Adhyaya 20

Verse 1

गणावूचतुः । औत्तानपादिर्निर्गत्य ततः काननतो द्विज । रम्यं मधुवनं प्राप यमुनायास्तटे महत

ພວກຄະນະໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ເປັນທະວິຊະ! ທຣຸວະ ບຸດຂອງອຸຕຕານະປາດ ອອກຈາກປ່ານັ້ນ ແລ້ວໄດ້ເຖິງມະທຸວະນະອັນງາມ ເລື່ອງຊື່ ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຍະມຸນາອັນໃຫຍ່.”

Verse 2

आद्यं भगवतः स्थानं तत्पुण्यं हरिमेधसः । पापोपि जंतुस्तत्प्राप्य निष्पापो जायते ध्रुवम्

ທີ່ນັ້ນແມ່ນພຣະສະຖານດັ່ງເດີມຂອງພຣະພະຄະວານ—ບໍລິສຸດ ແລະຊໍາລະບາບ—ຂອງລຶສີຫຣິເມທະ; ແມ່ນແຕ່ສັດຜູ້ມີບາບ ເມື່ອໄປຮອດ ກໍຈະພົ້ນບາບແນ່ນອນ.

Verse 3

जपन्स वासुदेवाख्यं परंब्रह्म निरामयम् । अपश्यत्तन्मयं विश्वं ध्यानस्तिमितलोचनः

ເມື່ອສວດຈະປະພຣະນາມ “ວາສຸເທວະ” ອັນເປັນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະປອດໂລກາ, ທ່ານໄດ້ເຫັນສັບພະຈັກກະວານທັງປວງຖືກແຜ່ຊຶມໂດຍພຣະອົງ ດ້ວຍດວງຕານິ່ງໃນສະມາທິ.

Verse 4

हरिर्हरित्सु सर्वासु हरिर्हरिमरीचिषु । शिवामृगमृगेंद्रादि रूपः काननगो हरिः

ພຣະຫຣິຢູ່ໃນຕົ້ນໄມ້ຂຽວທຸກຕົ້ນ; ພຣະຫຣິຢູ່ໃນລໍາແສງຕາເວັນ. ພຣະຫຣິຜູ້ເດີນຢູ່ໃນປ່າ ປາກົດເປັນຮູບຫຼາຍປະການ ເຊັ່ນ ກວາງອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັດປ່າ ເປັນຕົ້ນ.

Verse 5

जले शालूरकूर्मादि रूपेण भगवान्हरिः । हरिरश्वादिरूपेण मंदुरास्वपि भूभुजाम्

ໃນນ້ຳ ພຣະພະຄະວານຫຣິສະຖິດເປັນຮູບປາ ແລະກຸຣະມະ(ເຕົ່າ) ເປັນຕົ້ນ; ແມ່ນແຕ່ໃນຄອກມ້າຂອງກະສັດຜູ້ຄອງແຜ່ນດິນ ພຣະຫຣິກໍສະຖິດເປັນຮູບມ້າ ແລະສັດອື່ນໆ.

Verse 6

अनंतरूपः पाताले गगनेऽनंतसंज्ञकः । एकोप्यनंततां यातो रूपभेदैरनंतकैः

ໃນພາຕານ ພຣະອົງມີຮູບອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ແລະໃນຟ້າສະຫວັນຖືກຮູ້ຈັກນາມວ່າ “ອະນັນຕະ”. ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງເປັນອົງດຽວ ແຕ່ດ້ວຍການປາກົດອັນຫຼາຍຫຼວງ ຈຶ່ງຖືກກ່າວວ່າອະນັນຕະ

Verse 7

देवेषु यो वसेन्नित्यं देवानां वसतिर्हि यः । स वासुदेवः सर्वत्र दीव्येद्यद्वासनावशात्

ພຣະອົງຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນຫມູ່ເທວະເປັນນິດ—ແລະເປັນທີ່ພັກພິງຂອງເທວະທັງຫຼາຍ—ພຣະອົງນັ້ນແມ່ນ “ວາສຸເທວະ”. ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງການສະຖິດຢູ່ພາຍໃນ ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງ ແລະປະພຶດລີລາຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ

Verse 8

विष्लृव्याप्तावयंधातुर्यत्रसार्थकतां गतः । ते विष्णुनाम स्वरूपे हि सर्वव्यापनशीलिनि

ບ່ອນໃດທີ່ຮາກຄຳ (viṣlṛ) ບັນລຸຄວາມໝາຍແທ້ໃນນັຍ “ຄອບຄຸມແຜ່ຊານທົ່ວທັງປວງ” ບ່ອນນັ້ນແຫຼະ ສະພາບແຫ່ງນາມ “ວິດສະນຸ” ຈຶ່ງຕັ້ງມັ່ນ—ພຣະອົງຜູ້ມີລັກສະນະແຜ່ຊານໄປໃນທຸກສິ່ງ

Verse 9

सर्वेषां च हृषीकाणामीशनात्परमेश्वरः । हृषीकेश इति ख्यातो यः स सर्वत्रसंस्थितः

ເນື່ອງຈາກພຣະອົງປົກຄອງເຫນືອອິນທຣີຍທັງປວງ ພຣະປະເມສະວອນຈຶ່ງມີນາມກິດຕິວ່າ “ຫຣິສີເກສະ”. ຜູ້ທີ່ຊົງນາມນີ້ ສະຖິດຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ

Verse 10

न च्यवंतेपि यद्भक्ता महति प्रलये सति । अतोऽच्युतोऽखिले लोके स एकः सर्वगोऽव्ययः

ແມ່ນແຕ່ເມື່ອມະຫາປຣະລະຍະມາຮອດ ຜູ້ພັກຕະຂອງພຣະອົງກໍບໍ່ຕົກຫຼົ່ນ. ດັ່ງນັ້ນໃນໂລກທັງປວງ ພຣະອົງຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ອະຈະຍຸຕະ” —ພຣະຜູ້ເປັນອົງດຽວ ຄອບຄຸມທົ່ວ ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ

Verse 11

इदं चराचरं विश्वं यो बभार स्वलीलया । भृत्यास्वरूपसंपत्त्या सोऽत्र विश्वंभरोऽखिलम्

ພຣະອົງຜູ້ດ້ວຍລີລາຂອງພຣະອົງເອງ ຊົງອຸ້ມຊູໂລກທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະຊົງຖະນອມດ້ວຍຄວາມເມດຕາດຸດຜູ້ຮັບໃຊ້ອັນເຕັມປຽມ—ພຣະອົງນັ້ນແຫຼະຖືກສັນລະເສີນວ່າ “ວິສວັມພະຣະ” ຜູ້ຄ້ຳຈຸນທັງປວງ.

Verse 12

तस्येक्षणे समीक्षेते नान्यद्विप्णुपदादृते । निरीक्ष्यः पुंडरीकाक्षो नान्यो नियमतो ह्यतः

ໃນການເບິ່ງເຫັນ ບໍ່ມີສິ່ງໃດຄວນສະແຫວງຫາຢ່າງແທ້ຈິງ ນອກຈາກສະຖານະແຫ່ງພຣະວິສນຸ. ດັ່ງນັ້ນຕາມກົດແຫ່ງທຳ ຄວນພິຈາລະນາພຽງແຕ່ປຸນຑະຣີກາກສະ ພຣະຜູ້ມີນັຍນາດຸດດອກບົວ ແລະບໍ່ແມ່ນອື່ນໃດ.

