Adhyaya 31

Verse 1

अगस्त्य उवाच । सर्वज्ञ हृदयानंद स्कंदस्कंदित तारक । न तृप्तिमधिगच्छामि शृण्वन्वाराणसीकथाम्

ອະກັດສະຕະຍະກ່າວວ່າ: ໂອ້ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ ຄວາມປິຕິແຫ່ງໃຈ ໂອ້ຕາຣະກະຜູ້ທີ່ສະກັນດະສັນລະເສີນ! ເມື່ອຟັງກະຖາອັນສັກສິດແຫ່ງວາຣານະສີ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍອິ່ມໃຈເລີຍ।

Verse 2

अनुग्रहो यदि मयि योग्योस्मि श्रवणे यदि । तदा कथय मे नाथ काश्यां भैरव संकथाम्

ຖ້າພຣະອົງຈະໂປດປະທານພຣະເມດຕາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຖ້າຂ້າພະເຈົ້າສົມຄວນຈະຟັງ ແລ້ວໂອ້ນາຖາ ຂໍພຣະອົງເລົ່າກະຖາອັນສັກສິດແຫ່ງໄພຣະວະໃນກາສີໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງ।

Verse 3

कोसौ भैरवनामात्र काशिपुर्यां व्यवस्थितः । किं रूपमस्य किं कर्म कानि नामानि चास्य वै

ໄພຣະວະນັ້ນແມ່ນໃຜ ຜູ້ປະທັບຢູ່ໃນນະຄອນກາສີ? ຮູບລັກຂອງພຣະອົງເປັນແນວໃດ ພຣະກິດຂອງພຣະອົງແມ່ນຫຍັງ ແລະນາມຂອງພຣະອົງມີຫຍັງແນ່?

Verse 4

कथमाराधितश्चैव सिद्धिदः साधकस्य वै । आराधितः कुत्र काले क्षिप्रं सिद्ध्यति भैरवः

ຄວນອາຣາທະນາພຣະອົງແນວໃດ—ຜູ້ປະທານສິດທິແກ່ຜູ້ປະຕິບັດ? ເມື່ອບູຊາໄພຣະວະ ທີ່ໃດ ແລະໃນການໃດ ພຣະອົງຈຶ່ງປະທານຄວາມສໍາເລັດໄດ້ໄວ?

Verse 5

स्कंद उवाच । वाराणस्यां महाभाग यथा ते प्रेम वर्तते । तथा न कस्यचिन्मन्ये ततो वक्ष्याम्यशेषतः

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ຂ້າບໍ່ເຫັນວ່າຜູ້ໃດຈະມີຄວາມຮັກຕໍ່ວາຣານະສີເທົ່າທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນຂ້າຈະອະທິບາຍໃຫ້ທ່ານຢ່າງຄົບຖ້ວນ ບໍ່ໃຫ້ຂາດຕົກບົກພ່ອງ.

Verse 6

प्रादुर्भावं भैरवस्य महापातकनाशनम् । यच्छ्रुत्वा काशिवासस्य फलं निर्विघ्रमाप्नुयात्

ການປາກົດພຣະໄພຣະວະເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບໃຫຍ່. ຜູ້ໃດໄດ້ຟັງ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງການຢູ່ກາສີ ໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກ.

Verse 7

पाणिभ्यां परितः प्रपीड्य सुदृढं निश्चोत्य निश्चोत्य च ब्रह्मांडं सकलं पचेलिमरसालोच्चैः फलाभं मुहुः । पायंपायमपायतस्त्रिजगतीमुन्मत्तवत्तै रसैर्नृत्यंस्तांडवडंबरेण विधिनापायान्महाभैरवः

ດ້ວຍສອງມືບີບກົດຮອບດ້ານຢ່າງແນ່ນຫນາ ແລ້ວຄັ້ນຊ້ຳໆອີກແລ້ວອີກ, ມະຫາໄພຣະວະປານດັ່ງສະກັດແລະ “ປຸງ” ໄຂ່ຈັກກະວານທັງມວນ ດຶງເອົາແກ່ນສານອອກມາເລື້ອຍໆ ດຸດດັ່ງນ້ຳຫມາກໄມ້ສຸກທີ່ເຂັ້ມຂົນ. ພຣະອົງດື່ມແລ້ວດື່ມອີກນ້ຳອະມຣິດອັນເຮັດໃຫ້ເຄລິ້ມນັ້ນ ແລ້ວຟ້ອນລຳ—ຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ—ດ້ວຍການສະແດງຕານດະວະອັນກຶກກ້ອງ ຈົນສາມໂລກເມົາມົນສັ່ນໄຫວ.

Verse 8

कुंभयोने न वेत्त्येव महिमानं महेशितुः । चतुर्भजोपि वैकुंठश्चतुर्वक्त्रोपि विश्वकृत्

ແມ່ນແຕ່ກຸມພະໂຍນິ (ອະກັດສະຕະ) ກໍບໍ່ຮູ້ແທ້ຖືກເຖິງມະຫິມາຂອງມະເຫສະວະຣະ. ແມ່ນແຕ່ພຣະວິສະນຸຜູ້ມີສີ່ກອນໃນໄວກຸນຖະ ແລະພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີສີ່ໜ້າ ຜູ້ສ້າງໂລກ ກໍບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

Verse 9

न चित्रमत्र भूदेव भवमाया दुरत्यया । तया संमोहिताः सर्वे नावयंत्यपि तं परम्

ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງໜ້າປະຫລາດ ໂອ ພູເທວະ; ມາຍາຂອງພະພະວະ (ພຣະສິວະ) ຂ້າມພົ້ນໄດ້ຍາກຍິ່ງ. ເມື່ອຖືກມາຍານັ້ນຫຼອກລວງ ສັດທັງປວງຈຶ່ງບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈພຣະສະພາວະສູງສຸດນັ້ນໄດ້.

Verse 10

वेदयेद्यदिचात्मानं स एव परमेश्वरः । तदा विंदंति ब्रह्माद्याः स्वेच्छयैव न तं विदुः

ຖ້າຜູ້ໃດຮູ້ແຈ້ງອາດມັນ (ຕົນແທ້) ຢ່າງແທ້ຈິງ ຜູ້ນັ້ນເອງແມ່ນພຣະປະເມສະວອນ. ເມື່ອນັ້ນແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ ຈຶ່ງ ‘ພົບ’ ສັດຈະນັ້ນ; ດ້ວຍແຕ່ຄວາມປາດຖະນາຂອງຕົນ ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ພຣະອົງໄດ້।

Verse 11

स सर्वगोपि नेक्ष्येत स्वात्मारामो महेश्वरः । देववद्बुध्यते मूढैरतीतो यो मनोगिराम्

ພຣະມະເຫສະວອນນັ້ນ ຖືກປົກປິດດ້ວຍອາວະຣະນະທັງປວງ ຈຶ່ງບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນ; ພຣະອົງຊື່ນບານໃນອາດມັນຂອງພຣະອົງເອງ. ແຕ່ຄົນໂງ່ກັບເຂົ້າໃຈພຣະອົງເປັນພຽງ ‘ເທວະ’ ທັງທີ່ພຣະອົງເຫນືອຈິດແລະວາຈາ.

Verse 12

पुरा पितामहं विप्र मेरुशृंगे महर्षयः । प्रोचुः प्रणम्य लोकेशं किमेकं तत्त्वमव्ययम्

ໂອ ພຣາຫມັນ! ໃນການກ່ອນ ທີ່ຍອດພູເມຣຸ ບັນດາມະຫາຣິສີໄດ້ກົດກາບນົບນ້ອມພຣະໂລເກສະວອນ ແລ້ວທູນຖາມວ່າ: “ຕັດຕະວະອັນດຽວ ທີ່ບໍ່ເສື່ອມສູນ ແມ່ນຫຍັງ?”

