Adhyaya 13

Verse 1

गणावूचतुः । इमां गंधवतीं पुण्यां पुरीं वायोर्विलोकय । वारुण्या उत्तरे भागे महाभाग्यनिधे द्विज

கணங்கள் கூறின—ஓ த்விஜா, மஹாபாக்கிய நிதியே! வாயுவின் இந்த மணமிகு புண்ணிய நகரை நோக்கு; வாருணியின் வடபகுதியில் (இது உள்ளது).

Verse 2

अस्यां प्रभंजनो नाम जगत्प्राणोदिगीश्वरः । आराध्य श्रीमहादेवं दिक्पालत्वमवाप्तवान्

இங்கே உலகின் உயிர்மூச்சான வாயுதேவன் ‘பிரபஞ்சனன்’ எனும் திகீஸ்வரன், ஸ்ரீமஹாதேவனை ஆராதித்து திக்பாலப் பதவியை அடைந்தான்.

Verse 3

पुरा कश्यपदायादः पूतात्मेति च विश्रुतः । धूर्जटे राजधान्यां स चचार विपुलं तपः

முன்னொரு காலத்தில் காச்யப வம்சத்தவன், ‘பூதாத்மன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன், தூర్జடி (சிவன்) அரசநகரில் பெருந்தவம் செய்தான்.

Verse 4

वाराणस्यां महाभागो वर्षाणामयुतं शतम् । स्थापयित्वा महालिंगं पावनं पवनेश्वरम्

வாரணாசியில் அந்த மகாபாக்யவான் பத்தாயிரமும் நூறும் ஆண்டுகள் (தவம் செய்து) ‘பவனேஸ்வரன்’ எனும் புனித மகாலிங்கத்தை நிறுவினான்.

Verse 5

यस्य दर्शनमात्रेण पूतात्मा जायते नरः । पापकंचुकमुत्सृज्य स वसेत्पावने पुरे

யாரை வெறும் தரிசனத்தாலேயே மனிதன் பூதாத்மனாகிறானோ; பாவ ஆடைபோன்ற உறையை நீக்கி, அவன் பாவனனின் நகரில் வாழ்வானாக.

Verse 6

पलायमानो निहतः क्षणात्पंचत्वमागतः । अभक्षयच्च नैवेद्यं भाविपुण्यबलान्न सः

தப்பி ஓடுகையில் அவன் கொல்லப்பட்டு கணநேரத்தில் பஞ்சத்துவம் அடைந்தான்; ஆயினும் வரவிருக்கும் புண்ணியத்தின் வலிமையால் அவன் நைவேத்யத்தை உண்ணவில்லை.

Verse 7

उवाच च प्रसन्नात्मा करुणामृतसागरः । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ पूतात्मन्वरं वरय सुव्रत

அப்போது மனம் மகிழ்ந்த, கருணை அமுதக் கடலான ஆண்டவர் கூறினார்— “எழு, எழு, ஓ பூதாத்மா! ஓ நல்விரதனே, வரம் வேண்டு.”

Verse 8

अनेन तपसोग्रेण लिंगस्याराधनेन च । तवादेयं न पूतात्मंस्त्रैलोक्ये सचराचरे

“இந்த கடும் தவமும் லிங்க ஆராதனையும் காரணமாக, ஓ பூதாத்மா, அசையும்-அசையாத அனைத்தும் உள்ள மூன்று உலகங்களிலும் உனக்குத் தர இயலாதது எதுவும் இல்லை.”

Verse 9

पूतात्मोवाच । देवदेवमहादेव देवानामभयप्रद । ब्रह्मनारायणेंद्रादि सर्वदेवपदप्रद

பூதாத்மா கூறினான்— “தேவர்களின் தேவனே மகாதேவா! தேவர்களுக்கு அச்சமின்மை அளிப்பவனே! பிரம்மா, நாராயணன், இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களின் பதவியையும் அளிப்பவனே!”

Verse 10

वेदास्त्वां न च विंदंति किमात्मक इति प्रभो । प्राप्ताः शतपथत्वं च नेतिनेतीतिवादिनः

“ஓ பிரபுவே! உமது இயல்பு என்ன என்பதை வேதங்களும் முழுமையாக அறிய இயலாது. ‘இது அல்ல, இது அல்ல’ (நேதி நேதி) என்று கூறி நூறு வழிகளால் உம்மை அணுகுகின்றன.”

Verse 11

ब्रह्मविष्ण्वोपि गिरां गोचरो न च वाक्पतेः । प्रमथेशं कथं स्तोतुं मादृशः प्रभवेत्प्रभो

“பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் கூட வாக்கின் எல்லைக்குள் வராதவர்கள்; வாக்கின் அதிபதி (பிரஹஸ்பதி) கூட அல்ல. ஓ பிரமதங்களின் ஈசனே! அப்படியிருக்க, என்னைப் போன்றவன் உம்மை எவ்வாறு ஸ்தோத்திரிக்க முடியும், பிரபுவே?”

Verse 12

प्रसह्य प्रमिमीतेश भक्तिर्मांस्तुतिकर्मणि । करोमि किं जगन्नाथ न वश्यानींद्रियाणि मे

ஓ ஜகந்நாதா! என் பக்தி என்னை வலுக்கட்டாயமாக ஸ்துதி செயலில் ஈடுபடுத்துகிறது. ஆனால் நான் என்ன செய்வேன்? என் இந்திரியங்கள் என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

Verse 13

विश्वं त्वं नास्ति वै भेदस्त्वमेकः सर्वगो यतः । स्तुत्यं स्तोता स्तुतिस्त्वं च सगुणो निर्गुणो भवान्

நீயே இந்தப் பிரபஞ்சம்; உண்மையில் உன்னிடமிருந்து வேறுபாடு இல்லை, ஏனெனில் நீ ஒருவனும் அனைத்திலும் நிறைந்தவனும். போற்றத்தக்கவனும், போற்றுபவனும், போற்றுதலுமாக நீயே; நீ சகுணனும் நிர்குணனும் ஆவாய்.

Verse 14

सर्गात्पुरा भवानेको रूपनाम विवर्जितः । योगिनोपि न ते तत्त्वं विंदंति परमार्थतः

படைப்புக்கு முன் நீ ஒருவனே இருந்தாய்; ரூபமும் நாமமும் அற்றவன். யோகிகளும் கூட பரமார்த்தமாக உன் தத்துவத்தை உண்மையாய் அறியார்.