Verse 13

नान्य शब्दग्रहौ तस्य जातौ शब्दग्रहावपि । विना मुकुंद गोविंद दामोदर चतुर्भुज

ວາຈາຂອງລາວບໍ່ຄວນຈັບຢຶດຄຳອື່ນໃດ—ບໍ່ມີຄຳໃດເລີຍ—ນອກຈາກນາມພຣະອົງເຫຼົ່ານີ້: ມຸກຸນດະ, ໂກວິນດະ, ດາໂມດະຣະ, ຈະຕຸຣພຸຊະ.

Verse 14

गोविंदचरणार्थार्चां तत्प्रियंकर्मवै विना । शंखचक्रांकितौ तस्य नान्यकर्मकरौकरौ

ນອກຈາກການບູຊາເພື່ອພຣະບາດຂອງໂກວິນດະ ແລະນອກຈາກກິດທີ່ພຣະອົງພໍພຣະໄທ ມືທັງສອງ—ທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍສັງຂ໌ແລະຈັກຣະ—ບໍ່ເຮັດການອື່ນໃດເລີຍ.

Verse 15

निर्द्वंद्वचरणद्वंद्वं तन्मनो मनुते हरेः । हित्वान्यन्मननं सर्वं निश्चलत्वमवाप ह

ໃຈຂອງລາວພິຈາລະນາແຕ່ພຣະບາດຄູ່ຂອງພຣະຫຣິ ຜູ້ພົ້ນຈາກຄວາມເປັນຄູ່ທັງປວງ. ເມື່ອລະທິ້ງຄວາມຄິດອື່ນທັງໝົດ ກໍໄດ້ຮັບຄວາມໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ.

Verse 16

चरणौ विष्णुशरणौ हित्वा नारायणांगणम् । तस्य नो चरतोन्यत्र चरतो विपुलं तपः

ແມ່ນແຕ່ລະທິ້ມພຣະບາດອັນເປັນທີ່ພຶ່ງພາຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະວິສນຸ ແລະລານພຣະນາຣາຍະນະ ກໍຕາມ ຕີນຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ໄປທີ່ອື່ນ; ເພາະຕະປະທີ່ບຳເນີນນັ້ນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະໝັ້ນຄົງຫຼາຍ

Verse 17

वाणीप्रमाणी क्रियते गोविंदगुणवर्णने । जोषं समासता तेन महासारं तपस्यता

ວາຈາຂອງທ່ານໄດ້ມາດຕະຖານແທ້ ເມື່ອພັນລະນາຄຸນຂອງໂຄວິນທະ; ດ້ວຍຄວາມສງົບງຽບອັນດູດຊຶມນັ້ນ ຕະປະຂອງທ່ານຈຶ່ງເປັນແກ່ນສານອັນສູງສຸດ

Verse 18

नितांतकमलाकांत नामधेयसुधारसम् । रसयंती न रसना तस्यान्यरसस्पृहा

ລີ້ນຂອງທ່ານຊິມລົດນ້ຳອະມຣິດແຫ່ງພຣະນາມຂອງກະມະລາການຕະຢ່າງເກີນປະມານ ຈຶ່ງບໍ່ຫາກະຫາຍລົດອື່ນໃດອີກ

Verse 19

श्रीमुकुंद पदद्वंद्व पद्मामोदप्रमोदितम् । गंधांतरं न तद्घ्राणं परिजिघ्रत्यशीघ्रगम्

ປະສາດດົມກິ່ນຂອງທ່ານຊື່ນບານດ້ວຍຄວາມຫອມດັ່ງດອກບົວຈາກພຣະບາດຄູ່ຂອງສຣີມຸກຸນທະ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ວິ່ງໄປຕາມກິ່ນອື່ນໃດ

Verse 20

त्वगिंद्रियं मधुरिपोः परिस्पृश्य पदद्वयम् । सर्वस्पर्शसुखं प्राप तस्य भूजानिजन्मनः

ເມື່ອໄດ້ສຳຜັດພຣະບາດຄູ່ຂອງມະທຸຣິປຸ ອິນທຣີຍ໌ແຫ່ງການສຳຜັດຂອງທ່ານກໍໄດ້ຮັບສຸກແຫ່ງການສຳຜັດທັງປວງ; ສຳລັບຜູ້ເກີດຈາກດິນນັ້ນ ຄວາມສຸກທາງສຳຜັດທັງໝົດສຳເລັດພໍດີຢູ່ໃນນັ້ນ

Verse 21

शब्दादिविषयाधारं सारं दामोदरं परम् । ध्रुवेंद्रियाणि संप्राप्य कृतार्थान्यभवंस्तदा

ເມື່ອໄດ້ບັນລຸພຣະດາໂມດຣະອັນສູງສຸດ ຜູ້ເປັນແກ່ນສານ ແລະເປັນຖານຮອງຮັບຂອງສຽງແລະອາລົມທັງປວງ ອິນທຣີຂອງລາວກໍໝັ້ນຄົງ ແລະໃນຂະນະນັ້ນກໍສຳເລັດຈຸດໝາຍແທ້ໆ।

Verse 22

लुप्तानि सर्वतेजांसि तत्तपस्तपनोदये । चंद्रसूर्यानलर्क्षाणां प्रदीपित जगत्त्रये

ເມື່ອດວງອາທິດອັນເຜົາໄໝ້ແຫ່ງຕະປະຂອງລາວອຸທັຍຂຶ້ນ ຄວາມສະຫວ່າງອື່ນໆທັງໝົດກໍຖືກກົດກັ້ນ; ໄຕໂລກສະຫວ່າງໄສ ປານດັ່ງຈັນທຣາ ອາທິດ ໄຟ ແລະດາວທັງປວງສ່ອງພ້ອມກັນ।

Verse 23

इंद्र चंद्राग्नि वरुण समीरण धनाधिपाः । यम नैरृतमुख्याश्च जाताः स्वपदशंकिताः

ອິນທຣະ ຈັນທຣະ ອັກນິ ວະຣຸນ ວາຍຸ ກຸເບຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຊັບ ຍະມະ ແລະທິດປານທີ່ມີໄນຣິຕະເປັນຫົວໜ້າ ຕ່າງກໍຫວາດຫວັ່ນ ກົວວ່າຕຳແໜ່ງຂອງຕົນຈະຖືກຊິງໄປ।

Verse 24

वैमानिकास्तथाऽन्येपि वसुमुख्या दिवौकसः । ततो धुवात्समुत्त्रेसुः स्वाधिकारैधिताधयः

ເທວະຜູ້ຢູ່ໃນວິມານ ແລະຊາວສະຫວັນອື່ນໆ ໂດຍມີພວກວະສຸເປັນຕົ້ນ ກໍລຸກຂຶ້ນຈາກໃກ້ທ່ານທຣຸວະ ແລະຮີບຮ້ອນພາກັນໄປ ດ້ວຍໃຈທີ່ຮ້ອນຮົນກັງວົນຕໍ່ອຳນາດສິດຂອງຕົນ।

Verse 25

यत्र यत्र ध्रुवः पादं मिनोति पृथिवीतले । धरा तस्य भराक्रांता विनमेत्तत्र तत्र वै

ບ່ອນໃດບ່ອນໃດທີ່ທຣຸວະວາງຕີນລົງເທິງຜິວແຜ່ນດິນ ທີ່ນັ້ນແຜ່ນດິນຖືກກົດທັບດ້ວຍນ້ຳໜັກແຫ່ງພະລັງທີ່ເກີດຈາກຕະປະ ກໍຍ່ອມໂຄ້ງນົບລົງແທ້ໆ।

Verse 26

अहो तदंगसंगीनि त्यक्त्वा जाड्यं जलान्यपि । रसवंति पदस्थानि स्फुरंत्यन्यत्र तद्भयात्

ໂອ້! ແມ່ນແຕ່ນ້ຳທີ່ເຄີຍຫມອງມົວເນື່ອງຈາກເກາະຕິດກັບອະວະຂອງທ່ານ ກໍຍັງສະລັດຄວາມໜັກອອກ; ບ່ອນທີ່ພຣະບາດຂອງທ່ານຢືນ ກາຍເປັນບ່ອນເຕັມໄປດ້ວຍຣະສະແລະພະລັງຊີວິດ, ແລະເນື່ອງຈາກຢ້ານເດຊະແຫ່ງຕະປະ ກະແສນ້ຳຈຶ່ງສັ່ນໄຫວແລ້ວເລື່ອນໄປທາງອື່ນ.

