Adhyaya 32

Verse 1

अगस्त्य उवाच । बर्हियान समाचक्ष्व हरिकेशसमुद्भवम् । कोसौ कस्य सुतः श्रीमान्कीदृगस्य तपो महत्

ອະກັສຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ບັຣຫິຍານະ ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງເຖິງຜູ້ທີ່ເກີດຈາກ ຫຣິເກສະ. ຜູ້ມີສະຫງ່ານັ້ນແມ່ນໃຜ—ເປັນລູກຂອງໃຜ ແລະຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງລາວມີລັກສະນະແນວໃດ

Verse 2

कथं च देवदेवस्य प्रियत्वं समुपेयिवान् । काशीवासिजनीनोभूत्कथं वा दंडनायकः

ລາວໄດ້ຮັບຄວາມເປັນທີ່ຮັກ ແລະພຣະກະລຸນາຈາກເທວະເທວາແຫ່ງເທວະທັງປວງໄດ້ແນວໃດ? ແລະລາວເກີດໃນຫມູ່ຊາວກາສີໄດ້ແນວໃດ—ທັງໄດ້ເປັນທັນຑະນາຍກ ຜູ້ຖືອໍານາດແລະການລົງໂທດ ແນວໃດ?

Verse 3

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं प्रसादं कुरु मे विभो । अन्नदत्वं च संप्राप्तः कथमेष महामतिः

ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະນາຈະຟັງເລື່ອງນີ້; ໂອ້ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍຈົ່ງເມດຕາຂ້າພະເຈົ້າ. ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ນີ້ໄດ້ບັນລຸພາວະເປັນອັນນະດາ—ຜູ້ປະທານອາຫານຫຼ້ຽງຊີວິດ—ແນວໃດ?

Verse 4

संभ्रमो विभ्रमश्चोभौ कथं तदनुगामिनौ । विभ्रांतिकारिणौ क्षेत्रवैरिणां सर्वदा नृणाम्

ແລະ ‘ສັມພຣະມະ’ ກັບ ‘ວິພຣະມະ’—ທັງສອງ—ເປັນຜູ້ຕິດຕາມຂອງລາວແນວໃດ? ແລະເຂົາທັງສອງຈະເປັນຜູ້ກໍ່ຄວາມຫຼົງຜິດ ນໍາຄວາມສັບສົນໃຫ້ແກ່ຜູ້ຄົນທີ່ເປັນສັດຕູຕໍ່ເຂດສັກສິດ (ກາສີ) ຢູ່ເສມອໄດ້ແນວໃດ?

Verse 5

स्कंद उवाच । सम्यगापृच्छि भवता काशीवासिसमाहितम् । कुंभसंभव विप्रर्षे दंडपाणि कथानकम्

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ໂອ້ຜູ້ເກີດຈາກກຸມພະ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ເຈົ້າໄດ້ຖາມຢ່າງຖືກຕ້ອງເຖິງເລື່ອງຂອງທັນຑະປານິ ຜູ້ອຸທິດໃຈແກ່ກາສີ ແລະຕັ້ງຈິດໃນຄວາມສັກສິດຂອງນະຄອນນັ້ນ.

Verse 6

यदाकर्ण्य नरः प्राज्ञ काशीवासस्य यत्फलम् । निष्प्रत्यूहं तदाप्नोति विश्वभर्त्तुरनुग्रहात्

ໂອ້ຜູ້ຮູ້ປັນຍາ, ເມື່ອໄດ້ຟັງຜົນແຫ່ງການຢູ່ອາໄສໃນກາສີ ມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮັບບຸນນັ້ນໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກ—ດ້ວຍພຣະອະນຸກຣະຫາຂອງຜູ້ອຸປະຖຳໂລກທັງປວງ.

Verse 7

रत्नभद्र इति ख्यातः पर्वते गंधमादने । यक्षः सुकृतलक्षश्रीः पुरा परम धार्मिकः

ໃນການກ່ອນ ທີ່ພູກັນທະມາດະນະ ມີຍັກສະຜູ້ໂດງດັງນາມ “ຣັດນະພັດຣະ” ຜູ້ມີສິຣີສົມບັດຈາກກຸສົນຫຼາຍ ແລະ ທຳມະສູງສຸດ.

Verse 8

पूर्णभद्रं सुतं प्राप्य सोऽभूत्पूर्णमनोरथः । वयश्चरममासाद्य भुक्त्वा भोगाननेकशः

ເມື່ອໄດ້ບຸດນາມ “ປູຣະນະພັດຣະ” ເຂົາກໍສົມຫວັງດັ່ງປາຖະນາ; ແລະເມື່ອຮອດວັຍບັ້ນປາຍ ກໍໄດ້ເສວຍສຸກຫຼາຍປະການຢ່າງອຸດົມຫຼາຍຄັ້ງ.

Verse 9

शांभवेनाथ योगेन देहमुत्सृज्य पार्थिवम् । आससादाशवं शांतं शांतसर्वेंद्रियार्थकः

ຕໍ່ມາ ໂດຍ “ຊາມພະວະ-ໂຍຄະ” ເຂົາລະທິ້ງກາຍໂລກີ ແລະ ບັນລຸສະພາວະອັນສະງົບ; ອິນທຣີຍ໌ ແລະ ອາຣົມຂອງອິນທຣີຍ໌ ກໍສະງົບລົງທັງປວງ.

Verse 10

पितर्युपरतेसोऽथ पूर्णभद्रो महायशाः । सुकृतोपात्तविभव भवसंभोगभुक्तिभाक्

ເມື່ອບິດາສິ້ນຊີວິດແລ້ວ ປູຣະນະພັດຣະຜູ້ມີກຽດຍິ່ງ—ຜູ້ມີຄວາມຮັ່ງມີທີ່ໄດ້ມາຈາກກຸສົນ—ກໍເປັນຜູ້ເສວຍປະສົບການ ແລະ ຄວາມສຸກແຫ່ງຊີວິດໂລກີ.

Verse 11

सर्वान्मनोरथांल्लेभे विना स्वर्गैकसाधनम् । गार्हस्थ्याश्रम नेपथ्यं पथ्यं पैतामहं महत्

ເຂົາໄດ້ບັນລຸມະໂນຣົດທັງປວງ—ເວັ້ນແຕ່ສາທະນະອັນດຽວທີ່ນຳໄປສູ່ສະຫວັນ. ຈາກນັ້ນ ເຂົາຮັບເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະ ວິໄນແຫ່ງຄະຫັດຖະອາສຣົມ ອັນເປັນທາງອັນເກື້ອກູນ ແລະ ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສືບທອດຈາກບັນພະບຸລຸດ.

Verse 12

संसारतापसंतप्तावयवामृतसीकरम् । अपत्यं पततां पोतं बहुक्लेशमहार्णवे

ລູກນ້ອຍເປັນດັ່ງລະອອງນ້ຳອະມຣິດປະພອຍໃສ່ອະວະຍະວະທີ່ຖືກໄຟແຫ່ງສັງສານເຜົາ; ສຳລັບຜູ້ກຳລັງຈົມ ມັນເປັນເຮືອໃນມະຫາສະມຸດແຫ່ງຄວາມລຳບາກຫຼາຍປະການ।

Verse 13

पूर्णभद्रोऽथ संवीक्ष्य मंदिरं सर्वसुंदरम् । तद्बालकोमलालाप विकलं त्यक्तमंगलम्

ຕໍ່ມາ ປູຣະນະພັດຣະໄດ້ເບິ່ງຄະຫາສະນາອັນງາມພ້ອມທຸກປະການ; ແຕ່ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີສຽງເວົ້າຈາອ່ອນຫວານຂອງເດັກນ້ອຍ ຈຶ່ງເສົ້າຫມອງ ດັ່ງສິຣິມົງຄຸນໄດ້ຈາກໄປ।

