Adhyaya 43

Verse 1

अगस्तिरुवाच । दिवोदासं नरपतिं कथं देवस्त्रिलोचनः । काशीं संत्याजयामास कथमागाच्च मंदरात् । एतदाख्यानमाख्याहि श्रोतॄणां प्रमुदे भगोः

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ பகவனே! திவோதாச மன்னன் காரணமாக மும்முகக் கண்களையுடைய தேவன் காசியை எவ்வாறு விட்டு நீங்கினார்? மேலும் மந்தரத்திலிருந்து எவ்வாறு மீண்டும் வந்தார்? கேட்போரின் மகிழ்ச்சிக்காக இப்புனித வரலாற்றை உரையாடுவீராக, ஓ வணக்கத்திற்குரியவரே।

Verse 2

स्कंद उवाच । मंदरं गतवान्देवो ब्रह्मणो वाक्य गौरवात् । तपसा तस्य संतुष्टो मंदरस्यैव भूभृतः

ஸ்கந்தர் கூறினார்—பிரம்மாவின் வாக்கின் மரியாதையால் தேவன் மந்தரத்திற்குச் சென்றார். அவருடைய தவத்தால் மந்தர மலைதானும் மகிழ்ந்து திருப்தியடைந்தது।

Verse 3

गते विश्वेश्वरे देवे मंदरं गिरिसुंदरम् । गिरिशेन समं जग्मुरपि सर्वे दिवौकसः

விச்வேஸ்வரராகிய தேவன் மலைகளில் அழகிய மந்தரத்திற்குச் சென்றபோது, கிரீசனுடன் எல்லா தேவர்களும் கூடச் சென்றனர்।

Verse 4

क्षेत्राणि वैष्णवानीह त्यक्त्वा विष्णुरपि क्षितेः । प्रयातो मंदरं यत्र देवदेव उमाधवः

பூமியிலுள்ள தன் வைஷ்ணவத் திருத்தலங்களை விட்டு, விஷ்ணுவும் மந்தரத்திற்குப் புறப்பட்டார்; அங்கு தேவர்களின் தேவனாகிய உமாதவனாக (உமையுடன் சிவன்) விளங்கினார்।

Verse 5

स्थानानि गाणपत्यानि गणेशोपि ततो व्रजत् । हित्वाहमपि विप्रेंद्र गतवान्मंदरं प्रति

அப்போது கணேசனும் கானபத்யத் தலங்களைத் துறந்து அங்கிருந்து புறப்பட்டான். ஓ விப்ரேந்திரா, நானும் அவற்றை விட்டுவிட்டு மந்தர மலை நோக்கிச் சென்றேன்.

Verse 6

सूरः सौराणि संत्यज्य गतश्चायतनादरम् । स्वंस्वं स्थानं क्षितौ त्यक्त्वा ययुरन्येपि निर्जराः

சூரியனும் சௌர ஆலயங்களையும் அவற்றின் போற்றத்தக்க வாசஸ்தலங்களையும் துறந்து சென்றான். மற்ற அமரர்களும் பூமியில் தத்தம் இடங்களை விட்டுவிட்டு சென்றனர்.

Verse 7

गतेषु देवसंघेषु पृथिव्याः पृथिवीपतिः । चकार राज्यं निर्द्वंद्वं दिवोदासः प्रतापवान्

தேவர்களின் கூட்டங்கள் புறப்பட்டபின், பூமியின் அரசனான வீரமிகு திவோதாசன் எந்தப் போட்டியும் கலக்கமும் இன்றி அரசாண்டான்.

Verse 8

विधाय राजधानीं स वाराणस्यां सुनिश्चलाम् । एधां चक्रे महाबुद्धिः प्रजाधर्मेण पालयन्

அவன் வாராணசியில் அசையாத தலைநகரை நிறுவினான். மகாபுத்தியுடைய அந்த அரசன் தர்மப்படி மக்களை காத்து நகரை செழிக்கச் செய்தான்.

Verse 9

सूर्यवत्स प्रतपिता दुर्हृदां हृदि नेत्रयोः । सोमवत्सुहृदामासीन्मानसेषु स्वकेष्वऽपि

அவன் சூரியனைப் போல தீய மனத்தாரின் இதயத்தையும் கண்களையும் சுட்டான்; சந்திரனைப் போல நண்பர்களும் தன் நல்வாழ்த்தாளர்களும் உள்ள மனங்களில் குளிர்ச்சியாய் தங்கினான்.

Verse 10

अखंडमाखंडलवत्कोदंडकलयन्रणे । पलायमानैरालोकिशत्रुसैन्यबलाहकैः

அகண்டமாய் இந்திரனொத்த அஜேயனாய் அவன் போர்க்களத்தில் கோதண்டத்தைச் சுழற்றினான்; ஓடிப்போகும் பகைச் சேனையின் மேகக் கூட்டங்கள் சிதறிக் காணப்பட்டன।

Verse 11

स धर्मराजवज्जातो धर्माधर्मविवेचकः । अदंड्यान्मण्डयन्राजा दंड्यांश्च परिदंडयन्

அவன் தர்மராஜனைப் போலப் பிறந்து தர்மாதர்மத்தைத் தீர்மானிப்பவன் ஆனான்; தண்டனைக்குரியதல்லாதவர்களைப் போற்றி, தண்டிக்கத்தக்கவர்களை உறுதியாகத் தண்டித்தான்।

Verse 12

धनंजय इवाधाक्षीत्परारण्यान्यनेकशः । पाशीव पाशयांचक्रे वैरिचक्रं विदूरगः

தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) போல அவன் பல பகை அరణ்யங்களை அடக்கினான்; பாசம் ஏந்துபவன் போலத் தூரத்திலிருந்தே பகைவர்களின் வட்டத்தைப் பிணைத்தான்।

Verse 13

सोभूत्पुण्यजनाधीशो रिपुराक्षसवर्धनः । जगत्प्राणसमानश्च जगत्प्राणनतत्परः

அவன் புண்ணியர்களின் தலைவனானான், பகை ராட்சசர்களின் அழிவை வளர்ப்பவன் ஆனான்; உலகின் உயிர்மூச்சைப் போல இருந்து, உலகுயிர் காக்கத் தன்னை அர்ப்பணித்தான்।