Verse 27

यावंति विष्वक्तेजांसि सिद्धरूपगुणानि च । नेत्रातिथीनि तावंति तत्तपस्तेजसाऽभवन्

ໃນທຸກທິດທາງ ມີຄວາມສຳເລັດອັນສະຫວ່າງໄສ ຮູບແຫ່ງສິດທິ ແລະຄຸນລັກສະນະຢູ່ຫຼາຍເທົ່າໃດ—ທັງໝົດນັ້ນກໍປາກົດເປັນ “ແຂກແຫ່ງດວງຕາ” ໂດຍປະກາຍເດຊະຂອງຕະປະນັ້ນ

Verse 28

अहो निजगुणस्पर्शः सततं मातरिश्वना । दूरदेशांतरस्थोपि तत्त्वचो विषयीकृतः

ໂອ້! ດ້ວຍການສຳຜັດອັນຕໍ່ເນື່ອງຂອງຄຸນຂອງຕົນ ແມ່ນແຕ່ມາຕະຣິສວັນ—ລົມ—ແມ່ນຈະເຄື່ອນໄປໃນແດນໄກ ກໍຖືກຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນສັດຈະ ທຳໃຫ້ຢູ່ໃນອຳນາດ ເປັນວັດຖຸແຫ່ງການຄອບຄອງ

Verse 29

व्योम्नापि शब्दगुणिना ध्रुवाराधनबुद्धिना । शब्दजातस्त्वशेषोपि तत्कर्ण शरणीकृतः

ແມ່ນແຕ່ອາກາດ—ຜູ້ມີຄຸນເປັນສຽງ—ດ້ວຍຈິດທີ່ໝັ້ນຄົງໃນການບູຊາທຣຸວະ ກໍເຮັດໃຫ້ສຽງທັງປວງໂດຍບໍ່ເຫຼືອ ເຂົ້າມາພຶ່ງພາຢູ່ທີ່ຫູຂອງທ່ານ—ແມ່ນຖືກສະຫງົບຢູ່ໃຕ້ການຟັງຂອງທ່ານ

Verse 30

आराधितोऽनुदिवसं सभूतैरपि पंचभिः । तप एव परं मेने गोविंदार्पित मानसः

ແມ່ນຈະຖືກບູຊາທຸກວັນ ແມ່ນແຕ່ໂດຍມະຫາພູດທັງຫ້າເອງກໍຕາມ ແຕ່ຜູ້ທີ່ອຸທິດຈິດແດ່ໂຄວິນດະ ກໍຍັງເຫັນວ່າ “ຕະປະ” ເທົ່ານັ້ນແມ່ນຫົນທາງສູງສຸດ

Verse 31

कौस्तुभोद्भासितहृदः पीतकौशेयवाससः । ध्यानात्तेजोमयं विश्वं तेनैक्षि नृपसूनुना

ດ້ວຍອົງອົກສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍແກ້ວກໍສຕຸພະ ແລະນຸ່ງຫົ່ມຜ້າໄໝສີເຫຼືອງ—ດ້ວຍພະລັງສະມາທິ ພຣະຣາຊະກຸມານໄດ້ເຫັນຈັກກະວານທັງປວງເປັນຮູບແຫ່ງແສງບໍລິສຸດລ້ວນໆ.

Verse 32

मरुत्वतातिमहती चिंताऽप्ता तत्तपोभयात् । मत्पदं चेदकांक्षिष्यदहरिष्यद्ध्रुवं धुवः

ຝູງມາຣຸດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຖືກຄວາມກັງວົນຄອບງຳ ເນື່ອງຈາກຢ້ານຕະປະນັ້ນວ່າ “ຖ້າທຣຸວະປາຖະນາຕຳແໜ່ງຂອງຂ້າ ລາວຈະຊິງເອົາໄປແນ່ນອນ”

Verse 33

समर्थस्त्वप्सरोवर्गो नियंतुं यमिनां यमान् । स तु यूनि प्रभवति नात्र बाले करोमि किम्

“ຝູງອັບສະຣາສາມາດເຮັດໃຫ້ແມ່ນແຕ່ຂໍ້ສຳຮວມຂອງນັກບຳເນັດພອນຄລາຍລົງໄດ້; ແຕ່ມັນມີຜົນຕໍ່ຜູ້ຍັງໜຸ່ມເທົ່ານັ້ນ. ທີ່ນີ້ເດັກນ້ອຍນີ້ບໍ່ຖືກກະທົບ—ຂ້າຈະເຮັດອັນໃດໄດ້?”

Verse 34

तपस्विनां तपो हंतुं द्वौ मत्साहाय्यकारिणौ । कामक्रौधौ न तावस्मिन्प्रभवेतां शिशौ ध्रुवे

“ເພື່ອທຳລາຍຕະປະຂອງນັກບຳເນັດພອນ ຂ້າມີຜູ້ຊ່ວຍສອງຢ່າງ—ກາມະ ແລະ ໂກຣທະ. ແຕ່ທັງສອງນັ້ນບໍ່ອາດຄອບງຳເດັກທຣຸວະໄດ້”

Verse 35

एक एव किलोपायो बाले मे प्रभविष्यति । भूतालिं भीषणाकारां प्रहिणोमीह तद्भिये

“ສຳລັບຂ້າ ມີອຸບາຍຢ່າງດຽວທີ່ຈະໃຊ້ໄດ້ກັບເດັກນ້ອຍນັ້ນ: ຂ້າຈະສົ່ງຝູງພູດຜີຮູບຮ່າງນ່າຢ້ານມາທີ່ນີ້ ເພື່ອໃຫ້ລາວຫວາດກົວ”

Verse 36

बालत्वाद्भीषितो भूतैस्तपस्त्यक्ष्यत्यसौ ध्रुवम् । इति निश्चित्य भूतालिं प्रेषयामास वासवः

“ເພາະເຂົາເປັນເດັກນ້ອຍ ເມື່ອຖືກພວກພູດ (bhūta) ຂູ່ຂວັນ ຍ່ອມລະທິ້ງຕະປະແນ່ນອນ” ວາສະວະ (ອິນທຣາ) ຈຶ່ງສົ່ງຝູງພູດໄປຫາເຂົາ.

