Adhyaya 27

Verse 1

स्कंद उवाच । वाराणसीति प्रथितं यथा चानंदकाननम् । तथा च कथयामीह देवदेवेनभाषितम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—இது ‘வாரணாசி’ எனப் புகழ்பெற்றதுபோல, ‘ஆனந்தகானனம்’ என்றும் ஏன் அழைக்கப்படுகிறது என்பதையும்; தேவர்களின் தேவன் உரைத்ததையே இங்கு அப்படியே நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 2

ईश्वर उवाच । निशामय महाबाहो विष्णो त्रैलोक्यसुंदर । प्राप्तं वाराणसीत्याख्यामविमुक्तं यथा तथा

ஈசுவரன் கூறினார்—ஓ மகாபாகு விஷ்ணுவே, மும்முலக அழகனே! கேள்; இத்தலம் எவ்வாறு ‘வாரணாசி’ என்ற பெயரைப் பெற்றது, மேலும் எவ்வாறு ‘அவிமுக்த’ எனப் புகழப்பட்டது என்பதைக் கூறுகிறேன்।

Verse 3

निर्दग्धान्सागराञ्छ्रुत्वा कपिलक्रोधवह्निना । अश्वमेधाश्वसंयुक्तान्पूर्वजान्स्वान्भगीरथः

கபிலரின் கோபத் தீயால் எரிந்த—அசுவமேத யாகக் குதிரையுடன் தொடர்புடைய—தன் முன்னோர்களான சாகரர்களின் செய்தியைக் கேட்டு பகீரதன் அவர்களை மீட்கத் தீர்மானித்தான்।

Verse 4

सूर्यवंशे महातेजा राजा परमधार्मिकः । आरिराधयिषुर्गंगां तपसे कृतनिश्चयः

சூரியவம்சத்தில் ஒரு மகாதேஜஸ்வி, பரமதார்மிக அரசன் கங்கையைப் பிரசன்னப்படுத்தத் தவம் செய்ய உறுதியாகத் தீர்மானித்தான்।

Verse 5

हिमवंतं नगश्रेष्ठममात्य न्यस्तराज्यधूः । जगाम यशसां राशिरुद्दिधीर्षुः पितामहान्

அரசுப் பாரத்தை அமைச்சரிடம் ஒப்படைத்து, புகழின் களஞ்சியமான அவன் முன்னோர்களை உயர்த்தி மீட்க விரும்பி மலைகளில் சிறந்த ஹிமவானை அணைந்தான்।

Verse 6

ब्रह्मशापाग्निनिर्दग्धान्महादुर्गतिगानपि । विना त्रिमार्गगां विष्णो को जंतूंस्त्रिदिवं नयेत्

பிரம்மாவின் சாபத் தீயால் எரிந்து, கொடிய துர்கதியில் வீழ்ந்த உயிர்களையும்—ஓ விஷ்ணுவே—திரிமார்ககா கங்கை இன்றி யார் சுவர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல முடியும்?

Verse 7

ममैव सा परामूर्तिस्तोयरूपा शिवात्मिका । ब्रह्मांडानामनेकानामाधारः प्रकृतिः परा

அவள் (கங்கை) எனது பரம மூர்த்தியே—நீருருவாய், சிவாத்மிகையாய். எண்ணற்ற பிரம்மாண்டங்களுக்கு ஆதாரமான பராப் பிரகிருதியே அவள்.

Verse 8

शुद्धविद्यास्वरूपा च त्रिशक्तिः करुणात्मिका । आनंदामृतरूपा च शुद्धधर्मस्वरूपिणी

அவள் தூய ஞானத்தின் வடிவம்; மும்மூர்த்திச் சக்தி, கருணையின் உருவம். அவள் ஆனந்த அமுத வடிவம்; மாசற்ற தர்மத்தின் உருவமே.

Verse 9

यामेतां जगतां धात्रीं धारयामि स्वलीलया । विश्वस्य रक्षणार्थाय परब्रह्मस्वरूपिणीम्

உலகங்களின் தாத்ரியான அவளை நான் என் லீலையால் தாங்குகிறேன்—விச்வத்தின் காவலுக்காக—அவள் பரப்ரஹ்ம ஸ்வரூபிணி.

Verse 10

त्रैलोक्ये यानि तीर्थानि पुण्यक्षेत्राणि यानि च । सर्वत्र सर्वे ये धर्माः सर्वयज्ञाः सदक्षिणाः

மூன்று உலகங்களிலும் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களும், எல்லா புண்யக்ஷேத்திரங்களும்—எங்கும் உள்ள அனைத்து தர்மப் பலன்களும், தக்ஷிணையுடன் கூடிய எல்லா யாகங்களும்—

Verse 11

तपांसि विष्णो सर्वाणि श्रुतिः सांगा चतुर्विधा । अहं च त्वं च कश्चापि देवतानां गणाश्च ये

விஷ்ணுவே! எல்லாத் தவங்களும், அங்கங்களுடன் கூடிய நான்கு வேதங்களும்; நானும் நீயும் யாராயினும்; மேலும் தேவர்களின் எல்லாக் கணங்களும்—

Verse 12

पुरुषार्थाश्च सर्वे वै शक्तयो विविधाश्च याः । गंगायां सर्व एवैते सूक्ष्मरूपेण संस्थिताः

மனிதனுடைய எல்லாப் புருஷார்த்தங்களும் பலவகைத் தெய்வீக சக்திகளும்—இவை அனைத்தும் கங்கையில் நுண்ணுருவாக நிலைபெற்று உறைகின்றன.

Verse 13

स स्नातः सर्वतीर्थेषु सर्वक्रतुषु दीक्षितः । चीर्णसर्वव्रतः सोपि यस्तु गंगां निषेवते

பக்தியுடன் கங்கையைச் சார்பவன்—அவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவனாகவும், எல்லா யாகங்களிலும் தீட்சை பெற்றவனாகவும், எல்லா விரதங்களையும் அனுஷ்டித்தவனாகவும் ஆகிறான்.

Verse 14

तपांसि तेन तप्तानि सर्वदानप्रदः स च । स प्राप्त योगनियमो यस्तु गंगां निषेवते

பக்தியுடன் கங்கையைச் சார்பவனால் எல்லாத் தவங்களும் செய்ததுபோல் ஆகும்; அவன் எல்லாத் தானங்களையும் வழங்கும் தானியாகி, யோக நியமங்களை அடைகிறான்.

