Adhyaya 15

Verse 1

अगस्तिरुवाच । शृणु पत्नि महाभागे लोपामुद्रे सधर्मिणि । कथा विष्णुगणाभ्यां च कथितां शिवशर्मणे

அகஸ்தியர் கூறினார்—மகாபாக்யவதியான லோபாமுத்ரே, தர்மத்தில் துணைவியே! விஷ்ணுவின் இரு கணங்கள் சிவசர்மனுக்குச் சொன்ன கதையை நீ கேள்.

Verse 2

शिवशर्मोवाच । अहो गणौ विचित्रेयं श्रुता चांद्रमसी कथा । उडुलोककथां ख्यातं विष्वगाख्यानकोविदौ

சிவசர்மன் கூறினார்—அஹோ, இரு கணங்களே! நான் கேட்ட இந்தச் சந்திரமயக் கதை மிக வியப்பானது. நட்சத்திரலோகத்தின் புகழ்பெற்ற கதையைச் சொல்லுவதில் நீங்கள் உலகப் புகழ்பெற்ற ஆக்யான நிபுணர்கள்.

Verse 4

गणावूचतुः । पुरा सिसृक्षतः सृष्टिं स्रष्टुरंगुष्ठपृष्ठतः । दक्षः प्रजाविनिर्माणे दक्षो जातः प्रजापतिः । षष्टिर्दुहितरस्तस्य तपोलावण्यभूषणाः । सर्वलावण्यरोहिण्यो रोहिणीप्रमुखाः शुभाः

கணங்கள் கூறின—முன்னொரு காலத்தில் படைப்பாளர் படைப்பை விரிக்க எண்ணியபோது, அவருடைய பெருவிரலின் பின்புறத்திலிருந்து தக்ஷன் தோன்றினான். உயிர்களை உருவாக்குவதில் திறமைமிக்க பிரஜாபதியாக அவன் விளங்கினான். அவனுக்கு தவமும் அழகும் அணியாகிய அறுபது நற்புதல்வியர் இருந்தனர்; எல்லா லாவண்யமும் பொலிந்தவர்கள், ரோஹிணி முதலியவர்களில் ரோஹிணியே முதன்மை பெற்றாள்।

Verse 5

ताभिस्तप्त्वा तपस्तीव्रं प्राप्य वैश्वेश्वरीं पुरीम् । आराधितो महादेवः सोमः सोमविभूपणः

அவர்கள் கடுந்தவம் செய்து வைஶ்வேஶ்வரீ புரி (காசி)யை அடைந்தனர். அங்கே மகாதேவரை முறையாக ஆராதித்தனர்; மேலும் சோமத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சோமனையும் பிரசன்னப்படுத்தினர்।

Verse 6

यदा तुष्टोयमीशानो दातुं वरमथाययौ । उवाच च प्रसन्नात्मा याचध्वं वरमुत्तमम्

இவ்வீசானன் திருப்தியடைந்து வரம் அளிக்க முன்வந்தபோது, அருள்மிகு உள்ளத்துடன் கூறினான்—“உத்தம வரத்தை வேண்டுங்கள்।”

Verse 7

शंभोर्वाक्यमथाकर्ण्य ऊचुस्ताश्च कुमारिकाः । यदि देयो वरोऽस्माकं वरयोग्याः स्म शंकर

சம்புவின் சொற்களை கேட்ட அந்த கன்னியர் கூறினர்—“ஓ சங்கரா, எங்களுக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், நாங்கள் வரம் பெறத் தகுதியுடையோர்.”

Verse 8

भवतोपि महादेव भवतापहरो हि यः । रूपेण भवता तुल्यः स नो भर्ता भवत्विति

“ஓ மகாதேவா, உமது பெருமிதத்தையும் அகற்ற வல்லவன், அழகில் உமக்கு இணையானவன்—அவனே எங்கள் கணவனாகட்டும்; அவனே எங்கள் நாதனாகட்டும்।”

Verse 9

लिंगं संस्थाप्य सुमहन्नक्षत्रेश्वर संज्ञितम् । वारणायास्तटे रम्ये संगमेश्वरसन्निधौ

அவர்கள் வாரணா நதியின் அழகிய கரையில், சங்கமேஸ்வரரின் சன்னிதியில், ‘நக்ஷத்திரேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற மிகப் பெரிய லிங்கத்தை நிறுவினர்।

Verse 10

दिव्यं वर्ष सहस्रं तु पुरुषायितसंज्ञितम् । तपस्तप्तं महत्ताभिः पुरुषैरपि दुष्करम्

‘புருஷாயித’ என அழைக்கப்படும் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் வரை அந்த மகாத்மாக்கள் தவம் செய்தனர்; அது ஆண்களுக்கே மிகக் கடினமான சாதனை.

