Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । मुनिपृष्टास्तदा देवा भगवंस्ते किमब्रुवन् । सर्वलोकहितार्थाय तदाख्याहि महामुने

சூதர் கூறினார்—முனிவர் கேட்டபோது அந்தப் புனித தேவர்கள் என்ன பதிலளித்தனர்? எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக, ஓ மகாமுனியே, அதை உரைக்கவும்।

Verse 2

श्रीव्यास उवाच । अगस्तिवचनं श्रुत्वा बहुमानपुरस्सरम् । धिषणाधिपतेरास्यं विबुधा व्यालुलोकिरे

ஸ்ரீவ்யாசர் கூறினார்—அகஸ்தியரின் சொற்களை மிகுந்த மரியாதையுடன் கேட்ட தேவர்கள், ஞானத்தின் அதிபதி பிருஹஸ்பதியின் முகத்தை நோக்கி பார்வை செலுத்தினர்।

Verse 3

वाक्पतिरुवाच । शृण्वगस्ते महाभाग देवागमनकारणम् । धन्योसि कृतकृत्योसि मान्योसि महता मपि

வாக்பதி (பிருஹஸ்பதி) கூறினார்—ஓ மகாபாக்ய அகஸ்தியரே, தேவர்கள் வந்த காரணத்தை கேளுங்கள். நீங்கள் பாக்கியவான், கடமை நிறைவேற்றியவர், எனது போன்ற பெரியவராலும் மதிக்கத்தக்கவர்।

Verse 4

प्रत्याश्रमं प्रतिनगं प्रत्यरण्यं तपोधनाः । किं न संति मुनिश्रेष्ठ काचिदन्यैव ते स्थितिः

ஹே முனிசிறந்தவரே, தவத்தால் செழித்தவரே! எங்கும் ஆசிரமங்களும், மலைகளும், காடுகளும் உள்ளன; அப்படியிருக்க, உங்கள் இருப்பிடம் வேறெங்கும் இல்லாமல், இந்த ஒரே இடத்திலேயே ஏன் நிலைத்திருக்கிறது?

Verse 5

तपोलक्ष्मीस्त्वयीहास्ति ब्राह्मतेजस्त्वयि स्थिरम् । पुण्यलक्ष्मीस्त्वयि परा त्वय्यौदार्यं मनस्त्वयि

உங்களுள் தவத்தால் பிறந்த செல்வம் உறைகிறது; உங்களுள் பிராமணத் தேஜஸ் நிலைத்துள்ளது. உங்களுள் உயர்ந்த புண்ணியச் செல்வம் உள்ளது; உங்களுள் தாராளமும் உயர்ந்த மனப்பான்மையும் உள்ளன.

Verse 6

पतिव्रतेयं कल्याणी लोपामुद्रा सधर्मिणी । तवांगच्छायया तुल्या यत्कथापुण्यकारिणी

இந்த கல்யாணி லோபாமுத்ரா கணவனுக்கு அர்ப்பணித்தவள்; உம்முடன் தர்மத்தைப் பின்பற்றும் துணைவி. அவள் உமது உடல் நிழலைப் போன்றவள்; அவளுடைய கதையும் புண்ணியம் தருவதாகும்.

Verse 7

पतिव्रतास्वरुंधत्या सावित्र्याप्यनसूयया । शांडिल्यया च सत्या च लक्ष्म्या च शतरूपया

புகழ்பெற்ற பதிவிரதைகளில்—அருந்ததி, சாவித்ரி, அனசூயா, சாண்டில்யா, சத்யா, லக்ஷ்மி, சதரூபா—

Verse 8

मेनया च सुनीत्या च संज्ञया स्वाहया तथा । यथैषा वर्ण्यते श्रेष्ठा न तथान्येति निश्चितम

மேலும் மேனா, சுனீதி, ஸஞ்ஞா, ஸ்வாஹா ஆகியோரும்; இவள் (லோபாமுத்ரா) எவ்வாறு சிறந்தவளாகப் போற்றப்படுகிறாளோ, அவ்வாறு மற்றவர்கள் அல்ல—இதுவே உறுதியான முடிவு.

Verse 9

भुंक्ते भुक्ते त्वयि मुने तिष्ठति त्वयि तिष्ठति । विनिद्रिते च निद्राति प्रथमं प्रतिबुध्यते

முனிவரே! நீங்கள் உண்டால் அவளும் உண்ணுகிறாள்; நீங்கள் நின்றால் அவளும் நிற்கிறாள். நீங்கள் உறங்கினால் அவளும் உறங்குகிறாள்; முதலில் விழிப்பவளும் அவளே.

Verse 10

अनलंकृतमात्मानं तव नो दर्शयेत्क्वचित् । कार्यार्थं प्रोषिते क्वापि सर्वमंडनवर्जिता

அவள் அலங்காரமின்றி தன்னை உமக்கு எப்போதும் காட்டமாட்டாள். நீர் கடமை காரணமாக எங்காவது தூரத்தில் இருந்தாலும், அவள் எல்லா அணிகலன்களையும் விட்டு இருப்பாள்.

Verse 11

न च ते नाम गृह्णीयात्तवायुष्यविवृद्धये । पुरुषांतरनामापि न गृह्णाति कदाचन

உமது ஆயுள் பெருக வேண்டி அவள் உமது பெயரையும் கூட உச்சரிக்கமாட்டாள். வேறு எந்த ஆணின் பெயரையும் அவள் ஒருபோதும் எடுத்துக்கொள்ளமாட்டாள்.

Verse 12

आक्रुष्टापि न चाक्रोशेत्ताडितापि प्रसीदति । इदं कुरु कृतं स्वामिन्मन्यतामिति वक्ति च

திட்டப்பட்டாலும் அவள் திருப்பித் திட்டமாட்டாள்; அடிக்கப்பட்டாலும் அமைதியாய் இருப்பாள். ‘ஸ்வாமி, இதைச் செய்யுங்கள்; செய்ததாகவே கருதுங்கள்’ என்று சொல்லி, உமக்கு இன்பம் தரவே பேசுவாள்.