Verse 13

समा यया महेशस्य मोहितो लोकसंभवः । अविज्ञाय परं भावमात्मानं प्राह वर्पिणम्

ດ້ວຍມາຍານັ້ນເອງ ທີ່ມີອຳນາດຫຼອກລວງເທົ່າທຽມ ຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດໂລກຄືພຣະພຣະຫມາ ຈຶ່ງຖືກຫຼົງມົວຕໍ່ພຣະມະເຫສະວອນ. ບໍ່ຮູ້ພາວະສູງສຸດ ຈຶ່ງກ່າວຕົນເອງວ່າເປັນຜູ້ມີຮ່າງ (ສູງສຸດ).

Verse 14

जगद्योनिरहं धाता स्वयंभूरेक ईश्वरः । अनादिमदहं ब्रह्म मामनर्च्य न मु च्यते

“ຂ້າແມ່ນຍອນີ (ຕົ້ນກຳເນີດ) ຂອງໂລກ; ຂ້າແມ່ນຜູ້ທຳນຸບຳລຸງ, ເກີດຂຶ້ນໂດຍຕົນເອງ (Svayambhū), ເປັນອີສະວອນອົງດຽວ. ຂ້າແມ່ນພຣະພຣະຫມັນອັນບໍ່ມີຕົ້ນ—ບໍ່ບູຊາຂ້າ ຍ່ອມບໍ່ໄດ້ມຸກຕິ.”

Verse 15

प्रवर्तको हि जगतामहमेको निवर्तकः । नान्यो मदधिकः सत्यं कश्चित्कोपि सुरोत्तमाः

ເຮົາແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຜູ້ກະຕຸ້ນໂລກທັງປວງ ແລະເຮົາແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຜູ້ຖອນຄືນມັນ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ໂອ ເທວະຜູ້ປະເສີດ ບໍ່ມີໃຜສູງກວ່າເຮົາເລີຍ.

Verse 16

तस्यैवं ब्रुवतो धातुः क्रतुर्नारायणांशजः । प्रोवाच प्रहसन्वाक्यं रोषताम्रविलोचनः

ເມື່ອລາວເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ກຣະຕຸ ຜູ້ເປັນທາຕຣິ—ຜູ້ສ້າງທີ່ເກີດຈາກສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງນາຣາຍະນະ—ກໍຫົວເຮາະ ແລ້ວຕອບດ້ວຍຖ້ອຍຄຳ ດວງຕາແດງດັ່ງທອງແດງເນື່ອງຈາກໂທສະ.

Verse 17

अविज्ञाय परं तत्त्वं किमेतत्प्रतिपाद्यते । अज्ञानं योगयुक्तस्य न चैतदुचितं तव

ໂດຍບໍ່ຮູ້ແຈ້ງຕັດຕະວະອັນສູງສຸດ ເຈົ້າຈະພະຍາຍາມສ້າງຕັ້ງສິ່ງໃດຢູ່? ຄວາມອະວິຊາບໍ່ຄວນແກ່ຜູ້ປະກອບດ້ວຍໂຍຄະ—ແລະກໍບໍ່ເໝາະກັບເຈົ້າເຊັ່ນກັນ.

Verse 18

अहं कर्ता हि लोकानां यज्ञो नारायणः परः । न मामनादृत्य विधे जीवनं जगतामज

ເຮົານີ້ແຫຼະເປັນຜູ້ກະທຳໃຫ້ໂລກທັງປວງເກີດຂຶ້ນ; ຍັຊະນະ (ຍັດ) ນັ້ນແມ່ນນາຣາຍະນະອັນສູງສຸດ. ໂອ ຜູ້ກຳນົດ, ໂອ ຜູ້ບໍ່ເກີດ, ຖ້າບໍ່ນົບນ້ອມເຮົາ ໂລກທັງປວງກໍບໍ່ອາດດຳລົງຊີວິດໄດ້.

Verse 19

अहमेव परं ज्योतिरहमेव परा गतिः । मत्प्रेरितेन भवता सृष्टिरेषा विधीयते

ເຮົາແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນແສງສະຫວ່າງອັນສູງສຸດ; ເຮົາແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນຄະຕິອັນສູງສຸດ. ດ້ວຍເຈົ້າ—ຜູ້ຖືກເຮົາດົນໃຈ—ການສ້າງນີ້ຈຶ່ງຖືກກະທຳໃຫ້ເກີດຂຶ້ນ.

Verse 20

एवं विप्र कृतौ मोहात्परस्परजयैषिणौ । पप्रच्छतुः प्रमाणज्ञानागमांश्चतुरोपि तौ

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນ ທັງສອງນັ້ນຖືກມໍຫະຫຼອກລວງ ແລະປາຖະໜາຈະຊະນະກັນ ຈຶ່ງຖາມເຖິງອໍານາດຮັບຮອງສີ່ປະການ: ວິທີໄດ້ມາຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກຕ້ອງ (ປຣະມານ), ຍານແທ້ ແລະ ອາຄົມ/ອາກະມະປະເພນີສັກສິດທີ່ສືບທອດມາ।

Verse 21

विधिक्रतू ऊचतुः । वेदाः प्रमाणं सर्वत्र प्रतिष्ठां परमामिताः । यूयमेव न संदेहः किं तत्त्वं प्रतितिष्ठत

ວິທິ ແລະ ກຣະຕຸ ກ່າວວ່າ: “ພຣະເວດເປັນປຣະມານທົ່ວທຸກແຫ່ງ ເປັນຖານສູງສຸດອັນຫາປະມານບໍ່ໄດ້। ທ່ານທັງຫຼາຍເອງ ໂອ ສຣຸຕິ ແມ່ນນັ້ນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ। ທ່ານຕັ້ງມັ່ນຢູ່ໃນຕັດຕະວະໃດເປັນທີ່ສຸດ?”

Verse 22

श्रुतय ऊचुः । यदि मान्या वयं देवौ सृष्टिस्थितिकरौ विभू । तदा प्रमाणं वक्ष्यामो भवत्संदेहभेदकम्

ສຣຸຕິທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ຖ້າທ່ານທັງສອງ ໂອ ຜູ້ມີອໍານາດ—ຜູ້ກະທໍາການສ້າງ ແລະ ການດໍາລົງຮັກສາ—ໃຫ້ກຽດແກ່ພວກເຮົາ ແລ້ວ ພວກເຮົາຈະປະກາດປຣະມານອັນແທ້ ທີ່ຈະຕັດຄວາມສົງໄສຂອງທ່ານໃຫ້ຂາດ”

Verse 23

श्रुत्युक्तमिदमाकर्ण्य प्रोचतुस्तौ श्रुतीः प्रति । युष्मदुक्तं प्रमाणं नौ किं तत्त्वं सम्यगुच्यताम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງສຣຸຕິແລ້ວ ທັງສອງຈຶ່ງຕອບຕໍ່ສຣຸຕິວ່າ: “ປຣະມານທີ່ທ່ານກ່າວນັ້ນ ຂໍຈົ່ງບອກແກ່ພວກເຮົາ; ຕັດຕະວະແທ້ແມ່ນຫຍັງ ຂໍຈົ່ງປະກາດໃຫ້ຖືກຕ້ອງ”

Verse 24

ऋगुवाच । यदंतःस्थानि भूतानि यतः सर्वं प्रवर्तते । यदाहुस्तत्परं तत्त्वं स रुद्रस्त्वेक एव हि

