Adhyaya 45

Verse 1

स्कंद उवाच । अथ तद्योगिनीवृंदं दूराद्दृष्टिं प्रसार्य च । स्वनेत्रदैर्घ्यनिर्माणं प्रशशंस फलान्वितम्

ஸ்கந்தன் கூறினார்—அப்போது அந்த யோகினியர் கூட்டம் தூரம் வரை பார்வையை விரித்து, தம் கண்களின் விரிவு பெருகிய பலனளிக்கும் சித்தியைப் புகழ்ந்தது।

Verse 2

दिव्यप्रासादमालानां पताकाश्चलपल्लवाः । सादरं दूरमार्गस्थान्पांथानाह्वयतीरिव

தெய்வீக மாளிகை வரிசைகளின் மீது அசையும் தளிர்களைப் போல அலைந்த கொடிகள், தூரப் பாதையில் இருந்த பயணிகளை மரியாதையுடன் அழைப்பதுபோல் தோன்றின।

Verse 3

चंचत्प्रासादमाणिक्यैर्विजृंभितमरीचिभिः । सुनीलमपि च व्योमवीक्ष्यमाणं सुनिर्मलम्

ஒளிரும் மாளிகைகளின் மாணிக்கங்களிலிருந்து விரிந்த கதிர்களால், ஆழ்ந்த நீல வானமும் பார்ப்போர்க்கு மிகத் தூய்மையாகவும் களங்கமற்றதாகவும் தோன்றியது।

Verse 4

देवत्वं माययाच्छाद्य वेषं कार्पटिकोचितम् । विधाय काशीमविशद्योगिनीचक्रमक्रमम्

மாயையால் தம் தெய்வத் தன்மையை மறைத்து, அலைந்து திரியும் பிச்சுக்களுக்கேற்ற வேடம் பூண்டு, யோகினிகளின் வட்டம் காசியில் யாரும் அறியாமல் அமைதியாக நுழைந்தது।

Verse 5

काचिच्चयोगिनी भूता काचिज्जाता तपस्विनी । काचिद्बभूव सैरंध्री काचिन्मासोपवासिनी

ஒருத்தி யோகினியாகவே இருந்தாள்; ஒருத்தி தவஸ்வினியாகத் தோன்றினாள்; ஒருத்தி சைரந்த்ரீ (பணிப்பெண்) ஆனாள்; இன்னொருத்தி மாதநீண்ட உபவாச விரதத்தினி வேடம் பூண்டாள்।

Verse 6

मालाकारवधूः काचित्काचिन्नापितसुंदरी । सूतिकर्मविचारज्ञा ऽपरा भैषज्यकोविदा

ஒருத்தி மாலைக்காரனின் மனைவியாக ஆனாள்; ஒருத்தி அழகிய நாவிதப் பெண்ணாகத் தோன்றினாள்; ஒருத்தி பிரசவப் பணிகளில் தேர்ந்தவள்; இன்னொருத்தி மருந்தறிவில் வல்லவள் ஆனாள்।

Verse 7

वैश्या च काचिदभवत्क्रयविक्रयचंचुरा । व्यालग्राहिण्यभूत्काचिद्दासीधात्री च काचन

ஒருத்தி வைசியையாகி வாங்கல்‑விற்பனையில் தேர்ந்தவளானாள். மற்றொருத்தி கொடிய உயிர்களைப் பிடிப்பவளானாள். இன்னொருத்தி தாசியாகவும் தாத்ரியாகவும் (பால்தாய்) நகரில் சேவை செய்தாள்.

Verse 8

एका च नृत्यकुशला त्वन्या गानविशारदा । अपरा वेणुवादज्ञा परा वीणाधराभवत्

ஒருத்தி நடனத்தில் தேர்ந்தவளானாள்; மற்றொருத்தி பாடலில் வல்லவளானாள். இன்னொருத்தி புல்லாங்குழல் வாசிப்பில் நிபுணை; மற்றொருத்தி வீணையைத் தாங்கி வாசிப்பவளானாள்.

