Adhyaya 12

Verse 1

शिवशर्मोवाच । नैरृतादीन् क्रमाल्लोकानाख्यातं पुरुषोत्तमौ । पुरुषोत्तमपादाब्जपरागोद्धूसरालकौ

ຊິວະຊັຣມັນກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດສຸດ (ປຸຣຸໂສຕຕະມະ), ທ່ານໄດ້ອະທິບາຍໂລກທັງຫຼາຍຕາມລຳດັບ ເລີ່ມແຕ່ໂລກແຫ່ງໄນຣຶຕະ; ຜົມຂອງທ່ານດູປານຖືກຝຸ່ນເກສອນຈາກດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງປຸຣຸໂສຕຕະມະຜູ້ສູງສຸດປົກຄຸມ.”

Verse 2

गणावूचतुः । आकर्णय महाभाग संयमिन्याः पुरीं पराम् । दिक्पतेर्निरृतस्यासौ पुण्यापुण्यजनोषिता

ພວກຄະນະ (Gaṇa) ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີວາສນາຍິ່ງ, ຈົ່ງຟັງເຖິງນະຄອນອັນສູງສຸດ ‘ສັງຍະມິນີ’ ອັນເປັນຂອງນິຣຣິຕ ເຈົ້າແຫ່ງທິດ, ທີ່ມີທັງຜູ້ມີບຸນແລະຜູ້ມີບາບອາໄສ.”

Verse 3

राक्षसानिवसंत्यस्यामपरद्रोहिणः सदा । जातिमात्रेण रक्षांसि वृत्तैः पुण्यजना इमे

ໃນນະຄອນນັ້ນ ມີຣາກຊະສະອາໄສຢູ່ ຜູ້ທີ່ສະເໝີຫຼີກຫ່າງຈາກການເຮັດຮ້າຍຜູ້ອື່ນ. ແມ່ນແຕ່ເກີດເປັນຣາກຊະສະ ແຕ່ດ້ວຍຄວາມປະພຶດ ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ມີບຸນແທ້.

Verse 4

स्मृत्युक्तश्रुतिवर्त्मानो जातवर्णावरेष्वपि । नाद्रियंतेऽन्नपानानामस्मृत्युक्तं कदाचन

ພວກເຂົາດຳເນີນຕາມທາງທີ່ສອນໄວ້ໃນ ສຣຸຕິ ແລະ ສມຣິຕິ ແມ່ນແຕ່ເກີດໃນວັນນະຕ່ຳ; ແລະບໍ່ເຄີຍຮັບອາຫານຫຼືນ້ຳດື່ມທີ່ບໍ່ຖືກອະນຸຍາດຕາມສມຣິຕິ.

Verse 5

परदार परद्रव्य परद्रोहपराङ्मुखाः । जाताजातौ निकृष्टायामपिपुण्यानुसारिणः

ພວກເຂົາຫຼີກຫ່າງຈາກເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ, ຊັບສິນຂອງຜູ້ອື່ນ, ແລະການເຮັດຮ້າຍຜູ້ອື່ນ. ແມ່ນແຕ່ເກີດໃນສະພາບຕ່ຳຕ້ອຍທີ່ສຸດ ກໍຍັງຕິດຕາມທາງແຫ່ງບຸນ.

Verse 6

द्विजातिभक्त्युत्पन्नार्थैरात्मानं पोषयंति ये । सदा संकुचितांगाश्च द्विजसंभाषणादिषु

ຜູ້ໃດທີ່ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍປັດໃຈທີ່ໄດ້ມາຈາກຄວາມພັກດີຕໍ່ດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຖ່ອມຕົນ ແລະສຳລວມກາຍໃຈເສມອ—ໂດຍສະເພາະໃນການສົນທະນາ ແລະການຄົບຫາກັບດວິຊະທັງຫຼາຍ.

Verse 7

आहूता वस्त्रवदना वदंति द्विजसंनिधौ । जयजीवभगोनाथ स्वामिन्निति हि वादिनः

ເມື່ອຖືກເອີ້ນ ພວກນາງເວົ້າດ້ວຍຄວາມສຸພາບ ປິດໜ້າດ້ວຍຄວາມອາຍ ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣາຫມະນາ ແລະກ່າວວ່າ “ໄຊຍະ! ໂອ ພຣະນາຖແຫ່ງຊີວິດແລະສິຣີໂຊກ ໂອ ສະວາມິນ” —ເຊັ່ນນີ້ແມ່ນການຂານດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 8

तीर्थस्नानपरानित्यं नित्यं देवपरायणाः । द्विजेषु नित्यं प्रणताः स्वनामाख्यानपूर्वकम्

ພວກນາງອຸທິດໃຈຕໍ່ການອາບນ້ຳໃນທິຣຖະເປັນນິດ ແລະເປັນຜູ້ພຶ່ງພາເທວະເຈົ້າເປັນນິດ; ທັງຍັງກົ້ມນົບຕໍ່ພຣາຫມະນາເປັນນິດ ໂດຍກ່າວຊື່ຂອງຕົນກ່ອນຕາມຄວາມຄວນ।

Verse 9

दम दान दया क्षांति शौचेंद्रिय विनिग्रहाः । अस्तेय सत्याहिंसाश्च सर्वेषां धर्महेतवः

ຄວາມຂົ່ມຕົນ, ການໃຫ້ທານ, ຄວາມເມດຕາ, ຄວາມອົດທົນ, ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະການຄວບຄຸມອິນທຣີ; ພ້ອມທັງບໍ່ລັກ, ຄວາມຈິງ ແລະອະຫິງສາ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເຫດທີ່ຄ້ຳຈຸນທຳມະໃຫ້ແກ່ທຸກຜູ້।

Verse 10

आवश्येषु सदोद्युक्ता ये जाता यत्रकुत्रचित् । सर्वभोगसमृद्धास्ते वसंत्यत्र पुरोत्तमे

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຂະຫຍັນຫມັ້ນເພີຍໃນຫນ້າທີ່ຈຳເປັນຢູ່ເປັນນິດ ແມ່ນເກີດຢູ່ໃສກໍຕາມ—ຜູ້ນັ້ນຈະອຸດົມດ້ວຍພົນຜົນແຫ່ງຄວາມສຸກທຸກປະການ ແລະພຳນັກຢູ່ທີ່ນີ້ ໃນນະຄອນອັນປະເສີດສຸດນີ້।

Verse 11

म्लेच्छा अपि सुतीर्थेषु ये मृतानात्मघातकाः । विहाय काशीं निर्वाण विश्राणांतेऽत्र भोगिनः

ແມ່ນແຕ່ຊົນຕ່າງເຜົ່າກໍຕາມ ຖ້າເສຍຊີວິດຢູ່ທິຣຖະອັນດີເລີດ—ໂດຍບໍ່ແມ່ນຜູ້ຂ້າຕົນເອງ—ເມື່ອລະຈາກກາສີແລ້ວ ຈະໄດ້ເສວຍຜົນບຸນຢູ່ທີ່ນີ້ ແລະຮັບການປະທານນິຣວານ (ໂມກສະ) ອັນສູງສຸດ।

Verse 12

अंधं तमो विशेयुस्ते ये चैवात्महनो जनाः । भुक्त्वा निरयसाहस्रं ते च स्युर्ग्रामसूकराः

ແຕ່ຜູ້ໃດຂ້າຕົນເອງ ຈະເຂົ້າສູ່ຄວາມມືດມົນອັນບອດບັງ; ຫຼັງຈາກສະເຫຼີມທຸກນະລົກນັບພັນ ຈຶ່ງເກີດໃໝ່ເປັນໝູບ້ານໃນບ້ານນາ.

