Adhyaya 30

Verse 1

स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्यमहाभाग स च राजा भगीरथः । आराध्य श्रीमहादेवमुद्दिधीर्षुः पितामहान्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மகாபாக்யமான அகஸ்தியரே, கேளுங்கள். அரசன் பகீரதன் தன் பித்ருக்களை உயர்த்த விரும்பி ஸ்ரீமஹாதேவனை ஆராதித்தான்.

Verse 2

ब्रह्मशाप विनिर्दग्धान्सर्वान्राजर्षिसत्तमः । महता तपसा भूमिमानिनाय त्रिवर्त्मगाम्

பிரம்ம சாபத்தால் எரிந்த அனைவரையும் மீட்க, அந்தச் சிறந்த ராஜரிஷி மகத்தான தவத்தால் மூன்று பாதைகளில் செல்லும் கங்கையை பூமிக்கு இறக்கினான்.

Verse 3

त्रयाणामपि लोकानां हिताय महते नृपः । समानैषीत्ततो गंगां यत्रासीन्मणिकर्णिका

மூன்று உலகங்களின் பெருநலனுக்காக அரசன் அப்போது கங்கையை மணிகர்ணிகா இருந்த இடத்திற்குக் கொண்டு வந்தான்.

Verse 4

आनंदकाननं शंभोश्चक्रपुष्करिणी हरेः । परब्रह्मैकसुक्षेत्रं लीलामोक्षसमर्पकम्

இது சம்புவின் ஆனந்தகானனம்; ஹரியின் சக்ரபுஷ்கரிணி; பரப்ரஹ்மத்தின் ஒரே சிறந்த க்ஷேத்திரம்—தெய்வ லீலையாக மோக்ஷம் அளிப்பது.

Verse 5

प्रापयामास तां गंगां दैलीपिः पुरतश्चरन् । निर्वाणकाशनाद्यत्र काशीति प्रथिता पुरी

அவளுக்கு முன் முன் நடந்து தைலீபி அந்தக் கங்கையை நகரத்திற்குக் கொண்டு வந்தான்—நிர்வாணத்தை ஒளிரச் செய்வதால் அந்தப் புரி ‘காசி’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 6

अविमुक्तं महाक्षेत्रं न मुक्तं शंभुना क्वचित । प्रागेव हि मुनेऽनर्घ्यं जात्यं जांबूनदं स्वयम्

முனிவரே! அவிமுக்தம் எனும் மகாக்ஷேத்திரத்தை சம்பு (சிவன்) எந்நேரமும் கைவிடுவதில்லை. அது தானே அருமைமிக்கது—தூய, இயல்பான ஜாம்பூநதப் பொன்னைப் போல.

Verse 7

पुनर्वारितरेणापि हीरेणयदि संगतम् । चक्रपुष्करणीतीर्थं प्रागेव श्रेयसांपदम्

மீண்டும் மீண்டும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட வைரத்துடன் ஏதொன்றை இணைத்தாலும், சக்கரபுஷ்கரணி தீர்த்தம் ஆதியிலிருந்தே மங்களமும் பரம நன்மையும் நிறைந்த தாமம்.

Verse 8

ततः श्रेष्ठतरं शंभोर्मणिश्रवणभूषणात् । आनंदकानने तस्मिन्नविमुक्ते शिवालये

சம்புவின் மணிமயக் காதணியைவிடவும் மேலானது—ஆ ஆனந்தகானனத்தில் உள்ள அவிமுக்த சிவாலயம்.

Verse 9

प्रागेव मुक्तिः संसिद्धा गंगासंगात्ततोधिका । यदा प्रभृति सा गंगा मणिकर्ण्यां समागता

அங்கே முக்தி முன்பே நிறைவேறியிருந்தது; ஆனால் கங்கைச் சங்கமத்தால் அது மேலும் உயர்ந்தது—கங்கை மணிகர்ணியில் வந்து சேர்ந்த நாள்முதல்.

Verse 10

तदाप्रभृति तत्क्षेत्रं दुष्प्रापं त्रिदशैरपि । कृत्वा कर्माण्यनेकानि कल्याणानीतराणि वा

அந்நாள்முதல் அந்தக் க்ஷேத்திரம் தேவர்களுக்குக் கூட அரிதாயிற்று—உயிர்கள் எண்ணற்ற செயல்களைச் செய்தாலும், மங்களமானவையாயினும் வேறாயினும்.

Verse 11

तानि क्षणात्समुत्क्षिप्य काशीसंस्थोऽमृतोभवेत् । तस्यां वेदांतवेद्यस्य निदिध्यासनतो विना

அந்த (கர்மப் பாரங்களை) கணநேரத்தில் தள்ளிவிட்டு, காசியில் தங்குபவன் அமரனாகிறான். அங்கே வேதாந்தத்தால் அறியப்படும் பரபிரம்மத்தில் நிதித்யாசனம் இல்லாவிட்டாலும் (இப்பலன் உண்டாகும்).

Verse 12

विना सांख्येन योगेन काश्यां संस्थोऽमृतो भवेत् । कर्मनिर्मूलनवता विना ज्ञानेन कुंभज

சாங்க்யமும் யோகமும் இல்லாவிட்டாலும் காசியில் தங்குபவன் அமரனாகிறான். ஓ கும்பஜ (அகஸ்த்யா), கர்மத்தின் வேரை அறுக்கும் அந்த ஞானம் இல்லாவிட்டாலும் (இப்பலன் உண்டாகும்).

Verse 13

शशिमौलिप्रसादेन काशीसंस्थोऽमृतो भवेत् । यत्नतोऽयत्नतो वापि कालात्त्यक्त्वा कलेवरम्

சசிமௌலி சிவபெருமானின் அருளால் காசியில் தங்குபவன் அமரனாகிறான்—முயற்சியோடு அல்லது முயற்சி இன்றியே, விதிக்கப்பட்ட காலத்தில் உடலை விட்டாலும்.

Verse 14

तारकस्योपदेशेन काशीसंस्थोऽमृतो भवेत् । अनेकजन्मसंसिद्धैर्बद्धोऽपि प्राकृतैर्गुणैः

தாரக (மந்திரம்/உபதேசம்) என்ற போதனையால் காசியில் தங்குபவன் அமரனாகிறான்—பல பிறவிகளில் உறுதியடைந்த இயற்கை குணங்களால் கட்டப்பட்டிருந்தாலும்.

Verse 16

देहत्यागोऽत्र वै योगः काश्यां निर्वाणसौख्यकृत् । प्राप्योत्तरवहां काश्यामतिदुष्कृतवानपि

இங்கே உண்மையில் ‘யோகம்’ என்பது தேகத்தைத் துறப்பதே; காசியில் அது நிர்வாண சுகத்தை அளிக்கிறது. வடக்கோடும் (கங்கை) காசியை அடைந்தால், மிகப் பெரும் தீவினையாளர் கூட (உய்வடைகிறான்).