ຣິກກ່າວວ່າ: “ສິ່ງທີ່ສັດທັງປວງສະຖິດຢູ່ພາຍໃນ ແລະທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງເກີດອອກຈາກນັ້ນ—ສິ່ງນັ້ນທີ່ເຂົາເອີ້ນວ່າ ຕັດຕະວະສູງສຸດ ແມ່ນ ຣຸທຣະ; ແທ້ຈິງ ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນອົງດຽວ”

Verse 25

यजुरुवाच । यो यज्ञैरखिलैरीशो योगेन च समिज्यते । येन प्रमाणं हि वयं स एकः सर्वदृक्छिवः

ຢະຊຸຣ ກ່າວວ່າ: ພຣະເຈົ້າອົງດຽວນັ້ນ ຖືກບູຊາດ້ວຍຍັດຍາທັງປວງ ແລະດ້ວຍໂຍຄະ. ພຣະອົງແມ່ນມາດຕະຖານແຫ່ງຍານທີ່ແທ້ສໍາລັບພວກເຮົາ; ພຣະສິວະຜູ້ເຫັນທົ່ວທຸກສິ່ງ।

Verse 26

सामोवाच । येनेदं भ्रश्यते विश्वं योगिभिर्यो विचिंत्यते । यद्भासा भासते विश्वं स एकस्त्र्यंबकः परः

ສາມະ ກ່າວວ່າ: ໂດຍພຣະອົງ ຈັກກະວານນີ້ລົງສູ່ການລະລາຍ; ພຣະອົງທີ່ໂຍຄີທັງຫຼາຍພິຈາລະນາ. ໂດຍລັດສະໝີຂອງພຣະອົງ ໂລກທັງປວງຈຶ່ງສ່ອງສະຫວ່າງ—ພຣະຕຣິຍັມບະກະຜູ້ສູງສຸດອົງດຽວ।

Verse 27

अथर्वोवाच । यं प्रपश्यंति देवेशं भक्त्यानुग्रहिणो जनाः । तमाहुरेकं कैवल्यं शंकरं दुःखतस्करम्

ອະຖັຣວະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ຄົນທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຄຣະຫະດ້ວຍພັກຕິ ຍ່ອມເຫັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ ສັງກະຣະອົງດຽວແມ່ນໄກວັລຍະເອງ—ເປັນ “ໂຈນ” ຜູ້ລັກເອົາຄວາມທຸກໄປ।

Verse 28

श्रुतीरितं निशम्येत्थं तावतीव विमोहितौ । स्मित्वाहतुः क्रतु विधीमोहाध्येनांकितौ मुने

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາທີ່ສຣຸຕິກ່າວໄວ້ແບບນັ້ນ ທັງສອງຍິ່ງຫຼົງງົງຫນັກຂຶ້ນ. ແລ້ວພວກເຂົາຍິ້ມແລະກ່າວ—ໂອ ມຸນີ—ຍັງຖືກປະທັບດ້ວຍມົວເມົາເກືອບລະບຽບພິທີຍັດຍາ।

Verse 29

कथं प्रमथनाथोसौ रममाणो निरंतरम् । दिगंबरः पितृवने शिवया धूलिधूसरः

“ພຣະນາຖແຫ່ງພຣະມະຖະນັ້ນ ຈະສະໜຸກສະໜານບໍ່ຂາດສາຍໄດ້ແນວໃດ—ເປັນດິຄັມບະຣະ (ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍທິດ), ຢູ່ໃນປິຕຣິວະນະ ປ່າປະຊາສົບ, ພ້ອມພຣະສິວາ, ແລະຫມອກເທົ່າດ້ວຍຝຸ່ນ?”

Verse 30

विटंकवेशो जटिलो वृषगोव्यालभूषणः । परं ब्रह्मत्वमापन्नः क्व च तत्संगवर्जितम्

ສວມເຄື່ອງປະດັບແປກປະຫຼາດ ຜົມຈະຕາ ປະດັບດ້ວຍງົວຜູ້ ງົວ ແລະນາກ—ພຣະອົງບັນລຸພຣະພຣົມັນສູງສຸດໄດ້ແນວໃດ ແລະຍັງຄົງພົ້ນຈາກຄວາມຍຶດຕິດໂດຍສິ້ນເຊີງແນວໃດ?

Verse 31

तदुदीरितमाकर्ण्य प्रणवात्मा सनातनः । अमूर्तो मूर्तिमान्भूत्वा हसमान उवाच तौ

ເມື່ອຊົງຟັງຖ້ອຍຄໍາທີ່ເຂົາເວົ້າ ຜູ້ນິລັນດອນຜູ້ມີສະພາວະເປັນປຣະນະວະ—ແມ່ນແຕ່ໄຮ້ຮູບ—ກໍຮັບຮູບຂຶ້ນ ແລ້ວຍິ້ມກ່າວກັບທັງສອງ

Verse 32

प्रणव उवाच । न ह्येष भगवाञ्छक्त्या स्वात्मनो व्यतिरिक्तया । कदाचिद्रमते रुद्रो लीलारूपधरो हरः

ປຣະນະວະກ່າວວ່າ: “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ປະເສີດນີ້ ບໍ່ເຄີຍຊື່ນຊົມດ້ວຍພະລັງອໍານາດທີ່ແຍກຈາກພຣະອາຕະມັນຂອງພຣະອົງເລີຍ; ຣຸທຣະ—ຫະຣະ—ຮັບຮູບພຽງເພື່ອລີລາເທວະ.”

Verse 33

असौ हि भगवानीशः स्वयंज्योतिः सनातनः । आनंदरूपा तस्यैषा शक्तिर्नागंतुकी शिवा

ເພາະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອີສະນັ້ນ ເປັນນິລັນດອນ ແລະເປັນແສງສະຫວ່າງດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ສິວາ—ພະລັງຂອງພຣະອົງ—ເປັນອານັນທະ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາພາຍຫຼັງ ຫຼືໄດ້ມາໃໝ່

Verse 34

इत्येवमुक्तेपि तदा मखमूर्तेरजस्य हि । नाज्ञानमगमन्नाशं श्रीकंठस्यैव मायया

ແມ່ນແຕ່ຈະກ່າວແບບນັ້ນແລ້ວ ໃນເວລານັ້ນ ອະວິຊາຂອງຜູ້ບໍ່ເກີດ—ຜູ້ມີຮູບເປັນຍັດຍະ—ກໍບໍ່ສິ້ນໄປ ເພາະເປັນດ້ວຍມາຍາຂອງສຣີກັນຖະເທົ່ານັ້ນ

Verse 35

प्रादुरासीत्ततो ज्योतिरुभयोरंतरे महत् । पूरयन्निजया भासा द्यावाभूम्योर्यदंतरम्

ແລ້ວມີແສງສະຫວ່າງອັນໃຫຍ່ຫຼວງປາກົດຂຶ້ນລະຫວ່າງທັງສອງ ແລະເຕີມເຕັມດ້ວຍລັດສະໝີຂອງຕົນ ທົ່ວຊ່ອງວ່າງລະຫວ່າງຟ້າແລະດິນ

Verse 36

ज्योतिर्मंडलमध्यस्थो ददृशे पुरुषाकृतिः । प्रजज्वालाथ कोपेन ब्रह्मणः पंचमं शिरः

ໃນກາງວົງແຫ່ງແສງນັ້ນ ເຫັນຮູບຮ່າງຄ້າຍມະນຸດ; ແລ້ວດ້ວຍຄວາມໂກດ ຫົວທີຫ້າຂອງພຣະພຣະຫມາກໍລຸກໂພງດັ່ງໄຟ