Verse 15

यदैकलो न शक्नोषि रंतुं स्वैरचर प्रभो । तदिच्छा तवयोत्पन्ना सेव्या शक्तिरभूत्तव

ஓ சுயேச்சையாகச் சஞ்சரிக்கும் பிரபுவே! நீ ஒருவனாய் இன்புற இயலாதபோது, உன் இச்சையிலிருந்து வணங்கத்தக்க உன் சக்தி—உன் ஶக்தி—உதித்தாள்.

Verse 16

त्वमेको द्वित्वमापन्नः शिवशक्तिप्रभेदतः । त्वं ज्ञानरूपो भगवान्स्वेच्छा शक्तिस्वरूपिणी

நீ ஒருவனாயிருந்தும் சிவ-சக்தி வேறுபாட்டால் இரண்டாகத் தோன்றுகிறாய். ஓ பகவானே! நீ ஞானஸ்வரூபன்; உன் சக்தி உன் சுயஇச்சையின் ஸ்வரூபமே.

Verse 17

उभाभ्यां शिवशक्तिभ्या युवाभ्यां निजलीलया । उत्पादिता क्रियाशक्तिस्ततः सर्वमिदं जगत्

ஓ சிவ-சக்தியே! உங்கள் தெய்வீக லீலையால் கிரியாசக்தி வெளிப்பட்டது; அதிலிருந்தே இம்முழு உலகமும் தோன்றியது.

Verse 18

ज्ञानशक्तिर्भवानीश इच्छाशक्तिरुमा स्मृता । क्रियाशक्तिरिदं विश्वमस्य त्वं कारणं ततः

ஓ பவானீநாதா! பவானி ஞானசக்தி என்றும், உமா இச்சாசக்தி என்றும் நினைக்கப்படுகின்றனர்; இவ்வுலகம் கிரியாசக்தி—ஆகையால் நீயே பரம காரணன்.

Verse 19

दक्षिणांगं तव विधिर्वामांगं तव चाच्युतः । चंद्रसूर्याग्निनेत्रस्त्वं त्वन्निःश्वासः श्रुतित्रयम्

உன் வலப்பக்கம் விதாதா பிரம்மா; இடப்பக்கம் அச்யுதன் விஷ்ணு. சந்திரன், சூரியன், அக்னி உன் கண்கள்; மூன்று வேதங்கள் உன் மூச்சு.

Verse 20

त्वत्स्वेदादंबुनिधयस्तव श्रोत्रं समीरणः । बाहवस्ते दशदिशो मुखं ते ब्राह्मणाः स्मृताः

உன் வியர்வையிலிருந்து கடல்கள் தோன்றின; காற்று உன் செவி; பத்து திசைகள் உன் கரங்கள்; பிராமணர்கள் உன் வாய் என நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 21

राजन्यवर्यास्ते बाहु वैश्या ऊरुसमुद्भवाः । पद्भ्यां शूद्रस्तवेशान केशास्ते जलदाः प्रभो

ஓ ஈசானா! உயர்ந்த க்ஷத்திரியர்கள் உன் புயங்கள்; வைசியர்கள் உன் தொடைகளிலிருந்து பிறந்தோர்; சூத்ரன் உன் பாதங்களிலிருந்து; ஓ பிரபோ, உன் கூந்தல் மேகக்கூட்டங்கள்.

Verse 22

त्वं पुं प्रकृतिरूपेण ब्रह्मांडमसृजः पुरा । मध्ये ब्रह्मांडमखिलं विश्वमेतच्चराचरम्

ஓ இறைவா! நீயே புருஷனாகவும் பிரகிருதியாகவும் ஆதியில் பிரம்மாண்டத்தைப் படைத்தாய்; அந்தப் பிரம்மாண்டத்தின் உள்ளே இச்சராசர உலகமெல்லாம் அடங்கியுள்ளது.

Verse 23

अतस्त्वत्तो न मन्येऽहं किंचिद्भिन्नं जगन्मय । त्वयि सर्वाणि भूतानि सर्वभूतमयो भवान्

ஆகையால், ஓ ஜகன்மயனே! உன்னிலிருந்து வேறானது எதுவும் எனக்கு இல்லை. உன்னுள்ளே எல்லா உயிர்களும் உள்ளன; நீயே எல்லா உயிர்களாலும் நிறைந்தவன்.

Verse 24

नमस्तुभ्यं नमस्तुभ्यं नमस्तुऽभ्यं नमोनमः । अयमेव वरो नाथ त्वयि मेऽस्तु स्थिरा मतिः

உமக்கு நமஸ்காரம், உமக்கு நமஸ்காரம், உமக்கு நமஸ்காரம்—மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். ஓ நாதா! இதுவே வரம்—என் மதி உம்மில் நிலைத்திருக்கட்டும்.

Verse 25

इत्युक्तवति देवेश स्तस्मिन्पूतात्मनि प्रभुः । स्वमूर्तित्वं समारोप्य दिक्पालपदमादधे

அந்தப் புனித ஆத்மா தேவேசனிடம் இவ்வாறு கூறியபோது, ஆண்டவன் அவனைத் தன் சொந்த மூர்த்தித் தன்மையில் ஏற்றுக்கொண்டு, திசைபாலகன் (திக்பாலன்) பதவியை அளித்தான்.

Verse 26

सर्वगो मम रूपेण सर्वतत्त्वावबोधकः । सर्वेषामायुषोरूपं भवानेव भविष्यति

என் ரூபத்தில் எங்கும் பரவி, நீ எல்லாத் தத்துவங்களின் உணர்வை எழுப்புபவனாக இருப்பாய்; மேலும் எல்லா உயிர்களின் ஆயுளின் ரூபமாக நீயே ஆகுவாய்.