Verse 17

यायात्स्वं हेलया त्यक्त्वा तद्विष्णोः परमं पदम् । यमेंद्राग्निमुखा देवा दृष्ट्वा मुक्तिपथोन्मुखान्

அவர்கள் தங்கள் தம் வாசஸ்தலங்களை அற்பமென எண்ணி விட்டு, விஷ்ணுவின் பரம பதத்தினை நோக்கி விரைந்து சென்றனர். முக்திப் பாதம் நோக்கி திரும்பியவர்களைப் பார்த்து யமன், இந்திரன், அக்னி முதலிய தேவர்கள் விழிப்புற்றனர்.

Verse 18

सर्वान्सर्वे समालोक्य रक्षां चक्रुः पुरापुरः । असिं महासिरूपां च पाप्यसन्मतिखंडनीम्

அனைவரும் அனைத்தையும் நோக்கி நகர்நகரமாக காவலை அமைத்தனர். மேலும், மாபெரும் கூர்மையுடைய வாளை நிறுவினர்; அது பாவத்தையும் கெட்ட அறிவையும் வெட்டித் தள்ளுவதாக இருந்தது.

Verse 19

दुष्टप्रवेशं धुन्वानां धुनीं देवा विनिर्ममुः । वरणां च व्यधुस्तत्र क्षेत्रविघ्ननिवारिणीम्

தீயோர் நுழைவை அசைத்துத் தள்ளும் புனிதத் துனி-நதியை தேவர்கள் உருவாக்கினர். அங்கேயே க்ஷேத்திரத்திற்கு வரும் தடைகளை நீக்கும் வரணாவையும் நிறுவினர்.

Verse 20

दुर्वृत्तसुप्रवृत्तेश्च निवृत्तिकरणीं सुराः । दक्षिणोत्तरदिग्भागे कृत्वाऽसिं वरणां सुराः

தீய நடத்தையைக் கட்டுப்படுத்தவும், நல்லொழுக்கத்தைச் செம்மார்க்கில் ஊக்கவும் தேவர்கள் ஏற்பாடு செய்தனர். தென் மற்றும் வட திசைகளில் அசி மற்றும் வரணாவை நிறுவினர்.

Verse 21

क्षेत्रस्य मोक्षनिक्षेप रक्षां निर्वृतिमाप्नुयुः । क्षेत्रस्य पश्चाद्दिग्भागे तं देहलिविनायकम्

இவ்வாறு முக்தி நிக்ஷேபமாகிய க்ஷேத்திரத்தைப் பாதுகாத்து தேவர்கள் நிறைவு அடைந்தனர். க்ஷேத்திரத்தின் மேற்கு பக்கத்தில் அந்த தேஹலீ-விநாயகனை (வாசல்-விநாயகர்) நிறுவினர்.

Verse 22

स्वयं व्यापारयामास रक्षार्थं शशिशेखरः । अनुज्ञातप्रवेशानां विश्वेशेन कृपावता

சந்திரசேகரனாகிய சிவன் தாமே காவல் பணியை ஏற்றார்; கருணைமிகு விஸ்வேசன் அனுமதித்த நுழைவுடையோர் பாதுகாக்கப்படும்படியாக।

Verse 23

ते प्रवेशं प्रयच्छंति नान्येषां हि कदाचन । इत्यर्थे कथयिष्येऽहमितिहासं पुरातनम् । आश्चर्यकारिपरमं काशीभक्तिप्रवर्धनम्

அவர்கள் நுழைவினை அளிப்பர்; பிறருக்கு எப்போதும் அல்ல. இவ்வர்த்தத்தை விளக்க நான் ஒரு பழமையான வரலாற்றை உரைப்பேன்—மிகவும் அதிசயமானது, காசி பக்தியை வளர்ப்பது।

Verse 24

स्कंद उवाच । दक्षिणाब्धितटे कश्चित्सेतुबंधसमीपतः । वणिग्धनंजयो नाम मातृभक्तिसमन्वितः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—தென் கடற்கரையில், சேதுபந்தத்திற்கு அருகே, தநஞ்சயன் என்னும் ஒரு வணிகன் வாழ்ந்தான்; அவன் தாய்ப் பக்தியால் நிறைந்தவன்।

Verse 25

पुण्यमार्गार्जित धनो धनतोषितमार्गणः । मार्गणस्फारितयशा यशोदातनयार्चकः

அவனுடைய செல்வம் புண்ணிய வழியில் ஈட்டப்பட்டது; அந்தச் செல்வத்தால் வேண்டுவோரைக் களிப்பித்தான். தானத்தால் அவன் புகழ் பரந்தது; யசோதையின் மகன் (கிருஷ்ணன்) வழிபாட்டாளன் ஆவான்।

Verse 26

समुन्नतोपि संपत्त्या विनयानतकंधरः । आकरोपि गुणानां हि गुणिष्वाकारगोपकः

செல்வத்தால் உயர்ந்திருந்தாலும் அவன் பணிவால் தலை குனிந்திருந்தான். நற்குணங்களின் சுரங்கமாக இருந்தும், நற்குணமுடையோரிடையே தன் மேன்மையை மறைத்தான்।

Verse 27

रूपसंपदुदारोपि परदारपराङ्मुखः । ससंपूर्णकलोप्यासीन्निष्कलंकोदयः सदा

அழகிய ரூபமும் உயர்ந்த செல்வமும் உடையவனாயினும், பிறர் மனைவியின்பால் அவன் எப்போதும் முகம் திருப்பினான். எல்லாக் கலைகளிலும் தேர்ந்தவனாயினும், அவன் நடத்தை என்றும் களங்கமற்றதாக இருந்தது.

Verse 28

ससत्यानृतवृत्तिश्च प्रायः सत्यप्रियो मुने । वर्णेतरोप्यभूल्लोके सुवर्णकृतवर्णनः

அவன் சத்தியமும் அசத்தியமும் கலந்த நடத்தையுடையவனாயினும், முனிவரே, பெரும்பாலும் சத்தியத்தையே விரும்பினான். வர்ண ஒழுங்கிற்கு வெளியே பிறந்தவனாயினும், உலகில் ‘சுவர்ணக்ருத்’—புகழை பொன்னென உருவாக்குபவன்—என்று பெயர் பெற்றான்.

Verse 29

सदाचरणगोप्येष सुखयानचरः कृती । अदरिद्रोपि मेधावी सोभूत्पापदरिद्रधीः

நல்லொழுக்கத்தின் போர்வையில் அவன் குற்றம் மறைந்திருந்தது; அவன் சுகமாகச் சுற்றி, திறமையுடன் செயலாற்றினான். பொருளால் ஏழையல்லாதவனும் அறிவாளியுமானவனும் இருந்தும், பாவத்தால் அவன் மனம் வறுமையடைந்தது.

