Purvardha (First Half)
Purva Ardha
Pūrvārdha functions as the opening arc of the Kāśīkhaṇḍa’s Kāśī-centered sacred geography. It establishes the textual frame for interpreting the city as a tīrtha-system—where rivers, mountains, shrines, and routes become carriers of theological meaning and ethical guidelines. In Chapter 1, the narrative temporarily shifts from Kāśī to a broader Indic landscape (notably the Narmadā region and the Vindhya range), using that setting to introduce themes of sanctity, humility, and the limits of pride—preparatory motifs for understanding why certain places are revered and how seekers should approach them.
Adhyayas in Purva Ardha
50 chapters to explore.
Adhyaya 1
Kāśī-stuti, Nārada–Vindhya-saṃvāda, and the Ethics of Humility
அத்தியாயம் மங்களவசனங்களுடன் தொடங்குகிறது—கணேசனுக்கு வணக்கம் செலுத்தி, காசியைப் பாவநாசினி என்றும் மோட்சத்துடன் தொடர்புடைய நகரம் என்றும் உயர்ந்து போற்றுகிறது. புராணப் பரம்பரைச் சூழலில் வியாசர் உரை, சூதர் கூறும் கதையமைப்பு ஆகிய குறிப்புகளும் இடம் பெறுகின்றன. பின்னர் நாரதர் நர்மதையில் நீராடி ஓங்காரேஸ்வரரை வழிபட்டு பயணத்தில் விந்திய மலைக்காட்சியைக் காண்கிறார். காடுகள், கனிகள்-மலர்கள், கொடிகள், மிருக-பறவைகள் ஆகியவற்றின் நீண்ட கவிதைமய பட்டியல் விந்தியத்தை உயிருள்ள புனித சூழலாக நிறுவுகிறது. விந்தியம் அர்க்யம் முதலிய அதிதி மரியாதை செய்து மகிழ்ச்சி காட்டினாலும், அகந்தையால் எழும் கவலையை வெளிப்படுத்துகிறது—மேருவின் மேன்மையுடன் ஒப்பிட்டு தன் நிலை குறித்து அச்சம். அகந்தைச் சங்கம் உண்மையான பெருமை தராது என நாரதர் எண்ணி, விந்தியத்தின் தன்னம்பிக்கையை மேலும் தூண்டும் விதமாக பதில் அளிக்கிறார். நாரதர் சென்ற பின் விந்தியம் ‘சிந்தா-ஜ்வரம்’ உடலும் தர்மமும் சிதையச் செய்யும் எனக் கண்டித்து, தீர்விற்காக விஸ்வேஸ்வரரின் சரணை நாடத் தீர்மானிக்கிறது; ஆனால் போட்டியால் தூண்டப்பட்டு வளரத் தொடங்கி சூரியன் செல்லும் பாதையைத் தடுக்கிறது. இறுதியில் மோதல், கட்டுப்பாடு, அதிகாரக் காட்சியின் சமூக விளைவுகள் குறித்து நீதிவாக்கியங்கள் கூறப்படுகின்றன.
Adhyaya 2
सूर्यगति-स्तम्भनम्, देवस्तुति-प्रसङ्गः, काशी-माहात्म्य-उपदेशः (Solar Obstruction, Hymn of the Devas, and Instruction on Kāśī’s Merit)
இந்த அத்தியாயம் சூரியோதயத்தை தர்மமும் யாககாலமும் ஒழுங்குபடுத்தும் சக்தியாக விளக்குகிறது; அவனால் அர்க்கியம், ஹோமம், நித்யகர்மச் சுழற்சி நடைபெறுகிறது. பின்னர் விந்த்ய மலை அகந்தையால் உயர்ந்து சூரியனின் முன்னேற்றத்தைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது; பகல்-இரவு ஒழுங்கு குலைந்து, யாகங்கள் இடைநிறுத்தப்பட்டு உலகம் குழப்பமடைகிறது. இந்த பிரபஞ்ச ஒழுங்கு சிதைவால் அச்சமுற்ற தேவர்கள் பிரம்மாவை அணுகி நீண்ட ஸ்தோத்திரம் செய்கிறார்கள்—வேதங்கள் பரத்தத்துவத்தின் மூச்சு, சூரியன் தெய்வக் கண், பிரபஞ்சம் அவனது உடல் எனத் தத்துவமாகப் புகழ்கிறார்கள். பிரம்மா அந்த ஸ்துதியை பலனளிப்பதாக அறிவித்து, ஒழுங்குடன் பாராயணம் செய்தால் செல்வம், பாதுகாப்பு, வெற்றி கிடைக்கும் என வரம் அளிக்கிறார். பின்னர் பிரம்மா தர்மோபதேசம் செய்கிறார்—சத்தியம், கட்டுப்பாடு, விரத அனுஷ்டானம், தானம், குறிப்பாக பிராமணர்களுக்கு தானம் மற்றும் பசுக்களின் புனிதத்தையும் பாதுகாப்பையும் வலியுறுத்துகிறார். முடிவில் காசி மஹாத்மியம் கூறப்படுகிறது: வாராணசியில் ஸ்நான-தானம், மணிகர்ணிகா ஸ்நானம், பருவச் சடங்குகள் தெய்வலோகங்களில் நீண்ட வாசத்தை அளிக்கும்; விஸ்வேஸ்வரரின் அருளால் நிச்சய முக்தி கிடைக்கும். அவிமுக்தத்தில் செய்த சிறு புண்ணியமும் பிறவி பிறவியாக விடுதலைப் பயனைத் தரும் என உரைக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 3
Agastya’s Āśrama and the Moral Ecology of Kāśī (देवागस्त्याश्रमप्रभाव-वर्णनम्)
இந்த அதிகாரம் கேள்வி–பதில் வடிவில் தெய்வீக உரையாடலாக அமைந்துள்ளது. சூதர், தேவர்கள் காசியை அடைந்தபின் என்ன செய்தனர், அகஸ்தியரை எவ்வாறு அணுகினர் என்று கேட்கிறார். பராசரர் கூறுவது: அவர்கள் முதலில் மணிகர்ணிகையில் விதிப்படி நீராடி, சந்த்யாவந்தனம் முதலான அனுஷ்டானங்களைச் செய்து, பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் அளித்தனர். பின்னர் தானத்தின் விரிவான பட்டியல் வருகிறது—அன்னம், தானியம், ஆடை, உலோகம், பாத்திரம், படுக்கை, விளக்கு, இல்லப் பயன்பாட்டு பொருட்கள்; மேலும் ஆலயப் பணிக்காக ஜீர்ணோத்தாரம், இசை–நடன அர்ப்பணங்கள், பூஜைச் சாமான்கள், பருவத்திற்கேற்ற பொதுநல ஏற்பாடுகள். பலநாள் விரத–அனுஷ்டானங்களும் மீண்டும் மீண்டும் விஸ்வநாத தரிசனமும் முடிந்தபின் தேவர்கள் அகஸ்த்ய ஆசிரமத்திற்குச் செல்கிறார்கள். அங்கு அகஸ்தியர் லிங்கத்தை நிறுவி, சதருத்ரீயம் முதலிய மந்திரங்களைத் தீவிரமாக ஜபித்து தவஒளியால் பிரகாசிக்கிறார். அதன்பின் காசி க்ஷேத்திரத்தின் தனித்த தாக்கம் விளக்கப்படுகிறது—ஆசிரமத்தில் விலங்குகள், பறவைகளின் இயல்பான பகைமை அடங்கி, அமைதி நிலவுகிறது. நெறியுரையில் மாமிசம் மற்றும் மதுவின் ஆசை சிவபக்திக்கு ஒவ்வாதது என்று கண்டிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் விஸ்வேஸ்வரரின் மகிமை கூறி, காசியில் மரண நேரத்தில் தெய்வீக உபதேசத்தால் விடுதலை கிடைக்கலாம் என்றும், காசிவாசமும் விஸ்வேஸ்வர தரிசனமும் தர்மம்–அர்த்தம்–காமம்–மோட்சம் ஆகிய நான்கு புருஷார்த்தங்களுக்கும் அபூர்வ பலன் தரும் என்றும் போற்றப்படுகிறது.
Adhyaya 4
Pātivratya-śikṣā (Teaching on Pativratā-Dharma) | पतिव्रतधर्म-उपदेशः
இந்த அதிகாரத்தில் சூத–வ்யாச உரையாடல் அமைப்பில், அகஸ்த்யரின் தூண்டுதலுக்குப் பின் தேவர்கள் அகஸ்த்யரைப் போற்றி ‘பதிவ்ரதா-தர்மம்’ குறித்து விரிவாக உபதேசிக்கின்றனர். லோபாமுத்ராவை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு சிறந்த பதிவ்ரதையின் ஒழுக்கம் கூறப்படுகிறது—கணவனின் தேவைகளில் கவனம், பேச்சில் கட்டுப்பாடு, தேவையற்ற பழகுதலில் வரம்பு, சில பொதுக் காட்சிகள்/வினோதங்களைத் தவிர்த்தல், கணவனின் அனுமதி இன்றி கடுமையான விரத-தபஸ் செய்யாமை, சேவை மனப்பான்மையையே தர்ம சாதனையாகக் கருதுதல்। பின்னர் பலன் கூறும் பகுதி வருகிறது—பதிவ்ரதா நடத்தைக்கு பாதுகாப்புச் சக்தி, யமதூதர்களின் அச்சமின்மை, தலைமுறைதோறும் புண்ணியப் பயன் விரிவடைவது ஆகியவை சொல்லப்படுகின்றன. இதற்கு மாறான செயல்களுக்கு இழிவான மறுபிறவி முதலிய எச்சரிக்கை எடுத்துக்காட்டுகளும் தரப்படுகின்றன. தொடர்ந்து விதவைத்தர்மம்—உணவு கட்டுப்பாடு, தபம், தினசரி அர்ப்பணம்/தானம், கணவனை பக்தியின் மையமாகக் கொண்டு விஷ்ணு பூஜை—மேலும் வைசாக, கார்த்திக, மாக மாதங்களில் ஸ்நானம், தானம், தீபதானம், கட்டுப்பாடான விரதங்கள் ஆகியவை விதிக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் இந்த உபதேசத்தைச் செவிமடுத்தால் பாபம் நீங்கி, சுபகதி, குறிப்பாக சக்ரலோகம் கிடைக்கும் எனப் பலश्रுதி கூறி அதிகாரம் நிறைவடைகிறது।
Adhyaya 5
अविमुक्तमहिमा, विंध्यनिग्रहः, तथा महालक्ष्मीस्तुति-वरदानम् (Avimukta’s Supremacy, the Humbling of Vindhya, and Mahālakṣmī’s Boon)
இந்த அத்தியாயம் காசியின் ‘அவிமுக்த’ க்ஷேத்திரத்தின் மாற்றமறியாத புனிதத்தையும் முக்தி வழங்கும் சிறப்பையும் பல அடுக்குகளில் விளக்குகிறது. பராசரர் லோபாமுத்ரையை நோக்கி, உலகில் எழும் இடையூறை ‘அதை கட்டுப்படுத்துவோர் ஏன் தடுக்கவில்லை?’ என்ற சந்தேகத்துடன் எடுத்துரைத்து, காசியின் தனித்த விதியால் அங்கு வாழ்வோர்க்கு சில தடைகள் தவிர்க்க முடியாதவை எனத் தெளிவுபடுத்துகிறார். காசியை விட்டு விலகுதல் பெரும் தவறு எனக் கூறி, அவிமுக்தம் க்ஷேத்திரம், லிங்கம், மோட்ச-கதி ஆகியவற்றில் ஒப்பற்றது என நிறுவுகிறார். வருணா–பிங்கலா, சுஷும்னா நாடி-எல்லை உருவகம் மற்றும் மரண வேளையில் சிவன் அளிக்கும் ‘தாரக’ உபதேசம் மூலம் அவிமுக்தத்தில் சிவனின் விடுதலை அருள் வலியுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் கதை அகஸ்தியரின் புறப்பாடு, காசி-வியோகத்தின் தீவிர தாபம் என நகர்கிறது. அகஸ்தியர் விந்த்ய மலைக்கு அடக்கம் விதித்து, தாம் திரும்பும் வரை தாழ்ந்தே இருக்குமாறு ஆணையிட்டு, உலகச் சமநிலையை மீட்டெடுக்கிறார். அதன் பின் அகஸ்தியருக்கு மகாலக்ஷ்மி தரிசனம் கிடைத்து, அவர் விரிவான ஸ்தோத்திரம் செய்கிறார்; தேவி லோபாமுத்ரைக்கு ஆறுதல் மற்றும் அலங்காரப் பரிசு அளிக்கிறாள். அகஸ்தியர் வரம் வேண்டுகிறார்—மீண்டும் வாராணசி அடைதல், ஸ்தோத்திரம் பாராயணம் செய்பவர்களுக்கு துன்பம்-நோய், வறுமை நீங்குதல், நிலையான செல்வமும் வம்சத் தொடர்ச்சியும் கிடைத்தல். இவ்வாறு இந்த அத்தியாயம் தீர்த்த மகிமை, காசியைத் துறக்க வேண்டாமெனும் நெறி, தாரக-மோட்சத் தத்துவம், பக்தி நிறைந்த முன்மாதிரி கதையை ஒன்றாக இணைக்கிறது.