Verse 11

ततस्तुष्टो हि विश्वेशो व्यतरद्वरमुत्तमम् । सर्वासामेकपत्नीनामकत्रे स्थिरचेतसाम्

அப்போது திருப்தியடைந்த விஸ்வேஸ்வரர் உயர்ந்த வரத்தை அளித்தார்: உறுதியான மனம் கொண்ட நீங்கள் அனைவருக்கும் ஒன்றாக ஒரே கணவர் கிடைப்பார் (ஒரே ஆண்டவனின் இணைமனைவிகளாக).

Verse 12

श्री विश्वेश्वर उवाच । न क्षांतं हि तपोत्युग्रमेतदन्याभिरीदृशम् । पुराऽबलाभिस्तस्माद्वो नाम नक्षत्रमत्र वै

ஸ்ரீ விஸ்வேஸ்வரர் கூறினார்—“உங்களைப் போன்ற பிற பெண்கள் முன்பு இத்தகைய மிகக் கடும் தவத்தைத் தாங்கியதில்லை. ஆகவே இங்கே உங்கள் பெயரே ‘நக்ஷத்திர’ ஆகும்.”

Verse 13

पुरुषायितसंज्ञेन तप्तं यत्तपसाधुना । भवतीभिस्ततः पुंस्त्वमिच्छया वो भविष्यति

“‘புருஷாயித’ எனப்படும் தவத்தை நீங்கள் முறையாகச் செய்துள்ளீர்கள்; ஆகவே உங்கள் விருப்பத்தின்படி உங்களுக்கு பும்ஸ்த்வம்—ஆண்மையான நிலை—உண்டாகும்.”

Verse 14

ज्योतिश्चक्रे समस्तेऽस्मिन्नग्रगण्या भविष्यथ । मेषादीनां च राशीनां योनयो यूयमुत्तमाः

இந்த முழு ஜோதி-சக்கரத்தில் நீங்கள் முதன்மையராகக் கணிக்கப்படுவீர்கள்; மேலும் மேஷம் முதலான ராசிகளுக்கெல்லாம் நீங்கள் சிறந்த யோனிகள்—உற்பத்தியின் புனித மூலங்கள்—ஆவீர்கள்.

Verse 15

ओषधीनां सुधायाश्च ब्राह्मणानां च यः पतिः । पतिमत्यो भवत्योपि तेन पत्या शुभाननाः

மருந்துகளுக்கும், அமுதத்துக்கும், பிராமணர்களுக்கும் ஆண்டவனாக இருப்பவர் யாரோ—அந்தத் திருநாயகனாலே, ஓ நல்வதனிகளே, நீங்களும் ‘பதிமதி’ எனும் உண்மைக் காவலன்-உடையவர்களாய், செல்வமங்கலமுடையவர்களாய் ஆவீர்கள்.

Verse 16

भवतीनामिदं लिंगं नक्षत्रेश्वर संज्ञितम् । पूजयित्वा नरो गंता भवतीलोकमुत्तमम्

இந்த லிங்கம் உங்களுக்கே உரியது; இது ‘நக்ஷத்ரேஸ்வர’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதை வழிபட்டால் மனிதன் உங்கள் சிறந்த உலகை அடைவான்.

Verse 17

उपरिष्टान्मृगांकस्य लोको वस्तु भविष्यति । सर्वासां तारकाणां च मध्ये मान्या भविष्यथ

சந்திரனுக்கு மேலே உங்கள் வாசஸ்தலம் இருக்கும்; மேலும் எல்லா நட்சத்திரங்களின் நடுவிலும் நீங்கள் மதிக்கத்தக்கவர்களாய் போற்றப்படுவீர்கள்.

Verse 18

नक्षत्रपूजका ये च नक्षत्रव्रतचारिणः । ते वो लोके वसिष्यंति नक्षत्र सदृशप्रभाः

நக்ஷத்ரங்களை வழிபடுவோரும், நக்ஷத்ர-விரதத்தை அனுஷ்டிப்போரும்—அவர்கள் உங்கள் உலகில் வாசிப்பார்கள்; நட்சத்திரங்களைப் போன்ற ஒளியுடன் பிரகாசிப்பார்கள்.