Verse 30

तस्यैवं वर्तमानस्य कदाचित्कालपर्ययात् । जननी निधनं प्राप्ता व्याधिताऽतिजरातुरा

அவன் இவ்வாறு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கையில், ஒருநாள் காலத்தின் மாறுதலால் அவன் தாய் நோயுற்று, மிகுந்த முதுமையால் தளர்ந்து, மரணத்தை அடைந்தாள்.

Verse 31

तया च यौवनं प्राप्य मेघच्छायातिचंचलम् । प्रावृण्नदीपूरसमं स्वपतिः परिवंचितः

அவள் யௌவனம் அடைந்து—மேக நிழலைப் போல மிகச் சஞ்சலமாய், மழைக்கால நதிப் பெருக்கைப் போலக் கொந்தளித்து—தன் கணவனையே ஏமாற்றினாள்.

Verse 32

दिन त्रिचतुरस्थायि या नारी प्राप्य यौवनम् । भर्तारं वंचयेन्मोहात्साऽक्षयं नरकं व्रजेत्

மூன்று நான்கு நாட்கள் போலக் கணநேரம் நிலைக்கும் யௌவனத்தை அடைந்து மயக்கத்தால் கணவனை ஏமாற்றும் பெண், முடிவில்லா நரகத்தை அடைவாள்.

Verse 33

शीलभंगेन नारीणां भर्ताधर्मपरोपि हि । पतेद्दुःखार्जितात्स्वर्गाच्छीलं रक्ष्यं ततः स्त्रिया

பெண்ணின் சீலக் குலைவால், தர்மநிஷ்டையுள்ள கணவனும் துன்பத்தால் ஈட்டிய சுவர்க்கத்திலிருந்து வீழ்வான்; ஆகவே பெண் தன் சீலத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

Verse 34

विष्ठागर्ते च निरये स्वयं पतति दुर्मतिः । आभूतसंप्लवं यावत्ततः स्याद्ग्रामसूकरी

அந்த தீயமதி தானே மலக்குழி நரகத்தில் விழுகிறாள்; பிரளயம் வரையிலும் பின்னர் அவள் ஊர்ப்பன்றி (பெண்பன்றி) ஆகிறாள்.

Verse 35

स्वविष्ठापायिनी चाथ वल्गुली वृक्षलंबिनी । उलूकी वा दिवांधा स्याद्वृक्षकोटरवासिनी

பின்னர் அவள் தன் மலத்தையே உண்ணுபவளாகிறாள்; அல்லது மரங்களில் தொங்கும் வவ்வாலாகிறாள்; அல்லது பகலில் குருடான ஆந்தையாக மரக்குழிகளில் வாழ்கிறாள்.

Verse 36

रक्षणीयं महायत्नादिदं सुकृतभाजनम् । वपुः परस्य दुःस्पर्शात्सुखाभासात्मकात्स्त्रिया

இந்த உடல் புண்ணியச் செயல்களின் பாத்திரம்; மிகுந்த முயற்சியால் இதைப் பாதுகாக்க வேண்டும்—சுகத்தின் வெறும் தோற்றமாய் உள்ள பிறருடைய பெண்ணின் தீயத் தொடுதலிலிருந்து விலகி.

Verse 37

अनेनैव शरीरेण भर्तृसाद्विहितेन हि । किं सती न च तस्तंभ भानुमुद्यंतमाज्ञया

கணவனின் துயரால் மெலிந்த இவ்வுடலாலேயே அந்த சதி தன் ஆணையால் உதயமாகும் சூரியனையும் தடுத்தாளல்லவா?

Verse 38

अत्रिपत्न्यनसूया किं भर्तृभक्तिप्रभावतः । दधार न त्रयीं गर्भे पतिव्रत परायणा

அத்திரியின் மனைவி அனசூயா—பதிவிரதப் பராயணை—கணவன் பக்தியின் வலிமையால் தன் கருவில் திரயீ வேதத்தைத் தாங்கவில்லையா?

Verse 39

इह कीर्तिश्च विपुला स्वर्गेवासस्तथाऽक्षयः । पातिव्रत्यात्स्त्रिया लभ्यं सखित्वं च श्रिया सह

பெண்ணின் பதிவிரதத் தன்மையால் இவ்வுலகில் பெரும் புகழும், சொர்க்கத்தில் அழியாத வாசமும், மேலும் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) உடன் நட்பும் கிடைக்கும்.

Verse 40

सादुर्वृत्त्या परित्यज्य पतिधर्मं सनातनम् । स्वच्छंदचारिणी भूत्वामृतानिरयमुद्ययौ

ஆனால் அவள் தீய நடத்தை கொண்டு சனாதனமான கணவன்-தர்மத்தைத் துறந்து, சுயஇச்சைச் செய்பவளாகி, இறந்து நரகத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 41

धनंजयोपि च मुने केनचिच्छिवयोगिना । सार्धं तपोदयादित्थं सोऽभवद्धर्मतत्परः

முனிவரே, தனஞ்சயனும் ஒரு சிவயோகியுடன் சேர்ந்ததாலும் தவத்தின் எழுச்சியாலும் இவ்வாறு தர்மத்தில் பற்றுடையவனானான்.

Verse 42

धनंजयोपि धर्मात्मा मातृभक्तिपरायणः । आदायास्थीन्यथो मातुर्गंगा मार्गस्थितोऽभवत्

தர்மாத்மாவான தனஞ்சயனும் தாய்பக்தியில் பராயணனாய் தன் தாயின் அஸ்திகளை எடுத்துக்கொண்டு கங்கை வழியில் புறப்பட்டான்.

Verse 43

पंचगव्येन संस्नाप्य ततः पंचामृतेन वै । यक्षकर्दमलेपेन लिप्त्वा पुष्पैः प्रपूज्य च

அவன் (அவசேஷங்களை) பஞ்சகவ்யத்தால் ஸ்நானம் செய்யவைத்து, பின்னர் பஞ்சாமிருதத்தாலும் ஸ்நாபித்து; யக்ஷ-கர்தம லேபம் பூசி மலர்களால் பூஜை செய்தான்.

Verse 44

आवेष्ट्य नेत्रवस्त्रेण ततः पट्टांबरेण वै । ततः सुरसवस्त्रेण ततो मांजिष्ठवाससा

முதலில் நுண்மையான நேத்ரவஸ்திரத்தால் சுற்றி, பின்னர் பட்டாடையால்; அதன் பின் நறுமணத் துணியால், அதன்பின் மஞ்சிஷ்டா நிறமிட்ட துணியால் மூடினான்.

Verse 45

नेपालकंबलेनाथ मृदाचाऽथ विशुद्धया । ताम्रसंपुटके कृत्वा मातुरंगान्यहो वणिक्

பின்னர் நேபாளக் கம்பளத்தாலும் தூய மண்ணாலும் (மூடி) அந்த வணிகன்—அஹோ!—தாயின் அவயவ அவசேஷங்களை செம்புப் பெட்டகத்தில் வைத்தான்.