Adhyaya 6
Agastya–Lopāmudrā-saṃvāda: Mānasa-tīrtha-lakṣaṇa and the Hierarchy of Mokṣa-kṣetras (Śrīśaila–Prayāga–Avimukta)
இந்த அதிகாரத்தில் பராசரர் சூதரிடம், வெளிப்புறச் சடங்குகளால் கிடைக்கும் புண்ணியத்தைவிட பரோபகாரம் (பிறருக்கு நன்மை செய்வது) மற்றும் பரஹிதச் சிந்தனை உயர்ந்த தர்மம் என உபதேசிக்கிறார். பின்னர் கதை அகஸ்திய–லோபாமுத்ரா உரையாடலாக மாறுகிறது. திரிபுராந்தக சிவனுடன் தொடர்புடைய ஸ்ரீசைலத்தைப் பார்த்தவுடன் ‘சிகர தரிசனமட்டுமே மறுபிறப்பை நீக்கும்’ என்ற கருத்து சொல்லப்படுகிறது. அதற்கு லோபாமுத்ரா—அப்படியானால் காசி ஏன் இன்னும் தேடப்படுகிறது? என்று கேட்கிறாள். அகஸ்தியர் முக்தி அளிக்கும் க்ஷேத்திரங்கள், தீர்த்தங்களை வகைப்படுத்தி இந்தியாவின் புகழ்பெற்ற யாத்திரைத் தலங்களை நினைவூட்டுகிறார். பின்பு அவர் ‘மானச தீர்த்தங்கள்’ என உள்ளார்ந்த நற்குணங்களைச் சொல்கிறார்—சத்தியம், க்ஷமா (பொறுமை), இந்திரிய நிக்ரஹம், தயை, ஆர்ஜவம் (நேர்மை), தானம், தமம், சந்தோஷம், பிரம்மச்சரியம், இனிய மொழி, ஞானம், த்ருதி, தபஸ். பேராசை, கொடுமை, பழிச்சொல், வஞ்சகம், மிகை ஆசக்தி ஆகியவற்றால் மாசுபட்ட மனம் வெறும் நீராடலால் தூய்மையடையாது; உண்மையான தீர்த்தம் மனத் தூய்மை மற்றும் வைராக்யமே என்று வலியுறுத்துகிறார். மேலும் தீர்த்தயாத்திரை ஒழுக்கங்கள் கூறப்படுகின்றன—முன் நோன்பு, கணேச வழிபாடு, பித்ரு தர்ப்பணம், பிராமணர் மற்றும் சாதுக்களை மதித்தல், தீர்த்தங்களில் உணவு விதிகள், ஸ்ராத்த/தர்ப்பண முறைகள், மேலும் நோக்கம் மற்றும் பயண முறைக்கு ஏற்ப தீர்த்தப் பலனின் ‘பங்கு’ நிர்ணயம். இறுதியில் முக்தி-க்ஷேத்திரங்களின் தரவரிசை விளக்கப்படுகிறது—ஸ்ரீசைலம், கேதாரம் முக்தி தருவன; அவற்றைவிட பிரயாகம் உயர்ந்தது; பிரயாகத்தையும் மீறி அவிமுக்த காசி உச்சமானது என காசியின் ஒப்பற்ற மகிமை நிறுவப்படுகிறது. நம்பிக்கையுடன் கேட்பதும்/படிப்பதும் பாபநாசம், மனத் தூய்மை, மறுபிறப்பு தவிர்தல் ஆகிய பலன்களைத் தரும் என முடிவில் கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 7
Śivaśarmā’s Ethical Self-Audit, Tīrtha-Itinerary, and the Turn to Kāśī (Agastya Narration)
இந்த அத்தியாயத்தில் அகஸ்தியர் மதுரையில் வாழ்ந்த ஒரு பண்டித பிராமணரின் மகன் சிவசர்மாவை விவரிக்கிறார். சிவசர்மா வேதங்கள், தர்மசாஸ்திரங்கள், புராணங்கள், நியாயம், மீமாம்சை, ஆயுர்வேதம், கலைகள், அரசியல் நுணுக்கம், மொழிகள் எனப் பல துறைகளில் தேர்ச்சி பெறுகிறான்; ஆனால் செல்வம், குடும்பம், சமூகப் புகழ் இருந்தும் முதுமை உணர்வும் கற்றறிவின் எல்லையும் அவனை உள்ளார்ந்த அச்சத்தில் ஆழ்த்துகின்றன. அவன் கடுமையான நெறி-சுய ஆய்வு செய்து தன் குறைகளை பட்டியலிடுகிறான்—சிவன், விஷ்ணு, கணேசன், சூரியன், தேவி ஆகியோரின் போதிய வழிபாடு இல்லாமை; யாகங்கள், விருந்தோம்பல், பிராமண போஜனம், மரநடுதல், பெண்களுக்கு ஆடை-அணிகலன் உதவி; நிலம்-தங்கம்-கோ தானம், நீர்த்தேக்கங்கள் அமைத்தல், பயணிகளுக்கு துணை, திருமணச் செலவுக்கு உதவி, சுத்தி விரதங்கள், ஆலயம்/லிங்க பிரதிஷ்டை போன்ற புண்ணியங்களில் அலட்சியம்। பரம நலனுக்குத் தீர்த்த யாத்திரையே வழி எனத் தீர்மானித்து, சுப தினத்தில் புறப்பட்டு முன்னோடி கிரியைகளை செய்து அயோத்தி, குறிப்பாகப் பிரயாகை அடைகிறான். திரிவேணி சங்கமம் தர்ம-அர்த்த-காம-மோக்ஷம் அளிக்கும் மகாதீர்த்தம் என்றும் மிகுந்த பாவநாச சக்தி உடையது என்றும் போற்றப்படுகிறது; அங்கே தங்கி ஸ்நான-தானங்களால் தூய்மை பெறுகிறான். பின்னர் வாராணசிக்கு வந்து வாசலில் தேஹலிவிநாயகனை வணங்கி, மணிகர்ணிகையில் நீராடி தேவர்கள் மற்றும் பித்ருக்களுக்கு அர்ப்பணங்கள் செய்து, விஶ்வேஸ்வரனை தரிசித்து காசியின் ஒப்பற்ற மகிமையில் வியப்புறுகிறான்। காசியின் பெருமையை அறிந்தும் அவன் மகாகாலபுரி (உஜ்ஜயினி) நோக்கி நகர்வதும் கூறப்படுகிறது—அங்கே மாசு நீக்கம், யமபயம் ஒழித்தல், லிங்கங்கள் நிறைந்த தலவியல், மகாகால ஸ்மரணத்தின் தாரக சக்தி ஆகியவை விளக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் கடும் துயரத்திற்குப் பின் தெய்வீகமான ஆகாய வழித் தீர்வு குறித்த சுட்டியும் வருகிறது।
Adhyaya 8
शिवशर्मा–लोकदर्शनम्: धर्मराजदर्शनं च (Śivaśarmā’s Vision of Worlds and the Encounter with Dharmarāja)
இந்த அத்தியாயம் உரையாடல் வடிவில் விரிகிறது. புனித நகரங்களுடன் தொடர்புடைய ‘புண்ணியக் கதை’ கேட்க லோபாமுத்ரா தொடர்ந்து விருப்பம் காட்ட, அகஸ்தியர்—புகழ்பெற்ற ‘மோக்ஷ நகரங்கள்’ என்ற பெயரால் மட்டும் தொடர்பு ஏற்பட்டால் தானாகவே விடுதலை உறுதி ஆகாது என்பதை உணர்த்த—பிராமணன் சிவசர்மாவின் இதிஹாசத்தை எடுத்துரைக்கிறார். சிவசர்மாவை புண்யசீலன், சுசீலன் எனும் இரு தெய்வத் துணையர்கள் பல லோகங்களுக்கு அழைத்துச் சென்று காட்டுகின்றனர். நெறி-ஒழுக்கத்தின் படிநிலைகளுக்கு ஏற்ப லோகங்கள் விளக்கப்படுகின்றன—பிசாச லோகம் குறைந்த புண்ணியம் மற்றும் மனவருத்தத்துடன் செய்த தானத்தின் பலன்; குஹ்யக லோகம் நேர்மையான வருவாய், சமூகப் பகிர்வு, தீங்கிழைக்காத மனப்பாங்கு ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது; கந்தர்வ லோகத்தில் இசைக் கலைவும் ஆதரவும், செல்வம் பிராமணர்க்கு அர்ப்பணித்து பக்தி-ஸ்துதி செய்யும்போது அதிக புண்ணியமாகிறது; வித்யாதர லோகம் போதனை, நோயாளிகளுக்கு உதவி, கல்வி கற்றலில் பணிவு ஆகியவற்றால் சிறக்கிறது. பின்னர் தர்மராஜன் தர்மவான்களுக்கு எதிர்பாராத வகையில் மென்மையான ரூபத்தில் தோன்றி, சிவசர்மாவின் சாஸ்திர அறிவு, குருபக்தி, உடல்-வாழ்வை தர்மப்படி பயன்படுத்தியமை ஆகியவற்றை பாராட்டுகிறார். அதன்பின் பாவங்களுக்கும் தண்டனைகளுக்கும் உரிய பயங்கர கட்டளைகள் கூறப்படுகின்றன—காமத் தவறு, பழிச்சொல், திருட்டு, துரோகம், அபவித்ரம்/தேவத்ரவ்ய அபகரிப்பு, சமூகத் தீங்கு போன்ற குற்றங்களுக்கு விளைவுகள் பட்டியல்போல் விளக்கப்படுகின்றன. முடிவில் யமன் யாருக்கு அச்சமூட்டுவான், யாருக்கு சுபதரிசனமாகத் தோன்றுவான் என்பதற்கான அளவுகோல்கள், தர்மராஜ சபையில் சிறந்த அரசர்கள் பற்றிய குறிப்புகள், மேலும் சிவசர்மா அப்சரா நகரத்தை காண்பது—கதை தொடர்வதைக் குறிக்கிறது.
Adhyaya 9
Apsaroloka–Sūryaloka Varṇana and Gayatrī–Sūryopāsanā Vidhi (अप्सरोलोक–सूर्यलोकवर्णनं तथा गायत्री–सूर्योपासनाविधिः)
இந்த अध्यாயத்தில் சிவசர்மா மிக அழகாகவும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் உள்ள தெய்வீக பெண்களைப் பற்றி கேட்கிறார். கணர்கள் அவர்கள் அப்ஸரஸ்களைப் போன்றவர்கள்—இசை, நடனம், இனிய பேச்சு, கலைநுணுக்கங்களில் தேர்ந்தவர்கள்—என்று கூறி, அப்ஸரோலோகத்தில் வாழ்வதற்கான காரணங்களை விளக்குகின்றனர்: விதிப்படி விரத-நியமங்களைப் பின்பற்றுதல், விதிவசத்தால் ஒருசமயம் கட்டுப்பாட்டில் சிறு வழு, மேலும் காம்யவிரதங்களின் பலனாக தெய்வீக போகங்கள். பின்னர் பெயர்ப் பட்டியலுடன் அப்ஸரஸ்களின் வர்ணனை, அவர்களின் திவ்ய அலங்காரங்கள், சூரியன் சங்கிரமண காலத்தில் செய்ய வேண்டிய புண்ணியச் செயல்கள், போகதானம் மற்றும் மந்திரத்துடன் கூடிய அர்ப்பணங்கள் கூறப்படுகின்றன. அடுத்து சூரியத் தத்துவமும், குறிப்பாக காயத்ரீ மந்திரத்தின் உன்னதத்துவமும் நிறுவப்படுகிறது. அறிவின் படிநிலைகளில் காயத்ரீ எல்லா மந்திரங்களிலும் சிறந்தது எனக் கூறி, திரிகால சந்த்யா உபாசனையின் காலநியமம் தவிர்க்க முடியாதது என வலியுறுத்தப்படுகிறது. தூய செம்புப் பாத்திரத்தில் நீர், மலர்கள், குச/தூர்வா, அக்ஷதம் கொண்டு காலை-மாலை அர்க்யம், மந்திர நமஸ்காரம், சூரியனின் பல நாமங்களால் ஸ்துதி செய்யும் விதி விளக்கப்படுகிறது; இதனால் ஆரோக்கியம், செல்வம் மற்றும் மரணத்திற்குப் பின் சூரியலோகப் பிராப்தி எனப் பலன் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் கேட்பதின் பலன் (ஶ்ரவண-பல) புகழப்பட்டு, கதையின் நெறி-சுத்திகரிக்கும் மதிப்பை அகஸ்த்யர் உறுதிப்படுத்துகிறார்.
Adhyaya 10
Amarāvatī–Agni-loka Praśaṃsā and the Narrative of Viśvānara’s Attainment (Jyotiṣmatī Purī)
அத்தியாயத்தின் தொடக்கத்தில் சிவசர்மன் ஒரு ஒளிவீசும், இன்பம் தரும் நகரத்தைப் பார்த்து வியக்கிறான். கணர்கள் அது மகேந்திரன் (இந்திரன்) தொடர்புடைய விண்ணுலக அமராவதி என விளக்கி, பிரகாசமான மாளிகைகள், விருப்பம் நிறைவேற்றும் செல்வவளம், தெய்வீக குதிரை-யானைச் சின்னங்களுடன் கூடிய நிதி-வைபவம் ஆகியவை கர்மபலன் மற்றும் உலகாட்சியின் தத்துவத்தை உணர்த்துகின்றன எனச் சொல்கிறார்கள். பின்னர் உரை அக்னி-மையமான முக்தி நோக்கிற்கு மாறுகிறது. அக்னி (ஜாதவேதஸ்) பாவநாசி, உள்ளார்ந்த சாட்சி, யாகத்தின் அச்சு எனப் போற்றப்படுகிறது; அக்னிஹோத்ரத்தைப் பேணுதல், அக்னிகர்மங்களில் ஏழைகளுக்கு உதவுதல், சமித்து/யாக உபகரணங்களைத் தானம் செய்தல், கட்டுப்பாட்டான ஒழுக்கம்—இவற்றால் அக்னிலோகம் அடையலாம் எனக் கூறப்படுகிறது. அடுத்து கணர்கள் சாண்டில்ய குலத்து முனிவர் விஸ்வானரின் வரலாற்றை எடுத்துரைக்கிறார்கள். அவர் நான்கு ஆசிரமங்களையும் சிந்தித்து கிருஹஸ்த தர்மத்தின் மேன்மையை வலியுறுத்துகிறார்; மனைவி சுசிஷ்மதி மகேசனைப் போன்ற மகனை வேண்டுகிறாள். விஸ்வானர் வாராணசிக்கு சென்று தீர்த்தச் சுற்றுலா, லிங்க தரிசனம், ஸ்நான-தானம், பூஜை, தபஸ்விகளின் மரியாதை ஆகியவற்றைச் செய்கிறார்; விரைவான சித்திக்காக காசியின் பல லிங்கங்களில் ஆலோசித்து சித்தி தரும் பீடத்தில் நியமத்துடன் வழிபடுகிறார். இறுதியில் குறிப்பிட்ட ஸ்தோத்திரம்/விரதத்தை நிர்ணய காலம் செய்தால் சந்தானம் உட்பட வேண்டிய பலன் கிடைக்கும் எனப் பலश्रுதி கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 11
गृहपति-नामकरणम् तथा पुत्रलक्षण-परिक्षा (Naming of Gṛhapati and the Examination of the Child’s Marks)
அகஸ்தியர் காசியை மையமாகக் கொண்ட தத்துவ உரையாடலை எடுத்துரைக்கிறார். விஸ்வானரன்–சுசிஷ்மதி ஆகியோரின் இல்லற வாழ்விலிருந்து தொடங்கி கர்ப்பாதானம், புஂசவனம், சீமந்தம், பிறப்பு விழா, நாமகரணம் போன்ற ஸம்ஸ்காரங்கள் வரிசையாக விவரிக்கப்படுகின்றன. வேதநடை மந்திரச் சான்றுடன் குழந்தைக்கு “கிருஹபதி” எனப் பெயரிடப்படுகிறது; பிறப்பு விழாவில் முனிவரும் தெய்வகணங்களும் பெருஞ்சபையாக வந்து அவனது மங்களத்தைக் புனிதமான பொது ஒழுங்கில் நிறுவுகின்றனர். பின்னர் இல்லற ஆசிரமத்தில் சந்ததியின் மதிப்பு, புத்ர வகைப்பாடு, வம்சத் தொடர்ச்சி ஆகியவை தர்மக் கவலையாக கூறப்படுகின்றன. நாரதர் வந்து பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படிதலை நெறியாக அறிவுறுத்தி, உடல்-லட்சணமும் கைரேகை/குறி பரிசோதனையும் செய்து அரசாட்சியும் செல்வமும் குறிக்கும் அடையாளங்களை விளக்குகிறார்; ஆனால் விதி குணங்களைப் புரட்டவும் செய்யும் என எச்சரிக்கிறார். பன்னிரண்டாம் ஆண்டில் மின்னல்/அக்னி தொடர்பான அபாயம் என முன்னறிவிப்பு வர, பெற்றோர் துயருறுகின்றனர்; குழந்தை அவர்களைத் தேற்றித் ம்ருத்யுஞ்ஜயர் (சிவன்) அருளை வேண்டி அபாயத்தை வெல்வேன் என உறுதி செய்கிறது—இவ்வாறு பக்தி, பாதுகாப்பு, காசியின் சைவ மீட்புக் கண்ணோட்டம் மீண்டும் மையமாகிறது.
