Adhyaya 50

Verse 1

स्कंद उवाच । वाराणस्यां तथादित्या ये चान्ये तान्वदाम्यतः । कलशोद्भव ते प्रीत्या सर्वे सर्वाघनाशनाः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—வாரணாசியில் உள்ள ஆதித்யர்களையும் அங்கே உள்ள பிற புனிதத் திருவடிவங்களையும் இப்போது நான் உரைக்கிறேன். ஓ கலசோத்பவ (அகஸ்திய), உமது பிரீதிக்காக; அவர்கள் அனைவரும் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவர்கள்.

Verse 2

खखोल्को नाम भगवानादित्य परिकीर्तितः । त्रिविष्टपोत्तरे भागे सर्वव्याधिविघातकृत्

ககோல்கன் என்னும் நாமத்தால் ஒரு பகவான் ஆதித்யன் புகழ்பெற்றவன்; திரிவிஷ்டபத்தின் வடபகுதியில் அவன் எல்லா நோய்களையும் அழிப்பவன்.

Verse 3

यथा खखोल्क इत्याख्या तस्यादित्यस्य तच्छृणु । पुरा कद्रूश्च विनता दक्षस्य तनये शुभे

அந்த ஆதித்யன் ‘ககோல்க’ என்ற பெயரால் எவ்வாறு புகழ்பெற்றான் என்பதை கேள். முற்காலத்தில் தக்ஷனின் மங்களமான புதல்விகள்—கத்ரூவும் விநதாவும்—இக்கதையில் தோன்றினர்.

Verse 4

कश्यपस्य च ते पत्न्यौ मारीचेः प्राक्प्रजापतेः । क्रीडंत्यावेकदान्योन्यं मुने ते ऊचतुस्त्विति

அவர்கள் இருவரும் பிரஜாபதி மாரீசியின் வம்சத்தவரான கஷ்யபரின் மனைவியர். ஒருநாள் ஒன்றோடொன்று விளையாடிக்கொண்டே, அந்த முனிவரிடம் இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 5

कद्रूरुवाच । विनते त्वं विजानासि यदि तद्ब्रूहि मेग्रतः । अखंडिता गतिस्तेस्ति यतो गगनमंडले

கத்ரூ கூறினாள்—விநதா, நீ உண்மையாக அறிந்திருந்தால் என்முன் தெளிவாகச் சொல். உன் நடை இடையறாதது; ஏனெனில் நீ ஆகாயமண்டலத்தில் உலாவுகிறாய்.

Verse 6

योसावुच्चैःश्रवा वाजी श्रूयते सवितूरथे । किं रूपःसोस्ति शबलो धवलो वा वदाशु मे

சவிதாவின் ரதத்தில் இருப்பதாகப் புகழப்படும் உச்சைஃஷ்ரவா குதிரை—அதன் உருவம் எப்படியது? அது புள்ளிப்புள்ளியா, அல்லது வெண்மையா? விரைவாகச் சொல்.

Verse 7

पणं च कुरु कल्याणि तुभ्यं यो रोचतेनघे । एवमेव न यात्येष कालक्रीडनकं विना

மேலும், மங்களமானவளே, பாவமற்றவளே, உனக்குப் பிடித்தபடி ஒரு பந்தயமும் வை. இது வெறும் பேச்சால் நடக்காது; காலத்தின் க்ரீடையின்றி முன்னேறாது.

Verse 8

विनतोवाच । किं पणेन भगिन्यत्र कथयाम्येवमेव हि । त्वज्जये का च मे प्रीतिर्मज्जये किं नु ते सुखम्

வினதை கூறினாள்— சகோதரி, இங்கே பந்தயம் எதற்கு? நான் அப்படியே சொல்லிவிடுகிறேன். உன் வெற்றியில் எனக்கு என்ன மகிழ்ச்சி? என் வெற்றியில் உனக்கு என்ன இன்பம்?

Verse 9

ज्ञात्वा पणो न कर्तव्यो मिथः स्नेहमभीप्सता । ध्रुवमेकस्य विजये क्रोधोन्स्येह जायते

இதை அறிந்து, பரஸ்பர அன்பை விரும்புபவன் பந்தயம் செய்யக் கூடாது; ஏனெனில் ஒருவரின் வெற்றியில் மற்றொருவருக்கு நிச்சயமாகக் கோபம் எழும்.

Verse 10

कद्रूरुवाच । क्रीडेयं नात्र भगिनि कारणं किमपि क्रुधः । खेलस्य व्यवहारोयं पणे यत्किंचिदुच्यते

கத்ரூ கூறினாள்— சகோதரி, இது வெறும் விளையாட்டு; இங்கே கோபத்திற்குக் காரணமே இல்லை. விளையாட்டின் வழக்கப்படி பந்தயம் என்று ஏதோ ஒன்றைச் சொல்லுவது மட்டுமே இது.

Verse 11

विनतोवाच । तथा कुरु यथा प्रीतिस्तवास्ति पवनाशिनि । अथ तां विनतामाह कद्रूः कुटिलमानसा

வினதை கூறினாள்— ஓ ‘பவனாசினி’, உனக்கு மகிழ்ச்சி உண்டாகுமாறு அப்படியே செய். பின்னர் வஞ்சமனம் கொண்ட கத்ரூ வினதையிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்.

Verse 12

तस्यास्तु सा भवेद्दासी पराजीयेत या यया । अस्मिन्पणे इमाः सर्वाः सख्यः साक्षिण्य एव नौ

யார் யாரால் தோற்கடிக்கப்படுகிறாளோ, அவள் அவளுக்குத் தாசியாக ஆகட்டும். மேலும் இந்தப் பந்தயத்தில் இங்கே உள்ள இச் சகியர் அனைவரும் நம் இருவருக்கும் சாட்சிகளாக இருக்கட்டும்.