Verse 13

आत्मघातो न कर्तव्यस्तस्मात्क्वापि विपश्चिता । इहापि च परत्रापि न शुभान्यात्मघातिनाम्

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ປັນຍາບໍ່ຄວນກະທຳອາດຕະມະຆາດໃນທີ່ໃດເລີຍ; ເພາະຜູ້ຂ້າຕົນເອງບໍ່ພົບຄວາມສຸພະມົງຄຸນ ທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ.

Verse 14

यथेष्टमरणं केचिदाहुस्तत्त्वावबोधकाः । प्रयागे सर्वतीर्थानां राज्ञिसर्वाभिलाषदे

ບາງຄົນຜູ້ອ້າງວ່າເຂົ້າໃຈສັດຈະ ເວົ້າເຖິງ ‘ການຕາຍຕາມໃຈປາຖະໜາ’; ແລະຊີ້ໄປຫາ ປຣະຍາກ—ກະສັດແຫ່ງຕີຣຖະທັງປວງ ຜູ້ປະທານຜົນສຳເລັດຕາມປາຖະໜາທຸກປະການ.

Verse 15

अंत्यजा अपि ये केचिद्दयाधर्मानुसारिणः । परोपकृतिनिष्ठास्ते वसंत्यत्र तु सत्तमाः

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ເກີດໃນຖານະຕ່ຳສຸດ ຖ້າປະພຶດຕາມທຳແຫ່ງເມດຕາກະຣຸນາ ແລະຍືນຫມັ້ນໃນການເກື້ອກູນຜູ້ອື່ນ ກໍພຳນັກຢູ່ນີ້ເປັນຜູ້ດີຍິ່ງໃນຫມູ່ຄົນດີ.

Verse 17

पल्लीपतिरभूदुग्रः पिंगाक्ष इति विश्रुतः । निर्विंध्यायास्तटे शूरः क्रूरकर्मपराङ्मुखः

ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ ນິຣວິນທະຍາ ມີຫົວໜ້າຊຸມຊົນປ່າຜູ້ດຸຮ້າຍ ມີນາມລືຊາວ່າ ປິງກາກສະ; ລາວເປັນວີຣະບຸລຸດ ແລະເປັນຜູ້ຫັນໜີຈາກການກະທຳອັນໂຫດຮ້າຍ.

Verse 18

घातयेद्दूरसंस्थोपि यः पांथपरिपंथिनः । व्याघ्रादीन् दुष्टसत्त्वांश्च स हिनस्ति प्रयत्नतः

ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໄກ ລາວກໍພາຍາຍາມກຳຈັດຜູ້ດັກທຳຮ້າຍນັກເດີນທາງ—ເສືອ ແລະສັດຊົ່ວອື່ນໆ—ໂດຍຈົ່ງໃຈເພື່ອພິທັກທາງ।

Verse 19

जीवेन्मृगयु धर्मेण तत्रापि करुणापरः । न विश्वस्तान्पक्षिमृगान्न सुप्तान्न व्यवायिनः

ໃຫ້ນາຍພານດຳລົງຊີວິດຕາມອາຊີບຂອງຕົນໂດຍຖືທຳມະ ແຕ່ຈົ່ງຢູ່ໃນຄວາມເມດຕາ: ຢ່າຂ້ານົກແລະສັດທີ່ໄວ້ໃຈ, ຢ່າຂ້າຜູ້ຫຼັບ, ແລະຢ່າຂ້າຜູ້ກຳລັງຜະສົມພັນ.

Verse 20

न तोयगृध्नून्न शिशून्नांतर्वर्त्नित्वलक्षणान् । स घातयति धर्मज्ञो जातिधर्मपराङ्मुखः

ຜູ້ຮູ້ທຳມະບໍ່ຂ້າຜູ້ກະຫາຍນ້ຳ, ບໍ່ຂ້າລູກນ້ອຍ, ແລະບໍ່ຂ້າຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍຕັ້ງທ້ອງ; ລາວຫັນຫນີຈາກຄວາມໂຫດຮ້າຍຕ່ຳຊ້າທີ່ຜູກຕິດແຕ່ຕາມຊະນິດພັນ.

Verse 21

श्रमातुरेभ्यः पांथेभ्यः स विश्रामं प्रयच्छति । हरेत्क्षुधा क्षुधार्तानामुपानद्दोऽनुपानहे

ແກ່ນັກເດີນທາງທີ່ເມື່ອຍລ້າ ລາວໃຫ້ທີ່ພັກຜ່ອນ; ລາວບັນເທົາຄວາມຫິວຂອງຜູ້ຫິວ—ແລະໃຫ້ເກີບແກ່ຜູ້ທີ່ຕີນເປົ່າ.

Verse 22

मृगत्त्वचोतिमृदुला विवस्त्रेभ्यातिसर्जति । अनुव्रजति कांतारे प्रांतरे पथिकान्पथि

ລາວໃຫ້ໜັງກວາງທີ່ນຸ່ມລະມຸນຢ່າງຍິ່ງແກ່ຜູ້ບໍ່ມີເສື້ອຜ້າ; ແລະລາວເດີນຄຽງຂ້າງນັກເດີນທາງຕາມທາງ—ຜ່ານປ່າລຶກ ແລະແດນຊາຍແດນອັນວັງເວງ.

Verse 23

न जिघृक्षति तेभ्योर्थमभयं चेति यच्छति । आविंध्याटवि मे नाम ग्राह्यं दुष्टभयापहम्

ລາວບໍ່ປາຖະນາຈະເອົາຊັບສິນຈາກພວກເຂົາ; ແຕ່ກັບປະທານ “ອະພະຍະ” ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ນາມຂ້າແມ່ນ ອາວິໍນທະຍາຕະວີ—ຈົ່ງຈື່ຈຳໄວ້; ນາມນີ້ຂັບໄລ່ຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄົນຊົ່ວ.”

Verse 24

नित्यं कार्पटिकान्सर्वान् स पुत्रेण प्रपश्यति । तेपि च प्रतितीर्थं हि तमाशीर्वादयं ति वै

ທຸກມື້ ລາວພ້ອມກັບລູກຊາຍ ຄອຍເບິ່ງແຍງຄົນທຸກຍາກແລະຜູ້ອັບຈົນທັງປວງ; ແລະພວກເຂົາກໍທີ່ທຸກຕີຣະຖະ ຍ່ອມອວຍພອນໃຫ້ລາວແທ້ໆ.

Verse 25

इति तिष्ठति पिंगाक्षे साटवी नगरायिता । अध्वनीने ऽध्वगान्कोपि न रुणद्धि ससाध्वसः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ປິງກາກສະ ປ່າອະຕະວີນັ້ນກໍກາຍເປັນດັ່ງນະຄອນ. ຕາມທາງຫຼວງນັ້ນ ບໍ່ມີໃຜຂັດຂວາງນັກເດີນທາງ ແລະບໍ່ມີໃຜຢູ່ໃນຄວາມຢ້ານກົວ.