Adhyaya 12
नैरृत-वरुण-लोकवर्णनम् तथा वरुणेश-लिङ्ग-प्रतिष्ठा (Description of the Nairṛta and Varuṇa realms; establishment of Varuṇeśa Liṅga)
இந்த அதிகாரத்தில் திசை-கோஸ்மாலஜியும் நெறி-தர்மமும் இணைந்து விளக்கப்படுகின்றன. முதலில் நைர்ருத திசையும் அங்குள்ளவர்களும் கூறப்படுகின்றனர்—பிறப்பால் ஒதுக்கப்பட்டவர்களாக இருந்தாலும், ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி விதிகளுக்கு ஏற்ப நடந்து, அஹிம்சை, சத்தியம், கட்டுப்பாடு கடைப்பிடித்து, த்விஜர்களை மதித்தால் அவர்கள் ‘புண்ய வழியினர்’ எனப் போற்றப்படுவர். தன்னைத்தானே காயப்படுத்துதல்/ஆத்மஹிம்சை கடுமையாகத் தடைசெய்யப்பட்டு, அது ஆன்மிக நாசத்தைத் தரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் பிங்காக்ஷன் எனும் பல்லீபதி கதையால் எடுத்துக்காட்டு தரப்படுகிறது. அவர் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ‘மிருகயா-தர்மம்’ பின்பற்றி பயணிகளைப் பாதுகாத்து உதவி செய்கிறார். பேராசை கொண்ட உறவினரின் வன்முறை மற்றும் பிங்காக்ஷனின் இறுதிக் கருத்து மூலம் கர்மபலன் விளக்கப்பட்டு, இறுதியில் அவர் நைர்ருத லோகத்தின் ஆட்சியை அடைகிறார். அடுத்து வருண லோகத்தின் வர்ணனையும், பொதுநல தானங்களின் பட்டியலும் வருகிறது—கிணறு, குளம், நீர் வழங்கல், நிழல் மண்டபம், படகுப் போக்குவரத்து உதவி, பயநீக்கம்—இவை புண்யமும் பாதுகாப்பும் தரும் எனக் கூறப்படுகிறது. இறுதியில் வருணன் தோற்றக் கதை: முனிவரின் மகன் சுசிஷ்மான் நீர்வாழ் உயிரால் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறார்; சிவன் அருளாலும் பக்தியாலும் குழந்தை மீட்கப்படுகிறது. பின்னர் வாராணசியில் தவம் செய்து சிவ வரம் பெற்று நீரின் அதிபதியாகி, காசியில் வருணேச லிங்கத்தை நிறுவுகிறார்; இதை வழிபடுவோருக்கு நீர்சார் பயங்களும் துன்பங்களும் நீங்கும் எனப் பலன் கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 13
Pavaneśvara/Pavamāneśvara Liṅga Māhātmya and the Devotee Narrative (पवनेश्वर/पवमानेश्वर-लिङ्गमाहात्म्य)
அத்தியாயம் 13-ல் பவனேஸ்வர/பவமானேஸ்வர லிங்கத்தின் மகிமை, காசியின் புனிதப் பகுதி வழிகாட்டல், மேலும் ஒரு பக்தர்-கதை ஆகியவை ஒன்றாக இணைந்து வருகின்றன. கணர்கள் மணமிகு புண்ணியப் பிரதேசத்தை வர்ணித்து, வாயு (பிரபஞ்சனன்) தொடர்புடைய லிங்கத்தின் இருப்பிடத்தைச் சொல்கிறார்கள்; ஸ்ரீமஹாதேவனை வழிபட்டதனால் வாயு திக்பாலப் பதவி பெற்றான் எனக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் வாராணசியில் பூதாத்மா செய்த நீண்ட தவமும், அவனால் பாவநாசம் அளிக்கும் இந்த லிங்கம் நிறுவப்பட்டதுமாகக் கதை செல்கிறது; வெறும் தரிசனமட்டுமே பாவம் கழிந்து, ஒழுக்க-சடங்கு மாற்றமாகத் தூய்மை ஏற்படும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. ஸ்தோத்திரப் பகுதியில் சிவனின் பரத்துவமும் அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் தன்மையும் போற்றப்படுகிறது; சிவ-சக்தி வேறுபாடு (ஞான, இச்சா, கிரியா சக்திகள்) விளக்கப்பட்டு, உலக-தேக வரைபடத்தில் வர்ணாஸ்ரமம், பூதத் தத்துவங்கள் முதலியவை தெய்வீகக் கோசமோகிராமமாக இணைக்கப்படுகின்றன. பின்னர் நடைமுறை இடவிளக்கம்—வாயு குண்டத்தின் அருகில், ஜ்யேஷ்டேசரின் மேற்கில் லிங்கம் உள்ளது; மணமிகு நீராடல், கந்தம்-புஷ்பம்-தூபம் முதலிய அர்ப்பணங்கள் விதிக்கப்படுகின்றன. இறுதியில் அலகை போன்ற வைபவத்துடன் தொடர்புடைய இன்னொரு கதைத்தொடர், பக்தரின் உயர்வு (பின்னர் அரசாட்சி சாயல்கள் உடன்) கூறி, இதைக் கேட்பதே பாவநாசம் எனப் பலश्रுதி உறுதியுடன் அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
Adhyaya 14
चंद्रेश्वर-माहात्म्य तथा चंद्रोदक-तीर्थश्राद्ध-विधि (Candreśvara Māhātmya and the Candrodaka Tīrtha Śrāddha Protocol)
இந்த अध्यாயத்தில் சிவகணர்கள் உரையாடல் முறையில் முதலில் அலகாவின் ‘முன்புறம்’ போன்ற பகுதியருகே உள்ள புனிதத் தலத்தைச் சொல்லி, பின்னர் காசியின் ஈசான்ய திசையின் சிறப்பு புனிதத்தைக் கூறுகின்றனர். ருத்ரபக்தர்கள் மற்றும் ஏகாதச ருத்ரரூபங்கள் காவலரும் அருளாளரும் என நிறுவப்பட்டு, இடத்தின் பாதுகாப்புத் தத்துவம் விளக்கப்படுகிறது; தொடர்ந்து ஈசானேசரின் பிரதிஷ்டை மற்றும் அதன் புண்ணியம் கூறப்படுகிறது. பின்பு சந்திரக் கதை—அத்திரியின் தவத்தால் சோமன் தோன்றுதல், சோமனின் வீழ்ச்சி, பிரம்மா விதிப்பூர்வமாகச் செய்த சடங்கு-சம்ஸ்காரம், அதனால் உலகைத் தாங்கும் மூலிகைகள் தோன்றுதல். சோமன் அவிமுக்தத்திற்கு வந்து சந்த்ரேஸ்வர லிங்கத்தை நிறுவுகிறான். மகாதேவன் அஷ்டமி/சதுர்தசி வழிபாடு, பௌர்ணமி விதி, மேலும் அமாவாசை–சோமவாரத்தில் உபவாசம், இரவு ஜாகரணம், ‘சந்த்ரோதக’ நீராடல் மற்றும் சந்த்ரோதக குண்டத்தில் பித்ருநாமோச்சாரணத்துடன் ஸ்ராத்த விதியை நிர்ணயிக்கிறார். பலश्रுதியில் கயா ஸ்ராத்தத்துக்கு ஒப்பான பித்ருத் திருப்தி, ऋணத்ரய விமோசனம், பாபக் கூட்டத்தின் தணிவு, சோமலோகப் பிராப்தி கூறப்படுகிறது. இறுதியில் சந்த்ரேஸ்வரரருகே உள்ள சித்தயோகீஸ்வரீ பீடத்தின் மறைநிலை விளக்கம்—ஒழுக்கமுள்ள சாதகர்கள் தரிசன உறுதிப்பாடு மற்றும் சித்தி பெறுவர்; நாஸ்திகர், ஸ்ருதி நிந்தகர் ஆகியோருக்கு அனுமதி இல்லை எனவும் கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 15
बुधेश्वर-नक्षत्रेश्वर-माहात्म्य (Budheśvara and Nakṣatreśvara: Shrine-Etiology and Merit)
இந்த அத்தியாயம் உரையாடல் வழியாக விரிகிறது. அகஸ்தியர் லோபாமுத்ரையிடம், சிவகணர்கள் சிவசர்மனுக்கு கூறிய வரலாற்றை நினைவூட்டுகிறார். முதலில் கணர்கள்—தக்ஷனின் புதல்விகள் நக்ஷத்திரங்களாகப் புகழ்பெற்று காசியில் கடுந்தவம் செய்து, சங்கமேஸ்வரருக்கு அருகே வாராணசி நதிக்கரையில் ‘நக்ஷத்திரேஸ்வர’ லிங்கத்தை நிறுவினார்கள் எனச் சொல்கிறார்கள். சிவன் அவர்களுக்கு வரங்கள் அளிக்கிறான்—ஜோதிடச் சக்கரத்தில் முதன்மை, ராசிகளுடன் தொடர்பு, தனித்த ‘நக்ஷத்திரலோகம்’ பெறுதல், மேலும் காசியில் நக்ஷத்திர விரதம் செய்து வழிபடுவோருக்கு பாதுகாப்பு. பின்னர் கதை புதன் (மெர்குரி) மகிமைக்குத் திரும்புகிறது. தாரா–சோம–பிரகஸ்பதி நிகழ்வில் பிறந்த புதன் காசியில் தீவிரத் தவம் செய்து ‘புதேஸ்வர’ லிங்கத்தை நிறுவுகிறான்; சிவதரிசனம் பெற்று அவன் வரம் பெறுகிறான்—நக்ஷத்திரலோகத்திற்கும் மேலான உயர்ந்த லோகம், கிரகங்களில் சிறப்பு மரியாதை, மற்றும் புதேஸ்வர வழிபாடு புத்தியை வளர்த்து துர்புத்தி/குழப்பத்தை நீக்கும். முடிவில்—சந்திரேஸ்வரத்தின் கிழக்கில் உள்ள புதேஸ்வர தரிசனம் புத்தி சிதைவைக் காக்கும்; அடுத்ததாக சுக்ரலோக விவரணம் தொடரும் எனக் கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 16
Śukra and the Mṛtasañjīvinī Vidyā: Austerity in Kāśī, Boon from Śiva, and the War-Episode with Andhaka
அத்தியாயம் 16-ல் கணங்கள், ப்ருகுவம்சத்து கவி சுக்ராசார்யரின் பெருமையைச் சொல்கின்றனர். அவர் காசியில் மிகக் கடும் தவம் செய்து—ஆயிரம் ஆண்டுகள் ‘கணதூம’த்தை உணவாகக் கொண்டு விரதத்தைப் பேணி—சிவனிடமிருந்து ம்ருதஸஞ்ஜீவினி வித்யையைப் பெற்றார். மகேசுவரன் நேரில் தோன்றி வரம் அளிக்க, சுக்ரர் இந்த வித்யையை தர்ம-லோகஹிதத்திற்காகவே அடைந்தேன் என உறுதிப்படுத்துகிறார். அந்தக–சிவப் போரின் சூழலில் அந்தகன், தைத்யகுருவான சுக்ரரைப் புகழ்ந்து, வீழ்ந்த தைத்யர்களை உயிர்ப்பிக்க வித்யையைச் செயல்படுத்துமாறு வேண்டுகிறான். சுக்ரர் ஒருவரொருவராக உயிர்ப்பிக்க, போர்க்களத்தில் தைத்யர்களின் மனோபலமும் உற்சாகமும் உயரும். இதை கணங்கள் மகேசனுக்கு அறிவிக்க, நந்தி சுக்ரரைப் பிடிக்க அனுப்பப்படுகிறார்; சிவன் தாமே சுக்ரரை விழுங்கி அந்த உயிர்ப்பித்தல் யுக்தியைத் தணிக்கிறார். சிவனுடைய உடலுக்குள் சுக்ரர் வெளியேறும் வழி தேடி பல லோகங்களைத் தரிசிக்கிறார்; சாம்பவயோகத்தால் விடுவிக்கப்படுகிறார், அந்த வெளிப்பாட்டின் காரணமாக சிவன் அவருக்கு ‘சுக்ர’ என்ற பெயரை அளிக்கிறார். இறுதியில் காசி யாத்திரைச் செய்தி—சிவலிங்க நிறுவல், கிணறு தோண்டல், நீண்டகால வழிபாடு, மலர்-பஞ்சாமிர்த அர்ப்பணம், கடுமையான விரதம்—இவற்றால் சிவன் வரம் அளித்தார் எனக் கூறப்படுகிறது. பாடம்: வித்யையும் வரங்களும் வல்லமை தரினும், அவற்றின் நெறி-பிரபஞ்ச விளைவுகளை ஒழுங்குபடுத்துவது பரமேசுவரனே.
Adhyaya 17
Aṅgārakeśvara and Bṛhaspatīśvara: Kāśī Shrines, Graha-Protection, and Vācaspati’s Consecration
இந்த அத்தியாயம் உரையாடல் வடிவில் இரண்டு முக்கிய இயக்கங்களாக விரிகிறது. முதலில் சிவசர்மா கணங்களை நோக்கி—தூய்மையும் துயரநாசமும் தரும் தலம் எது?—என்று கேட்கிறார். கணங்கள் கூறுவது: தக்ஷாயணியின் பிரிவுக் காலத்தில் சம்புவின் வியர்வைத் துளியிலிருந்து லோஹிதாங்கன் (மாஹேயன்) பிறந்தான்; அவன் உக்ரபுரியில் கடுந்தபம் செய்து ‘அங்காரகேஸ்வர’ எனும் லிங்கத்தை நிறுவினான். சிவன் அருளால் அவன் அங்காரகன் எனப் புகழ்பெற்று, கிரகங்களில் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தான். பின்னர் அங்காரக-சதுர்த்தி விரத விதிகள் கூறப்படுகின்றன—குறிப்பாக வடக்கு நோக்கி ஓடும் நீரில் ஸ்நானம், பூஜை, தானம்-ஜபம்-ஹோமம் ஆகியவற்றின் அక్షய பலன். அங்காரக யோகத்தில் செய்யும் ஸ்ராத்தம் பித்ருக்களுக்கு திருப்தி தரும் எனவும், இந்த விரதத்துடன் கணேசன் பிறப்பு தொடர்பும் குறிப்பிடப்படுகிறது. வாராணசியில் பக்தியுடன் வாசம் செய்தல் மரணத்திற்குப் பின் உயர்ந்த கதியை அளிக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. இரண்டாம் பகுதியில் காசியைச் சார்ந்த மற்றொரு கதை: அங்கிரஸின் புதல்வன் லிங்காராதனையும் ‘வாயவ்ய ஸ்தோத்ரம்’ எனும் நுட்பமான ஸ்துதியும் செய்து சிவனை மகிழ்வித்து, ப்ருஹஸ்பதி/ஜீவ/வாசஸ்பதி என்ற பட்டங்களைப் பெறுகிறான். சிவன் தூய வாக்குச் செல்வமும், கிரகஜன்ய பீடைகளிலிருந்து பாதுகாப்பும் ஸ்தோத்ரபாடத்தால் கிடைக்கும் என அருளி, பிரம்மாவை தேவர்களின் குருவாக அவனை அபிஷேகம் செய்ய ஆணையிடுகிறார். முடிவில் காசியில் ப்ருஹஸ்பதீஸ்வரத்தின் தலநிர்ணயம், கலியுகத்தில் ரகசிய பரம்பரைச் சுட்டுரை, மேலும் இந்த அத்தியாயத்தைச் செவிமடுத்தால் கிரகபீடையும் இடையூறும் நீங்கும்—குறிப்பாக காசிவாசிகளுக்கு—என்ற பலश्रுதி கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 18
Saptarṣi-Liṅga-Pratiṣṭhā in Avimukta and the Arundhatī Pativratā Discourse (Chapter 18)
இந்த அத்தியாயத்தில் முக்திபுரி காசியில் நீராடிய மதுரா பிராமணன் சிவசர்மா, தேஹாந்தரத்திற்குப் பின் வைஷ்ணவ லோகத்தை நோக்கி உயர்ந்து செல்லும் நிகழ்வு கூறப்படுகிறது. வழியில் அவர் ஒளிமிக்க, மங்களகரமான ஒரு லோகத்தைப் பார்த்து வியப்புற, இரண்டு கண-பரிசாரகர்கள் விளக்குகின்றனர்—பிரஜாபதியின் ஆணையின்படி சப்தரிஷிகள் (மரீசி, அத்ரி, புலஹ, புலஸ்த்ய, க்ரது, அங்கிரஸ், வசிஷ்ட) காசியில் தங்கி உயிரினப் படைப்பிற்காக தவம் செய்கின்றனர்; அவர்களின் மனைவியர் உலகமாதர்களாகப் போற்றப்படுகின்றனர். சர்வலோக மோட்சத்திற்காக அவர்கள் அவிமுக்த க்ஷேத்திரத்துக்கு—க்ஷேத்ரஜ்ஞன் உறையும் புனித நிலம் என வர்ணிக்கப்படும் இடத்திற்கு—வந்து, தங்கள் பெயர்களால் லிங்கங்களை பிரதிஷ்டை செய்கின்றனர். அவர்களின் தவோபலத்தால் மூவுலகமும் தாங்கப்படுகிறது. பின்னர் தலவரிசை கூறப்படுகிறது—கோகರ್ಣேஸ்வர நீரருகே அத்ரீஸ்வர; மரீசி குண்டம் மற்றும் மரீசீஸ்வர; ஸ்வர்கத்வார அருகே புலஹ-புலஸ்த்ய; ஹரிகேசவ வனத்தில் அங்கிரஸேஸ்வர; வருணா கரையில் வாஸிஷ்டமேஸ்வர மற்றும் க்ரத்வீஸ்வர—இவற்றின் தரிசனம், ஸ்நானம் முதலியன தேஜஸ், புண்யம், லோகப்ராப்தி அளிக்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் அருந்ததியை ஒப்பற்ற பதிவ்ரதையாகப் புகழ்ந்து, அவளின் ஸ்மரணமே கங்கா ஸ்நானத்துக்கு இணையான புண்யம் தரும் என வலியுறுத்தி, காசியின் புனித நிலவுரையாடலில் அவளை நெறிமாதிரியாக நிறுவுகிறது.
Adhyaya 19
ध्रुवोपाख्यानम् — Dhruva’s Resolve, Instruction, and Turn toward Vāsudeva
இந்த அத்தியாயம் துருவனின் உபாக்யானத்தை உரையாடல்–உதாரண வடிவில் விரிக்கிறது. உலகைத் தாங்கி அளவிடும் துருவம்போல் ஒளிமிக்க, அசையாத ஒருவன் காணப்படுகிறான் என்ற கேள்வியிலிருந்து தொடங்கி, கணர்கள் துருவனின் பின்னணியைச் சொல்கிறார்கள். அவர் ஸ்வாயம்புவ மனுவின் வம்சத்தில் அரசன் உத்தானபாதனின் மகன்; சுனீதி–சுருசி இரு ராணிகளுக்கிடையே இல்லத்தில் மரியாதை வரிசை வேறுபாடு இருந்தது; அரண்மனைச் சபையில் சுருசியின் வார்த்தையால் துருவன் அரச மடியில்/ஆசனத்தில் அமர்வதிலிருந்து வெளிப்படையாகத் தடுக்கப்படுகிறான். பின்னர் சுனீதி தர்மமிகு அறிவுரை கூறுகிறாள்—மரியாதையும் அவமதிப்பும் முன்கர்மத்தின் பலன்; சேர்க்கப்பட்ட புண்ணியத்தாலே புகழ் கிடைக்கும்; ஆகவே கோபம், துயரை அடக்கி, விளைவுகளைத் தைரியமாக ஏற்க வேண்டும். துருவன் தவம் நோக்கிய உறுதியை எடுத்துக் கொண்டு, தாயின் அனுமதி மற்றும் ஆசீர்வாதம் மட்டும் வேண்டி வனத்திற்குப் புறப்படுகிறான். வனத்தில் அவன் சப்தரிஷிகளைச் சந்திக்கிறான். வைராக்யத்தின் காரணம் கேட்டபோது தன் நிகழ்வைச் சொல்கிறான்; அப்போது அத்ரி அவனது ஆசையை பக்திக்குத் திருப்புகிறார்—கோவிந்த/வாசுதேவனின் திருவடிகளின் சரணம் மற்றும் நாமஜபமே உலகியலும் பரமார்த்தமும் இரண்டையும் அளிக்கும் சாதனம். ரிஷிகள் புறப்பட, துருவன் வாசுதேவ பராயணனாய் தவத்தில் நிலைபெறுகிறான்; சமூக அவமதிப்பிலிருந்து ஒழுங்கான ஆன்மிக உறுதிக்குச் செல்லும் பாதை இவ்வத்தியாயத்தின் மையமாகிறது.