Verse 37

आवयोरंतरं कोसौ बिभृयात्पुरुषाकृतिम् । विधिः संभावयेद्यावत्तावत्स हि विलोकितः

“ໃນຊ່ອງວ່າງລະຫວ່າງພວກເຮົາສອງ ໃຜຈະຮັບຮູບຄ້າຍມະນຸດໄດ້?”—ຕາມທີ່ພຣະພຣະຫມາ (ວິທີ) ຄິດພິຈາລະນາຢູ່ ພຣະອົງກໍຈ້ອງມອງອັດສະຈັນນັ້ນຢູ່ຕະຫຼອດ

Verse 38

स्रष्टा क्षणेन च महान्पुरुषो नीललोहितः । त्रिशूलपाणिर्भालाक्षो नागोडुपविभूषणः

ແລະໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ ມະຫາບຸລຸດນາມ ນີລະໂລຫິຕ ກໍປາກົດ—ຖືຕຣິສູນໃນມື ມີດວງຕາຢູ່ຫນ້າຜາກ ແລະປະດັບດ້ວຍນາກແລະຈັນທຣາ

Verse 39

हिरण्यगर्भस्तं प्राह जाने त्वां चंद्रशेखरम् । भालस्थलान्ममपुरा रुद्रः प्रादुरभूद्भवान्

ຫິຣັນຍະຄັຣພະ (ພຣະພຣະຫມາ) ກ່າວກັບທ່ານວ່າ: “ເຮົາຮູ້ຈັກທ່ານນາມ ຈັນທຣະເສຂະຣະ; ໃນກາລກ່ອນ ທ່ານເຄີຍປາກົດເປັນ ຣຸທຣະ ຈາກບ່ອນໜ້າຜາກຂອງເຮົາ”

Verse 40

रोदनाद्रुद्रनामापि योजितोसि मया पुरा । मामेव शरणं याहि पुत्र रक्षां करोमि ते

ເນື່ອງຈາກການຮ້ອງໄຫ້ (ໂຣດນະ) ໃນກ່ອນນັ້ນ ຂ້າເຄີຍຕັ້ງນາມໃຫ້ເຈົ້າວ່າ ‘ຣຸດຣະ’ ດ້ວຍ. ລູກເອີຍ ຈົ່ງມາພຶ່ງພາຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ; ຂ້າຈະຄຸ້ມຄອງເຈົ້າ.

Verse 41

अथेश्वरः पद्मयोनेः श्रुत्वा गर्ववतीं गिरम् । सकोपतः समुत्पाद्य पुरुषं भैरवाकृतिम्

ຕໍ່ມາ ພຣະອີສະວະຣະ ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາອວດອ້າງຂອງຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ພຣະພຣົມ) ກໍເກີດພຣະພິໂຣດ ແລະອຸບັດບຸລຸດຜູ້ມີຮູບເປັນໄກລະໄພຣະວະ

Verse 42

प्राह पंकजजन्मासौ शास्यस्ते कालभैरव । कालवद्राजसे साक्षात्कालराजस्ततो भवान्

ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ພຣະພຣົມ) ກ່າວວ່າ: “ໂອ ກາລະໄພຣະວະ ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ລົງໂທດ. ເຈົ້າປົກຄອງດຸດດັ່ງ ‘ກາລະ’ ເອງ; ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າແມ່ນກາລະຣາຊາໂດຍແທ້.”

Verse 43

विश्वं भर्तुं समर्थोऽसि भरणाद्भैरवः स्मृतः । त्वत्तो भेष्यति कालोपि ततस्त्वं कालभैरवः

ເຈົ້າສາມາດຄ້ຳຈຸນສາກົນໄດ້; ເນື່ອງຈາກການຄ້ຳຈຸນ (ພະຣະນະ) ຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳນາມວ່າ ‘ໄພຣະວະ’. ແມ່ນແຕ່ກາລະ (ເວລາ) ຍັງຢ້ານເຈົ້າ; ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າແມ່ນ ‘ກາລະໄພຣະວະ’.

Verse 44

आमर्दयिष्यति भवांस्तुष्टो दुष्टात्मनो यतः । आमर्दक इति ख्याति ततः सर्वत्र यास्यति

ເນື່ອງຈາກເມື່ອເຈົ້າພໍໃຈ ເຈົ້າຈະບົດຂີ້ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ; ດັ່ງນັ້ນກຽດຕິຄຸນຂອງເຈົ້າຈະແຜ່ໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງໃນນາມ ‘ອາມັຣດະກະ’.

Verse 45

यतः पापानि भक्तानां भक्षयिष्यति तत्क्षणात् । पापभक्षण इत्येव तव नाम भविष्यति

ເນື່ອງຈາກທ່ານຈະກືນກິນບາບຂອງຜູ້ມີພັກດີໃນທັນທີນັ້ນ ດັ່ງນັ້ນນາມຂອງທ່ານຈະເປັນ ‘ປາປະພັກຊະນະ’—ຜູ້ກືນບາບ—ແທ້ໆ

Verse 46

या मे मुक्तिपुरी काशी सर्वाभ्योपि गरीयसी । आधिपत्यं च तस्यास्ते कालराज सदैव हि

ກາສີ—ນະຄອນແຫ່ງໂມກສະຂອງເຮົາ ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານະຄອນທັງປວງ—ເທິງກາສີນັ້ນ ໂອ ກະສັດແຫ່ງການເວລາ ອຳນາດຂອງທ່ານຈະຕັ້ງຢູ່ຕະຫຼອດໄປ

Verse 47

तत्र ये पापकर्तारस्तेषां शास्ता त्वमेव हि । शुभाशुभं न तत्कर्म चित्रगुप्तो लिखिष्यति

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ໃດເຮັດບາບ ຜູ້ລົງໂທດເຂົາມີແຕ່ທ່ານເທົ່ານັ້ນ; ແລະໃນທຳນັ້ນ ຈິດຣະຄຸບຕະ ຈະບໍ່ບັນທຶກກຳນັ້ນວ່າດີຫຼືຊົ່ວ

Verse 48

एतान्वरान्प्रगृह्याऽथ तत्क्षणात्कालभैरवः । वामांगुलिनखाग्रेण चकर्त च शिरो विधेः

ເມື່ອຮັບພອນເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ ໃນທັນທີນັ້ນ ກາລະໄພຣະວະ ໃຊ້ປາຍເລັບຂອງນິ້ວມືຊ້າຍ ຕັດຂາດສີສະຂອງວິທາຕຣຶ (ພຣະພຣົມ)

Verse 49

यदंगमपराध्नोति कार्यं तस्यैव शासनम् । अतो येन कृता निंदा तच्छिन्नं पचमं शिरः

ອະວະຍະວະໃດກໍ່ຄວາມຜິດ ການລົງໂທດພຶງຕົກແກ່ອະວະຍະວະນັ້ນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ ເນື່ອງຈາກການນິນທາເກີດຈາກມັນ ຫົວທີ່ຫ້າຈຶ່ງຖືກຕັດຂາດ

Verse 50

यज्ञमूर्तिधरो विष्णुस्ततस्तुष्टाव शंकरम् । भीतो हिरण्यगर्भोपि जजाप शतरुद्रियम्

ແລ້ວພຣະວິສນຸ ຜູ້ຊົງຮູບແຫ່ງຍັດຍະ ໄດ້ສັນລະເສີນພຣະສັງກະຣະ; ແລະ ຮິຣັນຍະຄັຣພະ (ພຣະພຣົມ) ກໍດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ໄດ້ຈັບຈິດສວດ «ຊະຕະຣຸທຣີຍະ»।

Verse 51

आश्वास्य तौ महादेवः प्रीतः प्रणतवत्सलः । प्राह स्वां मूर्तिमपरां भैरवं तं कपर्दिनम्

