕຍຸຍັນຊະຍະ (ພຣະສິວະ), ສະກັນດະ, ປາຣະວະຕີ ແລະ ຜູ້ມີໜ້າຊ້າງ (ຄະເນຊະ).

Verse 4

शिवशर्मोवाच । कोसौ शुक्र इति ख्यातो यस्यायं लोक उत्तमः । कथं तेन च विद्याप्ता मृत्युसंजीवनी हरात्

ຊິວະຊາຣະມັນກ່າວວ່າ: “ຜູ້ໃດກັນທີ່ໂດງດັງນາມວ່າ ສຸກຣະ ຜູ້ມີໂລກອັນປະເສີດນີ້? ແລະລາວໄດ້ຮັບ ວິທະຍາ ‘ມຣິຕຍຸ-ສັນຊີວິນີ’ ຈາກ ຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ແນວໃດ?”

Verse 5

आचक्षाथामिदं देवौ यदि प्रीतिर्मयि प्रभू । ततस्तौ स्माहतुर्देवौ शुक्रस्य परमां कथाम्

“ໂອ ພຣະເທວະທັງສອງ ຜູ້ເປັນນາຍ, ຖ້າມີເມດຕາຕໍ່ຂ້າ ຂໍຈົ່ງບອກເລື່ອງນີ້.” ແລ້ວເທວະທັງສອງກໍເລີ່ມເລົ່າກະຖາອັນສູງສຸດຂອງ ສຸກຣະ.

Verse 6

यां श्रुत्वा चापमृत्युभ्यो हीयंते श्रद्धयायुताः । भूतप्रेतपिशाचेभ्यो न भयं चापि जायते

ເມື່ອໄດ້ຟັງດ້ວຍສັດທາ ຄວາມຕາຍກ່ອນກຳນົດຖືກປັດປ່ອຍ ແລະບໍ່ເກີດຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ພູດ ເປຣດ ແລະປິສາດເລີຍ।

Verse 7

आजौ प्रवर्तमानायामंधकांधकवैरिणोः । अनिर्भेद्य गिरिव्यूह वज्रव्यूहाधिनाथयोः

ເມື່ອສົງຄາມລະຫວ່າງອັນທະກະ ແລະສັດຕູຂອງລາວກຳລັງດຳເນີນ ບັນດາແມ່ທັບແຫ່ງກອງຮູບຂະບວນ ‘ກິຣິ-ວິວະ’ ອັນບໍ່ອາດທະລຸ ແລະ ‘ວັດຊຣະ-ວິວະ’ ກໍຢືນປະຈັນໜ້າກັນ।

Verse 8

अपसृत्य ततो युद्धादंधकः शुक्रसंनिधिम् । अधिगम्य बभाषेदमवरुह्य रथात्ततः

ແລ້ວອັນທະກະກໍຖອນອອກຈາກສົງຄາມ ເຂົ້າໄປໃກ້ສຳນັກຂອງສຸກຣະ; ຈາກນັ້ນລົງຈາກລົດຮົບ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້।

Verse 9

भगवंस्त्वामुपाश्रित्य वयं देवांश्च सानुगान् । मन्यामहे तृणैस्तुल्यान्रुद्रोपेंद्रादिकानपि

ໂອ້ ພະຜູ້ເປັນພຣະພາກ! ດ້ວຍການພຶ່ງພາທ່ານ ພວກເຮົາຖືວ່າເທວະທັງຫຼາຍພ້ອມບໍລິວານ—ແມ່ນແຕ່ຣຸດຣະ, ອິນທຣະ ແລະອື່ນໆ—ກໍເທົ່າກັບໃບຫຍ້າເທົ່ານັ້ນ।

Verse 10

कुंजरा इव सिंहेभ्यो गरुडेभ्य इवोरगाः । अस्मत्तो बिभ्यति सुरा गुरो युष्मदनुग्रहात्

ເຊັ່ນຊ້າງຢ້ານສິງ ແລະນາກຢ້ານກະຣຸດ ຉັນໃດ ພວກເທວະກໍຢ້ານພວກເຮົາ ຉັນນັ້ນ ໂອ້ ຄູຣຸ ໂດຍພຣະອະນຸກຣະຫາຂອງທ່ານ।

Verse 11

वज्रव्यूहमनिर्भेद्यं विविशुर्देत्यदानवाः । विधूय प्रमथानीकं ह्रदं तापार्दिता इव

ພວກໄດຕະ ແລະ ດານະວະ ເຂົ້າສູ່ຂະບວນ «ວັຊຣ-ວິວະ» ອັນບໍ່ອາດແຕກໄດ້ ປັດກອງພຣະມະຖະອອກ ດັ່ງຜູ້ຖືກຄວາມຮ້ອນທໍລະມານຮີບເຂົ້າຫາຫນອງນ້ຳ.

Verse 12

वयं त्वच्छरणं भूत्वा पर्वता इव निश्चलाः । स्थित्वा चराम निःशंका ब्राह्मणेंद्र महाहवे

ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ອາໄສທ່ານເປັນທີ່ພຶ່ງ ພວກເຮົາກໍໝັ້ນຄົງດັ່ງພູເຂົາ; ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ຍິ່ງ, ໃນສົງຄາມໃຫຍ່ນີ້ ພວກເຮົາຍືນຢັນແລະເຄື່ອນໄຫວໂດຍບໍ່ຫວາດກົວ.

Verse 13

आप्तभावेन च वयं पादौ तव सुखप्रदौ । सदाराः ससुताश्चैव शुश्रूषामो दिवानिशम्

ແລະດ້ວຍຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີ ພວກເຮົາບໍລິການພຣະບາດທັງສອງຂອງທ່ານອັນປະທານຄວາມສຸກ; ພ້ອມດ້ວຍເມຍແລະລູກຊາຍ ພວກເຮົາຮັບໃຊ້ທັງກາງວັນກາງຄືນ.

Verse 14

अभिरक्षाभितो विप्र प्रसन्नः शरणागतान् । पश्य हुंडं तुहुंडं च कुजंभं जंभमेव च

ໂອ ວິປຣາ, ຂໍໃຫ້ທ່ານເມດຕາຕໍ່ຜູ້ມາຂໍພຶ່ງ ແລະປົກປ້ອງພວກເຮົາທຸກທິດ; ຈົ່ງເບິ່ງ ຮຸນຑະ ແລະ ຕຸຮຸນຑະ, ພ້ອມທັງ ກຸຊັມພະ ແລະ ຈັມພະ ດ້ວຍ.

Verse 15

पाकं कार्तस्वनं चैव विपाकं पाकहारिणम् । तं चन्द्रदमनं शूरं शूरामरविदारणम्

ປາກະ ແລະ ກາຣຕັສວະນະ ດ້ວຍ; ວິປາກະ ແລະ ປາກະຫາຣິນ; ແລະວີຣະບຸລຸດ ຈັນທຣະດະມະນະ ຜູ້ບົດຂະຍີ້ວີຣະຊົນຂອງເທວະ.

Verse 16

प्रमथैर्भीमविक्रांतैः क्रांतं मृत्युप्रमाथिभिः । सूदितान्पतितांश्चैव द्राविडैरिव चंदनान्

ສະໜາມຮົບຖືກປົກຄຸມໂດຍພຣະມະຖະຜູ້ກ້າຫານນ່າຢ້ານ—ຜູ້ທີ່ບີບຂະຫຍີ້ໄດ້ແມ່ນແຕ່ຄວາມຕາຍ—ຂະນະທີ່ໄດຕະຍະຖືກສັງຫານລົ້ມລົງ ດັ່ງຕົ້ນຈັນທະນາທີ່ຊາວດຣາວິດຕັດໂຄ່ນ.