Verse 9

मृदंगवादनज्ञान्या काचित्ताल कलावती । काचित्कार्मणतत्त्वज्ञा काचिन्मौक्तिकगुंफिका

ஒருத்தி மிருதங்கம் வாசிப்பதில் தேர்ந்தவள்; மற்றொருத்தி தாள‑லயக் கலையில் வல்லவள். ஒருத்தி கார்மண (செயல்‑விதி) தத்துவம் அறிந்தவள்; இன்னொருத்தி முத்துகளைத் தொடுத்து மாலை செய்வவள்.

Verse 10

गंधभागविधिज्ञान्या काचिदक्षकलालया । आलापोल्लासकुशला काचिच्चत्वरचारिणी

ஒருத்தி நறுமணப் பொருட்களின் அளவு‑முறை விதிகளை அறிந்தவள்; மற்றொருத்தி சூதாட்டக் காய்களின் (பாசம்) கலையில் மகிழ்ந்தவள். ஒருத்தி இனிய உரையாடல், உற்சாக விளையாட்டில் தேர்ந்தவள்; இன்னொருத்தி சந்தைச் சதுக்கங்களிலும் சந்திப்பிடங்களிலும் அலைந்தவள்.

Verse 11

वंशाधिरोहणे दक्षा रज्जुमार्गेण चेतरा । काचिद्वातुलचेष्टाऽभूत्पथि चीवरवेष्टना

ஒருத்தி மூங்கில் கம்பத்தில் ஏறுவதில் திறமையாள்; மற்றொருத்தி கயிறு‑பாதையில் நடப்பவள். ஒருத்தி பித்துப்பிடித்தவள்போல் நடந்தாள்; இன்னொருத்தி வழியில் சிதைந்த ஆடைகள் (சீவரம்) சுற்றிக்கொண்டு அலைந்தாள்.

Verse 12

अपत्यदाऽनपत्यानां परा तत्रपुरेऽवसत् । काचित्करांघ्रिरेखाणां लक्षणानि चिकेति च

அந்நகரில் ஒரு பெண் பிள்ளையில்லாதோர்க்கு சந்தானம் அருள்பவளாய் வாழ்ந்தாள். இன்னொருத்தி கை‑கால் ரேகைகளில் உள்ள மங்கள லக்ஷணங்களை ஆராய்ந்து விளக்கினாள்.

Verse 13

चित्रलेखन नैपुण्यात्काचिज्जनमनोहरा । वशीकरणमंत्रज्ञा काचित्तत्र चचार ह

ஓவியம்‑வரைதல் நுணுக்கத்தால் ஒரு பெண் மக்களின் மனங்களை மகிழ்வித்தாள். இன்னொருத்தி வசீகர மந்திரங்களை அறிந்தவளாய் அங்கேச் சுற்றித் திரிந்தாள்.

Verse 14

गुटिकासिद्धिदा काचित्काचिदंजनसिद्धिदा । धातुवादविदग्धान्या पादुकासिद्धिदा परा

ஒருத்தி குடிகா‑சித்தியை அருளினாள்; இன்னொருத்தி அஞ்சன‑சித்தியை வழங்கினாள். மற்றொருத்தி தாதுவாதத்தில் தேர்ந்தவள்; இன்னொருத்தி பாதுகா‑சித்தியை அளித்தாள்.

Verse 15

अग्निस्तंभ जलस्तंभ वाक्स्तंभं चाप्यशिक्षयत् । खेचरीत्वं ददौ काचिददृश्यत्वं परा ददौ

அவள் அக்னி‑ஸ்தம்பம், ஜல‑ஸ்தம்பம், வாக்‑ஸ்தம்பம் ஆகியவற்றையும் கற்பித்தாள். ஒருத்தி கேசரீ‑சக்தியை அளித்தாள்; இன்னொருத்தி அதிருஷ்யத்துவத்தை வழங்கினாள்.