Adhyaya 20
Dhruva’s Tapas, Viṣṇu-Nāma Contemplation, and the Testing of Steadfast Devotion
இந்த அதிகாரத்தில் துருவன் நதிக்கரையருகே உள்ள புனித வனத்தோட்டத்தை அடைந்து, அதை மிகப் பரிசுத்தமான தெய்வத் தலமாகக் கருதி அங்கே வாசுதேவனின் ஜபமும் தியானமும் தொடங்குகிறான். ஹரி திசைகளிலும், கதிர்களிலும், விலங்குகளிலும், நீர்வாழ் உருவங்களிலும், பல உருவங்களுடன் ஒரே பரம்பொருளாக எல்லா உலகங்களிலும் நிறைந்திருக்கிறான் எனத் தத்துவவிளக்கத்துடன் துருவன் விஷ்ணுநாம சிந்தனையில் மூழ்குகிறான். பின்னர் இந்திரியங்களை ஒரே நோக்கில் திருப்பும் நிலை வெளிப்படுகிறது—வாக்கு விஷ்ணுநாமங்களில், பார்வை பகவானின் திருவடிகளில், கேள்வி குணகீர்த்தனத்தில், மணம் தெய்வீக நறுமணத்தில், தொடுதல் சேவாபாவத்தில், மனம் முழுதும் நாராயணனில் நிலைபெறுகிறது. துருவனின் தவத் தேஜஸ் உலகை அசைக்க, தேவர்கள் பதவி குலையும் அச்சத்தில் பிரம்மனை அணைகிறார்கள்; உண்மைப் பக்தன் யாருக்கும் தீங்கு செய்யான், விஷ்ணுவே அனைவரின் உரிய நிலையையும் நிலைநிறுத்துவான் என்று பிரம்மா ஆறுதல் கூறுகிறார். இந்திரன் தடையிடப் பயங்கர உருவங்களையும் மாயக் காட்சிகளையும் அனுப்புகிறான்; துருவனின் தாயைப் போலத் தோன்றும் உருவமும் நிறுத்துமாறு வேண்டுகிறது. ஆனால் துருவன் அசையாது நிற்கிறான்; சுதர்சனத்தின் காவலால் பாதுகாக்கப்படுகிறான். இறுதியில் நாராயணன் தோன்றி வரம் கேட்கவும், மிகுதியான தவத்தை நிறுத்தவும் அழைக்கிறார்; துருவன் ஒளிமயமான திருவுருவைத் தரிசித்து ஸ்துதி செய்கிறான்—சோதனையில் வென்ற உறுதியான பக்தியின் நிறைவு இதுவே.
Adhyaya 21
ध्रुवस्तुतिḥ (Dhruva’s Hymn) and Viṣṇu’s Instruction on Dhruva-pada and Kāśī
இந்த அதிகாரத்தில் துருவன் பகவான் விஷ்ணுவை நோக்கி நீண்ட ஸ்தோத்திரம் பாடுகிறான். படைப்பு‑பாதுகாப்பு‑அழிவு ஆகிய பிரபஞ்சக் காரியங்களிலும், சங்க‑சக்கர‑கதா போன்ற அடையாளங்களிலும், வேதங்கள், நதிகள், மலைகள், துளசி, சாலகிராமம், காசி‑பிரயாகம் போன்ற தீர்த்தங்களிலும் தெய்வம் நிறைந்திருப்பதாக பல நாமங்களால் வணங்குகிறான். நாமகீர்த்தனமும் ஸ்மரணமும் நோய் தணிப்பு, பாப நாசம், மன நிலைபெறுதல் ஆகியவற்றிற்கு சாதனமென கூறப்படுகிறது; துளசி பூஜை, சாலகிராம சேவை, கோபிச்சந்தனம் தரித்தல், சங்கம் தொடர்பான ஸ்நானம் முதலியவை பக்தியின் பாதுகாப்புச் சின்னங்களாக விளக்கப்படுகின்றன. பகவான் விஷ்ணு துருவனின் உள்ளார்ந்த நோக்கை அறிந்து துருவபதத்தை அருளுகிறார்—சுழலும் கிரக‑நட்சத்திர மண்டலத்திற்கு நிலையான ஆதாரமாக இருந்து ஒரு கல்பம் முழுதும் ஆட்சி செய்வான். பலश्रுதி பகுதியில் தினமும் மூன்று வேளை ஸ்தோத்திர பாராயணம் பாபத்தை குறைத்து, செல்வ‑நிலைத்தன்மை, குடும்ப ஒற்றுமை, சந்ததி‑தனம்‑பக்தி வளர்ச்சி தரும் என கூறப்படுகிறது. பின்னர் காசி பற்றிய திருப்பம்: விஷ்ணு புனித வாராணசிக்கு செல்ல விரும்புவதாகவும், அங்கு விஶ்வேஸ்வரர் மோட்ச காரணமெனவும், துன்புறுவோரின் காதில் தாரக மந்திரம் உபதேசிக்கப்படுவதாகவும், காசி உலகத் துயரத்திற்கு ஒரே மருந்தெனவும் அறிவிக்கிறார். குறிப்பிட்ட திதியில் விஶ்வேஸ்வர தரிசனப் பலன், காசி/பிரஹ்மபுரியில் தான‑தர்மப் புண்ணியம், துருவ சரிதம் நினைவு மகாபலன் ஆகியவற்றுடன் அதிகாரம் நிறைவடைகிறது.
Adhyaya 22
लोक-क्रमवर्णनम्, तीर्थराज-प्रयागमाहात्म्यम्, अविमुक्त-काशी-परमोत्कर्षः (Cosmic Realms, Prayāga as Tīrtharāja, and the Supremacy of Avimukta-Kāśī)
இந்த இருபத்திரண்டாம் அத்தியாயத்தில் சிவசர்மா என்னும் பிராமணனை சிவகணங்கள் அதிவேக விமானத்தில் ஏற்றி, மேல்மேல் உலகங்களைத் துரிதமாகக் காட்டிச் செல்கின்றனர். மகர்லோகம் தபஸால் தூய்மையடைந்த நீண்ட ஆயுளுடைய முனிவர்கள் விஷ்ணு-ஸ்மரணத்தில் நிலைத்திருக்கும் இடமெனவும்; பின்னர் ஜனலோகம் பிரம்மாவின் மனப்புதல்வர்கள் (சனந்தன முதலியோர்) மற்றும் உறுதியான பிரம்மச்சாரிகளின் தாமமெனவும் கூறப்படுகிறது. தபோலோகத்தில் உஷ்ண-சீத சகிப்பு, உபவாசம், பிராணநிக்ரகம், அசையாமை போன்ற பலவகைத் தபஸ்களின் விரிவான பட்டியல் தரப்பட்டு, தபஸ் தூய்மை மற்றும் நிலைத்தன்மைக்கான ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட சாதனையாக விளக்கப்படுகிறது. அதன்பின் சத்யலோகத்தில் பிரம்மா வரவேற்று தர்மத்தின் நெறிப்படுத்தும் உபதேசத்தை அளிக்கிறார்: பாரதம் கர்மபூமி; ஸ்ருதி-ஸ்ம்ருதி-புராண ஆதாரமான தர்மமும் சத்புருஷர்களின் முன்மாதிரியும் கொண்டு இந்திரியஜயம் செய்து, லோபம், காமம், க்ரோதம், அஹங்காரம், மோகம், பிரமாதம் போன்ற குற்றங்களை வெல்லலாம். பின்னர் அத்தியாயம் புனிதப் புவியியலை ஒப்பிடுகிறது—சுவர்க்கமும் பாதாளமும் போகங்களுக்காகப் புகழப்பட்டாலும், மோட்சப் பயனில் பாரதமும் அதிலுள்ள குறிப்பிட்ட தேச-தீர்த்தங்களும் உயர்வாகக் கணிக்கப்படுகின்றன. பிரயாகம் ‘தீர்த்தராஜா’ என உயர்த்தப்பட்டு, பெயர்-ஸ்மரணத்தாலேயும் பாவநாசம் எனச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் உச்ச முடிவு—விச்வேஸ்வரரின் ஆட்சியிலுள்ள அவிமுக்த காசியில் மரண நேரத்தில் மோட்சம் மிக நேரடியாகக் கிடைக்கும். மேலும் ஹிம்சை, சுரண்டல், பிறர்துன்புறுத்தல், விச்வேஸ்வர துரோகம் ஆகியவை காசிவாசத்திற்கு தகுதி இழக்கச் செய்கின்றன; காசி யம அதிகாரத்திலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டு, குற்றவாளிகளை காலபைரவம் கட்டுப்படுத்துவதாகவும் கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 23
लोकपरिस्थिति-वर्णनम् तथा हर-हरि-ऐक्योपदेशः (Cosmic Levels and the Instruction on the Non-difference of Śiva and Viṣṇu)
இந்த அதிகாரத்தில் பிராமணன் சிவசர்மன் சத்தியலோகத்தில் பிரம்மாவிடம் விளக்கம் கேட்கிறான். பிரம்மா கேள்வியை ஏற்று, விஷ்ணுவின் கணங்களிடம் விசாரிக்கச் சொல்கிறார்; அவர்களின் அனைத்தறிவையும் கூறுகிறார். வைகுண்டம் நோக்கிச் செல்லும் கணங்களை சிவசர்மன் மீண்டும் கேட்க, அவர்கள் சப்தபுரிகள்—அயோத்தி, மதுரை, மாயாபுரி (ஹரித்வார்), காசி, காஞ்சி, அவந்தி, த்வாராவதி—என்று பட்டியலிட்டு, ஏன் காசியில் மோக்ஷம் சிறப்பாக நிறுவப்பட்டுள்ளது என்பதை விளக்குகின்றனர். பின்னர் உலகங்களின் படிநிலை அமைப்பு கூறப்படுகிறது—பூலோகம் முதல் புவः, ஸ்வः, மஹः, ஜனः, தபः, சத்தியலோகம் வரை; சத்தியலோகத்தின் மேலே வைகுண்டம், அதற்கும் அப்பால் கைலாசம் என இடம் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு படிநிலையுடைய பிரபஞ்சத்தில் காசியின் தாரக-மோக்ஷ மகிமை நிலைபெறுகிறது. தத்துவோபதேசத்தில் சிவன் சுயஇச்சை கொண்ட பரமேஸ்வரன், வாக்கும் மனமும் எட்டாத பரப்ரஹ்மம்; அதே நேரம் சாகார ரூபமாக வெளிப்படுவான் என கூறப்படுகிறது. முக்கியக் கோட்பாடு—ஹரனும் ஹரியும் வேறல்ல; சிவ-விஷ்ணு ஐக்கியமே உண்மை. இறுதியில் சிவன் விஷ்ணுவுக்கு ராஜ்யாபிஷேகம் செய்து இச்சா-கிரியா-ஞான சக்திகளையும் மாயையையும் அளித்து ஆட்சி பொறுப்புகளை ஒப்படைக்கிறார். பலश्रுதி பகுதியில் திருவிழா, திருமணம், அபிஷேகம், இல்லப்புகுதல், அதிகார வழங்கல் போன்ற சுப நிகழ்வுகளில் இதை பாராயணம் செய்தால் சந்ததி, செல்வம், நோய்நீக்கம், பந்தவிமோசனம், அமங்கல நிவாரணம் கிடைக்கும் என கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 24
अध्याय २४ — वृद्धकालेश्वरलिङ्ग-माहात्म्य एवं कालोदककूप-प्रभाव (Vṛddhakāleśvara Liṅga and the Power of the Kālōdaka Well)
இந்த அத்தியாயம் கர்மவிளைவு, சிறந்த அரசாட்சித் தர்மம், காசி மையமான மோட்சத் தத்துவம் ஆகியவற்றை அடுக்கடுக்காக எடுத்துரைக்கிறது. தொடக்கத்தில் ஒரு பக்தன் மரணத்திற்குப் பின் வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைந்து தெய்வீகப் பலன்களை அனுபவித்து, மீதமுள்ள புண்ணியத்தால் மீண்டும் பிறந்து நந்திவர்த்தனத்தில் நீதிமான் அரசனாக விளங்குவது கூறப்படுகிறது; சமூக-நெறி வளமும் பிரஜைநலமும் நிறைந்த आदர்ஷ நிலையும் வர்ணிக்கப்படுகிறது। பின்னர் கதை காசிக்குத் திரும்புகிறது. வృద్ధகாலன் என்னும் அரசன் ராணியுடன் காசிக்கு வந்து பெருந்தானங்கள் செய்து ஒரு லிங்கத்தையும் அதனுடன் தொடர்புடைய ஒரு கிணற்றையும் நிறுவுகிறான். மதிய வேளையில் ஒரு முதிய தவோநிதி வந்து—இத்தலம் யாரால் நிறுவப்பட்டது? லிங்கத்தின் பெயர் என்ன? என்று கேட்டு, தன் நற்காரியங்களைப் பறைசாற்றக் கூடாது; சுயபுகழால் புண்ணியம் குறையும் என்று போதிக்கிறார். அரசன் கிணற்றிலிருந்து நீர் எடுத்து அவருக்குக் குடிக்க அளிக்க, குடித்தவுடன் அவர் இளமையடைகிறார்—கிணற்றின் சக்தி வெளிப்படுகிறது। அவர் லிங்கத்திற்கு “வృద్ధகாலேஸ்வரர்”, கிணற்றிற்கு “காலோதக” என்று பெயரிட்டு, தரிசனம், ஸ்பரிசம், பூஜை, ஸ்ரவணம், அந்த நீரின் பயன்பாடு ஆகியவற்றின் பலன்களை—முக்கியமாக முதுமை, நோய்கள் நீங்குதல்—விளக்குகிறார். வேறு இடத்தில் மரணித்தவர்களுக்கும் காசியே இறுதி முக்தி தரும் தலம் என உறுதிப்படுத்துகிறார். இறுதியில் தவோநிதி லிங்கத்தில் லயமாகிறார்; “மஹாகால” நாமஜபத்தின் மகிமையும், சிவசர்மாவின் பயணக் கதையையும் காசி வழிபாட்டையும் கேட்போருக்கு சுத்தி மற்றும் உயர்ந்த ஞானம் கிடைக்கும் என்ற பலஸ்ருதியும் கூறப்படுகிறது।
Adhyaya 25
अविमुक्तमाहात्म्यप्रकरणम् — Avimukta Māhātmya and the Dialogue of Skanda with Agastya
அத்தியாயம் 25-ல் வியாசர் சூதரிடம் கும்பஜ முனிவர் அகஸ்தியரைச் சார்ந்த பாவநாசகக் கதையைச் சொல்லுவதாக உறுதி செய்கிறார். அகஸ்தியர் தம் மனைவியுடன் ஒரு மலையைப் பிரதட்சிணம் செய்து, ஸ்கந்தவனத்தின் செழுமையான காட்சிகளைப் பார்க்கிறார்—நதிகள், ஏரிகள், தவவனங்கள், மேலும் தவத்திற்கு ஏற்ற கைலாசத் துண்டுபோல் அதிசயமான லோஹிதகிரி வர்ணிக்கப்படுகிறது. பின்னர் அவர் ஷடானன ஸ்கந்தன்/கார்த்திகேயனைத் தரிசித்து சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து, வேதநாதம் நிறைந்த ஸ்தோத்திரத்தால் அவரது உலகளாவிய மகிமையையும் தாரக வதம் போன்ற வெற்றிகளையும் போற்றுகிறார். ஸ்கந்தன் பதிலாக, மகாக்ஷேத்திரத்தில் உள்ள அவிமுக்த தாமம் சிவன் (த்ரியம்பக/விரூபாக்ஷ) காக்கும் இடம்; மூவுலகிலும் ஒப்பற்றது; வெறும் கர்மச் சேர்க்கையால் அல்ல, முதன்மையாக இறையருளால் பெறத்தக்கது என அறிவுறுத்துகிறார். மரண நினைவு, அளவுக்கு மீறிய பொருள்-கவலை விலக்கு, தர்ம முன்னுரிமை, காசியைப் பரம ஆதாரமாகக் கொள்ளுதல் ஆகிய நெறிகளைச் சொல்கிறார். யோகம், தீர்த்தம், விரதம், தவம், பூஜை முதலிய பல சாதனைகளைச் சுட்டினாலும், அவிமுக்தமே எளிதில் முக்தி தரும் தலம் என உயர்த்துகிறார். அவிமுக்தத்தில் வாசத்தின் படிநிலைப் பலன்கள் கூறப்படுகின்றன—ஒரு கணப் பக்தியிலிருந்து வாழ்நாள் வாசம் வரை, பெரும் பாபங்கள் நீங்குதல் மற்றும் மறுபிறவி ஒழிதல். முக்கியக் கோட்பாடு: காசியில் இறப்புக் காலத்தில் நினைவு தளர்ந்தாலும், சிவன் தாமே தாரக-பிரம்ம உபதேசம் செய்து முக்தியை அளிக்கிறார். முடிவில் அவிமுக்தத்தின் சொல்லரிய மகிமையும், காசியின் புனிதத் தொடர்பே கூட விரும்பத்தக்கது என்பதும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.