Verse 17

या पीत्वा कणधूमं वै सहस्रं शरदां पुरा । वरा विद्या त्वया प्राप्ता तस्याः कालोयमागतः

ວິຊາອັນປະເສີດທີ່ເຈົ້າເຄີຍໄດ້ມາໂດຍອົດທົນຕໍ່ຄວັນຝຸ່ນອະນຸພາກຕະຫຼອດພັນລະດູສາຣະທ—ບັດນີ້ເຖິງເວລາໃຫ້ຜົນຂອງນາງປາກົດແລ້ວ.

Verse 18

अथ विद्याफलं तत्ते दैत्यान्संजीवयिष्यतः । पश्यंतु प्रमथाः सर्वे त्वया संजीवितानिमान्

ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ຜົນແຫ່ງວິຊາຂອງເຈົ້າປາກົດ—ຈົ່ງຊຸບຊີວິດໄດຕະຍະເຫຼົ່ານີ້! ໃຫ້ພຣະມະຖະທັງປວງເຫັນວ່າເຂົາຖືກຟື້ນຄືນໂດຍເຈົ້າ.

Verse 19

इत्यंधकवचः श्रुत्वा स्थिरधीर्भार्गवोमुनिः । किंचित्स्मितं तदा कृत्वा दानवाधिपमब्रवीत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງອັນທະກະ ພຣະລຶສີພາຣຄະວະຜູ້ມີປັນຍາໝັ້ນຄົງ ກໍຍິ້ມນ້ອຍໆ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວກັບຈອມແຫ່ງດານະວະ.

Verse 20

दानवाधिपते सर्वं तथ्यं यद्भाषितं त्वया । विद्योपार्जनमेतद्धि दानवार्थं मया कृतम्

ໂອ ຈອມແຫ່ງດານະວະ ທຸກຢ່າງທີ່ເຈົ້າເວົ້ານັ້ນເປັນຄວາມຈິງທັງສິ້ນ। ແທ້ຈິງແລ້ວ ວິຊານີ້ຂ້າໄດ້ສະສົມມາເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ດານະວະທັງຫມົດ.

Verse 21

पीत्वा वर्षसहस्रं वै कणधूमं सुदुःसहम् । एषा प्राप्तेश्वराद्विद्या बांधवानां सुखावहा

ໂດຍອົດທົນຕໍ່ການທົດສອບອັນຫນັກໜ່ວງ ດັ່ງຄວັນລະອຽດ ຕະຫຼອດພັນປີ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບວິທະຍານີ້ຈາກພຣະເຈົ້າ; ມັນນຳຄວາມກຸສົນແລະຄວາມສຸກມາໃຫ້ແກ່ຍາດພີ່ນ້ອງ।

Verse 22

एतया विद्यया सोहं प्रमयैर्मथितान्रणे । उत्थापयिष्ये ग्लानानि धान्यन्यंबुधरो यथा

ດ້ວຍວິທະຍານີ້ເອງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍົກຂຶ້ນຜູ້ທີ່ຖືກພຣະມະຖະບົດຂີ້ໃນສົງຄາມ; ຈະຊ່ວຍຜູ້ອ່ອນແຮງ ດັ່ງເມກຝົນຊຸບຊີວິດໃຫ້ພືດຜົນຟື້ນຄືນ।

Verse 23

निर्व्रणान्नीरुजः स्वस्थान्सुप्त्वेव पुनरुत्थितान् । अस्मिन्मुहूर्ते द्रष्टासि दानवानुत्थितान्नृप

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ໃນຂະນະນີ້ເອງ ພຣະອົງຈະເຫັນດານະວະລຸກຂຶ້ນອີກຄັ້ງ—ບໍ່ມີບາດແຜ, ບໍ່ມີຄວາມເຈັບປວດ, ກາຍສົມບູນມັ່ນຄົງ—ດັ່ງຄົນຕື່ນຈາກການນອນແລ້ວລຸກຂຶ້ນ।

Verse 24

इत्युक्त्वा दानवपतिं विद्यामावर्तयत्कविः । एकैकं दैत्यमुद्दिश्य त उत्तस्थुर्धृतायुधाः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ຈອມດານະວະແລ້ວ ກະວີ (ສຸກຣະ) ກໍເລີ່ມອາວັດຕະນາມົນຕຣາແຫ່ງວິທະຍາ. ເອີ້ນນາມແຕ່ລະໄດຕະຍະທີລະຄົນ ພວກເຂົາກໍລຸກຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ຖືອາວຸດຢູ່ໃນມື।

Verse 25

वेदा इव सदभ्यस्ताः समये वा यथांबुदाः । ब्राह्मणेभ्यो यथा दत्ताः श्रद्धयार्था महापदि

ພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນຢ່າງງ່າຍດາຍ ດັ່ງພຣະເວດປາກົດຈາກການຝຶກຝົນສະເໝີ; ດັ່ງເມກຮວມຕົວຕາມລະດູການ; ແລະດັ່ງຊັບສິນທີ່ຖວາຍແກ່ພຣາຫມະນະດ້ວຍສັດທາໃນຍາມວິກິດໃຫຍ່ ຍ່ອມໃຫ້ຜົນເປັນການຄຸ້ມຄອງຊ່ວຍຊີວິດ।

Verse 26

उज्जीवितांस्तु तान्दृष्ट्वा तुहुंडाद्यान्महासुरान् । विनेदुः पूर्वदेवास्ते जलपूर्णा इवांबुदाः

ເມື່ອເຫັນມະຫາອະສຸຣ—ທຸຫຸນຑະ ແລະພວກອື່ນ—ຟື້ນຄືນຊີວິດອີກຄັ້ງ ເທວະເກົ່າໆກໍຮ້ອງກັງວານ ດຸດເມກອຸ້ມນ້ຳຄຳຮາມ।

Verse 27

शुक्रेणोजीवितान्दृष्ट्वा दानवांस्तान्गणेश्वराः । विज्ञाप्यमेव देवेशे ह्येवं तेऽन्योन्यमब्रुवन्

ເມື່ອເຫັນພວກດານະວະຖືກສຸກຣະຟື້ນຊີວິດ ຫົວໜ້າກະນະຂອງພຣະສິວະກໍກ່າວກັນວ່າ “ຕ້ອງກາບທູນແດ່ເທວະເອສະວະໃນທັນທີ”

Verse 28

आश्चर्यरूपे प्रमथेश्वराणां तस्मिंस्तथा वर्तति युद्धयज्ञे । अमर्षितो भार्गवकर्मदृष्ट्वा शिलादपुत्रोभ्यगमन्महेशम्

ໃນຂະນະທີ່ຍັນຍາແຫ່ງສົງຄາມນັ້ນດຳເນີນໄປຢ່າງອັດສະຈັນສຳລັບເຈົ້າແຫ່ງປຣະມະຖະ ນັນທີ ບຸດຂອງສິລາດະ ເຫັນການກະທຳຂອງພາຣຄະວະແລ້ວໂກດ ແລະເຂົ້າໄປຫາມະເຫສະ

Verse 29

जयेति चोक्त्वा जय योनिमुग्रमुवाच नंदी कनकावदातम् । गणेश्वराणां रणकर्म देव देवैश्च सेंद्रैरपि दुष्करं यत्

ນັນທີຮ້ອງວ່າ “ໄຊຊະນະ! ໄຊຊະນະ!” ແລ້ວກ່າວຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ສະຫວ່າງດຸດຄຳວ່າ “ໂອ ເທວະ ພາລະກິດແຫ່ງສົງຄາມຂອງເຈົ້າແຫ່ງກະນະນັ້ນ ຍາກຍິ່ງ ແມ່ນແຕ່ເທວະທັງຫຼາຍພ້ອມພຣະອິນທຣາ”

Verse 30

तद्भार्गवेणाद्य कृतं वृथा नः संजीव्य तानाजिमृतान्विपक्षान् । आवर्त्य विद्यां मृतजीवदात्रीमेकैकमुद्दिश्य सहेलमीश