Verse 27

तव लिंगमिदं दिव्यं ये द्रक्ष्यंतीह मानवाः । सर्वभोगसमृद्धास्ते त्वल्लोकसुखभागिनः

இங்கே உமது இந்தத் தெய்வீக லிங்கத்தை தரிசிப்போர் அனைவரும் எல்லாப் போகங்களும் செல்வச் செழிப்பும் பெற்றுத், உமது உலகச் சுகத்தில் பங்குபெறுவர்।

Verse 28

पवमानेश्वरं लिंगं मध्ये जन्मसकृन्नरः । यथोक्तविधिना पूज्य सुगंधस्नपनादिभिः

ஒருவன் வாழ்வின் நடுவே ஒருமுறையாவது பவமானேஸ்வர லிங்கத்தை விதிப்படி—நறுமண நீராட்டம் முதலிய அர்ப்பணங்களால்—வழிபட வேண்டும்।

Verse 29

सुगंधचंदनैः पुष्पैर्मम लोके महीयते । ज्येष्ठेशात्पश्चिमेभागे वायुकुंडोत्तरेण तु

நறுமணச் சந்தனம், மலர்களால் வழிபட்டால் அவன் என் உலகில் பெருமை பெறுவான். (இந்த பவமானேஸ்வரன்) ஜ்யேஷ்டேஸ்வரரின் மேற்கு புறத்திலும், வாயு-குண்டத்தின் வடபுறத்திலும் அமைந்துள்ளார்।

Verse 30

पावमानं समाराध्य पूतो भवति तत्क्षणात् । इति दत्त्वा वरान्देवस्तस्मिंल्लिंगे लयं ययौ

பாவமான (பவமானேஸ்வரன்) ஐ முறையாக ஆராதித்தால் உடனே தூய்மையடைவான். இவ்வாறு வரங்களை அளித்து அந்த தேவன் அந்த லிங்கத்திலேயே லயமடைந்தான்।

Verse 31

गणावूचतुः । इति गंधवती पुर्याः स्वरूपं ते निरूपितम् । तस्याः प्राच्यां कुबेरस्य श्रीमत्येषालकापुरी

கணங்கள் கூறின—இவ்வாறு கந்தவதி நகரத்தின் இயல்பு உனக்கு விளக்கப்பட்டது. அதன் கிழக்கில் குபேரனின் செழுமைமிகு நகரமான அலகாபுரி உள்ளது।

Verse 32

शंभोः सखित्वमापेदे नाथोस्या भक्तियोगतः । निधीनां पद्ममुख्यानां दाता भोक्ता हरार्चनात्

பக்தியோகத்தின் வலிமையால் அவளுடைய நாதன் சம்புவுடன் நட்பை அடைந்தான். ஹரனை ஆராதித்ததால் பத்மம் முதலான நிதிகளின் தானதரும் அனுபவிப்பவனுமாயினான்.

Verse 33

शिवशर्मोवाच । कोसौ कस्य पुनः कीदृग्भक्तिरस्य सदाशिवे । यया सखित्वमापन्नो देवदेवस्यधूर्जटेः

சிவசர்மன் கூறினான்—அவன் யார்? யாருடைய நாதன்? சதாகிவனிடத்தில் அவனுக்கு எத்தகைய பக்தி உள்ளது; அதனால் தேவர்களின் தேவன் தூర్జடனுடன் நட்பை அடைந்தான்?

Verse 34

इति श्रोतुं मम मनः श्रुतिगोचरतां गतम् । युवयोर्वाक्सुधास्वाद मेदुरोदरमंथरम्

இவ்வாறு கேட்க என் மனம் முழுவதும் செவியின்பால் சென்றது. உங்கள் சொற்களின் அமுதச் சுவை மெதுவாகச் செல்லும் கனமான மனத்தையும் அசைத்து இயக்குகிறது.

Verse 35

गणावूचतुः । शिवशर्मन्महाप्राज्ञ परिशुद्धेंद्रियेश्वर । सुतीर्थक्षालिताशेषजन्मजातमहामल

கணங்கள் கூறின—ஓ சிவசர்மனே, மஹாப்ராஜ்ஞனே, பரிசுத்த இந்திரியங்களின் அதிபதியே! சிறந்த தீர்த்தங்கள் உன் பல பிறவிகளால் உண்டான எல்லா மாபெரும் மாசையும் கழுவி நீக்கியுள்ளன.

Verse 36

सुहृदि प्रेमसंपन्ने त्वय्यनुद्यं न किंचन । साधुभिः सह संवादः सर्वश्रेयोऽभिवृद्धये

அன்பு நிறைந்த நல்வழித் தோழனே, உன்னில் குற்றம் சொல்லத்தக்கது எதுவும் இல்லை. சாது மக்களுடன் உரையாடல் எல்லா உயர்ந்த நன்மைகளின் வளர்ச்சிக்காகவே அமையும்.

Verse 37

आसीत्कांपिल्यनगरे सोमयाजिकुलोद्भवः । दीक्षितो यज्ञदत्ताख्यो यज्ञविद्याविशारदः

காம்பில்ய நகரில் சோமயாஜி குலத்தில் பிறந்த, தீக்ஷை பெற்ற யஜ்ஞதத்தன் என்னும் பிராமணன் இருந்தான்; அவன் யஜ்ஞவித்யையில் மிகுந்த தேர்ச்சி உடையவன்.

Verse 38

वेदवेदांगवेदार्थान्वेदोक्ताचारचंचुरः । राजमान्यो बहुधनो वदान्यः कीर्तिभाजनम्

அவன் வேதம், வேதாங்கம், வேதார்த்தம் ஆகியவற்றை அறிந்தவன்; வேதம் கூறும் ஆச்சாரத்தில் சுறுசுறுப்பானவன்; அரசர்களால் மதிக்கப்பட்டவன், பெருந்தனவான், தானசீலன், நற்கீர்த்தியின் பாத்திரம்.

Verse 39

अग्निशुश्रूषणरतो वेदाध्ययनतत्परः । तस्य पुत्रो गुणनिधिश्चंद्रबिंबसमाकृतिः

அவன் அக்னியின் சேவையில் ஈடுபட்டு, வேதஅத்தியயனத்தில் திளைத்தான். அவனுடைய மகன் குணநிதி; அவன் முகம் சந்திரபிம்பம் போல இருந்தது.

Verse 40

कृतोपनयनः सोथ विद्यां जग्राह भूरिशः । अथ पित्रानभिज्ञातो द्यूतकर्मरतोऽभवत्

அவனுக்கு உபநயனம் நிகழ்ந்து, பல கல்விகளை கற்றான்; ஆனால் பின்னர் தந்தைக்கு அறியாமல் சூதாட்டச் செயல்களில் ஆசక్తனானான்.