Verse 27

लुब्धकस्तद्धने लुब्धः क्षुद्रस्तन्निधनोद्यतः । स रुरोध तमध्वानमग्रे गत्वाऽतिगूढवत्

ນາຍພານຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍຄົນໜຶ່ງ ໂລບໃນຊັບນັ້ນ ແລະມຸ່ງຈະທຳລາຍເຂົາ ໄດ້ໄປຂ້າງໜ້າແລ້ວກັ້ນທາງນັ້ນ ດັກຊຸ່ມດັ່ງຜູ້ຊ່ອນຕົວຢ່າງແນບເນີຍ.

Verse 28

तदा युप्यस्यशेषेण पिंगाक्षो मृगयां गतः । तस्मिन्नरण्ये तन्मार्गं निकषाध्युषितो निशि

ໃນເວລານັ້ນ ປິງກາກສະ ອອກໄປລ່າສັດ ດ້ວຍເຄື່ອງໃຊ້ແລະເສບຽງທີ່ເຫຼືອພຽງນ້ອຍ. ໃນປ່ານັ້ນ ເສັ້ນທາງນັ້ນຍາມຄ່ຳຄືນ ຖືກຜູ້ດັກຊຸ່ມຄອບຄອງ ແລະເຝົ້າຈັບຕາຢ່າງໃກ້ຊິດ.

Verse 29

परप्राणद्रुहां पुंसां न सिद्ध्येयुर्मनोरथाः । विश्वं कुशलितेनैतद्विश्वेशपरिरक्षितम्

ຜູ້ໃດທຳຮ້າຍຊີວິດຂອງຜູ້ອື່ນ ຄວາມປາຖະໜາຂອງຜູ້ນັ້ນບໍ່ສຳເລັດ. ໂລກທັງປວງນີ້ດຳລົງຢູ່ໃນຄວາມສຸກສະຫງົບ ແລະຖືກປົກປ້ອງໂດຍພຣະວິສເວສະວະຣ ເຈົ້າແຫ່ງກາສີ.

Verse 30

न चिंतयेदनिष्टानि तस्मात्कृष्टिः कदाचन । विधिदृष्टं यतो भावि कलुषंभावि केवलम्

ດັ່ງນັ້ນຢ່າຄິດກັງວົນເຖິງເຫດຮ້າຍ ເພາະການກັງວົນແບບນັ້ນບໍ່ເຄີຍໃຫ້ຜົນ. ສິ່ງໃດທີ່ຊະຕາກຳກຳນົດໄວ້ ຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ—ຈະມົວມົນຫຼືບໍລິສຸດ ກໍເກີດຂຶ້ນດັ່ງນັ້ນ.

Verse 31

तस्मादात्मसुखंप्रेप्सु रिष्टानिष्टं न चिंतयेत् । चिंतयेच्चेत्तदाचिंत्यो मोक्षोपायो न चेतरः

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ປາຖະໜາຄວາມສຸກແຫ່ງອາດມັນ ບໍ່ຄວນຈົມຢູ່ໃນການຄິດເຖິງດີຮ້າຍ. ຖ້າຈະຄິດ ຈົ່ງພິຈາລະນາ “ອະຈິນຕະຍະ” ອັນສູງສຸດ; ນີ້ແຫຼະເປັນອຸບາຍແຫ່ງໂມກສະ ບໍ່ມີອື່ນ.

Verse 32

व्युष्टायामथयामिन्यामभूत्कोलाहलो महान् । घातयध्वं पातयध्वं नग्नयध्वं द्रुतं भटाः

ເມື່ອຄືນຄ່ອຍໆຜ່ານໄປສູ່ອາລຸນ ກໍເກີດສຽງໂກລາຫົນໃຫຍ່ວ່າ: “ຟັນມັນ! ຜັກມັນໃຫ້ລົ້ມ! ຖອດໃຫ້ເປືອຍ—ໄວໆ ທະຫານ!”

Verse 33

मा मारयध्वं त्रायध्वं भटाः कार्पटिका वयम् । अनायासं लुंठयध्वं नयध्वं च यदस्ति नः

“ຢ່າຂ້າພວກເຮົາ—ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງ, ທະຫານເອີຍ! ພວກເຮົາເປັນຜູ້ຂໍທານຍາກຈົນ. ຂໍໃຫ້ປົ້ນເອົາໄປໂດຍງ່າຍ ສິ່ງໃດທີ່ພວກເຮົາມີ ແລະນຳໄປເຖີດ.”

Verse 34

वयं पांथा अनाथाः स्मो विश्वनाथपरायणाः । सनाथास्ते न दूरं सनाथतां पथिकोऽपरः

ພວກເຮົາເປັນຜູ້ເດີນທາງ ໄຮ້ທີ່ພຶ່ງພາ ແຕ່ອຸທິດໃຈແດ່ວິສະວະນາຖະ. ຜູ້ມີທີ່ພຶ່ງພາບໍ່ໄກຈາກຄວາມປອດໄພ; ຜູ້ເດີນທາງອື່ນກໍໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງດ້ວຍ.

Verse 35

वयं पिंगाक्षविश्वासादस्मिन्मार्गेऽकुतोभयाः । यातायातं सदा कुर्मः स च दूर इतो वनात्

ເນື່ອງຈາກພວກເຮົາເຊື່ອໃຈປິງກາກສະ ພວກເຮົາຈຶ່ງບໍ່ຢ້ານກົວໃນເສັ້ນທາງນີ້. ພວກເຮົາໄປມາເປັນນິດ ແລະທ່ານກໍບໍ່ໄກຈາກປ່ານີ້.

Verse 36

इति श्रुत्वाऽथ पिंगाक्षो भटः कार्पटिकेरितम । दूरान्मा भैष्ट माभैष्ट ब्रुवन्निति समागतः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງນັກບວດຂໍທານນັ້ນ ທະຫານປິງກາກສະກໍມາຈາກໄກ ພ້ອມກັບກ່າວວ່າ “ຢ່າຢ້ານ ຢ່າຢ້ານ”

Verse 37

तत्कर्मसूत्रैराकृष्टो भिल्लःकार्पटिकप्रियः । तूर्णं तदायुष्यमिव तत्रोपस्थितवान् क्षणात्

ຖືກດຶງດ້ວຍເສັ້ນໃຍແຫ່ງກຳຂອງຕົນ ພິລລະຜູ້ມັກຈະປົ້ນນັກບວດຂໍທານ ກໍປາກົດຕົວຢູ່ນັ້ນຢ່າງວ່ອງໄວໃນພິບຕາ ດັ່ງຖືກອາຍຸຂອງຕົນເອງເອີ້ນຫາ.

Verse 38

कोयंकोयं दुराचारः पिंगाक्षे मयि जीवति । उल्लुलुंठयिषुः पांथान्प्राणलिंगसमान्मम

“ຄົນຊົ່ວຊ້ານີ້ແມ່ນໃຜ ໃນຂະນະທີ່ຂ້າ ປິງກາກສະ ຍັງມີຊີວິດ ກັບຄິດຈະປົ້ນຜູ້ເດີນທາງໃຫ້ໝົດສິ້ນ—ຜູ້ເດີນທາງທີ່ຂ້າຮັກເທົ່າກັບລົມຫາຍໃຈ ແລະ ລິງຄະຂອງຂ້າ?”

