Adhyaya 1

Verse 1

श्रीगणेशाय नमः । तं मन्महे महेशानं महेशानप्रियार्भकम् । गणेशानं करिगणेशानाननमनामयम्

ນະໂມຕໍ່ພຣະສີຄະເນຊາ ພວກເຮົາຂໍພິຈາລະນາພຣະເຈົ້າແຫ່ງຄະນະຄະນາ—ພຣະບຸດອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງມະເຫສານ—ພຣະຄະເນຊາຜູ້ມີພຣະພັກດຸຈຈອມຊ້າງ ແລະຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມທຸກພະຍາດ.

Verse 2

भूमिष्ठापि न यात्रभूस्त्रिदिवतोप्युच्चैरधःस्थापि या या बद्धा भुवि मुक्तिदास्युरमृतं यस्यां मृता जंतवः । या नित्यं त्रिजगत्पवित्रतटिनी तीरे सुरैः सेव्यते सा काशी त्रिपुरारिराजनगरी पायादपायाज्जगत्

ແມ່ນວ່າຕັ້ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ ແຕ່ກໍບໍ່ແມ່ນສະຖານທີ່ທາງໂລກທົ່ວໄປ; ແມ່ນວ່າສູງກວ່າສະຫວັນ ແຕ່ກໍຖືກວາງໄວ້ທີ່ນີ້ໃຫ້ເຂົ້າເຖິງໄດ້. ສັດທັງຫຼາຍທີ່ຖືກຜູກມັດໃນສັງສາຣະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນກາຍເປັນຜູ້ປະທານໂມກສະ; ຜູ້ໃດຕາຍທີ່ນັ້ນ ຍ່ອມໄດ້ອະມຣິຕະ ຄືຄວາມອະມະຕະ. ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຜູ້ຊຳລະສາມໂລກ ອັນເທວະທັງຫຼາຍບູຊາເປັນນິດ, ຂໍໃຫ້ກາຊີ—ນະຄອນຫຼວງຂອງຕຣິປຸຣາຣິ (ພຣະສິວະ)—ປົກປ້ອງໂລກໃຫ້ພົ້ນຈາກພິບັດ.

Verse 3

नमस्तस्मै महेशाय यस्य संध्यात्त्रयच्छलात् । यातायातं प्रकुर्वंति त्रिजगत्पतयोऽनिशम्

ຂໍນະໂມຕໍ່ພຣະມະເຫສະນັ້ນ; ໂດຍອ້າງເຫດແຫ່ງພິທີສັນທະຍາທັງສາມ ບັນດາຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກຈຶ່ງມາແລະໄປຢ່າງບໍ່ຂາດ ເພື່ອຖວາຍການຮັບໃຊ້ພຣະອົງ.

Verse 4

अष्टादशपुराणानां कर्त्ता सत्यवतीसुतः । सूताग्रे कथयामास कथां पापापनोदिनीम्

ບຸດຂອງສັດຍະວະຕີ (ວະຍາສະ) ຜູ້ແຕ່ງປຸຣານະທັງສິບແປດ ໄດ້ເລົ່າຄະຖານີ້ອັນຂັບໄລ່ບາບ ຕໍ່ໜ້າທ່ານສູຕະ.

Verse 5

श्रीव्यास उवाच । कदाचिन्नारदः श्रीमान्स्नात्वा श्रीनर्मदांभसि । श्रीमदोंकारमभ्यर्च्य सर्वदं सर्वदेहिनाम्

ພຣະສີວະຍາສກ່າວວ່າ: ຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະນາຣະດະຜູ້ມີສິຣິສົມບູນ ໄດ້ອາບນ້ຳໃນນ້ຳອັນສັກສິດແຫ່ງນະຣະມະດາ ແລ້ວບູຊາອົງໂອມກາຣອັນຄວນກາບໄຫວ ຜູ້ປະທານພອນທຸກປະການແກ່ສັດຜູ້ມີກາຍທັງປວງ।

Verse 6

व्रजन्विलोकयांचक्रे पुरोविंध्यं धराधरम् । संसारतापसंहारि रेवावारिपरिष्कृतम्

ເມື່ອທ່ານເດີນທາງຕໍ່ໄປ ກໍໄດ້ເຫັນພູວິນທະຍະຢູ່ຂ້າງໜ້າ ເປັນພູຄ້ຳຈຸນແຜ່ນດິນ ງາມສະຫງ່າດ້ວຍນ້ຳແຫ່ງເຣວາ (ນະຣະມະດາ) ແລະເລື່ອງລືວ່າດັບຄວາມເຜົາໄໝ້ແຫ່ງສັງສາຣະ।

Verse 7

द्वैरूप्येणापि कुर्वंतं स्थावरेण चरेण च । साभिख्येन यथार्थाख्यामुच्चैर्वसु मतीमिमाम्

ທ່ານເຫັນແຜ່ນດິນອຸດົມນີ້ດັ່ງຖືກກໍ່ຂຶ້ນເປັນສອງຮູບ—ດ້ວຍສິ່ງຢູ່ນິ່ງແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ; ແລະສົມຕາມນາມອັນໂດ່ງດັງ ມັນສ່ອງສະຫງ່າເປັນ “ວະສຸມະຕີ” ແຜ່ນດິນຜູ້ມີຊັບສົມບັດ।

Verse 8

रसालयं रसालैस्तैरशोकैः शोकहारिणाम् । तालैस्तमालेर्हिंतालैः सालैः सर्वत्रशालितम्

ທີ່ນັ້ນເປັນສວນໝາກມ່ວງ ເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໝາກມ່ວງ ແລະຕົ້ນອະໂສກະຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມໂສກ; ທົ່ວທຸກແຫ່ງປະດັບດ້ວຍຕົ້ນຕານ, ຕົ້ນຕະມາລາ, ຕົ້ນຫິນຕານ ແລະຕົ້ນສາລາ।

Verse 9

खपुरैः खपुराकारं श्रीफलं श्रीफलैः किल । गुरुश्रियंत्वगुरुभिः कपिपिंगं कपित्थकैः

ໝາກຂະປຸຣະມີຫຼາຍຈົນທີ່ນັ້ນເບິ່ງຄື “ຮູບຂະປຸຣະ”; ຕົ້ນສີຣີຜະລະກໍອອກໝາກສີຣີຜະລະຢ່າງອຸດົມ; ກິ່ນຫອມອະກຸຣຸເພີ່ມສິຣິອັນໜັກແນ່ນ, ແລະໝາກກະປິດຖະໃຫ້ສີເຫຼືອງນ້ຳຕານດັ່ງສີວານອນ।

Verse 10

वनश्रियः कुचाकारैर्लकुचैश्च मनोहरम् । सुधाफलसमारंभि रंभाभिः परिभासितम्

ງາມດ້ວຍສິຣີແຫ່ງປ່າ—ປະດັບດ້ວຍໝາກລະກຸຈະຮູບກົມດຸດດັ່ງອົງນົມ ແລະຖືກສ່ອງສະຫວ່າງຮອບດ້ານໂດຍດົງກ້ວຍ (ຣັມພາ) ທີ່ອຸດົມດ້ວຍໝາກຫວານດຸດອະມຣິຕະ।

Verse 11

सुरंगैश्चापि नारंगैरंगमंडपवच्छियः । वानीरैश्चापि जंबीरैर्बीजपूरैः प्रपूरितम्

ເຕັມໄປດ້ວຍໝາກສິດຣອນ ສົ້ມ ແລະໝາກຫອມອື່ນໆ—ດຸດມະນະດົບເວທີແຫ່ງຄວາມງາມ; ແລະຍັງໜາແນ່ນດ້ວຍຕົ້ນວານີຣ ຈັມບີຣ (ສົ້ມຕະກູນ) ແລະບີຊະປູຣາຢ່າງອຸດົມ.