Verse 41

आदायादाय बहुशो धनं मातुः सकाशतः । ददाति द्यूतकारेभ्यो मैत्री तैश्च चकार सः

அவன் மீண்டும் மீண்டும் தாயிடமிருந்து பணம் எடுத்து சூதாடிகளுக்குக் கொடுத்து, அவர்களுடன் நட்பும் செய்தான்.

Verse 42

संत्यक्त ब्राह्मणाचारः संध्यास्नानपराङ्मुखः । निंदको वेदशास्त्राणां देवब्राह्मणनिंदकः

அவன் பிராமணர்க்குரிய ஆச்சாரத்தைத் துறந்து, சந்த்யாவந்தனம் மற்றும் ஸ்நானக் கிரியைகளில் இருந்து விலகினான். வேத-சாஸ்திரங்களை இகழ்ந்து, தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் பழித்தவன் ஆனான்.

Verse 43

स्मृत्याचारविहीनस्तु गीतवाद्यविनोदभाक् । नटपाखंडिभंडैश्च बद्धप्रेमपरंपरः

ஸ்மிருதியில் கூறிய ஆச்சாரமின்றி, அவன் பாடலும் வாத்தியமும் தரும் பொழுதுபோக்கில் மூழ்கினான். நடிகர், பாசாங்கர், நகைச்சுவையாளர் ஆகியோரின் பற்றுப் பிணைப்புச் சங்கிலியில் கட்டுண்டான்.

Verse 44

प्रेरितोपि जनन्या स न याति पितुरंतिकम् । गृहकार्यांतरव्यग्रो दीक्षितो दीक्षितायिनीम्

தாய் தூண்டினாலும் அவன் தந்தையின் அருகே செல்லவில்லை. இல்லப் பணிகளின் வேறு வேறு வேலைகளில் மூழ்கி, தீக்ஷிதமான இல்லத்தரசியை எப்போதும் துன்புறுத்தினான்.

Verse 45

यदा यदैव तां पृच्छेदयेगुणनिधिः सुतः । न दृश्यते मया गेहे क्व याति विदधाति किम्

எப்போதெல்லாம் அவளுடைய மகன் குணநிதி அவளிடம் கேட்டானோ— “வீட்டில் அவனை நான் காணவில்லை; அவன் எங்கே செல்கிறான், என்ன செய்கிறான்?”

Verse 46

तदा तदेति सा ब्रूयादिदानीं स बहिर्गतः । स्नात्वा समर्च्य वै देवानेतावंतमनेहसम्

அப்போதெல்லாம் அவள் கூறுவாள்— “இப்போதுதான் அவன் வெளியே சென்றான்; ஸ்நானம் செய்து தேவர்களை முறையாக ஆராதித்தான்—அதுவே, அதற்கு மேல் ஒன்றுமில்லை.”

Verse 47

अधीत्याध्ययनार्थं स द्वित्रैर्मित्रैः समं ययौ । एकपुत्रेति तन्माता प्रतारयति दीक्षितम्

முன்னைய கல்வியை முடித்து, மேலான கல்விக்காக அவன் இரண்டு மூன்று நண்பர்களுடன் சென்றான். ஆனால் ‘இவன் என் ஒரே மகன்’ என்று எண்ணிய தாய், தீக்ஷிதனை அன்பால் சமாதானப்படுத்தி அவன் குற்றங்களை மறைத்தாள்.

Verse 48

न तत्कर्म च तद्वृत्तं किंचिद्वेत्ति स दीक्षितः । स च केशांतकर्मास्य कृत्वा वर्षेऽथ षोडशे

அந்தச் செயலும் அந்தத் தவறான நடத்தையும் தீக்ஷிதனுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை. பின்னர் அவன் பதினாறாம் ஆண்டில் அவனுக்குக் கேசாந்தச் சடங்கைச் செய்து…

Verse 49

गृह्योक्तेन विधानेन पाणिग्राहमकारयत् । प्रत्यहं तस्य जननी सुतं गुणनिधिं मृदु

கிருஹ்யசூத்திரங்களில் கூறிய விதிப்படி அவனுக்குப் பாணிகிராஹ (கைபிடித்தல்) திருமணத்தை நடத்தினாள். நாள்தோறும் தாய் மென்மையாக மகனிடம்—‘ஓ குணநிதியே…’ என்று கூறுவாள்.

Verse 50

शास्ति स्नेहार्द्रहृदया क्रोधनस्ते पितेत्यलम् । यदि ज्ञास्यति ते वृत्तं त्वां च मां ताडयिष्यति

அன்பால் உருகிய உள்ளத்துடன் அவள் அறிவுறுத்தினாள்—‘போதும்; உன் தந்தை கோபக்காரர். உன் நடத்தை அறிந்தால் உன்னையும் என்னையும் அடிப்பார்.’

Verse 51

आच्छादयामि ते नित्यं पितुरग्रे कुचेष्टितम् । लोकमान्योस्ति ते तातः सदाचारैर्न वै धनैः

‘உன் தவறான செயல்களை நான் எப்போதும் உன் தந்தையின் முன் மறைக்கிறேன். உன் தந்தை உலகமதிப்பைப் பெறுவது செல்வத்தால் அல்ல; நல்லொழுக்கத்தால்.’

Verse 52

ब्राह्मणानां धनं पुत्र सद्विद्या साधुसंगमः । सच्छ्रोत्रियास्त्वनूचाना दीक्षिताः सोमयाजिनः

மகனே, பிராமணனின் உண்மையான செல்வம் சத்வித்யையும் சாதுசங்கமும் ஆகும்—நல்ல ஶ்ரோத்ரியர், வேதம் ஓதும் அனூசானர், தீக்ஷிதர், சோமயாகம் செய்பவர்களின் சேர்க்கை.

Verse 53

इति रूढिमिह प्राप्तास्तव पूर्वपितामहाः । त्यक्त्वा दुर्वृत्तसंसर्गं साधुसंगरतो भव

இவ்வாறே உன் முன்னோர் இங்கு நிலைபெற்ற மரபை அடைந்தனர். தீயொழுக்கமுடையோரின் சேர்க்கையை விட்டுத் துறந்து, சாதுசங்கத்தில் ஈடுபடு.

Verse 54

सद्विद्या सुमनो धेहि ब्राह्मणाचारमाचर । तवानुरूपारूपेण वयसाकुलशीलतः

சத்வித்யையும் நல்விருப்பமுள்ள மனத்தையும் நிலைநிறுத்து; பிராமணர்க்குரிய ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்று. இளமையின் அசைவு இயல்பால் சிலவேளை பொருத்தமாகவும் சிலவேளை பொருந்தாமலும் நடத்தை உண்டாகும்.