Verse 13

इत्यन्योन्यं पणीकृत्य सर्पिण्यपि पतत्त्रिणी । उवाच कर्बुरं कद्रूरश्वं श्वेतं गरुत्मती

இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் பந்தயம் செய்து, நாகமாதை கத்ரூவும் கருடமாதை விநதையும் அந்தக் குதிரையைப் பற்றி உரைத்தனர்—கத்ரூ ‘கல்மாஷம்’ (கருமைத் தழும்புகளுடன்) என்றாள்; விநதை ‘வெள்ளை’ என்றாள்।

Verse 14

कदागंतव्यमिति च चक्राते ते गमावधिम् । जग्मतुश्च विरम्याथ क्रीडनात्स्वस्वमालयम्

பின்னர் ‘எப்போது செல்ல வேண்டும்’ என்று செல்ல வேண்டிய காலவரையையும் நிர்ணயித்தனர்; விளையாட்டை நிறுத்தி இருவரும் தத்தம் இல்லங்களுக்கு மீண்டனர்।

Verse 15

विनतायां गतायां तु कद्रूराहूय चांगजान् । उवाच यात वै पुत्रा द्रुतं वचनतो मम

விநதை சென்ற பின் கத்ரூ தன் புதல்வர்களை அழைத்து, “மக்களே, என் சொல்லின்படி விரைவாகச் செல்லுங்கள்” என்று கூறினாள்।

Verse 16

तुरंगमुच्चैःश्रवसं प्रोद्भूतं क्षीरनीरधेः । सुरासुरैर्मथ्यमानान्मंदराघातसाध्वसात्

“உச்சைஃஸ்ரவஸ் எனும் தெய்வீகக் குதிரை, தேவரும் அசுரரும் மந்தரமலையின் அடிகளால் அதிர்ந்து கொண்டே பாற்கடலைக் கடைந்தபோது, அந்தக் க்ஷீரசமுத்திரத்திலிருந்து எழுந்தது.”

Verse 17

कार्यकारणरूपस्य सादृश्यमधिगच्छति । अतस्तं क्षीरवर्णाभं कल्माषयत पुत्रकाः

“விளைவு காரணத்தின் வடிவச் சாயலைப் பெறும்; ஆகவே அந்தக் குதிரை க்ஷீரவர்ணம்—பால்போல் வெண்மை. எனவே, மக்களே, அதனை கருமைத் தழும்புகளால் கல்மாஷமாக்குங்கள்.”

Verse 18

तस्य वालधिमध्यास्य कृष्णकुंतलतां गताः । तथा तदंगलोमानि विधत्तविषसीत्कृतैः

அதன் வாலின் நடுப்பகுதியை பற்றிக்கொண்டு நீங்கள் கரிய கூந்தல் சுருள்கள்போல் ஆகுங்கள்; மேலும் உங்கள் விஷமய சீற்ற ஒலியால் அதன் உடல் ரோமங்களையும் அவ்வாறே அமைத்திடுங்கள்।

Verse 19

इति श्रुत्वा वचो मातुः काद्रवेयाः परस्परम् । संमंत्र्य मातरं प्रोचुः कद्रूं कद्रूपमागताः

தாயின் சொற்களை கேட்ட காட்ரவேய நாகங்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்தனர்; பின்னர் கதிரூவிடம் சென்று தாயிடம் கூறினர்।

Verse 20

नागा ऊचुः । मातर्वयं त्वदाह्वानाद्विहाय क्रीडनं बलात् । प्राप्ताः प्रहृष्टा मृष्टान्नं दास्यत्यद्य प्रसूरिति

நாகங்கள் கூறின—அம்மா, உன் அழைப்பினால் நாங்கள் விளையாட்டை வலுக்கட்டாயமாக விட்டுவிட்டு இங்கே வந்தோம்; ‘இன்று எங்கள் தாய் நிச்சயம் சுவையான உணவு தருவாள்’ என்று எண்ணி மகிழ்ந்தோம்।

Verse 21

मृष्टं तिष्ठतु तद्दूरं विषादप्यधिकं कटु । तत्त्वया वादियन्मंत्रैरौषधैर्नोपशाम्यति

அந்த ‘சுவையான உணவு’ தூரமே இருக்கட்டும்; நீ சொன்னது விஷத்தைவிடவும் மிகக் கசப்பானது. நீ மந்திரங்களும் மருந்துகளும் செய்தாலும் அது தணியாது।

Verse 22

वयं न यामो यद्भाव्यं तदस्माकं भवत्विह । इति प्रोक्तं विषास्यैस्तैस्तदा कुटिलगामिभिः

அப்போது விஷமய வாயுடைய, வளைந்து நகரும் அவர்கள் கூறினர்—‘நாங்கள் போகமாட்டோம்; விதியாக இருப்பது எதுவோ அது எங்களுக்கே இங்கேயே நிகழட்டும்।’

Verse 23

स्कंद उवाच । अन्येपि ये कुटिलगाः पररंध्रनिषेविणः । अकर्णाः कूरहृदयाः पितरौ व्रीडयंति ते

ஸ்கந்தன் கூறினான்—வஞ்சக வழியில் நடப்போர், பிறரின் குற்றங்களைத் தேடுவோர், கேளாதோர், கடின இதயத்தோர்—அவர்கள் தம் பெற்றோருக்கு வெட்கத்தை உண்டாக்குவர்।

Verse 24

पित्रोर्गिरं निराकृत्य ये तिष्ठेयुः सुदुर्मदाः । अत्याहितमिह प्राप्य गच्छेयुस्तेऽचिराल्लयम्

பெற்றோரின் சொல்லை மறுத்து பெரும் அகந்தையால் நிற்போர், இவ்வுலகிலேயே கடும் தீங்கடைந்து, விரைவில் அழிவை அடைவர்।

Verse 25

तेषां वचनमाकर्ण्य नयाम इति सोरगी । शशाप तान्क्रुधाविष्टा नागांश्चागः समागतान्

“நாங்கள் (அவளை) அழைத்துச் செல்வோம்” என்ற அவர்களின் சொற்களைக் கேட்ட அந்த தெய்வப் பெண் கோபத்தில் ஆழ்ந்து, அவர்களையும் அங்கு கூடிய நாகர்களையும் சபித்தாள்।

Verse 26

तार्क्ष्यस्य भक्ष्या भवत यूयं मद्वाक्यलंघनात् । जातमात्राश्च सर्पिण्यो भक्षयंतु स्वबालकान्

“என் சொல்லை மீறியதால் நீங்கள் தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) இரையாகுவீர்கள்; மேலும் பாம்புப் பெண்டிர் பெற்றவுடனே தம் குட்டிகளைத் தாமே விழுங்கட்டும்.”