Verse 46

अस्पृष्टहीनजातिः स शुचिष्मान्स्थंडिलेशयः । आनयञ्ज्वरितोप्यासीन्मध्ये मार्गं धनंजयः

தொட்டால் தீட்டு எனக் கருதப்படும் தாழ்ந்த பிறப்பினனாயினும் அவன் தூய்மையுடையவன்; வெறும் தரையில் உறங்கினான்; காய்ச்சலால் வாடினாலும் தனஞ்சயன் பாதையின் நடுவே (அஸ்திகளை) எடுத்துச் சென்றான்.

Verse 47

भारवाहः कृतस्तेन कश्चिद्दत्त्वोचितां भृतिम् । किं बहूक्तेन घटज काशी प्राप्ताऽथ तेन वै

அவன் ஒருவரைச் சுமைதாங்கியாக நியமித்து, தக்க கூலியையும் அளித்தான். மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும், ஓ குடஜன் (அகஸ்தியரே)! காலப்போக்கில் அவன் நிச்சயமாக காசியை அடைந்தான்.

Verse 48

धृत्वा संभृतिरक्षार्थं भारवाहं धनंजयः । जगामापणमानेतुं किंचिद्वस्त्वशनादिकम्

சேமித்த பொருட்களைப் பாதுகாக்க, தனஞ்சயன் சுமைதாங்கியை காவலாக வைத்துவிட்டு, உணவு முதலிய சில பொருட்களை வாங்க சந்தைக்குச் சென்றான்.

Verse 49

भारवाह्यंतरं प्राप्य तस्य संभृतिमध्यतः । ताम्रसंपुटमादाय धनं ज्ञात्वा गृहं ययौ

சுமைதாங்கியின் அறைக்குள் நுழைந்து, சேமித்த பொருட்களின் நடுவிலிருந்து செம்புப் பெட்டியை எடுத்தான்; அதில் பணம் இருப்பதை அறிந்து வீட்டுக்குச் சென்றான்.

Verse 50

वासस्थानमथागत्य तमदृष्ट्वा धनंजयः । त्वरावान्संभृतिं वीक्ष्य ताम्रसंपुटवर्जिताम्

தனஞ்சயன் தங்குமிடத்துக்கு வந்து அவனை காணாததால், அவசரமாகச் சேமித்த பொருட்களைச் சோதித்தான்; அவை செம்புப் பெட்டியின்றி இருந்தன.

Verse 51

हाहेत्याताड्य हृदयं चक्रंद बहुशो भृशम् । इतस्ततस्तमालोक्य गतस्तदनुसारतः

“அய்யோ!” என்று சொல்லி தன் மார்பைத் தட்டிக்கொண்டு, மிகுந்த துயரால் மீண்டும் மீண்டும் அழுதான். இங்கும் அங்கும் நோக்கி அவனைத் தொடர்ந்து சென்றான்.

Verse 52

अकृत्वा जाह्नवीस्नानमनवेक्ष्य जगत्पतिम् । तस्य संवसथं प्राप्तो भारवोढुर्धनंजयः

ஜாஹ்னவீ (கங்கை)யில் புனித நீராடல் செய்யாமலும், உலகநாதனின் தரிசனம் பெறாமலும், பாரம் சுமக்கும் தனஞ்சயன் தன் இல்லத்தினை அடைந்தான்।

Verse 53

भारवाडप्यरण्यान्यां ताम्रसंपुटमध्यतः । दृष्ट्वास्थीनि विनिःश्वस्य तानि त्यक्त्वा गृहं ययौ

காட்டில் அந்த சுமைதாங்கியும் செம்புப் பெட்டியைத் திறந்து உள்ளே எலும்புகளைப் பார்த்தான். ஆழ்ந்த நெடுமூச்சு விட்டுத் அவற்றை எறிந்து வீட்டிற்குச் சென்றான்।

Verse 54

वणिक्च तद्गृहं प्राप्य शुष्ककंठोष्ठतालुकः । दृष्ट्वाऽथ चैलशकलं तृणकुट्यंतरे तदा

வணிகன் அந்த வீட்டை அடைந்தபோது அவன் தொண்டு, உதடுகள், அண்ணம் வறண்டு போயிருந்தன. அப்போது புல்குடிலின் உள்ளே ஒரு துணித் துண்டை கண்டான்।

Verse 55

आशया किंचिदाश्वस्य तत्पत्नीं परिपृष्टवान् । सत्यं ब्रूहि न भेतव्यं दास्याम्यन्यदपि ध्रुवम्

சிறிது நம்பிக்கையுடன், அவளுக்கு ஓரளவு ஆறுதல் கூறி, அவன் அந்த மனிதனின் மனைவியிடம் கேட்டான்—“உண்மையைச் சொல்; அஞ்சாதே; நிச்சயமாக உனக்கு இன்னொன்றையும் தருவேன்।”

Verse 56

वसु क्व ते गतो भर्ता मातुरस्थीनिमेऽर्पय । वयं कार्पटिका भद्रे भवामो न च दुःखदाः

“செல்வத்துடன் உன் கணவன் எங்கே சென்றான்? உன் தாயின் இந்த அஸ்திகளை எனக்குக் கொடு. நற்குலப் பெண்ணே, நாங்கள் கிழிந்த ஆடையணிந்த ஏழைகள்; துன்பம் விளைவிப்போர் அல்லோம்।”

Verse 57

अज्ञात्वा लोभवशतस्तेन नीतोऽस्थिसंपुटः । तस्यैष दोषो नो भद्रे मातुर्मे कर्म तादृशम्

அதன் உண்மைத் தன்மையை அறியாமல், பேராசையால் அவன் எலும்புக் கூடை (அஸ்தி-சம்புடம்) எடுத்துச் சென்றான். நல்லவளே, குற்றம் அவனுக்கே; என் தாய்க்கல்ல—அவளின் செயல் அப்படியல்ல.

Verse 58

अथवा न प्रसू दोषो मंदभाग्योऽस्मि तत्सुतः । सुतेनकृत्यं यत्कृत्यं तत्प्राप्तिर्नास्ति भिल्लि मे

அல்லது தாய்க்கு எந்தக் குற்றமும் இல்லை; அவளின் மகனான நான் தான் துர்பாக்கியன். மகன் செய்ய வேண்டிய கடமை—அந்த உரிய சேவை எனக்கு கிடைக்கவில்லை, ஓ பில்லீ.

Verse 59

उद्यमं कृतवानस्मि न सिद्ध्येन्मंदभाग्यतः । आयातु सत्यवाक्यान्मे मा बिभेतु वनेचरः

நான் முயற்சி செய்தேன்; ஆனால் துர்பாக்கியத்தால் அது நிறைவேறவில்லை. என் சத்தியவாக்கின் வலிமையால் அந்த வனவாசி திரும்ப வரட்டும்; அவன் என்னை அஞ்ச வேண்டாம்.