Verse 55

ऊनविंशतिकोऽसि त्वमेषा षोडशवार्षिकी । तव पत्नी गुणनिधे साध्वी मधुरभाषिणी

நீ இன்னும் இருபதையும் எட்டவில்லை; அவள் பதினாறு வயதுடையாள். குணநிதியே, உன் மனைவி சாத்வி; இனிய மொழி பேசுபவள்.

Verse 56

एतां संवृणु सद्वृत्तां पितृभक्तियुता भव । श्वशुरोपि हि ते मान्यः सर्वत्र गुणशीलतः

இந்த நல்லொழுக்கமுள்ள மனைவியை ஏற்று அன்புடன் போற்றி வாழ்; தந்தைபக்தியுடன் இரு. உன் மாமனாரும் குணமும் சீலமும் காரணமாக எங்கும் மதிக்கத்தக்கவர்.

Verse 57

ततोऽपत्रपसे किं न त्यज दुर्वृत्ततां शिशो । मातुलास्तेऽतुलाः पुत्र विद्याशीलकुलादिभिः

அப்போதும், குழந்தையே, உனக்கு வெட்கம் இல்லையா? தீய நடத்தை விட்டுவிடு. மகனே, உன் தாய்மாமர்கள் ஒப்பற்றவர்கள்—கல்வி, நல்லொழுக்கம், குலமரியாதை முதலியவற்றால் புகழ்பெற்றோர்.

Verse 58

तेभ्योपि न बिभेषि त्वं शुद्धोस्युभय वंशतः । पश्यैतान्प्रतिवेश्मस्थान्ब्राह्मणानां कुमारकान्

இவர்களையும் நீ அஞ்சமாட்டாயா? இரு வம்சங்களிலும் நீ தூய குலத்தவன் அல்லவா? அயல்குடிகளில் வாழும் இந்தப் பிராமண சிறுவர்களைப் பார்.

Verse 59

गृहेपि शिष्यान्पश्यैतान्पितुस्ते विनयोचितान् । राजापि श्रोष्यति यदा तव दुश्चेष्टितं सुत

வீட்டிலும் உன் தந்தையின் இந்த மாணவர்களைப் பார்—ஒழுக்கத்தில் பயிற்றப்பட்டவர்கள். மகனே, அரசன் உன் தீச்செயல்களை கேட்டால் அதன் விளைவு தவிராது.

Verse 60

श्रद्धां विहाय ते ताते वृत्तिलोपं करिष्यति । बालचेष्टितमेवैतद्वदंत्यद्यापि ते जनाः

உன் தந்தை உன்னிடம் நம்பிக்கை இழந்து உன் வாழ்வாதாரத்தை நிறுத்துவார். மக்கள் இப்போதும் சொல்கிறார்கள்—“இது வெறும் குழந்தைத்தனம் தான்.”

Verse 61

अनंतरं हसिष्यंति युक्तं दीक्षिततास्त्विति । सर्वेप्याक्षारयिष्यंति तव विप्रं च मां च वै

அதன் பின் அவர்கள் சிரித்து—“இதுதானா ‘சரியான’ தீட்சை!” என்பார்கள். உன் காரணமாக அனைவரும் உன் பிராமண குருவையும் என்னையும் பழிப்பார்கள்.

Verse 62

मातुश्चरित्रं तनयो धत्ते दुर्भाषणैरिति । पिता पितेन पापीयाञ्च्छ्रुतिस्मृतिपथीनकिम्

மக்கள் சொல்வர்—“கடுஞ்சொற்களால் மகன் தாயின் குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்.” மேலும்—“தந்தை தன் தந்தையின் காரணமாக இன்னும் பாவி; அவர்கள் ஸ்ருதி‑ஸ்மிருதி மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுவோர் அல்லரோ?”

Verse 63

तदंघ्रिलीनमनसो मम साक्षी महेश्वरः । न चर्तुस्नातयापीह मुखं दुष्टस्य वीक्षितम्

அவரது திருவடிகளில் மனம் லயித்த எனக்கு மகேஸ்வரனே சாட்சி. இங்கே ‘நான்கு ஸ்நானம்’ செய்து தூய்மையடைந்தவரும் தீயவனின் முகத்தைக் கூட நோக்கார்.

Verse 64

अहो बलीयान्सविधिर्येन जाता भवानिति । प्रतिक्षणं जनन्येति शिक्ष्यमाणोतिदुर्मदः

அவர்கள் சொல்வர்—“அஹோ, நீ பிறந்த விதி எவ்வளவு வலிமைமிக்கது!” ஆனால் அறிவுறுத்தப்பட்டும் அவன் கணந்தோறும் தாயை நோக்கி ஓடி, மிகுந்த அகந்தையுடன் நடக்கிறான்.

Verse 65

न तत्याज च तद्धर्मं दुर्बोधो व्यसनी यतः । मृगया मद्य पैशुन्य वेश्याचौर्यदुरोदरैः

அவன் மந்தபுத்தியும் பழக்கங்களுக்கு அடிமையும்; ஆகவே அந்த வழக்கத்தை விட்டுவிடவில்லை—வேட்டை, மதுபானம், பழிசொல்‑சாடை, விலைமகளிர் சங்கம், திருட்டு, அழிவூட்டும் சூதாட்டம் ஆகியவற்றில் பற்றுடையவன்.

Verse 66

सपारदारैर्व्यसनैरेभिः कोत्र न खंडितः । यद्यन्मध्ये गृहे पश्येत्तत्तन्नीत्वा सुदुर्मतिः

பரஸ்த்ரீசங்கம் உட்பட இவ்வியசனங்களால் உலகில் யார் சிதையார்? வீட்டிற்குள் எதை எதை கண்டானோ அதையதையே பறித்து எடுத்துச் செல்வான்—மிகக் கெட்ட மனம் கொண்டவன்.