Adhyaya 26
अविमुक्तक्षेत्रप्रादुर्भावः तथा मणिकर्णिकामाहात्म्यम् (Origin of Avimukta and the Glory of Maṇikarṇikā)
அகஸ்தியர் ஸ்கந்தனை வினவுகிறார்—பூமியில் அவிமுக்தக் க்ஷேத்திரம் எவ்வாறு தோன்றியது, மோக்ஷம் அளிக்கும் தலமாக அதன் புகழ் எவ்வாறு உயர்ந்தது, மணிகர்ணிகையின் தோற்றம் என்ன, மேலும் காசி/வாரணாசி/ருத்ராவாசம்/ஆனந்தகானனம்/மஹாஶ்மஶானம் ஆகிய பெயர்களின் பொருள்-விளக்கம் என்ன என்று. ஸ்கந்தன் முன்பு வழங்கப்பட்ட தெய்வீக உபதேசத்தை எடுத்துரைக்கிறார்—மஹாப்ரளயத்தில் அனைத்தும் அவ்யக்த நிலையில் ஒன்றாகி, பின்னர் சிவ-சக்தி தத்துவங்கள் (ப்ரக்ருதி, மாயை, புத்திதத்துவம் முதலிய) வழியாக படைப்புச் சக்தி வெளிப்படுகிறது। அவிமுக்தம் ஐந்து க்ரோச அளவுடைய க்ஷேத்திரம்; பிரளயத்திலும் சிவனும் சக்தியும் இதை ஒருபோதும் கைவிடாததால் ‘அவிமுக்த’ எனப் பெயர் பெற்றது. பின்னர் ஆனந்தவனத்தில் விஷ்ணு தோன்றி கடும் தவம் செய்து, சக்ரபுஷ்கரிணி எனும் புனித குளத்தைத் தோண்டி, சிவனின் அருளைப் பெறும் நிகழ்வு கூறப்படுகிறது। மணிகர்ணிகையின் மகிமை—சிவனின் காதணியான மணி-குண்டலம் ஒரு அசைவால் விழுந்ததால் அந்த தீர்த்தம் ‘மணிகர்ணிகா’ எனப் புகழடைந்தது. காசியில் செய்யப்படும் ஸ்நானம், தானம், ஜபம், விரதம், நல்வழி ஆகியவற்றின் பலன் மிகச் சிறப்பானது; சிறு தொடர்பினாலும், நகரின் பெயரைச் சொல்வதாலும்கூட புண்ணியம் பெருகும் எனவும், ஒப்பீட்டு பலவாக்கியங்களால் காசியின் மேன்மை நிறுவப்படுகின்றது।
Adhyaya 27
Gaṅgā-Māhātmya in Kāśī: Theological Discourse on Snāna, Smaraṇa, and Liṅga-Pūjā (Chapter 27)
அத்தியாயம் 27-ல் ஸ்கந்தர் காசி ஏன் புகழ்பெற்றது, அதன் ‘ஆனந்த-கானன’ இயல்பு தேவதேவனின் உபதேசங்களால் எவ்வாறு அறியப்பட வேண்டும் என்பதை விளக்குகிறார். பின்னர் ஈசுவரன் விஷ்ணுவிடம் பகீரதப் பிரசங்கத்தைச் சொல்கிறார்—கபிலரின் கோபஅக்னியால் சகரபுத்திரர்கள் எரிந்தது, பித்ரு நெருக்கடி, மற்றும் கங்கையைப் பிரசன்னப்படுத்த பகீரதன் தவம் செய்ய உறுதி கொண்டது। கதை தத்துவமாக மாறி, கங்கை பரமமான சிவ-சார்ந்த ஜலமூர்த்தி, பல உலக ஒழுங்குகளின் ஆதாரம், தீர்த்தம்-தர்மம்-யாக சக்திகளின் நுண் களஞ்சியம் என வர்ணிக்கப்படுகிறது. கலியுகத்தில் கங்கையே முதன்மை ரட்சக சரணம்; தரிசனம், ஸ்பரிசம், ஸ்நானம், ‘கங்கை’ நாமஜபம், கரைவாசம் ஆகியவை மீண்டும் மீண்டும் பாவநாசினி எனப் போற்றப்படுகின்றன। பலனுரையில் மகாயாகங்களுக்கு இணையான புண்ணியம், கங்கைக்கரையில் லிங்கபூஜையால் மோட்சம், கங்காஜலத்தில் பிண்ட-தர்ப்பணத்தால் பித்ருக்களுக்கு நன்மை, கங்கையை நோக்கிச் செல்லும் வழியில் மரணம் வந்தாலும் சுபகதி என்ற உறுதி கூறப்படுகிறது. அவமதிப்பு, சந்தேகம், யாத்திரிகர்களைத் தடுக்குதல் போன்ற குற்றங்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்து, இறுதியில் விரிவான புண்ணிய கணக்கீடு, மந்திர/விதி குறிப்புகள், கங்கையின் காவல்-நிவாரண சக்திகளைப் போற்றும் ஸ்துதி-நமஸ்காரங்களுடன் முடிகிறது।
Adhyaya 28
Gaṅgā-Māhātmya and Pitṛ-Tarpaṇa in Kāśī (Pūrvārdha, Adhyāya 28)
அத்தியாயம் 28 காசி சூழலில் திரிபதகா/ஜாஹ்னவி/பாகீரதி கங்கையின் புனிதப்படுத்தும் ஆற்றலை அடுக்கடுக்காக விளக்குகிறது. தொடக்கத்தில் கடந்த–எதிர்கால–நிகழ்கால காலவகைப்பாடு குறித்து உரையாடல் மூலம் தெளிவுபடுத்தி, பின்னர் கங்கா-மகாத்மியம் கூறப்படுகிறது. கங்கைத் துறையில் முறையாக ஒருமுறை செய்தாலும் பிண்டதானம், தர்ப்பணம் பித்ருக்களுக்கு—கடின சூழலில் இறந்தவர்களுக்கும்—குடும்ப எல்லைகளைத் தாண்டியும் பயன் தரும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. பின்னர் போதனைக்குரிய எடுத்துக்காட்டில் விஷ்ணு சிவனை வினவுகிறார்: ஒழுக்கம் கெட்ட ஒருவரின் உடல் அவசேஷம் தூய கங்கையில் விழுந்தால் அவனின் நிலை என்ன? சிவன் ‘வாஹீக’ என்ற பிராமணனின் கதையைச் சொல்கிறார்—சம்ஸ்காரங்களை அலட்சியம் செய்து அநீதிச் செயல்களில் ஈடுபட்டதால் தண்டனை அனுபவித்தாலும், தெய்வச் சாத்தியத்தால் அவன் உடலின் ஒரு துண்டு கங்கையில் விழுவதால் இறுதியில் உயர்வு, முக்தி நோக்கிய நிலை பெறுகிறான். முடிவில் சுத்திகரிப்பு செயல்களின் ஒப்பீட்டு வரிசையைச் சொல்லி, கங்கை தரிசனம், ஸ்பரிசம், பானம், ஸ்நானம் மற்றும் காசியின் நதித் துறையின் புனிதம் கலியுகத்தில் தீர்மானமான சுத்தியும் முக்தி நோக்கமும் அளிப்பதாக மீண்டும் மீண்டும் போற்றப்படுகிறது।
Adhyaya 29
गङ्गानामसहस्रस्तोत्रम् (Ganga-nāma-sahasra Stotra) and the doctrine of snāna-phala by japa
அகஸ்தியர் ஒரு நடைமுறை மற்றும் தர்ம-ஆசாரக் கேள்வியை எழுப்புகிறார்—கங்கா ஸ்நானம் தனித்துவமான பலன் தரும் எனப் போற்றப்படும்போது, பலவீனர், அசைய இயலாதவர், சோம்பேறி அல்லது தூரத்தில் வாழ்பவர் அதே பலனை எவ்வாறு பெறுவர்? (1–5)। ஸ்கந்தர் பதிலளிக்கிறார்: எல்லா தீர்த்தங்களும் நீரும் புனிதமானவை; ஆனால் கங்கையின் மகிமை தனிச்சிறப்பு உடையது—சிவன் அவளைத் தாங்கியதாலும், பாபநாச சக்தியாலும். திராட்சையின் சுவை திராட்சையிலேயே இருப்பதுபோல், கங்கா ஸ்நானத்தின் முழுப் பலன் கங்கையிலேயே முறையாக கிடைக்கும் (6–10)। பின்னர் அவர் “மிக ரகசியமான” மாற்றுச் சாதனையை அறிவிக்கிறார்—கங்கா நாம-ஸஹஸ்ரத்தை ஸ்தோத்ர-ஜபமாக உச்சரித்தல். இது சிவபக்தர், விஷ்ணுபக்தி-பராயணர், சாந்தர், நம்பிக்கையாளர், ஆஸ்திகர் ஆகிய தகுதியுள்ளோருக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும். தூய்மை, எழுத்தொலி தெளிவு, மௌன/மன ஜபம், முயற்சியுடன் மீளச்சொல்லுதல் ஆகிய விதிகள் கூறப்படுகின்றன (11–16)। அத்தியாயம் கங்காதேவியின் பல பெயர்களை (17 முதல்) விரிவாக வழங்கி, இறுதியில் பலஸ்ருதி கூறுகிறது—ஒருமுறை ஜபித்தாலே பெரும் புண்ணியம்; தொடர்ந்து ஜபித்தால் பல பிறவிகளின் பாவங்கள் குறையும்; குருசேவைக்கு துணை நிற்கும்; மறுமையில் மங்களமான அனுபவங்கள் கிடைக்கும். ஸ்நானம் விரும்புவோர்க்கு இது “கங்கா ஸ்நானத்தின் பிரதிநிதி” எனத் தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது (170–210)।
Adhyaya 30
मणिकर्णिकागङ्गावतरण-प्रवेशानुज्ञा-काशीमाहात्म्य (Maṇikarṇikā, Gaṅgā’s Arrival, Authorized Entry, and the Māhātmya of Kāśī)
ஸ்கந்தர் அகஸ்தியரிடம், மூவுலக நலனுக்காக பகீரதன் கங்கையைப் பூமிக்கு இறக்கி வந்த செய்தியையும், இறுதியில் காசியின் மணிகர்ணிகையுடன் கங்கைக்கு ஏற்பட்ட புனித இணைப்பையும் எடுத்துரைக்கிறார். இவ்வத்யாயம் அவிமுக்த க்ஷேத்திரத்தின் தத்துவத்தை வலுப்படுத்துகிறது—காசியை சிவன் ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை; சிவனருளால் இங்கு வழக்கமான தத்துவ ஒழுக்க முறைகள் இன்றியும் மோட்சம் எளிதென கூறப்படுகிறது, ஏனெனில் இறுதிக் கணத்தில் சிவன் ‘தாரக’ உபதேசம் அளித்து உயிரை உய்விக்கிறார். பின்னர் க்ஷேத்திரத்தின் பாதுகாப்பு நிலவியல் அமைப்பும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நுழைவும் விளக்கப்படுகிறது. தேவர்கள் காவல் அமைப்புகளை நிறுவுகின்றனர்; அசி, வருணா எனும் எல்லை நதிகள் அமைந்து ‘வாரணாசி’ என்ற பெயர் தோன்றுகிறது. நுழைவை ஒழுங்குபடுத்த சிவன் காவலர்களையும் ஒரு விநாயகரையும் நியமிக்கிறார்; விஸ்வேஸ்வரரின் அனுமதி இன்றி வந்தவர்கள் அங்கு நிலைக்கவும், க்ஷேத்திர பலனைப் பெறவும் இயலாது எனக் கூறப்படுகிறது. உதாரணக் கதையில் தாய்பக்தியுடைய வணிகன் தனஞ்சயன் தாயின் அவசேஷங்களை எடுத்துச் செல்கிறான்; சுமப்பவரின் திருட்டும் அனுமதியற்ற நகர்வும் மூலம், க்ஷேத்திர பலன் அனுமதியுடன் நுழைதலும் சரியான மனநிலையும் சார்ந்தது என உணர்த்தப்படுகிறது. இறுதியில் வாரணாசியின் ஒப்பற்ற மோட்சதாயினி மகிமை விரிவாகப் புகழப்படுகிறது—பலவகை உயிர்களும் அங்கு உடலை விட்டு நீங்கினால் சிவனின் கண்காணிப்பில் உயர்ந்த கதியை அடைகின்றன।
Adhyaya 31
कालभैरवप्रादुर्भावः — Origin and Jurisdiction of Kālabhairava in Kāśī
இந்த அதிகாரம் உரையாடல் வடிவில் அமைந்துள்ளது. காசியில் உள்ள பைரவனின் தத்துவம், உருவம், செயல்கள், பெயர்கள், மேலும் எந்த நிபந்தனைகளில் அவர் சாதகர்களுக்கு விரைவான சித்தியை அருள்கிறார் என்பதைக் குறித்து அகஸ்தியர் தெளிவான விளக்கத்தை வேண்டுகிறார். ஸ்கந்தர் இதை காசிவாசத்தின் பலனை உறுதிப்படுத்தும், பாவநாசகமான புனிதக் கதையாகக் கூறி விரிவாக உரைக்க உறுதி செய்கிறார். பின்னர் தெய்வீக மாயையின் ஆற்றலும், தாமே கூறிக்கொள்ளும் அதிகாரத்தின் எல்லையும் விளக்கும் தத்துவ நிகழ்வு வருகிறது. பிரம்மா மற்றும் கிரது-ரூபன் (நாராயண அம்சம்) இடையே மேன்மைத் தகராறு எழுகிறது; வேதங்களைப் பிரமாணமாகக் கேட்டபோது நான்கு வேதங்களும் ருத்ரன்/சிவனே ஒரே பரம்பொருள் என அறிவிக்கின்றன. ஆயினும் மோகத்தில் அவர்கள் சிவனின் தபஸ்வி, சுடுகாடு-வாசி உருவத்தைப் பற்றி சந்தேகம் செய்கிறார்கள். அப்போது பிரணவம் (ஓம்) தானே தோன்றி—சிவனின் லீலை அவரது ஸ்வசக்தியிலிருந்து பிரிந்ததல்ல என போதிக்கிறது. மகத்தான தேஜஸ் வெளிப்பட்டு, உக்கிர சிவரூபத்திலிருந்து காலபைரவன் தோன்றி காசியின் நித்திய அதிபதியாகவும், தர்ம தண்டம் ஏந்தும் ஒழுக்கக் காவலனாகவும் நியமிக்கப்படுகிறான். பைரவனின் பெயர்கள் அவன் பணிகளோடு இணைத்து விளக்கப்படுகின்றன—‘பரணம்’ (தாங்கி காக்குதல்) செய்வதால் பைரவன், காலத்தையும் அச்சுறுத்துபவன், அநீதியைத் தண்டிப்பவன். அவன் பிரம்மாவின் ஐந்தாம் தலையை அறுத்து, உலகிற்கு பரிகாரத்தின் மாதிரியாக கபாலிக விரதம் (கபாலம் தாங்குதல்) மேற்கொள்ள ஆணை பெறுகிறான். பிரம்மஹத்த்யா தேவியாக உருவெடுத்து அவனைத் தொடர்ந்து வருகிறாள்; ஆனால் வாராணசியில் அவளின் அணுகல் தடுக்கப்படுகிறது. பின்னர் பைரவன் விஷ்ணுலோகம் செல்வதும், விஷ்ணு சிவாசாரத்தைப் பற்றி கேட்பதும், அந்த விரதத்தின் போதனை நோக்கம் விளக்கப்படுவதும் கூறப்படுகிறது. முடிவில் சிவநாமமும் பக்தியும் பாவத்தை கரைக்கும் வல்லமை, காசியின் அபூர்வ புனிதத்தன்மை, மேலும் காலநீரில் ஸ்நானம் மற்றும் பித்ரு உயர்வுக்கான அர்ப்பணங்கள் போன்ற கர்மங்கள் சுட்டப்படுகின்றன.