Verse 13

आहूता गृहकार्याणि त्यक्त्वा गच्छति सत्वरम् । किमर्थं व्याहृता नाथ सप्रसादो विधीयताम्

அழைத்தவுடன் அவள் இல்லப்பணிகளை விட்டுத் துரிதமாக வருகிறாள். ‘நாதா, எதற்காக என்னை அழைத்தீர்? அருளுடன் ஆணையிடுங்கள்’ என்று கூறுகிறாள்.

Verse 14

न चिरं तिष्ठति द्वारि न द्वारमुपसेवते । अदापितं त्वया किंचित्कस्मैचिन्न ददात्यपि

அவள் வாசலில் நீண்ட நேரம் நிற்கமாட்டாள்; திண்ணையில் அலைவதுமில்லை. நீ அளிக்காமல் அவள் யாருக்கும் சிறிதளவும் கொடுக்கமாட்டாள்.

Verse 15

पूजोपकरणं सर्वमनुक्ता साधयेत्स्वयम् । नियमोदकबर्हींषि पत्रपुप्पाक्षतादिकम्

சொல்லாமலேயே அவள் தானே பூஜைக்கான எல்லா உபகரணங்களையும் அமைத்திட வேண்டும்—நியமத்திற்கான தூய நீர், தர்ப்பை/குசா, இலைகள், மலர்கள், அக்ஷதை முதலியன.

Verse 16

प्रतीक्षमाणावसरं यथाकालोचितं हि यत् । तदुपस्थापयेत्सर्वमनुद्विग्नातिहृष्टवत्

சரியான தருணத்தை எதிர்நோக்கி, காலத்திற்கேற்றது எதுவோ அதையெல்லாம் அவள் முன்வைத்து ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்—பதற்றமின்றி, அளவுக்கு மீறிய மகிழ்ச்சியின்றி.

Verse 17

सेवते भर्त्तुरुच्छिष्टमिष्टमन्नं फलादिकम् । महाप्रसाद इत्युक्त्वा परिदत्तं प्रतीच्छति

அவள் கணவரின் உச்சிஷ்டமான விருப்பமான உணவு, பழம் முதலியவற்றை உண்ணுவாள்; ‘இது மகாப்ரசாதம்’ என்று சொல்லி அளிக்கப்பட்டதை ஏற்றுக்கொள்வாள்.

Verse 18

अविभज्य न चाश्नीयाद्देवपित्रतिथिष्वपि । परिचारकवर्गेषु गोषु भिक्षुकुलेषु च

பகிராமல் அவள் உணவு உண்ணக்கூடாது—தேவர்கள், பித்ருக்கள், விருந்தினர்கள் பற்றியும்; மேலும் பணியாளர்கள், பசுக்கள், பிச்சைக்காரக் குடும்பங்களிடமும் பகிர்ந்து அளிக்க வேண்டும்.

Verse 19

संयतोपस्करादक्षा हृष्टा व्यय पराङ्मुखी । कुर्यात्त्वयाननुज्ञाता नोपवासव्रतादिकम्

இல்லறப் பொருட்களை ஒழுங்காகக் காக்க வல்லவளாய், மகிழ்ச்சியுடன், வீண் செலவுக்கு விரோதமாய் இருக்கும் அவள், உன் அனுமதி பெற்றாலே உபவாசம், விரதம் முதலியவற்றைச் செய்ய வேண்டும்; அனுமதியின்றி செய்யக்கூடாது।

Verse 20

दूरतो वर्जयेदेषा समाजोत्सवदर्शनम् । न गच्छेत्तीर्थयात्रादि विवाहप्रेक्षणादिषु

அவள் பொதுக் கூட்டங்களும் விழாக்களும் காண்பதைத் தூரமாகத் தவிர்க்க வேண்டும். தீர்த்தயாத்திரை முதலியவற்றிற்கும், திருமணக் காட்சிகள் போன்ற நிகழ்வுகளுக்கும் செல்லக்கூடாது।

Verse 21

सुखसुप्तं सुखासीनं रममाणं यदृच्छया । आंतरेष्वपि कार्येषु पतिं नोत्थापयेत्क्वचित्

கணவன் சுகமாக உறங்கினாலும், நிம்மதியாக அமர்ந்திருந்தாலும், தன் விருப்பப்படி மகிழ்ந்திருந்தாலும், இடைப்பட்ட வேலைகளுக்காகவும் அவனை ஒருபோதும் எழுப்பக்கூடாது।

Verse 22

स्त्रीधर्मिणी त्रिरात्रं तु स्वमुखं नैव दर्श येत् । स्ववाक्यं श्रावयेन्नापि यावत्स्नाता न शुद्धितः

மாதவிடாய் நிலையிலிருக்கும் போது மூன்று இரவுகள் அவள் தன் முகத்தைக் காட்டக்கூடாது; நீராடி சுத்தி அடையும் வரை தன் சொற்களையும் கேட்கவிடக்கூடாது।

Verse 23

सुस्नाता भर्तृवदनमीहतेन्यस्य न क्वचित् । अथवा मनसि ध्यात्वा पतिं भानुं विलोकयेत्

நன்றாக நீராடி அவள் கணவனின் முகத்தையே நாடி தரிசிக்க வேண்டும்; பிறரின் முகத்தை ஒருபோதும் நாடக்கூடாது. அல்லது மனத்தில் கணவனைத் தியானித்து சூரியனைத் தரிசிக்க வேண்டும்।

Verse 24

हरिद्रां कुंकुमं चैव सिंदूर कज्जलं तथा । कूर्पासकं च तांबूलं मांगल्याभरणं शुभम्

மஞ்சள், குங்குமம், சிந்தூரம், காஜல்; மேலும் கூந்தல் அலங்காரம் (கூர்பாசக), தாம்பூலம் மற்றும் சுப மாங்கல்ய ஆபரணங்கள்—இவை பத்திவிரதைக்கு புனிதமும் மங்களகரமும் எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 25

केशसंस्कारकबरी करकर्णादिभूषणम् । भर्त्तुरायुष्यमिच्छंती दूरये न्न पतिव्रता

கணவனின் நீண்ட ஆயுளை விரும்பும் பத்திவிரதை, தன் கூந்தல் அலங்காரம், பின்னல், மேலும் கை-காது முதலிய ஆபரணங்களை ஒருபோதும் விட்டு அகற்றமாட்டாள்।