Verse 67

अर्पयेद्द्यूतकाराणां सकुप्यं वसनादिकम् । नवरत्नमयीं मातुः करतः पितुरूर्मिकाम

அவன் சூதாடிகளுக்குக் குடும்பப் பொருட்கள், ஆடைகள் முதலியவற்றை அளித்தான்; மேலும் தாயின் நவரத்தினம் பதித்த மோதிரத்தையும் தந்தையின் விரல் மோதிரத்தையும் கூட தானமாகக் கொடுத்தான்।

Verse 68

स्वपंत्यास्त्वेकदाऽदाय दुरोदरिकरेऽर्पयत् । एकदा गच्छता राजभवनान्निजमुद्रिका

ஒருமுறை அவள் உறங்கிக்கொண்டிருக்கையில் மோதிரத்தை எடுத்துச் சூதாடியின் கையில் வைத்தான்; இன்னொரு முறை அரசமாளிகைக்குச் செல்லும் போது தன் முத்திரை மோதிரத்தையும் எடுத்துச் சென்றான்।

Verse 69

दीक्षितेन परिज्ञाता दैवाद्द्यूतकृतः करे । उवाच दीक्षितस्तं च कुतो लब्धा त्वयोर्मिका । पृष्टस्तेनाथ निर्बंधादसकृत्प्रत्युवाच किम्

தெய்வவசமாக தீக்ஷித பிராமணன், சூதாடியின் கையில் அந்த முத்திரை மோதிரம் இருப்பதை அறிந்தார். அவர், “இந்த மோதிரம் உனக்கு எங்கிருந்து கிடைத்தது?” என்று கேட்டார். மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்திக் கேட்டபோது அவன் என்ன பதில் சொன்னான்?

Verse 70

ममाक्षिपसि विप्रोच्चैः किं मया चौर्य कर्मणा । लब्धा मुद्रा त्वदीयेन पुत्रेणैषा ममार्पिता

அவன் சொன்னான்: “ஓ பிராமணரே! ஏன் இவ்வளவு உரத்த குரலில் என்னை குற்றம் சாட்டுகிறீர்? திருட்டுடன் எனக்கு என்ன தொடர்பு? இந்த முத்திரை மோதிரம் உங்கள் மகனிடமிருந்தே கிடைத்தது—அவனே எனக்குக் கொடுத்தான்.”

Verse 71

मम मातुर्हि पूर्वे द्युर्जित्वानीतो हि शाटकः । न केवलं ममाप्येतदंगुलीयं समर्पितम्

அவன் கூறினான்: “முன்பு சூதில் வென்று அவன் என் தாயின் சாடகம் (ஆடை) எடுத்துச் சென்றான்; அதுமட்டுமல்ல—என் இந்த மோதிரத்தையும் அவன் ஒப்படைத்தான்.”

Verse 72

अन्येषां द्यूतकर्तृणां भूरि तेनार्पितं वसु । रत्नकुप्यदुकूलानि भृंगारुप्रभृतीनि च

அவன் பிற சூதாடிகளுக்கும் மிகுந்த செல்வத்தை அளித்தான்—மாணிக்கங்கள், இல்லப் பயன்பாட்டுப் பொருட்கள், நுண்மையான ஆடைகள், மேலும் புஜபந்தம் முதலிய அணிகலன்கள்।

Verse 73

भाजनानि विचित्राणि कांस्य ताम्रमयानि च । नग्नीकृत्यप्रति दिनं बद्ध्यंते द्यूतकारिभिः

வெண்கலம், செம்பால் செய்யப்பட்ட பலவகை பாத்திரங்களும் அவர்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டன; சூதாடிகள் நாள்தோறும் அவர்களை நிர்வாணப்படுத்தியதுபோல் எல்லாம் இழக்கச் செய்து கட்டி (துன்பத்தில்) இழுத்துச் சென்றனர்।

Verse 74

न तेन सदृशः कश्चिदाक्षिको भूमिमंडले । अद्य यावत्त्वया विप्र दुरोदरशिरोमणिः

பூமிமண்டலத்தில் அவனுக்கு இணையான சூதாட்டக்காரன் எவரும் இல்லை; இன்றுவரை, ஓ விப்ரரே, அவனே சூதர்களின் சிரோமணி।

Verse 75

कथं नाज्ञायि तनयो ऽविनयानयकोविदः । इति श्रुत्वा त्रपाभार विनम्रतरकंधरः

‘அவிநயத்திற்குத் தள்ளுவதில் தேர்ந்த இந்த மகன் எப்படித் தெரியாமல் போனான்?’ என்று கேட்டவுடன், அவன் வெட்கத்தின் பாரத்தால் மேலும் தலைகுனிந்தான்।

Verse 76

प्रावृत्य वाससा मौलिं प्राविशन्निजमंदिरम् । महापतिव्रतामास्य पत्नीं प्रोवाच तामथ

துணியால் தலையை மூடிக்கொண்டு அவன் தன் இல்லத்துள் நுழைந்தான்; பின்னர் மகாபதிவிரதை, நற்குணமிக்க தன் மனைவியிடம் உரைத்தான்।

Verse 77

दीक्षितायिनि कुत्रासि क्व ते गुणनिधिः सुतः । अथ तिष्ठतु किं तेन क्व सा मम शुभोर्मिका

ஏ தீக்ஷிதாயினீ, நீ எங்கே? உன் குணநிதியான மகன் எங்கே? அவன் இருக்கட்டும்—அவனால் என்ன; ஆனால் என் சுப முத்திரிகை எங்கே?

Verse 78

अंगोद्वर्तन काले या त्वया मेंऽगुलितो हृता । नवरत्नमयीं शीघ्रं तामानीय प्रयच्छ मे

உடலில் உபடனம் தேய்க்கும் வேளையில் நீ என் விரலிலிருந்து எடுத்த நவரத்தினம் பதித்த அந்த முத்திரிகையை விரைவில் கொண்டு வந்து எனக்குக் கொடு.

Verse 79

इति श्रुत्वाथ तद्वाक्यं भीता सा दीक्षितायिनी । प्रोवाच सा तु माध्याह्नीं क्रियां निष्पादयत्वथ

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் தீக்ஷிதாயினீ அஞ்சினாள். பின்னர் அவள், “முதலில் மத்யாஹ்னக் கிரியை நிறைவேறட்டும்; அதன் பின்,” என்றாள்.

Verse 80

व्यग्रास्मि देवपूजार्थमुपहारादि कर्मणि । समयोयमतिक्रामेदतिथीनां प्रियातिथे

நான் தேவபூஜையும், உபஹார முதலிய பணிகளிலும் பரபரப்பாக இருக்கிறேன். இது விருந்தினரின் நேரம்—ஏ விருந்தோம்பலனை விரும்புவனே, இதை மீறாதே.