Verse 19

नक्षत्रग्रहराशीनां बाधास्तेषां कदाचन । न भविष्यंति ये काश्यां नक्षत्रेश्वरवीक्षकाः

காசியில் நக்ஷத்திரேஸ்வரனைத் தரிசித்து சரணடைபவர்களுக்கு நட்சத்திரம், கிரகம், ராசி காரணமான துன்பங்கள் எப்போதும் ஏற்படாது।

Verse 20

अगस्त्य उवाच । अतिथित्वमवाप नेत्रयोर्बुधलोकः शिवशर्मणस्त्वथ । गणयोर्भगणस्य संकथां कथयित्रो रिति विष्णुचेतसोः

அகஸ்தியர் கூறினார்—பின்னர் புதலோகத்தை அடைந்த சிவசர்மன் அந்த இரு கணர்களை விருந்தினராகப் போற்றி வரவேற்றான்; விஷ்ணுவில் நிலைத்த மனமுடைய அவர்கள் அந்த நட்சத்திரக் கூட்டத்தின் கதையை உரைத்தனர்।

Verse 21

शिवशर्मोवाच । कस्य लोकोयमतुलो ब्रूतं श्रीभगवद्गणौ । पीयूषभानोरिव मे मनः प्रीणयतेतराम्

சிவசர்மன் கூறினான்—ஓ புனித பகவானின் மதிப்பிற்குரிய கணர்களே, இந்த ஒப்பற்ற உலகம் யாருடையது என்று சொல்லுங்கள். அமிர்தச் சந்திரனைப் போல என் மனம் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறது।

Verse 22

गणावूचतुः । शिवशर्मञ्छृणु कथामेतां पापापहारिणीम् । स्वर्गमार्गविनोदाय तापत्रयविनाशिनीम्

இரு கணர்கள் கூறினர்—ஓ சிவசர்மனே, பாவங்களை அகற்றும் இந்தக் கதையை கேள்; இது ஸ்வர்கப் பாதையில் மகிழ்ச்சி தரும், மும்முறைத் தாபங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 23

योसौ पूर्वं महाकांतिरावाभ्यां परिवर्णितः । साम्राज्यपदमापन्नो द्विजराजस्तवाग्रतः

முன்பு நாங்கள் வர்ணித்த மகா ஒளிமிக்க அவனே இப்போது அரசாட்சிப் பதவியை அடைந்தான்; அந்த ‘இருமுறைப் பிறந்தோரின் அரசன்’ உன் முன்னே நிற்கிறான்।

Verse 24

दक्षिणा राजसूयस्य येन त्रिभुवनं कृता । तपस्तताप योत्युग्रं पद्मानां दशतीर्दश

யாரால் ராஜசூய யாகத்தின் தக்ஷிணை மூன்று உலகங்களையும் வியாபிக்குமாறு ஆக்கப்பட்டது; அவர் பத்மங்களின் பத்து பத்து தசதிகள் அளவிற்கு, அதாவது அளவிலா காலம் வரை, மிகக் கடும் தவம் செய்தார்।

Verse 25

अत्रिनेत्रसमुद्भूतः पौत्रो वै द्रुहिणस्य यः । नाथः सर्वौषधीनां च ज्योतिषां पतिरेव च

அத்திரியின் கண் இருந்து தோன்றியவர்; த்ருஹிணன் (பிரம்மா) அவரின் பேரன்; அவரே எல்லா மூலிகைகளின் நாதனும், ஒளிமிக்க நட்சத்திரங்களின் அதிபதியும் ஆவார்।

Verse 26

निर्मलानां कलानां च शेवधिर्यश्च गीयते । उद्यन्परोपतापं यः स्वकरैर्गलहस्तयेत्

களங்கமற்ற கலைகளின் பொக்கிஷம் என்று பாடப்படுபவர்; அவர் உதயமாகி தன் கதிர்களால் பிறரின் தகிக்கும் தாபத்தை கழுத்தை நெரித்ததுபோல் அடக்கி, வெப்ப வேதனையை நீக்குகிறார்।