ເມື່ອຊົງປອບໃຈທັງສອງແລ້ວ ພຣະມະຫາເທວະ—ຜູ້ຊົງເມດຕາຕໍ່ຜູ້ກ້ມກາບ—ກໍຊົງປິຕິ ແລະຕັດກັບ ພຣະໄພຣະວະ ອັນເປັນຮູບປາກົດອື່ນຂອງພຣະອົງ ຄື ກະປັຣດິນ ຜູ້ມີຜົມມັດເປັນປອກ।

Verse 52

मान्योऽध्वरोसौ भवता तथा शतधृतिस्त्वयम् । कपालं वैधसं चापि नीललोहित धारय

ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເຄົາລົບຍັດຍະນັ້ນ ແລະເຄົາລົບ ຊະຕະທຶຣຕິ (ພຣະພຣົມ) ດ້ວຍ. ໂອ້ ນີລະໂລຫິຕ ຈົ່ງຖືກະໂຫຼກຂອງ ໄວທະສະ (ພຣະພຣົມ) ອີກດ້ວຍ।

Verse 53

ब्रह्महत्यापनोदाय व्रतं लोकाय दर्शयन् । चर त्वं सततं भिक्षां कापालव्रतमास्थितः । इत्युक्त्वांऽतर्हितो देवस्तेजोरूपस्तदा शिवः

ເພື່ອກຳຈັດບາບແຫ່ງການຂ້າພຣາຫມັນ (ພຣະຫມະຫັດຍາ) ແລະເພື່ອສະແດງພຣະຕະນີ້ໃຫ້ໂລກເຫັນ ເຈົ້າຈົ່ງພາຍໄປຂໍທານເປັນນິດ ດຳລົງຢູ່ໃນ «ກາປາລະວຣະຕະ». ເມື່ອຕັດດັ່ງນີ້ແລ້ວ ພຣະສິວະຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ກໍອັນຕະທານໄປ।

Verse 54

उत्पाद्य कन्यामेकां तु ब्रह्महत्येति विश्रुताम् । रक्तांबरधरां रक्तां रक्तस्रग्गंधलेपनाम्

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ບັງເກີດນາງສາວຜູ້ໜຶ່ງ ອັນໂດ່ງດັງນາມວ່າ «ພຣະຫມະຫັດຍາ»; ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າສີແດງ ກາຍກໍແດງ ປະດັບພວງມາລາສີແດງ ພ້ອມກິ່ນຫອມ ແລະເຄື່ອງທາຫອມ।

Verse 55

दंष्टाकरालवदनां ललज्जिह्वातिभीषणाम् । अंतरिक्षैकपादाग्रां पिबंतीं रुधिरं बहु

ລາວໄດ້ເຫັນນາງ—ໃບໜ້ານ່າສະພຶງດ້ວຍເຂົ້ຍທີ່ຍື່ນອອກ, ລີ້ນຫ້ອຍໄຫວຢ່າງນ່າຢ້ານ; ຢືນຢູ່ກາງອາກາດເທິງປາຍນິ້ວຕີນຂ້າງດຽວ ແລະດື່ມເລືອດຫຼາຍຫຼວງ।

Verse 56

कर्त्रीं कर्परहस्ताग्रां स्फुरत्पिंगोग्रतारकाम् । गर्जयंतीं महावेगां भैरवस्यापिभीषणाम्

ນາງຖືມີດຟັນ ແລະທີ່ປາຍມືມີກະໂຫຼກ; ດວງຕາສີນ້ຳຕານອອກເຫຼືອງສ່ອງວາບດຸຮ້າຍ. ນາງຮ້ອງຄຳຮາມດ້ວຍແຮງມະຫາສານ ນ່າຢ້ານແມ່ນແຕ່ພຣະໄພຣະວະ

Verse 57

यावद्वाराणसीं दिव्यां पुरीमेष गमिष्यति । तावत्त्वं भीषणे कालमनुगच्छोग्ररूपिणि

‘ຕາບໃດທີ່ເຂົາຍັງເດີນທາງໄປສູ່ນະຄອນທິບພະ ວາຣານະສີ, ຕາບນັ້ນແຫຼະ ເຈົ້າ—ໂອ ຜູ້ນ່າຢ້ານຜູ້ມີຮູບອັນດຸຮ້າຍ—ຈົ່ງຕາມເຂົາໄປ ໃຫ້ກາລະຄືກັນກັບເຂົາ’

Verse 58

सर्वत्र ते प्रवेशोस्ति त्यक्त्वा वाराणसीं पुरीम् । नियोज्यतामिति शिवोप्यंतर्धानं गतस्ततः

‘ທຸກແຫ່ງເຈົ້າເຂົ້າໄດ້ ແຕ່ຍົກເວັ້ນນະຄອນ ວາຣານະສີ; ຈົ່ງຖືກກຳນົດຕາມນີ້’ ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະສິວະກໍອັນຕະທານຫາຍໄປ

Verse 59

तत्सान्निध्याद्भैरवोपि कालोभूत्कालकालतः । स देवदेववाक्येन बिभ्रत्कापालिकं व्रतम्

ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງຄວາມໃກ້ຊິດນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ພຣະໄພຣະວະກໍກາຍເປັນ ກາລະ—ກາລະເໜືອກາລະ (ມໍລະນະເໜືອມໍລະນະ). ດ້ວຍການນອບນ້ອມຕໍ່ພຣະວາຈາແຫ່ງເທວະເໜືອເທວະ ພຣະອົງໄດ້ຖືວຣະຕະ ກາປາລິກະ

Verse 60

कपालपाणिर्विश्वात्मा चचार भुवनत्रयम् । नात्याक्षीच्चापि तं देवं ब्रह्महत्या सुदारुणा

ຖືກະໂຫຼກໄວ້ໃນມື ພຣະອາດມັນສາກົນໄດ້ຈາລິກໄປທົ່ວໄຕໂລກ; ແຕ່ບາບ «ພຣະຫມະຫັດຕະຍາ» ອັນນ່າສະພຶງຍິ່ງນັ້ນກໍບໍ່ລະທິ້ງພຣະອົງ.

Verse 61

सत्यलोकेपि वैकुंठे महेंद्रादि पुरीष्वपि । त्रिजगत्पतिरुग्रोपि व्रती त्रिजगतीश्वरः

ແມ່ນແຕ່ໃນສັດຕະຍະໂລກ ແມ່ນແຕ່ໃນໄວກຸນຖ໌ ແລະແມ່ນແຕ່ໃນນະຄອນຂອງມະເຫນທຣາແລະອື່ນໆ—ພຣະອົງຜູ້ດຸດັນ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໄຕໂລກ ຍັງຄົງຮັກສາພຣົດ ເປັນອິດສະວອນແຫ່ງສາມພົບ.

Verse 62

प्रतितीर्थं भ्रमन्नापि विमुक्तो ब्रह्महत्यया

ແມ່ນແຕ່ຈາລິກໄປຈາກທີຣຖະໜຶ່ງສູ່ທີຣຖະໜຶ່ງ ກໍຍັງບໍ່ພົ້ນຈາກບາບ «ພຣະຫມະຫັດຕະຍາ».

Verse 63

अनेनैवानुमानेन महिमा त्ववगम्यताम् । ब्रह्महत्यापनोदिन्याः काश्याः कलशसंभव

ດ້ວຍອະນຸມານນີ້ເອງ ຈົ່ງເຂົ້າໃຈມະຫິມາແຫ່ງກາສີ ໂອ ຜູ້ເກີດຈາກຄະລະສະ (ກະລະສະສຳພະວະ); ເພາະນາງເປັນຜູ້ກຳຈັດບາບ «ພຣະຫມະຫັດຕະຍາ».