Verse 12

अनिलालोल कंकोल वल्लीहल्ली सकायितम् । लवलीलवलीलाभिर्लास्यलीलालयं किल

ຖືກລົມພັດໃຫ້ໄຫວ ເຖົາກັງໂກລ ແລະເຖົາວັນລີຄົດຄ້ຽວ ດູປານວ່າໂອບກອດກັນໄປມາ; ພ້ອມລະວະລີ ແລະຍອດເຖົາອ່ອນທີ່ຫຼິ້ນລໍ້ ທີ່ນັ້ນຈຶ່ງເຫັນເປັນດັ່ງອາໄສແຫ່ງລີລາການຟ້ອນຮໍາແທ້ໆ.

Verse 13

मंदांदोलितकर्पूर कदलीदल संज्ञया । विश्रमाय श्रमापन्नानाहूयंतमिवाध्वगान्

ຄວາມເຢັນດຸດກາບູນຈາກໃບກ້ວຍພັດພາອ່ອນໆ; ດູປານວ່າເອີ້ນຊວນນັກເດີນທາງຜູ້ເຫນື່ອຍລ້າໃຫ້ມາພັກ ເພື່ອຄາຍຄວາມເມື່ອຍ.

Verse 14

पुन्नागमिव पुन्नागपल्लवैःकरपल्लवैः । कलयंतमिवाऽलोलैर्मल्लिकास्तबकस्तनम्

ດູປານວ່າຕົ້ນປຸນນາກ ໃຊ້ຍອດອ່ອນດຸດມື ລູບແຕະຢ່າງອ່ອນໂຍນ—ບໍ່ໄຫວເລີຍ—ຕໍ່ຊໍ່ດອກມະລິ (ມັລລິກາ) ທີ່ດຸດດັ່ງອົງນົມເປັນພວງ.

Verse 15

विदीर्णदाडिमैः स्वांतं दर्शयंतं तु रागवत् । माधवीं धवरूपेण श्लिष्यंतमिव कानने

ດັ່ງໝາກທັບທິມທີ່ແຕກອ້າ ມັນຮາວກັບເປີດເຜີຍດວງໃຈພາຍໃນຂອງຕົນ ແດງສົດດ້ວຍຣາຄະ; ແລະໃນພົງໄພນັ້ນ ຮາວກັບເຄືອມາທະວີຖືກກອດກັນໃນຮູບແຫ່ງຕົ້ນທະວະ.

Verse 16

उदुंबरैरंबरगैरनंतफलमालितैः । ब्रह्मांडकोटीर्बिभ्रंतमनंतमिव सर्वतः

ດ້ວຍຕົ້ນອຸດຸມພອນ ແລະ ອຳບະຣະກະ ທີ່ຄ້ອງພວງຜົນອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ມັນປາກົດທົ່ວທຸກທິດດຸຈອະນັນຕະເອງ ຮາວກັບຖືກທົດທອງບຣະຫມານດານນັບໂກຕິບໍ່ຖ້ວນ.

Verse 17

पनसैर्वनासाभैः शुकनासैः पलाशकैः । पलाशनाद्विरहिणां पत्रत्यक्तैरिवावृतम्

ຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຕົ້ນໝາກຂະນຸນ ດ້ວຍພົງພືດຄ້າຍວະນາສະ ແລະດ້ວຍຕົ້ນປະລາສະ ຈົນເບິ່ງຄືຖືກຫໍ່ດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ທິ້ງໃບແລ້ວຂອງຜູ້ພະຍົບພະຍາຍາມໃນຄວາມພັດພາກ.

Verse 18

कदंबवादिनो नीपान्दृष्ट्वा कंटकितैरिव । समंततो भ्राजमानं कदंबककदंबकैः

ເມື່ອເຫັນຕົ້ນນີປະ (ກະດຳພະ) ຮາວກັບຂົນລຸກດ້ວຍປິຕິ; ມັນສ່ອງສະຫວ່າງຮອບດ້ານ ງາມດ້ວຍຊໍ່ດອກກະດຳພະເປັນຊໍ່ໆ.

Verse 19

नमेरुभिश्च मेरूच्चशिखरैरिव राजितम् । राजादनैश्च मदनैः सदनैरिव कामिनाम्

ປະດັບດ້ວຍຍອດພູສູງດຸຈເຂົາເມຣຸ ແລະສັນຍອດອັນສູງສົງ; ພ້ອມດ້ວຍຕົ້ນຣາຊາດະນະ ແລະມະດະນະ ຈຶ່ງຮາວກັບເປັນເຮືອນສຸກສຳລານຂອງຄູ່ຮັກ.

Verse 20

तटेतटेपटुवटैरुच्चैःपटकुटी वृतम् । कुटजस्तबकैर्भांतमधिष्ठितबकैरिव

ຕາມຝັ່ງນ້ຳທຸກແຫ່ງ ຖືກລ້ອມຮອບດ້ວຍຕົ້ນໄທຣໃຫຍ່ສູງແຂງແຮງ ດັ່ງວ່າຂອບຝັ່ງສວມພວງມາລາແຫ່ງກຸດຕີໃບໄມ້. ມັນສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຊໍ່ດອກກຸຏະຈະ (kuṭaja) ດຸດດັ່ງທີ່ເກາະນົກຍາງຂາວທີ່ສະຫວ່າງໄສເພາະຝູງນົກມາເກາະພັກ.

Verse 21

करमर्दैः करीरैश्च करजैश्चकरंबकैः । सहस्रकरवद्भांतमर्थिप्रत्युद्गतैः करैः

ຖືກປະດັບດ້ວຍຕົ້ນ karamarda, karīra, karaja ແລະ karaṃbaka ມັນປານດັ່ງຜູ້ມີມືພັນມື—ມືທີ່ຍື່ນອອກໄປເພື່ອຕ້ອນຮັບຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາ ແລະຂໍພອນ.