Verse 14

राजराजः स एवाभूत्सर्वेषां धनदः सताम् । स एव रुद्रमूर्तिश्च प्रेक्षिष्ट रिपुभी रणे

அவனே அரசர்களின் அரசனானான், எல்லா சத்புருஷருக்கும் செல்வம் அளிப்பவன்; போரில் அவன் ருத்ரமூர்த்தியாகத் தோன்றி பகைவர்க்கு அச்சமூட்டினான்।

Verse 15

विश्वेषां स हि देवानां तपसा रूपधृग्यतः । विश्वेदेवास्ततस्तं तु स्तुवंति च भजंति च

அவன் எல்லாத் தேவர்களிலும் தவவலிமையால் தெய்வீக ரூபஒளியை அடைந்தவன். ஆகையால் விஶ்வேதேவர்கள் அவனைப் புகழ்ந்து இடையறாது வழிபட்டு சேவிக்கின்றனர்॥

Verse 16

असाध्यः स हि साध्यानां वसुभ्यो वसुनाधिकः । ग्रहाणां विग्रहधरो दस्रतोऽजस्ररूपभाक्

அவன் சாத்யர்களுக்கும் எட்டாதவன்; வசுக்களையும் விட மேன்மையானவன். கிரக சக்திகளிடையே அவன் உடல் தாங்கி கட்டுப்பாட்டு வலிமை உடையவன்; எப்போதும் உதவியாய், இடையறா ரூபங்களை உடையவன்॥

Verse 17

मरुद्गणानगणयंस्तुषितांस्तोषयन्गुणैः । सर्वविद्याधरो यस्तु सर्वविद्याधरेष्वपि

அவன் மருத்கணங்களை எண்ணி ஆள்கிறான்; தன் குணங்களால் துஷிதர்களை மகிழ்விக்கிறான். அவன் எல்லா வித்யைகளின் தாரகன்—வித்யாதரர்களிடையிலும் தலைசிறந்தவன்॥

Verse 18

अगर्वानेव गंधर्वान्यश्चक्रे निजगीतिभिः । ररक्षुर्यक्षरक्षांसि तद्दुर्गं स्वर्गसोदरम्

அவன் தன் பாடல்களால் கந்தர்வர்களின் அகந்தையையும் தாழ்த்தினான். மேலும் யக்ஷரும் ராக்ஷசரும் அந்தக் கோட்டையை காத்தனர்—அது சொர்க்கத்தின் உடன்பிறந்ததுபோல்॥

Verse 19

नागानागांसि चक्रुश्च तस्य नागबलीयसः । दनुजामनुजाकारं कृत्वा तं च सिषेविरे

நாகவலிமையையும் மீறிய அவன் ஆற்றலின் முன் நாகங்களும் ‘அநாக’ போல அடங்கின. மேலும் தானவர்கள் மனித வடிவம் கொண்டு அவனுக்கு பணிவிடை செய்தனர்॥

Verse 20

जाता गुह्यचरा यस्य गुह्यकाः परितो नृषु । संसेविष्यामहे राजन्नसुरास्त्वां स्ववैभवैः

யாருக்காக குஹ்யகர்கள் மனிதர்களிடையே மறைச் சுற்றுலாவர்கள்போல் உலாவுகின்றார்களோ; அரசே, நாங்களும் அசுரர்கள் எங்கள் சொந்த வைபவமும் சக்தியுமுடன் உம்மைச் சேவிப்போம்।

Verse 21

वयं यतस्त्वद्विषये सुरावासोऽपि दुर्लभः । अशिक्षयत्क्षितिपतेरिह यस्य तुरंगमान् । आशुगश्चाशुगामित्वं पावमाने पथिस्थितः

ஏனெனில் உமது நாட்டில் எங்களுக்குத் தேவருலக வாசம்கூட அரிது. இங்கே அவர் அரசனின் குதிரைகளைப் பயிற்றுவித்தார்; பாவமானன் (காற்று) பாதையில் நிலைத்து, தாமே வேகமடைந்து வேகத்தை அருளுபவராகவும் ஆனார்।

Verse 22

अगजान्यस्य तु गजान्नगवर्ष्मसुवर्ष्मणः । अजस्र दानिनो दृष्ट्वा भवन्नन्येपि दानिनः

மலைப்போன்ற உடலும் ஒளிமிகு உடலும் கொண்ட அந்த ஆண்டவரிடமிருந்து யானைகள் பிறந்தன. அவரது இடையறாத தானத்தைக் கண்டு மற்றவர்களும் தானிகளாகின்றனர்।

Verse 23

सदोजिरे च बोद्धारो योद्धारश्चरणाजिरे । न यस्य शास्त्रैर्विजिता न शस्त्रैः केनचित्क्वचित्

அவரது முற்றத்தில் எப்போதும் அறிவுள்ள ஆலோசகர்களும் வீரப் போராளிகளும் உள்ளனர். அவருடைய மக்கள் எவராலும் எங்கும், நூலறிவாலும் (நீதியாலும்) ஆயுதத்தாலும் தோற்கடிக்கப்படார்।

Verse 24

न नेत्रविषये जाता विषये यस्यभूभृतः । सदा नष्टपदा द्वेष्यास्तदाऽनष्टपदाः प्रजाः

அந்த அரசனின் நாட்டில் கண் பார்வை எட்டும் எல்லைக்குள்ளும் பகைமையுடையோர் தோன்றுவதில்லை. வெறுப்புடையோர் எப்போதும் ஆதாரமற்றவர்களாகின்றனர்; ஆகவே குடிமக்கள் பாதுகாப்புடன், தம் உரிய இடத்தை இழக்காமல் இருப்பர்।

Verse 25

कलावानेक एवास्ति त्रिदिवेपि दिवौकसाम् । तस्य क्षोणिभृतः क्षोण्यां जनाः सर्वे कलालयाः

மூவுலகச் சொர்க்கத்திலும் தேவரிடையே உண்மையில் கலைநிறைவு உடையவன் ஒருவனே; ஆனால் இப்பூமியில் அந்த நிலபாரத்தைத் தாங்கும் அரசன் ஆட்சியில் எல்லா மக்களும் சாதனைக் கலைகளின் ஆலயமாவர்.