Verse 26

न रजक्या न हैतुक्या तथा श्रमणया न च । न च दुर्भगया क्वापि सखित्वं कुरुते सती

சதீ பெண் துவைப்பவளுடன், சுயநலப் பெண்ணுடன், ஶ்ரமணீ (துறவியுடன்), மேலும் எங்கும் துர்பாக்கிய/துஷ்சரித்ர தோழியுடன் நெருங்கிய நட்பு கொள்ளமாட்டாள்।

Verse 27

भर्तृविद्वेषिणीं नारीं नैषा संभाषते क्वचित् । नैकाकिनी क्वचिद्भूयान्न नग्ना स्नाति च क्वचित्

கணவனை வெறுக்கும் பெண்ணுடன் அவள் ஒருபோதும் உரையாடமாட்டாள். எங்கும் தனியாக இருக்கமாட்டாள்; எங்கும் நிர்வாணமாகக் குளிக்கவும் மாட்டாள்।

Verse 28

नोलूखले न मुसले न वर्द्धन्यां दृषद्यपि । न यंत्रकेन देहल्यां सती चोपविशेत्क्वचित्

சதீ பெண் உலூக்கலம் (உரல்), முசலம், வர்த்தனி (சூப்பு/கூடை ஆதாரம்), மேலும் அரைப்புக் கல் (த்ருஷத்) மீதும்; நெசவுக் கருவி மீதும், வாசல் திண்ணை/தாழ்வாரம் (தேஹலீ) மீதும்—ஒருபோதும் அமரக்கூடாது।

Verse 29

विना व्यवायसमयं प्रागल्भ्यं न क्वचिच्चरेत् । यत्रयत्ररुचिर्भर्त्तुस्तत्र प्रेमवती सदा

தாம்பத்திய இணைவு உரிய காலத்தைத் தவிர எங்கும் அவள் முன்வந்து துடுக்காக நடக்கக் கூடாது. கணவரின் விருப்பம் எங்கே சாய்கிறதோ அங்கே அவள் எப்போதும் அன்பும் பக்தியும் உடையவளாய் இருப்பாள்.

Verse 30

इदमेव व्रतं स्त्रीणामयमेवपरो वृषः । इयमेको देवपूजा भर्त्तुर्वाक्यं न लंघयेत

பெண்களுக்கு இதுவே ஒரே விரதம்; இதுவே உயர்ந்த தர்மம். இதுவே தேவபூஜை—கணவரின் சொல்லை ஒருபோதும் மீறக் கூடாது.

Verse 31

क्लीबं वा दुरवस्थंवा व्याधितं वृद्धमेव वा । सुस्थितं दुःस्थितं वापि पतिमेकं न लंघयेत

கணவர் ஆண்மை குறைந்தவராக இருந்தாலும், துன்பநிலையில் இருந்தாலும், நோயுற்றவராக இருந்தாலும், முதியவராக இருந்தாலும்; நலநிலையில் இருந்தாலும் துயர்நிலையில் இருந்தாலும்—அவள் தன் ஒரே கணவரை ஒருபோதும் விட்டு விலகவோ மீறவோ கூடாது.

Verse 32

हृष्टाहृष्टेविषण्णास्या विषण्णास्ये प्रिये सदा । एकरूपा भवेत्पुण्या संपत्सु च विपत्सु च

அன்புடையவர் மகிழ்ந்தால் அவளும் மகிழ்வாள்; அவர் சோர்ந்தால் அவளும் சோர்வாள். புண்ணியவதி செல்வத்திலும் துன்பத்திலும் ஒரே நிலைமையுடன் உறுதியாக இருப்பாள்.

Verse 33

सर्पिर्लवणतैलादि क्षयेपि च पतिव्रता । पतिं नास्तीति न ब्रूयादायासेषु न योजयेत्

நெய், உப்பு, எண்ணெய் முதலியவை தீர்ந்தாலும், பதிவிரதை ‘கணவர் இல்லை’ என்று சொல்லக் கூடாது. மேலும் கணவரை துன்பமளிக்கும் உழைப்பில் ஈடுபடுத்தவும் கூடாது.

Verse 34

तीर्थस्नानार्थिनी नारी पतिपादोदकं पिबेत् । शंकरादपि विष्णोर्वा पतिरेकोधिकः स्त्रियाः

தீர்த்தஸ்நானப் பலனை விரும்பும் பெண், கணவனின் பாதப் பிரக்ஷாளன நீரைப் பருக வேண்டும். பெண்ணுக்கு இல்லற தர்மத்தில் கணவன் சங்கரனையும் விஷ்ணுவையும் விட மேலான பரமன் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 35

व्रतोपवासनियमं पतिमुल्लंघ्य या चरेत् । आयुष्यं हरते भर्त्तुर्मृता निरयमृच्छति

கணவனின் அதிகாரத்தை மீறி விரதம், உபவாசம் அல்லது நியமம் மேற்கொள்ளும் பெண் கணவனின் ஆயுளை குறைக்கிறாள்; இறந்தபின் நரகத்தை அடைகிறாள்.

Verse 36

उक्ता प्रत्युत्तरं दद्याद्या नारी क्रोधतत्परा । सरमा जायते ग्रामे सृगाली निर्जने वने

அழைக்கப்பட்டபோது கடுமையாக எதிர்வினை கூறி கோபத்தில் மூழ்கும் பெண், ஊரில் நாய்ப்பெண்ணாகவும், தனிமையான காட்டில் நரிப்பெண்ணாகவும் பிறக்கிறாள்.

Verse 37

स्त्रीणां हि परमश्चैको नियमः समुदाहृतः ऽ । अभ्यर्च्य चरणौ भर्त्तुर्भोक्तव्यं कृतनिश्चयम्

பெண்களுக்கு ஒரு உயர்ந்த நியமம் கூறப்பட்டுள்ளது—கணவனின் பாதங்களை முறையாக வணங்கி, உறுதியான நிச்சயத்துடன் உணவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 38

उच्चासनं न सेवेत न व्रजेत्परवेश्मसु । न त्रपाकर वाक्यानि वक्तव्यानि कदाचन

அவள் உயர்ந்த ஆசனத்தை நாடக்கூடாது; பிறர் வீட்டிற்குச் செல்லக்கூடாது; மேலும் எப்போதும் வெட்கமற்ற அல்லது அசிங்கமான சொற்களைப் பேசக்கூடாது.