Verse 22

नीराजितमिवोद्दीपैराजचंपककोरकैः । सपुष्पशाल्मलीभिश्च जितपद्माकरश्रियम्

ມັນຄືຖືກນີຣາຈະນະ (nīrājana) ບູຊາດ້ວຍປະທີບສະຫວ່າງ—ດອກຕູມຈຳປະກະອັນສົງ່າ (campaka) ທີ່ໂຊຕິຊ່ວງເປັນດັ່ງໄຟ. ຕົ້ນຊາລມະລີ (śālmalī) ທີ່ອອກດອກ ເຮັດໃຫ້ຄວາມງາມນັ້ນຊະນະສະເຫຼີມສະຫງ່າຂອງສະບົວ.

Verse 23

क्वचिच्चलदलैरुच्चैः क्वचित्कांचनकेतकैः । कृतमालैर्न क्तमालैः शोभमानं क्वचित्क्वचित्

ບາງແຫ່ງງາມດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ສູງທີ່ໃບໄຫວສັ່ນ; ບາງແຫ່ງດ້ວຍເກຕະກະສີຄຳ. ບາງບ່ອນກໍສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍ kṛtamāla ແລະ naktamāla ອັນຫອມ—ຄວາມງາມປາກົດທົ່ວທຸກທິດ.

Verse 24

कर्कंधु बंधुजीवैश्च पुत्रजीवैर्विराजितम् । सतिंदुकेंगुदीभिश्च करुणैःकरुणालयम्

ມັນສະຫງ່າງາມດ້ວຍພືດ karkaṃdhu, bandhu-jīva ແລະ putra-jīva; ພ້ອມທັງ tiṃduka ແລະ iṅgudī ອີກດ້ວຍ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ນັ້ນແມ່ນ ‘ກະຣຸນາອາລະຍະ’ ເຮືອນແຫ່ງເມດຕາ ທີ່ຖືກຫຼ້ຽວລົງແລະຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມອຸດົມອ່ອນໂຍນນັ້ນ.

Verse 25

गलन्मधू ककुसुमैर्धरारूपधरंहरम् । स्वहस्तमुक्तमुक्ताभिरर्चयंतमिवानिशम्

ດ້ວຍດອກກະກຸທີ່ຢອດນ້ຳເຜິ້ງ ດູປານວ່າແຜ່ນດິນ—ເອົາຮູບກາຍໃຫ້ເຫັນ—ບູຊາພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ບໍ່ຂາດ ຖວາຍໄຂ່ມຸກທີ່ຫຼຸດຈາກມືຂອງນາງເອງ।

Verse 26

सर्जार्जुनांजनैर्बीजैर्व्यजनैर्वीज्यमानवत् । नारिकेलैः सखर्जूरैर्धृतच्छत्रमिवांबरे

ດ້ວຍຕົ້ນສາຣຈະ ອາຣຊຸນ ແລະອັນຊະນະພ້ອມເມັດ ດູປານວ່າຖືກພັດດ້ວຍພັດພິທີ; ດ້ວຍຕົ້ນຫມາກພ້າວແລະຕົ້ນຄຳພູ ດູດັ່ງມີສະຫວັດສະຫວາຍຂອງສະຫວັນກາງອາກາດ।

Verse 27

अमंदैः पिचुमंदैश्च मंदारैः कोविदारकैः । पाटलातिंतिणीघोंटाशाखोटैः करहाटकैः

ບ່ອນນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນອະມັນດະ ແລະປິຈຸມັນດະ ດ້ວຍມັນດາຣະ ແລະໂກວິດາຣະ; ພ້ອມດ້ວຍປາຏະລາ ຕິ່ງຕິ່ນີ ໂຆ້ນຕາ ສາໂຂຕະ ແລະກະຣະຫາຏະກະ—ຄວາມອຸດົມຂອງໄມ້ເຮັດໃຫ້ຜືນດິນສັກສິດນັ້ນມີມົງຄຸນຍິ່ງ।

Verse 28

उद्दंडैश्चापि शेहुंडैरेरंडैर्गुडपुष्पकैः । बकुलैस्तिलकैश्चैव तिलकांकितमस्तकम्

ດ້ວຍພືດອຸດດັນດະ ເຊຫຸນດະ ເອຣັນດະ (ຕົ້ນລະຫຸ່ງ) ແລະກຸດປຸສປະກະ; ພ້ອມທັງຕົ້ນບະກຸລ ແລະຕົ້ນຕິລະກະ—ດູປານວ່າໜ້າຜາກຂອງຜືນດິນຖືກແຕ້ມຕິລະກະມົງຄຸນ ດັ່ງຜືນດິນໄດ້ຮັບອະພິເສກແລ້ວ।

Verse 29

अक्षैः प्लक्षैः शल्लकीभिर्देवदारुहरिद्रुमैः । सदाफलसदापुष्प वृक्षवल्लीविराजितम्

ປະດັບດ້ວຍຕົ້ນອັກສະ ຕົ້ນປະລັກສະ ແລະຊັນລະກີ ດ້ວຍຕົ້ນເທວະດາຣຸ ແລະໄມ້ສູງສົງອື່ນໆ; ສະຫງ່າງາມດ້ວຍເຄືອແລະຕົ້ນໄມ້ທີ່ອອກຜົນບໍ່ຂາດ ແລະບານດອກບໍ່ສິ້ນ—ດັ່ງນັ້ນແດນສັກສິດນັ້ນດຳລົງໃນມົງຄຸນອັນນິລັນດອນ।

Verse 30

एलालवंग मरिचकुलुं जनवनावृतम् । जंब्वाम्रातकभल्लातशेलुश्रीपर्णिवर्णितम्

ປ່າອັນສັກສິດນັ້ນຖືກໂອບລ້ອມດ້ວຍດົງກະວານ ການພູ ພິກໄທ ແລະພຸດຊາ; ແລະຖືກປະດັບຢ່າງອຸດົມດ້ວຍຕົ້ນຈັມບູ ອາມຣາຕະກະ(ໝາກມ່ວງປ່າ) ພັລລາຕະກະ ເຊລຸ ແລະສຣີປັຣນີ ດັ່ງປະກາດຄວາມອຸດົມຂອງພົນໄພນັ້ນ.

Verse 31

शाकशंखवनैरम्यं चदनैरक्तचंदनैः । हरीतकीकर्णिकार धात्रीवनविभूषणम्

ບ່ອນນັ້ນງາມລະມຸນດ້ວຍດົງໄມ້ສາກະ ແລະສັງຂະ; ຖືກປະດັບດ້ວຍໄມ້ຈັນ ແລະໄມ້ຈັນແດງ; ຍັງຖືກອະລັງການດ້ວຍປ່າຮະຣີຕະກີ ກັນນິກາຣະ ແລະທາຕຣີ ດັ່ງດິນແດນສັກສິດທີ່ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍສິຣິມົງຄຸນ.

Verse 32

द्राक्षावल्लीनागवल्लीकणावल्लीशतावृतम् । मल्लिकायूथिकाकुंदम दयंती सुगंधिनम्

ບ່ອນນັ້ນຖືກປົກຄຸມດ້ວຍເຄືອອະງຸ່ນ ເຄືອນາກະວັລລີ(ໃບພູ) ແລະເຄືອຫອມນານານັບຮ້ອຍ; ອົບອວນດ້ວຍກິ່ນຫອມຫວານຂອງດອກມັລລິກາ ຢູຖິກາ ກຸນທະ ແລະດະຍັນຕີ ເຕີມແດນສັກສິດໃຫ້ຫອມລະເມີຍຊວນໃຈ.

Verse 33

भ्रमद्भ्रमरमालाभिर्मालतीभिरलंकृतम् । अलिच्छलागतंकृष्णं गोपीरंतुमनेकशः

ບ່ອນນັ້ນປະດັບດ້ວຍພວງມາລາດອກມາລະຕີ ທ່າມກາງຝູງເຜິ້ງທີ່ວົນວຽນ; ແລະດັ່ງວ່າໃຊ້ເຜິ້ງເປັນຂໍ້ອ້າງ ເພື່ອດຶງພຣະກຣິສນະໃຫ້ມາຊ້ຳໆ ເພື່ອຄວາມສຸກຂອງເຫຼົ່າໂກປີ.

Verse 34

नानामृगगणाकीर्णं नानापक्षिविनादितम् । नानासरित्सरः स्रोतः पल्वलैः परितो वृतम्

ບ່ອນນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຝູງສັດປ່ານານາຊະນິດ ແລະກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງນົກຫຼາກຫຼາຍ; ຮອບດ້ານຖືກໂອບລ້ອມດ້ວຍແມ່ນ້ຳ ທະເລສາບ ລຳທານ ແລະບຶງບົວນານາປະການ.

Verse 35

तुच्छश्रियः स्वर्गभूमीः परिहायागतैरिव । नानासुरनिकायैश्च विष्वग्भोगेच्छयोषितम्

ປານດັ່ງເຫັນວ່າສິຣິສົມບັດແຫ່ງສະຫວັນກໍຍັງເປັນຂອງນ້ອຍ ແລ້ວລະຈາກໂລກເທວະມາ; ຝູງເທວະນານາກຸ່ມດູຄືພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຖືກດຶງດູດຈາກທຸກທິດໂດຍຄວາມປາຖະໜາຈະເສບສຸກອັນເປັນບຸນນັ້ນ।

Verse 36

उत्सृजंतमिवार्घ्यं वै पत्रपुष्पैरितस्ततः । केकिकेकारवैर्दूरात्कुर्वंतं स्वागतं किल

ຈາກນີ້ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍໃບໄມ້ແລະດອກໄມ້ ປານດັ່ງກຳລັງຮິນ ‘ອັຣຄະຍະ’ ເຄື່ອງບູຊາຕ້ອນຮັບ; ແລະຈາກໄກ ດ້ວຍສຽງນົກຢູງ ‘ເກກິ-ເກກາ’ ກໍຄືກຳລັງປະກາດຄຳສະບາຍດີຕ້ອນຮັບ।

Verse 37

अथ सूर्यशताभासं नभसि द्योतितांबरम् । नारदं दृष्टवाञ्छैलो दूरात्प्रत्युज्जगाम तम्

ແລ້ວພູເຂົາໄດ້ເຫັນນາຣະດະ—ສະຫວ່າງດັ່ງຕາເວັນຮ້ອຍດວງ ແລະສ່ອງຟ້າໃຫ້ເຈີດຈ້າ—ຈຶ່ງອອກໄປຈາກໄກເພື່ອຕ້ອນຮັບທ່ານ।

Verse 38

ब्रह्मसूनुवपुस्तेजो दूरीकृतदरीतमाः । तमागच्छंतमालोक्य मानसं तम उज्जहौ

ຣັດສະມີແຫ່ງບຸດພຣະພຣະຫມາໄດ້ຂັບໄລ່ຄວາມມືດໃນຖ້ຳພູເຂົາ; ແລະເມື່ອເຫັນທ່ານເຂົ້າມາໃກ້ ພູເຂົາກໍລະທິ້ງຄວາມມືດໃນໃຈຂອງຕົນເອງດ້ວຍ।

Verse 39

ब्रह्मतेजःसमुद्भूत साध्वसः साधुस त्क्रियः । कठिनोपि परित्यज्य धत्ते मृदुलतां किल

ດ້ວຍຄວາມຢຳເກງທີ່ເກີດຈາກພຣະພຣະຫມາເຕຊະ ແລະດ້ວຍທຳອັນດີຄືການເຄົາລົບສາທຸ ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ແຂງກໍລະຄວາມແຂງຂອງຕົນ ແລ້ວຮັບເອົາຄວາມອ່ອນໂຍນຢ່າງແທ້ຈິງ।

Verse 40

दृष्ट्वा मृदुलतां तस्य द्वैरूप्येपि स नारदः । मुमुदे सुतरां संतः प्रश्रयग्राह्यमानसाः

ເມື່ອເຫັນຄວາມອ່ອນໂຍນຂອງລາວ ແມ່ນແຕ່ລາວມີສະພາບສອງຢ່າງ ນາຣະດະມຸນີກໍຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ; ເພາະໃຈຂອງສັດບຸລຸດແທ້ ຖືກຊະນະໄດ້ດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ ແລະການປະພຶດອັນເຄົາລົບ.

Verse 41

गृहानायांतमालोक्य गुरुंवाऽगुरुमेव वा । योऽगुरुर्नम्रतां धत्ते स गुरुर्न गुरुर्गुरुः

ບໍ່ວ່າຜູ້ທີ່ມາຮອດເຮືອນຈະເປັນຄູບາອາຈານ ຫຼືບໍ່ແມ່ນກໍຕາມ—ຜູ້ໃດແມ່ນແຕ່ ‘ບໍ່ແມ່ນຄູ’ ແຕ່ຮັກສາຄວາມນອບນ້ອມ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຄູແທ້; ສ່ວນ ‘ຄູ’ ຜູ້ຈອງຫອງ ບໍ່ແມ່ນຄູເລີຍ.

Verse 42

तं प्रत्युच्चैः शिराःसोपि विनम्रतरकंधरः । शैलस्त्विलामिलन्मौलिः प्रणनाम महामुनिम्

ລາວກໍຍົກສີສະຂຶ້ນມອງຫາທ່ານ ແຕ່ກໍກົ້ມຄໍລົງດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມຍິ່ງກວ່າເກົ່າ; ແລະພູເຂົາ—ຍອດຮາວຈະປັດຟ້າ—ກໍນົບນ້ອມຕໍ່ມະຫາມຸນີ.