Verse 26

एक एव हि कामोस्ति स्वर्गे सोप्यंगवर्जितः । सांगोपांगाश्च सर्वेषां सर्वे कामा हि तद्भुवि

சொர்க்கத்தில் உண்மையில் இன்பம் ஒரே வகை; அதுவும் அங்கமற்ற குறைவு உடையது. ஆனால் அந்த நாட்டில் அனைவருக்கும் எல்லா விரும்பிய இன்பங்களும் அங்க-உபாங்கங்களுடன் நிறைவாகக் கிடைக்கும்.

Verse 27

तस्योपवर्तनेप्येको न श्रुतो गोत्रभित्क्वचित् । स्वर्गे स्वर्गसदामीशो गोत्रभित्परिकीर्तितः

அவனுடைய ஆட்சிப்பரப்பில் எங்கும் ஒரு ‘கோத்திரபித்’ (குல ஒழுங்கைச் சிதைப்பவன்) கூட கேட்கப்படுவதில்லை; ஆனால் சொர்க்கத்தில் சொர்க்கசபையின் தலைவன் ‘கோத்திரபித்’ எனப் புகழப்படுகிறான்.

Verse 28

क्षयी च तस्य विषये कोप्याकर्णि न केनचित् । त्रिविष्टपे क्षपानाथः पक्षेपक्षे क्षयीष्यते

அவனுடைய நாட்டில் ‘க்ஷயம்’ (குறைதல்) என்ற செய்தி யாரும் எப்போதும் கேள்விப்பட்டதில்லை; ஆனால் திரிவிஷ்டபச் சொர்க்கத்தில் இரவின் நாதன் சந்திரன் பக்கம்பக்கம் தேய்ந்து கொண்டே இருக்கிறான்.

Verse 29

नाके नवग्रहाः संति देशास्तस्याऽनवग्रहाः

சொர்க்கத்தில் நவகிரகங்கள் உள்ளன; ஆனால் அவனுடைய நாட்டுப் பகுதிகள் நவகிரகத் துன்பமும் தடையும் அற்றவையாக உள்ளன.

Verse 30

हिरण्यगर्भः स्वर्लोकेप्येक एव प्रकाशते । हिरण्यगर्भाः सर्वेषां तत्पौराणामिहालयाः

சுவர்லோகத்தில் ஹிரண்யகர்பன் (பிரம்மா) ஒருவனே ஒளிர்கிறான்; ஆனால் இங்கு அந்த நகரவாசிகளின் இல்லமெல்லாம் ‘ஹிரண்யகர்ப’ம் போலச் செல்வமும் ஒளியும் எங்கும் நிறைந்துள்ளன।

Verse 31

सप्ताश्व एकः स्वर्लोके नितरां भासतेंऽशुमान् । सदंशुकाः प्रतिदिनं बह्वश्वास्तत्पुरौकसः

சுவர்கத்தில் ‘ஏழு குதிரையுடைய’ ஒளிமிகு சூரியன் ஒருவனே மிகுந்து பிரகாசிக்கிறான்; ஆனால் அந்த நகரின் குடிகள் தினந்தோறும் ஒளிரும் ஆடைகள் அணிந்து, பல குதிரைகளையும் உடையவர்களாக உள்ளனர்।

Verse 32

सदप्सरा यथास्वर्भूस्तत्पुर्यपिसदप्सराः । एकैव पद्मा वैकुंठे तस्य पद्माकराः शतम्

சுவர்கத்தில் எப்போதும் அப்சரஸ்கள் இருப்பதுபோல், அந்த நகரிலும் எப்போதும் அப்சரஸ்கள் உள்ளனர்; வைகுண்டத்தில் பத்மா ஒருத்தியே, ஆனால் அவனுக்கோ நூறு பத்மாகரங்கள்—தாமரை ஏரிகள்—உள்ளன।

Verse 33

अनीतयश्च तद्ग्रामानाराजपुरुषाः क्वचित् । गृहेगृहेत्र धनदा नाक एकोऽलकापतिः

அந்த கிராமங்களில் அநீதி இல்லை; எங்கும் துன்புறுத்தும் அரச அதிகாரிகளும் காணப்படுவதில்லை; இங்கு வீட்டுவீடாகத் தனம் பெருகுகிறது, ஆனால் சுவர்கத்தில் அலகாபதி குபேரன் ஒருவனே ‘தனதா’ எனப் போற்றப்படுகிறான்।

Verse 34

दिवोदासस्य तस्यैवं काश्यां राज्यं प्रशासतः । गतं वर्षं दिनप्रायं शरदामयुताष्टकम्

இவ்வாறு திவோதாசன் காசியில் அரசாட்சியை நடத்திக் கொண்டிருக்க, காலம் ஒரு நாளைப் போலவே விரைந்து சென்றது; சரத்காலங்களின் எட்டு அயுதம்—அதாவது எண்பதாயிரம் ஆண்டுகள்—கடந்து விட்டன।

Verse 35

गीर्वाणा विप्रतीकारमथ तस्य चिकीर्षवः । गुरुणा मंत्रयांचक्रुर्धर्मवर्त्मानुयायिनः

அப்போது தேவர்கள், அவனுக்கு எதிராகப் பிரதிகாரம் செய்ய விரும்பி, தர்மமார்க்கத்தைப் பின்பற்றுவோராகத் தம் குருவுடன் ஆலோசனை செய்தனர்।

Verse 36

भवादृशामिव मुने प्रायशो धर्मचारिणाम् । विबुधा विदधत्येव महतीरापदांततीः

முனிவரே! தர்மத்தை வாழ்வாகக் கொண்டவர்களுக்கு—உம்மைப் போன்றோருக்கு குறிப்பாக—தேவர்களே பல பெரிய துன்பங்களின் தொடரை அடிக்கடி ஏற்படுத்துகின்றனர்।

Verse 37

यद्यप्यसौ धराधीशो व्याधिनोद्दुर्धराध्वरैः । तानध्वरभुजोऽत्यंतं तथापि सुहृदो न ते

அந்த பூமியாண்டவன் கடினமான யாகங்களால் உண்டான கொடிய நோய்களால் தாக்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்த ‘யாகபோஜிகள்’ அவனுடைய உண்மையான நல்வாழ்த்தாளர்கள் அல்லர்।

Verse 38

स्वभाव एव द्युसदां परोत्कर्षासहिष्णुता । बलि बाण दधीच्याद्यैरपराद्धं किमत्र तैः

மற்றவரின் மேன்மையைத் தாங்க இயலாமை விண்ணுலக வாசிகளின் இயல்பே; ஆகவே பலி, பாணன், ததீசி முதலியோரிடம் அவர்கள் குற்றம் செய்ததில் என்ன வியப்பு?