Verse 27

मुदंकुमुदिनीनांयस्तनोति जगता सह । दिग्वधू चारु शृंगारदर्शनादर्शमंडलः

உலகத்தோடு சேர்ந்து குமுதினிகளிலும் மகிழ்ச்சியைப் பரப்புபவர்; அவருடைய வட்டம் திசைகளெனும் மணப்பெண்களின் அழகிய அலங்காரத்தைப் பார்க்கும் கண்ணாடியாகும்।

Verse 28

किमन्यैर्गुणसंभारैरतोपि न समं विधोः । निजोत्तमांगे सर्वज्ञः कलां यस्यावतंसयेत्

வேறு நற்குணக் குவியல்கள் எதற்கு? சந்திரனுக்கு நிகர் எதுவுமில்லை. சர்வஞ்ஞனான சிவன் தன் உத்தமாங்கம் (திருமுடி) மீது அவன் கலையையே ஆபரணமாகச் சூடுகிறார்।

Verse 29

बृहस्पतेस्स वै भार्यामैश्वर्यमदमोहितः । पुरोहितस्यापिगुरोर्भ्रातुरांगिरसस्य वै

ஆட்சிமதத்தின் மயக்கத்தில் மூழ்கி, அவன் புரோகிதனும் குருவுமான ப்ருஹஸ்பதியின்—தன் சகோதரன் ஆங்கிரஸனுடைய—மனைவியை அபகரித்தான்.

Verse 30

जहार तरसा तारां रूपवान्रूपशालिनीम् । वार्यमाणोपि गीर्वाणैर्बहुदेवर्षिभिः पुनः

அழகன் அவன் பேரழகிய தாரையை வலுக்கட்டாயமாக அபகரித்தான்; தேவர்கள் மற்றும் பல தேவऋஷிகள் மீண்டும் மீண்டும் தடுத்தும்.

Verse 31

नायं कलानिधेर्दोषो द्विजराजस्य तस्य वै । हित्वा त्रिनेत्रं कामेन कस्य नो खडितं मनः

இது அந்த கலாநிதி, அந்த த்விஜராஜனின் உண்மையான குற்றமல்ல; ஏனெனில் காமத்தால் மயங்கி மும்முகன் (திரிநேத்திரன் சிவன்) கூட விட்டு விடும்போது, யாருடைய மனம் சிதறி வழிதவறாது?

Verse 32

ध्वांतमेतदभितः प्रसारियत्तच्छमाय विधिनाविनिर्मितम् । दीपभास्करकरामहौषधं नाधिपत्य तमसस्तुकिंचन

இந்த இருள் எங்கும் பரவுகிறது; அதை அடக்க விதாதா விளக்கு, சூரியன், சந்திரகதிர்கள், மஹௌஷதிகள் ஆகியவற்றை அமைத்தான்—ஆனால் இருளுக்கு உண்மையான ஆட்சி ஒன்றுமில்லை.

Verse 33

आधिपत्यमदमोहितं हितं शंसितं स्पृशति नो हरेर्हितम् । दुर्जनविहिततीर्थमज्जनैः शुद्धधीरिव विरुद्धमानसम्

ஆட்சி-அகந்தை மயக்கத்தில் மூழ்கியவனை நல்வழி அறிவுரை எவ்வளவு நன்றாகச் சொன்னாலும் தொடாது; ஹரிக்கு இனிய நன்மையையும் அவன் ஏற்கமாட்டான். தீயோர் அமைத்த போலித் தீர்த்தத்தில் நீராடினால் தூய மனமும் எதிர்மாறாகிவிடுவது போல, அவனுடைய உள்ளம் விகாரமடைகிறது.

Verse 34

धिग्धिगेतदधिकर्द्धि चेष्टितं चंक्रमेक्षणविलक्षितं यतः । वीक्षते क्षणमचारुचक्षुषा घातितेन विपदःपदेन च

அதிகச் செல்வம் நாடும் இந்த அலைபாயும் முயற்சிக்கும், இங்கும் அங்கும் அலைந்து இங்கும் அங்கும் நோக்கும் விசித்திரச் செய்கைக்கும் திக்திகாரம். ஏனெனில் கட்டுப்பாடற்ற, அழகற்ற பார்வையால் ஒரு கணம் நோக்குதலும், அபாயப் பாதையில் வைத்த ஒரு அடியும்—மனிதனைத் துன்பத்தில் வீழ்த்தும்.