Verse 43

तमुत्थाप्य कराग्राभ्यामाशीर्भिरभिनंद्य च । तदुद्दिष्टासनं भेजे मनसोपि समुच्छ्रितम्

ລາວຊ່ວຍພະອົງຂຶ້ນດ້ວຍມືທັງສອງ ແລະຕ້ອນຮັບດ້ວຍຄໍາອວຍພອນ; ແລ້ວຈຶ່ງນັ່ງໃນອາສນະທີ່ຈັດໄວ້—ໃຈກໍຖືກຍົກສູງດ້ວຍກຽດນັ້ນ.

Verse 44

स दध्नामधुनाज्येन नीरार्द्राक्षतदूर्व या । तिलैः कुशैः प्रसूनैस्तमष्टांगार्घ्यैरपूजयत्

ລາວໄດ້ບູຊາທ່ານດ້ວຍອັດຖາງຄະອັຣຄະຍະ: ນົມສົ້ມ, ນ້ໍາເຜິ້ງ, ເນີຍໃສ, ນ້ໍາ, ເຂົ້າອັກຊະຕະທີ່ຊຸ່ມນ້ໍາ ແລະຫຍ້າດູຣະວາ; ພ້ອມທັງງາ, ຫຍ້າກຸສະ ແລະດອກໄມ້.

Verse 45

गृहीतार्घ्यंकिल श्रांतं पादसंवाहनादिभिः । गतश्रममथालोक्य बभाषे ऽवनतो गिरिः

ເມື່ອທ່ານໄດ້ຮັບອາຣຄະຍະແລ້ວ ຜູ້ເຫນື່ອຍລ້າກໍໄດ້ຟື້ນຄືນດ້ວຍການປະນິບັດ ເຊັ່ນ ນວດພຣະບາດເປັນຕົ້ນ। ເຫັນຄວາມເຫນື່ອຍຫາຍໄປ ພູເຂົາຜູ້ນ້ອມນົບກໍກ່າວຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 46

अद्य सद्यः परिहृतं त्वदंघ्रिरजसारजः । त्वदंगसंगिमहसा सहसाऽप्यांतरंतमः

ມື້ນີ້ໃນທັນທີ ຝຸ່ນແຫ່ງມົນທິນພາຍໃນຂອງຂ້າ ຖືກກວາດອອກໂດຍຝຸ່ນພຣະບາດຂອງທ່ານ; ແລະດ້ວຍປະພາມະຫິມາທີ່ເກາະຕິດກັບພຣະວະລີຂອງທ່ານ ຄວາມມືດໃນໃຈຂ້າກໍຖືກຂັບໄລ່ໄປຢ່າງກະທັນຫັນ।

Verse 47

सफलर्धिरहं चाद्य सुदिवाद्यच मे मुने । प्राक्कृतैः सुकृतैरद्य फलितं मे चिरार्जितैः

ມື້ນີ້ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງຂ້າໄດ້ກາຍເປັນຜົນສຳເລັດ ແລະວັນນີ້ເປັນວັນມົງຄຸນແທ້ແກ່ຂ້າ ໂອ ມຸນີ; ເພາະບຸນກຸສົນທີ່ຂ້າເຄີຍເຮັດໄວ້ແຕ່ກ່ອນ ແລະສະສົມມາດົນນານ ບັດນີ້ໄດ້ສຸກງອມເປັນຜົນໃນມື້ນີ້।

Verse 48

धराधरत्वं कुलिषुमान्यं मेऽद्य भविष्यति । इति श्रुत्वा तदा किंचिदुच्छुस्य स्थितवान्मुनिः

“ຄວາມເປັນພູເຂົາຂອງຂ້າ—ແຂງດັ່ງວັຊຣະ—ຈະກາຍເປັນສິ່ງຄວນຄ່າ ແລະມີຄວາມໝາຍໃນມື້ນີ້” ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ມຸນີກໍຢຸດນິ່ງຊົ່ວຄາວ ຜ່ອນລົມຫາຍໃຈອອກຢ່າງແຜ່ວເບົາ ແລ້ວຢືນຢູ່ຢ່າງສະຫງົບ।

Verse 49

पुनरूचे कुलिवरः संभ्रमाप न्नमानसः । उच्छ्वासकारणं ब्रह्मन्ब्रूहि सर्वार्थकोविद

ຕໍ່ມາ ພູເຂົາຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດກໍກ່າວອີກ ດ້ວຍໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສວົງແລະຄວາມນົບນ້ອມ: “ໂອ ພຣາຫມະນະມຸນີ ຜູ້ຮູ້ຄວາມໝາຍທຸກປະການ ຈົ່ງບອກເຫດແຫ່ງການຜ່ອນລົມຫາຍໃຈຂອງທ່ານໃຫ້ຂ້າຮູ້ເຖີດ”

Verse 50

अदृष्टं तव नोदृष्टं यदिष्टंविष्टपत्रये । अनुक्रोशोत्र मयिचेदुच्यतां प्रणतोस्म्यहम्

ສໍາລັບພຣະອົງ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ເຫັນ ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ຮູ້. ຖ້າດ້ວຍພຣະກະລຸນາ ພຣະອົງປາດຖະນາຈະກ່າວສິ່ງໃດແກ່ຄົນເຊັ່ນຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຕຣັດ; ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມກາບໄຫວ້ພຣະອົງ.

Verse 51

त्वदागमनजानन्दसंदोहैर्मे दुरारवः । अलं न वक्तुमसकृत्तथाप्येकं वदाम्यहम्

ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີທີ່ເກີດຈາກການເສດັດມາຂອງພຣະອົງ ສຽງຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຍາກຈະສະຫງົບ. ຂ້າພະເຈົ້າອາດກ່າວຊໍ້າໆໄດ້ບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ—ແຕ່ກໍຈະກ່າວພຽງຂໍ້ດຽວ.

Verse 52

धराधरणसामर्थ्यं मेर्वादौ पूर्वपूरुषैः । वर्ण्यते समुदायात्तदहमेको दधे धराम्

ພະລັງໃນການຮັບຮອງແຜ່ນດິນ ນັບແຕ່ເຂົາເມຣຸເປັນຕົ້ນ ບັນພະບຸລຸດໄດ້ສັນລະເສີນວ່າເປັນກຽດຮ່ວມ—ແຕ່ແຜ່ນດິນນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຮັບໄວ້ຜູ້ດຽວ.

Verse 53

गौरीगुरुत्वाद्धिमवानादिपत्याच्च भूभृताम् । संबंधित्वात्पशुपतेः स एको मान्यभृत्सताम्

ເນື່ອງຈາກເປັນພໍ່ຜູ້ຄວນເຄົາລົບຂອງ ຄອຣີ (Gaurī), ເນື່ອງຈາກເປັນຜູ້ນໍາໃນຫມູ່ຜູ້ຮັບຮອງແຜ່ນດິນ, ແລະເນື່ອງຈາກມີສາຍສຳພັນກັບ ປະສຸປະຕິ (ພຣະສິວະ)—ຮິມະວານພຽງຜູ້ດຽວຈຶ່ງເປັນທີ່ນັບຖືໃນຫມູ່ພູເຂົາໂດຍສັດບຸລຸດ.