Verse 14

शून्यं दरिद्रहृदिव जीर्णारण्यमिवाथवा । पांथवत्प्रांतरमिव खिन्नोऽतीवानपत्यवान्

ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີລູກ ຮູ້ສຶກວ່າທຸກຢ່າງຫວ່າງເປົ່າ—ເຫມືອນໃຈຂອງຄົນທຸກຍາກ, ເຫມືອນປ່າເກົ່າຊຳຮຸດ, ເຫມືອນທົ່ງລ້າງອັນໂດດດ່ຽວສຳລັບຜູ້ເດີນທາງ; ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງເສົ້າຫມອງຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 15

आहूय गृहिणी सोऽथ यक्षः कनककुंडलाम् । उवाच यक्षिणीं श्रेष्ठां पूर्णभद्रो घटोद्भव

ແລ້ວຍັກສະ ປູຣະນະພັດຣະ—ຜູ້ເກີດຈາກໝໍ້—ໄດ້ເອີ້ນພັນລະຍາຂອງຕົນ ຄືຍັກສິນີຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ສວມຕຸ້ມຫູຄຳ ແລ້ວກ່າວກັບນາງ।

Verse 16

न हर्म्यं सुखदं कांते दर्पणोदरसुंदरम् । मुक्ता गवाक्षसुभगं चंद्रकांतशिलाजिरम्

“ທີ່ຮັກ, ພະລາຊວັງນີ້ບໍ່ແມ່ນຜູ້ໃຫ້ຄວາມສຸກແທ້—ແມ່ນແຕ່ວ່າຫ້ອງພາຍໃນງາມດັ່ງກະຈົກ, ປ່ອງຢ້ຽມງາມດັ່ງໄຂ່ມຸກ, ແລະປູປະດັບດ້ວຍແຜ່ນຫີນຈັນທຣະການຕະ.”

Verse 17

पद्मरागेंद्रनीलार्चिरर्चिताट्टालकं क्वणत् । विद्रुमस्तंभशोभाढ्यं स्फुरत्स्फटिककुड्यवत्

ລານສູງອັນສົງ່າງາມຂອງມັນກ້ອງກັງວານ ປະດັບດ້ວຍປະກາຍພັດມະຣາກ ແລະ ອິນທຣະນີລ; ງາມດ້ວຍເສົາປະກາລັງ ແລະ ຝາສ່ອງປະກາຍດຸດຜະລຶກແກ້ວວາບວັບ।

Verse 18

प्रेंखत्पताकानिकरं मणिमाणिक्यमालितम् । कृष्णागुरुमहाधूप बहुलामोदमोदितम्

ກຸ່ມທຸງຫຼາຍຜືນໄຫວເອື້ອຍ; ຖືກປະດັບເປັນພວງມະນີແລະຮັດຕະນະ; ແລະຊື່ນບານດ້ວຍກິ່ນຫອມໜາແນ່ນຈາກທູບໃຫຍ່ໄມ້ອະກະຣຸດຳ।

Verse 19

अनर्घ्यासनसंयुक्तं चारुपर्यंकभूषितम् । रम्यार्गलकपाटाढ्यं दुकूलच्छन्नमंडपम्

ມັນພ້ອມດ້ວຍອາສນະອັນຫາຄ່າບໍ່ໄດ້ ແລະປະດັບດ້ວຍຕຽງນອນອັນງາມ; ມີປະຕູງາມພ້ອມກອນສະຫຼັກ ແລະມັນດະປະຖືກຄຸມດ້ວຍຜ້າດຸກູນລະອຽດ।

Verse 20

सुरम्यरतिशालाढ्यं वाजिराजिविराजितम् । दासदासीशताकीर्णं किंकिणीनादनादितम्

ມັນອຸດົມດ້ວຍຫໍຄວາມສຸກອັນງາມວິຈິດ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍແຖວມ້າອັນສົງ່າ; ແອອັດດ້ວຍດາສແລະດາສີນັບຮ້ອຍ ແລະກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງກິ່ງກິ່ງຂອງກະດິ່ງນ້ອຍ।

Verse 21

नूपुरारावसोत्कंठ केकिकेकारवाकुलम् । कूजत्पारावत कुलं गुरुसारीकथावरम्

ມັນຄືຈະໂຫຍຫາສຽງກິ່ງກິ່ງຂອງນູປຸຣ (ກຳໄລຂໍ້ຕີນ); ຄຶກຄື້ນດ້ວຍສຽງຮ້ອງນົກຢູງ; ມີຝູງນົກພິຣາບຮ້ອງຄູຄູ ແລະມີຖ້ອຍຄຳອ່ອນຫວານແຕ່ໜັກແນ່ນຂອງນົກມາຍນາດັງກ້ອງ।

Verse 22

खेलन्मरालयुगलं जीवं जीवककांतिमत् । माल्याहूत द्विरेफाणां मंजुगुंजारवावृतम्

ທີ່ນັ້ນມີຄູ່ຫົງຫຼິ້ນຢ່າງຮ່າເຮີງ ແລະນົກຊີວະທີ່ສະຫວ່າງດັ່ງນົກຊີວກາ; ຝູງເຜິ້ງທີ່ຖືກພວງມາລາເຊີນ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍສຽງຮ້ອງຫຶ່ງຫວານ.

Verse 23

कर्पूरैण मदामोद सोदरानिलवीजितम् । क्रीडामर्कटदंष्ट्राग्री कृतमाणिक्यदाडिमम्

ລົມເຢັນທີ່ຫອມດັ່ງກາຟູນ ແລະຄວາມຫວານເມົາຂອງນ້ຳເຜິ້ງ ພັດພາດັ່ງພັດວີ; ໝາກທັບທິມແດງດັ່ງມະນີ ປານວ່າຖືກສ້າງໂດຍແຂ້ວຄົມຂອງລີງທີ່ຫຼິ້ນຊົນ.

Verse 24

दाडिमीबीजसंभ्रांतशुकतुंडात्तमौक्तिकम् । धनधान्यसमृद्धं च पद्मालयमिवापरम्

ໄຂ່ມຸກປານວ່າຖືກເອົາອອກຈາກປາກນົກແກ້ວທີ່ບິນວ່ອນເພື່ອເມັດທັບທິມ; ສະຖານນັ້ນອຸດົມດ້ວຍຊັບສິນແລະທັນຍາຫານ ດັ່ງເປັນອາໄສອື່ນຂອງພຣະນາງລັກສະມີ.

Verse 25

कमलामोदगर्भं च गर्भरूपं विना प्रिये । गर्भरूपमुखं प्रेक्ष्ये कथं कनककुडले

‘ທີ່ຮັກ ຂ້າເຫັນໃບໜ້າ “ຄັນທະ-ຮູປະ” ທີ່ຫອມດັ່ງດອກບົວ ແຕ່ຮູບເດັກນ້ອຍນັ້ນຂ້າຍັງບໍ່ມີ. ໂອ ກນກກຸນຑະລາ ຂ້າຈະໄດ້ເຫັນຮູບເດັກນ້ອຍນັ້ນແນວໃດ?’

Verse 26

यद्युपायोऽस्ति तद्ब्रूहि धिगपुत्रस्य जीवितम् । सर्वशून्यमिवाभाति गृहमेतदनंगजम्

‘ຖ້າມີວິທີການ ຈົ່ງບອກຂ້າ; ຊີວິດຂອງຜູ້ບໍ່ມີລູກຊາຍນັ້ນຄວນຖືກຕຳນິ! ເຮືອນນີ້ປານວ່າວ່າງເປົ່າທັງສິ້ນ—ອະນັງຄະຊະ ຄືປາສຈາກກຸມານ.’