Adhyaya 32
हरिकेशोपाख्यानम् (Harikeśa Upākhyāna) — The Account of Harikeśa and the Call of Vārāṇasī
அகஸ்தியர் ஸ்கந்தனை வினவுகிறார்—ஹரிகேசன் யார், அவன் குலம், தவம் என்ன, மேலும் இறைவனுக்கு அருமையானவனாகி தண்டநாயக/தண்டபாணி போன்ற நகராட்சிச் சின்னங்களோடு எவ்வாறு தொடர்புபடுகிறான் என்று. ஸ்கந்தன் கந்தமாதனத்தில் வாழும் யக்ஷ வம்சத்தைச் சொல்கிறான்—ரத்னபத்ரன், அவன் மகன் பூர்ணபத்ரன். பூர்ணபத்ரன் செல்வச் செழிப்பில் இருந்தும் சந்தானமின்மையால் துயருறுகிறான்; ‘கர்ப்பரூப’ வாரிசு இல்லாமல் செல்வமும் அரண்மனைப் பெருமையும் வெறுமை எனப் புலம்புகிறான். அப்போது மனைவி கனககுண்டலா தர்மமான ஆலோசனை கூறுகிறாள்—மனித முயற்சியும் முன்கர்மமும் சேர்ந்து பலன் தரும்; ஆனால் தீர்மானமான மருந்து சங்கரனின் சரணம்; சிவபக்தியால் உலகியலான பயன்களும் உயர்ந்த நிலையும் கிடைக்கும். மிருத்யுஞ்ஜயன், ஸ்வேதகேது, உபமன்யு போன்ற எடுத்துக்காட்டுகள் மூலம் சிவசேவையின் வல்லமை நிறுவப்படுகிறது. பூர்ணபத்ரன் நாதேஸ்வர/மகாதேவனை வழிபட்டு ஹரிகேசன் என்ற மகனைப் பெறுகிறான். குழந்தை முழுமையான சிவநிஷ்டை உடையவன்—தூளிலிங்கம் செய்து, சிவநாமம் ஜபித்து, மும்முகன் அல்லாது வேறு யதார்த்தம் இல்லை என உணர்கிறான். தந்தை இல்லறப் பயிற்சி, செல்வ நிர்வாகம் கற்பிக்க முயல, மனம் நொந்த ஹரிகேசன் இல்லத்தை விட்டு வெளியேறுகிறான். ‘ஆதரவில்லோர்க்கு காசியே ஆதரம்’ என்ற சொல்லை நினைத்து வாராணசியை நோக்கிச் செல்கிறான். காசி ஆனந்தவனம்/ஆனந்தகானனம் என வர்ணிக்கப்படுகிறது; அங்கே உயிர் நீங்கினால் முக்தி என்ற கோட்பாடும் கூறப்படுகிறது. பார்வதியிடம் சிவன் காசியின் தாரக மகிமை—ஒரே பிறவியில் விடுதலை, க்ஷேத்ரத் துறவிகளுக்கு தடைகள் நீங்கக் காப்பு—என உரைக்கிறார். இவ்வாறு இந்த அத்தியாயம் பக்திச் சரிதம், நெறி, காசியின் மோட்சப் புவியியலை இணைத்து, ஹரிகேசனின் பிந்தைய உயர்வு (தண்டபாணி/தண்டநாயக தொடர்பு) பற்றிய முன்னுரையை அமைக்கிறது.
Adhyaya 33
ज्ञानवापी-ज्ञानोदतीर्थमाहात्म्य (Jñānavāpī and Jñānoda Tīrtha Māhātmya)
இந்த अध्यாயத்தில் அகஸ்தியர் ஸ்கந்தனிடம்—ஸ்கந்தஜ்ஞானோத தீர்த்தத்தின் மகிமை என்ன? ஞானவாபி ஏன் தேவர்களிடையிலும் புகழப்படுகிறது?—என்று கேட்கிறார். ஸ்கந்தன் பழங்கதை கூறுகிறான்: ஒரு யுகத்தில் ஈசானன் (ருத்ரரூபம்) காசீக்ஷேத்திரத்தில் நுழைந்து, சித்தர், யோகி, கந்தர்வர், கணங்கள் வழிபடும் ஒளிமயமான மகாலிங்கத்தை கண்டான். அதை குளிர்ந்த நீரால் அபிஷேகம் செய்ய எண்ணி, திரிசூலத்தால் ஒரு குண்டம் தோண்டி, பூமிக்கடியில் இருந்த பெருநீரை வெளிக்கொண்டு வந்து, ஆயிரம் धारைகளாலும் குடங்களாலும் மீண்டும் மீண்டும் அபிஷேகம் செய்தான். சிவன் மகிழ்ந்து வரம் அளித்தார். ஈசானன்—இந்த ஒப்பற்ற தீர்த்தம் சிவனின் நாமத்தால் பிரசித்தி பெற வேண்டும்—என்று வேண்டினான். சிவன் இதை பரம ‘சிவதீர்த்தம்’ என நிறுவி, ‘சிவஞானம்’ என்பது தெய்வீக மகிமையால் உருகி ஓடும் ஞானம் என்று விளக்கி, ‘ஞானோத’ என்ற பெயரை நிலைநிறுத்தினார். தரிசனமात्रத்தால் சுத்தி, ஸ்பரிசமும் ஆச்சமனமும் செய்தால் மகாயாகப் பலன், மேலும் இங்கு சிராத்தம்-பிண்டதானம் செய்தால் கயா, புஷ்கர, குருக்ஷேத்திரம் முதலியவற்றைவிட உயர்ந்த பித்ரு பலன் கிடைக்கும் என்று கூறப்படுகிறது. அஷ்டமி/சதுர்தசி உபவாசம், ஏகாதசி அன்று அளவிட்ட ஆச்சமனத்துடன் விரதம் செய்தால் உள்ளார்ந்த லிங்க-சாக்ஷாத்காரம் பெறலாம். சிவதீர்த்த நீரைப் பார்த்தாலே தீங்கு விளைவிக்கும் பூதங்கள், நோய்கள் அடங்கும்; ஞானோத நீரால் லிங்காபிஷேகம் செய்வது எல்லாத் தீர்த்தநீராலும் அபிஷேகம் செய்ததற்குச் சமம். பின்னர் ஞானவாபியுடன் தொடர்புடைய ஒரு இதிஹாசம் வருகிறது—ஒரு பிராமண குடும்பத்தின் மிக நற்குணமிக்க மகள், தினசரி ஸ்நானம் மற்றும் ஆலய சேவையில் ஈடுபாடு, வித்யாதரன் அபகரிக்க முயற்சி, ராக்ஷஸனுடன் மோதல், மரணங்கள் மற்றும் கர்மத் தொடர்ச்சி, பின்னர் பிறவிகளில் விபூதி-ருத்ராக்ஷம்-லிங்கார்ச்சனை ஆகிய பக்தியை உலக அலங்காரங்களைவிட மேலாகக் கருதி நிலைபெறுதல். இறுதியில் காசியின் சில தீர்த்தங்கள்/திருத்தலங்கள் வரிசையாகக் கூறப்பட்டு அவற்றின் பலன்கள் விளக்கப்படுவதால், இந்த अध्यாயம் காசியின் புனித நிலவரைபடத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது.
Adhyaya 34
Maṇikarṇikā as Mokṣabhū and Jñānavāpī as Jñānadā (Liberation-Field and Knowledge-Well)
அத்தியாயம் 34 காசியின் மோட்சம் அருளும் புனிதப் பரப்பை இரு பகுதிகளாக விளக்குகிறது. முதலில் மணிகர்ணிகை சின்னார்த்தமான ஸ்வர்கத்வாரத்தின் அருகில் இருப்பதாகக் கூறி, அங்கே சங்கரரின் விடுதலை அளிக்கும் பங்கை வர்ணிக்கிறது—சம்சாரத்தால் துன்புறும் உயிர்களுக்கு சிவன் ‘பிரஹ்மஸ்பர்ஶி’ எனும் ஸ்ருதியை உபதேசித்து கரை சேர்ப்பார் என்ற கருத்து. மணிகர்ணிகை ‘மோக்ஷபூ’ என மிகச் சிறந்தது; யோகம், சாங்க்யம், அல்லது விரதமார்க்கங்களின் பயனைத் தாண்டியும் இங்கே மோட்சம் எளிதெனவும், இத்தலம் ஒரே நேரத்தில் ‘ஸ்வர்கபூ’ மற்றும் ‘மோக்ஷபூ’ எனவும் நிறுவுகிறது. பின்னர் விரிந்த சமூக-தெய்வவியல் பார்வை வருகிறது—வேதஅಧ್ಯயனமும் யாகமும் செய்கிற பிராமணர்கள், யாகங்கள் நடத்தும் அரசர்கள், பதி விரதையர், தர்மார்ஜித செல்வமுள்ள வணிகர்கள், நன்னடத்தை வழியில் நிற்கும் சூத்ரர்கள், பிரம்மச்சாரிகள், கிருஹஸ்தர்கள், வானப்ரஸ்தர்கள், மேலும் ஏகதண்டி/திரிதண்டி சந்நியாசிகள்—அனைவரும் நிஃஶ்ரேயஸிற்காக மணிகர்ணிகையை அணைகிறார்கள். இரண்டாம் பகுதியில் ஸ்ரீ விஶ்வேஸ்வரரின் அருகிலுள்ள ஞானவாபி நிகழ்ச்சி. கலாவதி ஞானவாபியைப் பார்த்ததும் (வரைபட/சித்திர வடிவிலும்) தொட்டதும் தீவிரமான உணர்ச்சி-உடல் மாற்றம் ஏற்படுகிறது—மயக்கம், கண்ணீர், உடல் நடுக்கம்; பின்னர் தெளிந்து அவளுக்கு பவாந்தர-ஞானம் வெளிப்படுகிறது. பணியாளர்கள் அமைதிப்படுத்த முயன்றாலும், நூல் இதை இடத்தின் சக்தியால் ஏற்பட்ட விழிப்பாகக் கூறுகிறது. கலாவதி காசியில் பிராமணப் பெண்ணாக இருந்த முன்ஜன்மம், பின்னர் கடத்தல், மோதல், சாபவிமோசனம், இறுதியில் அரசகுமாரியாக மறுபிறப்பு ஆகியவற்றைச் சொல்லி, ஞானவாபியின் ஞானதாயினித் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறாள். முடிவில் பலஶ்ருதி—ஞானவாபியின் மங்களக் கதையை வாசித்தாலும், உரைத்தாலும், கேட்டாலும் சிவலோகத்தில் மரியாதை பெறுவர் என்கிறது.
Adhyaya 35
अविमुक्तमहात्म्य–सदाचारविधि (Avimukta’s Supremacy and the Discipline of Sadācāra)
இந்த अध्यாயத்தில் கும்பயோனி (அகஸ்தியர்) அவிமுக்த-காசியை உன்னத க்ஷேத்திரமாகப் போற்றி, பிற தீர்த்தங்களையும் மோட்ச-க்ஷேத்திரங்களையும் விட அது மேலானது என விளக்குகிறார். கங்கை–விஷ்வேஸ்வரர்–காசி என்ற மும்மூர்த்தி-நெக்சஸ் தனித்துவமான ரட்சக இணைப்பு எனக் கூறுகிறார். பின்னர் கலி/திஷ்ய யுகத்தில் இந்திரியங்கள் நிலையற்றதால் தபஸ், யோகம், விரதம், தானம் போன்றவற்றில் வல்லமை குறையும்போது, விடுதலை எவ்வாறு நடைமுறையில் பெறப்படும் எனக் கேட்கிறார். ஸ்கந்தர் பதிலாக, அபூர்வ துறவறத்தைக் காட்டிலும் சதாசாரம் (நல்லொழுக்க ஒழுங்கு) தான் தர்மத்தின் அடிப்படை சாதனம் என வலியுறுத்துகிறார். உயிர்கள், அறிஞர்கள் ஆகியோரின் நிலைகளைச் சொல்லி, ஒழுக்கமுள்ள பிராமண நடத்தை சமூக-தெய்வீக அச்சாகப் புகழ்ந்து, சதாசாரமே தர்மத்தின் வேர் என நிர்ணயிக்கிறார். யமங்கள் (சத்தியம், க்ஷமா, அஹிம்சை முதலியவை) மற்றும் நியமங்கள் (சௌசம், ஸ்நானம், தானம், ஸ்வாத்யாயம், உபவாசம்) கூறி, காமம்-க்ரோதம் போன்ற உள்ளார்ந்த பகைவர்களை வெல்ல அறிவுறுத்துகிறார்; மரணத்திற்குப் பின் தர்மமே ஒரே துணை என உறுதிப்படுத்துகிறார். பின்னர் தினசரி தூய்மை மற்றும் காலை ஒழுங்குகள் விரிவாக வருகின்றன—மலவிடுதலில் திசை-நியமம், தனிமை, மண்-நீர் மூலம் சுத்திகரிப்பு எண்ணிக்கை, ஆச்சமன விதி-தடை, பல் துலக்கும் விதிகள் (சில சந்திரத் திதிகளில் தடை), மந்திரச் சூழலில் பிராதஸ்நானத்தின் மகிமை, மேலும் பிராதஸந்த்யா, தர்ப்பணம், ஹோமம், அன்னதான/உணவு ஒழுங்குகள். இறுதியில் இதையே ‘நித்யதம’ முறையாகக் கூறி, தர்ம வாழ்க்கையை நிலைநிறுத்தும் வழி என முடிக்கிறது।
Adhyaya 36
Sadācāra and Brahmacarya Regulations (सदाचार–ब्रह्मचर्यविधान)
ஸ்கந்தர் கும்பஜர் (அகஸ்தியர்) முன்னிலையில், அறிவுடைய சாதகர் அறியாமையின் இருளில் வீழாதபடி சதாசாரத்தை மேலும் தெளிவாக விளக்குவதாக அறிவிக்கிறார். இவ்வத்யாயத்தில் த்விஜ அமைப்பு—தாயின் மூலம் பிறப்பு, உபநயனத்தால் ‘இரண்டாம் பிறப்பு’—என்று கூறி, கர்ப்பாதானம் முதலான வேத ஸம்ஸ்காரங்களிலிருந்து குழந்தைப் பருவச் சடங்குகள் வழியாக வர்ணத்திற்கேற்ற காலத்தில் நடைபெறும் உபநயனம் வரை ஒழுங்கைச் சுருக்கமாக எடுத்துரைக்கிறது. பின்னர் பிரம்மச்சாரியின் ஒழுக்கம்—சௌசம், ஆச்சமனம், பல் சுத்தம், மந்திரஸ்நானம், ஸந்த்யாவந்தனம், அக்னிகாரியம், வணக்கவிதி, மூத்தோர் மற்றும் குருவுக்கு சேவை—விரிவாக விதிக்கப்படுகிறது. பிக்ஷை விதிகள், மிதமான பேச்சு, கட்டுப்பட்ட உணவு, மேலும் அதிகபோகம், ஹிம்சை, பழிச்சொல், அசுத்தத் தொடர்புகள், இంద్రிய ஆசை போன்றவற்றைத் தவிர்க்கும் கட்டளைகள் கூறப்படுகின்றன. மேகலா, யஜ்ஞோபவீதம், தண்டம், அஜினம் ஆகியவற்றின் பொருள்-அளவுகள் வர்ண வேறுபாட்டின்படி நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன; உபகுர்வாணன், நைஷ்டிகன் எனப் பிரம்மச்சாரிகளின் வகைகளும் விளக்கப்படுகின்றன. ஆச்ரமத்தில் நிலைபெறுதல் இன்றியமையாதது; ஆச்ரம ஆதாரம் இன்றி செய்யும் நடைமுறைகள் பயனற்றவை என எச்சரிக்கப்படுகிறது. வேதாத்யயனத்தின் மகிமை, பிரணவம்-வ்யாஹ்ருதிகளுடன் கூடிய காயத்ரீ ஜபம், வாக்கு-உபாம்சு-மானச ஜபங்களின் பலன் வேறுபாடுகள் போற்றப்படுகின்றன. ஆசார்யர், உபாத்யாயர், ரித்விஜ் ஆகியோரின் மரியாதை வரிசையுடன், தாய்-தந்தை-குரு என்ற மூவரின் திருப்தியே பரம தவம் என நிறுவப்படுகிறது. ஒழுங்கான பிரம்மச்சரியம் மற்றும் விஶ்வேஶரரின் அருளால் காசி-ப்ராப்தி, ஞானம், நிர்வாணம் கிடைக்கும் என முடித்து, அடுத்ததாக பெண்களின் இலக்கணங்கள் மற்றும் திருமணத் தகுதி அளவுகோல்கள் பற்றிய உரையாடலுக்கு நகர்கிறது.