Verse 16

काचिदाकर्पणीं सिद्धिं ददावुच्चाटनं परा । काचिन्निजांगसौंदर्य युवचित्तविमोहिनी

ஒருத்தி ஆகர்ஷணீ‑சித்தியை அருளினாள்; இன்னொருத்தி உச்சாடன‑கிரியையை வழங்கினாள். மற்றொருத்தி தன் அங்கச் சௌந்தரியத்தால் இளைஞர்களின் மனங்களை மயக்கினாள்.

Verse 17

चिंतितार्थप्रदा काचित्काचिज्ज्योतिः कलावती । इत्यादि वेषभाषाभिरनुकृत्य समंततः

அந்த யோகினிகளில் சிலர் ‘சிந்திதார்த்தப்ரதா’, சிலர் ‘ஜ்யோதி’, சிலர் ‘கலாவதி’ எனும் வடிவங்களை எடுத்துக் கொண்டனர். பல்வேறு உடைமுறைகளையும் பேச்சுமுறைகளையும் பின்பற்றி நகரமெங்கும் சுற்றிச் சென்றனர்.

Verse 18

प्रत्यंगणं प्रतिगृहं प्राविशद्योगिनीगणः । इत्थमब्दंचरंत्यस्ता योगिन्योऽहर्निशं पुरि

யோகினிகளின் கூட்டம் ஒவ்வொரு முற்றத்திலும், ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் நுழைந்தது. இவ்வாறு அவர்கள் நகரத்தில் பகலும் இரவும் ஒரு முழு ஆண்டளவும் உலாவினர்.

Verse 19

न च्छिद्रं लेभिरे क्वापि नृपविघ्नचिकीर्षवः । ततः समेत्य ताः सर्वा योगिन्यो वंध्यवांछिताः । तस्थुः संमंत्र्य तत्रैव न गता मंदरं पुनः

அரசனுக்கு இடையூறு செய்ய விரும்பியபோதும், எங்கும் ஓர் இடைவெளியையும் அவர்கள் காணவில்லை. அப்போது ஆசை நிறைவேறாததால் மனம் தளர்ந்த யோகினிகள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, அங்கேயே ஆலோசித்து நின்றனர்; மீண்டும் மந்தரத்திற்கு திரும்பவில்லை.

Verse 20

प्रभुकार्यमनिष्पाद्य सदः संभावनैधितः । कः पुरः शक्नुयात्स्थातुं स्वामिनो क्षतविग्रहः

ஆண்டவனின் காரியத்தை நிறைவேற்ற முடியாமலிருந்தும் எப்போதும் தன்னம்பிக்கை-அகந்தையால் பெருகியவன்—அவமானமடைந்த உடலுடன் உள்ள அந்த ஊழியன், தன் ஆண்டவனின் முன் எவ்வாறு நிற்க முடியும்?

Verse 21

अन्यच्च चिंतितं ताभिर्योगिनीभिरिदं मुने । प्रभुं विनापि जीवामो न तु काशीं विना पुनः

முனிவரே, அந்த யோகினிகள் இன்னொரு எண்ணத்தையும் சிந்தித்தனர்—“ஆண்டவன் இல்லாமலும் நாம் வாழலாம்; ஆனால் காசி இல்லாமல் மீண்டும் ஒருபோதும் வாழ முடியாது.”

Verse 22

प्रभूरुष्टोपि सद्भृत्ये जीविकामात्रहारकः । काशीहरेत्कराद्भ्रष्टा पुरुषार्थचतुष्टयम्

ஆண்டவன் நல்ல பணியாளர்மேல் சினந்தாலும் அவன் வாழ்வாதாரமட்டுமே பறிப்பான்; ஆனால் காசியிலிருந்து வழுவினவனின் கையிலிருந்து காசியே தானாகவே தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் பறித்துவிடும்.