Verse 39

इति तद्वाक्यमाकर्ण्य ताराक्षस्तत्पितृव्यकः । धनलोभेन पिंगाक्षे पापं पापो व्यचिंतयत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານັ້ນ, ຕາຣາກຊະ ຜູ້ເປັນລຸງ, ຖືກຄອບງຳດ້ວຍຄວາມໂລບໃນຊັບສົມບັດ, ໂອ ປິງກາກຊະ, ຄົນບາບຜູ້ນັ້ນເລີ່ມວາງແຜນເຮັດຊົ່ວ.

Verse 40

कुलधर्मं व्यपास्यैष वर्तते कुलपांसनः । चिरं चिंतितमद्यामुं घातयिष्याम्यसंशयम्

‘ລະຖິ້ມທຳມະແຫ່ງວົງຕະກຸນ, ຄວາມອັບປະຍົດຂອງຄອບຄົວນີ້ປະພຶດຕົນຕາມໃຈມັກ. ມື້ນີ້, ຂ້ອຍຈະຂ້າມັນຢ່າງແນ່ນອນ—ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຄິດມາເປັນເວລາດົນນານແລ້ວ.’

Verse 41

विचार्येति स दुष्टात्मा भृत्यानाज्ञापयत्क्रुधा । आदावेनं घातयंतु ततः कार्पटिकानिमान्

ເມື່ອຕັດສິນໃຈດັ່ງນັ້ນ, ຄົນໃຈບາບຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງສັ່ງຄົນຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນວ່າ: ‘ຈົ່ງຂ້າຄົນນີ້ກ່ອນ; ແລ້ວຈຶ່ງຂ້າພວກນັກບວດເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍ.’

Verse 42

ततो ऽयुध्यन्दुराचारास्तेनैकेन च तेऽखिलाः । यथाकथंचित्ताननयत्स च स्वावसथांतिकम्

ຈາກນັ້ນຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນກໍຕໍ່ສູ້ກັບຊາຍຄົນດຽວຜູ້ນັ້ນ; ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ລາວກໍສາມາດພາພວກມັນທັງໝົດເຂົ້າມາໃກ້ທີ່ພັກຂອງຕົນໄດ້.

Verse 43

आच्छिन्नं हि धनुर्वाणं छिन्नं सन्नहनं शरैः । असूदयिष्यमेतांस्तदभविष्यं यदीश्वरः

‘ຄັນທະນູ ແລະ ລູກສອນຂອງຂ້ອຍຖືກຍາດຊິງໄປ; ເກາະຂອງຂ້ອຍຖືກລູກສອນຂອງພວກມັນຕັດຂາດເປັນປ່ຽງໆ. ຂ້ອຍຄົງຈະຂ້າພວກມັນໄດ້ແລ້ວ ຖ້າພະເຈົ້າຊົງປະສົງເປັນຢ່າງອື່ນ.’

Verse 44

अभिलप्यन्निति प्राणानत्याक्षीत्स परार्थतः । तेपि कार्पटिकाः प्राप्तास्तत्पल्लीं गतसाध्वसाः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວໄດ້ສະຫຼະຊີວິດເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຜູ້ອື່ນ। ພວກນັກບວດຈາລິກຜູ້ນຸ່ງຜ້າຂາດກໍໄດ້ເຖິງບ້ານນ້ອຍນັ້ນ ຄວາມຢ້ານກົວກໍຫາຍໄປ।

Verse 45

या मतिस्त्वंतकाले स्याद्गतिस्तदनुरूपतः । दिगीशत्वमतः प्राप्तो निरृत्यां नैरृतेश्वरः

ໃນຍາມຈະຕາຍ ຈິດຄິດແນວໃດ ຄະຕິພົບກໍເປັນໄປຕາມນັ້ນ। ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງເປັນເຈົ້າແຫ່ງທິດ—ເປັນຜູ້ຄອງທິດໄນຣຶຕ ໃນແດນຂອງນິຣຶຕິ।

Verse 46

इत्थमस्य स्वरूपं ते आवाभ्यां समुदीरितम् । एतस्योत्तरतो लोको वरुणस्यायमद्भुतः

ດັ່ງນີ້ ຮູບພາບແທ້ຂອງເຂົາ ພວກເຮົາທັງສອງໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າຟັງແລ້ວ। ທາງເໜືອຈາກນີ້ ແມ່ນໂລກອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະວຣຸນ।

Verse 47

कूपवापीतडागानां कर्तारो निर्मलैर्धनैः । इह लोके महीयंते वारुणे वरुणप्रभाः

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ຜູ້ສ້າງບໍ່ນ້ຳ ສະນ້ຳ ແລະຫນອງນ້ຳ ດ້ວຍຊັບສິນອັນບໍລິສຸດແລະຊອບທຳ ຜູ້ນັ້ນຖືກຍົກຍ້ອງໃນໂລກນີ້ເອງ ແລະໃນວຣຸນໂລກກໍສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຣັດສະມີແຫ່ງພຣະວຣຸນ।

Verse 48

निर्जले जलदातारः परसंतापहारिणः । अर्थिभ्यो ये प्रयच्छंति चित्रच्छत्रकमंडलून्

ຜູ້ໃດໃຫ້ນ້ຳໃນບ່ອນທີ່ບໍ່ມີນ້ຳ ຊ່ວຍລົບລ້າງຄວາມທຸກຮ້ອນຂອງຜູ້ອື່ນ ແລະມອບຮົ່ມອັນງາມກັບກະມັນດະລຸ (ພາຊະນະນ້ຳສຳລັບຜູ້ເດີນທາງ) ແກ່ຜູ້ມາຂໍ,

Verse 49

पानीयशालिकाः कुर्युर्नानोपस्करसंयुताः । दद्युर्धर्मघटांश्चापि सुगंधोदकपूरितान्

ພວກເຂົາພຶງຈັດຕັ້ງສາລານ້ຳດື່ມ ໃຫ້ພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງຈຳເປັນນານາ; ແລະເພື່ອທຳມະ ພຶງຖວາຍ “ໝໍ້ທຳມະ” ຄືໝໍ້ນ້ຳຫອມທີ່ເຕັມພ້ອມ।

Verse 50

अश्वत्थसेकं ये कुर्युः पथि पादपरोपकाः । विश्रामशालाकर्तारः श्रांतसंतापनोदकाः

ຜູ້ໃດລາດນ້ຳຕົ້ນອັດສະວັດຖະ (ຕົ້ນໂພ/ພິບພົນສັກສິດ) ຂ້າງທາງເພື່ອເກື້ອກູນຜູ້ເດີນທາງ, ຜູ້ໃດສ້າງສາລາພັກ, ແລະຜູ້ໃດຈັດນ້ຳທີ່ດັບຄວາມເມື່ອຍແລະຄວາມຮ້ອນໃຫ້ຜູ້ອ່ອນແຮງ—ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ເຮັດກຸສົນແທ້।