Verse 81

इदानीमेव पक्वान्नकरणव्यग्रया मया । स्थापिता भाजने क्वापि विस्मृतेति न वेद्म्यहम्

இப்போதுதான் சமைத்த அன்னம் செய்வதில் பரபரப்பாக இருந்து அதை ஏதோ ஒரு பாத்திரத்தில் வைத்தேன்; மறந்துவிட்டேன்—எங்கே வைத்தேன் எனத் தெரியாது.

Verse 82

दीक्षित उवाच । हंहो सत्पुत्रजननि नित्यं सत्यप्रभाषिणि । यदायदा त्वां संपृच्छे तनयः क्व गतस्त्विति

தீக்ஷிதர் கூறினார்—“அஹோ! நல்ல புதல்வனைப் பெற்ற தாயே, எப்போதும் உண்மை பேசுபவளே! நான் எப்போதெல்லாம் உன்னைக் கேட்கிறேன்—‘மகன் எங்கே சென்றான்?’”

Verse 83

तदातदेति त्वं ब्रूया नाथेदानीं स निर्गतः । अधीत्याध्ययनार्थं च द्वित्रैर्मित्रैः सयुग्बहिः

நீ ‘அப்போது-அப்போது’ என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறாய்; ஆனால் அம்மையே, இப்போது அவன் வெளியே சென்றான்—படித்து, மேலும் கற்கும் பொருட்டு, இரண்டு மூன்று நண்பர்களுடன்.

Verse 84

कुतस्त्वच्छाटकः पत्नि मांजिष्ठो यो मयाऽर्पितः । लंबते वस्त्रधान्यांयस्तथ्यं ब्रूहि भयं त्यज

மனைவியே! நான் உனக்குக் கொடுத்த மஞ்சிட்டை நிற ஆடை எங்கே? அது ஆடைச் சேமிப்பிடத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்ததே—உண்மை சொல், அச்சத்தை விடு.

Verse 85

सांप्रतं नेक्ष्यते सोपि भृंगारुर्मणिमंडितः । पट्टसूत्रमयीसापि त्रिपटी क्व नृपार्पिता

இப்போது அந்த மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ப்ருங்காரமும் காணப்படவில்லை; அரசன் அளித்த பட்டுத் திரிபட்டியும் எங்கே?

Verse 86

क्व दाक्षिणात्यं तत्कांस्यं गौडी ताम्रघटी क्व सा । नागदंतमयी सा क्व सुखकौतुकमंचिका

அந்த தென்னாட்டு காஞ்சியப் பாத்திரம் எங்கே? கௌட தேசத்தின் செம்புக் குடம் எங்கே? இன்பமும் மகிழ்ச்சியும் தரும் யானைத் தந்தத்தால் ஆன அந்தச் சிறு மஞ்சிகை எங்கே?

Verse 87

क्व सा पर्वतदेशीया चंद्रकांतशिलोद्भवा । दीपिका व्यग्रहस्ताग्रा सालंकृच्छालभंजिका

மலைநாட்டில் பிறந்த சந்திரகாந்தக் கல்லிலிருந்து தோன்றிய அந்த தீபிகை எங்கே? அசைந்தாடும் கையின் நுனியில் அதன் சுடர் நடுங்கி, அலங்கரிக்கப்பட்டு, மாளிகையின் ஒளியையும் மிஞ்சுவது போலத் திகழ்கிறது.

Verse 88

किं बहूक्तेन कुलजे तुभ्यं कुप्याम्यहं वृथा । तदाभ्यवहरिष्येहमुपयंस्याम्यहं यदा

அதிகமாகச் சொல்லுவதால் என்ன பயன், குலஜனே? உன்ன்மேல் நான் வீணாகக் கோபப்படுகிறேன். காலம் வந்தபோது நானே செயலை மேற்கொள்வேன்; நானே ஏற்பாடு செய்து நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 89

अनपत्योस्मि तेनाहं दुष्टेन कुलदूषिणा । उत्तिष्ठानय दर्भांबु तस्मै दद्यां तिलांजलिम्

அந்த தீயவன், குலத்தை மாசுபடுத்தியவனால் நான் தகுதியான மகன் இன்றிப் போனேன். எழு—தர்பை (குசா) புல்லும் நீரும் கொண்டு வா; அவனுக்கு நான் எள்ளுநீர் அஞ்சலி (பித்ருத் தர்ப்பணம்) அளிப்பேன்.

Verse 90

अपुत्रत्वं वरं नृणां कुपुत्रात्कुलपांसनात् । त्यजेदेकं कुलस्यार्थे नीतिरेषा सनातनी

மனிதருக்கு கெட்ட மகன்—குலத்தின் அழுக்கு—இருப்பதைவிட மகனில்லாமை மேல். குல நலனுக்காக ஒருவரைத் துறக்கலாம்; இதுவே சனாதன நெறி.

Verse 91

स्नात्वा नित्यविधिं कृत्वा तस्मिन्नेवाह्निकस्यचित् । श्रोत्रियस्य सुतां प्राप्य पाणिं जग्राह दीक्षितः

நீராடி நித்திய விதிகளை நிறைவேற்றி, அதே நாளில் தீக்ஷிதன் வேதபாராயண ஶ்ரோத்திரியின் மகளைப் பெற்று, தர்மப்படி அவளின் கைப்பிடித்துத் திருமணம் செய்தான்.

Verse 92

श्रुत्वा तथा स वृत्तांतं प्राक्तनं स्वं विनिंद्य च । कांचिद्दिशं समालोच्य निर्ययौ दीक्षितांगजः

அவ்வரலாற்றைக் கேட்டு, தன் முன்னைய நடத்தைப் பழித்துக் கொண்டு, தீக்ஷிதரின் புதல்வன் ஒரு திசையை எண்ணி அங்கிருந்து புறப்பட்டான்।

Verse 93

चिंतामवाप महतीं क्व यामि करवाणि किम् । नाहमभ्यस्तविद्योस्मि न चैवास्ति धनोस्म्यहम्

அவன் பெரும் கவலையில் ஆழ்ந்தான்— ‘நான் எங்கே போவேன்? என்ன செய்வேன்? எனக்கு கல்விப் பயிற்சி இல்லை; செல்வமும் இல்லை.’