Verse 23

नाद्यापि काशीं संत्यज्य तदारभ्य महामुने । योगिन्योन्यत्र तिष्ठंति चरंत्योपि जगत्त्रयम्

மகாமுனியே! அந்நாளிலிருந்து இன்றுவரை யோகினியர் காசியை விட்டு நீங்கார்; மூன்று உலகங்களிலும் சுற்றினாலும் பிற இடங்களில் அவர்கள் சிறிதுநேரமே தங்குவர்.

Verse 24

प्राप्यापि श्रीमतीं काशीं यस्तितिक्षति दुर्मतिः । स एव प्रत्युत त्यक्तो धर्मकामार्थमुक्तिभिः

பெருமைமிக்க காசியை அடைந்தபின்பும் தீயமதி கொண்டவன் பக்தியின்றி அதை வெறும் ‘சகித்துக்’ கொண்டிருந்தால், அவன் உண்மையில் தர்மம், அர்த்தம், காமம், முக்தி ஆகியவற்றால் கைவிடப்படுகிறான்.

Verse 25

कः काशीं प्राप्य दुर्बुद्धिरपरत्र यियासति । मोक्षनिक्षेप कलशीं तुच्छश्रीकृतमानसः

காசியை அடைந்தபின் எந்த மூடன் வேறிடத்திற்குச் செல்ல விரும்புவான்? காசி மோட்சம் சேர்த்துவைக்கும் கலசமே; அற்பச் செல்வங்களால் மனம் சிறுமையடைந்தவனே பிற இடம் நாடுவான்.

Verse 26

विमुखोपीश्वरोस्माकं काशीसेवनपुण्यतः । संमुखो भविता पुण्यं कृतकृत्याः स्म तद्वयम्

எம்மிடம் இறைவன் விமுகமாக இருந்தாலும், காசி சேவையின் புண்ணியத்தால் அவர் எம்மேல் அனுகூலமாகி முன்நோக்குவார்; அதனால் நாங்கள் கൃതக்ருத்யராவோம்—நாங்கள் பாக்கியவான்கள்.

Verse 27

दिनैः कतिपयैरेव सर्वज्ञोपि समेष्यति । विना काशीं न रमते यतोऽन्यत्र त्रिलोचनः

சில நாட்களிலேயே அனைத்தறிவாளனும் இவ்வுண்மையை உணர்கிறான்—காசி இன்றித் திளைப்பதில்லை; ஏனெனில் திரிநேத்திரன் சிவன் வேறெங்கும் மகிழ்வதில்லை.

Verse 28

शंभोः शक्तिरियं काशी काचित्सर्वैरगोचरा । शंभुरेव हि जानीयादेतस्याः परमं सुखम्

இந்தக் காசி சாம்புவின் சக்தியே; அது அனைவருக்கும் எட்டாதது. அவளுக்குரிய பரம ஆனந்தத்தை உண்மையில் சாம்புவே முழுதும் அறிவான்.

Verse 29

इति निश्चित्य मनसि शंभोरानंदकानने । अतिष्ठद्योगिनीवृंदं कयाचिन्माययावृतम्

இவ்வாறு மனத்தில் உறுதி செய்து, சாம்புவின் ‘ஆனந்தக் கானனத்தில்’ யோகினிகளின் கூட்டம் ஏதோ மர்மமான மாயையால் மறைக்கப்பட்டு நின்றது.

Verse 30

व्यास उवाच । इत्थं समाकर्ण्य मुनिः पुनः पप्रच्छ षण्मुखम् । कानि कानि च नामानि तासां तानि वदेश्वर

வியாசர் கூறினார்—இவ்வாறு கேட்ட முனிவர் மீண்டும் ஷண்முகனை வினவினார்: “அவர்களின் பெயர்கள் எவை எவை? ஈசுவரா, அவற்றைச் சொல்லும்.”