Verse 39

अपवादो न वक्तव्यः कलहं दूरतस्त्यजेत् । गुरूणां सन्निधौ क्वापि नोच्चैर्ब्रूयान्न वा हसेत्

அவதூறு சொல்லாமல், சண்டையைத் தொலைவிலிருந்தே விலக்க வேண்டும். குருமார்கள்/மூத்தோர் முன்னிலையில் எங்கும் உரக்கப் பேசவும், பெரிதாகச் சிரிக்கவும் கூடாது.

Verse 40

या भर्तारं परित्यज्य रहश्चरति दुर्मतिः । उलूकी जायते क्रूरा वृक्षकोटरशायिनी

கணவனைத் துறந்து மறைவாகச் சுற்றும் தீயமதி பெண், கொடிய பெண் ஆந்தையாகப் பிறந்து, மரங்களின் பொத்தைகளில் உறங்குவாள்.

Verse 41

ताडिता ताडितुं चेच्छेत्सा व्याघ्री वृषदंशिका । कटाक्षयतियाऽन्यं वै केकराक्षी तु सा भवेत

அடிபட்டும் திரும்ப அடிக்க விரும்பும் பெண், காளைகளை கடிக்கும் புலியாகப் பிறப்பாள். மற்றொரு ஆணை காமக் கடைக்கண்ணால் நோக்கும் பெண், குறுக்குக் கண்களுடையவளாக (கேகராட்சி) ஆகுவாள்.

Verse 42

या भर्तारं परित्यज्य मिष्टमऽश्नाति केवलम् । ग्रामे वासकरी भूयाद्वल्गुर्वापि श्वविट्भुजा

கணவனைத் துறந்து இனிப்பும் சுவைமிக்க உணவுமே மட்டும் உண்ணும் பெண், ஊரில் ‘வாசகரி’யாகப் பிறப்பாள்; அல்லது ‘வல்கூ’வாகப் பிறந்து நாய்களின் மலத்தை உண்ணுவாள்.

Verse 43

या त्वं कृत्याऽप्रियं ब्रूते मूका सा जायते खलु । या सपत्नीं सदेर्ष्येत दुर्भगा सा पुनःपुन्ः

எப்போதும் பழக்கமாகக் கடுமையான, இனிமையற்ற சொற்களைப் பேசும் பெண், நிச்சயமாக ஊமையாகப் பிறப்பாள். எப்போதும் இணைமனைவியைப் பொறாமைப்படும் பெண், மீண்டும் மீண்டும் துர்பாக்கியவளாகிறாள்.

Verse 44

दृष्टिं विलुप्य भर्तुर्या कंचिदन्यं समीक्षते । काणा च विमुखी चापि कुरूपा चापि जायते

கணவனை நோக்கும் பார்வையை விட்டு வேறொரு ஆணை நோக்கும் மனைவி, அந்தப் பாவத்தின் பயனாக ஒருகண் குறைபட்டவளாகவும், மனம் விலகியவளாகவும், குரூபமாகவும் ஆகிறாள்।

Verse 45

बाह्यादायांतमालोक्य त्वरिता च जलाशनैः । तांबूलैर्व्यजनैश्चैव पादसंवाहनादिभिः

வெளியிலிருந்து கணவர் வருவதைப் பார்த்தவுடன், அவள் விரைந்து நீரும் உணவும், தாம்பூலம், விசிறி வீசுதல், பாதமசாஜ் முதலியவற்றால் சேவை செய்ய வேண்டும்।

Verse 46

तथैव चाटुवचनैः खेदसंनोदनैः परैः । या प्रियं प्रीणयेत्प्रीता त्रिलोकी प्रीणिता तया

அதேபோல் இனிய சொற்களாலும் களைப்பை நீக்கும் பிற செயல்களாலும் மகிழ்ந்து தன் பிரியனை மகிழ்விக்கும் பெண்ணால் மூவுலகமும் மகிழ்கிறது।

Verse 47

मितं ददाति हि पिता मितं भ्राता मितं सुतः । अमितस्य हि दातारं भर्त्तारं पूजये त्सदा

தந்தை அளவோடு தருவான்; சகோதரனும் அளவோடு தருவான்; மகனும் அளவோடு தருவான்; ஆனால் கணவன் அளவற்ற தானம் அளிப்பவன்—ஆகையால் அவனை எப்போதும் போற்ற வேண்டும்।

Verse 48

भर्ता देवो गुरुर्भर्ता धर्म तीर्थ व्रतानि च । तस्मात्सर्वं परित्यज्य पतिमेकं समर्चयेत

அவளுக்குக் கணவனே தேவன்; கணவனே குரு; கணவனே தர்மம், தீர்த்தம், விரதங்கள். ஆகவே அனைத்தையும் விட்டு ஒரே கணவனைச் சரிவர வழிபட வேண்டும்।

Verse 49

जीवहीनो यथा देहः क्षणादशुचितां व्रजेत् । भर्तृहीना तथा योषित्सुस्नाताप्यशुचिः सदा

உயிரற்ற உடல் ஒரு கணத்தில் அசுத்தமாவதுபோல், கணவரற்ற பெண் நன்றாக நீராடினாலும் என்றும் அசுத்தமெனக் கருதப்படுகிறாள்।

Verse 50

अमंगलेभ्यः सर्वेभ्यो विधवा त्यक्तमंगला । विधवा दर्शनात्सिद्धिः क्वापि जातु न जायते

அமங்கலமானவற்றில் விதவை—மங்கலச் சின்னம் இழந்தவள்—அமங்கலமெனக் கூறப்படுகிறாள்; விதவையைப் பார்த்தாலே எங்கும் எப்போதும் வெற்றி உண்டாகாது எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 51