Verse 15

सर्ववर्णाश्रमेभ्यश्च वेदविद्भ्यश्च वै तथा । शास्त्रार्थपारगेभ्यश्च गंगास्नायी विशिष्यते

கங்கையில் நீராடுபவன்—எல்லா வர்ண-ஆசிரமத்தாரையும், வேதத்தை அறிந்தவர்களையும், சாஸ்திரார்த்தத்தில் தேர்ந்தவர்களையும் விடவும் மேன்மையானவன் எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 16

मनोवाक्कायजैर्दोषैर्दुष्टो बहुविधैरपि । वीक्ष्य गंगां भवेत्पूतः पुरुषो नात्र संशयः

மனம், சொல், உடல் ஆகியவற்றால் உண்டான பலவகைத் தோஷங்களால் மாசுபட்டவனும் கங்கையைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் தூய்மையடைகிறான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 17

कृते सर्वत्र तीर्थानि त्रेतायां पुष्करं परम् । द्वापरे तु कुरुक्षेत्रं कलौ गंगैव केवलम्

கிருதயுகத்தில் எங்கும் தீர்த்தங்கள் உள்ளன; திரேதையில் புஷ்கரம் பரம தீர்த்தம். துவாபரத்தில் குருக்ஷேத்திரம் முதன்மை; கலியுகத்தில் கங்கை மட்டுமே பரம தீர்த்த-ஆதாரம்.

Verse 18

पूर्वजन्मांतराभ्यास वासनावशतो हरे । गंगातीरे निवासः स्यान्मदनुग्रहतः परात्

ஹே ஹரி! முன்ஜன்மங்களின் பயிற்சியால் உருவான வாசனைகளின் வலிமையாலும், என் பரம அனுக்ரஹக் கிருபையாலும், கங்கைத் தீரத்தில் வாசம் கிடைக்கிறது.

Verse 19

ध्यानं कृते मोक्षहेतुस्त्रेतायां तच्च वै तपः । द्वापरे तद्द्वयं यज्ञाः कलौ गंगैव केवलम्

கிருதயுகத்தில் தியானமே மோட்சக் காரணம்; திரேதையில் அதே இலக்கு தவத்தால் நிறைவேறும். துவாபரத்தில் இரண்டும் யாகமாகப் பயன் தரும்; கலியுகத்தில் கங்கை மட்டுமே மோட்சோபாயம்.

Verse 20

यो देहपतनाद्यावद्गंगातीरं न मुंचति । स हि वेदांतविद्योगी ब्रह्मचर्यव्रती सदा

உடல் வீழும் வரை கங்கைத் தீரத்தை விட்டு விலகாதவன், உண்மையில் வேதாந்தவித் யோகி; அவன் எப்போதும் பிரம்மச்சர்ய விரதத்தில் நிலைபெற்றவன்.

Verse 21

कलौ कलुषचित्तानां परद्रव्यरतात्मनाम् । विधिहीनक्रियाणां च गतिर्गंगा विना नहि

கலியுகத்தில் மனம் மாசடைந்தவர்களுக்கும், பிறர் செல்வத்தில் ஆசை கொண்டவர்களுக்கும், விதியற்ற செயல்களில் ஈடுபடுவோருக்கும்—கங்கை இன்றி நல்லகதி இல்லை.

Verse 22

अलक्ष्मीः कालकर्णी च दुःस्वप्नो दुर्विचिंतितम् । गंगागंगेति जपनात्तानि नोपविशंति हि

அலக்ஷ்மி, காலகர்ணி, தீய கனவுகள், தீங்கான கவலைகள்—‘கங்கா கங்கா’ என ஜபித்தால் அவை எவ்விதமும் பற்றிக் கொள்ளாது.

Verse 23

गंगा हि सर्वभूतानामिहामुत्र फलप्रदा । भावानुरूपतो विष्णो सदा सर्वजगद्धिता

கங்கை எல்லா உயிர்களுக்கும் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பலன் அளிப்பவள். ஓ விஷ்ணுவே, அவரவர் பாவத்திற்கேற்ப பலன் தந்து, எப்போதும் உலகமெங்கும் நலன் செய்பவள்.

Verse 24

यज्ञ दान तपो योग जपाः सनियमा यमाः । गंगासेवासहस्रांशं न लभंते कलौ हरे

யாகம், தானம், தவம், யோகம், ஜபம், நியமம், யமம்—ஓ ஹரியே, கலியுகத்தில் இவை கங்கைசேவையின் புண்ணியத்தின் ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கையும் பெறாது.

Verse 25

किमष्टांगेन योगेन किं तपोभिः किमध्वरैः । वास एव हि गंगायां ब्रह्मज्ञानस्य कारणम्

அஷ்டாங்க யோகம் எதற்கு, தவங்கள் எதற்கு, யாகங்கள் எதற்கு? கங்கையின் அருகே வெறும் வாசமே பிரம்மஞானத்திற்குக் காரணமாகிறது.

Verse 26

अपि दूरस्थितस्यापि गंगामाहात्म्यवेदिनः । अयोग्यस्यापि गोविंदभक्त्या गंगा प्रसीदति

தூரத்தில் இருப்பவராயினும் கங்கையின் மஹிமையை அறிந்தவர்க்கு—தகுதியில்லாதவராயினும்—கோவிந்த பக்தியால் கங்கை அருள்புரிகிறாள்.

Verse 27

श्रद्धा धर्मः परः सूक्ष्मः श्रद्धा ज्ञानं परं तपः । श्रद्धा स्वर्गश्च मोक्षश्च श्रद्धया सा प्रसीदति

ஸ்ரத்தையே பரமமும் நுண்ணியதுமான தர்மம்; ஸ்ரத்தையே பரம ஞானமும் பரம தவமும். ஸ்ரத்தையே ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும்—ஸ்ரத்தையால் அந்த தெய்வ சக்தி மகிழ்ந்து அருள் அளிக்கிறது.