Verse 27

पुण्यवानितरो वापि मम क्षेत्रस्य सेवया । मुक्तो भवति देवेशि नात्र कार्या विचारणा

ບໍ່ວ່າຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ມີບຸນຫຼືບໍ່ກໍຕາມ ໂດຍການຮັບໃຊ້ເຂດສັກສິດຂອງເຮົາ ໂອ ເທວີແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ມົກສະ—ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງສົງໄສເລີຍ।

Verse 28

प्रलपंतमिव प्रोच्चैः प्रियं कनककुंडला । बभाषेंऽतर्विनिःश्वस्य यक्षिणी सा पतिव्रता

ດັ່ງຄົນກໍາລັງຄໍາຄວນດັງໆ ຍັກຂິນີນັ້ນ—ຜູ້ຮັກສາພັນທະຕໍ່ຜົວ—ໄດ້ເວົ້າກັບຜູ້ຮັກຂອງນາງ ກນກກຸນດະລາ ພ້ອມກັບຖອນໃຈເລິກໆຢູ່ພາຍໃນ।

Verse 29

कनककुंडलोवाच । किमर्थं खिद्यसे कांत ज्ञानवानसि यद्भवान् । अत्रोपायोऽस्त्यपत्याप्त्यै विस्रब्धमवधारय

ກນກກຸນດະລາ ກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າເສົ້າໃຈເພາະຫຍັງ ນາງທີ່ຮັກ, ໃນເມື່ອເຈົ້າເປັນຜູ້ຮູ້? ທີ່ນີ້ມີອຸບາຍເພື່ອໄດ້ບຸດຫຼານ—ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈໝັ້ນໃຈ”

Verse 30

किमुद्यमवतां पुंसां दुर्लभं हि चराचरे । ईश्वरार्पितबुद्धीनां स्फुंरंत्यग्रे मनोरथाः

ສໍາລັບຜູ້ຊາຍຜູ້ມີຄວາມພາກພຽນ ໃນໂລກທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວນີ້ ມີຫຍັງຈະຫາຍາກ? ຜູ້ທີ່ອຸທິດປັນຍາແດ່ພຣະອິດສະວະຣະ ຄວາມປາຖະໜາຂອງເຂົາຈະສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ແລະສໍາເລັດຜົນ

Verse 31

दैवं हेतुं वदंत्येवं भृशं कापुरुषाः पते । स्वयं पुराकृतं कर्म दैवं तच्च न हीतरत्

“ດວງຊະຕາເປັນເຫດ” ຄົນຂີ້ຂະຫຍາດກ່າວແບບນີ້ ໂອ ທ່ານເຈົ້ານາຍ ແລະກ່າວເກີນໄປ ແທ້ຈິງແລ້ວ “ດວງຊະຕາ” ແມ່ນແຕ່ກຳທີ່ຕົນເຮັດໄວ້ໃນອະດີດ—ບໍ່ມີຢ່າງອື່ນ

Verse 32

ततः पौरुषमालंब्य तत्कर्म परिशांतये । ईश्वरं शरणं यायात्सर्वकारणकारणम्

ດັ່ງນັ້ນ ອາໄສຄວາມພາກພຽນອັນຖືກທາງຂອງຕົນ ເພື່ອໃຫ້ຜົນແຫ່ງກຳນັ້ນສະງົບ ພຶງເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະອີສະວອນ—ຜູ້ເປັນເຫດແຫ່ງເຫດທັງປວງ।

Verse 33

अपत्यं द्रविणं दारा हारा हर्म्य हया गजाः । सुखानि स्वर्गमोक्षौ च न दूरे शिवभक्तितः

ລູກຫຼານ ຊັບສິນ ຄູ່ຄອງ ເຄື່ອງປະດັບ ຄະຫາສນ໌ ມ້າ ຊ້າງ—ຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະທັງສະຫວັນກັບໂມກສະ—ບໍ່ໄກຈາກຜູ້ມີພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ।

Verse 34

विधातुः शांभवीं भक्तिं प्रिय सर्वे मनोरथाः । सिद्धयोष्टौ गृहद्वारं सेवंते नात्र संशयः

ໂອ້ຜູ້ຮັກ, ດ້ວຍພັກດີຕໍ່ພຣະສັມພູ ແມ່ນແຕ່ພຣະວິທາຕາ (ພຣະພຣົມ) ກໍສຳເລັດທຸກປາຖະໜາ; ແລະສິດທິທັງແປດກໍຄອຍຮັບໃຊ້ຢູ່ໜ້າປະຕູເຮືອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ।

Verse 35

नारायणोपि भगवानंतरात्मा जगत्पतिः । चराचराणामविता जातः श्रीकंठसेवया

ແມ່ນແຕ່ພຣະນາຣາຍະນະ—ຜູ້ເປັນອາດມັນພາຍໃນ ເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ ແລະຜູ້ຄຸ້ມຄອງສັດທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະຢຸດນິ່ງ—ກໍໄດ້ບັນລຸສະຖານະອັນສູງສົ່ງດ້ວຍການຮັບໃຊ້ພຣະສຣີກັນຖະ (ພຣະສິວະ)។

Verse 36

ब्रह्मणः सृष्टिकर्त्तृत्वं दत्तं तेनैव शंभुना । इंद्रादयो लोकपाला जाता शंभोरनुग्रहात्

ພຣະສັມພູອົງນັ້ນເອງ ໄດ້ປະທານພາລະໜ້າທີ່ເປັນຜູ້ສ້າງແກ່ພຣະພຣົມ; ແລະພຣະອິນທະກັບເຫຼົ່າໂລກະປາລະທັງຫຼາຍ ກໍເກີດຂຶ້ນດ້ວຍພຣະອະນຸກຣະຫະຂອງພຣະສັມພູ।

Verse 37

मृत्युंजयं सुतं लेभे शिलादोप्यनपत्यवान् । श्वेतकेतुरपि प्राप जीवितं कालपाशतः

ຊິລາດະ ແມ່ນແມ່ນບໍ່ມີລູກ ແຕ່ໄດ້ບຸດນາມ ມຣິຕຍຸນຊະຍ; ແລະ ສະເວຕະເກຕຸ ກໍໄດ້ຊີວິດຄືນ ພົ້ນຈາກບ່ວງແຫ່ງກາລະ (ເວລາ).

Verse 38

क्षीरार्णवाधिपतितामुपमन्युरवाप्तवान् । अंधकोप्यभवद्भृंगी गाणपत्यपदोर्जितः

ອຸປະມັນຍຸ ໄດ້ບັນລຸຄວາມເປັນເຈົ້າເຫນືອມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ; ແລະ ອັນທະກະ ກໍກາຍເປັນ ພຣຶງຄີ ໄດ້ຕຳແໜ່ງສູງໃນຫມູ່ຄະນະຂອງພຣະສິວະ.

Verse 39

जिगाय शार्ङ्गिणं संख्ये दधीचिः शंभुसेवया । प्राजापत्यपदं प्राप दक्षः संशील्य शंकरम्

ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ພຣະສັມພູ ດະທີຈິ ໄດ້ຊະນະ ສາຣັງກິນ (ພຣະວິສນຸ ຜູ້ຖືຄັນທະນູສາຣັງກະ) ໃນສົງຄາມ; ແລະ ທັກສະ ໄດ້ຕຳແໜ່ງ ປຣະຊາປະຕິ ໂດຍບູຊາພຣະສັງກະຣະ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບສະໝໍ້າເສມ.

Verse 40

मनोरथपथातीतं यच्च वाचामगोचरम् । गोचरो गोचरीकुर्यात्तत्पदं क्षणतो मृडः

ສະພາບທີ່ເກີນກວ່າເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາ ແລະພົ້ນຈາກຂອບເຂດຂອງຖ້ອຍຄຳ—ພຣະມຣຶຑ (ຣຸທຣະຜູ້ເມດຕາ) ເຮັດໃຫ້ເຂົ້າເຖິງໄດ້ໂດຍກົງໃນພິບຕາດຽວ.

Verse 41

अनाराध्य महेशानं सर्वदं सर्वदेहिनाम् । कोपि क्वापि किमप्यत्र न लभेतेति निश्चितम्

ຖ້າບໍ່ໄດ້ບູຊາພຣະມະເຫສານະ—ຜູ້ປະທານທຸກສິ່ງແກ່ສັດທັງປວງຜູ້ມີກາຍ—ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີໃຜ ຢູ່ໃສກໍຕາມ ຈະໄດ້ສິ່ງໃດເລີຍ; ນີ້ແມ່ນແນ່ນອນ.