Verse 31

भजनाद्योगिनीनां च काश्यां किं जायते फलम् । कस्मिन्पर्वणि ताः पूज्याः कथं पूज्याश्च तद्वद

“மேலும் காசியில் யோகினிகளைப் பக்தியுடன் வழிபட்டால் என்ன பலன் உண்டாகும்? எந்தப் புனிதப் பண்டிகையில் அவர்கள் பூஜிக்கப்பட வேண்டும், எவ்வாறு பூஜிக்க வேண்டும்—அதையும் கூறும்.”

Verse 32

श्रुत्वेतिप्रश्नमौमेयो योगिनीसंश्रयं ततः । प्रत्युवाच मुने वच्मि शृणोत्ववहितो भवान्

அந்த வினாவை கேட்ட உமாபுத்திரன், யோகினிகளின் சரணாகதி, கூறினான்—“முனிவரே! நான் உரைக்கிறேன்; நீங்கள் முழு கவனத்துடன் கேளுங்கள்.”

Verse 33

स्कंद उवाच । नामधेयानि वक्ष्यामि योगिनीनां घटोद्भव । आकर्ण्य यानि पापानि क्षयंति भविनां क्षणात्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—“ஓ கடோத்பவ (வியாச)! யோகினிகளின் திருநாமங்களை நான் உரைப்பேன்; அவற்றை கேட்டவுடன் உயிர்களின் பாவங்கள் கணநேரத்தில் அழியும்.”

Verse 34

गजानना सिंहमुखी गृध्रास्या काकतुंडिका । उष्ट्रग्रीवा हयग्रीवा वाराही शरभानना

கஜானனா, சிம்ஹமுகீ, கிருத்ராஸ்யா, காகதுண்டிகா; உஷ்ட்ரக்ரீவா, ஹயக்ரீவா, வாராஹீ, சரபானனா—இவை யோகினிகளின் நாமங்கள்.

Verse 35

उलूकिका शिवारावा मयूरी विकटानना । अष्टवक्त्रा कोटराक्षी कुब्जा विकटलोचना

உலூகிகா, சிவாராவா, மயூரீ, விகடானனா; அஷ்டவக்த்ரா, கோடராக்ஷீ, குப்ஜா, விகடலோசனா—இவையும் யோகினிகளின் நாமங்கள்.

Verse 36

शुष्कोदरी ललज्जिह्वा श्वदंष्ट्रा वानरानना । ऋक्षाक्षी केकराक्षी च बृहत्तुंडा सुराप्रिया

சுஷ்கோதரீ, லலஜ்ஜிஹ்வா, ஸ்வதம்ஷ்ட்ரா, வானரானனா; ரிக்ஷாக்ஷீ, கேகராக்ஷீ, பிருஹத்துண்டா மற்றும் சுராப்ரியா—இவையும் யோகினிகளின் நாமங்கள்.

Verse 37

कपालहस्ता रक्ताक्षी शुकी श्येनी कपोतिका । पाशहस्ता दंडहस्ता प्रचंडा चंडविक्रमा

அவள் கபாலஹஸ்தா, ரத்தாக்ஷி; சுகீ, ஷ்யேனீ, கபோதிகா; பாசஹஸ்தா, தண்டஹஸ்தா; மிகப் பிரசண்டை, போரில் பயங்கர விக்ரமம் உடையவள்।

Verse 38

शिशुघ्नी पापहंत्री च काली रुधिरपायिनी । वसाधया गर्भभक्षा शवहस्तांत्रमालिनी

அவள் சிசுக்னீ, பாபஹந்த்ரீ; காளி, ருதிரபாயினீ; வசாதயா, கர்ப்பபக்ஷா; மேலும் சவஹஸ்தா, அந்த்ரமாலாதாரிணி।