Verse 64

संति तीर्थान्यनेकानि बहून्यायतनानि च । अधि त्रिलोकिनो काश्याः कलामर्हंति षोडशीम्

ມີທີຣຖະຫຼາຍຢ່າງ ແລະມີສະຖານສັກສິດຫຼາຍປະການ; ແຕ່ເມື່ອທຽບກັບກາສີຜູ້ໄດ້ຮັບການນະມັດສະການໃນໄຕໂລກ ພວກນັ້ນໄດ້ພຽງແຕ່ໜຶ່ງໃນສິບຫົກສ່ວນເທົ່ານັ້ນ.

Verse 65

तावद्गर्जंति पापानि ब्रहत्यादिकान्यलम् । यावन्नाम न शृण्वंति काश्याः पापाचलाशनेः

ຕາບໃດທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຍິນນາມແຫ່ງກາສີ—ວັດຊະຣະຜ່າທຳລາຍພູເຂົາແຫ່ງບາບ—ຕາບນັ້ນບາບໃຫຍ່ໆ ເລີ່ມຈາກພຣະຫມະຫັດຍາ ຍັງຄຳຮ້ອງກຶກກ້ອງຢູ່

Verse 66

प्रमथैः सेव्यमानोऽयं त्रिलोकीं विचरन्हरः । कापालिको ययौ देवो नारायणनिकेतनम्

ພຣະຫຣະ ຜູ້ຖືກປຣະມະຖະທັງຫຼາຍປະນົມບູຊາ ແລະປະຄອງຮັບໃຊ້ ໄດ້ທ່ອງໄປໃນໄຕຣໂລກ ໃນຮູບຂອງກາປາລິກະ ແລ້ວໄປສູ່ນິເກຕັນອັນທິບຂອງນາຣາຍະນະ

Verse 67

अथायांतं महाकालं त्रिनेत्रं सर्पकुंडलम् । महादेवांशसंभूतं भैरवं भीषणाकृतिम्

ແລ້ວມະຫາການກໍມາຮອດ—ຜູ້ມີສາມເນດ ປະດັບຕຸ້ມຫູເປັນງູ—ໄພຣະວະຜູ້ມີຮູບອັນນ່າຢ້ານ ເກີດຈາກສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງມະຫາເທວະ

Verse 68

पपात दंडवद्भूमौ दृष्ट्वा तं गरुडध्वजः । देवाश्च मुनयश्चैव देवनार्यः समंततः

ເມື່ອເຫັນທ່ານນັ້ນ ພຣະຜູ້ມີທຸງກະຣຸດກໍລົງກຣາບດັ່ງທ່ອນໄມ້ລົງສູ່ພື້ນດິນ; ແລະຮອບດ້ານ ເທວະ ມຸນີ ແລະນາງເທວະ ກໍກຣາບລົງເຊັ່ນດຽວກັນ

Verse 69

निपेतुः प्रणिपत्यैनं प्रणतः कमलापतिः । शिरस्यंजलिमारोप्य स्तुत्वा बहुविधैः स्तवैः

ພວກເຂົາທັງຫມົດລົງກຣາບປຣະນິປາດຕໍ່ທ່ານນັ້ນ; ແລະກະມະລາປະຕິ (ພຣະວິດສະນຸ) ດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ໄດ້ຍົກອັນຊະລີໄວ້ເທິງສີສະ ແລ້ວສັນລະເສີນດ້ວຍສະໂຕຕຣະນານາປະເພດ

Verse 70

क्षीरोदमथनो तां प्राह पद्मालयां हरिः । प्रिये पश्याऽब्जनयने धन्याऽसि सुभगेनघे

ພຣະຫຣິ ຜູ້ກວນມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ ໄດ້ກ່າວແກ່ ປັດມາລະຍາ (ພຣະລັກສະມີ) ວ່າ: “ໂອ້ ຄົນຮັກ ຜູ້ມີດວງຕາດຸດດອກບົວ ຈົ່ງເບິ່ງ! ທ່ານຜູ້ມີສິຣິ ແລະບໍ່ມີບາບ ທ່ານແມ່ນຜູ້ມີພອນແທ້”

Verse 71

धन्योऽहं देवि सुश्रोणि यत्पश्यावो जगत्पतिम् । अयं धाता विधाता च लोकानां प्रभुरीश्वरः

“ໂອ້ ເທວີ ຜູ້ມີສະໂພກງາມ ຂ້າພະເຈົ້າກໍດີມີບຸນ ເພາະເຮົາໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ. ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ຄ້ຳຈຸນ ແລະຜູ້ກຳນົດ—ເປັນພຣະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ ອີສະວະຣະ ແລະເຈົ້ານາຍແຫ່ງໂລກທັງປວງ”

Verse 72

अनादिः शरणः शांतः परः षड्विंशसंमितः । सर्वज्ञः सर्वयोगीशः सर्वभूतैकनायकः

ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ ເປັນທີ່ພຶ່ງ ເປັນຜູ້ສະງົບ ເປັນພຣະສູງສຸດ—ນັບວ່າເກີນກວ່າຕັດຕະວະ 26. ພຣະອົງຮູ້ທຸກສິ່ງ ເປັນຈອມແຫ່ງໂຍຄີທັງປວງ ແລະເປັນຜູ້ນຳພຽງອົງດຽວຂອງສັດທັງຫມົດ”

Verse 73

सर्वभूतांतरात्माऽयं सर्वेषां सर्वदः सदा । यं विनिद्रा विनिःश्वासाः शांता ध्यानपरायणाः

ພຣະອົງແມ່ນອາດມັນພາຍໃນຂອງສັດທັງປວງ ແລະເປັນຜູ້ໃຫ້ທຸກສິ່ງແກ່ທຸກຄົນຢູ່ເສມອ. ພຣະອົງນີ້ແຫຼະທີ່ຜູ້ສະງົບ—ພົ້ນຈາກຄວາມເກີດຄ້ານ ແລະລົມຫາຍໃຈອັນກະສັບກະສ່າຍ—ແສວງຫາ ດ້ວຍໃຈອຸທິດໃນສະມາທິ

Verse 74

धिया पश्यंति हृदये सोयमद्य समीक्ष्यताम् । यं विदुर्वेदतत्त्वज्ञा योगिनो यतमानसाः

ພຣະອົງຜູ້ທີ່ເຂົາເຫັນໃນດວງໃຈດ້ວຍປັນຍາອັນບໍລິສຸດ—ຂໍໃຫ້ພຣະອົງນັ້ນໄດ້ປະຈັກຕໍ່ຕາໃນມື້ນີ້. ພຣະອົງຜູ້ທີ່ນັກຮູ້ສັດທຳແຫ່ງເວດ ແລະໂຍຄີຜູ້ຝຶກຈິດດີ ຮູ້ຈັກພຣະອົງ

Verse 76

यस्याख्यां ब्रुवतां नित्यं न देहः सोपि देहधृक् । यं दृष्ट्वा न पुनर्जन्म लभ्यते मानवैर्भुवि

ຜູ້ໃດທີ່ເອີ້ນນາມພຣະອົງເປັນນິດ ແມ່ນມີກາຍກໍດັ່ງບໍ່ຖືກກາຍຜູກມັດ. ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະອົງແລ້ວ ມະນຸດໃນໂລກບໍ່ໄດ້ເກີດຄືນອີກ.

Verse 77

सोयमायाति भगवांस्त्र्यंबकः शशिभूषणः । पुंडरीकदलायामे धन्येमेऽद्य विलोचने

ເບິ່ງເຖີດ—ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຕຣະຍັມບະກະ ຜູ້ປະດັບດ້ວຍຈັນທຣາ ກຳລັງເສດຈມາ. ມື້ນີ້ດວງຕານີ້ກວ້າງດັ່ງກີບບົວ; ຊ່າງເປັນມົງຄຸນແທ້.