Verse 42

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन शंकरं शरणं व्रज । यदिच्छसि प्रियं पुत्रं प्रियसर्वजनीनकम्

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງພາກພຽນທຸກປະການເຂົ້າໄປພຶ່ງພາພຣະສັງກະຣະ. ຖ້າເຈົ້າປາດຖະນາບຸດອັນເປັນທີ່ຮັກ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງຊົນທັງປວງ ຈົ່ງຍຶດພຣະອົງເປັນທີ່ພຶ່ງ.

Verse 43

इति श्रुत्वा वचः पत्न्याः पूर्णभद्रः स यक्षराट् । आराध्य श्रीमहादेवं गीतज्ञो गीतविद्यया

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພັນລະຍາ ປູຣະນະພັດຣະ ຈອມແຫ່ງຍັກສະ ກໍໄດ້ບູຊາພຣະສຣີມະຫາເທວະ ໂດຍເປັນຜູ້ຊໍານານໃນບົດຂັບຮ້ອງສັກສິດ ແລະວິທະຍາແຫ່ງບົດສັນລະເສີນ

Verse 44

दिनैः कतिपयैरेव परिपूर्णमनोरथः । पुत्रकाममवापोच्चैस्तस्यां पत्न्यां दृढव्रतः

ໃນໄລຍະບໍ່ກີ່ມື້ ຄວາມປາດຖະນາຂອງລາວກໍສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ຜູ້ມັ່ນຄົງໃນວຣະຕະ ໄດ້ຮັບພອນອັນສູງຄືການໄດ້ບຸດ ຜ່ານພັນລະຍານັ້ນ

Verse 45

नादेश्वरं समभ्यर्च्य कैः कैर्नापि स्वचिंतितम् । तस्मात्काश्यां प्रयत्नेन सेव्यो नादेश्वरो नृभिः

ຖ້າບໍ່ໄດ້ບູຊານາເທສະວະຣະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ເປົ້າໝາຍທີ່ຕົນຮັກແລະປາດຖະນາກໍບໍ່ສຳເລັດ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນກາສີ ມະນຸດພຶງພາກພຽນຮັບໃຊ້ ແລະບູຊານາເທສະວະຣະ

Verse 46

अंतर्वत्न्यथ कालने तत्पत्नी सुषुवे सुतम् । तस्य नाम पिता चक्रे हरिकेश इति द्विज

ເມື່ອເຖິງເວລາອັນຄວນ ໃນຂະນະທີ່ນາງຕັ້ງຄັນ ພັນລະຍາຂອງລາວໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດຊາຍ. ໂອ ທະວິຊະ ບິດາໄດ້ຕັ້ງນາມວ່າ ‘ຫະຣິເກສະ’

Verse 47

प्रीतिदायं ददौ चाथ भूरिपुत्राननेक्षणात् । पूर्णभद्रस्तथागस्त्य हृष्टा कनककुंडला

ເມື່ອໄດ້ເຫັນໃບໜ້າຂອງລູກຫຼານອັນຫຼາຍ ປູຣະນະພັດຣະກໍໃຫ້ທານແຫ່ງການສະເຫຼີມສະຫຼອງດ້ວຍຄວາມປິຕິ; ໂອ ອະກັສຕະຍະ, ກນະກະກຸນຑະລາກໍຍິນດີຊື່ນບານເຊັ່ນກັນ।

Verse 48

बालोऽपि पूर्णचंद्राभ वदनो मदनोपमः । वृद्धिं प्रतिक्षणं प्राप शुक्लपक्ष इवोडुराट्

ແມ່ນແຕ່ເປັນເດັກ ໃບໜ້າຂອງເຂົາກໍສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຈັນເຕັມດວງ ແລະງາມດັ່ງກາມເທວະ। ເຂົາເຕີບໃຫຍ່ທຸກຂະນະ—ເຫມືອນຈັນທີ່ເພີ່ມໃນຂ້າງຂຶ້ນ।

Verse 49

यदाष्टवर्षदेशीयो हरिकेशोऽभवच्छिशुः । नित्यं तदाप्रभृत्येवं शिवमेकममन्यत

ເມື່ອເດັກນ້ອຍ ຫຣິເກສະ ມີອາຍຸປະມານແປດປີ ນັບແຕ່ນັ້ນໄປ ເຂົາກໍຖືວ່າພຣະສິວະແຕ່ອົງດຽວເປັນທີ່ພຶ່ງອັນດຽວ ແລະເປັນສັດຈະສູງສຸດຢູ່ເສມອ।

Verse 50

पांसुक्रीडनसक्तोपि कुर्याल्लिंगं रजोमयम् । शाद्वलैः कोमलतृणैः पूजयेच्च स कौतुकम्

ແມ່ນແຕ່ກຳລັງຫຼິ້ນຊາຍຢູ່ ເຂົາກໍປັ້ນລິງຄະດ້ວຍຝຸ່ນດິນ ແລ້ວນຳຫຍ້າອ່ອນສົດມາບູຊາ—ດ້ວຍຄວາມປິຕິແລະຄວາມກະຕືລືລົ້ນ।

Verse 51

आकारयति मित्राणि शिवनाम्नाऽखिलानि सः । चंद्रशेखरभूतेश मृत्युंजय मृडेश्वरः

ເຂົາເອີ້ນໝູ່ມິດທັງຫຼາຍດ້ວຍນາມຂອງພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນ—“ຈັນທຣະເສຂະຣະ”, “ພູເຕສະ”, “ມຣິຕຍຸຍັນຊະຍະ”, “ມຣິເຑສະວະຣະ” ແລະອື່ນໆ।

Verse 52

धूर्जटे खंडपरशो मृडानीश त्रिलोचन । भर्गशंभोपशुपते पिनाकिन्नुग्रशंकर

ໂອ ທູຣຈະຕະ ຜູ້ຖືຂວານສົງຄາມ; ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງ ມຣິດານີ ຜູ້ມີສາມຕາ; ໂອ ພັຣຄະ ໂອ ສັມພູ ໂອ ປະສຸປະຕິ ຜູ້ຖືຄັນທະນູປິນາກະ—ໂອ ສັງກະຣະ ຜູ້ດຸຮ້າຍແຕ່ເປັນມົງຄຸນ!

Verse 53

त्वमंत्यभूषां कुरु काशिवासिनां गले सुनीलां भुजगेंद्र कंकणाम् । भालेसु नेत्रां करिकृत्तिवाससं वामेक्षणालक्षित वामभागाम्

ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເປັນເຄື່ອງປະດັບສຸດທ້າຍແລະສູງສຸດຂອງຊາວກາສີ—ຜູ້ມີຄໍສີນ້ຳເງິນເຂັ້ມ, ມີພະຍານາກເປັນກຳໄລ, ມີຕາຢູ່ຫນ້າຜາກ, ນຸ່ງຫົ່ມຜິວຊ້າງ, ແລະຂ້າງຊ້າຍຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍສາຍຕາຂອງເທວີຜູ້ຢູ່ຂ້າງຊ້າຍ.

Verse 54

अजिनांबरदिग्वासः स्वर्धुनी क्लिन्नमौलिज । विरूपाक्षाहिनेपथ्य गृणन्नामावलीमिमाम्

ນຸ່ງຫົ່ມຜິວສັດ ແລະໃຫ້ທິດທັງຫມົດເປັນເຄື່ອງນຸ່ງ, ມີມວຍຜົມຊະຕາຊຸ່ມດ້ວຍສະວັນທະນີ (ຄົງຄາ); ຜູ້ມີຕາອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະປະດັບດ້ວຍນາກ—ດັ່ງນີ້ພຶງສວດມາລາແຫ່ງນາມນີ້.