Verse 37

भल्लूकाकारसर्वांग उष्ट्रलंबशिरोधरः । कश्चिद्दुर्दर्शदशनस्त्वभ्यधावत्तमर्भकम्

ພູດຕົນໜຶ່ງມີຮ່າງກາຍຄ້າຍຫມີ ຫົວຍາວຫ້ອຍລົງດຸຈອູດ; ມີແຂ້ວຂູ່ຂວັນຈົນມອງບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ ແລ້ວກໍພຸ່ງເຂົ້າໃສ່ເດັກນ້ອຍນັ້ນ.

Verse 38

तं व्याघ्रवदनः कश्चिद्व्यादाय विकटाननम् । द्विपोच्च देहसंस्थानो मुहुर्गर्जन्समभ्यगात्

ອີກຕົນໜຶ່ງໜ້າຄ້າຍເສືອ ອ້າປາກກວ້າງຢ່າງນ່າຢ້ານ; ຮ່າງກາຍດຸຈຊ້າງ ແລະຮ້ອງຄຳຮາມຊ້ຳໆ ກ້າວເຂົ້າມາຫາເຂົາ.

Verse 39

रयात्तु मांसकं भुंजन्कश्चिद्विकटदंष्ट्रकः । रोषात्तमभिदुद्राव दृष्ट्वा संतर्जयन्निव

ອີກຕົນໜຶ່ງມີງາປະຫຼາດນ່າຢ້ານ ກຳລັງຮີບກິນເນື້ອ; ແລ້ວດ້ວຍຄວາມໂກດ ເມື່ອເຫັນເຂົາ ກໍພຸ່ງເຂົ້າມາດັ່ງຈະຂູ່ຂວັນແລະກົດຂີ່ໃຫ້ຢອມ.

Verse 40

अतितीक्ष्णैर्विषाणाग्रैस्तटानुच्चान्विदारयन् । खुराग्रैर्दलयन्भूमिं महोक्षोऽभिजगर्जतम्

ງົວໃຫຍ່ຕົນໜຶ່ງ ໃຊ້ປາຍເຂົາທີ່ແຫຼມຄົມຢ່າງຍິ່ງ ຂີດຂາດຕະລິ່ງສູງໆ ແລະໃຊ້ປາຍກີບຕີກະແທກພື້ນດິນ ຮ້ອງຄຳຮາມດັງກ້ອງຂະນະພຸ່ງເຂົ້າມາ.

Verse 41

कश्चिद्धि पन्नगी भूय फटाटोपभयानकः । अतिलोलद्विरसनः पुस्फूर्जनिकषाचितम्

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ນາງໜຶ່ງປາກົດເປັນນາກິນີ—ນ່າຢ້ານກົວດ້ວຍສຽງຟູ່ແລະການສະບັດພັງພານ; ມີລີ້ນສອງອັນທີ່ກະສັບກະສ່າຍ ບິດຕົວສັ່ນໄຫວເພື່ອຂົ່ມຂວັນເຂົາ।

Verse 42

कश्चिच्च महिषाकारः क्षिपञ्शृंगाग्रतो गिरोन् । लांगूलताडितधरः श्वसन्वेगात्तमाप्तवान्

ອີກຜູ້ໜຶ່ງມີຮູບເປັນຄວາຍ—ໂຍນພູເຂົາດ້ວຍປາຍເຂົາ ຟາດດິນດ້ວຍຫາງ ແລະພຸ່ງໄປດ້ວຍກຳລັງລົມຫາຍໃຈຟືດຟາດ ຈົນເຖິງເຂົາ।

Verse 43

कश्चिद्दावानलालीढ खर्जूरद्रुमसन्निभम् । बिभ्रदूरुद्वयंभूतो व्यात्तास्यस्तमभीषयत्

ອີກຜູ້ໜຶ່ງຄ້າຍຕົ້ນອິນທະພານທີ່ຖືກໄຟປ່າເຜົາ; ກາຍເປັນພູດມີຂາອ່ອນໃຫຍ່ສອງຂ້າງ ອ້າປາກກວ້າງ ເພື່ອຂົ່ມຂວັນເຂົາ।

Verse 44

मौलिजैरभ्रसंघर्षं कुर्वन्दीर्घकृशोदरः । निमग्नपिंगनयनः कश्चिद्भीषयति स्म तम्

ອີກຜູ້ໜຶ່ງສູງຍາວ ທ້ອງຍາວຜອມ; ເຄື່ອງປະດັບເສົາຫົວຂອງລາວຖູກກັບເມກ ແລະດ້ວຍຕາສີເຫຼືອງນ້ຳຕານທີ່ຈົມລຶກ ລາວພະຍາຍາມຂົ່ມຂວັນເຂົາຢູ່ເລື້ອຍໆ।

Verse 45

कृपाणपाणिर्भग्नास्यो वामहस्तकपालधृत् । प्रचंडं क्ष्वेडयन्कश्चिदभ्यधावत्तमर्भकम्

ອີກຜູ້ໜຶ່ງ, ຖືດາບໃນມື, ປາກແຕກ, ຖືກະໂຫຼກຫົວໃນມືຊ້າຍ, ໄດ້ສົ່ງສຽງຮ້ອງຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະ ແລ່ນເຂົ້າໄປຫາເດັກນ້ອຍນັ້ນ.

Verse 46

विशाल सालमादाय कुर्वन्किल किलारवम् । कश्चित्तमभितो याति कालो दंडधरो यथा

ໂດຍການຈັບເອົາຕົ້ນຮັງໃຫຍ່ ແລະ ສົ່ງສຽງຮ້ອງທີ່ຫຍາບຊ້າ, ບາງຄົນໄດ້ຍ່າງອ້ອມຮອບລາວ - ຄືກັບ ເວລາ (ຄວາມຕາຍ) ທີ່ຖືໄມ້ເທົ້າ.

Verse 47

तमः संकेतसदनं व्याघ्रं वै वदनं महत् । कृतांतकं दराकारं बिभ्रत्कश्चित्तमभ्यगात्

ອີກຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ເຂົ້າມາຫາລາວ, ດ້ວຍຮູບຮ່າງທີ່ໜ້າຢ້ານກົວ: ຄວາມມືດເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສ, ໃບໜ້າເສືອທີ່ໃຫຍ່ໂຕ, ແລະ ຮູບຮ່າງຄືກັບ ພະຍາຍົມ (ເຈົ້າແຫ່ງຄວາມຕາຍ).

Verse 48

उलूकाकारतां धृत्वा फूत्कारैरतिदारुणैः । हृदयाकंपनैः कश्चिद्भीषयामास तं ध्रुवम्

ໂດຍການປ່ຽນຮູບເປັນນົກເຄົ້າ, ແລະ ດ້ວຍສຽງຂູ່ທີ່ໜ້າຢ້ານກົວທີ່ສຸດ ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈສັ່ນສະທ້ານ, ບາງຄົນພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ລາວຢ້ານກົວຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

Verse 49

यक्षिणी काचिदानीय रुदंतं कस्यचिच्छिशुम् । अपिबद्रुधिरं कोष्ठाच्चखादास्थि मृणालवत्

ນາງຍັກຂິນີ (Yakshini) ຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ນຳເອົາເດັກນ້ອຍທີ່ກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ຂອງໃຜຜູ້ໜຶ່ງມາ; ນາງໄດ້ດື່ມເລືອດຈາກທ້ອງຂອງມັນ ແລະ ແຫ້ນກະດູກຂອງມັນ ຄືກັບວ່າມັນເປັນກ້ານບົວ.