Verse 51

ग्रीष्मोष्प्रहंति मायूरपिच्छादि रचितान्यपि । चित्राणि तालवृंतानि वितरंति तपागमे

ເມື່ອລະດູຮ້ອນມາຮອດ ພວກເຂົາແຈກຢາຍພັດໃບຕານສີສັນງາມ ເພື່ອກັ້ນກັນໄຟຮ້ອນແຫ່ງລະດູຮ້ອນ—ບາງອັນປະດິດດ້ວຍຂົນນົກຢູງ ແລະອື່ນໆ।

Verse 52

रसवंति सुगंधीनि हिमवंति तपर्तुषु । विश्राणयंति वा तृप्ति पानकानि प्रयत्नतः

ໃນລະດູຮ້ອນ ພວກເຂົາພາກພຽນຖວາຍເຄື່ອງດື່ມທີ່ເຮັດໃຫ້ອິ່ມໃຈ (ປານະກະ) ມີລົດຊາດ ຫອມ ແລະເຢັນ ນຳຄວາມພໍໃຈແລະຄວາມສົດຊື່ນມາໃຫ້।

Verse 53

इक्षुक्षेत्राणि संकल्प्य ब्राह्मणेभ्यो ददत्यपि । तथा नानाप्रकारांश्च विकारानैक्षवान्बहून्

ພວກເຂົາຍັງຕັ້ງສັງກັນລະປະຕາມພິທີ ແລ້ວຖວາຍນາອ້ອຍໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນ; ແລະຍັງມອບຂອງແປຮູບຈາກອ້ອຍນານາຊະນິດເປັນຈຳນວນຫຼາຍອີກດ້ວຍ।

Verse 54

गोरसानां प्रदातारस्तथा गोमहिषीप्रदाः । धारामंडपकर्तारश्छायामंडपकारिणः

ຜູ້ໃດຖວາຍຂອງຈາກນ້ຳນົມ, ບໍລິຈາກງົວແລະຄວາຍ, ສ້າງມັນດະປະນ້ຳ ແລະຈັດທຳມັນດະປະຮົ່ມເງົາ—ຜູ້ມີບຸນເຫຼົ່ານີ້ຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍກຸສົນທຳມະ।

Verse 55

देवालयेषु ये दद्युर्बहुधारागलंतिकाः । तीर्थे वा करहर्तारस्तीर्थमार्गावनेजका

ຜູ້ໃດໃນວັດວາອາຮາມຖວາຍພາຊະນະໃຫ້ນ້ຳໄຫຼເປັນຫຼາຍສາຍ, ແລະຜູ້ໃດທີ່ຕີຣຖະເກັບກວາດຂີ້ເຫຍື້ອ ຊຳລະລ້າງທາງຈາລິກ—ຜູ້ນັ້ນກໍໄດ້ຮັບການນັບຖືເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທຳມະ।

Verse 56

अभयं ये प्रयच्छंति भयार्तोद्यत पाणयः । निर्भया वारुणे लोके ते वसंति लसंति च

ຜູ້ໃດປະທານ “ອະພະຍະ” ໂດຍຍື່ນມືຊ່ວຍຜູ້ທີ່ຫວາດກົວແລະທຸກທ້ອນ—ຜູ້ນັ້ນຢູ່ໃນໂລກຂອງພຣະວະຣຸນະຢ່າງບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍກຽດສັກສີທີ່ນັ້ນ।

Verse 57

विपाशयंति ये पुण्या दुर्वृतैः कंठपाशितान् । ते पाशपाणे लोकेस्मिन्निवसंत्यकुतोभयाः

ຜູ້ມີບຸນຜູ້ໃດຄາຍບ່ວງທີ່ຮັດຄໍຜູ້ຖືກຄົນຊົ່ວຜູກໄວ້—ຜູ້ນັ້ນຢູ່ໃນໂລກຂອງປາສະປານີ ປອດຈາກຄວາມຢ້ານທຸກທິດ।

Verse 58

नौकाद्युपायैर्न द्यादौ पांथान्ये तारयंत्यपि । तारयंत्यपि दुःखाब्धेस्तत्र नागरिका द्विज

ໂອ ພຣາຫມະນ! ຊາວເມືອງຜູ້ໃດໃຊ້ເຮືອ ແລະອຸບາຍອື່ນໆ ພາຜູ້ເດີນທາງຂ້າມແມ່ນ້ຳແລະທຳນອງນັ້ນ—ແທ້ຈິງແລ້ວ ພວກເຂົາຍັງຊ່ວຍສັດທັງຫຼາຍຂ້າມທະເລແຫ່ງທຸກຂ໌ດ້ວຍ।

Verse 59

घट्टान्पुण्यतटिन्यादेर्बंधयंति शिलादिभिः । तोयार्थिसुखसिद्ध्यर्थं ये नरास्तेत्र भोगिनः

ຜູ້ໃດທີ່ນຳຫີນ ແລະສິ່ງອື່ນໆ ມາກໍ່ສ້າງຂັ້ນລົງອາບນ້ຳ (ຄາດ/ghāṭa) ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳອັນສັກສິດ ແລະນ້ຳບຸນອື່ນໆ ເພື່ອຄວາມສະດວກ ແລະຄວາມສຳເລັດຂອງຜູ້ສະແຫວງນ້ຳ—ຜູ້ນັ້ນໃນໂລກອັນມົງຄຸນ ຈະເປັນຜູ້ເສວຍສົມບັດອຸດົມ।

Verse 60

वितर्पयंति ये पुण्यास्तृषिताञ्शीतलैर्जलैः । तेऽत्र वै वारुणे लोके सुखसंततिभागिनः

ຜູ້ມີບຸນຜູ້ໃດ ທີ່ໃຫ້ຜູ້ກະຫາຍນ້ຳໄດ້ອິ່ມໃຈດ້ວຍນ້ຳເຢັນ ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈະເປັນຜູ້ມີສ່ວນໃນຄວາມສຸກອັນຕໍ່ເນື່ອງ ໃນໂລກຂອງພຣະວຣຸນາ

Verse 61

जलाशयानां सर्वेषामयमेकतमः पतिः । प्रचेता यादसांनाथः साक्षी सर्वेषुकर्मसु

ໃນບັນດາແຫຼ່ງນ້ຳທັງປວງ ພຣະອົງແມ່ນເຈົ້ານາຍຜູ້ສູງສຸດ—ປຣະເຈຕາ (ພຣະວຣຸນາ) ນາຖແຫ່ງສັດນ້ຳ ແລະເປັນພະຍານແກ່ກຳທັງຫມົດ

Verse 62

अस्योत्पत्तिं शृणु पतेर्वरुणस्यमहात्मनः । आसीन्मुनिरमेयात्मा कर्दमस्य प्रजापतेः

ຈົ່ງຟັງກຳເນີດຂອງພຣະວຣຸນາຜູ້ມະຫາອາດມັນນັ້ນ ໃນການກ່ອນ ມີມຸນີຜູ້ມີຈິດວິນຍານຫາປະມານບໍ່ໄດ້ ເກີດຈາກພຣະປຣະຊາປະຕິ ກັດດະມະ

Verse 63

शुचिष्मानिति विख्यातस्तनयो विनयोचितः । स्थैर्य माधुर्य धैर्याद्यैर्गुणैरुपचितोहितः