Verse 27

इति शापानलाद्भीतैः कैश्चित्पातालमाश्रितम् । जिजीविषुभिरन्यैश्च द्वित्रैश्चक्रे प्रसूवचः

அந்த அக்கினிபோன்ற சாபத்தால் அஞ்சிய சிலர் பாதாளத்தை அடைந்தனர்; மற்றவர்கள் உயிர்வாழ விரும்பி இரு மூன்று துணையருடன் பிரசவம் குறித்த யோசனையை அமைத்தனர்।

Verse 28

ते पुच्छमौच्चैःश्रवसमधिगम्य महाधियः । सुनीलचिकुराभासं चक्रुरंगं च कर्बुरम्

அந்த மஹாதீமான் உச்சைஃஶ்ரவஸின் வாலை அடைந்து, தம் உடலை கருநீலக் கூந்தல்போல் தோன்றுமாறு செய்து, சிதறிய புள்ளிவண்ணம் (கற்புர) உடையதாக மாற்றினர்।

Verse 29

तत्क्ष्वेडानल धूमौघैः फूत्कारभरनिःसृतैः । मातृवाक्कृतिजाद्धर्मान्न दग्धा भानुभानुभिः

அவர்களின் சீற்ற-அக்னியிலிருந்து கனமான ஊதலால் புகைமூட்டங்கள் எழுந்தன; ஆயினும் தாயின் வாக்கால் பிறந்த தர்மத்தினால், சூரியனின் தீவிர கதிர்களாலும் அவர்கள் எரியவில்லை।

Verse 30

विनतापृष्ठमारुह्य कद्रूः स्नेहवशात्ततः । वियन्मार्गमलंकृत्य ददर्शोष्णांशुमंडलम्

பின்னர் அன்பின் வேகத்தால் கதிரூ விநதையின் முதுகில் ஏறி, வான்வழியை அலங்கரித்தவளாய், வெம்மைக் கதிர்கள் உடைய சூரியமண்டலத்தை கண்டாள்।

Verse 31

तिग्मरश्मिप्रभावेण व्याकुलीभूतमानसा । कद्रुस्ततः खगीं प्राह विस्रब्धं विनते व्रज

சூரியனின் கூர்மைக் கதிர்களின் தாக்கத்தால் மனம் கலங்கிய கதிரூ, அப்போது பறவையரசியிடம்—“விநதே, அஞ்சாது நம்பிக்கையுடன் செல்” என்றாள்।

Verse 32

उष्णगोरुष्णगोभिर्मे ताप्यते नितरां तनुः । विस्रब्धाहं स्वभावेन त्वं सापेक्षाहि सर्वतः

“அந்த எரியும் கதிர்களால் என் உடல் மிகுந்து சுடுகிறது. நான் இயல்பாக அஞ்சாதவள்; ஆனால் நீ எல்லாவிதத்திலும் பிறர்மீது சார்ந்தவள்.”

Verse 33

स्वरूपेण पतंगी त्वं पतंगोसौ सहस्रगुः । अतएव न ते बाधा गगने तापसंभवा

இயல்பினால் நீ பெண்பட்டாங்கி; அவன் ஆயிரம் கதிர்களுடன் இயங்கும் சூரியன். ஆகவே வானில் அவனால் எழும் வெப்பம் உன்னைத் துன்புறுத்தாது.

Verse 34

वियत्सरसि हंसोयं भवती हंसगामिनी । चंडरश्मिप्रतापाग्निस्त्वामतो नेह बाधते

வானெனும் ஏரியில் இவன் அன்னம்; நீயும் அன்னநடையாள். ஆகவே கடுங்கதிரோனின் தீப்போன்ற தேஜஸ் இங்கே உன்னைத் துன்புறுத்தாது.

Verse 35

खगीमुद्गीयमानां खे पुनरूचे बिलेशया । त्राहित्राहि भगिन्यत्र यावोन्यत्र वियत्पथः

பறவை-பெண் வானில் தூக்கிச் செல்லப்படுகையில், குகைவாசி பாம்புப் பெண் மீண்டும் கதறினாள்—“காப்பாற்று, காப்பாற்று, அக்கா! இந்த வான்வழியை விட்டுப் பிறிதொரு இடத்திற்குப் போவோம்.”

Verse 36

विनते विनतां मां त्वं किं नावसि पतत्त्रिणी । तव दासी भविष्यामि त्वदुच्छिष्टनिषेविणी

வினதையே, இறகுடையவளே! நான் தாழ்ந்து வணங்குகிறேன்—என்னை ஏன் காக்கவில்லை? நான் உன் பணிப்பெண்ணாகி, உன் உச்சிஷ்டத்தையே உண்டு வாழ்வேன்.

Verse 37

यावज्जीवमहं भूयां त्वत्पादोदकपायिनी । खखोल्कानि पतेदेषा भृशगद्गदभाषिणी

“நான் உயிரோடு இருக்கும் வரை உன் திருவடிகள் கழுவிய நீரைப் பருகுபவளாக இருப்பேன்.” என்று சொல்லி, கடும் நடுக்கத்தால் குரல் தடைபட்டு, மயக்கத்தில் ‘ககோல்கானி…’ என உளறினாள்.

Verse 38

मूर्च्छां गतवती पक्षपुटौ धृत्वा बिडोरगी । सख्युल्कानि पतेदेषा वक्तव्ये त्विति संभ्रमात्

மயக்கமடைந்த நாகஸ்திரீயை விநதா தன் மடித்த சிறகுகளின் அடைக்கலத்தில் தாங்கினாள். பதற்றத்தில் சொல்ல வேண்டியதற்குப் பதிலாக ‘ஸக்யுல்கானி…’ என்று தவறுதலாக உதிர்த்தாள்.

Verse 39

खखोल्केति यदुक्ता गीः कद्र्वा संभ्रातचेतसा । तदा खखोल्कनामार्कः स्तुतो विनतया बहु

கத்ரூ குழம்பிய மனத்துடன் ‘ககோல்க’ என்று சொன்னதால், அச்சமயம் ‘ககோல்க’ என்ற நாமத்தால் அறியப்படும் சூரியனை விநதா மிகுதியாகப் புகழ்ந்து ஸ்தோத்திரித்தாள்.