Verse 28

अज्ञानरागलोभाद्यैः पुंसां संमूढचेतसाम् । श्रद्धा न जायते धर्मे गंगायां च विशेषतः

அஞ்ஞானம், ஆசை, பேராசை முதலியவற்றால் மயங்கிய மனத்தவர்க்கு தர்மத்தில் ஸ்ரத்தை எழாது; குறிப்பாக கங்கையின் மீது ஸ்ரத்தை இன்னும் எழாது.

Verse 29

बहिः स्थितं जलंयद्वन्नारिकेलांतरे स्थितम् । तथा ब्रह्मांडबाह्यस्थं परब्रह्मांबु जाह्नवी

நீர் வெளியே இருப்பதுபோல் தோன்றினாலும் அது தேங்காயின் உள்ளே இருப்பதுபோல்; அதுபோல ஜாஹ்னவி (கங்கை) பரப்ரஹ்மத்தின் அமிர்த நீர்—அண்டத்தின் அப்பாலும் இங்கேயும் நிலைகொள்கிறது.

Verse 30

गंगालाभात्परो लाभः क्वचिदन्यो न विद्यते । तस्माद्गंगामुपासीत गंगैव परमः पुमान्

கங்கையை அடைவதற்கு மேலான லாபம் எங்கும் இல்லை. ஆகவே கங்கையை வழிபட வேண்டும்—கங்கையே பரம புருஷன், பரம சரணம்.

Verse 31

शक्तस्य पंडितस्यापि गुणिनो दानशीलिनः । गंगास्नानविहीनस्य हरे जन्म निरर्थकम्

ஹே ஹரி! வல்லமையுள்ளவனாகவும், பண்டிதனாகவும், குணவானாகவும், தானசீலனாகவும் இருந்தாலும்—கங்கா ஸ்நானம் இன்றேல் அவன் மனிதப் பிறப்பு (இங்கு) பயனற்றதாகும்.

Verse 32

वृथा कुल वृथा विद्या वृथा यज्ञा वृथातपः । वृथा दानानि तस्येह कलौ गंगां न यो भजेत्

கலியுகத்தில் கங்கையைப் பக்தியுடன் வழிபடாதவர்க்கு குலம், கல்வி, யாகம், தவம், தானம் ஆகிய அனைத்தும் இங்கே பயனற்றவையாகும்.

Verse 33

गुणवत्पात्रपूजायां न स्याद्वै तादृशं फलम् । यथा गंगाजलस्नान पूजने विधिना फलम्

தகுதியுள்ள பாத்திரத்தைப் பூஜித்தாலும் அத்தகைய பலன் கிடையாது; விதிப்படி கங்காஜலத்தில் நீராடி, அதே நீரால் பூஜித்தால் கிடைக்கும் பலன் அதைவிட உயர்ந்தது.

Verse 34

ममतेजोग्निगर्भेयं ममवीर्यातिसंवृता । दाहिका सर्वदोषाणां सर्वपापविनाशिनी

இந்த (கங்கை) என் தீவிரத் தேஜஸாகிய அக்னியிலிருந்து பிறந்தவள்; என் பரம வீரியத்தால் நிறைந்தவள்; அவள் எல்லா குறைகளையும் எரித்து, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறாள்.

Verse 35

स्मरणादेव गंगायाः पापसंघातपंजरम् । शतधा भेदमायाति गिरिर्वज्रहतो यथा

கங்கையை நினைத்தாலே போதும்; பாவங்களின் கூண்டு போன்ற தொகுதி, இடியாயுதம் தாக்கிய மலை போல நூறு துண்டுகளாகச் சிதறுகிறது.

Verse 36

गंगां गच्छति यस्त्वेको यस्तु भक्त्यानुमोदयेत् । तयोस्तुल्यफलं प्राहुर्भक्तिरेवात्र कारणम्

ஒருவர் கங்கைக்குச் செல்கிறார்; மற்றொருவர் (செல்ல இயலாமல்) பக்தியுடன் அதனை அனுமதித்து மகிழ்கிறார்—இருவருக்கும் சம பலன் எனக் கூறப்படுகிறது; இங்கே காரணம் பக்தியே.

Verse 37

गच्छंस्तिष्ठञ्जपन्ध्यान्भुंजञ्जाग्रत्स्वपन्वदन् । यः स्मरेत्सततं गंगां स हि मुच्येत बंधनात्

நடந்தாலும் நின்றாலும், ஜபித்தாலும் தியானித்தாலும், உண்டாலும் விழித்தாலும் உறங்கினாலும் பேசினாலும்—எவர் எப்போதும் கங்கையை நினைவுறுத்திக் கொள்கிறாரோ, அவர் நிச்சயமாகப் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவார்.

Verse 38

पितॄनुद्दिश्य योभक्त्या पायसं मधुसंयुतम् । गुडसर्पिस्तिलैःसार्धं गंगांभसि विनिक्षिपेत्

பித்ருக்களை நோக்கி பக்தியுடன் தேன் கலந்த பாயசத்தை, வெல்லம், நெய், எள்ளுடன் சேர்த்து கங்கையின் நீரில் அர்ப்பணிப்பவன் வலிமைமிக்க பித்ருத் தர்ப்பணத்தை நிறைவேற்றுகிறான்.

Verse 39

तृप्ता भवंति पितरस्तस्य वर्षशतं हरे । यच्छंति विविधान्कामान्परितुष्टाः पितामहाः

ஹே ஹரி! அவனுடைய பித்ருக்கள் நூறு ஆண்டுகள் திருப்தியுடன் இருப்பர்; மிக மகிழ்ந்த பிதாமகர்கள் அவனுக்கு பலவகை விருப்ப வரங்களை அளிப்பர்.

Verse 40

लिंगे संपूजिते सर्वमर्चितं स्याज्जगद्यथा । गंगास्नानेन लभते सर्वतीर्थफलं तथा

லிங்கத்தை முறையாகப் பரிபூரணமாகப் பூஜித்தால் உலகமெங்கும் பூஜித்ததுபோல் ஆகும்; அதுபோல கங்கையில் நீராடினால் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனும் கிடைக்கும்.

Verse 41

गंगायां तु नरः स्नात्वा यो लिंगं नित्यमर्चति । एकेन जन्मना मुक्तिं परां प्राप्नोति स ध्रुवम्

கங்கையில் நீராடி தினமும் லிங்கத்தை வழிபடுகிறவன், ஒரே பிறவியிலேயே நிச்சயமாக உயர்ந்த முக்தியை அடைவான்.