“ໂອ ອີສະ, ວັນນີ້ການກະທຳຂອງພາຣຄະວະເຮັດໃຫ້ຄວາມພາກເພຍຂອງພວກເຮົາເປົ່າປະໂຫຍດ—ເຂົາຟື້ນສັດຕູທີ່ຕາຍໃນສົງຄາມ; ເອີ້ນໃຊ້ວິທະຍາຜູ້ໃຫ້ຊີວິດແກ່ຜູ້ຕາຍຊ້ຳໆ ເລັງເປົ້າທີລະຄົນ ດຸດວ່າເຮັດໄດ້ງ່າຍ”

Verse 31

तुहुंडहुंडादिकजंभजंभविपाकपाकादि महासुरेंद्राः । यमालयादद्य पुनर्निवृत्ता विद्रावयंतः प्रमथाश्चरंति

ມື້ນີ້ ອະສຸຣະຣາຊາໃຫຍ່—ຕຸຫຸນຑະ, ຫຸນຑະ, ຈັມພະ, ວິປາກະ, ປາກະ ແລະອື່ນໆ—ກັບຈາກໂລກພະຍົມ ແລ້ວພາກັນທ່ອງໄປ ໄລ່ໃຫ້ພຣະມະຖະແຕກຫນີ।

Verse 32

यदि ह्यसौ दैत्यवरान्निरस्तान्संजीवयेदत्र पुनःपुनस्तान् । जयः कुतो नो भविता महेश गणेश्वराणां कुत एव शांतिः

ຖ້າເຂົາຍັງຊຸບຊີວິດພວກໄທຕະຍະຜູ້ເລີດທີ່ພວກເຮົາໄດ້ປະຫານແລ້ວ ໃຫ້ຟື້ນຄືນຊ້ຳໆ ຢູ່ນີ້, ໂອ ມະເຫສະ! ຊັຍຊະນະຂອງພວກເຮົາຈະມາແຕ່ໃສ? ແລະຄວາມສະຫງົບຂອງເຈົ້າແຫ່ງຄະນະກະ (gaṇa) ຈະມີໄດ້ແນວໃດ?

Verse 33

इत्येवमुक्तः प्रमथेश्वरेण स नंदिना वै प्रमथेश्वरेशः । उवाच देवः प्रहसंस्तदानीं तं नंदिनं सर्वगणेशराजम्

ເມື່ອນັນດີໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງພຣະມະຖະ, ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະເທວະຜູ້ເປັນອະທິປະໄຕຂອງພຣະມະຖະ ໄດ້ຕອບດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ ແກ່ນັນດີ ຜູ້ເປັນຣາຊາແຫ່ງຄະນະທັງປວງ।

Verse 34

नंदिन्प्रयाहि त्वरितोतिमात्रं द्विजेंद्रवर्यं दितिनंदनानाम् । मध्यात्समुद्धृत्य तथानयाशु श्येनो यथा लावकमंडजातम्

ນັນດີເອີຍ ຈົ່ງໄປໃນທັນທີ ຢ່າຊັກຊ້າແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ; ຈາກກາງຫມູ່ລູກຂອງທິຕິ ຈົ່ງຊັກອອກແລະນຳມາໄວໆ ຜູ້ເປັນ ‘ເຈົ້າແຫ່ງດວິຊະ’ ຂອງພວກເຂົາ ດັ່ງນົກເຫຍື່ອສະບັດລູກນົກຈາກຮັງ।

Verse 35

स एव मुक्तो वृषभध्वजेन ननाद नंदी वृषसिंहनादः । जगाम तूर्णं च विगाह्य सेनां यत्राभवद्भार्गववंशदीपः

ເມື່ອຖືກສົ່ງໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊູທຸງຮູບງົວ, ນັນດີກໍຮ້ອງກັງວານດັ່ງງົວແລະສິງ; ແລ້ວກໍພຸ່ງຝ່າກອງທັບຢ່າງໄວ ໄປຫາບ່ອນທີ່ ‘ດວງປະທີບ’ ແຫ່ງວົງສາພາຣຄະວະ (ສຸກຣະ) ຢືນຢູ່।

Verse 36

तं रक्ष्यमाणं दितिजैः समस्तैः पाशासिवृक्षोपलशैलहस्तैः । विक्षोभ्य दैत्यान्बलवाञ्जहार काव्यं स नंदी शरभो यथेभम्

ແມ່ນແຕ່ຖືກອະສູນລູກຫຼານຂອງທິຕິທັງປວງຄຸ້ມກັນ ຖືບ່ວງ ດາບ ຕົ້ນໄມ້ ຫີນ ແລະກ້ອນຫີນພູເຂົາໃນມື ແຕ່ນັນດີຜູ້ມີພະລັງກໍກະທົບໃຫ້ພວກໄດຕະຍະແຕກກະຈາຍ ແລ້ວຊິງກາວຍະ (ສຸກຣະ) ໄປ ດຸຈສະຣະພະປະຫັດຊ້າງ.

Verse 37

स्रस्तांबरं विच्युतभूषणं च विमुक्तकेशं बलिना गृहीतम् । विमोचयिष्यंत इवानुजग्मुः सुरारयः सिंहरवान्सृजंतः

ເມື່ອເຫັນວ່າຜູ້ມີພະລັງໄດ້ຈັບເຂົາໄວ້—ເຄື່ອງນຸ່ງຫຼຸດລົ່ນ ເຄື່ອງປະດັບເຄື່ອນ ແລະຜົມກະຈາຍ—ພວກສັດຕູຂອງເທວະກໍໄລ່ຕາມ ປານຈະໄປຊ່ວຍປົດປ່ອຍ ພ້ອມຮ້ອງຄໍາຮາມດຸຈສິງ.

Verse 38

दंभोलि शूलासिपरश्वधानामुद्दंडचक्रोपल कंपनानाम् । नंदीश्वरस्योपरि दानवेद्रा वर्षं ववर्षुर्जलदा इवोग्रम्

ບັນດາຈອມດານະວະໄດ້ຫວ່ານລົງເທິງນັນດີອິສະວະຣະເປັນຝົນອາວຸດອັນນ່າຢ້ານ—ວັດຊຣະ ຕຣີສູນ ດາບ ຂວານ ຈັກຣະໃຫຍ່ ຫີນ ແລະກ້ອນຫີນສັ່ນສະເທືອນ—ດຸຈເມກພາຍຸທີ່ຖອກຝົນຮ້າຍແຮງ.

Verse 39

तं भार्गवं प्राप्य गणाधिराजो मुखाग्निना शस्त्रशतानि दग्ध्वा । आयात्प्रवृद्धेऽसुरदेवयुद्धे भवस्य पार्श्वे व्यथितारिसैन्यः

ເມື່ອໄປຮອດພາຣະຄະວະ (ສຸກຣະ) ຈອມແຫ່ງຄະນະໄດ້ເຜົາອາວຸດນັບຮ້ອຍດ້ວຍໄຟຈາກປາກ; ແລ້ວເມື່ອສົງຄາມອະສູນ–ເທວະທະວີຄວາມຮຸນແຮງ ລາວກໍມາຢືນຂ້າງພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ຫຼັງທຳໃຫ້ກອງສັດຕູທຸກທົນ.