Verse 50

पिपासिताद्य रुधिरं तेपि पास्याम्यहं धुव । यथास्य बालस्य तथा चर्वित्वास्थीनि वादिनी

'ມື້ນີ້ຂ້ອຍຫິວນ້ຳ, ຂ້ອຍຈະດື່ມເລືອດຂອງເຈົ້າແນ່ນອນ. ເຊັ່ນດຽວກັບເດັກນ້ອຍຄົນນີ້, ຂ້ອຍຈະຄ້ຽວກິນກະດູກຂອງເຈົ້າຄືກັນ!' — ນາງກ່າວແນວນັ້ນ.

Verse 51

अनीय तृणदारूणि परिस्तीर्य समंततः । दावाग्निं ज्वालयामास काचिद्वात्याविवर्धितम्

ນາງອີກຜູ້ໜຶ່ງນຳຫຍ້າແລະເສດໄມ້ມາປູກະຈາຍຮອບດ້ານ ແລ້ວຈຸດໄຟປ່າໃຫ້ລຸກໂຊນ ຖືກລົມວົນພັດເຮັດໃຫ້ຮຸນແຮງ।

Verse 52

वेताली रूपमास्थाय भंक्त्वा काचित्तरून्गिरीन् । रुरोध गगनाध्वानं कंपयंती च तं भृशम्

ນາງອີກຜູ້ໜຶ່ງແປງຮູບເປັນເວຕາລີ ທຸບທຳລາຍຕົ້ນໄມ້ແລະແມ່ນແຕ່ພູເຂົາ; ນາງກັ້ນທາງແຫ່ງຟ້າ ແລະເຮັດໃຫ້ສັ່ນໄຫວຢ່າງແຮງ।

Verse 53

अन्या सुनीतिरूपेण तमभिप्रेक्ष्य दूरतः । रुरोदातीवदुःखार्ता वक्षोघातं मुहुर्मुहुः

ນາງອີກຜູ້ໜຶ່ງໃນຮູບ ‘ສຸນີຕິ’ ຜູ້ມີຄຸນທຳ ເບິ່ງເຂົາຈາກໄກ ແລ້ວຮ້ອງໄຫ້ດຸດັ່ງຖືກທຸກຂ໌ກົດທັບ ຕີອົກຊ້ຳໆ।

Verse 54

उवाच च वचश्चाटु बहुमाया विनिर्मितम् । कारुण्यपूर्ण वात्सल्यमतीवातन्वती सती

ແລ້ວນາງຜູ້ເປັນສະຕີກ່າວຖ້ອຍຄຳຫວານຊັກຈູງ ອັນຖືກປັ້ນແຕ່ງດ້ວຍມາຍາຫຼາຍປະການ ແຜ່ບັນຍາກາດແຫ່ງກະຣຸນາແລະຄວາມເອັນດູອ່ອນໂຍນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ।

Verse 55

त्वदेकशरणां वत्स बत मृत्युर्जिघांसति । रक्षरक्ष गतासुं मां शरणागतवत्सल

‘ລູກເອີຍ ຂ້າມີທີ່ພຶ່ງພາແຕ່ເຈົ້າຜູ້ດຽວ; ໂອ້ ມະຣະນະກຳລັງຈະຂ້າຂ້າ! ຊ່ວຍປົກປ້ອງ, ຊ່ວຍປົກປ້ອງ; ຂ້າດຸດັ່ງໄຮ້ຊີວິດ. ໂອ້ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ມາຂໍພຶ່ງ!’

Verse 56

प्रतिग्रामं प्रतिपुरं प्रत्यध्वं प्रतिकाननम् । प्रत्याश्रमं प्रतिगिरिं श्रांता त्वद्वीक्षणातुरा

ຈາກບ້ານສູ່ບ້ານ, ຈາກເມືອງສູ່ເມືອງ—ທຸກເສັ້ນທາງ ແລະທຸກປ່າ; ຈາກອາສຣົມສູ່ອາສຣົມ ແລະຈາກພູສູ່ພູ ຂ້າພະເຈົ້າເດີນພະເລີນຈົນເຫນື່ອຍລ້າ ຖືກທຸກຂ໌ແຕ່ຄວາມປາຖະໜາຈະໄດ້ເຫັນທ່ານ।

Verse 57

यदा प्रभृति रे बाल निरगात्तपसे भवान् । तदेव दिनमारभ्य निर्गताऽहं त्वदीक्षणे

ໂອ ເດັກນ້ອຍ, ນັບແຕ່ວັນທີ່ເຈົ້າອອກໄປບຳເພັນຕະບະ, ຈາກວັນນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ຂ້າພະເຈົ້າກໍອອກເດີນທາງ—ເພື່ອໄດ້ເຫັນທ່ານເທົ່ານັ້ນ।

Verse 58

तैस्तैः सपत्नीदुर्वाक्यैर्दुनोपि त्वं यथार्भक । तथाऽहमपि दूनास्मि नितरां तद्वचोऽग्निना

ໂອ ເດັກນ້ອຍ, ດັ່ງທີ່ຄຳຫຍາບຄາຍຂອງເມຍຄູ່ແຂ່ງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເຈັບປວດ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຖືກເຜົາໄໝ້ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ດ້ວຍໄຟແຫ່ງວາຈານັ້ນ।

Verse 59

न निद्रामि न जागर्मि नाश्नामि न पिबाम्यहम् । ध्यायामि केवलं त्वाऽहं योगिनीव वियोगिनी

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ນອນ ບໍ່ຕື່ນຢ່າງແທ້; ບໍ່ກິນ ບໍ່ດື່ມ. ຂ້າພະເຈົ້າມີແຕ່ພິຈາລະນາພະອົງ—ດຸຈໂຍຄິນີ ແຕ່ຖືກທຸກຂ໌ໂດຍຄວາມພັດພາກ।

Verse 60

निद्रादरिद्रनयना स्वप्नेपि न तवाननम् । आनंदि सर्वथा यन्मे मंदभाग्या विलोकये

ດວງຕາຂ້າພະເຈົ້າຂາດນິທຣາ; ແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມຝັນກໍບໍ່ເຫັນໃບໜ້າຂອງທ່ານ. ແຕ່ເມື່ອໃດກໍຕາມ ບໍ່ວ່າດ້ວຍວິທີໃດ ຖ້າໄດ້ເຫັນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີວາສະນານ້ອຍ।

Verse 61

त्वदाननप्रतिनिधिर्विधुर्विधुरया मया । उदित्वरोपिनालोकि तापं वै त्यक्तुकामया

ຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ຖືກພຣາກພັນຈົນເຫມືອນແມ່ຫມ້າຍ ໄດ້ເບິ່ງດວງຈັນ—ດັ່ງຕົວແທນໃບໜ້າຂອງທ່ານ—ເມື່ອມັນຜຸດຂຶ້ນ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະປ່ອຍວາງທຸກຂ໌ຮ້ອນຮົ່ມໃຫ້ຫມົດໄປ

Verse 62

त्वदालापसमालापं कलयन्किलकाकलीम् । कोकिलोपि मयाकर्णि नालकाकीर्णकर्णया

ແມ່ນແຕ່ສຽງຮ້ອງຫວານຂອງນົກກຸກກູ ທີ່ຄ້າຍດັ່ງສະທ້ອນຖ້ອຍຄໍາຂອງທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຟັງບໍ່ໄດ້ແທ້; ຫູຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍສຽງຄ່ຳຄວນເທົ່ານັ້ນ