Verse 40

मनागतिग्मतां प्राप्ते खे प्रयाति विवस्वति । ताभ्यां तुरंगमो दर्शि किंचित्किर्मीरवान्रथे

விவஸ்வான் சூரியன் சிறிது மிதமான தாபத்துடன் ஆகாயத்தில் செல்லத் தொடங்கியபோது, அவர்களுக்கு ரதத்தின் குதிரைத் தோற்றமளித்தது—சற்றே புள்ளிப்புள்ளியான நிறத்துடன்.

Verse 41

उक्ता विनतयैवैषा तापोपहतलोचना । क्रूरा सरीसृपी सत्यवादिन्या विश्वमान्यया

இவ்வாறு வெப்பத்தால் பாதிக்கப்பட்ட கண்களையுடைய அந்தக் கொடிய ஊர்வனையை, சத்தியவதியும் உலகமெங்கும் மதிக்கப்படுபவளுமான விநதா தானே உரைத்தாள்.

Verse 42

कद्रु त्वया जितं भद्रे यत उच्चैःश्रवा हयः । चंद्ररश्मिप्रभोप्येष कल्माष इव भासते

“ஓ கத்ரூ, நல்வளமே, நீ வென்றாய்; ஏனெனில் உச்சைஶ்ரவா குதிரை உண்மையிலேயே உன்னதே. நிலவொளி போன்ற பிரகாசம் இருந்தும், அது கல்மாஷம் போல புள்ளிநிறமாகத் தோன்றுகிறது.”

Verse 43

विधिर्बलीयान्भुजगि चित्रं जयपराजये । क्रूरोपि विजयी क्वापि त्वक्रूरोपि पराजयी

ஓ நாககன்னியே, விதியே வலிமையானது; வெற்றி–தோல்வியின் விந்தை உண்மையிலே அதிசயம். சிலவேளை கொடியவனும் வெல்வான்; சிலவேளை கொடுமையற்றவனும் தோல்வியுறுவான்.

Verse 44

विनताविनताधारा वदंतीति यथागतम् । कद्रूनिवेशनं प्राप्ता तस्या दास्यमचीकरत्

மரபு கூறும் வரிசைப்படியே, வினதை—தாழ்த்தப்பட்டவளாய்—கத்ரூவின் இல்லத்திற்குச் சென்று அவளுக்குத் தாசியாய் இருப்பதை ஏற்றுக்கொண்டாள்.

Verse 45

कदाचिद्विनतादर्शि सुपर्णनाश्रुलोचना । विच्छाया मलिना दीना दीर्घनिःश्वासवत्यपि

ஒருமுறை சுபர்ணன் வினதையை கண்டான்—கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி; ஒளியிழந்து, மாசடைந்து, துயருற்று, நீண்ட நெடுமூச்சு விடுபவளாய் இருந்தாள்.

Verse 46

सुपर्ण उवाच । प्रातःप्रातरहो मातः क्व यासि त्वं दिनेदिने । सायमायासि च कुतो विच्छाया दीनमानसा

சுபர்ணன் கூறினான்—“அம்மா, தினந்தோறும் விடியற்காலையில், அய்யோ, நீ எங்கே செல்கிறாய்? மாலையில் எங்கிருந்து திரும்புகிறாய்—ஒளியின்றி, மனம் தளர்ந்து?”

Verse 47

कुतो निःश्वसिसि प्रोच्चैरश्रुपूर्ण विलोचना । यथा क्लीबसुता योषिद्यथापति तिरस्कृता

“நீ ஏன் இவ்வளவு உரக்க நெடுமூச்சு விடுகிறாய், கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன்—ஆண்மை இன்றியவனுக்குப் பிறந்த பெண்ணைப் போல, கணவனால் இகழப்பட்ட மனைவியைப் போல?”

Verse 48

ब्रूहि मातर्झटित्यद्य कुतो दूनासि पत्त्रिणि । मयि जीवति ते बाले कालेपि कृतसाध्वसे

அம்மா, இன்று உடனே சொல்—ஓ சிறகுடையவளே—நீ ஏன் இவ்வளவு துயருற்றாய்? நான் உயிருடன் இருக்கையில், ஓ மென்மையான பெண்ணே, மரணம்கூட உனக்குப் பயக்காரணமாகாது.

Verse 49

अश्रुनिर्माणकरणे कारणं किं तपस्विनि । सुचरित्रा सुनारीषु नामंगलमिहेष्यते

ஓ தவஸ்வினியே, இந்தக் கண்ணீரை உண்டாக்கும் காரணம் என்ன? நல்லொழுக்கமுள்ள சதிப் பெண்களுக்கு இவ்வுலகில் அமங்கலம் வருதல் கூடாது.

Verse 50

धिक्तांश्च पुत्रान्यन्माता तेषु जीवत्सु दुःखभाक् । वरं वंध्यैव सा यस्याः सुता वंध्यमनोरथाः

தம் மகன்கள் உயிருடன் இருக்கும்போதே தாய் துயருறின், அத்தகைய மகன்களுக்கு நிந்தை. யாருடைய மகன்களின் எண்ணங்கள் பயனற்றவையோ நிறைவேறாதவையோ, அவளுக்குப் பிள்ளையில்லாததே மேல்.

Verse 51

इत्यूर्जस्वलमाकर्ण्य वचः सूनोर्गरुत्मतः । विनता प्राह तं पुत्रं मातृभक्तिसमन्वितम्

தன் மகன் கருத்மானின் வீரமிகு சொற்களை கேட்டவுடன், தாய்பக்தி நிறைந்த அந்த மகனிடம் விநதை உரைத்தாள்.

Verse 52

अहं दास्यस्मि रे बाल कद्र्वाश्च क्रूरचेतसः । पृष्ठे वहामि तां नित्यं तत्पुत्रानपि पुत्रक

விநதை கூறினாள்—ஓ குழந்தையே, கொடூர மனமுடைய கத்ரூவின் அடிமையாக நான் ஆனேன். மகனே, தினமும் அவளையும், அவளுடைய மகன்களையும் கூட என் முதுகில் சுமக்கிறேன்.

Verse 53

कदाचिन्मंदरं यामि कदाचिन्मलयाचलम् । कदाचिदंतरीपेषु चरेयं तदुदन्वताम्

ஒரு வேளை மந்தர மலைக்குச் செல்கிறேன்; மற்றொரு வேளை மலயாசலத்திற்குச் செல்கிறேன். சில வேளைகளில் அந்தக் கடல்களின் நடுவிலுள்ள தீவுகளில் நான் உலாவுகிறேன்.