Verse 40

अयं स शुक्रो भगवन्नितीदं निवेदयामास भवाय शीघ्रम् । जग्राह शुक्रं स च देवदेवो यथोपहारं शुचिना प्रदत्तम्

“ຂ້າແຕ່ພະພະຄະວານ ນີ້ແມ່ນສຸກຣະ” ລາວໄດ້ທູນຕໍ່ພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ຢ່າງວ່ອງໄວ. ແລ້ວເທວະເທວະກໍຮັບສຸກຣະ ດຸຈຮັບເຄື່ອງບູຊາອັນບໍລິສຸດທີ່ຖວາຍດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 41

न किंचिदुक्त्वा स हि भूतगोप्ता चिक्षेप वक्त्रे फलवत्कवींद्रम् । हाहारवस्तैरसुरैः समस्तैरुच्चैर्विमुक्तो हहहेति भूरि

ໂດຍບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງ ພຣະສິວະ ຜູ້ພິທັກສັດທັງປວງ ໄດ້ໂຍນກະວີເອກ ກາວະຍະ (ສຸກຣະ) ເຂົ້າໃນພຣະໂອດ ດັ່ງໂຍນໝາກໄມ້. ແລ້ວອະສຸຣະທັງຫມົດກໍຮ້ອງດັງ “ຮາ! ຮາ!” ຊ້ຳໆຫຼາຍເທື່ອ।

Verse 42

काव्ये निगीर्णे गिरिजेश्वरेण दैत्या जयाशा रहिता बभूवुः । हस्तैर्विमुक्ता इव वारणेंद्राः शृंगैर्विहीना इव गोवृषाश्च

ເມື່ອກາວະຍະຖືກກິຣິເຈສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ກືນໄປ ພວກໄດຕະຍະກໍສິ້ນຫວັງໃນໄຊຊະນະ—ດັ່ງຊ້າງເຈົ້າປ່າທີ່ຂາດງວງ ຫຼືດັ່ງງົວແລະງົວຜູ້ທີ່ຂາດເຂົາ।

Verse 43

शरीर हीना इव जीवसंघा द्विजा यथा चाध्ययनेन हीनाः । निरुद्यमाः सत्त्वगुणा यथा वै यथोद्यमा भाग्यविवर्जिताश्च

ພວກເຂົາເປັນດັ່ງຝູງສັດມີຊີວິດທີ່ຂາດຮ່າງກາຍ; ດັ່ງດວິຊະທີ່ຂາດການສຶກສາພຣະເວທ; ດັ່ງສັດຕະວະຄຸນທີ່ບໍ່ມີຄວາມພາກພຽນ; ແລະດັ່ງຜູ້ພາກພຽນແຕ່ຂາດວາສະນາ।

Verse 44

पत्या विहीनाश्च यथैव योषा यथा विपक्षा इव मार्गणौघाः । आयूंषि हीनानि यथैव पुण्यैर्वृत्तेन हीनानि यथा श्रुतानि

ດັ່ງແມ່ຍິງທີ່ຂາດຜົວ; ດັ່ງຝົນລູກທະນູທີ່ຂາດຂົນປີກ; ດັ່ງອາຍຸທີ່ຫຼຸດລົງເພາະຂາດບຸນ; ແລະດັ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ຂາດຄວາມປະພຶດດີ—ພວກເຂົາຈຶ່ງອ່ອນແຮງໄຮ້ອຳນາດ।

Verse 45

विना यथा वैभवशक्तिमेकां भवंति हीनाः स्वफलैः क्रियौघाः । तथा विना तं द्विजवर्यमेकं दैत्या जयाशा विमुखा बभूवुः

ດັ່ງກອງກຳກະທຳທັງຫຼາຍ ເມື່ອຂາດພະລັງອຳນາດທີ່ເສີມແຮງພຽງຢ່າງດຽວ ກໍຂາດຜົນອັນຄວນໄດ້; ຉັນນັ້ນເມື່ອຂາດດວິຊະຜູ້ປະເສີດອົງນັ້ນ (ສຸກຣະ) ພວກໄດຕະຍະກໍຫັນຫນີຈາກຄວາມຫວັງໃນໄຊຊະນະ।

Verse 46

नंदिनापहृते शुक्रे गिलिते च विषादिना । विषादमगमन्दैत्या हीयमानरणोत्सवाः

ເມື່ອນັນດິນໄດ້ຊິງເອົາສຸກຣະ ແລະ ວິສາດະໄດ້ກືນເຂົາໄປ ພວກໄດຕະຍະກໍຕົກໃນຄວາມເສົ້າ ຄວາມຮືກຮື້ໃນສົງຄາມກໍຫຼຸດລົງ។

Verse 47

तान्वीक्ष्य विगतोत्साहानंधकः प्रत्यभाषत । कविं विक्रम्य नयता नंदिना वंचिता वयम्

ເຫັນພວກນັ້ນໝົດກຳລັງໃຈ ອັນທະກະຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ນັນດິນໄດ້ຫລອກລວງເຮົາ—ເຂົາໄດ້ປາບກະວີ (ສຸກຣະ) ນັກບວດຂອງເຮົາແລ້ວນຳໄປ।”

Verse 48

तनूर्विना हृताः प्राणाः सर्वेषामद्य तेन नः । धैर्यं वीर्यं गतिः कीर्तिः सत्त्वं तेजः पराक्रमः

“ມື້ນີ້ ໂດຍການກະທຳນັ້ນ ລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດຂອງພວກເຮົາທັງໝົດປານຖືກຊິງໄປ—ແມ່ນກາຍຍັງຢູ່ກໍຕາມ। ຈາກເຮົາໄດ້ຈາກໄປແລ້ວທັງຄວາມອົດທົນ ກຳລັງ ຄວາມໄວ ກຽດສັກສີ ຄວາມໝັ້ນຄົງ ຕະເຈະ ແລະ ວິລະພາບ।”

Verse 49

युगपन्नो हृतं सर्वमेकस्मिन्भार्गवे हृते । धिगस्मान्कुलपूज्यो यैरेकोपि कुलसत्तमः । गुरुः सर्वसमर्थश्च त्राता त्रातो न चापदि

“ໃນພິບຕາດຽວ ທຸກຢ່າງຂອງເຮົາຖືກຊິງໄປ ເມື່ອພຣະພາຣຄະວະພຽງຜູ້ດຽວນັ້ນຖືກພາໄປ। ນ່າອັບອາຍແກ່ເຮົາ—ຜູ້ທີ່ບໍ່ອາດປົກປ້ອງໄດ້ແມ່ນແຕ່ຜູ້ດີສຸດໃນຕະກູນ ກູຣູຜູ້ຄວນບູຊາ ຜູ້ສາມາດທຸກຢ່າງ ແລະຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ໃນຍາມພິບັດ।”

Verse 50

तद्धैर्यमवलंब्येह युध्यध्वमरिभिः सह । सूदयिष्याम्यहं सर्वान्प्रमथान्सह नंदिना

“ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຍຶດໝັ້ນໃນຄວາມກ້າຫານໃນທີ່ນີ້ ແລ້ວສູ້ຮົບກັບສັດຕູເຖີດ। ຂ້າຈະປະຫານພວກປຣະມະຖະທັງໝົດ ພ້ອມກັບນັນດິນ।”

Verse 51

अद्यैतान्विवशान्हत्वा सह देवैः सवासवैः । भार्गवं मोचयिष्यामि जीवं योगीव कर्मतः

ມື້ນີ້, ຫຼັງຈາກຂ້າພວກທີ່ບໍ່ມີທາງສູ້ເຫຼົ່ານີ້ ລວມທັງພະອິນ ແລະ ເຫຼົ່າເທວະດາ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະປົດປ່ອຍ ພຣະພາຣະກາວະ, ຄືກັບໂຍຄີທີ່ປົດປ່ອຍຈິດວິນຍານຈາກກຳ.

Verse 52

स चापि योगी योगेन यदि नाम स्वयं प्रभुः । शरीरात्तस्य निर्गच्छेदस्माकं रोषपालिता

ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າໂຍຄີຜູ້ນັ້ນ ຈະເປັນນາຍຂອງຕົນເອງ ແລະ ສາມາດອອກຈາກຮ່າງກາຍດ້ວຍໂຍຄະ, ແຕ່ດ້ວຍຄວາມຄຽດແຄ້ນຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາຈະບໍ່ຍອມແພ້.