Verse 78

धिग्धिक्पदं तु देवानां परं दृष्ट्वाऽत्र शंकरम् । लभ्यते यन्न निर्वाणं सर्वदुःखांतकृत्तु यत्

ອັບອາຍ ອັບອາຍ ແມ່ນແຕ່ຕຳແໜ່ງສູງສຸດຂອງເທວະດາ ຖ້າໄດ້ເຫັນພຣະສັງກະຣະຢູ່ນີ້ແລ້ວ ຍັງບໍ່ໄດ້ນິຣວານທີ່ດັບທຸກຂ໌ທັງປວງ.

Verse 79

देवत्वादशुभं किंचिद्देवलोके न विद्यते । दृष्ट्वापि सर्वदेवेशं यन्मुक्तिं न लभामहे

ໃນເທວະໂລກ ເນື່ອງຈາກຄວາມເປັນເທວະດາ ບໍ່ມີສິ່ງອັບມົງຄຸນໃດໆ. ແຕ່ເຖິງຈະໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ພວກເຮົາກໍຍັງບໍ່ໄດ້ມົກສະ—ນີ້ແມ່ນຄວາມໂສກຂອງພວກເຮົາ.

Verse 80

एवमुक्त्वा हृषीकेशः संप्रहृष्टतनूरुहः । प्रणिपत्य महादेवमिदमाह वृषध्वजम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຫຣິສີເກສະ ມີຂົນລຸກດ້ວຍປີຕິ. ທ່ານໄດ້ກາບລົງຕໍ່ພຣະມະຫາເທວະ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແດ່ພຣະຜູ້ຊູທົງທຸງຮູບງົວ.

Verse 81

किमिदं देवदेवेन सर्वज्ञेन त्वया विभो । क्रियते जगतां धात्रा सर्वपापहराऽव्यय

ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ເທວະເທວາ, ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ, ຜູ້ອຸປະຖຳພະໂລກທັງປວງ, ຜູ້ລຶບບາບທັງໝົດ, ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ—ພຣະອົງກຳລັງກະທຳສິ່ງນີ້ດ້ວຍເຫດໃດ?

Verse 82

क्रीडेयं तव देवेश त्रिलोचन महामते । किं कारणं विरूपाक्ष चेष्टितं ते स्मरार्दन

ຂ້າແຕ່ເທວເອດ, ຜູ້ມີສາມຕາ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ—ນີ້ແມ່ນລີລາຂອງພຣະອົງບໍ? ຂ້າແຕ່ວິຣູປາກສະ, ຜູ້ທຳລາຍກາມະເທວ—ເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງກະທຳເຊັ່ນນີ້?

Verse 83

किमर्थं भगवत्र्छंभो भिक्षां चरसि शक्तिप । संशयो मे जगन्नाथ नतत्रैलोक्यराज्यद

ຂ້າແຕ່ພຣະພະຄະວານ ຊັມພູ, ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສັກຕິ—ເພາະຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງທ່ອງໄປຂໍທານ? ຂ້າແຕ່ຊະກັນນາຖ, ຜູ້ປະທານອຳນາດເໜືອໄຕໂລກ—ຄວາມສົງໄສເກີດຂຶ້ນໃນຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ

Verse 84

एवमुक्तस्ततः शंभुर्विष्णुमेतदुदाहरत् । ब्रह्मणस्तु शिरश्छिन्नमंगु्ल्यग्रनखेन ह

ເມື່ອຖືກທູນຖາມດັ່ງນັ້ນ ພຣະຊັມພູຈຶ່ງອະທິບາຍແກ່ພຣະວິສນຸວ່າ: “ແທ້ຈິງ ຫົວຂອງພຣະພຣະຫມາ ຖືກຕັດຂາດດ້ວຍເລັບທີ່ປາຍນິ້ວຂອງເຮົາ”

Verse 85

तदघप्रतिघं विष्णो चराम्येतद्व्रतं शुभम् । एवमुक्तो महेशेन पुंडरीकविलोचनः

“ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະວິສນຸ, ເພື່ອຕ້ານທານແລະຊຳລະບາບນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງຖືພຣະຕະອັນເປັນມົງຄຸນນີ້” ພຣະມະເຫສະກ່າວດັ່ງນີ້ ແລ້ວພຣະວິສນຸຜູ້ມີນັຍນາດຸດດອກບົວກໍຟັງ

Verse 86

स्मित्वा किंचिन्नतशिराः पुनरेवं व्यजिज्ञपत् । यथेच्छसि तथा क्रीड सर्वविष्टपनायक

ລາວຍິ້ມ ແລະ ກົ້ມຫົວນ້ອຍໆ ແລ້ວທູນອີກວ່າ: “ຂໍພຣະອົງ ຜູ້ນຳແລະປົກຄອງສັດທັງປວງ ຈົ່ງສຳລານລີລາຕາມພຣະປະສົງເຖີດ”

Verse 87

मायया मां महादेव नच्छादयितुमर्हसि । नाभीकमलकोशात्तु कोटिशः कमलासनान्

“ໂອ ມະຫາເທວະ, ພຣະອົງບໍ່ຄວນປົກຄຸມຂ້າດ້ວຍມາຍາ. ຈາກກອບດອກບົວທີ່ສະດືອຂອງຂ້າ ໃນທຸກຍຸກ ມີພຣະພຣະຫມະນັ່ງບົວ ເກີດຂຶ້ນນັບບໍ່ຖ້ວນ”

Verse 88

कल्पे कल्पे सृजामीश त्वन्नियोगबलाद्विभो । त्यज मायामिमां देव दुस्तरामकृतात्मभिः

“ໂອ ອີສະ, ໃນທຸກກັລປະ ຂ້າສ້າງສັນຕາມພະບັນຊາດ້ວຍພະລັງອຳນາດຂອງພຣະອົງ, ໂອ ຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວ! ຂໍພຣະເທວະ ຈົ່ງລະມາຍານີ້—ຊຶ່ງຍາກຈະຂ້າມພົ້ນສຳລັບຜູ້ບໍ່ຝຶກຕົນ”

Verse 89

मदाद्यो महादेव मायया तव मोहिताः । यथावदवगच्छामि चेष्टितं ते शिवापते

“ໂອ ມະຫາເທວະ, ເລີ່ມຈາກຂ້າ ພວກເຮົາທັງປວງຖືກມາຍາຂອງພຣະອົງຫຼອກລວງ. ແຕ່ໂອ ພຣະສະວາມີແຫ່ງພຣະສິວາ, ຂ້າເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງເຖິງພຣະປະສົງແລະການກະທຳຂອງພຣະອົງ”

Verse 90

संहारकाले संप्राप्ते सदेवानखिलान्मुनीन् । लोकान्वर्णाश्रमवतो हरिष्यसि यदा हर

“ເມື່ອເວລາແຫ່ງການສະຫຼາຍມາຮອດ, ໂອ ຮະຣະ, ພຣະອົງຈະດຶງຄືນທຸກສິ່ງ—ທັງເທວະພ້ອມມຸນີ, ແລະໂລກທັງຫຼາຍທີ່ຈັດຕາມວັນນະແລະອາສຣະມ”

Verse 91

तदा क्व ते महादेव पाप ब्रह्मवधादिकम् । पारतंत्र्यं न ते शंभो स्वैरं क्रीडेत्ततो भवान्

ໃນເວລານັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວະ, ສໍາລັບພຣະອົງ ‘ບາບ’ ຢູ່ໃສ—ເຊັ່ນ ບາບຈາກການສັງຫານພຣະພຣະຫມາ ແລະອື່ນໆ? ໂອ ສັມພູ, ພຣະອົງບໍ່ຢູ່ໃນຄວາມພຶ່ງພາ; ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈຶ່ງທຳລີລາດ້ວຍອິດສະລະພາບສົມບູນ।

Verse 92

अतीतब्रह्मणामस्थ्नां स्रक्कंठे तव भासते । तदातदा क्वानुगता ब्रह्महत्या तवानघ

ມາລາທີ່ຮ້ອຍດ້ວຍກະດູກຂອງພຣະພຣະຫມາໃນອະດີດ ສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ທີ່ພຣະສໍາຄັນຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລານັ້ນໆ ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ‘ບາບຂອງການສັງຫານພຣະພຣະຫມາ’ ໄປຢູ່ໃສ—ຈະເກາະກ່ຽວຫຍັງໃນພຣະອົງໄດ້?