Verse 39

स्थूलकेशी बृहत्कुक्षिः सर्पास्या प्रेतवाहना । दंदशूककरा क्रौंची मृगशीर्षा वृषानना

அவள் ஸ்தூலகேசீ, பெருங்குடல் உடையவள்; ஸர்பாஸ்யா, பாம்பு போன்ற முகத்தாள்; பிரேதவாஹனா; தந்தசூககரா, பாம்பு போன்ற கைகள் உடையவள்; க்ரௌஞ்சீ; மிருகசீர்ஷா; வ்ருஷானனா।

Verse 40

व्यात्तास्या धूमनिःश्वासा व्योमैकचरणोर्ध्वदृक् । तापनी शोषणीदृष्टिः कोटरी स्थूलनासिका

அவள் வ்யாத்தாஸ்யா, அகன்ற பயங்கர வாயுடையவள்; தூமநிஃஶ்வாஸா, புகைமய மூச்சுடையவள்; வானில் ஒரே காலால் நடமாடி மேல்நோக்கும் பார்வையுடையவள்; தாபனீ, எரியச் செய்பவள்; ஶோஷணீத்ருஷ்டி, பார்வையால் வற்றச் செய்பவள்; கோடரீ; ஸ்தூலநாஸிகா, அகன்ற மூக்குடையவள்।

Verse 41

विद्युत्प्रभा बलाकास्या मार्जारी कटपूतना । अट्टाट्टहासा कामाक्षी मृगाक्षी मृगलोचना

அவள் வித்யுத்ப்ரபா, மின்னல் போன்ற ஒளியுடையவள்; பலாகாஸ்யா; மார்ஜாரீ; கடபூதனா; அட்டாட்டஹாஸா, பேரொலி அட்டஹாசம் செய்பவள்; காமாக்ஷீ; மிருகாக்ஷீ; மிருகலோசனா—மான் போன்ற கண்களுடையவள்।

Verse 42

नामानीमानि यो मर्त्यश्चतुःषष्टिं दिनेदिने । जपेत्त्रिसंध्यं तस्येह दुष्टबाधा प्रशाम्यति

எவன் மனிதன் நாள்தோறும் மூன்று சந்திகளிலும் இவ்வறுபத்துநான்கு நாமங்களை ஜபிக்கிறானோ, அவனுக்கு இவ்வாழ்விலேயே தீய பீடைகள் தணிகின்றன.

Verse 43

न डाकिन्यो न शाकिन्यो न कूष्मांडा न राक्षसाः । तस्य पीडां प्रकुर्वंति नामानीमानि यः पठेत्

இந்நாமங்களைப் பாராயணம் செய்பவனை டாகினி, சாகினி, கூஷ்மாண்டம், ராக்ஷசர் எவரும் துன்புறுத்த இயலார்.

Verse 44

शिशूनां शांतिकारीणि गर्भशांतिकराणि च । रणे राजकुले वापि विवादे जयदान्यपि

இவை குழந்தைகளுக்கு அமைதியளிப்பவை; கர்ப்பத்திற்கும் அமைதியளிப்பவை; போரிலும் அரசவையிலும் தகராறிலும் வெற்றியையும் அருள்வவை.

Verse 45

लभेदभीप्सितां सिद्धिं योगिनीपीठसेवकः । मंत्रांतराण्यपि जपंस्तत्पीठे सिद्धिभाग्भवेत्

யோகினீ-பீடத்தைச் சேவிப்பவன் விரும்பிய சித்தியை அடைவான்; பிற மந்திரங்களை ஜபித்தாலும், அதே பீடத்தில் சித்தியின் பங்காளியாகிறான்.

Verse 46

बलिपूजोपहारैश्च धूपदीपसमर्पणैः । क्षिप्रं प्रसन्ना योगिन्यः प्रयच्छेयुर्मनोरथान्

பலியர்ப்பணம், பூஜை, உபஹாரங்கள் மற்றும் தூப-தீப அர்ப்பணத்தால் யோகினியர் விரைவில் பிரசன்னமாய் மனோரதங்களை அருள்வர்.