Verse 53

इत्यंधकवचः श्रुत्वा दानवा मेघनिःस्वनाः । प्रमथा नर्दयामासुर्मर्तव्ये कृत निश्चयाः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າຂອງ ອັນທະກະ, ເຫຼົ່າດານົບ ກໍຮ້ອງຄຳລາມດັ່ງເມກຝົນຟ້າຄະນອງ, ເຮັດໃຫ້ເຫຼົ່າປະມະຖະ ກ້ອງກັງວານໄປດ້ວຍສຽງຮ້ອງ, ພ້ອມໃຈກັນທີ່ຈະຕາຍໃນສະໜາມຮົບ.

Verse 54

सत्यायुपि न नो जातु शक्ताः स्युः प्रमथाबलात् । असत्यायुषि किं गत्वा त्यक्त्वा स्वामिनमाहवे

ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາຈະມີຊີວິດທີ່ເປັນອະມະຕະ, ພວກເຮົາກໍບໍ່ອາດຕ້ານທານອານຸພາບຂອງເຫຼົ່າປະມະຖະໄດ້. ຖ້າຊີວິດບໍ່ແນ່ນອນ, ຈະມີປະໂຫຍດຫຍັງທີ່ຈະໜີ ແລະ ປະຖິ້ມເຈົ້ານາຍໃນສະໜາມຮົບ?

Verse 55

ये स्वामिनं विहायाजौ बहुमानधना जनाः । यांति ते यांति नियतमंधतामिस्रमालयम्

ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ວ່າຈະມີຍົດຖາບັນດາສັກ ຫຼື ຮັ່ງມີພຽງໃດ, ຫາກປະຖິ້ມເຈົ້ານາຍຂອງຕົນໃນສະໜາມຮົບ, ຍ່ອມຕ້ອງຕົກນະຮົກ ອັນທະຕາມິສະຣະ (ຄວາມມືດມິດທີ່ເຮັດໃຫ້ຕາບອດ) ຢ່າງແນ່ນອນ.

Verse 56

अयशस्तमसा ख्यातिं मलिनीकृत्यभूरिशः । इहामुत्रापि सुखिनो न स्युर्भग्ना रणाजिरात्

ໂອ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່! ຜູ້ໃດຖືກຕີພ່າຍແລ້ວຖອນຫນີຈາກສະໜາມຮົບ ຍ່ອມເຮັດໃຫ້ຊື່ສຽງຂອງຕົນມືດມົນດ້ວຍອັບຍົດ; ບໍ່ພົບຄວາມສຸກທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໂລກໜ້າ।

Verse 57

किं दानैः किं तपोभिश्च किं तीर्थपरिमज्जनैः । धरातीर्थे यदि स्नातं पुनर्भव मलापहे

ຈະຕ້ອງມີທານໄປເພື່ອຫຍັງ, ຈະຕ້ອງມີຕະບະໄປເພື່ອຫຍັງ, ແມ່ນການຈົມອາບນ້ຳຢູ່ຕີຣະຖະອື່ນໆຊ້ຳໆກໍຈຳເປັນຫຍັງ—ຖ້າໄດ້ອາບທີ່ ທະຣາ-ຕີຣະຖະ ຜູ້ລົບລ້າງມົນທິນແຫ່ງການເກີດຄືນ?

Verse 58

संप्रधार्येति तेऽन्योन्यं दैत्यास्ते दनुजास्तथा । ममंथुः प्रमथानाजौ रणभेरीर्निनाद्य च

ເມື່ອປຶກສາກັນແລ້ວ ພວກໄດຕະຍະ ແລະ ດານະວະນັກຮົບນັ້ນ ກໍກໍ່ກະພື້ນສົງຄາມຕໍ່ສູ້ກັບພຣະມະຖະ ພ້ອມທັງຕີກອງຮົບໃຫ້ກັງວານ।

Verse 59

तत्र वाणासिवज्रौघैः कटंकटशिलामयैः । भुशुंडीभिंदिपालैश्च शक्तिभल्ल परश्वधैः

ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍຝົນແຫ່ງລູກສອນ ດາບ ແລະອາວຸດດຸດວັຊຣະ—ພ້ອມທັງຫີນຂວ້າງທີ່ກະທົບກັນດັງກັງວານ—ແລະດ້ວຍ ພູຊຸນຑີ, ພິນຑິປາລ, ສັກຕິ, ພັລລະ, ແລະ ປະຣະຊຸ ພວກເຂົາກໍສູ້ຮົບຕໍ່ໄປ।

Verse 60

खट्वांगैः पट्टिशैः शूलैर्लकुटैर्मुसलैरलम् । परस्परमभिघ्नंतः प्रचक्रुः कदनं महत्

ດ້ວຍຂັດວາງຄະ, ປັດຕິຊະ, ຊູລ, ລະກຸດ ແລະ ມຸສະລ ຢ່າງຫຼາຍ ພວກເຂົາຕີຟັນກັນແລະກັນ ຈົນກໍເກີດການຂ້າຟັນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ।

Verse 61

कार्मुकाणां विकृष्टानां पततां च पतत्रिणाम् । भिंदिपालभुशुंडीनां क्ष्वेडितानां रवोऽभवत्

ເກີດສຽງຄັນທະນູຖືກງ້າງ, ສຽງລູກສອນພຸ່ງຜ່ານ, ແລະສຽງຫວືອຫມຸນຂອງ ພິນຑິປາລ ແລະ ພູຊຸນຑີ ເມື່ອຖືກຂວ້າງອອກໄປ

Verse 62

रणतूर्यनिनादैश्च गजानां बहुबृंहितैः । हेषारवैर्हयानां च महान्कोलाहलोऽभवत्

ດ້ວຍສຽງຕູຣະຍາສົງຄາມກຶກກ້ອງ, ສຽງຊ້າງຮ້ອງຊ້ຳໆ, ແລະສຽງມ້າຮ້ອງຮີ້ ຈຶ່ງເກີດຄວາມອື້ອອຶງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ

Verse 63

प्रतिस्वनैरवापूरि द्यावाभूम्योर्यदंतरम् । अभीरूणां च भीरूणां महारोमोद्गमोऽभवत्

ດ້ວຍສຽງສະທ້ອນກ້ອງກັງວານ ຊ່ອງວ່າງລະຫວ່າງຟ້າແລະດິນຖືກເຕັມໄປທົ່ວ; ທັງຜູ້ກ້າແລະຜູ້ຢ້ານກໍຂົນລຸກຊູ່ຢ່າງໃຫຍ່

Verse 64

गजवाजिमहाराव स्फुटच्छब्दग्रहाणि च । भग्नध्वजपताकानि क्षीणप्रहरणानि च

ມີສຽງຮ້ອງຄຳຮາມອັນໃຫຍ່ຂອງຊ້າງແລະມ້າ ແລະສຽງແຕກປະທຸຄົມຊັດ; ທຸງແລະປ້າຍທຸງແຕກຫັກ ອາວຸດທັງຫຼາຍກໍສຶກຫຼໍ່ອ່ອນແຮງ

Verse 65

रुधिरोद्गार चित्राणि व्यश्वहस्तिरथानि च । पिपासितानि सैन्यानि मुमूर्छुरुभयत्र वै

ທັງສອງຝ່າຍ ກອງທັບທີ່ຫິວນ້ຳຢ່າງໜັກກໍສະຫຼົບລົ້ມ ທ່າມກາງພາບອັນນ່າສະພຶງຂອງເລືອດພຸ່ງກະເຊັນ ແລະຄວາມວຸ່ນວາຍຂອງມ້າ ຊ້າງ ແລະລົດສົງຄາມ