Verse 55

सवयस्कानिति मुहुः समाह्वयति लालयन् । शब्दग्रहौ न गृह्णीतस्तस्यान्याख्यां हरादृते

ເຂົາລ້ຽງດູດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະເອີ້ນຊ້ຳໆວ່າ “ໂອ ໝູ່ຮ່ວມວັຍຂອງຂ້າ!” ແຕ່ ‘ຜູ້ຈັບຄຳ’ ທັງສອງ (ຫູ) ຂອງເຂົາ ບໍ່ຈັບນາມອື່ນໃຫ້ເຂົາ ນອກຈາກ “ຮະຣະ (Hara)”.

Verse 56

पद्भ्यां न पद्यते चान्यदृते भूतेश्वराजिरात् । द्रष्टुं रूपांतरं तस्य वीक्षणेन विचक्षणे

ດ້ວຍຕີນຂອງເຂົາ ເຂົາບໍ່ກ້າວໄປບ່ອນອື່ນ—ນອກຈາກລານຂອງ ພູເຕສະວະຣະ; ແລະດ້ວຍສາຍຕາອັນແຈ້ງໃສ ເຂົາບໍ່ອາດທົນມອງຮູບອື່ນໃດໄດ້.

Verse 57

रसयेत्तस्य रसना हरनामाक्षरामृतम् । शिवांघ्रिकमलामोदाद्घ्राणं नैव जिघृक्षति

ລີ້ນຂອງເຂົາຊິມນ້ຳອະມຣິດແຫ່ງພະນາມຂອງຮະຣະ; ແລະດັງຂອງເຂົາ ເມົາມົນດ້ວຍກິ່ນຫອມຈາກດອກບົວແຫ່ງພະບາດພຣະສິວະ ກໍບໍ່ປາຖະໜາກິ່ນອື່ນໃດອີກ.

Verse 58

करौ तत्कौतुककरौ मनो मनति नापरम् । शिवसात्कृत्यपेयानि पीयते तेन सद्धिया

ມືທັງສອງຂອງເຂົາຍິນດີຢູ່ແຕ່ໃນການຮັບໃຊ້ນັ້ນ; ໃຈກໍບໍ່ຄິດອື່ນ. ດ້ວຍປັນຍາອັນແຈ້ງ ເຂົາດື່ມແຕ່ສິ່ງທີ່ໄດ້ຖວາຍແດ່ພຣະສິວະກ່ອນ ແລ້ວຮັບເປັນປຣະສາດອັນສັກສິດ.

Verse 59

भक्ष्यते सर्वभक्ष्याणि त्र्यक्षप्रत्यक्षगान्यपि । सर्वावस्थासु सर्वत्र न स पश्येच्छिवं विना

ເຂົາອາດກິນອາຫານທຸກຢ່າງ—ແມ່ນແຕ່ອາຫານທີ່ໄດ້ມາຕໍ່ໜ້າພຣະຜູ້ມີສາມຕາ—ແຕ່ໃນທຸກສະພາບ ແລະທຸກບ່ອນ ເຂົາບໍ່ເຫັນສິ່ງໃດນອກຈາກພຣະສິວະ.

Verse 60

गच्छन्गायन्स्वपंस्तिष्ठञ्च्छयानोऽदन्पिबन्नपि । परितस्त्र्यक्षमैक्षिष्ट नान्यं भावं चिकेति सः

ຈະເດີນ ຮ້ອງເພງ ນອນຫຼັບ ຢືນ ນອນລົງ ກິນ ຫຼື ດື່ມ—ທຸກດ້ານທຸກທິດ ເຂົາເຫັນແຕ່ພຣະຜູ້ມີສາມຕາ; ເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມເປັນຈິງອື່ນໃດ.

Verse 61

क्षणदासु प्रसुप्तोपि क्व यासीति वदन्मुहुः । क्षणं त्र्यक्ष प्रतीक्षस्व बुध्यतीति स बालकः

ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມຫຼັບກາງຄືນ ເຂົາຍັງເວົ້າຊ້ຳໆວ່າ: “ພຣະອົງຈະໄປໃສ? ໂອ ຕຣະຍັກສະ ຂໍຖ້າອີກສັກຄຣູ່!”—ດັ່ງນັ້ນເດັກນ້ອຍນັ້ນຈຶ່ງຕື່ນ (ເພື່ອພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນ).

Verse 62

स्पष्टां चेष्टां विलोक्येति हरिकेशस्य तत्पिता । अशिक्षयत्सुतं सोऽथ गृहकर्मरतो भव

ເມື່ອພໍ່ເຫັນການປະພຶດຂອງລູກຊາຍ ຫຣິເກສະ ຢ່າງແຈ້ງຊັດ ຈຶ່ງສອນວ່າ “ຈົ່ງອຸທິດໃຈໃນທຳມະ ແລະໜ້າທີ່ແຫ່ງຄອບຄົວ”

Verse 63

एते तुरंगमा वत्स तवैतेऽश्वकिशो रकाः । चित्राणीमानि वासांसि सुदुकूलान्यमूनि च

“ລູກເອີຍ ນີ້ແມ່ນມ້າຂອງເຈົ້າ—ມ້າໜຸ່ມງາມດີ; ແລະນີ້ແມ່ນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຫຼາກສີ ຮວມທັງຜ້າໄໝຊັ້ນດີເຫຼົ່ານີ້”

Verse 64

रत्नान्याकरशुद्धानि नानाजातीन्यनेकशः । कुप्यं बहुविधं चैतद्गोधनानि महांति च

“ນີ້ແມ່ນແກ້ວມະນີທີ່ກັ່ນກອງຈາກເຫມືອງແຮ່ ຫຼາຍຊະນິດຢ່າງອຸດົມ; ຍັງມີຂອງມີຄ່ານານາ ແລະຝູງງົວອັນໃຫຍ່ດ້ວຍ”

Verse 65

अमत्राणि महार्हाणि रौप्य कांस्यमयानि च । पणनीयानि वस्तूनि नानादेशोद्भवान्यपि

“ຍັງມີພາຊະນະອັນລ້ຳຄ່າ ເຮັດດ້ວຍເງິນ ແລະທອງສຳລິດ; ພ້ອມທັງສິນຄ້າສຳລັບການຄ້າ ທີ່ນຳມາຈາກຫຼາຍແດນ”

Verse 66

चामराणि विचित्राणि गंधद्रव्याण्यनेकशः । एतान्यन्यानि बहुशस्त्वनेके धान्यराशयः

“ຍັງມີຈາມະຣະອັນວິຈິດ ແລະສານຫອມນານາຊະນິດຢ່າງຫຼາຍ; ນອກນັ້ນຍັງມີອື່ນໆ ອີກຫຼາຍ—ແມ່ນກະທັ້ງກອງເຂົ້າທັນຍາຫານອັນອຸດົມ”

Verse 67

एतत्त्वदीयं सकलंवस्तुजातं समंततः । अर्थोपार्जनविद्याश्च सर्वाः शिक्षस्व पुत्रक

ຊັບສິນແລະຂອງທັງປວງນີ້ ເປັນຂອງເຈົ້າໂດຍຄົບຖ້ວນ. ໂອ້ລູກເອີຍ ຈົ່ງຮຽນຮູ້ວິທະຍາແລະສິລະປະທັງປວງ ເພື່ອຫາຊັບດ້ວຍທຳມະ.

Verse 68

चेष्टास्त्यज दरिद्राणां धूलिधूसरिणाममूः । अभ्यस्यविद्याः सकला भोगान्निर्विश्य चोत्तमान्

ຈົ່ງລະທິ້ງພຶດຕິກຳຂອງຄົນທຸກຍາກທີ່ເປື້ອນຝຸ່ນ ແລະຕ່ຳຕ້ອຍເຫຼົ່ານີ້. ຈົ່ງຝຶກຝົນວິທະຍາທຸກສາຂາ ແລ້ວຈຶ່ງເສວຍພະໂພກອັນສູງສຸດ.