Adhyaya 37
Strī-lakṣaṇa-vicāra (Examination of Women’s Physical Marks) | Chapter 37
இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்கந்தர், இல்லற வாழ்வின் நலனுக்காக பெண்களின் சுப–அசுப உடல் லக்ஷணங்களை ஆராயும் முறையை உபதேசிக்கிறார். ‘லக்ஷணவதி’ என்ற நல்ல குறியீடுகள் உடைய மனைவி குடும்பச் சுகமும் செழிப்பும் தருவாள்; ஆகவே திருமணத் தேர்வில் லக்ஷணப் பரிசோதனை அவசியம் எனக் கூறப்படுகிறது. எட்டு அடிப்படைகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன—உடல் அமைப்பு, ஆவர்த்தம்/சுழல்கள், மணம், நிழல், தேஜஸ்/சுபாவம், குரல், நடை, நிறம். பின்னர் பாதம் முதல் தலை வரை பாதம், விரல்கள், நகங்கள், கணுக்கால், கால் தசை, முழங்கால், தொடை, இடுப்பு, பின்புறம், மறைஉறுப்பு, வயிறு, நாபி, பக்கவாட்டு, மார்பு, மார்பகம், தோள், கை, கைப்பத்தி மற்றும் கைரேகைகள், கழுத்து, முகம், உதடு, பல், கண், முடி முதலிய லக்ஷணங்கள் கூறப்பட்டு, அவற்றின் பலன்கள்—செல்வம், மதிப்பு, சந்ததி அல்லது துன்பம்—நிமித்தவியல் பாணியில் விளக்கப்படுகின்றன. கைப்பத்தி மற்றும் பாதத்தளத்தில் தாமரை, சங்கம், சக்கரம், ஸ்வஸ்திகம் போன்ற சின்னங்கள், ரேகை அமைப்புகளின் பலன்களும் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் அறிவுடையோர் ‘துர்லக்ஷணம்’ உடையவற்றைத் தவிர்த்து சுபலக்ஷணமுள்ள பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்றும், அடுத்ததாக திருமண வகைகள் பற்றிய உரையாடல் வரும் என்றும் சுட்டப்படுகிறது।
Adhyaya 38
Adhyāya 38 — Vivāha-bheda, Gṛhastha-ācāra, Atithi-sevā, and Nitya-karma (Marriage Types, Householder Ethics, Hospitality, Daily Duties)
இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்கந்தர் இல்லற தர்மத்திற்கான சுருக்கமான ஆனால் ஆழமான தெய்வீக-நெறி உரையை வழங்குகிறார். முதலில் திருமணத்தின் எட்டு வகைகள் கூறப்படுகின்றன—பிராஹ்ம, தைவ, ஆர்ஷ, ப்ராஜாபத்யம் ஆகியவை தர்மமானவை; ஆசுர, காந்தர்வ, ராக்ஷஸ, பைசாசம் ஆகியவை நிந்தைக்குரியவை அல்லது தாழ்ந்தவை எனக் கூறி, ஒவ்வொன்றின் சுத்தி-பலன் அல்லது தீங்கு விளைவிக்கும் விளைவுகளையும் சுட்டுகிறார். பின்னர் இல்லற ஒழுக்கம் விரிவடைகிறது—ருது-காலத்தில் மட்டும் தாம்பத்திய அணுகல், தவறான காலம்-இடம் குறித்து எச்சரிக்கை, சௌசம்-தூய்மை, வாக்கு கட்டுப்பாடு, இந்திரிய நிக்ரகம், சமூக நடத்தை விதிகள்। பஞ்சயஜ்ஞம், வைஶ்வதேவம், அதிதி சேவை ஆகியவற்றின் மகத்துவம் வலியுறுத்தப்பட்டு, விருந்தினரை (அதிதி) மரியாதை செய்வது பெரும் புண்ணியம்; புறக்கணிப்பு பெரும் தோஷம் என அறிவுறுத்தப்படுகிறது. தானத்தின் பலன், அனத்தியாயம் (பாடம்/வேதாத்யயனம் செய்யக் கூடாத நிலைகள்), உண்மை ஆனால் நன்மை தரும் சொல், தீய சங்கத்தைத் தவிர்தல் போன்ற நெறிமொழிகளும் இடம் பெறுகின்றன. இறுதியில் காசி-மையமான தொடர்ச்சிக்குத் திரும்பி, அவிமுக்த க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையை அடுத்ததாகப் புகழ்வதற்கான முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது।
Adhyaya 39
Avimukta-Kāśī: Accelerated Merit, Avimukteśvara Liṅga, and a Royal-Mythic Etiology
அத்தியாயம் 39-ல் ஸ்கந்தர் அகஸ்தியருக்கு அவிமுக்த-காசியை மையமாகக் கொண்ட பாபநாசகக் கதையை உபதேசிக்கிறார். முதலில் காசிக் க்ஷேத்திரம் பரப்ரஹ்மத்தின் இயல்பாக—கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்டது, நிராகாரம், அவ்யக்தம்—விளக்கப்பட்டு, அந்தத் தெய்வீகத் தத்துவம் காசியில் தனித்துவமாக மோட்சம் அளிக்கும் விதத்தில் பரவி இருப்பதாக கூறப்படுகிறது. பின்னர் சாதனைகளின் ஒப்பீடு வருகிறது: பிற இடங்களில் கடுமையான யோகம், மகாதானம் அல்லது நீண்ட தவம் வேண்டிய பலன், காசியில் மலர்-இலை-கனி-நீர் அர்ப்பணம், சிறிதுநேர தியான நிலை, கங்கை ஸ்நானம், பிச்சை/தானம் போன்ற எளிய செயல்களாலேயே ‘மகத்தான’ பலனாக கிடைக்கும்; க்ஷேத்திர மகிமை அதனை உயர்த்துகிறது. அடுத்து காரணக் கதை: நீண்ட வறட்சி மற்றும் சமூகச் சீர்கேடு ஏற்பட்ட காலத்தில் பிரம்மா ராஜா ரிபுஞ்ஜய (திவோதாச)னை தர்மத்தை மீள நிறுவ நியமிக்கிறார்; ருத்ர/சிவன், மந்தர மலை, தெய்வங்களின் இடமாற்றம் மற்றும் பேச்சுவார்த்தைகள் ஆகியவற்றின் வழியாக, இறுதியில் சிவன் காசியில் லிங்க ரூபமாக நிரந்தரமாக இருப்பது விளக்கப்படுகிறது. முடிவில் அவிமுக்தேஸ்வரர் ‘ஆதி-லிங்கம்’ எனப் போற்றப்படுகிறார்; அதன் தரிசனம், ஸ்மரணம், ஸ்பரிசம், பூஜை, நாம-श्रவணம் கூட விரைவில் பாபச் சேர்க்கையை கரைத்து கர்ம பந்தத்தை தளர்த்தும் என கூறப்படுகிறது. மேலும் காலந்தோறும் பிற லிங்கங்களின் சங்கமம், கட்டுப்பாடுடன் செய்யும் ஜபம் மற்றும் பக்தியின் சிறப்பும் குறிப்பிடப்படுகிறது.
Adhyaya 40
Avimukteśvara–Kṣetra-prāpti, Gṛhastha-dharma, and Ethical Regulations (अविमुक्तेश्वर-क्षेत्रप्राप्ति तथा गृहस्थधर्म-नियमाः)
இந்த அதிகாரம் கேள்வி–பதில் முறையில் தத்துவமும் ஒழுக்கமும் விளக்கப்படுகிறது. அகஸ்தியர் அவிமுக்தேசரின் மாஹாத்மியத்தை மேலும் தெளிவுபடுத்துமாறு வேண்டி, அவிமுக்தேஸ்வர லிங்கத்தையும் அவிமுக்த க்ஷேத்திரத்தையும் முறையாக எவ்வாறு ‘அடைந்து’ அணுக வேண்டும் என்று கேட்கிறார். ஸ்கந்தர் புகழ்ச்சியிலிருந்து ஒழுங்குநெறிகளுக்குத் திருப்பி, க்ஷேத்திரத்தில் ஆன்மிகப் பயன் நாடுவோருக்கான நெறிமுறைகளை விரிவாக எடுத்துரைக்கிறார். தடைசெய்யப்பட்ட உணவுகள், உணவு உண்ணும் முறைகள், ஹிம்சையின் நெறிசார் பாரம்—குறிப்பாக மாமிச உணவு மற்றும் சில கட்டுப்பட்ட யாகச் சூழல்களில் உள்ள விதிவிலக்குகள்—இங்கு கூறப்படுகின்றன. தர்மமே சுகத்திற்கும் உயர்ந்த புருஷார்த்தங்களுக்கும் காரணம் என நிறுவி, கிருஹஸ்த தர்மத்தில் தானத்தின் தூய விதி, அதிதி சேவை, சார்ந்தோரின் பராமரிப்பு, பஞ்சயஜ்ஞங்கள், தினசரி கடமைகள் ஆகியவை விளக்கப்படுகின்றன. திருமண ஒழுங்கு, சௌச–சுத்தி கருத்துகள், பெண்கள் தொடர்பான சுத்தி விவாதம், தீங்கு விளைவிக்கும் பேச்சின் தடை, சுரண்டல் பொருளாதார நடத்தை மீதான கட்டுப்பாடுகளும் கூறப்படுகின்றன. இறுதியில் காசியில் கட்டுப்பாட்டுடன் வாழ்வதே முழுமையான தர்மப் பாதை; காசி சேவை புண்ணியத்தின் உச்சம் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது।
Adhyaya 41
वनाश्रम–परिव्राजकधर्मः तथा षडङ्गयोग–प्राणायामविधिः (Forest-Dweller and Renunciant Ethics; Six-Limbed Yoga and Prāṇāyāma Method)
இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்கந்தர் மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் ஆசிரமங்களின் தர்மத்தை முறையாக விளக்குகிறார். கிருஹஸ்தனிலிருந்து வானப்ரஸ்தனாக மாறும்போது கிராமிய உணவைத் துறத்தல், உடைமைகளைச் சுருக்குதல், பஞ்சயஜ்ஞக் கடமைகளைப் பேணுதல், சாக‑மூல‑பலங்களால் தவவாழ்வு, உணவு சுத்திகரிப்பு‑சேமிப்பிற்கான நடைமுறை வழிகள், தடைசெய்யப்பட்டவற்றை விலக்குதல் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன। பின்னர் பரிவ்ராஜக/யதி இலட்சியம்—தனித்து அலைதல், பற்றின்மை, சமநிலை, வாக்கியக் கட்டுப்பாடு, பருவநியமங்களுடன் கூடிய நுண்ணிய அஹிம்சை, மிகக் குறைந்த உபகரணங்கள் (உலோகப் பாத்திரங்களைத் தவிர்த்து, எளிய தண்டு‑உடை) மற்றும் இन्द्रியவிஷயங்களில் சிக்குவதின் அபாயம்—விரிவாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது। மோட்சப் போதனையில் ஆத்மஞானமே தீர்மானமானது, யோகம் அதற்கான சாதனம், தொடர்ந்த அப்யாசமே வெற்றியின் வழி எனக் கூறி, யோகத்தின் வரையறைகளை ஆராய்ந்து மன‑இந்திரிய நிக்ரஹம் செய்து விழிப்புணர்வை க்ஷேத்ரஜ்ஞ/பரமாத்மாவில் நிலைநிறுத்தும் முறையை நிறுவுகிறார்। ஷடங்க யோகம்—ஆசனம், பிராணஸம்ரோதம் (பிராணாயாமம்), பிரத்யாஹாரம், தாரணை, தியானம், சமாதி—எனும் வரிசை, சித்தாசனம்/பத்மாசனம்/ஸ்வஸ்திகாசனம், ஏற்ற சூழல், பிராணாயாம அளவுக் கட்டங்கள், வலுக்கட்டாயப் பயிற்சியின் ஆபத்துகள், நாடி‑சுத்தி அறிகுறிகள், கட்டுப்பாட்டின் பலன்கள் கூறப்படுகின்றன। இறுதியில் யோக நிலைத்தன்மையால் கர்மக் கட்டாயம் நீங்கி விடுதலை கிடைக்கும் என்றும், யோக முறையுடன் காசி கைவல்யத்திற்கு எளிதான தலம் என்றும் முடிவுறுகிறது।
Adhyaya 42
कालचिह्नवर्णनम् (Signs of Approaching Death and the Turn to Kāśī)
இந்த அதிகாரம் போதனை உரையாடலாக அமைந்து, அகஸ்தியர் குமாரன் (ஸ்கந்தன்)ிடம்—மரணகாலம் நெருங்கும்போது உடலுடையோரில் எந்தெந்த அறிகுறிகள் தோன்றும், அவற்றை எவ்வாறு அறியலாம்? என்று கேட்கிறார். குமாரன் மூக்குத் துளைகளில் சுவாச ஓட்டத்தின் அசாதாரண நிலைகள், உணர்வுக் குழப்பங்கள், உடல் உலர்ச்சி மற்றும் நிறமாற்றங்கள், நிழல்/பிரதிபலிப்பில் குறைபாடுகள், தீய கனவுச் சின்னங்கள் ஆகியவற்றை விளக்கி, சில அறிகுறிகளுக்கு மீதமுள்ள ஆயுள் நாட்கள்–மாதங்கள் எனவும் சுட்டுகிறார். பின்னர் உரை நோய்நாடி பார்வையிலிருந்து தர்ம-தத்துவ அறிவுரைக்குத் திரும்புகிறது—காலத்தை யாரும் ஏமாற்ற முடியாது; ஆகவே யோகப் பயிற்சி, கட்டுப்பாடு மேற்கொள்ள வேண்டும், அல்லது காசியைச் சரணடைய வேண்டும். குறிப்பாக விஸ்வேஸ்வரரே தீர்மானமான அடைக்கலம் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. இறுதிப் பகுதியில் காசி மஹாத்மியம் உறுதியாகக் கூறப்படுகிறது: வாராணசியில் வாசம், விஸ்வேஸ்வரரின் பூஜை-தரிசனம்-ஸ்பரிசம், நகரத்தின் தாரகத் தன்மை ஆகியவை கலி, காலம், ஜரா, பாபப் பயம் ஆகியவற்றையும் மீறச் செய்கின்றன. முடிவில் ஜரையே வீழ்ச்சியின் முதன்மை குறி என நினைவூட்டி, உடல் பலவீனம் வருமுன் காசியை நாட வேண்டும் என்ற நடைமுறை உபதேசத்துடன் அதிகாரம் நிறைவடைகிறது.
Adhyaya 43
दिवोदास-राज्यवर्णनम् तथा वैश्वानरमूर्त्यपसारणम् (Divodāsa’s Rule in Kāśī and the Withdrawal of the Vaiśvānara Form)
அகஸ்தியர் ஸ்கந்தனை நோக்கி, திரிலோசனன் (சிவன்) ஏன் காசியை விட்டுத் மந்தரமலைக்கு சென்றான்? திவோதாசன் எவ்வாறு ஆட்சி பெற்றான்? என்று கேட்கிறார். ஸ்கந்தன் கூறுவது: பிரம்மாவின் வாக்கை மதித்து சிவன் மந்தரத்திற்குப் புறப்பட்டான்; பிற தேவர்களும் தத்தம் புனித நிலையங்களை விட்டு அவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர். தெய்வச் சபைகள் அகன்றபின் திவோதாசனின் ஆட்சி தடையின்றி நிலைபெற்றது; வாராணசியை நிலையான தலைநகராக்கி, பிரஜாதர்மப்படி நீதியுடன் ஆட்சி செய்தான். அத்தியாயம் ஒரு சிறந்த நகர-நெறி வாழ்வை வர்ணிக்கிறது—வர்ணாஶ்ரம தர்மங்கள் ஒழுங்காக நடப்பது, கல்வி மற்றும் விருந்தோம்பல் வளர்வது, குற்றமும் சுரண்டலும் இல்லாமை, மேலும் வேதபாராயணம், இசை-வாத்திய ஒலிகள் பொது வாழ்வை அலங்கரிப்பது. தேவர்கள் அரசனின் நிர்வாக-நீதி (ஷாட்குண்யம், சதுருபாயம் முதலியவை) யில் குறை காண இயலாமல் குருவை அணுகி மறைமுகத் தலையீட்டைத் தீர்மானிக்கிறார்கள். இந்திரன் அக்னி (வைஶ்வானரன்) யிடம் அரசின் எல்லைக்குள் நிறுவப்பட்ட தன் ரூபத்தைத் திரும்பப் பெறச் சொல்கிறான்; அக்னி அகன்றவுடன் சமையலும் ஹோம-யாகங்களும் தடைபடுகின்றன, அரச சமையலறையில் தீ மறைந்து விடுகிறது. திவோதாசன் இதை தெய்வத் தந்திரம் என உணர்கிறான்—உத்தம ஆட்சியினும் சமூக-யாக அமைப்புகள் அதிமானவ அரசியல் அழுத்தத்தால் பாதிக்கப்படலாம் என்பதை அத்தியாயம் காட்டுகிறது.
Adhyaya 44
काशीवियोगज्वरः, मणिकर्णिकामाहात्म्यस्तुति, दिवोदासवियोजनार्थं योगिन्यादेशः (Kāśī-Viyoga Fever; Praise of Maṇikarṇikā; Commissioning the Yoginīs regarding Divodāsa)
அத்தியாயம் 44 மூன்று இயக்கங்களாகத் தெய்வீகக் கதையை அமைக்கிறது. (1) ஸ்கந்தர் சிவனை ஒளிமிகு ரத்தினமய தாமத்தில் வர்ணிக்கிறார்; ஆயினும் அவர் ‘காசி-வியோகஜ்வரம்’ எனும் தீவிரத் தாபத்தில் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. விஷத்தால் வலியுறாத நீலகண்டன் சந்திரகிரணங்களால் ‘சூடேறுதல்’ என்ற முரண்பாடு—இது உடல் நோயல்ல; காசியின் மோட்சமளிக்கும் மையத்தன்மையை உயர்த்தும் கதையமைப்பு. (2) பார்வதி சிவனைத் தேற்றித் தொடர்ந்து காசி, குறிப்பாக மணிகர்ணிகை,யின் மஹிமையைப் புகழ்கிறாள்—அதற்கு ஒப்பான தலம் இல்லை; அங்கே பயமும் மறுபிறப்பும் நீங்கும்; காசியில் துறவு/மரணம் வழியாக விடுதலை எளிது, வெறும் தவம், கருமவழிபாடு அல்லது கல்வியால் அத்தகைய பலன் அரிது. (3) சிவன் திரும்ப விரும்பினாலும் தர்ம-அரசியல் கட்டுப்பாட்டை மதிக்கிறார்—பிரம்மாவின் ஆணையால் திவோதாசன் காசியை தர்மமாக ஆள்கிறான்; அவனை வலுக்கட்டாயமாக அகற்ற சிவன் மறுக்கிறார். ஆகவே யோகினிகளுக்கு யோகமாயையால் திவோதாசனின் காசியில் தங்கும் ஆசை தளரச் செய்ய ஆணையிடுகிறார்; அவன் தானே விலகும்போது தர்மம் குலையாமல் வாராணசி புதுப்பிக்கப்படுகிறது.