Verse 60

अस्थीनि दर्शयत्वाशु धनं दास्येऽधिकं ततः । इत्युक्ता तेन सा भिल्ली व्याजहार निजं पतिम्

‘எலும்புகளை உடனே காட்டுங்கள்; அதன் பின் இன்னும் அதிக செல்வம் தருவேன்.’ என்று அவன் கூற, அந்த பில்லீ தன் கணவரிடம் சொன்னாள்.

Verse 61

लज्जानम्रशिराःसोऽथ वृत्तांतं विनिवेद्य च । निनाय तामरण्यानीं शबरस्तं धनंजयम्

பின்னர் அந்த சபரன் வெட்கத்தால் தலை குனிந்து நிகழ்ந்ததை அறிவித்து, தனஞ்சயனை உடன் அழைத்து வனாந்தரத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்.

Verse 62

वनेचरोऽथ तत्स्थानं दैवाद्विस्मृतवान्मुने । दिग्भ्रांतिं समवाप्याथ परिबभ्राम कानने

அப்போது அந்த வனவாசி, முனிவரே, தெய்வவசத்தால் அந்த இடத்தை மறந்தான். திசைமயக்கமடைந்து கானகத்தில் அலைந்து திரிந்தான்.

Verse 63

इतोरण्यात्ततो याति ततोरण्यादितो व्रजेत् । वनाद्वनांतरं भ्रांत्वा खिन्नः सोपि वनेचरः

இந்தக் காடிலிருந்து அந்தக் காட்டிற்குச் சென்று, அந்தக் காட்டிலிருந்து மீண்டும் இக்காட்டிற்கே வந்தான். காடு காடாக அலைந்ததால் அந்த வனவாசியும் களைத்தான்.

Verse 64

विहाय मध्येऽरण्यानि तं ययौ च स्वपक्कणम् । द्वित्राण्यहानि संभ्रम्य स कार्पटिकसत्तमः

அரண்யங்களை விட்டுவிட்டு அவன் தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான். இரண்டு மூன்று நாட்கள் கலக்கத்துடன் அலைந்த பின், அந்தச் சிறந்த கார்படிகன்…

Verse 66

तन्मंदभाग्यतां श्रुत्वा लोकात्कार्पटिको मुने । कृत्वा गयां प्रयागं च ततः स्वविषयं ययौ

மக்களிடமிருந்து அந்தத் துர்பாக்கியத்தைச் செவிமடுத்து, முனிவரே, அந்த கார்படிகன் கயா, பிரயாகம் ஆகியவற்றைத் தரிசித்து, பின்னர் தன் நாட்டிற்குச் சென்றான்.

Verse 67

काश्यां प्रवेशं प्राप्यापि तदस्थीनि घटोद्भव । विना वैश्वेश्वरीमाज्ञां बहिर्यातानि तत्क्षणात्

காசியில் நுழைவு பெற்றபோதிலும், ஓ கடோத்பவ (அகஸ்தியரே), வைஶ்வேஶ்வரியின் ஆணையின்றி அந்த எலும்புகள் அந்தக் கணமே வெளியே தள்ளப்பட்டன.

Verse 68

एवं काश्यां प्रविश्यापि पापी धर्मानुषंगतः । न क्षेत्रफलमाप्नोति बहिर्भवति तत्क्षणात्

இவ்வாறு காசியில் நுழைந்தாலும், பாவி வெறும் வெளிப்புறத் தர்மப் பற்றால் மாசுபட்டிருந்தால், க்ஷேத்ரப் பலனை அடையான்; அதே கணமே (க்ஷேத்ர அருளிலிருந்து) வெளியேற்றப்படுவான்।

Verse 69

तस्माद्विश्वेश्वराज्ञैव काशीवासेऽत्र कारणम् । असिश्च वरणा यत्र क्षेत्ररक्षाकृतौ कृते

ஆகையால் இங்கு காசிவாசத்தின் காரணம் தாமே விஸ்வேஸ்வரரின் ஆணை—க்ஷேத்ரரட்சைக்காக அசி மற்றும் வரணா நிறுவப்பட்ட இடம் இதுவே।

Verse 70

वाराणसीति विख्याता तदारभ्य महामुने । असेश्च वरणायाश्च संगमं प्राप्य काशिका

மகாமுனியே! அக்காலம் முதல் காசிகா அசி–வரணா சங்கமத்தை அடைந்து ‘வாரணாசி’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 71

वाराणसीह करुणामयदिव्यमूर्तिरुत्सृज्य यत्र तु तनुं तनुभृत्सुखेन । विश्वेशदृङ्महसि यत्सहसा प्रविश्य रूपेण तां वितनुतां पदवीं दधाति

வாரணாசியில், உடலுடையவன் எளிதில் உடலை விட்டு விடும் இடத்தில், கருணைமிகு தெய்வீக சன்னிதி திடீரென விஸ்வேஸ்வரரின் பார்வை-ஒளியில் நுழைந்து, தன் (புதிய) ரூபத்தால் அந்த விரிந்த உயர்ந்த நிலையைக் கொள்கிறது।

Verse 72

जातो मृतो बहुषु तीर्थवरेषु रे त्वं जंतो न जातु तव शांतिरभून्निमज्य । वाराणसी निगदतीह मृतोऽमृतत्वं प्राप्याधुना मम बलात्स्मरशासनः स्याः

ஓ ஜீவனே! நீ பல சிறந்த தீர்த்தங்களில் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறந்தாய்; நீராடினாலும் உனக்கு ஒருபோதும் அமைதி கிடைக்கவில்லை. ஆனால் வாரணாசி கூறுகிறது—‘இங்கு இறந்தவன் அமரத்துவம் பெறுவான்’; இப்போது என் வலத்தால் நீ ஸ்மரஜயன் (காமத்தை அடக்கும் வீரன்) ஆவாய்।

Verse 73

अन्यत्र तीर्थ सलिले पतितोद्विजन्मा देवादिभावमयते न तथा तु काश्याम् । चित्रं यदत्र पतितः पुनरुत्थितिं न प्राप्नोति पुल्कसजनोपि किमग्र जन्मा

மற்ற தீர்த்த நீரில் விழுந்த இருபிறப்பன் மீண்டும் தேவநிலையை அடையலாம்; ஆனால் காசியில் அப்படியல்ல. வியப்பு—இங்கே விழுந்தவன் மீண்டும் உலகியலான உயர்வை அடையான்; புல்கசப் பிறப்பினனும் விடுதலை பெறின், உயர்பிறப்பன் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்!

Verse 74

नैषा पुरी संसृतिरूपपारावारस्य पारं पुरहा पुरारिः । यस्यां परं पौरुषमर्थमिच्छन्सिद्धिं नयेत्पौरपरंपरांसः

இது வெறும் நகரமல்ல; இது சம்சாரக் கடலின் அப்பாற்கரை, திரிபுரவதை செய்த புராரி வெளிப்படுத்தியது. இங்கே மனித வாழ்வின் பரமப் பொருளை நாடுபவன் சித்தியை அடைகிறான்; நகரவாசிகளின் வம்சவரிசைகளிலும் அருள் தொடர்கிறது.