Verse 54

नमेरुः स्वर्णपूर्णत्वाद्रत्नसानुतयाथवा । सुरसद्मतयावापि क्वापि मान्यो मतो मम

ຕາມຄວາມເຫັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເຂົາເມຣຸບໍ່ໄດ້ຖືກນັບຖືພຽງແຕ່ເພາະເຕັມໄປດ້ວຍຄໍາ ຫຼືເພາະລາດເຂົາປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີ ຫຼືແມ່ນແຕ່ເພາະເປັນທີ່ພໍານັກຂອງເທວະດາ.

Verse 55

परं शतं न किंशैला इलाकलनकेलयः । इह संति सतां मान्या मान्यास्ते तु स्वभूमिषु

ບໍ່ແມ່ນມີພຽງຮ້ອຍພູເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ມີພູຫຼາຍລູກທີ່ມີນາມ ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງຫຼາຍຢ່າງ। ທີ່ນີ້ສັດບຸລຸດຍົກຍ້ອງນັບຖື ແຕ່ແຕ່ລະພູກໍໄດ້ຮັບການບູຊາເປັນພິເສດໃນແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ

Verse 56

मन्देहदेहसंदेहादुदयैकदयाश्रितः । निषधो नौषधिधरोऽप्यस्तोप्यस्तमितप्रभः

ນິສະທະ ແມ່ນແມ່ນຖືກຖືພາສົມຸນໄພອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແຕ່ຮັດສະມີກໍຈາງລົງ ເນື່ອງຈາກຖືກເງົາຮ່າງຂອງພວກມັນເດຫາບັງ ແລະອາໄສແຕ່ພຣະເມດຕາຂອງຕາເວັນທີ່ກຳລັງຂຶ້ນ

Verse 57

नीलश्च नीलीनिलयो मन्दरो मन्दलोचनः । सर्पालयः समलयो रायं नावैति रैवतः

ນີລະເປັນແຕ່ທີ່ພັກຂອງນີລີ; ມັນດະຣະໂດດເດັ່ນດ້ວຍຄວາມງາມອ່ອນໂຍນ; ໄຣວະຕະເປັນທີ່ຢູ່ຂອງນາກ ແລະບ່ອນປະປົນ—ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດເຖິງຄວາມເປັນໃຫຍ່ອັນສູງສຸດຢ່າງແທ້ຈິງ

Verse 58

हेमकूटत्रिकूटाद्याः कूटोत्तरपदास्तुते । किष्किंधक्रौंचसह्याद्या भारसह्या न ते भुवः

ໂອ ຜູ້ຄວນສັນລະເສີນ! ເຮມະກູຕະ ຕຣິກູຕະ ແລະຍອດພູອື່ນໆທີ່ໂດດເດັ່ນດ້ວຍສັນສູງ—ກິສກິນທາ ກຣ່ອງຈະ ສະຫຍະ ແລະອື່ນໆ—ບໍ່ອາດຮັບພາລະໄດ້ເທົ່າທ່ານ

Verse 59

इति विंध्यवचः श्रुत्वा नारदोऽचिन्तयद्धृदि । अखर्वगर्वसंसर्गो न महत्त्वाय कल्पते

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງວິນທະຍະ ນາຣະດະໄດ້ຄິດໃນໃຈວ່າ: “ການຄົບຄ້າກັບຄວາມຍິ່ງຍະໂສທີ່ແຂງກະດ້າງ ບໍ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຢ່າງແທ້ຈິງ”

Verse 60

श्रीशैलमुख्याः किंशैलानेह संत्यमलश्रियः । येषां शिखरमात्रादि दर्शनं मुक्तये सताम्

ເລີ່ມແຕ່ ສຣີໄສລະ—ທີ່ນີ້ຍັງມີພູໃດອື່ນອີກທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍສິຣິອັນບໍ່ມີມົນທິນ? ເພີງແຕ່ເຫັນຍອດພູກໍເປັນເຫດໃຫ້ຜູ້ດີໄດ້ຮັບໂມກສະ

Verse 61

अद्यास्य बलमालोक्यमिति ध्यात्वाब्रवीन्मुनिः । सत्यमुक्तं हि भवता गि रिसारंविवृण्वता

ຄິດວ່າ “ມື້ນີ້ຂ້າຈະເບິ່ງພະລັງຂອງເຂົາ” ແລ້ວ ມຸນີກ່າວວ່າ “ຄໍາທີ່ທ່ານເວົ້ານັ້ນແທ້ຈິງ ເພາະທ່ານກໍາລັງເປີດເຜີຍແກ່ນສານແຫ່ງພູຜາ”

Verse 62

परं शैलेषु शैलेंद्रो मेरुस्त्वामवमन्यते । मया निःश्वसितं चैतत्त्वयि चापि निवेदितम्

ແຕ່ໃນບັນດາພູທັງຫຼາຍ ພະຣາຊາແຫ່ງຍອດພູ—ເມຣຸ—ກັບເບິ່ງຖືກທ່ານ ນີ້ປານດັ່ງລົມຫາຍໃຈຖອນຂອງຂ້າ ແລະຂ້າກໍນໍາມາທູນແກ່ທ່ານດ້ວຍ

Verse 63

अथवा मद्विधानां हि केयं चिंता महात्मनाम् । स्वस्त्यस्तु तुभ्यमित्युक्त्वा ययौ स व्योमवर्त्मनि

ຫຼືວ່າ ຄວາມກັງວົນນີ້ຈະມີອັນໃດສໍາລັບມະຫາອາດມາເຊັ່ນຂ້າ? ເມື່ອກ່າວວ່າ “ຂໍຄວາມສຸກສະຫວັດດີຈົ່ງມີແກ່ທ່ານ” ແລ້ວ ລາວກໍໄປຕາມທາງແຫ່ງນະພາ

Verse 64

गते मुनौ निनिंदस्वमतीवोद्विग्नमानसः । चिन्तामवाप महतीं विंध्यो र्वंध्यमनोरथः

ເມື່ອມຸນີໄດ້ໄປແລ້ວ ວິນທະຍະມີໃຈຫວັ່ນໄຫວຢ່າງຫນັກ ລາວຕໍານິຕົນເອງ ແລະຖືກຄວາມກັງວົນອັນໃຫຍ່ຄອບງໍາ ຄວາມປາຖະໜາຂອງລາວກໍກາຍເປັນໄຮ້ຜົນ