Verse 39

अंतराया भवंत्येव धर्मस्यापि पदेपदे । तथापि न निजो धर्मो धर्मधीभिर्विमुच्यते

தர்மத்தை நாடும் வழியிலும் அடியடியாகத் தடைகள் எழுகின்றன; ஆயினும் தர்மஞானிகள் தம் தர்மத்தை விட்டு விலகார்।

Verse 40

अधर्मिणः समेधंते धनधान्यसमृद्धिभिः । अधर्मादेव च परं समूलं यांत्यधोगतिम्

அதர்மிகள் சிலவேளை செல்வமும் தானியச் செழிப்பும் கொண்டு வளர்வதுபோல் தோன்றுவர்; ஆனால் அதர்மத்தின் பயனாலேயே அவர்கள் இறுதியில் வேர் உடன் கீழ்நிலைக்குச் சரிவர்.

Verse 41

प्रजाः पालयतस्तस्य पुत्रानिव निजौरसान् । रिपुंजयस्य नाल्पोपि बभूवाधर्मसंग्रहः

அவன் குடிகளைத் தன் உண்மைப் பிறந்த மகன்களைப் போலக் காத்தான்; ரிபுஞ்ஜயனில் அதர்மத்தின் சிறிதளவும் சேர்க்கை ஏற்படவில்லை.

Verse 42

षाड्गुण्यवेदिनस्तस्य त्रिशक्त्यूर्जितचेतसः । चतुरोपायवित्तस्य न रंध्रं विविदुः सुराः

அவன் ஷாட்குண்ய அரசநீதியை அறிந்தவன்; திரிசக்தியால் வலிமைபெற்ற மனத்தவன்; சதுருபாயங்களில் தேர்ந்தவன்—அவனில் தேவர்களும் எந்தப் பிளவையும் (பலவீனமும்) காணவில்லை.

Verse 43

बुद्धिमंतोपि विबुधा विप्रतीकर्तुमुद्यताः । मनागपि न संशेकुरपकर्तुं तदीशितुः

அறிவுடைய தேவர்களும் எதிர்க்கத் தயாரானார்கள்; ஆனால் அந்த அரசனின் ஆட்சிக்கு தீங்கு செய்யச் சிறிதளவும் துணியவில்லை.

Verse 44

एकपत्नीव्रताः सर्वे पुमांसस्तस्य मंडले । नारीषु काचिन्नैवासीदपतिव्रतधर्मिणी

அவன் நாட்டில் ஆண்கள் அனைவரும் ஒரே மனைவி விரதத்தைப் பேணினர்; பெண்களில் ஒருத்தியும் கணவனுக்குத் துரோகம் செய்யும் நடத்தையுடையவளாக இல்லை.

Verse 45

अनधीतो न विप्रोभूदशूरोनैव बाहुजः । वैश्योनभिज्ञो नैवासीदर्थोपार्जनकर्मसु

அந்த நாட்டில் எந்தப் பிராமணனும் கல்வியறிவின்றி இல்லை; எந்தக் க்ஷத்திரியனும் வீரமின்றி இல்லை; எந்த வைசியனும் செல்வம் ஈட்டலும் காக்கலும் ஆகிய கடமைகளில் அறியாமையுடன் இல்லை—ஒவ்வொருவரும் தம் தம் தர்மத்தில் உறுதியாக இருந்தனர்।

Verse 46

अनन्यवृत्तयः शूद्रा द्विजशुश्रूषणं प्रति । तस्य राष्ट्रे समभवन्दिवोदासस्य भूपतेः

மன்னன் திவோதாசனின் நாட்டில் சூத்ரர்கள் ஒரே வாழ்வொழுக்கத்தில் நிலைத்திருந்தனர்—இருமுறை பிறந்தோரின் சேவைக்கே அர்ப்பணித்து—தமக்குரிய கடமையில் ஒழுங்குடன் இருந்தனர்।

Verse 47

अविप्लुत ब्रह्मचर्यास्तद्राष्ट्रे ब्रह्मचारिणः । नित्यं गुरुकुलाधीना वेदग्रहणतत्पराः

அந்த நாட்டில் பிரம்மச்சாரிகள் தங்கள் பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கத்தை முறியாமல் காத்தனர்; எப்போதும் குருகுலத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து வேதத்தைப் பெறவும் மனதில் நிலைநிறுத்தவும் ஆர்வமுடன் இருந்தனர்।

Verse 48

आतिथ्यधर्मप्रवणा धर्मशास्त्रविचक्षणाः । नित्यसाधुसमाचारा गृहस्थास्तस्य सर्वतः

அவன் நாட்டில் எங்கும் இல்லறத்தார் விருந்தோம்பல் தர்மத்தில் ஈடுபட்டு, தர்மசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்து, எப்போதும் சாது-ஆசாரத்தைப் பின்பற்றினர்।

Verse 49

तृतीयाश्रमिणो यस्मिन्वनवृत्तिकृतादराः । निःस्पृहा ग्रामवार्तासु वेदवर्त्मानुसारिणः

அங்கு மூன்றாம் ஆசிரமத்தார் (வானபிரஸ்தர்கள்) வனவாழ்வை மதித்து, ஊர்ச் செய்திகள் மற்றும் காரியங்களில் ஆசையின்றி இருந்து, வேதம் வகுத்த வழியைப் பின்பற்றினர்।

Verse 50

सर्वसंगविनिर्मुक्ता निर्मुक्ता निष्परिग्रहाः । वाङ्मनःकर्मदंडाढ्या यतयो यत्र निःस्पृहाः

அங்கே யதிகள் எல்லாப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டோர், சொத்தற்றோர், முழு வைராக்யத்தினர்; வாக்கு-மனம்-செயல் ஆகியவற்றின் தண்டநியமத்திலேயே செல்வமுடையோர், முற்றிலும் நிஸ்ப்ருஹர்.