Verse 75

तीर्थांतराणि मनुजः परितोऽवगाह्य हित्वा तनुं कलुषितां दिवि दैवतं स्यात् । वाराणसीपरिसरे तु विसृज्य देहं संदेहभाग्भवति देहदशाप्तयेपि

மனிதன் பல தீர்த்தங்களில் நீராடி மாசுற்ற உடலை விட்டால் விண்ணில் தேவனாகலாம். ஆனால் வாராணசியின் எல்லைக்குள் உடலை விட்டால் அவன் சந்தேகத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட நிலை அடைகிறான்; மீண்டும் உடல் பெறுதல் (மறுபிறப்பு) பற்றிய கேள்வியே இல்லை, அது துண்டிக்கப்படுகிறது.

Verse 76

वाराणसी समरसीकरणादृतेपि योगादयोगिजनतां जनतापहंत्री । तत्तारकं श्रवणगोचरतां नयंती तद्बह्मदर्शयति येन पुनर्भवो न

வாராணசி யோகியோ அயோகியோ எனப் பாராமல் மக்களின் துயர்தாபங்களை நீக்குகிறது; கட்டாய ‘சமமாக்கல்’ இன்றியே. அது தாரகத் தத்துவத்தை செவிக்குச் சேர்த்துத் தருகிறது; மறுபிறப்பு இல்லாத பிரம்மதரிசனத்தையும் அளிக்கிறது.

Verse 77

वाराणसी परिसरे तनुमिष्टदात्रीं धर्मार्थकामनिलयामहहाविसृज्य । इष्टं पदं किमपि हृष्टतरोभिलष्य लाभोस्तुमूलमपि नो यदवाप शून्यम्

அய்யோ! வாராணசியின் எல்லைக்குள்—இஷ்டதாயினி, தர்ம-அர்த்த-காமத்தின் இருப்பிடம்—அந்த உடலை விட்டவுடன், உயிர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஒரு பிரியமான பரமபதத்தை நாடுகிறது. பயன் உண்டாக; ஏனெனில் இங்கே அதன் வேரும் வெறுமையல்ல—நிச்சயமாக அது கிடைக்கிறது.

Verse 78

आःकाशिवासिजनता ननु वंचिताभूद्भाले विलोचनवतावनितार्धभाजा । आदाय यत्सन्ध्यकृतभाजनमिष्टदेहं निर्वाणमात्रमपवर्जयतापुनर्भु

அய்யோ! காசியில் வாழும் மக்கள் வஞ்சிக்கப்பட்டதுபோல் ஆனார்கள்—திரிநேத்திரனும் அர்த்தநாரீசுவரனுமான சங்கரன், அவர்களின் சந்த்யாவந்தனையால் உருவான இனிய உடலை எடுத்துக்கொண்டு, அவர்களுக்கு நிர்வாணமோட்சமே அளித்து, மறுபிறப்பைத் தடுத்தான்।

Verse 79

वाराणसी स्फुरदसीमगुणैकभूमिर्यत्र स्थितास्तनुभृतःशशिभृत्प्रभावात् । सर्वे गले गरलिनोऽक्षियुजो ललाटे वामार्धवामतनवोऽतनवस्ततोंऽते

வாரணாசி அளவற்ற நற்குணங்கள் ஒளிரும் ஒரே நிலம். சந்திரசூடன் சிவனின் பேராற்றலால் அங்கு வாழும் எல்லா உடலுடையோரும்—கழுத்தில் விஷம் தாங்கியவனைப் போல, நெற்றியில் திரிநேத்திரனைப் போல, உருவில் மங்களமான இடப்பாதியின் பங்காளிகள்போல்—இறுதியில் அவரது உடலற்ற விடுதலை நிலையை அடைகிறார்கள்।

Verse 80

आनंदकाननमिदं सुखदं पुरैव तत्त्रापि चक्रसरसी मणिकर्णिकाऽथ । स्वः सिंधुसंगतिरथो परमास्पदं च विश्वेशितुः किमिह तन्न विमुक्तये यत्

இந்த ஆனந்தகானனம் பழங்காலம் முதலே இன்பம் அளிப்பது. இதில் சக்ரஸரஸி—மணிகர்ணிகா—மற்றும் விண்ணருவியின் சங்கமமும் உள்ளது. இது விஸ்வேசுவரன் சிவனின் பரம வாசஸ்தலம். இங்கே மோக்ஷத்திற்குக் கொண்டு செல்லாதது என்ன உள்ளது?

Verse 81

वाराणसीह वरणासि सरिद्वरिष्ठा संभेदखेदजननी द्युनदी लसच्छ्रीः । विश्रामभूमिरचलाऽमलमोक्षलक्ष्म्याहैनां विहाय किमुसीदति मूढजंतुः

ஓ வாரணாசி—ஓ வரணா—சிறந்த நதியே, தெய்வீகப் பெருக்கே, பிளவுகளை கரைத்து சோர்வை நீக்கும் தாயே! நீ ஓய்வின் அசையா நிலம்; தூய மோக்ஷ-லட்சுமியால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள். உன்னை விட்டுத் தவறிய உயிர் ஏன் உலக வீழ்ச்சியில் மூழ்குகிறது?

Verse 82

किं विस्मृतं त्वहहगर्भजमामनस्यं कार्तांतदूतकृतबंधन ताडनं च । शंभोरनुग्रह परिग्रह लभ्य काशीं मूढो विहाय किमु याति करस्थ मुक्तिम्

நீ—அய்யோ—கருவிலிருந்தே தொடங்கும் துன்பத்தையும், யமதூதர்கள் செய்யும் கட்டுப்பாடும் அடிதடியும் மறந்துவிட்டாயா? காசி என்பது சம்புவின் அருள்-ஏற்றுக்கொள்ளுதலால் மட்டுமே கிடைக்கும். அதை விட்டுத் தவறியவன் கையில் உள்ள மோக்ஷத்தை எவ்வாறு அடைவான்?

Verse 83

तीर्थांतराणि कलुषाणि हरति सद्यः श्रेयो ददत्यपि बहु त्रिदिवं नयंति । पानावगाहनविधानतनुप्रहाणैर्वाराणसी तु कुरुते बत मूलनाशम्

மற்ற புனிதத் தலங்கள் பாவங்களைப் போக்கி சொர்க்கத்தைத் தருகின்றன, ஆனால் வாரணாசி நீர் அருந்துதல், நீராடுதல் மற்றும் உயிர் விடுதல் மூலம் வினையை வேரோடு அழிக்கிறது.