Verse 94

देशांतरे ह्यस्ति धनः सद्विद्यः सुखमेधते । भयमस्ति धने चौरात्सविद्यः सर्वतोऽभयः

செல்வம் அந்நாட்டிலும் இருக்கலாம்; ஆனால் நல்ல கல்வி இன்பமாக வளர்கிறது. செல்வத்திற்கு திருடர் பயம் உண்டு; கல்வியாளர் எங்கும் அஞ்சார்.

Verse 95

यायजूके कुले जन्म क्वक्व मे व्यसनं तथा । अहो बलीयान्स विधिर्भाविकर्मानुसंधयेत्

யாயஜூக குலத்தில் பிறந்தும் எனக்கு இத்தகைய துரதிர்ஷ்டம் எங்கிருந்து வந்தது! அய்யோ, விதியே வலிமைமிக்கது; அது வரவிருக்கும் கர்மப் பலனின் தொடரைத் தொடர்ந்து செல்கிறது.

Verse 96

भिक्षितुं नाधिगच्छामि न मे परिचितः क्वचित् । न च पार्श्वे धनं किंचित्किमत्र शरणं भवेत्

பிச்சை எடுக்கும் வழியையும் நான் காணவில்லை; எங்கும் எனக்கு அறிமுகம் இல்லை. அருகில் சிறிதும் செல்வம் இல்லை— இங்கே எனக்கு அடைக்கலம் என்ன?

Verse 97

सदाभ्युदिते भानौ प्रसूर्मे मृष्टभोजनम् । दद्यादद्यात्र कं याचे याचेह जननी न मे

அவன் மனத்தில் எண்ணினான்—“சூரியன் எப்போதும் உதித்திருந்தால் இன்று என் தாய் எனக்கு சுவையான உணவை அளித்திருப்பாள்; ஆனால் இங்கே இப்போது நான் யாரிடம் யாசிப்பேன்? இவ்விடத்தில் எனக்கு தாய் இல்லை.”

Verse 98

इति चिंतयतस्तस्य भानुरस्ताचलं गतः । एतस्मिन्नेव समये कश्चिन्माहेश्वरो नरः

அவன் இவ்வாறு எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில் சூரியன் அஸ்தமலைக்குச் சென்றான். அதே நேரத்தில் மகேஸ்வரன் (சிவன்) மீது பக்தியுடைய ஒரு மனிதன் அங்கே தோன்றினான்.

Verse 99

महोपहारानादाय नगराद्बहिरभ्यगात् । समभ्यर्चितुमीशानं शिवरात्रावुपोषितः

அவன் சிறந்த காணிக்கைகளை எடுத்துக்கொண்டு நகரத்துக்கு வெளியே சென்றான்; சிவராத்திரி இரவில் உபவாசம் இருந்து ஈசானன் (சிவன்) வழிபடப் புறப்பட்டான்.

Verse 100

पक्वान्नगंधमाघ्राय क्षुधितः स तमन्वगात् । इदमन्नं मया ग्राह्यं शिवायोपस्कृतं निशि

சமைத்த உணவின் மணத்தை நுகர்ந்து, பசியால் அவன் அவனைத் தொடர்ந்து சென்றான்; மனத்தில்—“இவ்வுணவை நான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; இது இரவில் சிவனுக்காக நிவேதனமாகத் தயாரிக்கப்பட்டதாயினும்” என்று எண்ணினான்.

Verse 110

कुलाचारप्रतीपोयं पित्रोर्वाक्यपराङ्मुखः । सत्यशौचपरिभ्रष्टःसंध्यास्नानविवर्जितः

“இவன் குலாசாரத்திற்கு விரோதியானவன், பெற்றோரின் வார்த்தைகளிலிருந்து விலகியவன்; சத்தியமும் தூய்மையும் கெட்டு, சந்த்யாவந்தனம் மற்றும் ஸ்நானக் கிரியைகளைத் துறந்தவன்।”

Verse 120

कलिंगराजोभविताऽधुनाविधुतकल्मषः । एष द्विजवरो दूता यूयं यात यथागताः

இப்போது இவன் பாவங்கள் நீங்கி கலிங்க நாட்டின் அரசனாவான். இந்தச் சிறந்த அந்தணன் என் தூதன்; ஓ தூதர்களே, நீங்கள் வந்தபடியே திரும்பிச் செல்லுங்கள்.

Verse 130

स्वार्थदीपदशोद्योत लिंगमौलि तमोहरः । कलिंगविषये राज्यं प्राप्तो धर्मरतिः सदा

இருளை நீக்குபவரும், தலையில் லிங்கத்தை அணிந்தவரும், பத்து விளக்குகளால் பிரகாசிப்பவருமான அவர் கலிங்க நாட்டில் ஆட்சியைப் பெற்று, எப்போதும் தர்மத்தில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார்.

Verse 140

तावत्तताप स तपस्त्वगस्थिपरिशेषितम् । यावद्बभूव तद्वर्ष्म वर्षाणामयुतं शतम्

தோலும் எலும்பும் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும் வரை அவர் தவம் செய்தார். நூறு அயுதம் (பத்து லட்சம்) ஆண்டுகள் வரை அவரது உடல் அந்த நிலையிலேயே இருந்தது.

Verse 150

क्रूरदृग्वीक्षते यावत्पुनःपुनरिदं वदन् । तावत्पुस्फोट तन्नेत्रं वामं वामा विलोकनात

அவன் கொடூரமான பார்வையுடன் பார்த்துக்கொண்டு, மீண்டும் மீண்டும் இதைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது, தேவியின் இடதுபுறப் பார்வையால் அவனது இடது கண் வெடித்தது.

Verse 160

देवेन दत्ता ये तुभ्यं वराः संतु तथैव ते । कुबेरो भव नाम्ना त्वं मम रूपेर्ष्यया सुत

இறைவன் உனக்கு அளித்த வரங்கள் அப்படியே இருக்கட்டும். மகனே! என் அழகின் மீதான பொறாமையினால் நீ 'குபேரன்' என்ற பெயரில் அழைக்கப்படுவாய்.

Verse 166

पुर्यां यक्षेश्वराणां ते स्वरूपमिति वर्णितम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो नरो मुच्येदसंशयम्

இந்தப் புண்ணியப் புரியில் யக்ஷேஸ்வரர்களின் உண்மையான ஸ்வரூபம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இதைக் கேட்டால் மனிதன் ஐயமின்றி எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.