ບຸດຂອງທ່ານໂດຍນາມ “ສຸຈິສະມານ” ເປັນທີ່ລືອຊາ—ຄວນແກ່ຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະຈັນຍາດີ—ໄດ້ຮັບການຫຼ້ຽງດູດ້ວຍຄຸນຄ່າເຊັ່ນ ຄວາມໝັ້ນຄົງ ຄວາມອ່ອນໂຍນ ແລະຄວາມກ້າຫານອົດທົນ ແລະເອົາໃຈໃສ່ສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດເສມອ

Verse 64

अच्छोदे सरसि स्नातुं स गतो बालकैः सह । जलक्रीडनसंसक्तं शिशुमारो हरच्च तम्

ລາວໄປກັບເດັກຊາຍທັງຫຼາຍເພື່ອອາບນ້ຳໃນສະລະອັຈໂສດາ. ເມື່ອກຳລັງຫຼິ້ນນ້ຳຢ່າງເພີນ ສິຊຸມາຣະ ສັດນ້ຳຄ້າຍຈະເຂ້ ກໍຈັບແລ້ວລາກເຂົາໄປ

Verse 65

ततस्तस्मिन्मुनिसुते हृतेऽत्याहितशंसिभिः । तैः समागत्य शिशुभिः कथितं तत्पितुः पुरः

ຕໍ່ມາ ເມື່ອລູກຊາຍຂອງມຸນີນັ້ນຖືກພາໄປ—ເປັນໄພພິບັດນ່າຕົກໃຈ—ເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງມາຮວມກັນ ແລ້ວເລົ່າໃຫ້ພໍ່ຂອງເຂົາຟັງຕໍ່ໜ້າ

Verse 66

हरार्चनोपविष्टस्य समाधौ निश्चलात्मनः । श्रुतबालविपत्तेश्च चचाल न मनोहरात्

ທ່ານນັ່ງຢູ່ໃນການບູຊາພຣະຫຣະ (ພຣະສິວະ) ຈິດຕັ້ງມັ່ນໃນສະມາທິບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ; ແມ່ນໄດ້ຍິນເລື່ອງເດັກປະສົບໄພ ໃຈກໍບໍ່ຄລອນຈາກພຣະຜູ້ງາມຍິ່ງ

Verse 67

अधिकं शीलयामास स सर्वज्ञं त्रिलोचनम् । पश्यञ्शंभोः समीपे स भुवनानि चतुर्दश

ທ່ານໄດ້ເພີ່ມພູນການບຳເນົາພຣະຕຣິໂລຈນະ ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງໃຫ້ຍິ່ງຂຶ້ນ. ແລະໃນຄວາມໃກ້ຊິດພຣະສັມພູ ທ່ານໄດ້ເຫັນພົບພູມທັງສິບສີ່

Verse 68

नाना भूतानि भूतानि ब्रह्मांडांतर्गतानि च । चंद्रसूर्यर्क्षताराश्च पर्वतान्सरितो द्रुमान्

ທ່ານເຫັນສັດທັງຫຼາຍຫຼາຍປະເພດ ຄືສັດທັງປວງໃນພຣະມານຑະ; ພ້ອມທັງດວງຈັນ ດວງອາທິດ ກຸ່ມດາວແລະດາວທັງຫຼາຍ ພູເຂົາ ແມ່ນ້ຳ ແລະຕົ້ນໄມ້

Verse 69

समुद्रानंतरीयाणि ह्यरण्यानीस्सरांसि च । नाना देवनिकायांश्च बह्वीर्दिविषदां पुरीः

ລາວໄດ້ເຫັນປ່າໄມ້ແລະທະເລສາບຫຼາຍຢູ່ລະຫວ່າງຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ຂອງທະເລ ແລະຍັງເຫັນການຊຸມນຸມຂອງໝູ່ເທວະຫຼາຍຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍນະຄອນສະຫວັນຂອງເທວະຈໍານວນຫຼາຍ។

Verse 70

वापीकूपतडागानि कुल्याः पुष्करिणीर्बहु । एकस्मिन्क्वापि सरसि जलक्रीडापरायणान्

ລາວໄດ້ເຫັນບໍ່ນ້ໍາ, ບໍ່ຂັ້ນບັນໄດ, ໜອງນ້ໍາ, ຄອງນ້ໍາ ແລະສະລະບົວຫຼາຍໆ; ແລະໃນທະເລສາບໜຶ່ງ ລາວເຫັນຜູ້ທີ່ຫມົກມຸ່ນຢູ່ໃນການຫຼິ້ນນ້ໍາຢ່າງເຕັມທີ່।

Verse 71

बहून्मुनिकुमारांश्च मज्जनोन्मज्जनादिभिः । करयंत्रविनिर्मुक्ततोयधाराभिषेचनैः

ລາວເຫັນລູກສິດມຸນີຫຼາຍຄົນ ດໍານ້ໍາແລ້ວຜຸດຂຶ້ນຊໍ້າໆ; ແລະຖືກປະພົມດຸຈອະພິເສກ ດ້ວຍສາຍນ້ໍາທີ່ປ່ອຍອອກຈາກເຄື່ອງມືທີ່ໃຊ້ມືຂັບເຄື່ອນ।

Verse 72

करताडितपानीयशब्ददिङ्मुखनादिभिः । जलखेलनकैरित्थं संसक्तान्बहुबालकान्

ດ້ວຍສຽງນ້ໍາຖືກຕົບດ້ວຍຝາມື ດັງກ້ອງໄປທຸກທິດ ລາວເຫັນເດັກນ້ອຍຫຼາຍຄົນທີ່ຫມົກມຸ່ນຢູ່ໃນການຫຼິ້ນນ້ໍາຢ່າງນັ້ນ।

Verse 73

तेषां मध्ये ददर्शाथ समाधिस्थः स कर्दमः । स्वं शिशुं शिशुमारेण नीयमानं सुविह्वलम्

ແລ້ວໃນທ່າມກາງພວກເຂົາ ກັດດະມະຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນສະມາທິ ໄດ້ເຫັນລູກຂອງຕົນຖືກຈະເຂ້ລາກໄປ ດ້ວຍຄວາມຫວາດຫວັ່ນສັ່ນສະທ້ານຢ່າງຫນັກ।

Verse 74

कयाचिज्जलदेव्याथ तस्माच्चक्रूरयादसः । प्रसह्य नीत्वोदधये दृष्टवांस्तं समर्पितम्

ລາວໄດ້ເຫັນວ່າ ເດັກນ້ອຍຖືກສັດນ້ຳອັນໂຫດຮ້າຍລາກໄປດ້ວຍກຳລັງ ແລະເທວີແຫ່ງນ້ຳຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ມະຫາສະໝຸດ।

Verse 75

निर्भर्त्स्य सरितांनाथं केनचिद्रुद्ररूपिणा । त्रिशूलपाणिनेत्युक्तं क्रोधताम्राननेनच

ຕໍ່ມາ ຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ຮັບຮູບດັ່ງພຣະຣຸທຣະ ໄດ້ຕຳໜິຢ່າງເຂັ້ມງວດຕໍ່ເຈົ້າແຫ່ງແມ່ນ້ຳ; ຜູ້ມີໃບໜ້າແດງດ້ວຍໂທສະໄດ້ກ່າວວ່າ “ໂອ ຜູ້ຖືຕຣີສູນ!”