Verse 65

विंध्य उवाच । धिग्जीवितंशास्त्रकलोज्झितस्य धिग्जीवितं चोद्यमवर्जितस्य । धिग्जीवितं ज्ञातिपराजितस्य धिग्जीवितं व्यथर्मनोरथस्य

ວິນທະຍະກ່າວວ່າ: ຂໍໃຫ້ເປັນຄວາມອັບອາຍແກ່ຊີວິດຂອງຜູ້ທີ່ຫຼຸດຈາກສິລະປະແຫ່ງວິຊາຄຳພີອັນສັກສິດ; ຂໍໃຫ້ອັບອາຍແກ່ຊີວິດຂອງຜູ້ຂາດການພາກພຽນອັນສູງສົ່ງ; ຂໍໃຫ້ອັບອາຍແກ່ຊີວິດຂອງຜູ້ພ່າຍແພ້ແກ່ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ; ຂໍໃຫ້ອັບອາຍແກ່ຊີວິດຂອງຜູ້ທີ່ເປົ້າໝາຍຖືກບາດເຈັບແລະລົ້ມເຫຼວ।

Verse 66

कथं भुनक्ति स दिवा कथं रात्रौ स्वपित्यहो । रहः शर्म कथं तस्य यस्याभिभवनं रिपोः

ຄົນແບບນັ້ນຈະກິນໃນຕອນກາງວັນໄດ້ແນວໃດ ແລະຈະນອນຫຼັບໃນຕອນກາງຄືນໄດ້ແນວໃດ? ຜູ້ທີ່ຖືກສັດຕູກົດຂີ່ແລ້ວ ຈະມີຄວາມສະຫງົບໃນທີ່ລັບໄດ້ແນວໃດ?

Verse 67

अहोदवाग्निदवथुस्तथामां न स बाधते । बाधते तु यथा चित्ते चिन्तासंतापसंततिः

ອະນິຈຈາ, ແມ່ນແຕ່ໄຂ້ຮ້ອນຈາກໄຟປ່າກໍບໍ່ທຳໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າທຸກທໍລະມານເທົ່ານີ້; ທີ່ທຳໃຫ້ທຸກແທ້ໆຄືສາຍທາລອັນບໍ່ຂາດຂອງຄວາມກັງວົນ ແລະໄຟທຸກໃນໃຈຢູ່ໃນຈິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 68

युक्तमुक्तं पुराविद्भिश्चिन्तामूर्तिः सुदारुणा । न भेषजैर्लंघनैर्वा न चान्यैरुपशाम्यति

ຄຳຂອງນັກປັນຍາໃນການກ່ອນເວົ້າໄວ້ນັ້ນ ຖືກຕ້ອງແທ້: ຄວາມກັງວົນເປັນພະລັງອັນນ່າຢ້ານກົວທີ່ມີຮູບຮ່າງ. ມັນບໍ່ສະຫງົບດ້ວຍຢາ, ບໍ່ສະຫງົບດ້ວຍການອົດອາຫານ, ແລະບໍ່ສະຫງົບດ້ວຍວິທີອື່ນໆເລີຍ।

Verse 69

चिन्ताज्वरो मनुष्याणां क्षुधांनिद्रांबलं हरेत् । रूपमुत्साहबुद्धिं श्री जीवितं च न संशयः

ຄວາມໄຂ້ແຫ່ງຄວາມກັງວົນໃນມະນຸດ ຊິງເອົາຄວາມຫິວ, ການນອນ, ແລະກຳລັງໄປ. ມັນຍັງພາກຮູບງາມ, ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງໃຈ, ປັນຍາ, ສິຣີແລະຄວາມຮັ່ງມີ—ແມ່ນແຕ່ຊີວິດເອງກໍແນ່ນອນຖືກພາໄປ।

Verse 70

ज्वरो व्यतीते षडहे जीर्णज्वर इहोच्यते । असौ चिन्ताज्वरस्तीव्रः प्रत्यहं नवतां व्रजेत्

ຖ້າໄຂ້ຍືດເກີນຫົກມື້ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ‘ໄຂ້ເຮື້ອຮັງ’। ແຕ່ ‘ໄຂ້ແຫ່ງຄວາມກັງວົນ’ ອັນຮຸນແຮງນີ້ ກັບໃໝ່ຂຶ້ນ ແລະແຮງຂຶ້ນທຸກມື້।

Verse 71

धन्यो धन्वतरिर्नात्र चरकश्चरतीह न । नासत्यावपिनाऽ सत्यावत्र चिन्ताज्वरे किल

ພຣະທັນວັນຕະຣິຜູ້ປະເສີດ—ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ແມ່ນທ່ານກໍຊ່ວຍບໍ່ໄດ້; ຈາຣະກະກໍບໍ່ໄດ້ຈາລິກຢູ່ນີ້. ແມ່ນແຕ່ຄູ່ອັສວິນກໍບໍ່ອາດແກ້ໃຫ້ຖືກຕ້ອງໃນ ‘ໄຂ້ແຫ່ງຄວາມກັງວົນ’ ນີ້ແທ້ໆ।

Verse 72

किं करोमि क्व गच्छामि कथं मेरुं जयाम्यहम् । उत्प्लुत्य तस्य शिरसि पतामि न पताम्यतः

“ຂ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງ? ຈະໄປໃສ? ຂ້ອຍຈະຊະນະເມຣຸໄດ້ແນວໃດ? ຖ້າຂ້ອຍໂດດຂຶ້ນແລ້ວຕົກລົງເທິງຍອດຂອງມັນ—ຂ້ອຍຈະຕົກ ຫຼືບໍ່ຕົກ?”

Verse 73

शक्रं कोपयता पूर्वमस्मद्गोत्रेण केनचित् । पक्षहीनः कृतो यत्र धिगपक्षस्यचेष्टितम्

“ໃນອະດີດ ມີຜູ້ໜຶ່ງໃນວົງສາຂອງພວກເຮົາເຮັດໃຫ້ສັກຣະ (ອິນທຣາ) ໂກດ; ແລະທີ່ນັ້ນເຂົາຖືກເຮັດໃຫ້ໄຮ້ປີກ. ຂໍຕຳນິຄວາມພະຍາຍາມຂອງຜູ້ໄຮ້ປີກ!”

Verse 74

अथवा स कथं मेरुस्तथोच्चैः स्पर्द्धते मया । भूमेर्भारभृतःप्रायो भवंति भ्रांति भूमयः

“ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ເມຣຸອັນສູງລ້ຳນັ້ນຈະແຂ່ງຂັນກັບຂ້ອຍໃນຄວາມສູງເຊັ່ນນີ້ໄດ້ແນວໃດ? ຜູ້ທີ່ແບກພາລະແຜ່ນດິນ ສ່ວນໃຫຍ່ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມຫຼົງແລະຄວາມສັບສົນ।”

Verse 75

अलीकवाक्त्वमथवा संभाव्यं नारदे कथम् । ब्रह्मचारिणि वेदज्ञे सत्यलोकनिवासिनि

ໂອ ນາຣະດະ! ຈະສົງໄສວ່າທ່ານເວົ້າຄຳມຸສາໄດ້ແນວໃດ? ທ່ານເປັນພຣະຫມະຈາຣິນ ຮູ້ພຣະເວດ ແລະພຳນັກໃນສັດຍະໂລກະ.