Verse 42

अग्निहोत्रं च यज्ञाश्च व्रतदानतपांसि च । गंगायां लिंगपूजायाः कोट्यंशेनापि नो समाः

அக்னிஹோத்திரம், யாகங்கள், விரதம், தானம், தவம்—இவை யாவும் கங்கையில் லிங்கபூஜையின் கோடியிலொரு பங்கிற்கும் சமமல்ல।

Verse 43

गंगां गंतुं विनिश्चित्य कृत्वा श्राद्धादिकं गृहे । स्थितस्य सम्यक्संकल्पात्तस्य नंदंति पूर्वजाः

கங்கைக்கு செல்ல உறுதியாகத் தீர்மானித்து, வீட்டில் ஸ்ராத்தாதி கர்மங்களைச் செய்து—அவனுடைய நன்னெறி சங்கல்பம் மட்டுமே பித்ருக்கள் மகிழ்வார்கள்।

Verse 44

पापानि च रुदंत्याशु हा क्व यास्याम इत्यलम् । लोभमोहादिभिः सार्धं मंत्रयंति पुनःपुनः

பாவங்கள் உடனே அழுது—‘அய்யோ! இனி எங்கே போவோம்?’ என்று; லோபம், மோகம் முதலியவற்றுடன் சேர்ந்து மீண்டும் மீண்டும் சூழ்ச்சி செய்கின்றன।

Verse 45

यथा न गंगां यात्येष तथा विघ्नं प्रकुर्महे । गंगां गतो यथा चैष न उच्छित्तिं विधास्यति

‘இவன் கங்கைக்கு செல்லாதபடி தடைகள் செய்வோம்; சென்றாலும் எங்கள் முழு அழிவை ஏற்படுத்த விடமாட்டோம்’—என்று அவர்கள் திட்டமிடுகின்றனர்।

Verse 46

गृहाद्गंगावगाहार्थं गच्छतस्तु पदेपदे । निराशानि व्रजंत्येव पापान्यस्य शरीरतः

வீட்டிலிருந்து கங்கையில் நீராடப் புறப்பட்டவுடன், அவன் எடுக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் பாவங்கள் நம்பிக்கையிழந்து உடலிலிருந்து விலகிச் செல்கின்றன।

Verse 47

पूर्वजन्मकृतैः पुण्यैस्त्यक्त्वा लोभादिकं हरे । व्युदस्य सर्वविघ्नौघान्गंगां प्राप्नोति पुण्यवान्

முன்ஜன்மப் புண்ணியப் பலனால் புண்ணியவன் பேராசை முதலியவற்றைத் துறந்து, எல்லா தடைகளின் பெருக்கையும் அகற்றி, புனித கங்கையை அடைகிறான்।

Verse 48

अनुषंगेण मौल्येन वाणिज्येनापि सेवया । कामासक्तोपि वा मर्त्यो गंगास्नातो दिवं व्रजेत्

தற்செயலான தொடர்பால், கட்டணம் கொடுத்து, வாணிபத்தால் அல்லது சேவையால்—காம ஆசையில் பற்றுள்ள மனிதனும் கங்கையில் நீராடினால் விண்ணுலகம் அடையலாம்।

Verse 49

अनिच्छयापि संस्पृष्टो दहनो हि यथा दहेत् । अनिच्छयापि संस्नाता गंगा पापं तथा दहेत्

எப்படிப் தீ அறியாமலே தொடினாலும் எரிக்கிறதோ, அதுபோல அறியாமலே கங்கையில் நீராடினாலும் கங்கை பாவத்தைச் சுட்டெரிக்கிறது।

Verse 50

तावद्धमति संसारे यावद्गंगां न सेवते । संसेव्य गंगां नो जंतुर्भवक्लेशं प्रपश्यति

கங்கையைச் சேவிக்காதவரை உயிர் சம்சாரத்தில் உழல்கிறது; கங்கையைச் சேவித்த பின் பிறவித் துன்பத்தை இனி காணாது।

Verse 51

यो गंगांभसि निस्नातो भक्त्या संत्यक्तसंशयः । मनुष्यचर्मणा नद्धः स देवो नात्र संशयः

பக்தியுடன் ஐயத்தைத் துறந்து கங்காநீரில் நீராடுபவன், மனிதத் தோல் போர்த்தியிருந்தாலும் உண்மையில் தேவனே; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 52

गंगास्नानार्थमुद्युक्तो मध्येमार्गं मृतो यदि । गंगास्नानफलं सोपि तदाप्नोति न संशयः

கங்கையில் நீராட வேண்டும் என்ற நோக்குடன் புறப்பட்டு வழியிலேயே இறந்தாலும், அவனும் கங்காஸ்நானத்தின் பலனை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 53

माहात्म्यं ये च गंगायाः शृण्वंति च पठंति च । तेप्यशेषैर्महापापैर्मुच्यंते नात्र संशयः

கங்கையின் மஹாத்மியத்தை கேட்பவர்களும், அதை ஓதிப் படிப்பவர்களும், எல்லா மகாபாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 54

दुर्बुद्धयो दुराचारा हैतुका बहुसंशयाः । पश्यंति मोहिता विष्णो गंगामन्य नदीमिव

ஓ விஷ்ணுவே! குறைந்த அறிவு, தீய நடத்தை, வாதப் பழக்கம், பல ஐயங்கள் உடையோர்—மயக்கமுற்று—கங்கையை மற்றொரு நதிபோலவே காண்கிறார்கள்.

Verse 55

जन्मांतरकृतैर्दानैस्तपोभिर्नियमैर्व्रतैः । इह जन्मनि गंगायां नृणां भक्तिः प्रजायते

முன்ஜென்மங்களில் செய்த தானம், தவம், நியமம், விரதம் ஆகியவற்றின் பயனாலே இவ்வாழ்வில் மனிதர்க்கு கங்கையின் மீது பக்தி பிறக்கிறது.

Verse 56

गंगाभक्तिमतामर्थे महेंद्रादि पुरेषु च । हर्म्याणि रम्यभोगानि निर्मितानि स्वयंभुवा

கங்காபக்தர்களின் நலனுக்காக, மகேந்திரன் முதலிய தேவர்களின் நகரங்களில் ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) இனிய போகங்களுடன் கூடிய அழகிய மாளிகைகளை அமைத்தான்.