Verse 76

कुतो जलानामधिप शिवभक्तस्य बालकः । प्रजापतेः कर्दमस्य महाभागस्य धीमतः

“ໂອ ອະທິປະຕິແຫ່ງນ້ຳທັງປວງ! ເດັກຂອງພຣະປຣະຊາປະຕິ ກັດດະມະ ຜູ້ມີພາກຍິ່ງ ແລະມີປັນຍາ ຜູ້ເປັນພັກຕະແຫ່ງພຣະສິວະ ຈະຖືກອັນຕະລາຍໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 77

अज्ञात्वा शिवसामर्थ्यं भवताचिरमासितः । भयत्रस्तेन तद्वाक्यश्रवणात्तमुदन्वता

“ເພາະບໍ່ຮູ້ອຳນາດແຫ່ງພຣະສິວະ ເຈົ້າຈຶ່ງກະທຳແບບນີ້ມາດົນນານ” ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ມະຫາສະໝຸດຜູ້ຖືກຄວາມຢ້ານກົວກະທົບ ກໍສັ່ນໄຫວຫວັ່ນຫວາ

Verse 78

बालं रत्नैरलंकृत्य बद्ध्वा तं शिशुमारकम् । समर्पितं समानीय शंभुपादाब्जसंनिधौ

ເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ປະດັບເດັກນ້ອຍດ້ວຍແກ້ວມະນີ ແລະມັດຈະເຂ້ນັ້ນໄວ້ ແລ້ວນຳກັບຄືນມາ ແລະນ້ອມຖວາຍໄວ້ໃກ້ພຣະບາດດຸຈດອກບົວຂອງພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ)

Verse 79

नत्वा विज्ञापयत्तं च नापराध्याम्यहं विभो । अनाथनाथविश्वेश भक्तापत्तिविनाशन

ເມື່ອກົດກາບແລ້ວ ລາວໄດ້ທູນວອນວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ຂ້າພະອົງບໍ່ໄດ້ກະທຳຜິດ. ໂອ້ ວິສເວສະ ທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ ຜູ້ທຳລາຍໄພພິບັດຂອງຜູ້ພັກຕະ!”

Verse 80

भक्तकल्पतरो शंभोऽनेनायं दुष्टयादसा । अनायिन मया नाथ भवद्भक्तजनार्भकः

“ໂອ້ ສັມພູ ກັນປະພຶກສາແຫ່ງຜູ້ພັກຕະ! ຂ້າແຕ່ນາຖະ ສັດນ້ຳຊົ່ວນີ້ໄດ້ພາເອົາເດັກນ້ອຍຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ—ລູກຂອງຜູ້ພັກຕະຂອງພຣະອົງ—ໄປແລ້ວ!”

Verse 81

गणेन तेन विज्ञाय शंभोरथ मनोगतम् । पाशेन बद्ध्वा तद्यादः शिशुहस्ते समर्पितम्

ແລ້ວ ກະນະນັ້ນເຂົ້າໃຈພຣະປະສົງຂອງສັມພູ ຈຶ່ງໃຊ້ບ່ວງບາດມັດສັດນ້ຳນັ້ນ ແລ້ວມອບໃສ່ມືເດັກນ້ອຍ

Verse 82

गृहाणेमं स्वतनयं पार्षदे शंकराज्ञया । याहि स्वभवनं वत्स ब्रुवतीति स कर्दमः

“ໂອ້ ພາຣະສະດະ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສັງກະຣະ ຈົ່ງຮັບລູກຊາຍຂອງເຈົ້ານີ້ຄືນໄປ. ວັດສະ ໄປເຮືອນຂອງເຈົ້າເຖີດ” ກັດດະມະກ່າວ

Verse 83

समाधिसमये सर्वमिति शृण्वन्नुदारधीः । उन्मील्य नयने यावत्प्रणिधानं विसृज्य च

ໃນຍາມສະມາທິ ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາອັນສູງສົ່ງໄດ້ເປີດຕາ ແລະຜ່ອນຄາຍຄວາມແນ່ວແນ່ໃນການຈົ່ງໃຈຢູ່ຊົ່ວຂະນະ

Verse 84

संपश्यते शिशुं तावत्पुरतः समवैक्षत । गृहीतशिशुमारं च पार्श्वेऽलंकृतकर्णिकम्

ເຂົາໄດ້ເຫັນເດັກນ້ອຍຢູ່ຕໍ່ໜ້າ; ແລະຂ້າງກາຍມີສັດຄ້າຍຈະເຂ້ທີ່ຖືກຈັບໄວ້ ພ້ອມເຄື່ອງປະດັບຫູອັນງາມສະຫງ່າ।

Verse 85

तोयार्द्रकाकपक्षाग्रं कषायनयनांचलम् । किंचिद्विरूक्षं त्वक्क्षोभं संभ्रमापन्नमानसम्

ປາຍຜົມຂອງເຂົາຊຸ່ມນ້ຳດັ່ງປີກກາ ມຸມຕາຄ້ຳດຳ; ເຂົາເບິ່ງຮຸງຮັງນ້ອຍໆ ຜິວກາຍສັ່ນສະທ້ານ ແລະໃຈຖືກຄວາມຢ້ານກົວສັ່ນຄອນ।

Verse 86

कृतप्रणाममालिंग्य जिघ्रंस्तन्मुखपंकजम् । पुनर्जातमिवामंस्त पश्यंश्चापि मुहुर्मुहुः

ເມື່ອເດັກນ້ອຍກໍ່ກາບນົບນ້ອມແລ້ວ ເຂົາກໍ່ກອດແນບ ແລະດົມກິ່ນໃບໜ້າດັ່ງດອກບົວ ຄິດວ່າເຫມືອນໄດ້ເກີດໃໝ່ ແລະຈ້ອງເບິ່ງຊ້ຳໆຢູ່ເລື້ອຍໆ।

Verse 87

शतानिपंचवर्षाणि प्रणिधानस्थितस्य हि । कर्दमस्य व्यतीतानि शंभुमर्चयतस्तदा

ສຳລັບກັດດະມະຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນສະມາທິອັນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ໃນຂະນະນັ້ນ ຫ້າຮ້ອຍປີໄດ້ຜ່ານໄປ ໃນການບູຊາພຣະສັມພູ।

Verse 88

कर्दमोपि च तत्कालमज्ञासीत्क्षणसंगतम् । यतो न प्रभवेत्कालो महाकालस्य संनिधौ

ແລະກັດດະມະກໍບໍ່ຮູ້ສຶກເຖິງໄລຍະເວລານັ້ນເລີຍ; ມັນຄ້າຍພຽງຊົ່ວຂະນະ ເພາະໃນສັນນິທິຂອງພຣະມະຫາການ ກາລະເວລາເອງກໍບໍ່ມີອຳນາດ।

Verse 89

ततस्तं तनयः पृष्ट्वा पितरं प्रणिपत्य च । जगाम तूर्णं तपसे श्रीमद्वाराणसीं पुरीम्

ແລ້ວບຸດໄດ້ທູນຖາມບິດາ ແລະກໍກາບນົບນ້ອມ ຈາກນັ້ນຮີບເດີນທາງໄປບຳເນັດຕະບະຍັງນະຄອນວາຣານະສີອັນສະຫງ່າງາມ