Verse 51

अन्येनुलोमजन्मानः प्रतिलो मभवा अपि । स्वपारंपर्यतो दृष्टं मनाग्वर्त्म न तत्यजुः

மற்றோர்—அனுலோமப் பிறப்பினராயினும், பிரதிலோமப் பிறப்பினராயினும்—தம் பரம்பரையில் கண்ட வழியைச் சிறிதும் கைவிடவில்லை; மரபுச் சடங்கான நல்வழக்கத்தை உறுதியாகப் பேணினர்.

Verse 52

अनपत्या न तद्राष्ट्रे धनहीनोपि कोपि न । अवृद्धसेवी नो कश्चिदकांडमृतिभाक्च न

அந்த நாட்டில் எவரும் சந்தானமற்றோர் அல்லர்; எவரும்—ஏழையாயினும்—வாழ்வாதாரமின்றி இல்லை; தகாதவற்றைச் சேவிப்பவர் எவரும் இல்லை; அకాల மரணம் எவருக்கும் இல்லை.

Verse 53

न चाटा नैव वाचाटा वंचका नो न हिंसकाः । न पाषंडा न वै भंडा न रंडा न च शौंडिकाः

அங்கே புகழ்ச்சியாளரும் இல்லை, வாய்ச்சவடாலரும் இல்லை; ஏமாற்றுவோரும் இல்லை, வன்முறையாளரும் இல்லை; பாஷண்டரும் இல்லை, கூத்தாடியும் இல்லை, கைவிடப்பட்ட பெண்களும் இல்லை, குடிவெறியரும் இல்லை.

Verse 54

श्रुतिघोषो हि सर्वत्र शास्त्रवादः पदेपदे । सर्वत्र सुभगालापा मुदामंगलगीतयः

எங்கும் ஸ்ருதியின் ஒலி முழங்கியது; அடியெடுப்பதெல்லாம் சாஸ்திரச் சர்ச்சை நடந்தது; எல்லா இடங்களிலும் இனிய சத்சங்க உரையாடலும், மகிழ்வூட்டும் மங்களப் பாடல்களும் ஒலித்தன.

Verse 55

वीणावेणुप्रवादाश्च मृदंगा मधुरस्वनाः । सोमपानं विनान्यत्र पानगोष्ठी न कर्णगा

அங்கே வீணை, வேணு ஆகியவற்றின் இனிய நாதமும், மிருதங்கத்தின் மெல்லிசைச் சுரமும் ஒலிக்கின்றன; ஆனால் சோமபானம் இல்லாமல் எங்கும் பானகோஷ்டியின் ஆரவாரம் காதில் விழாது.

Verse 56

मांसाशिनः पुरोडाशे नैवान्यत्र कदाचन । न दुरोदरिणो यत्र नाधमर्णा न तस्कराः

மாம்சம் உண்ணுவோர் புரோடாச யாகத்தின் சூழலில் மட்டுமே காணப்படுவர்; வேறு எப்போதும் இல்லை. அந்நாட்டில் சூதாடிகள் இல்லை, இழிந்த கடனாளிகள் இல்லை, திருடர்களும் இல்லை.

Verse 57

पुत्रस्य पित्रोः पदयोः पूजनं देवपूजनम् । उपवासो व्रतं तीर्थं देवताराधनं परम्

மகனுக்குப் பெற்றோரின் பாதங்களைப் பூஜிப்பதே தேவபூஜை. நோன்பே அவனது விரதம்; அதுவே அவனது தீர்த்தம்; அதுவே பரம தெய்வாராதனை.

Verse 58

नारीणां भर्तृपद् योरर्चनं तद्वचःश्रुतिः । समर्चयंति सततमनुजा निजमग्रजम्

பெண்களுக்கு கணவனின் பாதங்களைப் பூஜிப்பதும், அவன் சொற்களைப் பக்தியுடன் கேட்பதும் (தர்மம்) எனக் கூறப்படுகிறது. அதுபோல இளையோர் எப்போதும் தம் மூத்த சகோதரனை வணங்கி மதிக்கின்றனர்.

Verse 59

सपर्ययंति मुदिता भृत्याः स्वामिपदांबुजम् । हीनवर्णैरग्रवर्णो वर्ण्यते गुणगौरवैः

பணியாளர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தம் தலைவனின் திருவடித் தாமரைகளைச் சேவிக்கின்றனர். தாழ்ந்த நிலையினரும், அவனுடைய குணங்களின் பெருமையால் உயர்ந்தவரை புகழ்கின்றனர்.

Verse 60

वरिवस्यंति भूयोपि त्रिकालं काशिदेवताः । सर्वत्र सर्वे विद्वांसः समर्च्यंते मनोरथैः

மீண்டும் மீண்டும், நாள்தோறும் மூன்று காலங்களிலும் காசியின் தேவதைகள் பக்தியுடன் ஆராதிக்கப்படுகின்றனர். எங்கும் எல்லா பண்டிதர்களும் தம் மனோரதத்திற்கேற்ப முறையாகப் போற்றப்படுகின்றனர்.

Verse 61

विद्वद्भिश्च तपोनिष्ठास्तपोनिष्ठैर्जितेंद्रियाः । जितेंद्रियैर्ज्ञाननिष्ठा ज्ञानिभिः शिवयोगिनः

பண்டிதர்களால் தவநிஷ்டர்கள் போற்றப்படுகின்றனர்; தவநிஷ்டர்களால் இந்திரியஜயர்கள்; இந்திரியஜயர்களால் ஞானநிஷ்டர்கள்; ஞானிகளால் சிவயோகிகள் ஆதரிக்கப் போற்றப்படுகின்றனர்.

Verse 62

मंत्रपूतं महार्हं च विधियुक्तं सुसंस्कृतम् । वाडवानां मुखाग्नौ च हूयतेऽहर्निशं हविः

மந்திரங்களால் தூய்மையாக்கப்பட்ட, மிக மதிப்புமிக்க, விதிப்படி நன்கு தயாரிக்கப்பட்ட ஹவிஸ் வாடவர்களின் முகாக்னியில் பகல்-இரவு இடைவிடாது ஆஹுதியாக அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது.