विहाय मातरं चैकां सर्वमंगलवर्जिताम । तदाशिषमपि प्राज्ञस्त्यजेदाशीविषोपमाम

தாயை மட்டும் விதிவிலக்காகக் கொண்டு—அவளைத் தனியே மதித்து—எல்லா மங்கலமும் அற்றவரின் ஆசீர்வாதத்தையும் அறிவாளர் விலக்க வேண்டும்; அதை நஞ்சுப் பாம்பைப் போலக் கருத வேண்டும்।

Verse 52

कन्याविवाहसमये वाचयेयुरिति द्विजाः । भर्तुः सहचरी भूयाज्जीवतोऽजीवतोपिवा

கன்னியாவிவாகக் காலத்தில் இருபிறப்பினர் இவ்வாறு ஓதச் செய்ய வேண்டும்—“கணவர் உயிரோடு இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் அவள் அவரின் துணைவியாக இருப்பாளாக।”

Verse 53

भर्ता सदानुयातव्यो देहवच्छायया स्त्रिया । चंद्रमा ज्योत्स्नया यद्वद्विद्युत्वान्विद्युता यथा

பெண் தன் கணவரை எப்போதும் பின்தொடர வேண்டும்; உடலை நிழல் தொடர்வதுபோல்; நிலவுடன் நிலவொளி இருப்பதுபோல், மின்னலுடன் அதன் ஒளி இருப்பதுபோல்।

Verse 54

अनुव्रजति भर्तारं गृहात्पितृवनं मुदा । पदेपदेऽश्वमेधस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम

வீட்டிலிருந்து பித்ருவனத்திற்குப் பரவசமுடன் கணவனைத் தொடர்ந்து செல்லும் மனைவி, ஒவ்வொரு அடியிலும் அச்வமேத யாகத்தின் பலனை ஐயமின்றி அடைகிறாள்।

Verse 55

व्यालग्राही यथा व्यालं बलादुद्धरते बिलात । एवमुत्क्रम्य दूतेभ्यः पतिं स्वर्गं नयेत्सती

பாம்பாட்டி வலியால் பாம்பை அதன் பொந்திலிருந்து இழுத்தெடுப்பதுபோல், சதி பத்தினி யமதூதர்களை எதிர்த்து கணவனைச் சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்கிறாள்।

Verse 56

यमदूताः पलायंते सतीमालोक्य दूरतः । अपि दुष्कृतकर्माणं समुत्सृज्य च तत्पतिम्

சதியைத் தொலைவிலிருந்தே கண்டதும் யமதூதர்கள் ஓடிப்போகிறார்கள்; தீச்செயல்கள் செய்த அவளுடைய கணவனையும் விட்டுவிடுகிறார்கள்।

Verse 57

न तथा बिभीमो वह्नेर्नतथा विद्युतो यथा । आपतंतीं समालोक्य वयं दूताः पतिव्रताम्

நாங்கள் தூதர்கள் தீயைக் காட்டிலும், மின்னலைக் காட்டிலும் அஞ்சுவதில்லை; ஆனால் எங்களை நோக்கி விரைந்து வரும் பத்தினியைப் பார்த்தால் மிக அஞ்சுகிறோம்।

Verse 58

तपनस्तप्यतेत्यंतं दहनोपि च दह्यते । कंपंते सर्व तेजांसि दृष्ट्वा पातिव्रतं महः

பத்தினியின் மாபெரும் ஒளியைப் பார்த்தால் சூரியனே மிகுந்து சுடுகிறது; தீயும் எரிந்து கருகுகிறது; எல்லா தேஜஸ்களும் நடுங்குகின்றன।

Verse 59

यावत्स्वलोमसंख्यास्ति तावत्कोट्ययुतानि च । भर्त्रा स्वर्गसुखं भुंक्ते रममाणा पतिव्रता

அவளுடைய உடலில் எத்தனை ரோமங்கள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு கோடி-அயுத ஆண்டுகள் மகிழ்ந்து பத்திவிரதை தன் கணவருடன் சேர்ந்து ஸ்வர்க சுகத்தை அனுபவிக்கிறாள்।

Verse 60

धन्या सा जननी लोके धन्योसौ जनकः पुनः । धन्यः स च पतिः श्रीमान्येषां गेहे पतिव्रता

உலகில் அந்தத் தாய் பாக்கியவதி; அந்தத் தந்தையும் பாக்கியவன்; மேலும் யாருடைய இல்லத்தில் பத்திவிரதை வாழ்கிறாளோ, அந்தச் சிறப்புமிக்க கணவரும் பாக்கியவன்।

Verse 61

पितृवंश्यामातृवंश्याःपतिवंश्यास्त्रयस्त्रयः । पतिव्रतायाः पुण्येन स्वर्गसौख्यानि भुंजते

தந்தை வம்சத்தின் மூன்று தலைமுறைகள், தாய் வம்சத்தின் மூன்று தலைமுறைகள், கணவர் வம்சத்தின் மூன்று தலைமுறைகள்—அந்தப் பத்திவிரதையின் புண்ணியத்தால் ஸ்வர்க சௌக்கியங்களை அனுபவிக்கின்றன।

Verse 62

शीलभंगेन दुर्वृत्ताः पातयंति कुलत्रयम् । पितुर्मातुस्तथापत्युरिहामुत्र च दुःखिताः

நல்லொழுக்கம் சிதைவதால் தீயொழுக்கமுடையோர் தந்தை, தாய், கணவர் ஆகிய மூன்று குலங்களையும் வீழ்த்தி, இம்மையிலும் மறுமையிலும் துயருறுகின்றனர்।

Verse 63

पतिव्रतायाश्चरणो यत्र यत्र स्पृशेद्भुवम् । तत्रेति भूमिर्मन्येत नात्र भारोस्तिपावनी

பத்திவிரதையின் பாதம் எங்கெங்கு பூமியைத் தொடுகிறதோ, அங்கங்கு அந்த நிலம் அதை புனிதமெனக் கருதும்; அங்கே பாரமில்லை—அவள் பாவனையாக்குபவள்।

Verse 64

बिभ्यत्पतिव्रतास्पर्शं कुरुते भानुमानपि । सोमो गंधवहश्चापि स्वपावित्र्याय नान्यथा

அச்சமுடன் சூரியனும் பத்தினியின் (பதிவ்ரதையின்) தொடுதலை நாடுகிறான். சோமன் (சந்திரன்) மற்றும் கந்தவஹன் (வாயு) ஆகியோரும் தம் புனிதத்திற்காகவே அதனை விரும்புகின்றனர்; வேறு காரணமில்லை.