Verse 66

दृष्ट्वा सैन्यं च प्रमथैर्भज्यमानमितस्ततः । दुद्राव रथमास्थाय स्वयमेवांधको गणान्

ເມື່ອອັນທະກະເຫັນກອງທັບຂອງຕົນຖືກພຣະມະຖະທຳລາຍຈາກທຸກດ້ານ ລາວຈຶ່ງຂຶ້ນລົດຮົບດ້ວຍຕົນເອງ ແລະພຸ່ງເຂົ້າໃສ່ພວກຄະນະໂດຍກົງ।

Verse 67

शरवज्रप्रहारैस्तैर्वज्राघातैर्नगा इव । प्रमथानेशिरे वातैर्निस्तोया इव तोयदाः

ຖືກຟັນຟາດດ້ວຍລູກສອນ ແລະການຕີທີ່ແຂງດຸດວັຊຣະ ພວກພຣະມະຖະກໍເຊົາຊົມເຫມືອນພູເຂົາຖືກຟ້າຜ່າ; ຖືກກຳລັງໂຈມຕີຂັບໄລ່ດັ່ງເມກທີ່ໝົດນ້ຳ ຖືກລົມພັດໃຫ້ກະຈາຍ।

Verse 68

यांतमायांतमालोक्य दूरस्थं निकटस्थितम् । प्रत्येकं रोमसंख्याभिर्व्यधाद्बाणैस्तदांधकः

ເຫັນສັດຕູແຕ່ລະຄົນ—ຈະຖອຍຫຼືຈະຮຸກ, ຈະຢູ່ໄກຫຼືໃກ້—ອັນທະກະກໍຍິງທະລຸທຸກຜູ້ ດ້ວຍລູກສອນຫຼາຍດຸດຈຳນວນເສັ້ນຂົນ।

Verse 69

विनायकेन स्कंदेन नंदिना सोमनंदिना । नैगमेयेन शाखेन विशाखेन बलीयसा

ໂດຍວິນາຍະກະ, ໂດຍສະກັນທະ, ໂດຍນັນດິນ ແລະໂສມະນັນດິນ, ໂດຍໄນຄະເມຍ, ໂດຍສາຂະ, ແລະໂດຍວິສາຂະຜູ້ມີພະລັງ—

Verse 70

इत्याद्यैस्तु गणैरुग्रैरंधकोप्यंधकीकृतः । त्रिशूल शक्तिबाणौघ धारासंपातपातिभिः

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍພວກຄະນະຜູ້ດຸຮ້າຍເຫຼົ່ານີ້ ແລະຄະນະອື່ນໆ ແມ່ນແຕ່ອັນທະກະກໍຖືກ ‘ເຮັດໃຫ້ເປັນອັນທະກະ’ ຄືຖືກກົດທັບ ໂດຍສາຍທະລຸຂອງຕຣິຊູນ, ສັກຕິ ແລະຝົນລູກສອນທີ່ຕົກລົງບໍ່ຂາດສາຍດຸດຝົນຫນັກ।

Verse 71

ततः कोलाहलो जातः प्रमथासुरसैन्ययोः । तेन शब्देन महता शुक्रः शंभूदरे स्थितः

ຕໍ່ມາເກີດຄວາມອື້ອອຶງອັນໃຫຍ່ລະຫວ່າງກອງພຣະມະຖະ ແລະ ກອງອະສຸຣະ. ດ້ວຍສຽງຄຳຮ້ອງອັນກ້າຫານນັ້ນ ສຸກຣະອາຈານ ຜູ້ຢູ່ໃນພຣະອຸທອນຂອງສັມພູ ກໍສະທ້ານຕື່ນ

Verse 72

छिद्रान्वेषी भ्रमन्सोथ विनिःकेतो यथानिलः । सप्तलोकान् सपालान्स रुद्रदेहे व्यलोकयत्

ເຂົາສະແຫວງຫາຮູຮ່ອງ ແລະພະຍາຍາມວິ່ງວົນຢ່າງບໍ່ສະຫງົບ ດັ່ງລົມທີ່ບໍ່ມີທຸງ. ໃນພຣະກາຍຂອງຣຸທຣະ ເຂົາໄດ້ເຫັນໂລກທັງເຈັດພ້ອມຜູ້ປົກຄອງຜູ້ພິທັກຮັກສາ

Verse 73

ब्रह्मनारायणेंद्राणामादित्याप्यरसां तथा । भुवनानि विचित्राणि युद्धं च प्रमथासुरम्

ເຂົາໄດ້ເຫັນໂລກອັນພິສົດຂອງພຣະພຣະຫມາ, ນາຣາຍະນະ ແລະ ພຣະອິນທຣະ; ທັງດິນແດນຂອງອາທິຕະຍະ ແລະ ອັບສະຣາ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ເຂົາຍັງເຫັນສົງຄາມລະຫວ່າງພຣະມະຖະ ແລະ ອະສຸຣະ

Verse 74

सवर्षाणां शतं कुक्षौ भवस्य परितो भ्रमन् । न तस्य ददृशे रंध्रं शुचे रंध्रं खलो यथा

ເປັນເວລາຮ້ອຍປີທິບ ເຂົາໄດ້ວົນໄປມາຢູ່ໃນພຣະອຸທອນຂອງພະພະວະ ແຕ່ກໍບໍ່ເຫັນຮູຮ່ອງໃດເລີຍ ດັ່ງຄົນຊົ່ວທີ່ຊອກຫາຕຳນິໃນຄົນບໍລິສຸດ

Verse 75

शांभवेनाथयोगेन शुक्ररूपेण भार्गवः । चस्कंदाथ ननामापि ततो देवेन भाषितः

ຕໍ່ມາ ພາຣຄະວະ (ສຸກຣະ) ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງໂຍຄະສາມພະວະ ໄດ້ຮັບຮູບເປັນສຸກຣະ ແລະກະໂດດອອກມາ. ເຂົາໄດ້ກ້ມກາບນົບນ້ອມ; ແລ້ວພຣະເທວະຈຶ່ງຕຣັດກັບເຂົາ

Verse 76

शुक्रवन्निःसृतोयस्मात्तस्मात्त्वं भृगुनंदन । कर्मणानेन शुक्रस्त्वं मम पुत्रोसि गम्यताम्

ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ປາກົດອອກມາດັ່ງ “ສຸກຣະ” (ນ້ຳເຊື້ອ) ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເປັນຄວາມປິຕິແຫ່ງວົງສາພຣິກຸ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບນາມວ່າ “ສຸກຣະ”। ໂດຍເຫດນີ້ ເຈົ້າເປັນດັ່ງບຸດຂອງຂ້າ—ບັດນີ້ຈົ່ງໄປເຖີດ।

Verse 77

जठरान्निर्गते शुक्रे देवोपि मुमुदेतराम् । भ्रमञ्छ्रेयोभवद्यन्मे न मृतो जठरे द्विजः

ເມື່ອ “ສຸກຣະ” ອອກຈາກທ້ອງແລ້ວ ພຣະເຈົ້າກໍຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ຄິດວ່າ “ເປັນມົງຄຸນແກ່ຂ້າ—ດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຜູ້ນີ້ບໍ່ໄດ້ຕາຍໃນຄັນຂອງຂ້າ”

Verse 78

इत्येवमुक्तो देवेन शुक्रोर्कसदृश द्युतिः । विवेश दानवानीकं मेघमालां यथा शशी

ເມື່ອຖືກພຣະເຈົ້າກ່າວດັ່ງນັ້ນ “ສຸກຣະ” ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດ ກໍເຂົ້າໄປສູ່ກອງທັບດານະວະ ດັ່ງພຣະຈັນເຂົ້າສູ່ມາລາແຫ່ງເມກ

