Adhyaya 18

Verse 1

अगस्तिरुवाच । इति शृण्वन्कथां रम्यां शिवशर्माऽथ माथुरः । मुक्तिपुर्यां सुसंस्नातो मायापुर्यां गतासुकः

அகஸ்தியர் கூறினார்—இவ்வாறு இனிய கதையை கேட்டுக்கொண்டிருந்த மதுரையின் சிவசர்மா, முக்திபுரியில் நன்கு நீராடி, மகிழ்ச்சியுடன் மாயாபுரிக்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 2

नेत्रयोः प्राघुणी चक्रे ततः सप्तर्षिमंडलम् । व्रजन्स वैष्णवं लोकमंते विष्णुपुरीक्षणात्

பின்பு அவன் கண்முன்னே சப்தரிஷி மண்டலத்தைத் தரிசித்தான்; அதன் பின் விஷ்ணுபுரி தரிசனத்தால் இறுதியில் வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைந்தான்।

Verse 3

उवाच च प्रसन्नात्मा स्तुतश्चारणमागधैः । प्रार्थितो देवकन्याभिस्तिष्ठ तिष्ठेति चक्षणम्

அவன் மனம் அமைதியடைந்து பேசினான்; சாரணரும் மாகதரும் அவனைப் புகழ்ந்தனர்; தேவகன்னியர் மீண்டும் மீண்டும் வேண்டினர்—“ஒரு கணம் தங்கு, தங்கு” என்று।

Verse 4

स्थिता सुतासु निःश्वसस्य मंदभाग्या वयं त्विति । गतः पुण्यतमांल्लोकानसौ यत्पुण्यवत्तमः

தோழியரிடையே நின்று அவர்கள் பெருமூச்செடுத்து கூறினர்— “நாம் நிச்சயமாக மந்தபாக்கியர்”; ஏனெனில் அந்தப் பரம புண்ணியவான் புண்ணியதம உலகங்களுக்கு சென்றான்।

Verse 5

इति शृणवन्मुखात्तासां वचनानि विमानगः । देवौ कस्यायमतुलो लोकस्तेजोमयः शुभः

அவர்களின் வாயிலிருந்து அந்தச் சொற்களை கேட்ட விமானத்தில் இருந்த பயணி கேட்டான்— “தேவர்களே! ஒளியால் நிறைந்த இந்த ஒப்பற்ற, மங்களமான உலகம் யாருடையது?”

Verse 6

इति द्विजवचः श्रुत्वा प्रोचतुर्गणसत्तमौ । शिवशर्मञ्छिवमते सदा सप्तर्षयोमलाः

பிராமணனின் சொற்களை கேட்ட அந்த இரு சிறந்த கணங்கள் கூறினர்— “ஓ சிவசர்மா! சிவமதத்தின் படி இங்கு எப்போதும் குற்றமற்ற சப்தரிஷிகள் வாசம் செய்கின்றனர்।”

Verse 7

वसंतीह प्रजाः स्रष्टुं विनियुक्ताः प्रजासृजा । मरीचिरत्रिः पुलहः पुलस्त्यः क्रतुरङ्गिराः

உயிர்களைப் படைக்கப் பிரஜாபதியால் நியமிக்கப்பட்டு இங்கு வாழ்பவர்கள்— மரீசி, அத்ரி, புலஹ, புலஸ்த்ய, க்ரது, அங்கிரஸ்।

Verse 8

वसिष्ठश्च महाभागो ब्रह्मणो मानसाः सुताः । सप्त ब्रह्माण इत्येते पुराणे निश्चयं गताः

மிகப் பாக்கியமுள்ள வசிஷ்டரும்— இவர்கள் பிரம்மாவின் மனப்பிறந்த புதல்வர்கள். புராணங்களில் இவர்கள் உறுதியாக ‘சப்த பிரம்மர்கள்’ என அறியப்படுகின்றனர்।

Verse 9

संभूतिरनसूया च क्षमा प्रीतिश्च सन्नतिः । स्मृतिरूर्जा क्रमादेषां पत्न्यो लोकस्य मातरः

சம்பூதி, அனசூயா, க்ஷமா, ப்ரீதி, சன்னதி, ஸ்ம்ருதி, ஊர்ஜா—இவர்கள் முறையே அவர்களின் துணைவியர்; உலகின் மாதர்களென வணங்கப்படுவர்।

Verse 10

एतेषां तपसा चैतद्धार्यते भुवनत्रयम् । उत्पाद्य ब्रह्मणा पूर्वमेते प्रोक्ता महर्षयः

இம்மகாத்மர்களின் தவத்தால் இத்த்ரிபுவனம் தாங்கப்படுகிறது. முற்காலத்தில் பிரம்மா இவர்களைப் படைத்து ‘மஹரிஷிகள்’ என அறிவித்தார்।