Verse 84

काशीपुरी परिसरे मणिकर्णिकायां त्यक्त्वा तनुं तनुभृतस्तनुमाप्नुवंति । भाले विलोचनवतीं गलनीललक्ष्मीं वामार्धबंधुरवधूं विधुरावरोधाः

காசியில் மணிகர்ணிகாவில் உயிர் நீப்பவர்கள் சிவ வடிவத்தை அடைகிறார்கள். அவர்கள் தடைகளிலிருந்து விடுபட்டு அர்த்தநாரீஸ்வர சக்தியை அடைகிறார்கள்.

Verse 85

ज्ञात्वा प्रभावमतुलं मणिकर्णिकायां यः पुद्गलं त्यजति चाशुचिपूयगंधि । स्वात्मावबोधमहसा सहसा मिलित्वा कल्पांतरेष्वपि स नैव पृथक्त्वमेति

மணிகர்ணிகாவின் ஒப்பிடற்ற சக்தியை அறிந்து, இந்தத் தூய்மையற்ற உடலைத் துறப்பவர் ஆத்ம ஞானத்தின் ஒளியில் கலந்துவிடுகிறார், மீண்டும் பிரிவதில்லை.

Verse 86

रागादिदोषपरिपूर मनो हृषीकाः काशीपुरीमतुलदिव्यमहाप्रभावाम् । ये कल्पयंत्यपरतीर्थसमां समंतात्ते पापिनो न सह तैः परिभाषणीयम्

பற்று முதலிய குற்றங்கள் நிறைந்த மனதுடன், தெய்வீகமான காசியை மற்ற தலங்களுக்குச் சமமாகக் கருதுபவர்கள் பாவிகள்; அவர்களுடன் பேசக்கூடக் கூடாது.

Verse 87

वाराणसीं स्मरहरप्रियराजधानीं त्यक्त्वा कुतो व्रजसि मूढ दिगंतरेषु । प्राप्याप्यजाद्यसुलभांस्थिरमोक्षलक्ष्मीं लक्ष्मीं स्वभावचपलां किमु कामयेथाः

சிவனின் அன்புக்குரிய தலைநகரான வாரணாசியை விட்டுவிட்டு, மூடனே! நீ எங்கே செல்கிறாய்? நிலையான மோட்ச லக்ஷ்மியை அடைந்தும், நிலையற்ற செல்வத்தை ஏன் விரும்புகிறாய்?

Verse 89

विद्या धनानि सदनानि गजाश्वभृत्याः स्रक्चंदनानि वनिताश्च नितांत रम्याः । स्वर्गोप्यगम्य इह नोद्यमभाजिपुंसि वाराणसीत्वसुलभा शलभादिमुक्तिः । धात्रा धृतानि तुलया तुलनामवैतुं वैकुंठमुख्यभुवनानि च काशिका च । तान्युद्ययुर्लघुतयान्यगियं गुरुत्वात्तस्थौ पुरीह पुरुषार्थचतुष्टयस्य

கல்வி, செல்வம், மாளிகைகள், யானை-குதிரைகள், பணியாளர்கள், மலர்மாலைகள், சந்தனம், மிக இனிய பெண்கள்—இவற்றோடு சொர்க்கம்கூட இங்கே முயலும் மனிதனுக்கு எளிதில் கிடைக்கும். ஆனால் வாராணசியில் பட்டாம்பூச்சி விடுதலைபோல் எளிதாகக் கிடைக்கும் மோட்சம் பிற இடங்களில் அத்தனை எளிதல்ல. படைப்பாளர் வைகுண்டம் முதலான உயர்ந்த உலகங்களையும் காசியையும் தராசில் வைத்து எடை பார்த்தார்; அவை லேசாக மேலே எழுந்தன, இக்காசி மட்டும் தன் கனத்தால் அசையாமல் நின்றது—இந்நகரமே தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களின் முழு தலம்.

Verse 90

काशी पुरीमधिवसन्द्रिनरोनरोपिह्मारोप्यमाणैहमान्यहवैकरुद्रः । नानोपसर्गजनिसर्गजदुःखभारैःकर्मापनुद्यसविशेत्परमेशधाम्नि

காசி நகரில் வாழும் எந்த ஆண்-பெண்ணும்—பலவித இடர்களாலும் உலகநிலையால் உண்டாகும் துயரச் சுமைகளாலும் நெஞ்சம் நொந்திருந்தாலும்—தன் கர்மங்களை அகற்றி, அனைவராலும் வணங்கப்படும் ஒரே ருத்ரனாகிய பரமேஸ்வரனின் பரம தாமத்தில் புகுகின்றான்.

Verse 91

स्थिरापायं कायं जननमरणक्लेशनिलयं विहायास्यां काश्यामहहपरिगृह्णीत न कुतः । वपुस्तेजोरूपं स्थिरतरपरानंदसदनं विमूढोऽसौ जंतुः स्फुटितमिवकांम्यं विनिमयन्

இந்த உடல் நிலையானதல்ல, அழிவதற்குரியது—பிறப்பு-இறப்பு துன்பங்களின் குடிலே; அப்படியிருக்க மனிதன், அய்யோ, இதை விட்டுவிட்டு இந்தக் காசியில் அடைக்கலம் ஏன் பெறவில்லை? இங்கே உயிர் தெய்வீக ஒளியால் ஆன வடிவை அடைகிறது; அது மேலும் நிலையான பரமானந்தத்தின் இல்லம். ஆனால் மயக்கமுற்றவன், குறையற்ற ரத்தினத்தை மாற்றி வெறும் ஆசைக்குரிய துச்சத்தை வாங்குவது போல, அந்த அமூல்ய நன்மையை இழக்கிறான்.

Verse 92

अहो लोकः शोकं किमिह सहते हंतहतधीर्विपद्भारैः सारैर्नियतनिधनैर्ध्वसित धनैः । क्षितौ सत्यां काश्यां कथयति शिवो यत्र निधने श्रुतौ किंचिद्भूयः प्रविशति न येनोदरदरीम्

அய்யோ! உலகம் ஏன் இங்கே துயரத்தைத் தாங்குகிறது—அறிவு மடங்கியதுபோல்—இடர்களின் சுமையாலும், அழிவே ‘சாரம்’ எனும், நிச்சயம் அழியும், விரைவில் சிதையும் செல்வங்களாலும் நொறுங்கி. பூமியில் உண்மையான காசி இருக்கையில், அங்கே மரண நேரத்தில் சிவன் தானே காதில் உபதேசம் கூறுகிறான்; அதை கேட்டவன் மீண்டும் கருப்பையின் பிளவிற்குள் (யோனி) புகுவதில்லை—அப்படியிருக்க இந்த வீண் துயரம் ஏன்?

Verse 93

काशिवासिनिजने वनेचरेद्वित्रिभुज्यपि समीरभोजने । स्वैरचारिणि जितेंद्रियेप्यहो काशिवासिनि जने विशिष्टता

காசியில் வாழ்பவன் வனவாசியைப் போல இருந்து—ஒரு நாள் ஒருமுறை, இருமுறை, மும்முறை மட்டும் உண்டு, அல்லது காற்றையே உணவென வாழ்பவன் போல இருந்தாலும்; சுதந்திரமாகச் சென்று, இந்திரியங்களை வென்றவனாக இருந்தாலும்—அய்யோ! காசிவாசிகளுக்கே உரிய ஒரு தனித்த சிறப்பு மகிமை உள்ளது.