Verse 47

शरत्काले महापूजां तत्र कृत्वा विधानतः । हवींषि हुत्वा मंत्रज्ञो महतीं सिद्धिमाप्नुयात्

சரத்காலத்தில் அங்கே விதிப்படி மகாபூஜை செய்து, மந்திரஞானி அக்னியில் ஹவ்யங்களை ஆஹுதியாக அர்ப்பணித்தால், மாபெரும் சித்தியை அடைவான்.

Verse 48

आरभ्याश्वयुजःशुक्लां तिथिं प्रतिपदं शुभाम् । पूजयेन्नवमीयावन्नरश्चिंतितमाप्नुयात्

ஆஸ்வயுஜ மாத சுக்லபட்சத்தின் சுப பிரதிபதையிலிருந்து தொடங்கி நவமி வரை பூஜை செய்பவன், தன் விரும்பிய பயனை அடைவான்.

Verse 49

कृष्णपक्षस्य भूतायामुपवासी नरोत्तमः । तत्र जागरणं कृत्वा महतीं सिद्धिमाप्नुयात्

கிருஷ்ணபட்சத்தின் பூதாயா திதியில் உபவாசமிருந்து அங்கே ஜாகரணம் செய்தால், சிறந்த மனிதன் மாபெரும் சித்தியை அடைவான்.

Verse 50

प्रणवादिचतुर्थ्यन्तैर्नामभिर्भक्तिमान्नरः । प्रत्येकं हवनं कृत्वा शतमष्टोत्तरं निशि

பக்தியுள்ளவன் பிரணவத்தால் தொடங்கி நான்காம் வரை உள்ள நாம-மந்திரங்களால், இரவில் ஒவ்வொன்றாக ஹோமம் செய்து நூற்றெட்டு ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 51

ससर्पिषा गुग्गुलुना लघुकोलि प्रमाणतः । यां यां सिद्धिमभीप्सेत तांतां प्राप्नोति मानवः

நெய் மற்றும் குக்குலுவை சிறிய இலந்தைப்பழ அளவாகக் கொண்டு, மனிதன் எந்த எந்த சித்தியை நாடுகிறானோ, அந்த அந்த சித்தியை அடைவான்.

Verse 52

चैत्रकृष्णप्रतिपदि तत्र यात्रा प्रयत्नतः । क्षेत्रविघ्नशांत्यर्थं कर्तव्या पुण्यकृज्जनैः

சைத்ர மாத கிருஷ்ண பக்ஷ பிரதிபதத் தினத்தில் அங்கு புண்ணிய செயல்வோர் முயற்சியுடன் யாத்திரை செய்ய வேண்டும்; க்ஷேத்ரத்தொடர்பான விக்னங்கள் சாந்தியடையவே.

Verse 53

यात्रा च सांवत्सरिकीं यो न कुर्यादवज्ञया । तस्य विघ्नं प्रयच्छंति योगिन्यः काशिवासिनः

அவமதிப்பால் ஆண்டுதோறும் செய்யவேண்டிய யாத்திரையை செய்யாதவனுக்கு, காசியில் வாசிக்கும் யோகினியர் விக்னங்களை அளிப்பர்.

Verse 54

अग्रे कृत्वा स्थिताः सर्वास्ताः काश्यां मणिकर्णिकाम् । तन्नमस्कारमात्रेण नरो विघ्नैर्न बाध्यते

அந்த யோகினியர் அனைவரும் மணிகர்ணிகையை முன்னிலையில் வைத்து காசியில் தங்குகின்றனர்; அவளுக்கு வெறும் வணக்கமட்டுமே செய்தாலும் மனிதன் விக்னங்களால் பாதிக்கப்படான்.