Verse 79

शुक्रोदयान्मुदं लेभे स दानव महार्णवः । यथा चंद्रोदये हर्षमूर्मिमाली महोदधिः

ເມື່ອ “ສຸກຣະ” ປາກົດຂຶ້ນ ມະຫາສະຫມຸດແຫ່ງດານະວະນັ້ນກໍໄດ້ຄວາມປິຕິ; ດັ່ງມະຫາທະເລອັນມີຄື້ນເປັນມາລາ ຍິນດີເມື່ອຈັນທຣາຂຶ້ນ

Verse 80

अंधकांधकहंत्रोर्वै वर्तमाने महाहवे । इत्थं नाम्नाभवच्छुक्रः स वै भार्गवनंदनः

ໃນຍາມທີ່ສົງຄາມໃຫຍ່ລະຫວ່າງອັນທະກະ ແລະຜູ້ປາບອັນທະກະ ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ ບຸດແຫ່ງພາຣຄະວະນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບນາມວ່າ “ສຸກຣະ” ດັ່ງນີ້

Verse 81

यथा च विद्यां तां प्राप मृतसंजीवनीं पराम् । शंभोरनुग्रहात्काव्यस्तन्निशामय सुव्रत

ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນປະເສີດ ວ່າ ກາວຍະ (ສຸກຣະ) ໄດ້ຮັບວິທະຍາອັນສູງສຸດຊື່ “ມຣິຕະສັມຊີວນີ” ວິຊາຊຸບຊີວິດ ໂດຍພຣະອະນຸຄຣາະຂອງ ພຣະສັມພູ.

Verse 82

गणावूचतुः । पुराऽसौ भृगुदायादो गत्वा वाराणसीं पुरीम् । अंडजस्वेदजोद्भिज्जजरायुज गतिप्रदाम्

ພວກຄະນະ (Gaṇa) ກ່າວວ່າ: “ໃນກາລກ່ອນ ທາຍາດແຫ່ງພຣະ຤ິສີພຣຶກຸນັ້ນ ໄດ້ໄປຍັງນະຄອນວາຣານະສີ ຜູ້ປະທານຄະຕິອັນສູງສຸດແກ່ສັດທັງປວງ—ເກີດຈາກໄຂ່ ຈາກເຫື່ອ ຈາກງອກ ແລະຈາກຄັນ.”

Verse 83

संस्थाप्य लिंगं श्रीशंभोः कूपं कृत्वा तदग्रतः । बहुकालं तपस्तेपे ध्यायन्विश्वेश्वरं प्रभुम्

ເມື່ອໄດ້ປະດິດສະຖານລິງຄະແຫ່ງພຣະສຣີສັມພູ ແລະຂຸດບໍ່ນ້ຳໄວ້ຕໍ່ໜ້ານັ້ນ ທ່ານໄດ້ບຳເນັດຕະປະດົນນານ ພ້ອມທັງເພ່ງພິນິດພຣະວິສເວສະວະຣະ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ.

Verse 84

राजचंपकधत्तूर करवीरकुशेशयैः । मालती कर्णिकारैश्च कदंबैर्बकुलोत्पलैः

ດ້ວຍດອກຣາຊະຈຳປາ ດັດຕູຣາ ກະຣະວີຣະ ແລະ ກຸເຊສະຍະ (ດອກຄ້າຍບົວ) ພ້ອມທັງ ມາລະຕີ ກັນນິກາຣະ ກະດັມບະ ບະກຸລ ແລະ ອຸດປະລະ—

Verse 85

मल्लिकाशतपत्रीभिः सिंदुवारैः सकिंशुकैः । अशोकैः करुणैः पुष्पैः पुन्नागैर्नागकेसरैः

—ດ້ວຍດອກມັລລິກາ ແລະ ສະຕະປັດຕຣີ ພ້ອມສິນດຸວາຣະ ແລະ ກິມຊຸກະ ດ້ວຍດອກອະໂສກ ດ້ວຍດອກອ່ອນລະມຸນ (ກະຣຸນ) ແລະດ້ວຍ ປຸນນາກະ ກັບ ນາກະເກສະຣະ—

Verse 86

क्षुद्राभिर्माधवीभिश्च पाटला बिल्वचंपकैः । नवमल्लीविचिकिलैः कुंदैः समुचुकुंदकैः

ລາວໄດ້ບູຊາພຣະສັງກະຣະດ້ວຍດອກໄມ້ຫຼາຍຊະນິດ—ທັງດອກນ້ອຍໆ ແລະເຄືອມາທະວີ, ດອກປາຕະລາ, ດອກບິລວະແລະຈຳປະກະ, ມະລິສົດຫຼາຍພັນ, ພ້ອມດອກກຸນດະ ແລະຈຸກຸນດະອັນຫອມກອບກຸ່ນ.

Verse 87

मंदारैर्बिल्वपत्रैश्च द्रोणैर्मरुबकैर्बकैः । ग्रंथिपर्णैर्दमनकैः सुरभूचूतपल्लवैः

ລາວຍັງໄດ້ນ້ອມນະມັດສະການພຣະເຈົ້າດ້ວຍດອກມັນທາຣະ ແລະໃບບິລວະ; ດ້ວຍດອກໂທຣະນະ ແລະມະຣຸບະກະ; ດ້ວຍດອກບະກະ; ດ້ວຍກິ່ງໃບປົມ (ຄັນຖິປັນນະ); ດ້ວຍດະມະນະກະ; ແລະດ້ວຍຍອດອ່ອນຂອງຕົ້ນມ່ວງອັນຫອມຫວນ.

Verse 88

तुलसी देवगंधारी बृहत्पत्री कुशांकुरैः । नद्यावर्तैरगस्त्यैश्च सशालैर्देवदारुभिः

ລາວໄດ້ບູຊາດ້ວຍຕຸລະສີ, ເທວະຄັນທາຣີ, ພືດໃບໃຫຍ່, ແລະຍອດຫຍ້າກຸສະອ່ອນ; ດ້ວຍດອກນັດຍາວັຣຕະ ແລະດອກອະກັສຕະຍະ; ແລະດ້ວຍໃບຊາລະ ກັບກິ່ງເທວະດາຣຸ.

Verse 89

कांचनारैः कुरबकैर्दूर्वांकुर कुरंटकैः । प्रत्येकमेभिः कुसुमैः पल्लवैरपरैरपि

ລາວໄດ້ປະກອບການບູຊາດ້ວຍດອກກາຍັນຈະນາຣະ ແລະກຸຣະບະກະ, ດ້ວຍຍອດດູຣວາ ແລະດອກກຸຣັນຏະກະ—ແທ້ຈິງດ້ວຍດອກໄມ້ແຕ່ລະຢ່າງເຫຼົ່ານີ້ ແລະດ້ວຍດອກອື່ນໆອີກຫຼາຍ ພ້ອມໃບອ່ອນດ້ວຍ.

Verse 90

पत्रैः शतसहस्रैश्च स समानर्च शंकरम् । पंचामृतैर्द्रोणमितैर्लक्षकृत्वः प्रयत्नतः

ດ້ວຍໃບໄມ້ນັບແສນໆ ລາວໄດ້ອະຣະຈະນາບູຊາພຣະສັງກະຣະຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ; ແລະດ້ວຍປັນຈາມຣິຕະທີ່ຕວງເປັນໂດຣະນະ ລາວໄດ້ທຳອະພິເສກສົງ ແລະນ້ອມນະມັດສະການ—ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ກະທຳຮອດໜຶ່ງແສນຄັ້ງ.

Verse 91

स्नपयामास देवेशं सुगंधस्नपनैर्बहु । सहस्रकृत्वो देवेशं चंदनैर्यक्षकर्दमैः

ລາວໄດ້ອາບນ້ຳພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາຊ້ຳໆ ດ້ວຍນ້ຳສະນານຫອມຫຼາຍຢ່າງ; ແລະພັນຄັ້ງໄດ້ທາພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາດ້ວຍຈັນທະນາ ແລະ ຢັກສະ-ກັດດະມະ (ຄຣີມຫອມຂົນາດຂົນາ).