Verse 57

सिद्धयः सिद्धिलिंगानि स्पर्शलिंगान्यनेकशः । प्रासादा रत्नरचिताश्चिंतामणिगणा अपि

இங்கே பல சித்திகள் உள்ளன; பல சித்தி அளிக்கும் லிங்கங்கள் உள்ளன; தொடுதலால் மட்டும் புண்ணியம் தரும் பல ‘ஸ்பர்ஷ-லிங்கங்கள்’வும் உள்ளன. ரத்தினங்களால் அமைந்த மாளிகைகள் உள்ளன; சிந்தாமணி போன்ற விருப்பநிறைவேற்றும் ரத்தினக் கூட்டங்களும் உள்ளன.

Verse 58

गंगाजलांतस्तिष्ठंति कलिकल्मषभीतितः । अतएव हि संसेव्या कलौ गंगेष्टसिद्धिदा

கலியுகப் பாவக் கலங்கத்தின் அச்சத்தால் (புண்ய சக்திகள்) கங்கை நீரினுள் தங்குகின்றன. ஆகவே கலியில் கங்கையை நன்கு சேவிக்க வேண்டும்; அவளே விரும்பிய சித்தியை அளிப்பாள்.

Verse 59

सूर्योदये तमांसीव वज्रपातभयान्नगाः । तार्क्ष्येक्षणाद्यथासर्पा मेघा वाताहता इव

சூரியோதயத்தில் இருள் எவ்வாறு மறைகிறதோ; இடியடி அச்சத்தில் மலைகள் கூட நடுங்குவது போலத் தோன்றுகிறதோ; தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) பார்வையால் பாம்புகள் எவ்வாறு ஓடுகின்றனவோ; காற்றால் மேகங்கள் எவ்வாறு சிதறுகின்றனவோ—

Verse 60

तत्त्वज्ञानाद्यथा मोहः सिंहं दृष्ट्वा यथा मृगाः । तथा सर्वाणि पापानि यांति गंगेक्षणात्क्षयम्

தத்துவஞானத்தால் மயக்கம் எவ்வாறு அழிகிறதோ, சிங்கத்தைப் பார்த்தவுடன் மான்கள் எவ்வாறு சிதறி ஓடுகின்றனவோ—அவ்வாறே கங்கையைப் பார்ப்பதாலேயே எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடைகின்றன.

Verse 61

दिव्यौषधैर्यथा रोगा लोभेन च यथा गुणाः । यथा ग्रीष्मोष्मसंपत्तिरगाधह्रद मज्जनात्

தெய்வீக மருந்துகளால் நோய்கள் எவ்வாறு தணிகிறதோ, பேராசையால் நற்குணங்கள் எவ்வாறு அழிகிறதோ; மேலும் கோடையின் கடும் வெப்பம் ஆழ்ந்த ஏரியில் மூழ்குவதால் எவ்வாறு தணிகிறதோ—

Verse 62

तूलशैलः स्फुलिंगेन यथा नश्यति तत्क्षणात् । तथा दोषाः प्रणश्यंति गंगांभः स्पर्शनाद्ध्रुवम्

பஞ்சுமலை ஒரு சிறு தீப்பொறியால் உடனே எரிந்து அழிவதுபோல், கங்கையின் நீரைத் தொடுவதால் குற்றங்களும் மாசுகளும் உறுதியாக அழிகின்றன।

Verse 63

क्रोधेन च तपो यद्वत्कामेन च यथा मतिः । अनयेन यथा लक्ष्मीर्विद्या मानेन वै यथा

கோபத்தால் தவம் அழிவதுபோலும், காமத்தால் அறிவு மயங்குவதுபோலும்; அநீதியால் செல்வம் கெடுவதுபோலும், அகந்தையால் கல்வி அழிவதுபோலும்—

Verse 64

दंभ कौटिल्य मायाभिर्यथाधर्मो विनश्यति । तथा नश्यंति पापानि गंगाया दर्शनेन तु

பாசாங்கு, வஞ்சகம், மாயை ஆகியவற்றால் தர்மம் அழிவதுபோல், கங்கையைப் பார்ப்பதாலேயே பாவங்கள் அழிகின்றன।

Verse 65

मानुष्यं दुर्लभं प्राप्य विद्युत्संपातचंचलम् । गंगां यः सेवते सोत्र बुद्धेः पारं परं गतः

அரிதான மனிதப் பிறவியைப் பெற்று, மின்னல் ஒளிபோல் நிலையற்றதாயினும்—இங்கே கங்கையைச் சேவிப்பவன் சாதாரண அறிவின் அப்பால் உள்ள பரம கரையை அடைகிறான்।

Verse 66

विधूतपापा ये मर्त्याः परं ज्योतिःस्वरूपिणीम् । सहस्रसूर्यप्रतिमां गंगां पश्यंति ते भुवि

பாவங்கள் குலைந்த மானிடர்கள் இவ்வுலகில் கங்கையைத் தரிசிக்கிறார்கள்—அவள் பரம ஒளியின் வடிவம்; ஆயிரம் சூரியரைப் போன்ற பிரகாசமுடையவள்।

Verse 67

साधारणांभसा पूर्णां साधारण नदीमिव । पश्यंति नास्तिका गंगां पापोपहतलोचनाः

பாவத்தால் கண்கள் மறைந்த நாத்திகர்கள் கங்கையை சாதாரண நீரால் நிரம்பிய ஒரு சாதாரண நதிபோலவே காண்கிறார்கள்।

Verse 68

संसारमोचकश्चाहं जनानामनुकंपया । गंगातरंगरूपेण सोपानं निर्ममे दिवः

உயிர்கள்மேல் கருணையால் நான் சம்சாரமோசகனாகி, கங்கையின் அலைவடிவில் விண்ணுலகத்திற்கேறும் படிக்கட்டினை அமைத்தேன்।

Verse 69

सर्व एव शुभः कालः सर्वो देशस्तथा शुभः । सर्वो जनो दानपात्रं श्रीमती जाह्नवी तटे

மகிமைமிக்க ஜாஹ்னவி (கங்கை) கரையில் எல்லாக் காலமும் புனிதம்; எல்லா இடமும் புனிதம்; எல்லோரும் தானம் பெறத் தகுதியான பாத்திரமாகிறார்கள்।