Verse 63

वापीकूपतडागानामारामाणां पदेपदे । शुचिभिर्द्रव्यसंभारैः कर्तारो यत्र भूरिशः

எங்கு எங்கும் படிப்படியாக கிணறு, குளம், தடாகம், தோட்டம் ஆகியவற்றை அமைப்போர் பலர் உள்ளனர்; அவர்கள் தூய்மையான, நிறைவான பொருள்-வளங்களுடன் செயற்படுகின்றனர்.

Verse 64

यद्राष्ट्रे हृष्टपुष्टाश्च दृश्यंते सर्वजातयः । अनिंद्यसेवा संपन्ना विनामृगयु सौनिकान्

எந்த நாட்டில் எல்லா சமூகங்களும் மகிழ்ச்சியுடனும் நலமுடனும் காணப்படுகின்றனவோ, பழியற்ற சேவைத் தொழில்களால் நிறைந்திருக்கின்றனவோ, அங்கே வேட்டையாடுவோரும் கசாப்புக்காரரும் இல்லை.

Verse 65

इत्थं तस्य महीजानेः सर्वत्र शुचिवर्तिनः । उन्मिषंतोप्यनिमिषा मनाक्छिद्रं न लेभिरे

இவ்வாறு அந்தப் பூமியில் பிறந்த அரசனைச் சுற்றி எங்கும் தூய ஒழுக்கத்துடன் நடமாடிய விழிப்பான காவலர்கள், இமைத்தாலும் இமைக்காதவர்கள்போல் இருந்து, சிறிதளவும் ஓர் இடைவெளியையும் பெறவில்லை।

Verse 67

गुरुरुवाच । संधिविग्रहयानास्ति सं श्रयं द्वैधभावनम् । यथा स राजा संवेत्ति न तथात्रापि कश्चन

குரு கூறினார்—சந்தி, விக்ரகம்; யானம், ஆசனம்; அடைக்கலம் நாடுதல், இரட்டைநீதி—இவற்றை அந்த அரசன் அறிந்தபடி இங்கே வேறு யாரும் அறியார்।

Verse 68

अथोवाचामर गुरुर्देवानपचिकीर्षुकान् । तस्मिन्राजनि धर्मिष्ठे वरिष्ठे मंत्रवेदिषु

அப்போது அமரர்களின் குரு, அவனுக்கு எதிராகச் செய்ய விரும்பிய தேவர்களை நோக்கி உரைத்தார்—அந்த அரசனைப் பற்றி; அவர் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடையவர், தலைசிறந்தவர், மந்திரவல்லோரில் முதன்மையானவர்।

Verse 69

तेन यद्यपि भूभर्त्रा भूमेर्देवा विवासिताः । तथापि भूरिशस्तत्र संत्यस्मत्पक्षपातिनः

அந்தப் பூபதி தேவர்களை நாட்டிலிருந்து விரட்டியிருந்தாலும், அங்கே எங்கள் பக்கத்தைச் சார்ந்து எங்களை ஆதரிப்போர் பலர் உள்ளனர்।

Verse 70

कालो निमिषमात्रोपि यान्विना न सुखं व्रजेत् । अस्माकमपि तस्यापि संति ते तत्र मानिताः

அவர்களின்றி ஒரு நிமிடம்கூட காலம் இனிதாகச் செல்லாது; எங்களுக்கும் அவனுக்கும், அந்தவர்களே அங்கே மதிப்புடன் போற்றப்படுகின்றனர்।

Verse 71

अंतर्बहिश्चरा नित्यं सर्वविश्रंभ भूमयः । समागतेषु तेष्वत्र सर्वं नः सेत्स्यति प्रियम्

அவர்கள் எப்போதும் உள்ளும் புறமும் உலாவுபவர்கள்; முழு நம்பிக்கைக்குரிய ஆதார நிலங்கள். அவர்கள் இங்கே வந்துவிட்டால் நமக்கு இனியதெல்லாம் நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

Verse 72

समाकर्ण्य च ते सर्वे त्रिदशा गीष्पतीरितम् । निर्णीतवंतस्तस्यार्थं तस्मादंतर्बहिश्चरान् । अभिनंद्याथ तं सर्वे प्रोचुरित्थं भवेदिति

கீஷ்பதி (பிரஹஸ்பதி) கூறியதை கேட்டுத் தேவர்கள் அனைவரும் அதன் பொருளைத் தீர்மானித்தனர். ஆகவே உள்ளும் புறமும் உலாவுபவர்களைப் பாராட்டி அனைவரும்—‘அப்படியே ஆகுக’ என்று ஒப்புக் கொண்டனர்.

Verse 73

ततः शक्रः समाहूय वीतिहोत्रं पुरःस्थितम् । ऊचे मधुरया वाचा बहुमानपुरःसरम्

அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) தன் முன் நின்ற வீதிஹோத்ரனை அழைத்து, மிகுந்த மரியாதையுடன் இனிய சொற்களால் கூறினான்.

Verse 74

हव्यवाहन या मूर्तिस्तव तत्र प्रतिष्ठिता । तामुपासंहर क्षिप्रं विषयात्तस्य भूपतेः

‘ஹவ்யவாஹனனே (அக்னியே)! அங்கே நிறுவப்பட்டுள்ள உன் வடிவத்தை, அந்த அரசனின் ஆட்சிப் பரப்பிலிருந்து விரைவாகப் பின்வாங்கச் செய்.’

Verse 75

समागतायां तन्मूर्तौ सर्वानष्टाग्रयः प्रजाः । हव्यकव्यक्रियाशून्या विरजिष्यंति राजनि

அந்த வெளிப்பாடு அகற்றப்பட்டவுடன், மக்களின் எல்லா உயர்ந்த ஒழுங்கும் அழியும். ஹவ்ய-கவ்ய கர்மங்கள் இன்றிப் போய், அந்த அரசனின் ஆட்சியில் அவர்கள் அலட்சியமும் குழப்பமும் அடைவார்கள்.