Verse 54

यत्रयत्र नयेयुस्ते काद्रवेयाः सुदुर्मदाः । व्रजेयं तत्रतत्राहं तदधीना यतः सुत

அந்தக் கதிரூ புத்திரர்கள் அகந்தையால் மயங்கியவர்கள்; அவர்கள் என்னை எங்கே எங்கே அழைத்துச் செல்கிறார்களோ அங்கே அங்கே நான் செல்ல வேண்டியுள்ளது; ஏனெனில் நான் அவர்களுக்குக் கட்டுப்பட்டவள், மகனே.

Verse 55

गरुड उवाच । दासीत्वकारणं मातः किं ते जातं सुलक्षणे । दक्षप्रजापतेः पुत्रि कश्यपस्यप्रियेऽनघे

கருடன் கூறினான்—அம்மா, ஹே சுலக்ஷணே! நீ அடிமை நிலைக்குச் சென்ற காரணம் என்ன? ஹே பிரஜாபதி தக்ஷனின் மகளே, கஷ்யபரின் பிரியையே, ஹே குற்றமற்றவளே—உனக்கு என்ன நிகழ்ந்தது?

Verse 56

विनतोवाच गरुडं पुरावृत्तमशेषतः । दासीत्वकारणं यद्वदादित्याश्वविलोकनम्

அப்போது விநதை கருடனிடம் முன்பு நடந்த அனைத்தையும் முழுமையாகச் சொன்னாள்—அடிமை நிலை ஏற்பட்ட காரணத்தையும், ஆதித்யனின் குதிரை (உச்சைஃஶ்ரவஸ்) காணும் நிகழ்வையும்.

Verse 57

श्रुत्वेति गरुडः प्राह मातरं सत्वरं व्रज । पृच्छाद्य मातस्तान्दुष्टान्काद्रवेयानिदं वचः

இதைக் கேட்ட கருடன் தாயிடம் கூறினான்—விரைந்து செல். இன்று, அம்மா, அந்தத் தீய காட்ரவேயர்களிடம் (பாம்புகளிடம்) இந்தச் செய்தியை விசாரி.

Verse 58

यद्दुर्लभं हि भवतां यत्रात्यंतरुचिश्च वः । मद्दासीत्वविमोक्षाय तद्याचध्वं ददाम्यहम्

உங்களுக்கு அரிதாகக் கிடைப்பதும், உங்களுக்கு மிக விருப்பமானதும் எதுவோ—என் தாயை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிப்பதற்கான விலையாக அதையே கேளுங்கள்; அதை நான் அளிப்பேன்।

Verse 59

तथाकरोच्च विनता तेपि श्रुत्वा तदीरितम् । सर्पाः संमंत्र्य तां प्रोचुर्विनतां हृष्टमानसाः

வினதா அவ்வாறே செய்தாள். அந்த நாகங்களும் கூறியதைச் செவிமடுத்து, தங்களுக்குள் ஆலோசித்து, மகிழ்ந்த மனத்துடன் வினதாவிடம் பேசினார்கள்।

Verse 60

मातृशापविमोक्षाय यदि दास्यति नः सुधाम् । तदा समीहितं तेस्तु न दास्यत्यथ दास्यसि

உன் தாயின் சாபவிமோசனத்திற்காக அவன் எங்களுக்கு சுதா (அமிர்தம்) அளித்தால், உன் விருப்பம் நிறைவேறட்டும்; அளிக்காவிட்டால் நீ அடிமையாகவே இருப்பாய்।

Verse 61

इत्योंकृत्य समापृच्छ्य कद्रूं द्रुतगतिः खगी । गरुत्मंतं समाचष्ट दृष्ट्वा संहृष्टमानसम्

இவ்வாறு ‘ஓம்’ என்று கூறி, கத்ருவிடம் விடைபெற்று, விரைவாகச் சென்ற பறவைமாதா (வினதா), மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் இருந்த கருடனுக்கு அனைத்தையும் அறிவித்தாள்।

Verse 62

नागांतकस्ततः प्राह मातरं चिंतयातुराम् । आनीतं विद्धि पीयूषं मातर्मे देहि भोजनम्

அப்போது நாகாந்தகன் (கருடன்) கவலையால் கலங்கிய தன் தாயிடம் கூறினான்—‘அம்மா, பீயூஷம் (அமிர்தம்) நான் கொண்டு வந்தேன் என்று அறிந்துகொள்; அம்மா, எனக்கு உணவு கொடு।’

Verse 63

विनता प्राह तं पुत्रं संप्रहृष्टतनूरुहा । भोः सुपर्णार्णवं तूर्णं याहि मंगलमस्तु ते

மகிழ்ச்சியால் மெய்சிலிர்த்த வினதா தன் மகனிடம் கூறினாள்— “ஓ சுபர்ணா (கருடா)! விரைந்து கடலுக்குச் செல்; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக।”

Verse 64

संति तत्रापि बहुशो निषादा मत्स्यघातिनः । वेलातटनिवासाश्च तान्भक्षय दुरात्मनः

“அங்கேயும் கடற்கரையில் வாழும் பல நிஷாதர்கள் உள்ளனர்; அவர்கள் மீன்களை கொல்வோர். அந்தத் தீயவர்களை உண்டு விடு।”

Verse 65

परप्राणैर्निजप्राणान्ये पुष्णंतीह दुर्धियः । शासनीयाः प्रयत्नेन श्रेयस्तच्छासनं परम्

“பிறரின் உயிரை எடுத்துத் தம் உயிரை வளர்ப்போர் மூடர்கள்; அவர்களை முயன்று கட்டுப்படுத்த வேண்டும். அத்தகைய ஒழுக்கமே உயர்ந்த நன்மை।”

Verse 66

बहुहिंसाकृतां हिंसा भवेत्स्वर्गस्य साधनम् । विहिंसितेषु दुष्टेषु रक्ष्यते भूरिशो यतः

“மிகுந்த வன்முறை செய்பவர்மேல் செய்யப்படும் வன்முறை கூட சொர்க்கத்திற்கான சாதனமாகலாம்; தீயோர் அடக்கப்படின் பலர் காக்கப்படுவர்।”

Verse 67

निषादेष्वपि चेद्विप्रः कश्चिद्भवति पुत्रक । संरक्षणीयो यत्नेन भक्षणीयो न कर्हिचित्