Verse 70

यथाश्वमेधो यज्ञानां नगानां हिमवान्यथा । व्रतानां च यथा सत्यं दानानामभयं यथा

யாகங்களில் அஸ்வமேதம் முதன்மை; மலைகளில் ஹிமவான் முதன்மை; விரதங்களில் சத்தியம் முதன்மை; தானங்களில் அபயம் முதன்மை—அதுபோலவே இத்தீர்த்தமும் சிறந்தது।

Verse 71

प्राणायामश्च तपसां मंत्राणां प्रणवो यथा । धर्माणामप्यहिंसा च काम्यानां श्रीर्यथा वरा

தவங்களில் பிராணாயாமம் முதன்மை; மந்திரங்களில் பிரணவம் (ஓம்) முதன்மை; தர்மங்களில் அஹிம்சை முதன்மை; வேண்டிய வரங்களில் ஸ்ரீ சிறந்தது—அதுபோல இத்தீர்த்தமும் உயர்ந்தது।

Verse 72

यथात्मविद्या विद्यानां स्त्रीणां गौरी यथोत्तमा । सर्वर्दवेगणानां च यथा त्वं पुरुषोत्तम

வித்தைகளில் ஆத்மவித்தை எவ்வாறு உன்னதமோ, பெண்களில் கௌரி எவ்வாறு முதன்மையோ; அதுபோல, புருஷோத்தமனே, எல்லா தேவகணங்களிலும் நீயே பரமன்—அவ்வாறே இப்புகழப்படும் தத்துவமும் மிகச் சிறந்தது.

Verse 73

सर्वषामेव पात्राणां शिवभक्तो यथा वरः । तथा सर्वेषु तीर्थेषु गंगातीर्थं विशिष्यते

எல்லாப் பாத்திரங்களிலும் சிவபக்தன் எவ்வாறு சிறந்தவனோ, அவ்வாறே எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் கங்காதீர்த்தம் தனிச்சிறப்புடன் உன்னதமானது.

Verse 74

हरेयश्चावयोर्भेदं न करोति महामतिः । शिवभक्तः स विज्ञेयो महापाशुपतश्च सः

ஹரியும் எங்களும் (சிவனும்) வேறென்று பிரிக்காத மகாமதி—அவனே சிவபக்தன் என்று அறியப்பட வேண்டும்; அவனே மஹாபாசுபதன்.

Verse 75

पापपांसुमहावात्या पापद्रुमकुठारिका । पापेंधनदवाग्निश्च गंगेयं पुण्यवाहिनी

இந்தப் புண்யவாஹினி கங்கை, பாவத் தூசியைச் சிதறடிக்கும் பெருங்காற்று; பாவமரங்களை வெட்டும் கோடரி; பாவ எரிபொருளைச் சுட்டெரிக்கும் காட்டுத்தீ போன்றது.

Verse 76

नानारूपाश्च पितरो गाथा गायंति सर्वदा । अपि कश्चित्कुलेस्माकं गंगास्नायी भविष्यति

பித்ருக்கள் பல வடிவங்களை ஏற்று எப்போதும் இப்பாடலைப் பாடுகின்றனர்—‘எங்கள் குலத்தில் குறைந்தது ஒருவனாவது கங்கையில் நீராடுவானா?’

Verse 77

देवर्षीन्परिसंतर्प्य दीनानाथांश्च दुःखितान् । श्रद्धया विधिना स्नात्वा दास्यते सलिलांजलिम्

தேவரிஷிகளை முறையாகத் திருப்திப்படுத்தி, ஏழை, ஆதரவற்றோர், துயருற்றோரையும் மனநிறைவுறச் செய்து, நம்பிக்கையுடன் விதிப்படி நீராடி, பின்னர் புனித நீரஞ்சலியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 78

अपि नः स कुले भूयाच्छिवे विष्णौ च साम्यदृक् । तदालयकरो भक्त्या तस्य संमार्जनादिकृत्

எங்கள் குலத்தில் அத்தகையவர் பிறக்கட்டும்—சிவனையும் விஷ்ணுவையும் சமமாகப் போற்றி, பக்தியுடன் அவர்களின் ஆலயத்தை அமைத்து, அதைத் துப்புரவு முதலிய சேவைகளால் பராமரிப்பவர்।

Verse 79

अकामो वा सकामो वा तिर्यग्योनिगतोपि वा । गंगायां यो मृतो मर्त्यो नरकं स न पश्यति

ஆசையற்றவராக இருந்தாலும் ஆசையுடன் இருந்தாலும், விலங்கு பிறவியில் விழுந்தவராக இருந்தாலும்—கங்கையில் இறக்கும் மனிதன் நரகத்தை காணான்।

Verse 80

तीर्थमन्यत्प्रशंसंति गंगातीरे स्थिताश्च ये । गंगां न बहु मन्यंते ते स्युर्निरयगामिनः

கங்கைக் கரையில் வாழ்ந்தும் பிற தீர்த்தங்களைப் புகழ்ந்து, கங்கையை உயர்வாக மதியாதவர்கள் நரகத்திற்குச் செல்பவர்கள் ஆவர்।

Verse 81

मां च त्वां चैव यो द्वेष्टि गंगां च पुरुषाधमः । स्वकीयैः पुरुषैः सार्धं स घोरं नरकं व्रजेत्

என்னையும் உன்னையும், மேலும் கங்கையையும் வெறுக்கும் அந்த நராதமன், தன் மக்களுடன் சேர்ந்து கொடிய நரகத்திற்குச் செல்வான்।

Verse 82

षष्टिर्गणसहस्राणि गंगां रक्षंति सर्वदा । अभक्तानां च पापानां वासे विघ्नं प्रकुर्वते

அறுபதாயிரம் கணங்கள் எப்போதும் கங்கையைப் பாதுகாக்கின்றன; பக்தியற்ற பாவிகள் அங்கே தங்குவதற்கு தடைகள் உண்டாக்குகின்றன.

Verse 83

कामक्रोधमहामोहलोभादि निशितैः शरैः । घ्नंति तेषां मनस्तत्र स्थितिं चापनयंति च

காமம், கோபம், பெருமயக்கம், பேராசை முதலிய கூரிய அம்புகளால் அவர்கள் அத்தகையோரின் மனத்தைத் தாக்கி, அங்கே நிலைத்திருக்கும் ஆற்றலையும் அகற்றுகின்றனர்.