Verse 69

तां दशां चरमां प्राप्य भक्तियोगं ततश्चर । असकृच्छिक्षितः पित्रेत्यवमन्य गुरोर्गिरम्

ເມື່ອບັນລຸຖຶງຂັ້ນສຸດທ້າຍແລ້ວ ຈົ່ງປະພຶດພັກຕິໂຍຄະຕໍ່ໄປ. ແຕ່ເຂົາແມ່ນແມ່ນຖືກພໍ່ສອນຊ້ຳໆ ກໍຍັງດູໝິ່ນຄຳຂອງຄູອາຈານ.

Verse 70

रुष्टदृष्टिं च जनकं कदाचिदवलोक्य सः । निर्जगाम गृहाद्भीतो हरिकेश उदारधीः

ຄັ້ງໜຶ່ງເມື່ອເຂົາເຫັນສາຍຕາໂກດຂອງພໍ່ ຮະຣິເກສະ—ແມ່ນຜູ້ມີໃຈກວ້າງຂວາງກໍຕາມ—ກໍຢ້ານ ແລະອອກຈາກເຮືອນໄປ.

Verse 71

ततश्चिंतामवापोच्चैर्दिग्भ्रांतिमपि चाप्तवान् । अहो बालिशबुद्धित्वात्कुतस्त्यक्तं गृहं मया

ຕໍ່ມາເຂົາຕົກຢູ່ໃນຄວາມກັງວົນຢ່າງໃຫຍ່ ແລະຍັງຫຼົງທິດທາງອີກ. “ອະໂຫ! ເພາະປັນຍາເດັກນ້ອຍ ຂ້າພະເຈົ້າເຫດໃດຈຶ່ງລະທິ້ງເຮືອນຂອງຕົນ?”

Verse 72

क्व यामि क्व स्थिते शंभो मम श्रेयो भविष्यति । पित्रा निर्वासितश्चाहं न च वेद्म्यथ किंचन

ໂອ ພຣະສັມພູ! ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປໃສ ແລະຈະຢູ່ທີ່ໃດ? ຄວາມຜາສຸກອັນແທ້ຈິງຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະເປັນແນວໃດ? ບິດາໄດ້ໄລ່ຂ້າພະເຈົ້າອອກ ແລະຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າຈະເຮັດຫຍັງຕໍ່ໄປ।

Verse 73

इति श्रुतं मया पूर्वं पितुरुत्संगवर्तिना । गदतस्तातपुरतः कस्यचिद्वचनं स्फुटम्

ໃນກ່ອນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຍິນ ເມື່ອນັ່ງຢູ່ໃນອ້ອມກອດຂອງບິດາ. ຕໍ່ໜ້າບິດາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນຄໍາຂອງຜູ້ໜຶ່ງກ່າວຢ່າງຊັດເຈນ។

Verse 74

मात्रा पित्रा परित्यक्ता ये त्यक्ता निजबंधुभिः । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषां वाराणसी गतिः

ຜູ້ໃດຖືກແມ່ແລະພໍ່ລະທິ້ງ ຜູ້ໃດຖືກຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນປະຕິເສດ ຜູ້ໃດບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາໃສ່ໃດເລີຍ—ສໍາລັບເຂົາເຈົ້າ ວາຣານະສີແມ່ນທີ່ພຶ່ງ ແລະເປັນທາງໄປ।

Verse 75

जरया परिभूता ये ये व्याधिविकलीकृताः । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषां वाराणसी गतिः

ຜູ້ໃດຖືກຄວາມແກ່ຊະລາຄອບງໍາ ຜູ້ໃດຖືກໂຣຄາເຮັດໃຫ້ອ່ອນແອ ແລະພິການ ຜູ້ໃດບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາໃສ່ໃດເລີຍ—ສໍາລັບເຂົາເຈົ້າ ວາຣານະສີແມ່ນທີ່ພຶ່ງ।

Verse 76

पदे पदे समाक्रांता ये विपद्भिरहर्निशम् । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषांवाराणसी गतिः

ຜູ້ໃດຖືກຄວາມວິບັດຮຸກຮານທຸກຍ່າງກ້າວ ທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ ຜູ້ໃດບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາໃສ່ໃດເລີຍ—ສໍາລັບເຂົາເຈົ້າ ວາຣານະສີແມ່ນທີ່ພຶ່ງ।

Verse 77

पापराशिभिराक्रांता ये दारिद्र्य पराजिताः । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषां वाराणसी गतिः

ຜູ້ທີ່ຖືກກອງບາບກົດທັບ ຜູ້ທີ່ພ່າຍແພ້ຕໍ່ຄວາມທຸກຍາກ—ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາໃດໆ; ສໍາລັບເຂົາ ວາຣານະສີແມ່ນທີ່ພຶ່ງພາແລະທາງໄປ।

Verse 78

संसार भयभीताय ये ये बद्धाः कर्मबंधनैः । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषां वाराणसी गतिः

ຜູ້ທີ່ຫວາດກົວຕໍ່ສັງສາຣ ຜູ້ທີ່ຖືກມັດດ້ວຍພັນທະແຫ່ງກຳ—ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາໃດໆ; ສໍາລັບເຂົາ ວາຣານະສີແມ່ນທີ່ພຶ່ງພາ।

Verse 79

श्रुतिस्मृतिविहीना ये शौचाचारविवर्जिताः । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषां वाराणसी गतिः

ຜູ້ທີ່ຂາດຄໍານໍາທາງຈາກ ສຣຸຕິ ແລະ ສມຣິຕິ ຜູ້ທີ່ປາດສະຈາກຄວາມບໍລິສຸດແລະຈັນຍາບັນ—ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາໃດໆ; ສໍາລັບເຂົາ ວາຣານະສີແມ່ນກະທິ।

Verse 80

ये च योगपरिभ्रष्टास्तपो दान विवर्जिताः । येषां क्वापि गतिर्नास्ति तेषां वाराणसी गतिः

ຜູ້ທີ່ຫຼຸດຫຼົງຈາກໂຍກະ ຜູ້ທີ່ຂາດຕະປະ ແລະ ທານ—ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາໃດໆ; ສໍາລັບເຂົາ ວາຣານະສີແມ່ນທີ່ພຶ່ງພາ।

Verse 81

मध्ये बंधुजने येषामपमानं पदे पदे । तेषामानंददं चैकं शंभोरानंदकाननम्

ຜູ້ທີ່ແມ່ນຢູ່ທ່າມກາງຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ ກໍຖືກຫຍັບຫຍາມທຸກຍ່າງກ້າວ—ສໍາລັບເຂົາ ຜູ້ປະທານຄວາມປິຕິມີພຽງໜຶ່ງ: ອານັນທະການະຂອງຊັມພູ ປ່າແຫ່ງຄວາມສຸກໃນກາສີ।

Verse 82

आनंदकानने येषां रुचिर्वै वसतां सताम् । विश्वेशानुगृहीतानां तेषामानंदजोदयः

ສໍາລັບສັດບຸລຸດຜູ້ມີໃຈຍິນດີແທ້ໃນການພໍານັກຢູ່ໃນ ອານັນທະການະ ປ່າແຫ່ງຄວາມປິຕິ ແລະຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະອະນຸກຣະຫາຈາກ ວິສເວສະວະຣ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ຈະມີອະຣຸນແຫ່ງຄວາມສຸກທາງວິນຍານເພີ່ມພູນຂຶ້ນເລື້ອຍໆ.

Verse 83

भर्ज्यते कर्मबीजानि यत्र विश्वेशवह्निना । अतो महाश्मशानं तदगतीनां परा गतिः

ທີ່ນັ້ນ ໂດຍໄຟແຫ່ງ ວິສເວສະວະຣ ເມັດພັນແຫ່ງກັມຖືກຄົ້ວເຜົາຈົນສິ້ນ; ເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ມະຫາສະມະຊານ ປ່າຊ້າອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດຂອງຜູ້ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງອື່ນ.