Verse 65

आपः पतिव्रता स्पर्शमभिलष्यंति सर्वदा । अद्य जाड्यविनाशो नो जातास्त्वद्याऽन्यपावनाः

நீர்கள் எப்போதும் பதிவ்ரதையின் தொடுதலை விரும்புகின்றன. இன்று எங்கள் மந்தம் அழிந்தது; இன்று நாம் தூய்மையடைந்தோம்—மற்ற தூய்மையாக்குபவர்களையும் மீறிய தூய்மை பெற்றோம்.

Verse 66

गृहेगृहे न किं नार्यो रूपलावण्यगर्विताः । परं विश्वेशभक्त्यैव लभ्यते स्त्री पतिव्रता

வீடு வீடாக அழகு-லாவண்யத்தில் பெருமை கொள்ளும் பெண்கள் இல்லையா? ஆனால் உண்மையான பதிவ்ரதைப் பெண் விஸ்வேசன் (சிவன்) பக்தியாலேயே கிடைப்பாள்; வேறு வழியில்லை.

Verse 67

भार्या मूलं गृहस्थस्य भार्या मूलं सुखस्य च । भार्या धर्मफला भार्या सं तानवृद्धये

மனைவி இல்லறத்தின் வேராகும்; மனைவியே இன்பத்தின் வேராகும். மனைவி தர்மத்தின் பலனை அளிப்பாள்; மனைவியே சந்ததி வளர்ச்சிக்குரியவள்.

Verse 68

परलोकस्त्वयं लोको जीयते भार्यया द्वयम् । देवपित्रतिथीज्यादि नाभार्यः कर्म चार्हति

இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும்—இரண்டும் மனைவியாலேயே வெல்லப்படுகின்றன. மனைவி இல்லாமல் தேவர் வழிபாடு, பித்ரு தர்ப்பணம், விருந்தோம்பல் முதலிய கருமங்களுக்கு தகுதி இல்லை.

Verse 69

गृहस्थः स हि विज्ञेयो यस्य गेहे पतिव्रता । ग्रसतेऽन्या प्रतिपदं राक्षस्या जरयाथवा

யாருடைய இல்லத்தில் பதி விரதையான மனைவி உள்ளாளோ அவனே உண்மையான இல்லறத்தான். இல்லையெனில் நாள்தோறும் ஜரா-ரூப ராட்சசியைப் போல வேறொன்று இல்லத்தை விழுங்கும்.

Verse 70

यथा गंगाऽवगाहेन शरीरं पावनं भवेत् । तथा पतिव्रता दृष्ट्या शुभया पावनं भवेत्

கங்கையில் நீராடுவதால் உடல் தூய்மையடைவதுபோல், பதி விரதையின் மங்களமான பார்வையால் மனிதனும் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 71

अनुयाति न भर्तारं यदि दैवात्कथंचन । तत्रापि शीलं संरक्ष्यं शीलभंगात्पतत्यधः

விதிவசத்தால் அவள் எப்படியோ கணவனைப் பின்தொடர இயலாவிட்டாலும், அப்போதும் தன் சீலத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; சீலபங்கத்தால் கீழ்நிலை அடைதல் உண்டாகும்.

Verse 72

तद्वैगुण्यादपिस्वर्गात्पतिः पतति नान्यथा । तस्याः पिता च माता च भ्रातृवर्गस्तथैव च

அந்த (சீலத்தின்) குறையாலேயே கணவன் சொர்க்கத்திலிருந்தும் வீழ்கிறான்; வேறு காரணமில்லை. அவளுடைய தந்தை, தாய், சகோதரர்களும் அதுபோலவே பாதிக்கப்படுவர்.

Verse 73

पत्यौ मृते च यायोषिद्वैधव्यं पालयेत्क्वचित् । सा पुनः प्राप्य भर्तारं स्वर्गभोगान्समश्नुते

கணவன் இறந்தபின் விதவா-தர்மத்தைப் பேணும் பெண், மீண்டும் கணவனை அடைந்து சொர்க்க இன்பங்களை அனுபவிக்கிறாள்.

Verse 74

विधवा कबरीबंधो भर्तृबंधाय जायते । शिरसो वपनं तस्मात्कार्यं विधवया सदा

விதவையின் கூந்தல் முடிப்பு கணவனுக்குத் தளை என்று கூறப்படுகிறது. ஆகையால், விதவை எப்போதும் மொட்டையடித்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 75

एकाहारः सदा कार्यो न द्वितीयं कदाचन । त्रिरात्रं पंचरात्रं वा पक्षव्रतमथापि वा

ஒரு வேளை உணவு மட்டுமே உண்ண வேண்டும், இரண்டாவது முறை உண்ணக்கூடாது. அல்லது மூன்று இரவுகள், ஐந்து இரவுகள் அல்லது ஒரு பட்ச விரதத்தை மேற்கொள்ளலாம்.

Verse 76

मासोपवासं वा कुर्याच्चांद्रायणमथापि वा । कृच्छ्रं वराकं वा कुर्यात्तप्तकृच्छ्रमथापि वा

அல்லது ஒரு மாத உபவாசம் அல்லது சாந்திராயண விரதத்தை மேற்கொள்ளலாம். கிருச்சிரம், வராகம் அல்லது தப்தகிருச்சிர விரதத்தைக் கடைப்பிடிக்கலாம்.

Verse 77

यवान्नैर्वा फलाहारैः शाकाहारैः पयोव्रतैः । प्राणयात्रां प्रकुर्वीत यावत्प्राणः स्वयं व्रजेत्

உயிர் தானாகப் பிரியும் வரை பார்லி உணவு, பழங்கள், காய்கறிகள் அல்லது பால் விரதங்களைக் கொண்டு வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டும்.