Verse 84

गंगां समाश्रयेद्यस्तु स मुनिः स च पंडितः । कृतकृत्यः स विज्ञेयः पुरुषार्थचतुष्टये

கங்கையைச் சரணடைபவனே முனி, அவனே பண்டிதன்; நான்கு புருஷார்த்தங்களிலும் நிறைவு பெற்றவன் என அவனை அறிய வேண்டும்.

Verse 85

गंगायां च सकृत्स्नातो हयमेधफलं लभेत् । तर्पयंश्च पितॄंस्तत्र तारयेन्नरकार्णवात्

கங்கையில் ஒருமுறை நீராடினாலே அஸ்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்; அங்கே பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தால் அவர்களை நரகக் கடலிலிருந்து மீட்கின்றான்.

Verse 86

नैरंतर्येण गंगायां मासं यः स्नाति पुण्यवान् । शक्रलोके स वसति यावच्छक्रः सपूर्वजः

ஒரு மாதம் இடைவிடாது கங்கையில் நீராடும் புண்ணியவான், தன் முன்னோர்களுடன் சேர்ந்து, இந்திரன் (சக்ரன்) இருக்கும் காலம்வரை சக்ரலோகத்தில் வாசிப்பான்.

Verse 87

अब्दं यः स्नाति गंगायां नैरंतर्येण पुण्यभाक् । विष्णोर्लोकं समासाद्य स सुखं संवसेन्नरः

எவன் கங்கையில் இடைவிடாது ஒரு ஆண்டு முழுதும் நீராடுகிறானோ, அவன் மகாபுண்ணியத்தின் பங்காளி ஆவான்; விஷ்ணுலோகத்தை அடைந்து அங்கே இன்பமாக வாசிப்பான்।

Verse 88

गंगायां स्नाति यो मर्त्यो यावज्जीवं दिनेदिने । जीवन्मुक्तः स विज्ञेयो देहांते मुक्त एव सः

எந்த மனிதன் கங்கையில் நாள்தோறும் வாழ்நாள் முழுதும் நீராடுகிறானோ, அவன் ஜீவன்முக்தன் என அறியப்பட வேண்டும்; உடல் முடிவில் அவன் நிச்சயமாக முக்தனே।

Verse 89

तिथिनक्षत्रपर्वादि नापेक्ष्यं जाह्नवी जले । स्नानमात्रेण गंगायां संचिताघं विनश्यति

ஜாஹ்னவியின் நீரில் திதி, நட்சத்திரம், பண்டிகை முதலியவற்றைக் காத்திருக்க வேண்டாம்; கங்கையில் நீராடுவதால் மட்டும் சேர்த்த பாவம் அழிகிறது।

Verse 90

पंडितोपि स मूर्खः स्याच्छक्तियुक्तोप्यशक्तिकः । यस्तु भागीरथीतीरं सुखसेव्यं न संश्रयेत्

எளிதில் அணுகத்தக்க பாகீரதியின் கரையை யார் அடைக்கலம் கொள்ளவில்லையோ, அவர் பண்டிதனாயினும் மூடனெனப் போவார்; வலிமையுள்ளவராயினும் பலவீனனெனப் போவார்।

Verse 91

किंवायुपाप्यरोगेण विकासिन्याथ किं श्रिया । किं वा बुद्ध्या विमलया यदि गंगां न सेवते

நோயற்ற ஆரோக்கியமும் மலர்ந்த இளமையும் எதற்கு? செல்வம் எதற்கு? தூய தெளிந்த புத்தியும் எதற்கு—கங்கையைச் சேவிக்காவிட்டால்।

Verse 92

यः कारयेदायतनं गंगाप्रतिकृतेर्नरः । भुक्त्वा स भोगान्प्रेत्यापि याति गंगा सलोकताम्

கங்கையின் உருவம்/பிரதிநிதிக்காக ஆலயம் அல்லது ஆயதனம் அமைக்கச் செய்பவன், இவ்வுலகில் இன்பங்களை அனுபவித்து, மறுமையிலும் கங்கையின் சலோக்யத்தை அடைகிறான்।

Verse 93

शृण्वंति महिमानं ये गंगाया नित्यमादरात् । गंगास्नानफलं तेषां वाचकप्रीणनाद्धनैः

பக்தியுடன் தினமும் கங்கையின் மகிமையைச் செவிமடுப்போருக்கு கங்காஸ்நானத்தின் பலன் கிடைக்கும்—சிறப்பாக வாசகனை செல்வத் தானங்களால் மகிழ்வித்தால்।

Verse 94

पितॄनुद्दिश्य यो लिंगं स्नपयेद्गांग वारिणा । तृप्ताः स्युस्तस्य पितरो महानिरयगा अपि

பித்ருக்களை நினைத்து கங்காஜலத்தால் சிவலிங்கத்திற்கு ஸ்நாபனம்/அபிஷேகம் செய்பவனின் முன்னோர்கள் திருப்தியடைவார்கள்—அவர்கள் மகா நரகத்தில் சென்றிருந்தாலும் கூட।

Verse 95

अष्टकृत्वो मंत्रजप्तैर्वस्त्रपूतैः सुगंधिभिः । प्रोचुर्गांगजलैः स्नानं घृतस्नानाधिकं बुधाः

மந்திரஜபத்தால் புனிதமாக்கப்பட்டு, துணியால் வடிகட்டப்பட்டு, நறுமணமுடைய கங்காஜலத்தால் எட்டு முறை ஸ்நானம் செய்வது—நெய் ஸ்நானத்தையும் விட உயர்ந்தது என்று ஞானிகள் கூறினர்।

Verse 96

अष्टद्रव्यविमिश्रेण गंगातोयेन यः सकृत् । मागधप्रस्थमात्रेण ताम्रपात्रस्थितेन च

எட்டு திரவியங்கள் கலந்த கங்காஜலத்தை—மாகதப் பிரஸ்த அளவாக, செம்புப் பாத்திரத்தில் வைத்திருந்து—ஒருமுறை கூட ஸ்நானம்/பயன்பாடு செய்தவன் மகாபுண்ணியம் பெறுவான்।

Verse 97

भानवेऽर्घं प्रदद्याच्च स्वकीय पितृभिः सह । सोतितेजो विमानेन सूर्यलोके महीयते

தன் பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து சூரிய பகவானுக்கு அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும். அத்தகைய பக்தன் ஒளிமிகு தெய்வ விமானத்தில் கொண்டு செல்லப்பட்டு சூரியலோகத்தில் போற்றப்படுவான்.