Verse 63

त्वदंगसंगमधुरो ध्रुवधूपितयामया । नानिलोपि मयालिंगि क्वचिद्विश्रांतया भृशम्

ແມ່ນແຕ່ລົມ—ຫວານດັ່ງການສຳຜັດເມື່ອໄດ້ຮ່ວມກາຍກັບອະໄວຍະວະຂອງທ່ານ—ກໍບໍ່ໄດ້ໂອບກອດຂ້າພະເຈົ້າ; ແມ່ນວ່າຂ້າພະເຈົ້ານອນພັກຢູ່ບ່ອນໃດໜຶ່ງດ້ວຍຄວາມເມື່ອຍລ້າຢ່າງຫນັກ

Verse 64

के देशाः काश्च सरितः के शैलास्त्वत्कृते ध्रुव । मया चरणचारिण्या राजपत्न्या न लंघिताः

ໂອ ທຣຸວະ ເພື່ອທ່ານແລ້ວ ດິນແດນໃດ ແມ່ນ້ຳໃດ ພູເຂົາໃດ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ຂ້າມຜ່ານ? ແມ່ນວ່າເປັນມະເຫສີ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເດີນທາງດ້ວຍຕີນ

Verse 65

अध्रुवं सर्वमेवैतत्पश्यंत्यंधीकृतास्म्यहम् । धात्रीं त्रायस्व मां पुत्र प्राप्य त्वंमेंऽधयष्टिताम्

ເຫັນວ່າທຸກສິ່ງລ້ວນບໍ່ແນ່ນອນ ບໍ່ມັ່ນຄົງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຫມືອນຖືກຄວາມມືດບອດປົກຄຸມ. ໂອ ລູກເອີຍ ຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ—ແມ່ຂອງເຈົ້າ—ບັດນີ້ ເມື່ອເຈົ້າມາພົບຂ້າພະເຈົ້າໃນສະພາບທຸກທໍລະມານ ແລະ ໄຮ້ທີ່ພຶ່ງ

Verse 66

मृदुलानि तवांगानि क्वेमानि क्व तपस्त्विदम् । परुषं पुरुषैः साध्यं परुषांगैर्नरर्षभ

ອະວະຍະວະຂອງເຈົ້າອ່ອນນຸ່ມ—ຈະກ່ຽວຂ້ອງຫຍັງກັບຕະປະອັນເຂັ້ມງວດນີ້? ໂອ ຜູ້ປະເສີດດຸດງົວຜູ້ໃນມະນຸດ, ຕະປະອັນຫນັກຍ່ອມສຳເລັດໄດ້ໂດຍບຸລຸດຜູ້ກ້າແຂງ ແລະ ກາຍແຂງແຮງເທົ່ານັ້ນ।

Verse 67

अनेन तपसा वत्स त्वयाऽप्यं किमनेनसा । धराधीशतनूजत्वादधिकं तद्वदाधुना

ດ້ວຍຕະປະນີ້ ໂອ ລູກນ້ອຍຜູ້ນ່າຮັກ, ເຈົ້າຈະໄດ້ຫຍັງແທ້? ເຈົ້າເປັນລູກຂອງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນ—ບັດນີ້ຈົ່ງບອກມາ ວ່າເກີນກວ່າລາພຍົດແຫ່ງລາຊະສົມບັດ ເຈົ້າຍັງປາຖະໜາຫຍັງອີກ?

Verse 68

अनेन वयसा बाल खेलनीयं त्वयाऽनिशम् । बालक्रीडनकैरन्यैः सवयः शिशुभिः समम्

ໃນວັຍນີ້ ໂອ ເດັກນ້ອຍ, ເຈົ້າຄວນຫຼິ້ນຢູ່ເລື້ອຍໆ—ຫຼິ້ນກັບເດັກອື່ນທີ່ອາຍຸເທົ່າກັນ ດ້ວຍເກມ ແລະ ຂອງຫຼິ້ນຕ່າງໆ।

Verse 69

ततः कौमारमासाद्य वयोऽभिध्यानशीलिना । भवता सर्वविद्यानां भाव्यं वै पारदृश्वना

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຮອດວັຍໜຸ່ມ, ເຈົ້າຄວນເປັນຜູ້ອຸທິດໃຈໃນການຮຽນ ແລະ ການພິຈາລະນາພາວະນາ; ໂອ ຜູ້ເຫັນໄກ, ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ຮູ້ແຈ້ງໃນວິຊາທັງປວງແທ້ໆ।

Verse 70

वयोथ चतुरं प्राप्य योषास्रक्चंदनादिकान् । निर्वेक्ष्यसि बहून्भोगानिंद्रियार्थान्कृतार्थयन्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ເມື່ອຮອດວັຍອັນຮຸ່ງເຮືອງ, ເຈົ້າຈະເສວຍສຸກຫຼາຍປະການ—ນາງສາວ, ພວງມາລາ, ຈັນທະນາ ແລະ ອື່ນໆ—ໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາແຫ່ງອິນຊີທັງຫຼາຍສຳເລັດສົມປາດຖະໜາ।

Verse 71

उत्पाद्याथ बहून्पुत्रान्गुणिनो धर्मवत्सलान् । परिसंक्रामितश्रीकस्तेष्वथो त्वं तपश्चर

ແລ້ວຈຶ່ງໃຫ້ກໍເກີດບຸດຫຼາຍຄົນ ຜູ້ມີຄຸນທຳ ແລະຮັກທຳມະ; ແລ້ວມອບສິຣີສົມບັດຂອງຕົນໃຫ້ເຂົາ ຈຶ່ງຄ່ອຍບຳເນົາຕະບະ।

Verse 72

इदानीमेव तपसि बाल्ये वयसि कः श्रमः । पादांगुष्ठकरीषाग्निः कदा मौलिमवाप्स्यति

ຖ້າບຳເນົາຕະບະດຽວນີ້ໃນວັຍເດັກ ຈະເຫນື່ອຍຫຍັງ? ‘ໄຟຂີ້ງົວທີ່ນິ້ວໂປ້ຕີນ’ ຈະຂຶ້ນເຖິງກະຫມ່ອມເມື່ອໃດ?

Verse 73

विपक्षपरिभूतेन हृतमानेन केनचित् । परिभ्रष्टश्रिया वापि तप्तव्यं तेषु को भवान्

ຖ້າຖືກສັດຕູຫຍັບຢາມ ຫຼືມີຜູ້ໃດຊິງເກຍດສັກສີ ຫຼືຕົກຈາກສິຣີສົມບັດ—ເມື່ອນັ້ນຈຶ່ງຄວນບຳເນົາຕະບະ; ແຕ່ເຈົ້າເປັນໃຜໃນພວກນັ້ນ?