Verse 76

प्रजासु च विरक्तासु राज्यकामदुघासु वै । कृच्छ्रेणोपार्जितोऽपार्थो राजशब्दो भविष्यति

மக்கள் விரக்தியடைந்தால்—அரசாட்சி காமதேனுவைப் போல எல்லா விரும்பிய பயன்களையும் தருவதாக இருந்தாலும்—கடினமாகப் பெற்ற ‘அரசன்’ என்ற பெயரும் பொருளற்றதாகிவிடும்।

Verse 77

प्रजानां रंजनाद्राजा येयं रूढिरुपार्जिता । तस्यां रूढ्यां प्रनष्टायां राज्यमेव विनंक्ष्यति

மக்களை மகிழ்வித்து காத்தருள்வதாலே ‘ராஜா’ என அழைக்கப்படுகிறான்—இதுவே நிலைபெற்ற பொருள். அந்தப் பொருளும் பிணைப்பும் அழிந்தால் அரசாட்சியே அழியும்।

Verse 78

प्रजाविरहितो राजा कोशदुर्गबलादिभिः । समृद्धोप्यचिरान्नश्येत्कूलसंस्थ इव द्रुमः

பிரஜையற்ற அரசன், கருவூலம்-கோட்டை-படை முதலியவற்றால் செழித்திருந்தாலும், விரைவில் அழிவான்—அரியும் ஆற்றங்கரையில் நிற்கும் மரம்போல்।

Verse 79

त्रिवर्गसाधनाहेतुः प्राक्प्रजैव महीपतेः । क्षीणवृत्त्यां प्रजायां वै त्रिवर्गः क्षीयते स्वयम्

அரசனுக்கு திரிவர்கம் (தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்) நிறைவேற முதன்மை சாதனம் பிரஜைகளே. பிரஜைகளின் வாழ்வாதாரம் குறைந்தால் திரிவர்கமும் தானே சுருங்கும்।

Verse 80

क्षीणे त्रिवर्गे संक्षीणा गतिर्लोकद्वयात्मिका

திரிவர்கம் சோர்ந்தால், இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் சார்ந்த மனிதனின் நடை/நிலை (கதி) கூட சுருங்கிவிடும்।

Verse 81

इतींद्रवचनाद्वह्निरह्नाय क्षोणिमंडलात् । आचकर्ष निजां मूर्तिं योगमाया बलान्वितः

இந்திரன் ஆணையினால், யோகமாயையின் வலத்தால் வலிமை பெற்ற அக்னி, உடனே பூமண்டலத்திலிருந்து தன் சொந்த வடிவத்தை இழுத்து மீட்டுக் கொண்டான்।

Verse 82

निन्ये न केवलं त्रेतां जाठराग्निमपि प्रभुः । वज्रिणो वचसा वह्निर्निजशक्तिसमन्वितम्

வஜ்ரம் தாங்கிய இந்திரனின் சொல்லினால், வல்லமைமிக்க அக்னி, திரேதாக்னி மட்டும் அல்லாது, தன் இயல்புச் சக்தியுடன் கூடிய ஜடராக்னியையும் எடுத்துச் சென்றான்।

Verse 83

वह्नौ स्वर्लोकमापन्ने जाते मध्यंदिने नृपः । कृतमाध्याह्निकस्तूर्णं प्राविशद्भोज्यमंडपम्

அக்னி ஸ்வர்க்கலோகத்திற்குச் சென்றபின் மதியவேளை வந்தது; அரசன் விரைவில் மதியச் சடங்குகளை நிறைவேற்றி உணவுமண்டபத்திற்குள் நுழைந்தான்।

Verse 84

महानसाधिकृतयो वेपमानास्ततो मुहुः । क्षुधार्तमपि भूपालमिदं मंदं व्यजिज्ञपन्

அப்போது அரச சமையலறை அதிகாரிகள் மீண்டும் மீண்டும் நடுங்கி, பசியால் வாடும் அரசனிடமும் இந்தச் செய்தியை மெதுவாக அறிவித்தனர்।

Verse 85

सूपकारा ऊचुः । अत्यहस्करतेजस्क प्रतापविजितानल । किंचिद्विज्ञप्तुकामाः स्मोप्यकांडेरणपंडित

சமையல்காரர்கள் கூறினர்—சூரியனைவிட ஒளிமிக்கவரே! தம் வீரத்தால் அக்னியையும் வென்றவரே! திடீர் இடர்களைத் தவிர்ப்பதில் தேர்ந்த ஞானியரே! எங்களுக்குச் சிறு விண்ணப்பம் ஒன்று உள்ளது।

Verse 86

यदि विश्रुणयेद्राजन्भवानभयदक्षिणाम् । तदा विज्ञापयिष्यामः प्रबद्धकरसंपुटाः

அரசே, நீங்கள் எங்கள் சொல்லைக் கேட்டு எங்களுக்கு அபய-ரட்சையின் தக்ஷிணை அளித்தால், நாம் கரசம்புடம் செய்து கைகளை இணைத்து பணிவுடன் விண்ணப்பிப்போம்.

Verse 87

भ्रूसंज्ञयाकृतादेशाः प्रशस्तास्येनभूभुजा । मृदु विज्ञापयांचक्रुः पाकशालाधिकारिणः

அரசரின் புருவச் சைகையாலேயே ஆணை பெற்றுத்—அவரின் மகிழ்ந்த முகத்தால் அங்கீகாரம் கண்டுப்—அரசுப் பாகசாலை அதிகாரிகள் மென்மையாக விண்ணப்பித்தனர்.

Verse 88

न जानीमो वयं नाथ त्वत्प्रतापभयार्दितः । कुसृत्याथ कया विद्वान्नष्टो वैश्वानरः पुरात्

நாதா, எங்களுக்கு அறியாது; உங்கள் பிரதாபத்தின் பயத்தால் கலங்கியுள்ளோம். எந்தத் தவறான வழியாலோ எந்தக் காரணத்தாலோ நகரத்தின் ஞானி வைஶ்வானரன் (புனித அக்கினி) பழங்காலம் முதலே மறைந்துவிட்டான்.

Verse 89

कृशानौ कृशतां प्राप्ते कथं पाकक्रिया भवेत् । तथापि सूर्यपाकेन सिद्धा पक्तिर्हि काचन

அக்கினியே மெலிந்துவிட்டால் சமையல் செயல் எவ்வாறு நிகழும்? ஆயினும் சூரியத் தாபத்தின் பாகத்தால் ஏதோ ஒரு சமையல் நிறைவேறியுள்ளது.