Verse 84

हरिकेशो विचार्येति यातो वाराणसीं पुरीम् । यत्राविमुक्ते जंतूनां त्यजतां पार्थिवीं तनुम्

ເມື່ອຄິດພິຈາລະນາດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຮະຣິເກສະ ຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປຫານະຄອນ ວາຣານະສີ—ອະວິມຸກຕະ—ທີ່ຊຶ່ງເມື່ອສັດທັງຫຼາຍສະລະກາຍດິນ ບັນຍັດແຫ່ງເຂດສັກສິດຜູ້ໃຫ້ຫຼຸດພົ້ນຍ່ອມປະກົດຜົນ.

Verse 85

पुनर्नो तनुसंबंधस्तनुद्वेषिप्रसादतः । आनंदवनमासाद्य स तपः शरणं गतः

“ໂດຍພຣະກຣຸນາຂອງ ຜູ້ເກຽດຄວາມເປັນກາຍ (ພຣະສິວະ) ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີພັນທະກັບຮ່າງກາຍອີກ” ເມື່ອເຖິງ ອານັນທະວະນະ ແລ້ວ ທ່ານກໍເອົາຕະປະ (ຕະປັດສະຍາ) ເປັນທີ່ພຶ່ງ.

Verse 86

अथ कालांतरे शंभुः प्रविश्यानंदकानमम् । पार्वत्यै दर्शयामास निजमाक्रीडकाननम्

ຕໍ່ມາໃນການເວລາຜ່ານໄປ ພຣະສັມພູ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ ອານັນທະການະ ປ່າອັນເປັນສຸກຢ່າງຍິ່ງ ແລະຊົງສະແດງໃຫ້ ພາຣະວະຕີ ເຫັນປ່າສວນແຫ່ງການລະເລີນຂອງພຣະອົງເອງ—ປ່າສະໜາມຫຼິ້ນອັນທິບ.

Verse 87

अमंदामोदमंदारं कोविदारपरिष्कृतम् । चारुचंपकचूताढ्यं प्रोत्फुल्लनवमल्लिकम्

ສະຖານນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນມັນດາຣະທີ່ຫອມອວນບໍ່ຂາດ ປະດັບດ້ວຍດອກໂກວິດາຣະ ອຸດົມດ້ວຍດອກຈຳປາອັນງາມແລະຕົ້ນໝາກມ່ວງ ແລະສະຫວ່າງໄສດ້ວຍດອກມະລິ (ມັລລິກາ) ທີ່ພຶ່ງບານໃໝ່

Verse 88

विकसन्मालतीजालं करवीरविराजितम् । प्रस्फुटत्केतकिवनं प्रोद्यत्कुरबकोर्जितम्

ມີເຄືອມາລະຕີທີ່ກຳລັງບານຖັກທໍເປັນຕາຂ່າຍ ງາມເດັ່ນດ້ວຍດອກກະຣະວີຣະ; ມີດົງເກຕະກີທີ່ກຳລັງແຕກດອກພັ່ງພູ ແລະຖືກປຸກໃຫ້ຄຶກຄື້ນໂດຍດອກກຸຣະບະກະທີ່ຊູຊໍ່ບານເຕັມທີ່

Verse 89

जृंभद्विचकिलामोदं लसत्कंकेलिपल्लवम् । नवमल्लीपरिमलाकृष्टषट्पदनादितम्

ບ່ອນນັ້ນຫອມອວນດ້ວຍກິ່ນດອກອະໂສກະທີ່ກຳລັງແຍ້ມບານ ສະຫວ່າງງາມດ້ວຍຍອດອ່ອນກັງເກລີ ແລະກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງເຜິ້ງທີ່ຖືກດຶງດູດໂດຍກິ່ນດອກມະລິ (ມັລລີ) ທີ່ພຶ່ງບານ

Verse 90

पुष्प्यपुन्नागनिकरं बकुलामोदमोदितम् । मेदस्विपाटलामोद सदामोदित दिङ्मुखम्

ທີ່ນັ້ນມີຊໍ່ດອກປຸນນາກະທີ່ກຳລັງບານ ໃຈຊື່ນບານດ້ວຍກິ່ນຫອມຂອງບະກຸລະ; ແລະດ້ວຍສຸຄັນອັນໜາແນ່ນຂອງດອກປາຕະລາ ປານດັ່ງວ່າທິດທັງຫຼາຍກໍຊື່ນຊົມຢູ່ເສມອ

Verse 91

बहुशोलंबिरोलंब मालामालितभूतलम् । चलच्चंदनशाखाग्र रममाणपि काकुलम्

ພື້ນດິນຖືກປູຄຸມດ້ວຍພວງມາລາຫ້ອຍລົງຫຼາຍຊັ້ນ ແກວ່ງໄກວເປັນຄື້ນ; ແລະເມື່ອປາຍກິ່ງໄມ້ຈັນທະນາໄຫວເບົາໆ ບ່ອນນັ້ນກໍດູຄຶກຄື້ນດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ ປານມີຊີວິດ

Verse 92

गुरुणाऽगुरुणामत्त भद्रजातिविहंगमम् । नागकेसरशाखास्थ शालभंजि विनोदितम्

ພຣະອົງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນອຸທະຍານອັນຮື່ນຮົມ ທີ່ນົກມົງຄຸນເມົາດ້ວຍກິ່ນຫອມຫວານໆພາກັນຫຼິ້ນ; ແລະນາງ «ຊາລະພັນຈິກາ» ພິງຢູ່ເທິງກິ່ງຕົ້ນນາກເກສະຣາ ຢອກຢ້ານໃຫ້ທິວທັດທັງໝົດຊວນຫຼົງໄຫຼ।

Verse 93

मेरुतुंग नमेरुस्थच्छायाक्रीडितकिंनरम् । किंनरीमिथुनोद्गीतं गानवच्छुककिंशुकम्

ທີ່ນັ້ນ ພວກກິນນະຣາຫຼິ້ນຢູ່ໃນເງົາເຢັນຂອງຍອດພູສູງດຸດເມຣຸ; ແລະຕົ້ນອະໂສກ/ກິມຊຸກະ ດູປານດັ່ງຮ້ອງເພງ ຄືກັບສະທ້ອນສຽງຮ້ອງປະສານອັນໄພເຣາະຂອງຄູ່ກິນນະຣີ।

Verse 94

कदंबानां कदंबेषु गुंजद्रोलंबयुग्मकम् । जितसौवर्णवर्णोच्च कर्णिकारविराजितम्

ໃນຫມູ່ຕົ້ນກະດັມພະ ຄູ່ເຜິ້ງຮ້ອງຫຶ່ງໆ ຫ້ອຍເປັນພວງ; ແລະສວນນັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍດອກກັນນິກາຣະ ສີທອງອັນຮຸ່ງເຮືອງ ປານດັ່ງຊະນະທອງຄຳເອງ।

Verse 95

शालतालतमालाली हिंताली लकुचावृतम् । लसत्सप्तच्छदामोदं खर्जूरीराजिराजितम् । नारिकेल तरुच्छन्न नारंगीरागरंजितम्

ສວນນັ້ນຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍແຖວຕົ້ນຊາລະ ຕາລະ ແລະຕະມາລະ ພ້ອມທັງຮິນຕາລະ ແລະລະກຸຈະ; ຫອມຟຸ້ງດ້ວຍກິ່ນດອກສັບຕະຈະດະທີ່ບານ ປະດັບດ້ວຍແຖວຕົ້ນຄັດຈູຣີ; ມີເງົາຕົ້ນນາຣິເກລປົກຄຸມ ແລະຍິ່ງສົ່ງສີດ້ວຍແດງເຮືອງຈາກສວນນາຣັງກີ।

Verse 96

फलिजंबीरनिकरं मधूकमधुपाकुलम् । शाल्मली शीतलच्छायं पिचुमंद महावनम्

ພຣະອົງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນປ່າໃຫຍ່ອັນໜາແໜ້ນ ດ້ວຍຕົ້ນຈຳບູທີ່ອອກຜົນ; ເຕັມໄປດ້ວຍເຜິ້ງທີ່ຮຸມຮ້ອມດອກມະທູກະ; ມີຕົ້ນຊາລະມະລີໃຫ້ເງົາເຢັນ ແລະມີພົງຕົ້ນພິຈຸມັນດະອັນກວ້າງໃຫຍ່ງາມສະຫງ່າ।

Verse 97

मधुरामोद दमनच्छन्नं मरुबनोदितम् । लवलीलोललीलाभृन्मंदमारुतलोलितम्

ສະຖານນັ້ນຖືກປົກຄຸມດ້ວຍພືດດະມະນະ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍກິ່ນຫອມຫວານ; ດຸດດັ່ງສວນໃນທະເລຊາຍທີ່ຟື້ນຊີວິດ, ເຖົາລະວະລີໄຫວຫຼິ້ນຕາມລົມອ່ອນໆ.