Verse 74

हृतमानेन तप्तव्यं निशम्येति वचो ध्रुवः । दीर्घमुष्णं हि निःश्वस्य पुनर्दध्यौ हरिं हृदि

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳວ່າ “ເມື່ອເກຍດຖືກຊິງໄປ ພຶງບຳເນົາຕະບະ” ທຣຸວະຈຶ່ງຖອນໃຈຍາວອັນຮ້ອນຜ່າວ ແລ້ວກໍກັບມາພິຈາລະນາພຣະຫຣິໃນໃຈອີກຄັ້ງ

Verse 75

जनयित्रीमनाभाष्य भूतभीतिं विहाय च । ध्रुवोऽच्युतध्यानपरः पुनरेव बभूव ह

ໂດຍບໍ່ໄດ້ເວົ້າກັບແມ່ ແລະລະທິ້ງຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ສັດທັງປວງ ທຣຸວະກໍກັບມາເປັນຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນການພິຈາລະນາພຣະອັຈຍຸຕະ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ອີກຄັ້ງ

Verse 76

सापि भूतावली भीतिंबहुभीषणभूषणा । दर्शयंती तमभितोऽद्राक्षीच्चक्रं सुदर्शनम्

ຝູງພູດນັ້ນດ້ວຍ—ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບນ່າສະພຶງຫຼາຍຢ່າງ—ຂະນະທີ່ພະຍາຍາມແຜ່ຄວາມຢ້ານຮອບໂຕເຂົາ ກໍໄດ້ເຫັນຈັກຣະສຸດັຣຊະນະວົງລ້ອມຢູ່ຮອບຕົນ।

Verse 77

परितः परिवेषाभं सूर्यस्योच्चैः स्फुरत्प्रभम् । रक्षणाय च रक्षोभ्यस्तस्याधोक्षज निर्मितम्

ຮອບດ້ານທັງໝົດ ມັນສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຮັດສະຫມີວົງຮອບຂອງດວງອາທິດ ເຈີດຈ້າດ້ວຍປະພາອັນສູງ—ອະໂທກຩະຊະໄດ້ສ້າງຂຶ້ນເອງເພື່ອປົກປ້ອງເຂົາຈາກພວກຣາກຩະສະ।

Verse 78

भूतावली तमालोक्य स्फुरच्चक्रसुदर्शनम् । ज्वालामालाकुलं तीव्रं रक्षंतं परितो ध्रुवम्

ເມື່ອເຫັນຈັກຣະສຸດັຣຊະນະທີ່ວາບວັບ—ຮຸນແຮງ ແລະຖືກຫ້ອມດ້ວຍພວງໄຟ—ປົກປ້ອງທ່ານທຣຸວະຮອບດ້ານຢ່າງໝັ້ນຄົງ ຝູງພູດກໍຕົກໃຈຫວາດຫວັນ।

Verse 79

अतीव निष्कंपहृदं गोविदार्पितचेतसम् । तपोंकुरमिवोद्भिद्य मेदिनीं समुदित्वरम्

ດ້ວຍໃຈທີ່ບໍ່ສັ່ນໄຫວເລີຍ ແລະຈິດໃຈທີ່ຖວາຍແດ່ໂຄວິນດະ ເຂົາລຸກຂຶ້ນດັ່ງຈະແຍກແຜ່ນດິນ—ເຫມືອນຫນໍ່ແຫ່ງຕະປະສະຍາທີ່ທະລຸດິນຂຶ້ນມາ।

Verse 80

सापि प्रत्युतभीतातं ध्रुवं ध्रुवविनिश्चयम् । नमस्कृत्य यथायातं याताव्यर्थमनोरथा

ນາງກໍກົດກົວແລ້ວ; ນາງໄດ້ນົບນ້ອມກາບໄຫວ້ທ່ານທຣຸວະ—ຜູ້ມີປະຕິຍານມັ້ນຄົງແທ້—ແລ້ວກັບໄປຕາມທາງທີ່ມາ ຄວາມຫວັງຂອງນາງກໍກາຍເປັນຫມັນເປົ່າ।

Verse 81

गर्जत्कादंबिनीजालं व्योम्नि वै व्याकुलं यथा । वृथा भवति संप्राप्य मनागनिललोलताम्

ດັ່ງກຸ່ມເມກພາຍຸທີ່ຮ້ອງກັງວານໃນນະພາ ເມື່ອພົບການໄຫວເບົາໆຂອງລົມກໍແຕກກະຈາຍເປັນສູນ ສັນໃດ ຄວາມວຸ້ນວາຍຂອງເຂົາທັງຫມົດກໍເປັນໄຮ້ຜົນສັນນັ້ນ

Verse 82

अथ जंभारिणा सार्धं भीताः सर्वे दिवौकसः । संमंत्र्य त्वरिता जग्मुर्ब्रह्माणं शरणं द्विज

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພ້ອມກັບຈັມພາຣິ (ອິນທຣາ) ເທວະທັງປວງຜູ້ຫວາດກົວ ໄດ້ປຶກສາກັນ ແລ້ວຮີບໄປຫາພຣະພຣະຫມາເພື່ອຂໍພຶ່ງພາ ໂອ ທະວິຊະ

Verse 83

नत्वा विज्ञापयामासुः परिष्टुत्या पितामहम् । वच्रोऽवसरमालोक्य पृष्टागमनकारणाः

ເມື່ອກົດກະບົດນົບນ້ອມແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ທູນຖວາຍແດ່ປິຕາມະຫາພຣະພຣະຫມາດ້ວຍບົດສັນລະເສີນ; ແລະເມື່ອຄອຍໂອກາດອັນຄວນເພື່ອກ່າວ ກໍຖືກຖາມເຖິງເຫດແຫ່ງການມາ

Verse 84

देवा ऊचुः । धातरुत्तानपादस्य तनयेन सुवर्चसा । तपता तापिताः सर्वे त्रिलोकी तलवासिनः

ເທວະທັງຫມົດທູນວ່າ: ‘ຂ້າແຕ່ທາຕາ ຜູ້ສ້າງ, ໂດຍຕະປະອັນເຜົາໄໝ້ຂອງບຸດຜູ້ສະຫວ່າງໄສແຫ່ງອຸຕຕານະປາດະ ສັດທັງປວງຜູ້ຢູ່ຕາມຊັ້ນຕ່າງໆໃນໄຕໂລກກໍກຳລັງຖືກແຜດເຜົາ’

Verse 85

सम्यक्संविद्महे तात धुवस्य न मनीषितम् । पदं परिजिहीर्षुः स कस्यास्मासु महातपाः

‘ໂອ ທ່ານຜູ້ເປັນດັ່ງບິດາ, ພວກເຮົາບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈເຈດຕະນາຂອງທຣຸວະໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ມະຫາຕະປັດສະວີນັ້ນຄືຈະມຸ່ງຊິງ “ປະດະ” ຄືຕຳແໜ່ງ—ຈາກໃຜໃນພວກເຮົາທີ່ລາວປະສົງຈະຍຶດເອົາ?’

Verse 86

इति विज्ञापितो देवैर्विहस्य चतुराननः । प्रत्युवाचाथ तान्सर्वान्ध्रुवतो भीतमानसान्

ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍທູນຂໍແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີສີ່ພັກຕຣ໌ກໍຍິ້ມຫົວເບົາໆ ແລ້ວຕອບແກ່ທຸກອົງຜູ້ມີໃຈຫວາດກົວເນື່ອງຈາກທຣຸວະ।

Verse 87

ब्रह्मोवाच । न भेतव्यं सुरास्तस्माद्ध्रुवाद्ध्रुवपदैषिणः । व्रजंतु विज्वराः सर्वे न स वः पदमिच्छति

ພຣະພຣະຫມາຕັດວ່າ: “ໂອ ເທວະຜູ້ປາຖະໜາສະຖານະທຣຸວະ ຢ່າຢ້ານກົວທຣຸວະນັ້ນເລີຍ. ຈົ່ງໄປທຸກອົງໂດຍບໍ່ມີຄວາມທຸກ—ເຂົາບໍ່ປາຖະໜາຕຳແໜ່ງຂອງພວກເຈົ້າ.”