Verse 11

प्रजाः सृजत रे पुत्रा नानारूपाः प्रयत्नतः । ततः प्रणम्य ब्रह्माणं तपसे कृतनिश्चयाः

“ஓ புதல்வர்களே, முயற்சியுடன் பலவடிவப் பிரஜைகளைப் படையுங்கள்.” பின்னர் அவர்கள் பிரம்மாவை வணங்கி தவத்திற்குத் திடநிச்சயம் கொண்டனர்।

Verse 12

अविमुक्तं समासाद्य क्षेत्रंक्षेत्रज्ञधिष्ठितम् । मुक्तये सर्वजंतूनामविमुक्तं शिवेन यत्

அவர்கள் அவிமுக்தத்தை அடைந்தனர்—க்ஷேத்ரஜ்ஞன் ஆளும் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரம்; எல்லா உயிர்களும் முக்தி பெற சிவன் ‘அவிமுக்த’மாக நிறுவியது।

Verse 13

प्रतिष्ठाप्य च लिंगानि ते स्वनाम्नांकितानि च । शिवेति परया भक्त्या तेपुरुग्रं तपो भृशम

அவர்கள் தம் தம் பெயர்கள் பொறிக்கப்பட்ட லிங்கங்களை நிறுவினர்; ‘சிவ’ எனப் போற்றி பரமபக்தியுடன் மிகக் கடும் தவம் செய்தனர்।

Verse 15

प्राजापत्येऽत्र ते लोके वसंत्युज्ज्वलतेजसः । गोकर्णेशस्य सरसः प्रत्यक्तीरे प्रतिष्ठितम्

இங்கே இந்த பிராஜாபத்திய லோகத்தில் ஒளிமிகு தேஜஸ்விகள் வாசிக்கின்றனர். கோகர்ணேச சரஸின் மேற்கு கரையில் இப்புண்ணியத் தலம் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 16

लिंगमत्रीश्वरं दृष्ट्वा ब्रह्मतेजोभिवर्धते । कर्कोट वाप्या ईशाने मरीचेः कुंडमुत्तमम्

அத்ரீஶ்வரன் எனப்படும் லிங்கத்தை தரிசித்தால் பிரம்மதேஜஸ் பெருகும். ஈசான திசையில் கர்கோட வாபி, மேலும் மரீசியின் சிறந்த குண்டம் உள்ளது.

Verse 17

तत्र स्नात्वा नरो भक्त्त्या भ्राजते भास्करो यथा । मरीचीश्वर संज्ञं तु तत्र लिंगं प्रतिष्ठितम्

அங்கே பக்தியுடன் நீராடினால் மனிதன் சூரியனைப் போல ஒளிர்வான். அங்கே ‘மரீசீஶ்வர’ எனும் லிங்கம் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 18

तल्लिंगदर्शनाद्विप्र मारीचं लोकमाप्नुयात् । कांत्या मरीचिमालीव शोभते पुरुषर्षभः

ஓ விப்ரரே! அந்த லிங்க தரிசனத்தால் மரீச லோகம் அடையப்படும். மனிதர்களில் சிறந்தவன் காந்தியால், கதிர்மாலையால் அலங்கரித்தவன் போல ஒளிர்வான்.

Verse 19

पुलहेश पुलस्त्येशौ स्वर्गद्वारस्य पश्चिमे । तौ दृष्ट्वा मनुजो लोके प्राजापत्ये महीयते

புலஹேசன், புலஸ்த்யேசன் ஆகியோர் ஸ்வர்கத்வாரத்தின் மேற்கு புறத்தில் உள்ளனர். அவர்களைத் தரிசித்தால் மனிதன் பிராஜாபத்திய லோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்.

Verse 20

हरिकेशवने रम्ये दृष्ट्वैवांगिरसेश्वरम् । इह लोके वसेद्विप्र तेजसापरिबृंहितः

இனிய ஹரிகேசவ வனத்தில் அங்கிரசேஸ்வரரைத் தரிசித்த மாத்திரத்தால், அந்தணன் இவ்வுலகிலேயே தெய்வீகத் தேஜஸால் பரிபூரணமடைந்து வாழ்வான்.

Verse 21

वरणायास्तटे रम्ये दृष्ट्वा वासिष्ठमीश्वम् । क्रत्वीश्वरं च तत्रैव लभते वसतिं त्विह

அழகிய வரணா கரையில் வாசிஷ்டேஸ்வரரைத் தரிசித்து, அங்கேயே கிரத்வீஸ்வரரையும் தரிசித்தால், இவ்வுலகிலேயே நிலையான வாசமும் நலனும் பெறுவான்.