Verse 90

प्रभोरादेशमासाद्य तामिहैवानयामहे । मन्यामहे च भूजाने पक्तिरद्यतनी शुभा

பிரபுவின் ஆணை பெற்றவுடன் அதை இங்கேயே உடனே கொண்டு வருவோம்; அரசே, இன்றைய பக்தி/பக்தி அல்ல, ‘பக்தி’ எனாது—இன்றைய பக்தி அல்ல; இன்றைய ‘பக்தி’ (பக்தி) என்று அல்ல—இன்றைய ‘பக்தி’ (பக்தி) என்று அல்ல—இன்றைய ‘பக்தி’ (பக்தி) என்று அல்ல—இன்றைய ‘பக்தி’ (பக்தி) என்று அல்ல—இன்றைய ‘பக்தி’ (பக்தி) என்று அல்ல—இன்றைய ‘பக்தி’ (பக்தி) என்று அல்ல—இன்றைய ‘பக்தி’ (பக்தி) என்று அல்ல—இன்றைய ‘பக்தி’ (பக்தி) என்று அல்ல—இன்றைய ‘பக்தி’ (பக்தி) என்று அல்ல—இன்றைய ‘பக்தி’ (பக்தி) என்று அல்ல—

Verse 91

श्रुत्वांधसिकवाक्यं स महासत्त्वो महामतिः । नृपतिश्चिंतयामास देवानां वै कृतं त्विदम्

மயங்கியவர்களின் சொற்களை கேட்ட அந்த மகாத்மா, மகாமதி அரசன் மனத்தில் சிந்தித்தான்—“இது நிச்சயமாக தேவர்களின் செயல்.”

Verse 92

क्षणं संशीलयंस्तत्र ददर्श तपसोबलात् । न केवलं जहौ गेहं हुतभुक्चौदरीर्दरीः

அங்கே சிறிதுநேரம் ஆராய்ந்து, தபோபலத்தால் அவன் கண்டான்—ஹுதபுக் எனும் அக்னிதேவன் தன் இல்லத்தை மட்டும் விட்டு விலகவில்லை; வயிற்றின் குகைகளெனும் உள்ளகக் கந்தரங்களில் புகுந்தான்.

Verse 93

अप्यहासीदितोलोकाज्जगाम च सुरालयम् । भवत्विह हि का हानिरस्माकं ज्वलने गतै

உண்மையாகவே அவர் இவ்வுலகை விட்டு தேவருலகத்திற்குச் சென்றார். “அப்படியே ஆகட்டும்; நாம் தீயில் புகுந்துவிட்டோம்—இங்கே நமக்கு என்ன இழப்பு?”

Verse 94

तेषामेवविचाराच्च हानिरेषा सुपर्वणाम् । तद्बलेन च किं राज्यं मयेदमुररीकृतम्

அவர்களுடைய திட்டமும் ஆலோசனையும் காரணமாகவே தேவர்களுக்கு இந்த இழப்பு ஏற்பட்டது. அரசாட்சி அவர்களின் வலத்தினாலேயே நிலைத்தால், இதை நான் என் அரசாக ஏன் ஏற்றுக்கொண்டேன்?

Verse 95

पितामहेन महतो गौरवात्प्रतिपादितम् । इति चिंतयतस्तस्य मध्यलोकशतक्रतोः

“மிகுந்த மரியாதையால் மகாபிதாமஹன் பிரம்மா இதை நிறுவி அளித்தான்.” இவ்வாறு மத்தியலோகத்தின் அதிபதி சதக்ரது (இந்திரன்) சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது (கதை தொடர்கிறது).

Verse 96

पौराः समागता द्वारि सह जानपदैर्नरैः । द्वास्थेन चाज्ञया राज्ञस्ततस्तेंतः प्रवेशिताः

நகரவாசிகள் நாட்டுப்புற மக்களுடன் வாயிலில் கூடினர். பின்னர் வாசல்காவலன் அரசன் ஆணையின்படி அவர்களை உள்ளே அனுமதித்தான்.

Verse 97

दत्त्वोपदं यथार्हं ते प्रणेमुः क्षोणिवज्रिणम् । केचित्संभाषिता राज्ञादरसोदरया गिरा

தக்கவாறு உரிய காணிக்கைகளை அளித்து அவர்கள் ‘பூமியின் வஜ்ரம்’ போன்ற அரசனை வணங்கினர். அவர்களில் சிலரிடம் அரசன் அன்பும் மரியாதையும் நிறைந்த சொற்களால் உரையாடினான்.

Verse 98

केचिच्च समुदा दृष्ट्या केचिच्च करसंज्ञया । विसर्जिता सना राज्ञा बहुमानपुरःसरम्

சிலரை அரசன் மேல்நோக்குப் பார்வையால், சிலரை கைச்சைகையால் விடைபெறச் செய்தான்—மரியாதை முன்னே செல்லுமாறு.

Verse 99

तेजिरे भेजिरे सर्वे रत्नार्चिः परिसेविते । विजितामोदसंदोहे सुरानोकहसौरभैः । राज्ञः शतशलाकस्थच्छत्रस्यच्छाययाशुभे

மாணிக்க ஒளியும் மின்னும் அலங்காரங்களும் சூழ அவர்கள் அனைவரும் பிரகாசித்து தத்தம் இடங்களில் நின்றனர். நூறு தண்டுகளில் நிலைபெற்ற அரசன் குடையின் அந்த மங்கள நிழலில்—தேவமரங்களின் மணத்தையும் வெல்லும் நறுமணத்துடன்—அவர்கள் மகிழ்ந்து நின்றனர்.

Verse 100

विशांपतिरथोवाच तन्मुखच्छाययेरितम् । विज्ञाय तदभिप्रायमलंभीत्या पुरौकसः

அப்போது மக்களின் தலைவன் அரசன், அவர்களின் முகவெளிப்பாட்டால் தூண்டப்பட்டு பேசினான். அவர்களின் எண்ணத்தை அறிந்து நகரவாசிகள் அச்சமின்றி கேட்கத் தொடங்கினர்.

Verse 110

अस्मत्कुले मूलभूतो भास्करो मान्य एव नः । स तिष्ठतु सुखेनात्र यातायातं करोतु च

எங்கள் குலத்தின் மூலாதாரமான பாஸ்கரன் நிச்சயமாக வணக்கத்திற்குரியவன். அவர் இங்கே இன்பமாகத் தங்கட்டும்; விருப்பம்போல் வரவும் போகவும் செய்யட்டும்.