Verse 90

तत्र तप्त्वा तपो घोरं लिंगं संस्थाप्य शांभवम् । पंचवर्षसहस्राणि स्थितः पाषाणनिश्चलः

ທີ່ນັ້ນເຂົາໄດ້ບຳເນັດຕະບະອັນຮຸນແຮງ ແລະສ້າງຕັ້ງລິງຄະແຫ່ງພຣະສຳພະວະ ຈາກນັ້ນຢືນຢູ່ຫ້າພັນປີ ນິ່ງດຸຈຫີນ

Verse 91

आविरासीन्महादेवस्तुष्टस्तत्तपसा ततः । उवाच कार्दमे ब्रूहि कं ददामि वरोत्तमम्

ແລ້ວພຣະມະຫາເທວະໄດ້ປາກົດ ພໍພຣະໄທດ້ວຍຕະບະນັ້ນ ແລະຕັດກັບກາດະມະວ່າ “ຈົ່ງເວົ້າມາ—ພອນອັນສູງສຸດໃດທີ່ເຮົາຈະປະທານໃຫ້ເຈົ້າ?”

Verse 92

कार्दमिरुवाच । यदि नाथ प्रसन्नोसि भक्तानामनुकंपक । सर्वासामाधिपत्यं मे देह्यपां यादसामपि

ກາດະມະທູນວ່າ “ໂອ ນາຖະ ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ພວກພັກຕະ ຂໍປະທານອຳນາດອະທິປະໄຕໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເໜືອນ້ຳທັງປວງ ແລະເໜືອສັດນ້ຳທັງຫມົດດ້ວຍ”

Verse 93

इति श्रुत्वा महेशानः सर्वचिंतितदः प्रभुः । अभ्यषिंचत तं तत्र वारुणे परमे पदे

ເມື່ອຊົງສົດັບແລ້ວ ພຣະມະເຫສານະ ຜູ້ປະທານສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາທັງປວງ ໄດ້ປະກອບພິທີອະພິເສກໃຫ້ເຂົາຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະສະຖາປະນາໃຫ້ດຳລົງໃນຕຳແໜ່ງວະຣຸນະອັນສູງສຸດ

Verse 94

रत्नानामब्धिजातानामब्धीनां सरितामपि । सरसां पल्वलानां च वाप्यंबु स्रोतसा पुनः

ເໜືອເພັດນິລະມະນີທີ່ເກີດຈາກມະຫາສະໝຸດ ເໜືອທະເລແລະແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍດ້ວຍ; ເໜືອຫນອງ ບຶງ ອ່າງນ້ຳ ແລະອີກທັງເໜືອທາງນ້ຳທີ່ໄຫຼລື່ນ—

Verse 95

जलाशयानां सर्वेषां प्रतीच्याश्चापि वैदिशः । अधीश्वरः पाशपाणिर्भव सर्वामरप्रियः

“ຈົ່ງເປັນອະທິເຈົ້າເໜືອແຫຼ່ງນ້ຳທັງປວງ; ແລະຈົ່ງເປັນຜູ້ພິທັກທິດຕາເວັນຕົກດ້ວຍ—ຜູ້ຖືປາສະ (ເຊືອກບາດ) ໃນມື, ພະພະວະຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງເທວະທັງຫຼາຍ”

Verse 96

ददामि वरमन्यं च सर्वेषां हितकारकम् । त्वयैतत्स्थापितं लिंगं तव नाम्ना भविष्यति

“ເຮົາຂໍປະທານພອນອີກປະການໜຶ່ງ ອັນເປັນປະໂຫຍດແກ່ທຸກຜູ້: ລິງຄະນີ້ທີ່ເຈົ້າສະຖາປະນາ ຈະເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດ້ວຍນາມຂອງເຈົ້າ”

Verse 97

वरुणेशमिति ख्यातं वाराणस्यां सुसिद्धिदम् । मणिकर्णेश लिंगस्य नैरृत्यां दिशि संस्थितम्

ຈະເປັນທີ່ເລື່ອງລືໃນວາຣານະສີດ້ວຍນາມ “ວະຣຸເນສະ” ຜູ້ປະທານສິດທິອັນຍິ່ງ. ສະຖິດຢູ່ທິດຕາເວັນຕົກສ່ຽງໃຕ້ຈາກລິງຄະມະນິກັນເນສະ.

Verse 98

आराधितं सदा पुंसां सर्वजाड्यविनाशकृत् । वरुणेशस्य ये भक्ता न तेषामब्भयं क्वचित्

ຖືກບູຊາອາຣາທະນາໂດຍມະນຸດຢູ່ເສມອ ແລະທຳລາຍຄວາມທຶບຊາແລະຄວາມເຉື່ອຍຊາທັງປວງ. ຜູ້ເປັນພັກຕະແຫ່ງວະຣຸເນສະ ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຈາກນ້ຳໃນເວລາໃດໆ.

Verse 99

न संतापभयं तेषां नापायमरणं क्वचित् । जलोदरभयं नैव न भयं वै तृषः क्वचित्

ສໍາລັບເຂົາທັງຫຼາຍ ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ທຸກຂ໌ຮ້ອນໄໝ້ ແລະບໍ່ມີການຕາຍກ່ອນເວລາໃນເວລາໃດໆ. ບໍ່ຢ້ານໂລກທ້ອງມານ ແລະບໍ່ຢ້ານຄວາມຫິວນ້ໍາເລີຍ.

Verse 100

नीरसान्यन्नपानानि वरुणेश्वर संस्मृतेः । सरसानि भविष्यंति नात्र कार्या विचारणा

ໂດຍການລະລຶກເຖິງພຣະວຣຸເນສະວະຣ ອາຫານແລະນ້ໍາດື່ມທີ່ຈືດຊືດກໍກາຍເປັນມີລົດຊາດ; ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງສົງໄສ ຫຼືພິຈາລະນາອີກ.

Verse 102

इदं वरुणलोकस्य स्वरूपं ते निरूपितम् । यच्छ्रुत्वा न नरः क्वापि दुरपायैः प्रबाध्यते

ດັ່ງນີ້ ຮູບລັກຂອງໂລກພຣະວຣຸນະ ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ. ຜູ້ໃດໄດ້ຟັງ ຈະບໍ່ຖືກທຸກຂ໌ທົນດ້ວຍວິບັດຮ້າຍແຮງໃນທີ່ໃດໆ.

Verse 205

कदाचित्तत्पितृव्येण समीप ग्रामवासिना । श्रुतः कार्पटिकानां हि सार्थः सार्थो महास्वनः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ລຸງຝ່າຍພໍ່ຂອງເຂົາ ຜູ້ຢູ່ບ້ານໃກ້ໆ ໄດ້ຍິນສຽງອື້ອອງກຶກກ້ອງຂອງຂະບວນຄາຣາວານໃຫຍ່—ແມ່ນກຸ່ມກາຣະປະຕິກະ ພວກນັກຈາລິກຂໍທານ ເປັນຄະນະເດີນທາງຄົບຖ້ວນ.