Adhyaya 45
योगिनीवृन्दप्रवेशः, नामजपफलम्, पूजाकालविधानम् (Yoginī Host’s Entry, Fruits of Name-Recitation, and Worship Timing)
இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்கந்தர், யோகினிகள் கூட்டம் மாயை மறைவில் காசியில் நுழையும் நிகழ்வை கூறுகிறார். அவர்கள் பல சமூக வேடங்களும் சிறப்பு திறன்களும் கொண்டு வீடுகளிலும் பொதுவிடங்களிலும் அறியப்படாமல் நடமாடுகின்றனர்; இதனால் காசியின் நுண்ணிய சக்தி-இயக்கம் மற்றும் விழிப்புணர்வு அவசியம் வெளிப்படுகிறது. தங்கள் ஆண்டவன் கோபித்தாலும் காசியை விட்டு விலக முடியாது; காசி நான்கு புருஷார்த்தங்களுக்கும் ஆதாரம், சம்புவின் தனித்த சக்திக்களம் என அவர்கள் தீர்மானிக்கின்றனர். பின்னர் வியாசர் யோகினிகளின் பெயர்கள், காசியில் அவர்களின் பக்திசெயலின் பலன், திருவிழா காலங்கள், பூஜை முறைகள் ஆகியவற்றை கேட்கிறார். ஸ்கந்தர் பாதுகாப்பு மந்திரமாலையாக பெயர் பட்டியலை வழங்கி, தினமும் மூன்று வேளை நாமஜபம் செய்தால் தீய இடையூறுகள் அடங்கும், பகைவர்-பூதாதி காரணமான துன்பங்கள் நீங்கும் என பலश्रுதி கூறுகிறார். இறுதியில் தூபம்-தீபம்-நைவேத்யம் முதலிய ஏற்பாடுகள், சரத்கால மகாபூஜை, ஆஸ்வின சுக்ல பிரதிபதம் முதல் நவமி மையமான வரிசை, கிருஷ்ணபக்ஷ இரவுச் சடங்குகள், குறிப்பிட்ட திரவியங்களுடன் ஹோம எண்ணிக்கை, சைத்ர கிருஷ்ண பிரதிபத வருடாந்திர யாத்திரை மூலம் க்ஷேத்ரவிக்ன சாந்தி, மேலும் மணிகர்ணிகையில் வணக்கம் செய்தால் விக்னங்கள் நீங்கும் என முடிவுறுகிறது।
Adhyaya 46
लोळार्क-आदित्यप्रादुर्भावः (Manifestation and Glory of Lolārka Āditya at Asisaṃbheda)
இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்கந்தர் கூறுவது: யோகினி நிகழ்வுக்குப் பின், பகவான் சூரியன் (அம்ஷுமாலி/ரவி) என்பவரை புனித வாராணசிக்கு விரைந்து சென்று, தர்மமூர்த்தியான திவோதாச அரசனை அதர்மத்துக்கு எதிரான வழிகளில் கலக்க முடியுமா என்று நோக்குமாறு ஆணையிடுகிறார். தர்மத்தில் நிலைபெற்ற அரசனை இகழ்வது பெரும் பாவம் என்றும், காசியில் தர்மநிச்சயம் உறுதியாக இருந்தால் காமம், கோபம், லோபம், மோகம், மாட்சரியம், அகங்காரம் போன்ற விகாரங்கள் வெல்ல முடியாது என்றும் அறிவுறுத்தப்படுகிறது. காசி தரிசன ஆசையால் ரவி ஒரு ஆண்டு முழுவதும் பல வேடங்கள் தரிக்கிறார்—தபஸ்வி, பிச்சைக்காரன், புதிய கர்மகாண்டப் பிரவர்த்தகர், மாயாவி, பண்டிதன், கிருஹஸ்தன், சந்நியாசி—ஆனால் அரசின் எல்லைக்குள் எந்த நெறிக் குறையும் காணவில்லை. பணியை நிறைவேற்றாமல் திரும்ப வேண்டுமோ என்ற அச்சத்தில், காசியிலேயே தங்க எண்ணி, அங்கு நுழைவோரின் குற்றங்களையும் தணிக்கும் காசியின் ஒப்பற்ற மகிமையைப் புகழ்கிறார். பின்னர் காசியில் பன்னிரண்டு ஆதித்ய ரூபமாக சூரியப் பிரதிஷ்டையை நிறுவுகிறார்; அதில் ‘லோளார்க’ சிறப்பு—காசியை காணும் தீவிர லோலத்தால் அந்தப் பெயர். லோளார்கம் தென் திசையில் அசிசம்பேதத்தில் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. மார்கழி/மார்கசீர்ஷ காலத்தில் வருடாந்திர யாத்திரை, குறிப்பாக ஷஷ்டி/ஸப்தமி திதி மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமை, கங்கை–அசி சங்கமத்தில் ஸ்நானம், ஸ்ராத்த விதிகள், தானம் மற்றும் கர்மங்களின் பலன் பெருகுதல்—சூரிய கிரகணத்தில் மிகச் சிறப்பு—இவை புகழ்பெற்ற தீர்த்தங்களையும் மிஞ்சும் பலன் தரும் என உரைக்கப்படுகிறது. இறுதியில் இது வெறும் புகழ்ச்சி அல்ல, உண்மை என உறுதிப்படுத்தி, வேதநெறிக்கு விரோதமான நிந்தகர்களைத் தள்ளுபடி செய்கிறது.
Adhyaya 47
Uttarārka–Barkarīkuṇḍa Māhātmya (The Glory of Uttarārka and the Origin of Barkarī Kuṇḍa)
இந்த அத்தியாயத்தில் காசியின் வடதிசையில் உள்ள சூரிய தீர்த்தம் விளக்கப்படுகிறது. அங்கு ‘அர்க்ககுண்டம்’ எனும் மிகப் புனிதமான குளம் உள்ளது; அதன் அதிஷ்டாதேவனாக ஒளிமிகு ‘உத்தரார்க்கன்’ விளங்குகிறார். அவர் காசியைப் பாதுகாக்கும், துன்பநோய்களை நீக்கும் தெய்வமாகப் போற்றப்படுகிறார். ஸ்கந்தர் பின்னர் காரணக் கதையைச் சொல்கிறார். ஆத்திரேய குலத்தைச் சேர்ந்த பிரியவ்ரதன் என்ற பிராமணன் நல்லொழுக்கமும் அதிதி-பூஜையும் கொண்டவன். தன் குணமிகு, திறமைமிக்க மகளுக்கு தகுந்த வரன் கிடைக்குமா என்ற தீவிரக் கவலை ‘சிந்தா-ஜ்வரம்’ எனும் குணப்படாத நோயாகி அவன் உயிரை எடுத்தது. அவன் மனைவி பத்திவிரதா தர்மப்படி கணவனைத் தொடர்ந்து உயிர் துறக்கிறாள்; மகள் அனாதையாகிறாள். அவள் உறுதியான பிரம்மச்சரியம் ஏற்று உத்தரார்க்கன் அருகே கடும் தவம் செய்கிறாள்; தினமும் ஒரு பெண் ஆடு (அஜா) அமைதியான சாட்சிபோல் வந்து நிற்கிறது. சிவன் பார்வதியுடன் அவள் தவநிலையைப் பார்த்து, தேவியின் தூண்டுதலால் வரம் அளிக்கிறார். அந்தத் தவசி முதலில் தன்னிற்காக அல்ல, ஆட்டிற்காக அருள் வேண்டுகிறாள்—பரோபகார மனப்பான்மையின் முன்மாதிரியாக. செல்வச் சேர்க்கை நிலைநிற்றல் அல்ல; பிறருக்கு நன்மை செய்வதே நிலையான பலன் தரும் என்று தேவர்கள் புகழ்கிறார்கள். பார்வதி வரமளித்து—அவள் தன் அன்புச் சகியாக, தெய்வீக குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாக இருப்பாள்; மேலும் காசியின் அரசகுமாரியாகப் புகழ் பெற்று, உலகச் செழிப்பும் ஒப்பற்ற முக்தியும் அடைவாள் என்கிறாள். புஷ்ய மாதத்தில் ஞாயிற்றுக்கிழமை உத்தரார்க்க/அர்க்ககுண்டத்தில் அமைதியான, குளிர்ந்த மனநிலையுடன் அதிகாலை நீராடி வருடாந்திர விரதம் செய்ய வேண்டும் என்று விதிக்கப்படுகிறது. பெயர்மரபின்படி அர்க்ககுண்டம் ‘பர்கரீகுண்டம்’ என அழைக்கப்படும்; அங்கு அந்தக் கன்னியின் உருவத்தை வழிபடவும் கூறப்படுகிறது. முடிவில் பலश्रுதி—லோலார்க்கன்-உத்தரார்க்கன் தொடர்பான இந்தக் கதையைச் செவிமடுத்தால் நோயும் வறுமையும் நீங்கும்.
Adhyaya 48
Adhyāya 48: Sāmbasya Śāpaḥ, Vārāṇasī-yātrā, and the Māhātmya of Sāmbāditya and Sāmbakuṇḍa (Samba’s Curse and Solar Worship in Kāśī)
இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்கந்தர் த்வாரகையில் நிகழ்ந்த நிகழ்வுகளைத் தெய்வநெறி சார்ந்த கதையாக உரைக்கிறார். நாரதர் அந்தச் சிறப்புமிக்க நகரில் வந்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் மரியாதை பெறுகிறார்; ஆனால் அழகின் அகந்தையால் மயங்கிய கிருஷ்ணபுத்ரன் சாம்பன் உரிய வணக்கம் செலுத்தவில்லை. நாரதர் தனியாகச் சென்று சாம்பனின் நடத்தை சமூக-நெறி விளைவுகளை—இளமை அழகு பெண்களின் மனதை அலைக்கழிப்பதையும்—கிருஷ்ணரிடம் தெரிவிக்கிறார். கிருஷ்ணர் சிந்தித்து, அந்தப்புரத்தில் பெண்கள் கூடியிருக்கும் இடத்தில் சாம்பனை அழைத்து, திருத்தி-சுத்திகரிக்கும் தண்டனையாக குஷ்ட (கொடுநோய்) சாபம் அளிக்கிறார். பின்னர் பரிகார வழி கூறப்படுகிறது—கிருஷ்ணர் சாம்பனை காசிக்கு அனுப்புகிறார்; அங்கு விஸ்வேஸ்வரரின் சிவ அதிகாரத்தின்கீழ் உள்ள க்ஷேத்திரமும் புனித தீர்த்தநீரும் பாவ-நோய் நீக்க வல்லவை எனப் புகழப்படுகிறது. காசியில் சாம்பன் சூரியனை (அம்சுமாலி/ஆதித்யன்) வழிபட்டு சாம்பகுண்டத்துடன் தொடர்பு/நிறுவல் செய்து, விடியற்கால ஸ்நான-பூஜைகளால் இயல்பான உடல்நலம் மீண்டும் பெறுகிறான். ஞாயிற்றுக்கிழமை விடியலில் சாம்பகுண்டத்தில் நீராடுதல், சாம்பாதித்ய வழிபாடு, மாக சுக்ல சப்தமி (ரவி-சப்தமி) விரதம் ஆகியவை நோய் நீக்கம், துயர் நீக்கம், நலன் தரும் எனப் பலன் கூறி, இறுதியில் த்ரௌபதாதித்யப் பொருளுக்கு நகர்கிறது.
Adhyaya 49
द्रौपदी-आदित्य-माहात्म्य तथा मयूखादित्य-गभस्तीश्वर-प्रतिष्ठा (Draupadī’s Āditya Māhātmya and the Mayūkhāditya–Gabhastīśvara Foundation Narrative)
அத்தியாயம் சூத–வ்யாச–ஸ்கந்த பரம்பரைச் சொல்லாக்கத்தில் தொடங்குகிறது. பாண்டவர்கள் ருத்ர-அம்சமாக தர்மத்தை நிலைநிறுத்தும் கருவிகளாகவும், நாராயணன் கிருஷ்ணரூபத்தில் நெறி-நிலைத்தன்மை அளிப்பவனாகவும் தெய்வீகப் பொருளில் விளக்கப்படுகிறார். துன்பநேரத்தில் த்ரௌபதி பிரத்ன/சவித்ரு ரூப சூரியனை கடும் பக்தியுடன் ஆராதிக்க, சூரியன் ‘அக்ஷய ஸ்தாலிகா’ எனும் முடிவில்லா அன்னப் பாத்திரத்தை அருள்கிறான்; அது அன்னக் குறைவும் அதிதி-சத்காரக் கடமையும் தீர்க்கும். பின்னர் இந்த அருள் காசியின் புனிதப் பரப்பில் நிறுவப்படுகிறது—விஸ்வேஸ்வரரின் தெற்கில் சூரிய தரிசனம்-பூஜை செய்பவர்களுக்கு பசி, நோய், பயம், சோக இருள், பிரிவு துயரம் நீங்கி பாதுகாப்பு கிடைக்கும் என வரம் கூறப்படுகிறது. இரண்டாம் பகுதியில் பஞ்சநத தீர்த்தத்தில் சூரியனின் கடுந்தபஸ், கபஸ்தீஸ்வர லிங்க பிரதிஷ்டை, மங்களா/கௌரி தேவியின் உபாசனை விவரிக்கப்படுகிறது. சிவன் தோன்றி தபஸை பாராட்டி, சிவஸ்தோத்திரங்களையும் மங்களா-கௌரி ஸ்துதியையும் ஏற்று, ‘அறுபத்துநான்கு நாம’ அஷ்டகம் மற்றும் மங்களா-கௌரி அஷ்டகப் பாராயணம் தினப் பாபங்களைத் துடைத்து அரிய காசி-பிராப்திக்கு வழி என உபதேசிக்கிறார். சைத்ர சுக்ல த்ருதியையில் மங்களா விரதம்—உபவாசம், இரவு விழிப்பு, பூஜை, கன்னியருக்கு உணவளித்தல், ஹோமம், தானம்—மங்களமும் அபமங்கள நிவாரணமும் தரும் என கூறுகிறது. முடிவில் மயூகாதித்ய என்ற பெயரின் காரணம், குறிப்பாக ஞாயிற்றுக்கிழமை பூஜையால் நோய்-தரித்திரம் நீங்கும் பயன், மேலும் இந்தக் கதைகளைச் செவிமடுத்தால் நரகப் பாதை தவிர்க்கப்படும் என்ற பலश्रுதி கூறப்படுகிறது.
Adhyaya 50
खखोल्कादित्य-प्रादुर्भावः (The Manifestation and Merit of Khakholka Āditya)
இந்த அத்தியாயத்தில் ஸ்கந்தர் வாராணசியில் உள்ள சூரிய ரூபங்கள் (ஆதித்யர்கள்) பலவற்றைச் சொல்லி, ‘ககோல்க ஆதித்ய’ எனும் சிறப்பு வெளிப்பாட்டை அறிமுகப்படுத்துகிறார்; அது துன்பம், நோய் முதலியவற்றை நீக்கும் எனப் போற்றப்படுகிறது. பின்னர் கதை கதிரூ–விநதை என்ற பழம்பெரும் நிகழ்வுடன் இணைகிறது—உச்சைஃஸ்ரவஸின் நிறம் பற்றிய பந்தயத்தில் கதிரூ தன் நாகப் புதல்வர்களால் ஏமாற்றம் செய்து, விநதை அடிமைத்தனத்தில் வீழ்கிறாள். தாயின் நிலையால் வருந்திய கருடன் விடுதலைக்கான நிபந்தனையை கேட்கிறான்; நாகர்கள் விநதையின் விடுதலைக்குப் பதிலாக அமிர்தம் (சுதா) கொண்டு வரச் சொல்கிறார்கள். விநதை கருடனுக்கு தர்மவிவேகம் கற்பிக்கிறாள்—குறிப்பாக நிஷாதர்களிடையே பிராமணனை அடையாளம் காணும் குறிகள் கூறி, அறியாமையால் பிராமணஹிம்சை என்ற மகாபாபம் நிகழாதபடி எச்சரிக்கிறாள்; தவறான வன்முறையின் தீமையும் விளக்கப்படுகிறது. கருடனின் அமிர்தப் பெறுதல் தனலாபத்திற்கல்ல, தாயை விடுவிக்கும் கடமைக்காகவே என வலியுறுத்தப்படுகிறது. இறுதியில் இந்த புராணம் காசியில் மீண்டும் நிலைபெறுகிறது—சங்கரரும் பாஸ்கரரும் காசியில் அருள்மிகு சன்னிதிகளாகக் கூறப்படுகின்றனர். பலश्रுதி: குறிப்பிட்ட தீர்த்தத்தில் ககோல்க ஆதித்ய தரிசனம் செய்தால் விரைவில் நோய் நீங்கி, வேண்டிய பயன் நிறைவேறி, இந்தக் கதையைச் செவிமடுத்தால் புனிதம் பெறப்படும்.
FAQs about Purva Ardha
It establishes a method for reading place as doctrine: sacred sites are presented as pedagogical terrains where devotion, ritual order, and liberation-claims are narrated through exemplary episodes and praises.
Merit is framed as arising from reverent approach—listening to the discourse, honoring sacred rivers and deities, and cultivating disciplined humility—rather than from mere physical travel alone.
Chapter 1 highlights an instructive episode involving Nārada and the Vindhya mountain, using dialogue and moral reflection to critique pride and to motivate refuge in the supreme deity (Viśveśa/Śiva).