“ஆனால் நிஷாதர்களிடையிலும் ஏதேனும் ஒரு பிராமணன் இருந்தால், மகனே, அவனை முயன்று காக்க வேண்டும்; எந்நேரமும் அவனை உண்ணக் கூடாது।”

Verse 68

गरुड उवाच । मत्स्यादिनां वसन्मध्ये कथं ज्ञेयो द्विजो मया अभक्ष्यो यस्त्वया प्रोक्तस्तच्चिह्नं किं चनात्थ मे

கருடன் கூறினான்—மீனவர் முதலியோரின் நடுவில் வாழும் போது நான் த்விஜனை எவ்வாறு அறியலாம்? நீ ‘அபக்ஷ்யன்’ என்று கூறியவனை அறிய ஏதாவது அடையாளத்தை எனக்குச் சொல்।

Verse 69

विनतोवाच । यज्ञसूत्रं गले यस्य सोत्तरीयं सुनिर्मलम् । नित्यधौतानि वासांसि भालं तिलक लांछितम्

வினதை கூறினாள்—யாருடைய கழுத்தில் யஜ்ஞோபவீதம் இருக்கிறதோ, யாருடைய மேலாடை மிகத் தூய்மையோ, யாருடைய ஆடைகள் தினமும் துவைக்கப்பட்டவையோ, யாருடைய நெற்றியில் திலகச் சின்னமோ—

Verse 70

सपवित्रौ करौ यस्य यन्नीवी कुशगर्भिणी । यन्मौलिः सशिखाग्रंथिः स ज्ञेयो ब्राह्मणस्त्वया

—யாருடைய கைகளில் பவித்ர வளையங்கள் இருக்கிறதோ, யாருடைய இடுப்புக் கட்டில் குசா புல் வைத்திருக்கிறதோ, யாருடைய தலையில் சிகையுடன் முடிச்சிட்ட மௌலி இருக்கிறதோ—அவனை நீ பிராமணன் என்று அறி।

Verse 71

उच्चरेदृग्यजुःसाम्नामृचमेकामपीह यः । गायत्रीमात्रमंत्रोपि स विज्ञेयो द्विजस्त्वया

இங்கே ரிக், யஜுஸ் அல்லது சாமத்தின் ஒரு ருசையாவது உச்சரிப்பவனோ—அல்லது காயத்ரீ மந்திரம் மட்டும் என்றாலும்—அவனை நீ த்விஜன் என்று உணர்।

Verse 72

गरुड उवाच । मध्ये सदा निषादानां यो वसेज्जननि द्विजः । तस्यैतेष्वेकमप्येव न मन्ये लक्ष्मबोधकम्

கருடன் கூறினான்—அம்மா, நிஷாதர்களின் நடுவில் எப்போதும் வாழும் த்விஜனுக்கு இவ்வடையாளங்களில் ஒன்றுகூட உறுதியான அறிகுறியாக எனக்குத் தோன்றவில்லை।

Verse 73

लक्ष्मांतरं समाचक्ष्व द्विजबोधकरं प्रसूः । येन विज्ञाय तं विप्रं त्यजेयमपि कंठगम्

அம்மையே, அந்தணனை அறியச் செய்யும் தனிச்சின்னத்தை எனக்குச் சொல்வாயாக; அதை அறிந்தால் என் தொண்டையில் சிக்கியவனையும் நான் விட்டு விடுவேன்।

Verse 74

तच्छ्रुत्वा विनता प्राह यस्ते कंठगतोंऽगज । खदिरांगारवद्दह्यात्तमपाकुरु दूरतः

இதைக் கேட்ட விநதை கூறினாள்—மகனே, உன் தொண்டையில் புகுந்தவன் கடிர மர அங்காரம்போல் எரியச் செய்வான்; அவனைத் தூரத்தில் தள்ளிவிடு।

Verse 75

द्विजमात्रेपि या हिंसा सा हिंसा कुशलाय न । देशं वंशं श्रियं स्वं च निर्मूलयति कालतः

ஒரு அந்தணனிடத்திலும் செய்யும் வன்முறை நலனுக்குத் துணையல்ல; காலப்போக்கில் அது நாட்டையும் குலத்தையும் தன் செல்வச் சிறப்பையும் வேரோடு அழித்துவிடும்।

Verse 76

निशम्य काश्यपिरितिप्रसूपादौप्रणम्य च । गृहीताशीर्ययौ शीघ्रं खमार्गेण खगेश्वरः

மாதா காச்யபி (விநதை) இவ்வாறு கூறியதை கேட்டுப், அவளது பாதங்களில் வணங்கி, ஆசீர்வாதம் பெற்ற பறவைகளின் அரசன் வான்வழியே விரைந்து சென்றான்।

Verse 77

दूरादालोकयांचक्रे निषादान्मत्स्यजीविनः । पक्षौ विधूय पक्षींद्रो रजसापूर्य रोदसी

தூரத்திலிருந்து மீன்பிடித்து வாழும் நிஷாதர்களைக் கண்டான்; சிறகுகளை உலுக்கியதும் பறவைகளின் அரசன் தூசியால் வானும் பூமியும் பரவெங்கும் நிரம்பச் செய்தான்।

Verse 78

अंधीकृत्य दिशोभागानब्धिरोधस्युपाविशत् । व्यादाय वदनं घोरं महाकंदरसन्निभम्

திசைகளைக் கருமையாக்கி அவன் கடற்கரையில் அமர்ந்தான். பெருங்குகை போன்ற பயங்கர வாயை விரித்து திறந்தான்.

Verse 79

कांदिशीका निषादास्तु विविशुस्तत्र च स्वयम् । मन्वानेष्वथ पंथानं तेषु कंठं विशत्स्वपि

மயங்கிய நிஷாதர்கள் தாமே அங்கே நுழைந்தனர்; அதை வழி என எண்ணி, நுழைய நுழைய அவன் தொண்டைக்குள் சென்று விழுந்தனர்.

Verse 80

जज्वालेंगलसंस्पर्शो द्विजस्तत्कंठकंदलीम् । प्राक्प्रविष्टानथो तार्क्ष्यो निषादानौदरीं दरीम्

தொண்டைத் தீயின் தொடுதலால் சுட்ட அந்தத் த்விஜன், அந்தத் தொண்டைக் குகை வழியில் எரிந்து ஒளிர்ந்தான். அப்போது தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) நிஷாதர்களை முன்பே தன் வயிற்றுக் குகையில் எடுத்துக் கொண்டான்.