Verse 93

कृत्वापि सुमहत्पापं त्वां यः स्मरति भावतः । आधारं जगतामीशं तस्य पापं विलीयते

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດໄດ້ກະທໍາບາບໃຫຍ່ຫຼາຍ ຖ້າຜູ້ນັ້ນລະລຶກພຣະອົງດ້ວຍພັກຕິຈາກໃຈ—ໂອ ອີສະ, ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງໂລກທັງປວງ—ບາບຂອງຜູ້ນັ້ນຈະລະລາຍຫາຍໄປ

Verse 94

यथा तमो न तिष्ठेत संनिधावंशुमालिनः । तथा न भवभक्तस्य पापं तस्य व्रजेत्क्षयम्

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄວາມມືດທີ່ບໍ່ອາດຢູ່ໄດ້ໃນທີ່ປະທັບຂອງດວງອາທິດ, ບາບກໍບໍ່ອາດທົນຢູ່ໃນຜູ້ເປັນພັກຕະຂອງພະພະວະ; ມັນຮີບໄປສູ່ຄວາມສິ້ນສະລາຍ

Verse 95

यश्चिंतयति पुण्यात्मा तव पादांबुजद्वयम् । ब्रह्महत्यादिकमपि पापं तस्य व्रजेत्क्षयम्

ຜູ້ມີຈິດໃຈບຸນຜູ້ໃດທີ່ພິຈາລະນາພຣະບາດດອກບົວຄູ່ຂອງພຣະອົງ, ແມ່ນແຕ່ບາບຈາກການສັງຫານພຣະພຣະຫມາ ແລະອື່ນໆ ກໍຈະໄປສູ່ຄວາມສິ້ນສະລາຍສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ

Verse 96

तव नामानुरक्ता वाग्यस्य पुंसो जगत्पते । अप्यद्रिकूटतुलितं नैनस्तमनुबाधते

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ! ຜູ້ໃດທີ່ວາຈາຂອງເຂົາຜູກພັນກັບພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ແມ່ນແຕ່ບາບທີ່ກອງສູງດັ່ງຍອດພູກໍບໍ່ອາດບີບຄັ້ນເຂົາໄດ້।

Verse 97

रजसा तमसा विवर्धितं क्व नु पापं परितापदायकम् । क्व च ते शिव नाम मंगलं जनजीवातु जगद्रुजापहम्

ບາບທີ່ເຕີບໃຫຍ່ດ້ວຍຣາຊະສ ແລະ ຕະມະສ ນຳແຕ່ຄວາມຮ້ອນຮົນນັ້ນຢູ່ໃສ; ແລະ ພຣະນາມອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພຣະອົງ ໂອ ພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນຊີວິດຂອງປະຊາ ແລະຜູ້ຂັບໄລ່ທຸກຂ໌ໂລກ ຢູ່ໃສ?

Verse 98

यदि जातुचिदंधकद्विषस्तवनामौष्ठपुटाद्विनिःसृतम् । शिवशंकर चंद्रशेखरेत्यसकृत्तस्य न संसृतिः पुनः

ຖ້າແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ—ຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງອັນທະກະ—ຫຼຸດອອກຈາກຮິມຝີປາກຂອງຜູ້ໃດ ແລະເຂົາກ່າວຊ້ຳໆ ‘ສິວະ, ສັງກະຣະ, ຈັນທຣະເສກະຣະ’ ແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ມີການກັບຄືນສູ່ສັງສາຣະອີກ

Verse 99

परमात्मन्परंधाम स्वेच्छा विधृत विग्रह । कुतूहलं तवेशेदं क्व पराधीनतेश्वरे

ໂອ ປະຣະມາຕະມັນ ໂອ ປະຣະມະທາມ! ຜູ້ທີ່ຖືຮູບກາຍດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ ໂອ ອີສະ! ‘ຄວາມຢາກຮູ້’ ນີ້ຂອງພຣະອົງແມ່ນອັນໃດ? ສຳລັບພຣະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ ຈະມີການພຶ່ງພາຜູ້ອື່ນຢູ່ໃສໄດ້

Verse 100

अद्य धन्योस्मि देवेश यं न पश्यति योगिनः । पश्यामि तं जगन्मूलं परमेश्वरमक्षयम्

ມື້ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ! ຜູ້ທີ່ແມ່ນແຕ່ໂຍຄີກໍບໍ່ອາດເຫັນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແລ້ວ—ພຣະປະເມສະວະຣະຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສູນ ຜູ້ເປັນຮາກຖານຂອງຈັກກະວານ

Verse 110

अवियोगोऽस्तु मे देव त्वदंघ्रियुगलेन वै । एष एव वरः शंभो नान्यं कंचिद्वरं वृणे

ໂອ ພຣະເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີການພັດພາກຈາກພຣະບາດຄູ່ຂອງພຣະອົງເລີຍ. ໂອ ພຣະສັມພູ ນີ້ແມ່ນພອນດຽວ; ບໍ່ຂໍພອນອື່ນໃດ

Verse 120

ब्रह्महत्यादि पापानि यस्या नाम्नोपि कीर्तनात् । त्यजंति पापिनं काशी सा केनेहोपमीयते

ແມ່ນແຕ່ບາບໜັກເຊັ່ນ ພຣະຫມະຫັດຕະຍາ ກໍຍັງລະທິ້ງຄົນບາບ ເພີຍແຕ່ການຂັບຂານນາມຂອງນາງ—ນັ້ນແມ່ນ ກາຊີ. ໃນໂລກນີ້ ຈະເທົ່າທຽບນາງກັບຫຍັງໄດ້

Verse 130

महाश्मशानमासाद्य यदि देवाद्विपद्यते । पुनः श्मशानशयनं न क्वापि लभते पुमान्

ເມື່ອບຸລຸດໄດ້ເຖິງ ມະຫາສະມະຊານ ແລ້ວຈາກໄປຕາມພຣະປະສົງຂອງເທວະ ລາວຈະບໍ່ໄດ້ “ນອນໃນປ່າຊ້າ” ອີກເລີຍ—ໝາຍຄວາມວ່າບໍ່ກັບມາພົບຄວາມຕາຍແບບນັ້ນອີກ

Verse 150

तीर्थे कालोदके स्नात्वा कृत्वा तर्पणमत्वरः । विलोक्य कालराजं च निरयादुद्धरेत्पितॄन्

ອາບນ້ຳທີ່ຕີຣຖະ ກາໂລດະກະ ແລ້ວຮີບເຮັດ ຕັຣປະນະ ຈາກນັ້ນໄດ້ເຫັນ ກາລະຣາຊ (ຍະມະ) ກໍສາມາດຍົກບັນພະບຸລຸດໃຫ້ພົ້ນຈາກນະລົກໄດ້