Verse 78

पर्यंकशायिनी नारी वि धवा पातयेत्पतिम् । तस्माद्भूशयनं कार्यं पतिसौख्यसमीहया

கட்டிலில் படுக்கும் விதவை தன் கணவனை வீழ்ச்சியடையச் செய்கிறாள். எனவே, கணவனின் நன்மையை விரும்பி அவள் தரையில் படுக்க வேண்டும்.

Verse 79

न चांगोद्वर्तनं कार्यं स्त्रिया विधवया क्वचित् । गंधद्रव्यस्य संयोगो नैव कार्यस्तया पुनः

விதவைப் பெண் எப்போதும் உடலில் உப்டனம்/தேய்த்தல் செய்யக் கூடாது; அதுபோல மணமுள்ள திரவியங்களையும் மீண்டும் பயன்படுத்தக் கூடாது।

Verse 80

तर्पणं प्रत्यहं कार्यं भर्तुः कुशतिलोदकैः । तत्पितुस्तत्पितुश्चापि नामगोत्रादिपूर्वकम

தினந்தோறும் குசை மற்றும் எள்ளு கலந்த நீரால் கணவருக்குத் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல அவரது தந்தை, பிதாமகருக்கும் பெயர்-கோத்திரம் முதலியவற்றைச் சொல்லி தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 81

विष्णोस्तु पूजनं कार्यं पति बुद्ध्या न चान्यथा । पतिमेव सदा ध्यायेद्विष्णुरूपधरं हरिम्

விஷ்ணுவை கணவன்-புத்தியோடு மட்டுமே வழிபட வேண்டும்; வேறுவிதமாக அல்ல. எப்போதும் கணவனை விஷ்ணுரூபம் தரித்த ஹரியாகத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 82

यद्यदिष्टतमं लोके यच्च पत्युः समीहितम् । तत्तद्गुणवते देयं पतिप्रीणनकाम्यया

உலகில் எது மிகப் பிரியமோ, கணவர் எதை விரும்பினாரோ, அவற்றையே தகுதியுள்ள நற்பாத்திரருக்கு கணவரை மகிழ்விக்க விரும்பி தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 83

वैशाखे कार्तिके माघे विशेषनियमांश्चरेत् । स्नानं दानं तीर्थयात्रां विष्णोर्नामग्रहं मुहुः

வைசாகம், கார்த்திகை, மாசி (மா஘ம்) மாதங்களில் சிறப்பு நியமங்களைப் பின்பற்ற வேண்டும்—ஸ்நானம், தானம், தீர்த்தயாத்திரை, மேலும் அடிக்கடி விஷ்ணுநாமம் உச்சரித்தல்।

Verse 84

वैशाखे जलकुंभांश्च कार्तिके घृतदीपकाः । माघे धान्य तिलोत्सर्गः स्वर्गलोके विशिष्यते

வைசாகத்தில் நீர்க்குடம் தானம், கார்த்திகையில் நெய் தீபம் அர்ப்பணம், மாகத்தில் தானியம் மற்றும் எள்ளு தானம்—இவை எல்லாம் மிகச் சிறந்த புண்ணியமாகி உயர்ந்த சுவர்க்கப் பலனை அளிக்கும்।

Verse 85

प्रपा कार्या च वैशाखे देवे देया गलंतिका । उपानद्व्यजनं छत्रं सूक्ष्मवासांसि चन्दनम्

வைசாகத்தில் பிரபா (பொது நீர்த் தண்ணீர் வழங்கும் இடம்) அமைக்க வேண்டும்; தேவபூஜையில் கலந்திகா (நீர் வடிகட்டி) அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மேலும் பாதுக்கை, விசிறி, குடை, நுண்ணிய ஆடைகள், சந்தனம் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 86

सकर्पूरं च तांबूलं पुष्पदानं तथैव च । जलपात्राण्यनेकानि तथा पुष्प गृहाणि च

கற்பூரம் கலந்த தாம்பூலம் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அதுபோல மலர் தானமும் செய்ய வேண்டும். பல நீர்ப் பாத்திரங்களும், மலர்க் கூடங்கள்/மலர் வைக்கும் இடங்களும் தானமாக அளிக்கத் தக்கவை।

Verse 87

पानानि च विचित्राणि द्राक्षा रंभा फलानि च । देयानि द्विजमुख्येभ्यः पतिर्मे प्रीयतामिति

பலவகை பானங்கள், திராட்சை, வாழைப்பழம் (ரம்பா) மற்றும் பிற பழங்கள்—இவற்றை சிறந்த பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்; “என் ஆண்டவன் மகிழ்வானாக” என்று வேண்டி।

Verse 88

ऊर्जे यवान्नमश्नीयादेकान्नमथवा पुनः । वृंताकं सूरणं चैव शूकशिंबिं च वर्जयेत्

ஊர்ஜ (கார்த்திக) மாதத்தில் யவ அன்னம் உண்ண வேண்டும், அல்லது நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உணவு கொள்ள வேண்டும். கத்தரிக்காய், சேனைக்கிழங்கு (சூரணம்) மற்றும் பயறு/பொடிகள் (சூக-சிம்பி) ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 89

कार्तिके वर्जयेत्तैलं कार्तिके वर्जये न्मधु । कार्तिके वर्जयेत्कांस्यं कार्तिके चापिसंधितम्

கார்த்திக மாதத்தில் எண்ணெயை விலக்க வேண்டும்; கார்த்திகத்தில் தேனையும் விலக்க வேண்டும். கார்த்திகத்தில் காம்ஸ்யம் (மணி-உலோகம்) விலக்க வேண்டும்; மேலும் கார்த்திகத்தில் ‘சந்திதம்’ எனப்படும் கலந்த/சேர்த்த உணவையும் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 90

कार्तिके मौननियमे घंटां चारु प्रदापयेत । पत्रभोजी कांस्यपात्रं घृतपूर्णं प्रयच्छति

கார்த்திகத்தில் மௌன நியமத்தை அனுசரித்து அழகிய மணியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மேலும் இலைமேல் உண்பவன் நெய் நிரம்பிய காம்ஸ்யப் பாத்திரத்தை தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 91