Verse 94

नास्तीह दुष्कृतकृतां सुकृतात्मनां वा काचिद्विशेषगतिरंतकृतां हि काश्याम् । बीजानि कर्मजनितानि यदूषरायां नांकूरंयति हरदृग्ज्वलितानितेषाम्

காசியில் பாவம் செய்தவர்களுக்கும் புண்ணிய இயல்புடையவர்களுக்கும் தனித்தனி மறுமைநிலை இல்லை; ஏனெனில் காசியில் மரணத்தையே முடிவுறச் செய்யும் ஹரன் அனைவருக்கும் ஒரே பரமகதியை அருள்கிறான். கர்மத்தில் பிறந்த விதைகள் ஹரனின் தீப்பொறி பார்வையால் சுடப்பட்டால், உவர்நிலத்தில் வீசப்பட்ட விதைகள் போல முளைக்காது.

Verse 95

शशका मशका बकाः शुकाः कलविंकाश्च वृकाः सजंबुकाः । तुरगोरग वानरानरा गिरिजे काशिमृताः परामृतम्

கிரிஜையே! அவை முயல்களாக இருந்தாலும் கொசுக்களாக இருந்தாலும், கொக்குகளாக இருந்தாலும் கிளிகளாக இருந்தாலும், கலவிங்கப் பறவைகளாக இருந்தாலும், ஓநாய்களும் நரிகளும் ஆக இருந்தாலும்; குதிரைகள், பாம்புகள், குரங்குகள் அல்லது மனிதர்கள்—யார் காசியில் மரணமடைகிறார்களோ அவர்கள் அமரத்துவத்தின் பரம அமிர்தமான மோக்ஷத்தை அடைகிறார்கள்.

Verse 96

अरुद्ररुद्राक्षफणींद्रभूषणास्त्रिपुंड्रचंद्रार्धधराधरागताः । निरंतरं काशिनिवासिनोजना गिरींद्रजे पारिषदा मता मम

மலைவேந்தன் மகளே! இடையறாது காசியில் வாழ்பவர்கள்—ருத்ராட்சமும் நாகராஜ ஆபரணங்களும் அணிந்து, திரிபுண்ட்ரம் தரித்து, அரைச்சந்திரத்தைத் தாங்கியவர்கள்—என் கருத்தில் சிவனுடைய பார்ஷதர்களாகவே கருதப்படுவர்.

Verse 97

यावंत एव निवसंति च जंतवोऽत्र काश्यां जलस्थलचरा झषजंबुकाद्याः । तावंत एव मदनुग्रह रुद्रदेहा देहावसानमधिगम्य मयि प्रविष्टाः

காசியில் வாழும் உயிர்கள் எத்தனை—நீரில் நடப்பவையாயினும் நிலத்தில் நடப்பவையாயினும், மீன்கள், நரிகள் முதலியவையாயினும்—அத்தனை உயிர்களும் என் அருளால் ருத்ரதேஹம் பெற்று, உடல் முடிவடைந்தபின் என்னுள் புகுகின்றன.

Verse 98

ये तु वर्षेषवोरुद्रा दिवि देवि प्रकीर्तिताः । वातेषवोंऽतरिक्षे ये ये भुव्यन्नेषवः प्रिये

தேவி! விண்ணில் மழைகளுக்கு அதிஷ்டாதர்களெனப் புகழப்படும் ருத்ரர்கள், ஆகாயமண்டலத்தில் காற்றுகளுக்கு அதிஷ்டாதர்கள், பூமியில் அன்னத் தானியங்களில் அதிஷ்டிதர்கள்—அன்பே—அவர்கள் அனைவரும் அந்த ஒரே தெய்வத்தின் விபூதிகளே.

Verse 99

रुद्रा दश दश प्राच्यवाची प्रत्यगुदक्स्थिताः । ऊर्ध्वदिक्स्थाश्च ये रुद्राः पठ्यंते वेदवादिभिः

ருத்ரர்கள் பத்து பத்தாகக் குழுக்களாகச் சொல்லப்படுகின்றனர்—கிழக்குத் திசையுடன் தொடர்புடையோர், மேற்கும் வடக்கும் நிலைபெற்றோர், மேலும் மேல்திசையில் உறையும்ோர்; இத்தகைய ருத்ரர்களை வேதவாதிகள் ஓதுகின்றனர்।

Verse 100

असंख्याताः सहस्राणि ये रुद्रा अधिभूतले । तत्सर्वेभ्योऽधिका काश्यां जंतवो रुद्ररूपिणः

பூமியில் ருத்ரர்களின் எண்ணற்ற ஆயிரங்கள் உள்ளன; ஆயினும் காசியில் ருத்ரரூபமாய் உள்ள உயிர்கள் அவை அனைத்தையும் விடவும் மேலானவர்கள்।

Verse 110

दैनंदिनेऽथ प्रलये त्रिशूलकोटौ समुत्क्षिप्य पुरीं हरः स्वाम् । बिभर्ति संवर्त महास्थिभूषणस्ततो हि काशी कलिकालवर्जिता

தினந்தோறும் நிகழும் பிரளயத்திலும் மகாபிரளயத்திலும், ஹரன் தன் திரிசூலத்தின் முனையில் தன் நகரத்தை உயர்த்தித் தாங்குகின்றான்—அவன் மகாபலன் சம்வர்த்தன், பெரும் எலும்பு ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன். ஆகவே காசி கலியுகத் துன்பத்திலிருந்து விலகியது।

Verse 114

अतः परं कलशज किं शुश्रूषसि तद्वद । काशीकथा कथ्यमाना ममापि परितोषकृत्

இனி, ஓ கலசஜ (அகஸ்த்யா), நீ மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்? அதைச் சொல். காசிக் கதையைச் சொல்லுதல் எனக்கும் பேரானந்தம் தருகிறது।

Verse 158

असिसंभेद योगेन काशीसंस्थोऽमृतो भवेत् । देहत्यागोऽत्र वै दानं देहत्यागोत्र वै तपः

அசிசம்பேத யோகத்தால் காசியில் தங்குபவன் அமரத்துவம் அடைவான். இங்கே உடல் துறப்பதே தானம்; இங்கே உடல் துறப்பதே தவம்.

Verse 865

क्षुत्क्षामः शुष्ककंठोष्ठो हाहेति परिदेवयन् । पुनः काशीपुरीं प्राप्तः परिम्लानमुखो वणिक्

பசியால் சோர்ந்து, தொண்டையும் உதடுகளும் உலர்ந்து, ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று புலம்பியவாறு அந்த வணிகன் மீண்டும் காசிப்புரியை அடைந்தான்; அவன் முகம் முற்றிலும் வாடியிருந்தது।