Verse 81

प्रवेश्य कंठतालुस्थं तं विज्ञाय द्विजस्फुटम् । भयादुदगिरत्तूर्णं मातृवाक्येन यंत्रितः

தொண்டை-அண்ணத்தில் தங்கியிருந்த அந்தப் பிராமணனைத் தெளிவாக அறிந்து, தாயின் வாக்கால் கட்டுப்பட்டவன், பயத்தால் உடனே அவனை வாந்தியாய் வெளியேற்றினான்.

Verse 82

तमुद्गीर्णं नरं दृष्ट्वा पक्षिराट्समभाषत । कस्त्वं जात्यासि निगद मम कंठविदाहकृत्

வெளியேற்றப்பட்ட அந்த மனிதனைப் பார்த்த பறவைகளின் அரசன் கூறினான்—“நீ பிறப்பால் யார்? சொல்; என் தொண்டையில் எரிச்சலை உண்டாக்கியவனே!”

Verse 83

स तदाहेति विप्रोहं पृष्टः सन्गरुडाग्रतः । वसाम्येषु निषादेषु जातिमात्रोपजीवकः

கருடன் முன்னிலையில் கேட்கப்பட்ட அந்தப் பிராமணன் கூறினான்— “நான் நிஷாதர்களிடையே வாழ்கிறேன்; பிறப்புநிலை மட்டுமே ஆதாரமாக வாழ்வேன், வேறு உண்மையான வாழ்வாதாரம் இல்லை।”

Verse 84

तं प्रेष्य गरुडो दूरं भक्षयित्वाथ भूरिशः । नभो विक्षोभयांचक्रे प्रलयानिल सन्निभः

அவனைத் தூரம் எறிந்து பின்னர் விழுங்கிய வல்லமைமிகு கருடன்—பிரளயக் காற்றைப் போல—வானத்தையே கடுமையாகக் கலக்கினான்।

Verse 85

तं दृष्ट्वा तिग्मतेजस्कं ज्वालाततदिगंतरम् । ज्वलद्दावानलं शैलमिव बिभ्युर्दिवौकसः

கூர்மையான ஒளியால் எரிந்து, ஜ்வாலைகள் திசைமுடிவுகள் வரை பரவிய அவனைப் பார்த்து விண்ணுலக வாசிகள் நடுங்கினர்—காட்டுத்தீ சூழ்ந்த மலை ஒன்றைக் கண்டதுபோல்।

Verse 86

ते सन्नह्यंत युद्धाय सज्जीकृत बलायुधाः । अध्यास्य वाहनान्याशु सर्वे वर्मभृतः सुराः

அவர்கள் போருக்குத் தயாராகி, படையும் ஆயுதங்களையும் சீரமைத்தனர்; கவசம் தரித்த எல்லா தேவர்களும் விரைவாகத் தத்தம் வாகனங்களில் ஏறினர்।

Verse 87

तिर्यग्गतीरविर्नायं नायमग्निः सधूमवान् । क्षणप्रभाप्यसौ नैव को नः सम्मुख एत्यसौ

“இது வானில் குறுக்காகச் செல்லும் சூரியன் அல்ல; புகையுடன் கூடிய தீயும் அல்ல; கணநேர ஒளிப்பொலிவும் அல்ல—எங்கள் முன்னே நேராக வருபவன் யார்?”

Verse 88

न दैत्येषु प्रभेदृक्स्यान्नाकृतिर्दानवेष्वियम् । महासाध्वसदः कोयमस्माकं हृत्प्रकंपनः

இது தைத்யர்களில் அறியப்பட்ட வகையுமன்று; தானவர்களிலும் இத்தகைய உருவமில்லை. எவன் இவன், பேரச்சத்தை எழுப்பி எங்கள் இதயங்களை நடுங்கச் செய்கிறான்?

Verse 89

यावत्संभावयंतीति नीतिज्ञा अपि निर्जराः । तावद्दुधाव स्वौ पक्षौ पक्षिराजो महाबलः

நீதியறிந்த அமர தேவர்கள் இன்னும் நிகழ்வை ஆராய்ந்துகொண்டிருக்கையில், மகாபலமுடைய பறவைகளின் அரசன் தன் இரு சிறகுகளையும் வலிமையுடன் அடித்தான்.

Verse 90

निपेतुः पक्षवातेन सायुधाश्च सवाहनाः । न ज्ञायंते क्व संप्राप्ता वात्यया पार्णतार्णवत्

அவன் சிறகுகளின் காற்றால் அவர்கள் ஆயுதங்களுடன், வாகனங்களில் அமர்ந்தபடியே விழுந்தனர். சுழற்காற்றில் பறக்கும் இலைகளைப் போல அவர்கள் எங்கே சென்று விழுந்தனர் என்பதும் அறியப்படவில்லை.

Verse 91

अथ तेषु प्रणष्टेषु बुद्ध्या विज्ञाय पक्षिराट् । कोशागारं सुधायाः स तत्रापश्यच्च रक्षिणः

பின்னர் அவர்கள் சிதறியபோது, பறவைகளின் அரசன் தன் அறிவால் உணர்ந்து சுதையின் களஞ்சியத்தை கண்டான்; அங்கே அதன் காவலர்களையும் கண்டான்.

Verse 92

शस्त्रास्त्रोद्यतपाणींस्तान्सुरानाधूय सर्वशः । ददर्श कर्तरीयंत्रममृतोपरिसंस्थितम्

ஆயுதங்களை உயர்த்திய கைகளுடைய அந்த தேவர்களை எல்லாத் திசைகளிலும் அசைத்துத் தள்ளி, அமிர்தத்தின் மேல் அமைந்த கத்தரிபோன்ற இயந்திரத்தை அவன் கண்டான்.