Verse 76

युक्तायुक्तविचारोथ मादृशेनोपयुज्यते । पराक्रमेष्वशक्तानां विचारं गाहते मनः

ດັ່ງນັ້ນ ການພິຈາລະນາວ່າຄວນຫຼືບໍ່ຄວນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ຄົນເຊັ່ນຂ້ອຍພຶ່ງພາ; ຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດກະທຳດ້ວຍວີຣະພາບ ໃຈຈະຈົມໃນການຄິດຫາເຫດຜົນບໍ່ສິ້ນສຸດ.

Verse 77

अथवा चिन्तनैरेतैः किंव्यर्थैर्विश्वकारकम् । विश्वेशं शरणं यायां समे बुद्धिं प्रदास्यति

ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ—ຄວາມກັງວົນອັນໄຮ້ປະໂຫຍດເຫຼົ່ານີ້ຈະມີຄ່າອັນໃດ? ຂ້ອຍຈະໄປຂໍພຶ່ງພາພຣະວິສເວສະ ຜູ້ສ້າງສາກົນ; ພຣະອົງຈະປະທານປັນຍາອັນຖືກຕ້ອງໃຫ້ຂ້ອຍ.

Verse 78

अनाथनाथः सर्वेषां विश्वनाथो हि गीयते । क्षणं मनसि संचित्य भवेदित्थमसंशयम्

ເພາະພຣະອົງຖືກສັນລະເສີນວ່າ “ວິສະວະນາຖະ” ເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ. ຖ້າເກັບຄວາມຈິງນີ້ໄວ້ໃນໃຈແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ ກໍຈະເປັນໄປດັ່ງນັ້ນແນ່ນອນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 79

एतदेव करिष्यामि नेष्टं कालविलंबनम् । विचक्षणैरुपेक्ष्यौ न वर्द्धमानौ परामयौ

ນີ້ແຫຼະທີ່ຂ້ອຍຈະເຮັດ; ການຊັກຊ້າເວລາບໍ່ເໝາະປາດຖະໜາ. ຜູ້ຮູ້ທັນບໍ່ລະເລີຍທຸກຂ໌ພະຍາດທີ່ກຳລັງເຕີບໃຫຍ່ ເພາະມັນຈະກາຍເປັນພິບັດໃຫຍ່.

Verse 80

मेरुं प्रदक्षिणीकुर्यान्नित्यमेव दिवाकरः । सग्रहर्क्षगणो नूनं मन्यमानो बलाधिकम्

ແທ້ຈິງ ພະອາທິດ ພ້ອມດ້ວຍຫມູ່ດາວເຄາະ ແລະ ຫມູ່ນັກສັດຕະຣາ ຍ່ອມວຽນປະທັກສິນຮອບພູເມຣຸທຸກມື້—ເພາະເຫັນວ່າເມຣຸມີພະລັງຍິ່ງກວ່າ

Verse 81

इति निश्चित्य विन्ध्याद्रिर्ववृधे स मृधेक्षणः । अनंतगगनस्यांतं कुर्वद्भिः शिखरैरिव

ເມື່ອຕັດສິນແນ່ນອນແລ້ວ ພູວິນທະຍະຜູ້ມີສາຍຕາດຸດັນ ກໍເລີ່ມເຕີບໃຫຍ່ ດັ່ງວ່າຍອດພູຂອງມັນກຳລັງເຮັດໃຫ້ຮອດຂອບສຸດຂອງຟ້າອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ

Verse 82

कैश्चित्सार्द्धं विरोधो न कर्तव्यः केनचित्क्वचित् । कर्तव्यश्चेत्प्रयत्नेन यथा नोपहसेज्जनः

ກັບຄົນບາງພວກ ບໍ່ຄວນໃຫ້ໃຜ ຢູ່ໃສກໍຕາມ ເຂົ້າໄປຂັດແຍ້ງເລີຍ; ແລະຖ້າຈຳເປັນຕ້ອງຂັດແຍ້ງ ກໍຄວນເຮັດດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງລະມັດລະວັງ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ຄົນເຢາະເຍີ້ຍ

Verse 83

निरुध्य ब्राध्नमध्वानं कृतकृत्य इवाद्रिराट् । स्वस्थोऽभवद्भवाधीना प्राणिनां हि भविष्यता

ເມື່ອກັ້ນຂວາງເສັ້ນທາງຂອງພະອາທິດແລ້ວ ພະຣາຊາແຫ່ງພູເຂົາກໍຄິດວ່າຕົນໄດ້ສຳເລັດກິດ ແລະຢູ່ຢ່າງສະບາຍໃຈ; ແຕ່ອະນາຄົດຂອງສັດມີຊີວິດທັງຫມົດ ຍ່ອມຂຶ້ນກັບພະພະວະ (ພະສິວະ)

Verse 84

यमद्ययमकर्तासौ दक्षिणं प्रक्रमिष्यति । सकुलीनः स च श्रीमान्समहान्महितः स च

ຜູ້ນັ້ນ—ຜູ້ທີ່ໃນມື້ນີ້ຈະເປັນຜູ້ຂັດຂວາງຍະມະ—ຈະອອກເດີນທາງໄປທາງທິດໃຕ້; ລາວເປັນຜູ້ມີຊາດຕະກູນສູງ ມີສິຣີມົງຄຸນ ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະເປັນທີ່ເຄົາລົບນັບຖື

Verse 85

यावत्स्वश क्तिं शक्तोपि न दर्शयति कर्हिचित् । तावत्स लंघ्यः सर्वेषां ज्वलनो दारुगो यथा

ຕາບໃດທີ່ຜູ້ມີຄວາມສາມາດບໍ່ສະແດງພະລັງຂອງຕົນໃນເວລາອັນຄວນ ຕາບນັ້ນທຸກຄົນຍັງມອງຂ້າມ—ດັ່ງໄຟທີ່ຊ່ອນຢູ່ໃນໄມ້।

Verse 86

इति चिंतामहाभारं त्यक्त्वा तस्थौ स्थिरोद्यमः । आकांक्षमाणस्तरणे रुदयं ब्राह्मणो यथा

ດັ່ງນັ້ນ ລາວໄດ້ປະລະພາລະໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມກັງວົນ ແລ້ວຢືນຢັນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນອັນໝັ້ນຄົງ—ດັ່ງພຣາຫມັນຜູ້ປາຖະໜາໃນໃຈໃຫ້ພະອາທິດຂ້າມຜ່ານ ເພື່ອຈະໄດ້ເດີນທາງຕໍ່।