Verse 88

न तस्माद्भगवद्भक्ताद्भेतव्यं केनचित्क्वचित् । निश्चितं विष्णुभक्ता ये न ते स्युः परतापिनः

ບໍ່ຄວນມີໃຜ ຢູ່ໃສກໍຕາມ ກົວຜູ້ເປັນພັກຕະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ແນ່ນອນວ່າ ຜູ້ເປັນພັກຕະຂອງພຣະວິສນຸ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ທຳຮ້າຍຜູ້ອື່ນ.

Verse 89

आराध्य विष्णुं देवेशं लब्ध्वा तस्मात्स्वकांक्षितम् । भवतामपि सर्वेषां पदानि स्थिरयिष्यति

ເມື່ອທຣຸວະໄດ້ບູຊາພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ແລະໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ປາຖະໜາຈາກພຣະອົງແລ້ວ ທຣຸວະຈະເຮັດໃຫ້ຕຳແໜ່ງຂອງພວກເຈົ້າທຸກອົງມັ່ນຄົງດ້ວຍ.

Verse 90

निशम्येति च गीर्वाणाः प्रणीतं ब्रह्मणो वचः । प्रणिपत्य स्वधिष्ण्यानि प्रहृष्टाः परिवव्रजुः

ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ຟັງພຣະວາຈາອັນງາມຂອງພຣະພຣະຫມາແລ້ວ ກໍກົ່ມກາບນົບນ້ອມ ແລະດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ຈຶ່ງຈາກໄປສູ່ວິຫານຂອງຕົນໆ.

Verse 91

अथ नारायणो देवस्तं दृष्ट्वा दृढमानसम् । अनन्यशरणं बालं गत्वा तार्क्ष्यरथोऽब्रवीत्

ແລ້ວພຣະນາຣາຍະນະ ເຫັນເດັກນ້ອຍມີໃຈໝັ້ນຄົງ ແລະພຶ່ງພາພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວ ຈຶ່ງສະເດັດມາໂດຍປະທັບຄຣຸດ ແລ້ວຕຣັດວ່າ

Verse 92

श्रीविष्णुरुवाच । प्रसन्नोस्मि महाभाग वरं वरय सुव्रत । तपसोऽस्मान्निवर्तस्व चिरं खिन्नोसि बालक

ພຣະສີວິດສະນຸຕຣັດວ່າ: “ເຮົາພໍພຣະໄທ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ; ໂອ ຜູ້ຖືພຣະຕະໝັ້ນຄົງ ຈົ່ງເລືອກພອນ. ບັດນີ້ຈົ່ງຫັນກັບຈາກຕະປະນີ້—ເດັກນ້ອຍເອີຍ ເຈົ້າເຫນື່ອຍລ້າມານານແລ້ວ.”

Verse 93

वचोऽमृतं समाकर्ण्य पर्युन्मील्य विलोचने । इंद्रनीलमणिज्योतिः पटलीं पर्यलोकयत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາດຸຈອະມຣິຕະ ເຂົາຈຶ່ງເປີດຕາ ແລະເຫັນຜືນແສງອັນສະຫວ່າງໄສ ດັ່ງປະກາຍແກ້ວອິນດຣະນີລາ (ນີລຳຟ້າ)

Verse 94

प्रत्यग्रविकसन्नीलोत्पलानां निकुरंबकैः । प्रोत्फुल्लितां समंताच्च रोदसी सरसीमिव

ປານດັ່ງວ່າໂລກທັງສອງ—ຟ້າແລະດິນ—ກາຍເປັນສະຣະນ້ຳ ທີ່ບານສະພັ່ງທົ່ວທິດ ດ້ວຍຊໍ່ບົວສີຟ້າທີ່ພຶ່ງແຍ້ມ

Verse 95

लक्ष्मीदेवीकटाक्षोघैः कटाक्षितमिवाखिलम् । धुवस्तदानिरैक्षिष्ट द्यावाभूम्योर्यदंतरम्

ແລ້ວທ່ານທຣຸວະ ເຫັນທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງຟ້າແລະດິນ ປານດັ່ງຖືກສຳຜັດທັງມວນ ໂດຍສາຍພຣະເນດອັນເມດຕາຂອງເທວີລັກສະມີ

Verse 96

प्रोद्यत्कादंबिनीमध्य विद्युद्दामसमानरुक् । पुरः पीतांबरः कृष्णस्तेन नेत्रातिथीकृतः

ແລ້ວເບື້ອງໜ້າເຂົາ ພຣະກຣິດສະນະຜູ້ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງກໍປາກົດ—ສະຫວ່າງດັ່ງສາຍຟ້າຜ່າກາງກອງເມກຝົນທີ່ກໍຕົວຂຶ້ນ—ເປັນແຂກອັນມີມົງຄຸນແກ່ດວງຕາຂອງທຣຸວະ।

Verse 97

नभो निकष पाषाणो मेरुकांचन रेखितः । यथातथा ध्रुवेणैक्षि तदा गरुडवाहनः

ດັ່ງຟ້າເອງ—ດັ່ງຫີນນິກະສະ (ຫີນທົດຄ່າ) ທີ່ມີເສັ້ນທອງແຫ່ງເຂົາເມຣຸຂີດໄວ້—ຢ່າງນັ້ນ ທຣຸວະໄດ້ເຫັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ມີຄຣຸດເປັນພາຫະນະ ໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 98

सुनीलगगनं यद्वद्भूषितं तु कलावता । पीतेन वाससा युक्तं स ददर्श हरिं तदा

ເຫມືອນຟ້າສີນ້ຳເງິນເຂັ້ມຖືກປະດັບດ້ວຍດວງຈັນ ຢ່າງນັ້ນໃນຂະນະນັ້ນ ເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະຫຣິ—ຜູ້ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ—ຜູ້ທຳໃຫ້ໂລກງາມດ້ວຍພຣະສານນິທິຂອງພຣະອົງ।

Verse 99

दंडवत्प्रणिपत्याथ परितः परिलुठ्य च । रुरोद दृष्ट्वेव चिरं पितरं दुःखितः शिशुः

ເຂົາໄດ້ກົດກາບແບບທັນຑະວັດ ແລ້ວນອນຫຼຽນຕົວລົງກັບພື້ນ ກິ້ງໄປມາທຸກທິດ ແລະຮ້ອງໄຫ້—ເຫມືອນເດັກນ້ອຍຜູ້ໂສກເສົ້າ ທີ່ໄດ້ເຫັນພໍ່ຫຼັງຈາກດົນນານຢ່າງກະທັນຫັນ।

Verse 100

नारदेन सनंदेन सनकेन सुसंस्तुतः । अन्यैः सनत्कुमाराद्यैर्योगिभिर्योगिनां वरः

ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ໂຍຄີນັ້ນ ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຢ່າງສູງສຸດຈາກ ນາຣະດະ, ສະນັນດະນະ, ສະນະກະ ແລະບັນດາລະສີອື່ນໆ ເຊັ່ນ ສະນັດກຸມາຣະ ພ້ອມທັງມະຫາໂຍຄີທັງຫຼາຍ।

Verse 103

स्पर्शनाद्देवदेवस्य सुसंस्कृतमयी शुभा । वाणी प्रवृत्ता तस्यास्यात्तुष्टावाथ ध्रुवो हरिम्

ດ້ວຍການສຳຜັດຂອງເທວະເທວາ ວາຈາອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະປະນີດສຸດໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປາກຂອງເຂົາ; ແລ້ວທຣຸວະເລີ່ມສັນລະເສີນພຣະຫຣິ।