Verse 93

मनःपवनवेगेन भ्रममाणं महारयम् । अपिस्पृशंतं मशकं यत्खंडयति कोटिशः

அது மனமும் காற்றும் போன்ற வேகத்தில் சுழன்று ஓடும் மாபெரும் பயங்கர யந்திரம்; தொடாமலேயே அருகில் வந்த கொசுவையும் கோடிக்கணக்கான துண்டுகளாகச் சிதறடித்தது।

Verse 94

उपोपविश्य पक्षींद्रस्तस्य यंत्रस्य निर्भयः । क्षणं विचारयामास किमत्र करवाण्यहो

அப்போது பறவைகளின் அரசன் கருடன் அஞ்சாமல் அந்த யந்திரத்தின் அருகில் அமர்ந்து, ஒரு கணம் சிந்தித்தான்—“அய்யோ! இங்கே நான் என்ன செய்ய முடியும்?”

Verse 95

स्प्रष्टुं न लभ्यते चैतद्वात्या न प्रभवेदिह । क उपायोत्र कर्तव्यो वृथा जातो ममोद्यमः

“இதனைத் தொடவும் இயலாது; இங்கே புயல் காற்றும் இதற்கு எதிராகச் செயல்படாது. இவ்விடத்தில் என்ன வழி செய்யலாம்? என் முயற்சி வீணாயிற்று।”

Verse 96

न बलं प्रभवेदत्र न किंचिदपि पौरुषम् । अहो प्रयत्नो देवानामेतत्पीयूषरक्षणे

“இங்கே வலமும் பயனில்லை; சிறிதளவும் வீரமும் பயனில்லை. அஹோ! இந்த அமிர்தம் (பீயூஷம்) காக்க தேவர்கள் செய்த முயற்சி எத்துணை அதிசயம்!”

Verse 97

यदि मे शंकरे भक्तिर्निर्द्वंद्वातीव निश्चला । तदा स देवदेवो मां वियुनक्तु महाऽधिया

“சங்கரனிடத்தில் என் பக்தி உண்மையிலே இருமனப்பாடற்றதும் அசையாததும் என்றால், தேவர்களின் தேவன் அவன் தன் மாபெரும் ஞானத்தால் எனக்கு சரியான விவேகமும் வழியும் அருளட்டும்।”

Verse 98

यद्यहं मातृभक्तोस्मि स्वामिनः शंकरादपि । तदा मे बुद्धिरत्रास्तु पीयूषहरणं क्षमा

நான் உண்மையிலே தாய்பக்தன் என்றால்—என் ஆண்டவன் சங்கரனைவிடவும் கடமையுணர்வில் மேலாக—இங்கே எனக்குச் சரியான அறிவு உதயமாகட்டும்; அதனால் அமிர்தத்தை எடுத்துச் செல்லுதல் சாத்தியமாகுக.

Verse 99

आत्मार्थं नोद्यमश्चायं हृत्स्थो वेत्तीति विश्वगः । मातुर्दास्यविमोक्षाय यतेहममृतं प्रति

இந்த முயற்சி எனக்காக அல்ல—இதயத்தில் உறையும் அனைத்தையும் வியாபித்த இறைவன் இதை அறிவான். நான் அமிர்தத்தை நோக்கி முயல்வது தாயை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கவே.

Verse 100

जरितौ पितरौ यस्य बालापत्यश्च यः पुमान् । साध्वी भार्या च तत्पुष्ट्यै दोषोऽकृत्येपि तस्य न

யாருடைய பெற்றோர் முதுமையடைந்தவர்களாகவும், பிள்ளைகள் இன்னும் சிறுவர்களாகவும், மனைவி நற்குணமுடையவளாகவும் இருக்கிறார்களோ—அவர்களைப் பேணுவதற்காக அவர் வேறு விதத்தில் தவறாகக் கருதப்படும் செயலைச் செய்தாலும், அவருக்கு குற்றம் சேராது.

Verse 110

ततः कैटभजित्प्राह वैनतेयं मुदान्वितः । वृतंवृतं महोदार देहिदेहि वरद्वयम्

அப்போது கைடபனை வென்றவன் (விஷ்ணு) மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து வைநதேயன் (கருடன்) நோக்கி—“மஹோதரா! தேர்ந்தெடு, தேர்ந்தெடு; என்னிடமிருந்து இரண்டு வரங்களை வேண்டு” என்றான்.

Verse 120

इत्युक्त्वा सहितो मात्रा वैनतेयो विनिर्ययौ । कुशासने च तैरुक्तो धृत्वा पीयूषभाजनम्

இவ்வாறு கூறி வைநதேயன் தாயுடன் வெளியே சென்றான்; அவர்கள் சொன்னபடி குசப்புல் ஆசனத்தின் மீது அமிர்தக் கலசத்தை வைத்து அதை உறுதியாகத் தாங்கினான்.

Verse 130

विश्वेशानुगृहीतानां विच्छिन्नाखिलकर्मणाम् । भवेत्काशीं प्रति मतिर्नेतरेषां कदाचन

காசியின் விஸ்வேஸ்வரன் அருளைப் பெற்றும், எல்லாக் கர்மப் பந்தங்களும் துண்டிக்கப்பட்டும் உள்ளவர்களுக்கே காசியை நோக்கி உண்மையான மனப்போக்கு உண்டாகும்; பிறருக்கு அது ஒருபோதும் எழாது।

Verse 140

काश्यां प्रसन्नौ संजातौ देवौ शंकरभास्करौ । गरुडस्थापिताल्लिंगादाविरासीदुमापतिः

காசியில் சங்கரனும் பாஸ்கரனும் ஆகிய இரு தேவரும் மகிழ்ந்தனர்; கருடனால் நிறுவப்பட்ட லிங்கத்திலிருந்து உமாபதி (சிவன்) வெளிப்பட்டார்।

Verse 150

तस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते । काश्यां पैशंगिले तीर्थे खखोल्कस्य विलोकनात् । नरश्चिंतितमाप्नोति नीरोगो जायते क्षणात्

அதன் தரிசனமட்டுமே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை அளிக்கும். காசியின் பைசங்கில தீர்த்தத்தில் ககோல்கத்தை தரிசித்தால் மனிதன் விரும்பியதை அடைந்து, கணநேரத்தில் நோயற்றவனாகிறான்।

Verse 151

नरः श्रुत्वैतदाख्यानं खखोल्कादित्यसंभवम् । गरुडेशेन सहितं सर्वपापैः प्रमुच्यते

ஆதித்ய தொடர்பால் தோன்றிய ககோல்கத்தின், கருடேசனுடன் கூடிய இந்தப் புனித வரலாற்றை யார் கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்।