Verse 22

काश्यामेतानि लिंगानि सेवितानि शुभैषिभिः । मनोभिवांछितं दद्युरिह लोके परत्र च

காசியில் இவ்விலிங்கங்கள் நன்மையை நாடும் பக்தர்களால் சேவிக்கப்பட்டு வழிபடப்படுகின்றன; இவை இவ்வுலகிலும் மறுலோகிலும் மனம் விரும்பிய பயனை அருளும்.

Verse 23

गणावूचतुः । शिवशर्मन्महाभाग तिष्ठते सात्र सुंदरी । अरुंधती महापुण्या पतिव्रतपरायणा

கணங்கள் கூறின: “மகாபாக்யவான் சிவசர்மனே! இங்கே அந்த அழகிய அருந்ததி தங்கியிருக்கிறாள்; அவள் மிகப் புண்ணியவதி, கணவனுக்கான பத்தினி விரதத்தில் முழுமையாக நிலைத்தவள்.”

Verse 24

यस्याः स्मरणमात्रेण गंगास्नान फलं लभेत् । अंतःपुरचरैर्द्वित्रैः पवित्रैः सहितो विभुः

அவளை நினைத்த மாத்திரத்தால் கங்கை ஸ்நானத்தின் பலன் கிடைக்கும். அந்த விபு, அந்தப்புரத்தின் இரு மூன்று தூய பணியாளர்களுடன் (இங்கே) உடனிருக்கிறார்.

Verse 25

सदा नारायणो देवो यस्याश्चक्रे कथां मुदा । कमलायाः पुरोभागे पातिव्रत्य सुतोषितः

அவளுடைய பத்திவிரதத்தால் எப்போதும் திருப்தியடைந்த நாராயணன், கமலா (லக்ஷ்மி) முன்னிலையில், முதன்மை இடத்தில், மகிழ்ச்சியுடன் அவளின் கதையை உரைத்தான்।

Verse 26

पतिव्रतास्वरुंधत्याः कमले विमलाशयः । यथास्ति न तथाऽन्यस्याः कस्याश्चित्कापि भामिनि

கமலே, அழகியவளே! பத்திவிரதையான அருந்ததியில் உள்ள களங்கமற்ற உள்ளத் தூய்மை போன்றது வேறு எந்தப் பெண்ணிலும் எங்கும் இல்லை।

Verse 27

न तद्रूपं न तच्छीलं न तत्कौलीन्यमेव च । न तत्कलासुकौशल्यं पत्युः शुश्रूषणं न तत्

அத்தகைய அழகு இல்லை, அத்தகைய நற்குணம் இல்லை, அத்தகைய உயர்குலப் பெருமையும் இல்லை; கலைகளில் அத்தகைய நுண்ணிய திறமையும் இல்லை, கணவனுக்கான அத்தகைய பக்திச் சேவையும் இல்லை।

Verse 28

न माधुर्यं न गांभीर्यं न चार्यपरितोषणम् । अरुंधत्या यथा देवि तथाऽन्यासां क्वचित्प्रिये

அத்தகைய இனிமை இல்லை, அத்தகைய ஆழ்ந்த கம்பீரம் இல்லை, உயர்ந்தோரைக் களிப்புறச் செய்யும் அத்தகைய ஆற்றலும் இல்லை—தேவி, பிரியே—அருந்ததியில் இருப்பதுபோல் மற்ற பெண்களில் எங்கும் இல்லை।

Verse 29

धन्यास्ता योषितो लोके सभाग्याः शुद्धबुद्धयः । अरुंधत्याः प्रसंगे या नामापि परिगृह्णते

இந்த உலகில் அந்தப் பெண்களே பாக்கியவதிகள்—நல்லறிவு தூய்மையுடையோர்—அருந்ததியின் प्रसங்கத்தில் அவளுடைய நாமத்தையேனும் பக்தியுடன் உச்சரித்து ஏற்றுக்கொள்வோர்।

Verse 30

यदा पतिव्रतानां तु कथास्मद्भवने भवेत् । तदा प्राथमिकीं रेखामेषाऽलंकुरुते सती

எங்கள் இல்லத்தில் பதிவிரதைகளின் புனிதக் கதை பாராயணம் நடைபெறும் பொழுதே, இந்த சதீப் பெண் முறையாக முதல் மங்களரேகையை அலங்கரிக்கிறாள்।

Verse 31

ब्रुवतोरिति संकथां तथा गणयोर्वैष्णवयोर्मुदावहाम् । ध्रुवलोकौपागतस्ततो नयनातिथ्यमतथ्यवर्जितः

அந்த இரு வைஷ்ணவ கணர்கள் மகிழ்வூட்டும் கதையைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது, அவன் துருவலோகத்தை அடைந்த ஒருவரைத் தரிசித்தான்—கண்களுக்கு விருந்தினனென இனியவன், பொய்யும் குறையும் அற்றவன்।