Verse 98

भिल्ली हल्लीसकप्रीति झिल्लीरावविराविणम् । क्वचित्सरः परिसरक्रीडत्क्रोडकदंबकम्

ທີ່ນັ້ນເຮັດໃຫ້ເຖົາພິລລີ ແລະ ຮັລລີສະກະ ຊື່ນບານ ກ້ອງກັບສຽງຈິ້ງຫຼີດຮ້ອງ; ແລະບາງແຫ່ງມີສະລະນ້ຳ ຮອບໆມີຝູງໝູປ່າຫຼິ້ນຢູ່ທ່າມກາງກຸ່ມຕົ້ນກະດັມບະ.

Verse 99

मरालीगलनालीस्थ बिसासक्तसितच्छदम् । विशोककोकमिथुनक्रीडाक्रेंकारसुंदरम्

ທີ່ນັ້ນມີນົກປີກຂາວເກາະກຽວກັບກ້ານບົວໃກ້ຝູງຫົງ; ແລະສະລະນ້ຳງາມດ້ວຍຄູ່ນົກໂກກະທີ່ຫຼິ້ນກັນ ສຽງຮ້ອງຫວານກ້ອງກັງວານໂດຍບໍ່ມີຄວາມໂສກ.

Verse 100

बकशावकसंचारं लक्ष्मणासक्त सारसम् । मत्तबर्हिणसंघुष्टं कपिंजलकुलाकुलम्

ທີ່ນັ້ນຄືກຄື້ນດ້ວຍນົກຍາງນ້ອຍໆເດີນໄປມາ; ເຕັມໄປດ້ວຍນົກສາຣະສະທີ່ຮັກຄູ່ຂອງຕົນ; ກ້ອງດ້ວຍສຽງນົກຢູງທີ່ເມົາຄວາມຊື່ນບານ; ແລະແອດແນ່ນດ້ວຍຝູງນົກກະປິນຈະລະ.

Verse 110

चंद्रकांतशिलासुप्तकृष्णैणहरितोडुपम् । तरुप्रकीर्णकुसुम जितस्वर्लोकतारकम् । दर्शयन्नित्थमाक्रीडं देव्यै देवोविशद्वनम्

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເທວະໄດ້ສະແດງໃຫ້ພຣະເທວີເຫັນສວນກິລານັ້ນ: ແຜ່ນຫີນຈັນທຣະການຕະສ່ອງປະກາຍດຸດດັ່ງດາວສີຂຽວອ່ອນ ຮາວກັບກວາງດຳນອນຫຼັບຢູ່ເທິງນັ້ນ; ດອກໄມ້ຈາກຕົ້ນໄມ້ປົ່ງກະຈາຍທົ່ວໄປ ສະຫວ່າງຈົນຊະນະດາວແຫ່ງສະຫວັນ—ປ່ານັ້ນໃສບໍລິສຸດ ແລະສັກສິດຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 120

ब्रह्मज्ञानं न विंदंति योगैरेकेन जन्मना । जन्मनैकेन मुच्यंते काश्यामंतकृतो जनाः

ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍວິທີໂຍຄະ ມະນຸດກໍບໍ່ອາດບັນລຸພຣະພຣະຫມັນຍານໃນຊາດດຽວ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ສິ້ນຊີວິດໃນກາສີ ຍ່ອມໄດ້ມົກສະໃນຊາດນັ້ນເອງ।

Verse 130

विधाय क्षेत्रसंन्यासं ये वसंतीह मानवाः । जीवन्मुक्तास्तु ते देवि तेषां विघ्नं हराम्यहम्

ໂອ ເທວີ, ຜູ້ໃດທີ່ປະຕິບັດສັນຍາສະເພື່ອກຽດຕິຂອງກະເສດຕຣະອັນສັກສິດນີ້ ແລະພັກອາໄສຢູ່ນີ້ ຍ່ອມເປັນ ຊີວັນມຸກຕະ; ຂ້າເອງຈະກຳຈັດອຸປະສັກໃຫ້ເຂົາເຈົ້າ।

Verse 140

सत्वावलंबितप्राणमायुःशेषेणरक्षितम् । निःश्वासोच्छासपवनवृत्तिसूचितजीवितम्

ຊີວິດຖືກຄ້ຳຈຸນໂດຍປຣານະທີ່ອາໄສຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງສັດຕະວະ, ແຕ່ຖືກຮັກສາໄວ້ໄດ້ພຽງດ້ວຍສ່ວນອາຍຸທີ່ເຫຼືອ; ການດຳລົງຂອງມັນຮູ້ໄດ້ຈາກການເຄື່ອນໄຫວຂອງລົມໃນການຫາຍໃຈອອກແລະຫາຍໃຈເຂົ້າເທົ່ານັ້ນ।

Verse 150

श्रुत्वोदितां तस्य महेश्वरो गिरं मृद्वीकया साम्यमुपेयुषीं मृदु । भक्तस्य धीरस्य महातपोनिधे ददौ वराणां निकर तदा मुदा

ເມື່ອຊົງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຂົາ ອັນອ່ອນໂຍນແລະຫວານດຸດອະງຸ່ນ, ພຣະມະເຫສະວະຣະກໍປິຕິຍິນດີ; ແລ້ວຊົງປະທານພອນຫຼາຍປະການແກ່ພະຍັກຕະຜູ້ໝັ້ນຄົງ ຜູ້ເປັນຄັງແຫ່ງຕະປະອັນຍິ່ງ ດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ।

Verse 160

मद्भक्तियुक्तोपि विना त्वदीयां भक्तिं न काशी वसतिं लभेत । गणेषु देवेषु हि मानवेषु तदग्रमान्यो भव दंडपाणे

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ມີພັກຕິຕໍ່ຂ້າ ຖ້າບໍ່ມີພັກຕິຕໍ່ເຈົ້າ ກໍບໍ່ອາດໄດ້ພັກອາໄສໃນກາສີ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ດັນຑະປານິ, ໃນຫມູ່ຄະນະຂອງຂ້າ, ໃນຫມູ່ເທວະ ແລະໃນຫມູ່ມະນຸດດ້ວຍ—ຈົ່ງເປັນຜູ້ນຳແລະເປັນທີ່ນັບຖືສູງສຸດ।

Verse 170

धन्यो यक्षः पूर्णभद्रो धन्या कांचनकुंडला । ययोर्जठरपीठेभूर्दंडपाणे महामते

ຍັກສະ ປູຣະນະພັດຣະ ເປັນຜູ້ມີພອນ, ແລະ ກາຍັນຈະນະກຸນຑະລາ ກໍມີພອນ; ໂອ ດັນຑະປານີ ຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່, ແຜ່ນດິນໂລກຍັງອາໄສຢູ່ເທິງບ່ອນນັ່ງແຫ່ງທ້ອງຂອງທ່ານທັງສອງນັ້ນ.

Verse 217

धिगेतत्सौधसौंदर्यं धिगेतद्धनसंचयम् । विनापत्यं प्रियतमे जीवितं च धिगावयोः

ຈົ່ງດູຖູກຄວາມງາມແຫ່ງຄະຫາສະນາ, ຈົ່ງດູຖູກການສະສົມຊັບ; ໂອ ຜູ້ຮັກ, ຖ້າບໍ່ມີລູກ—ແມ່ນແຕ່ຊີວິດຂອງເຮົາທັງສອງກໍຄວນດູຖູກ.