भूमिशय्याव्रते देया शय्या श्लक्ष्णा सतूलिका । फलत्यागे फलं देयं रसत्यागे च तद्रसम्

பூமியில் படுக்கும் விரதம் மேற்கொள்வோருக்கு மென்மையான படுக்கையும் படுக்கைச் சாமான்களும் தானமாக அளிக்க வேண்டும். பழங்களைத் துறந்தால் பழங்களைத் தானம் செய்ய வேண்டும்; ரசங்களைத் துறந்தால் அதே ரசங்களையே தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 92

धान्यत्यागे च तद्धान्यमथवा शालयः स्मृताः । धेनूर्दद्यात्प्रयत्नेन सालंकाराः सकांचनाः

தானியங்களைத் துறந்தால் அதே தானியங்களைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அல்லது சாஸ்திரம் கூறும் ‘சாலி’ (அரிசி) தானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் முயற்சியுடன் அலங்கரிக்கப்பட்டு பொன்னுடன் கூடிய பசுவைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 93

एकतः सर्वदानानि दीपदानं तथैकतः । कार्तिके दीपदानस्य कलां नार्हंति षोडशीम्

ஒருபுறம் எல்லாத் தானங்களும்; மறுபுறம் தீபதானம். கார்த்திகத்தில் தீபதானத்தின் புண்ணியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் பிற தானங்கள் சமமல்ல.

Verse 94

किंचिदभ्युदिते सूर्ये माघस्नानं समाचरेत् । यथाशक्त्या च नियमान्माघस्नायी समाचरेत्

சூரியன் சிறிதளவு உதித்தவுடன் மாகஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். மாகஸ்நான விரதம் கொண்டவர் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப நியமங்களையும் கட்டுப்பாடுகளையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 95

पक्वान्नैर्भो जयेद्विप्रान्यतिनोपि तपस्विनः । लड्डुकैः फेणिकाभिश्च वटकेंडरिकादिभिः

சமைத்த அன்னத்தால் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்து மகிழ்விக்க வேண்டும்; அதுபோல யதிகளையும் பிற தபஸ்விகளையும். லட்டு, பேணிகா, வடகம், எண்டரிகா முதலிய இனிப்புகளை தானமாக/நைவேத்யமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 96

घृतपक्वैः समीरचैः शुचिकर्पूरवासितैः । गर्भे शर्करया पूर्णैर्नेत्रानं दैः सुगंधिभिः

நெய்யில் சமைத்த இனிப்புகள்—தூய்மையானவை, கற்பூர வாசனையால் மணமூட்டப்பட்டவை, உள்ளே சர்க்கரையால் நிரம்பியவை—இவ்வாறான பிற மணமிக்க பொருட்களுடன் தானம்/நைவேத்யம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 97

शुष्केंधनानां भारांश्च दद्याच्छीतापनुत्तये । कंचुकं तूलगर्भं च तूलिकां सूपवीतिकाम्

குளிரை நீக்குவதற்காக உலர்ந்த எரிக்கட்டைகளின் கட்டுகளை தானமாக அளிக்க வேண்டும். மேலும் கஞ்சுகம் (அங்கரக்கா), பருத்தி நிரப்பிய உடைகள், சிறு தலையணை/மெத்தை, மற்றும் வெப்பமான போர்வை/சால்வையும் வழங்க வேண்டும்.

Verse 98

मंजिष्ठा रक्तवासांसि तथा तूलवतीं पटीम् । जातीफल लवंगैश्च तांबूलानि बहून्यपि

மஞ்சிஷ்டா, சிவப்பு ஆடைகள், மேலும் பருத்தி கலந்த துணியையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும். ஜாதிக்காய், கிராம்பு சேர்த்த பல தாம்பூலங்கள் (பான்) கூட அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 99

कंबलानि विचित्राणि निर्वातानि गृहाणि च । मृदुलाः पादरक्षाश्च सुगंध्युद्वर्त्तनानि च

வண்ணமிகு கம்பளங்கள், காற்று புகாத தங்குமிடங்கள், பாதங்களைப் பாதுகாக்க மென்மையான பாதுக்கைகள், மேலும் நறுமண உட்பர்த்தனப் பொடிகள் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 100

घृतकंबलपूजाभिर्महास्नानपुरःसरम् । कृष्णागुरुप्रभृतिभिर्गर्भागारे प्रधूपनैः

மகாஸ்நானத்தை முன்னிட்டு, நெய் மற்றும் கம்பளப் பூஜையுடன், கருப்ப அகில் முதலியவற்றால் கருவறையில் தூப-பிரதூபனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 110

इदं पातिव्रतं तेजो ब्रह्मतेजो भवान्परम् । तत्राप्येतत्तपस्तेजः किमसाध्यतमं तव

இது பத்திவிரதையின் தேஜஸ், ஒளிவடிவானது; நீர் பிரம்மதேஜஸால் பரமன். அதற்கும் மேலாக இது தவத்தேஜஸ்—உமக்கெது தான் அசாத்யம்?

Verse 120

साधयिष्यामि वः कार्यं विसर्ज्येति दिवौकसः । पुनश्चिंतापरो भूत्वाऽगस्तिर्ध्यानपरोभवत्

அவர் தேவர்களிடம்—“உங்கள் காரியத்தை நான் நிறைவேற்றுவேன்; நீங்கள் புறப்படுங்கள்” என்று கூறி, மீண்டும் சிந்தனையில் ஆழ்ந்து அகஸ்தியர் தீவிர தியானத்தில் நிலைத்தார்।

Verse 121

वेदव्यास उवाच । इमं पतिव्रताध्यायं श्रुत्वा स्त्रीपुरुषोपिवा । पापकंचुकमुत्सृज्य शक्रलोकं प्रयास्यति

வேதவ்யாசர் கூறினார்—இந்த பத்திவிரத அத்தியாயத்தை கேட்டால், பெண் அல்லது ஆண் எவராயினும், பாவத்தின் போர்வையை நீக்கி சக்ரலோகம் (இந்திரலோகம்) அடைவார்।