Verse 98

आपः क्षीरं कुशाग्राणि घृतं मधुगवांदधि । रक्तानि करवीराणि रक्तचंदनमित्यपि

நீர், பால், குசா புல்லின் முனைகள், நெய், தேன், பசுவின் தயிர், சிவப்பு கரவீர மலர்கள், சிவப்பு சந்தனம்—இவையும் விதிக்கப்பட்ட புனிதப் பொருட்கள்.

Verse 99

अष्टांगार्घो यमुद्दिष्टस्त्वतीव रवितोषणः । गांगैर्वार्भिः कोटिगुणो ज्ञेयो विष्णोऽन्यवारितः

உபதேசிக்கப்பட்ட இந்த அஷ்டாங்க அர்க்யம் சூரியனை மிகுந்து மகிழ்விக்கிறது. கங்கை நீரால் அர்ப்பணித்தால் அதன் பலன் கோடிமடங்கு என விஷ்ணு மறுப்பில்லாமல் கூறினார்.

Verse 100

गंगातीरे स्वशक्त्या यः कुर्याद्देवालयं सुधीः । अन्यतीर्थप्रतिष्ठातो भवेत्कोटिगुणं फलं

தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப கங்கைத் துறையில் ஆலயம் அமைக்கும் ஞானி, பிற தீர்த்தங்களில் நிறுவுவதைக் காட்டிலும் கோடிமடங்கு பலனை அடைவான்.

Verse 110

गोभूहिरण्यदानेन भक्त्या गंगातटे शुभे । नरो न जायते भूयः संसारे दुःखकंटके

புனிதமான கங்கைத் துறையில் பக்தியுடன் பசு, நிலம், பொன் ஆகியவற்றை தானம் செய்தால், துயரமுள்ள முள்ளுக்காடு போன்ற இந்தச் சம்சாரத்தில் மீண்டும் பிறப்பு இல்லை.

Verse 120

तद्भूमित्रसरेणूनां संख्यया युगमानया । महेंद्र चंद्रलोकेषु भुक्त्वा भोगान्मनःप्रियान्

அப் புனித நிலத்தின் தூள்துகள்களின் எண்ணிக்கையால் அளவிடப்படும் யுககாலமெல்லாம், மகேந்திர (இந்திர) லோகத்திலும் சந்திரலோகத்திலும் மனம் மகிழும் போகங்களை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 130

चंद्रसूर्यग्रहे लक्षं व्यतीपातेत्वनंतकम् । अयुतं विषुवे चैव नियुतं त्वयनद्वये

சந்திர அல்லது சூரிய கிரகணத்தில் புண்ணியம் இலட்சமடங்கு; வ்யதீபாதத்தில் அது அளவற்றது. விஷுவத்தில் பத்தாயிரமடங்கு; இரு அயனங்களில் (உத்தராயணம்–தக்ஷிணாயணம்) பத்திலட்சமடங்கு பலன் உண்டாகும்।

Verse 140

स्वाहांतः प्रणावादिश्च भवेद्विंशाक्षरो मनुः । पूजादानं जपो होमो ऽनेनैव मनुना स्मृतः

பிரணவத்தால் தொடங்கி ‘ஸ்வாஹா’வில் முடியும் இதுவே இருபதெழுத்து மந்திரம். பூஜை, தானம், ஜபம், ஹோமம்—இவை அனைத்தும் இதே மந்திரத்தால் செய்ய வேண்டுமென கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 150

यथाशक्ति स्वर्णरूप्य ताम्रपृष्ठविनिर्मितान् । अभ्यर्च्य गंधकुसुमैर्गंगायां प्रक्षिपेद्व्रती

தன் இயல்புக்கு ஏற்ப பொன், வெள்ளி அல்லது செம்புத் தகடால் செய்யப்பட்ட அர்ப்பணப் பொருட்களை அமைத்து, நறுமணமும் மலர்களும் கொண்டு வழிபட்டு, விரதன் அவற்றை கங்கையில் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 160

संसारविषनाशिन्यै जीवनायै नमोस्तु ते । तापत्रितय संहंत्र्यै प्राणेश्यै ते नमोनमः

ஹே வாழ்வளிப்பவளே, சம்சார விஷத்தை அழிப்பவளே! உனக்கு நமஸ்காரம். ஹே பிராணேஸ்வரியே, மும்மடங்கு தாபங்களை ஒழிப்பவளே! உனக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।

Verse 170

प्रणतार्ति प्रभंजिन्यै जगन्मात्रे नमोस्तुते । सर्वापत्प्रतिपक्षायै मंगलायै नमोनमः

ஹே ஜகன்மாதா! பணிந்தவர்களின் துயரைச் சிதைக்கும் தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம். எல்லா ஆபத்துகளுக்கும் எதிர்நின்று காக்கும் மங்களஸ்வரூபிணி தேவிக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः.

Verse 180

तस्यां दशम्यामेतच्च स्तोत्रं गंगाजले स्थितः । यः पठेद्दशकृत्वस्तु दरिद्रो वापि चाक्षमः

அந்த தசமி திதியில் கங்காஜலத்தில் நின்று இந்த ஸ்தோத்திரத்தை பத்து முறை பாராயணம் செய்பவன், வறியவனாக இருந்தாலும் அல்லது விதிவழிபாடுகளில் இயலாதவனாக இருந்தாலும், கூறப்பட்ட புண்ணியப் பலனை அடைவான்.

Verse 205

ब्रह्मांडांतरसंस्थेषु भुंजन्भोगान्मनोरमान् । सर्वैः संपूजितो विष्णो यावदाभूतसंप्लवम्

பிரபஞ்சக் கோளங்களின் உள்ளக உலகங்களில் தங்கி, மனம் கவரும் போகங்களை அனுபவித்து, அனைவராலும் போற்றப்பட்டு—ஹே விஷ்ணுவே—இந்த நிலை மகாப்ரளயம் வரை நீடிக்கும்.