Verse 92

समालिलिंप देवेशं सुगंधोद्वर्तनान्यनु । गीतनृत्योपहारैश्च श्रुत्युक्तस्तुतिभिर्बहुः

ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ຖູທາພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາດ້ວຍອຸບຕັນ ແລະ ຜົງຫອມຢ່າງປະນີດ; ຍັງໄດ້ຖວາຍເພງແລະການຟ້ອນລຳ ແລະສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສັນລະເສີນຫຼາຍບົດຕາມທີ່ພຣະເວດສອນໄວ້.

Verse 93

नाम्नां सहस्रैरन्यैश्च स्तोत्रैस्तुष्टाव शंकरम् । सहस्रं पंचशरदामित्थं शुक्रः समर्चयन्

ດ້ວຍນາມທິບພະນັບພັນ ແລະ ບົດສະໂຕຕຣະອື່ນໆ ລາວໄດ້ສັນລະເສີນພຣະສັງກະຣະ; ດັ່ງນັ້ນ ສຸກຣະໄດ້ບູຊາຢ່າງນີ້ຕໍ່ເນື່ອງຕະຫຼອດ ໜຶ່ງພັນຫ້າລະດູສາຣະທ (ປີ).

Verse 94

यदा देवं नालुलोके मनागपि वरोन्मुखम् । तदान्यं नियमं घोरं जग्राहातीवदुःसहम्

ແຕ່ເມື່ອລາວບໍ່ເຫັນພຣະເຈົ້າຈະເອົາໃຈໄປທາງປະທານພອນແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ ລາວຈຶ່ງຮັບເອົານິຍົມອັນນ່າຢ້ານອີກຢ່າງໜຶ່ງ—ທີ່ທົນທານໄດ້ຍາກຢິ່ງ.

Verse 95

प्रक्षाल्य चेतसो त्यंतं चांचल्याख्यं महामलम् । भावनावार्भि रसकृदिंद्रियैः सहितस्य च

ເມື່ອລາວໄດ້ຊຳລະອອກຈາກໃຈຢ່າງສິ້ນເຊີງ ມົນທິນໃຫຍ່ທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ຄວາມຟຸ້ງຊ່ານ’ ແລະກົດຂ່ມອິນທຣີຍະທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມລິ້ມລົດໃນອາຣົມ ລາວຈຶ່ງກ້າວຕໍ່ໄປ ໂດຍອາໄສນ້ຳແຫ່ງການພາວະນາເປັນທີ່ພຶ່ງ.

Verse 96

निर्मलीकृत्य तच्चेतो रत्नं दत्त्वा पिनाकिने । प्रपपौ कणधूमौघं सहस्रं शरदां कविः

ເມື່ອຊໍາລະຈິດໃຈໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ນັກບວດຜູ້ເປັນກະວີໄດ້ຖວາຍອັນມະນີອັນລໍ້າຄ່າແດ່ພຣະສິວະຜູ້ຖືປິນາກະ। ຈາກນັ້ນເພື່ອພຣະກະລຸນາ ທ່ານອົດທົນກະແສຄວັນແລະຝຸ່ນອັນແຮງກ້າຕະຫຼອດພັນລະດູສາຣະທ—ເປັນຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 97

प्रससाद तदा देवो भार्गवाय महात्मने । तस्माल्लिंगाद्विनिर्गत्य सहस्रार्काधिकद्युतिः

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເທວະໄດ້ພໍພຣະໄທຕໍ່ພາຣຄະວະຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່। ຈາກລິງຄະນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ປາກົດອອກມາ ສ່ອງສະຫວ່າງເກີນກວ່າພັນດວງຕາເວັນ।

Verse 98

उवाच च विरूपाक्षः साक्षाद्दाक्षायणीपतिः । तपोनिधे प्रसन्नोस्मि वरं वरय भार्गव

ແລ້ວ ວິຣູປາກສະ—ຜູ້ເປັນສາມີໂດຍກົງຂອງດາກຊາຍະນີ (ປາຣະວະຕີ)—ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຄັງແຫ່ງຕະປະ, ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ; ໂອ ພາຣຄະວະ, ຈົ່ງເລືອກພອນເຖີດ।”

Verse 99

निशम्येति वचः शंभोरंभोजनयनो द्विजः । उद्यदानंदसंदोह रोमांचांचित विग्रहः

ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງຊັມພູ ພຣາຫມັນຜູ້ມີດວງຕາດຸດດອກບົວກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິທີ່ພູງພັນ; ກາຍຂອງທ່ານເກີດຂົນລຸກຊູ່।

Verse 100

तुष्टावाष्टतनुं तुष्टः प्रफु ल्ल नयनांचलः । मौलावंजलिमाधाय वदञ्जयजयेति च

ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ທ່ານໄດ້ສັນລະເສີນພຣະສິວະຜູ້ມີຮູບແປດ (ອັດຖະຕະນຸ) ດວງຕາເອີ່ມດ້ວຍຄວາມປິຕິ ຍົກມືປະນົມໄວ້ເທິງສີສະ ແລ້ວກ່າວວ່າ “ໄຊຍະ ໄຊຍະ!”

Verse 101

भार्गव उवाच । त्वं भाभिराभिरभिभूय तमः समस्तमस्तं नयस्यभिमतानि निशाचराणाम् । देदीप्यसे मणेगगनेहिताय लोकत्रयस्य जगदीश्वर तन्नमस्ते

ພາຣກະວະກ່າວວ່າ: ດ້ວຍລັດສະຫມີອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຊະນະຄວາມມືດທັງປວງ ແລະທຳລາຍແຜນທີ່ພວກຜູ້ທ່ອງຄືນຮັກໃຫ້ພັງພິນາດ. ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງໃນນະພາດຸດມະນີມົງຄຸນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກສາມ—ໂອ ຈະກະດີຊະວະຣະ ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມພຣະອົງ

Verse 110

अष्टमूर्त्यष्टकेनेष्टं परिष्टूयेति भार्गवः । भर्गभूमिमिलन्मौलिः प्रणनाम पुनःपुनः

ດັ່ງນັ້ນ ພາຣກະວະໄດ້ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າຜູ້ມີຮູບແປດ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍບົດອັດສະຕະກະຢ່າງເຕັມໃຈພັກຕິ ແລ້ວກໍ່ກາບນົບນ້ອມຊ້ຳໆ; ຫົວຂອງທ່ານແຕະພື້ນອັນສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ

Verse 120

अत्यर्कमत्यग्निं च ते तेजो व्योम्न्यतितारकम् । देदीप्यमानं भविता ग्रहाणां प्रवरो भव

ຂໍໃຫ້ລັດສະຫມີຂອງເຈົ້າເກີນກວ່າດວງອາທິດ ແລະເກີນກວ່າໄຟ; ໃນນະພາຂໍໃຫ້ເຈົ້າສ່ອງສະຫວ່າງເຫນືອດາວທັງປວງ. ເມື່ອລຸກໂຊດເຈີດແລ້ວ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເປັນຜູ້ປະເສີດສຸດໃນຫມູ່ຄຣາຫະ (ດາວເຄາະ)

Verse 130

अगस्त्य उवाच । इत्थं सधर्मिणि कथां शुक्रलोकस्य सुव्रते । शृण्वन्नांगारकं लोकमालुलोकेऽथ स द्विजः

ອະກັສຕະຍະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນດີ ໃນຂະນະທີ່ຟັງເລື່ອງລາວອັນຖືກທຳມະຂອງໂລກສຸກຣະ ດວິຊະ (ພຣາຫມະນ) ຜູ້ນັ້ນກໍໄດ້ເຫັນໂລກຂອງອັງກາຣະກະ (ມັງຄະລະ/ດາວອັງຄານ)