Verse 35

कः कामेन न निर्जितस्त्रिजगतां पुष्पायुधेनाप्यहो कः क्रोधस्यवशंगतो ननच को लोभेन संमोहितः । योषिल्लोचनभल्लभिन्नहृदयः को नाप्तवानापदं को राज्यश्रियमाप्यनांधपदवीं यातोपि सल्लोचनः

அய்யோ! மூவுலகையும் வெல்லும் புஷ்பாயுதன் காமன் யாரை வெல்லவில்லை? கோபத்தின் வசத்தில் யார் அகப்படவில்லை, பேராசையால் யார் மயங்கவில்லை? பெண்ணின் கண்-அம்புகளால் குத்தப்பட்ட இதயம் யாருக்கு ஆபத்து வரவில்லை? மேலும் அரசலட்சுமி பெற்றும், கண்கள் இருந்தும், குருட்டுப் பாதையில் யார் செல்லவில்லை?

Verse 36

आधिपत्यकमलातिचंचला प्राप्यतां च यदिहार्जितं किल । निश्चलं सदसदुच्चकैर्हितं कार्यमार्यचरितैः सदैव तत्

ஆட்சி அதிகாரம் தாமரையில் அமரும் லட்சுமிபோல் மிகச் சஞ்சலமானது; இங்கே முயன்று பெற்றாலும் அப்படியே. ஆகவே உயர்ந்தோர் எப்போதும் நிலையானதும் உண்மையில் நன்மை தருவதுமானதைப் பேண வேண்டும்—உயர்-தாழ், நன்று-தீது ஆகியவற்றிலும் உறுதியாக நிற்கும் சதாசாரம்.

Verse 37

न यदांगिरसे तारां स व्यसर्जयदुल्बणः । रुद्रोथ पार्ष्णिं जग्राह गृहीत्वाजगवं धनुः

அந்த உக்கிரன் தாரையை ஆங்கிரசர் (பிரகஸ்பதி) அவர்களிடம் மீள விட மறுத்தபோது, ருத்ரன் அஜகவ வில்லை எடுத்துக் கொண்டு அவன் குதிகாலைப் பிடித்தான்.

Verse 38

तेन ब्रह्मशिरोनाम परमास्त्रं महात्मना । उत्सृष्टं देवदेवायतेन तन्नाशितं ततः

அந்த மகாத்மா தேவாதிதேவனுக்கு எதிராக ‘பிரஹ்மசிர’ எனும் பரமாஸ்திரத்தை எறிந்தான்; ஆனால் அந்தப் பரமன் தானே அதை உடனே அழித்தான்.

Verse 39

तयोस्तद्युद्धमभवद्घोरं वै तारकामयम् । ततस्त्वकांड ब्रह्मांड भंगाद्भीतोभवद्विधिः

அவ்விருவரிடையே தாரகா-விவகாரம் கலந்த அந்தப் போர் மிகக் கொடுமையானதாக ஆனது. அப்போது திடீரென பிரபஞ்ச முட்டை (பிரம்மாண்டம்) உடையும் அச்சத்தால் விதாதா பிரம்மா கலங்கினார்.

Verse 40

निवार्य रुद्रं समरात्संवर्तानलवर्चसम् । ददावांगिरसे तारां स्वयमेव पितामहः

பிரளயத் தீயைப் போல ஒளிர்ந்த ருத்ரனைப் போரிலிருந்து தடுத்து, பிதாமஹன் பிரம்மா தாரையைத் தாமே ஆங்கிரசருக்கு (பிரஹஸ்பதிக்கு) மீள அளித்தார்.

Verse 41

अथांतर्गर्भमालोक्य तारां प्राह बृहस्पतिः । मदीयायां न ते योनौ गर्भो धार्यः कथंचन

தாரை கர்ப்பமுற்றிருப்பதைப் பார்த்த பிரஹஸ்பதி கூறினார்—“என் இல்லறத் தர்மத்தில், உன் கருப்பையில் இந்தக் கர்ப்பம் எவ்விதத்திலும் தாங்கப்படக் கூடாது.”

Verse 42

इषीकास्तंबमासाद्य गर्भं सा चोत्ससर्ज ह । जातमात्रः स भगवान्देवानामाक्षिपद्वपुः

நாணல் கொத்தினை அணைந்து அவள் அங்கேயே கர்ப்பத்தைத் தள்ளிவிட்டாள். பிறந்த உடனே அந்தப் பகவான்-சொரூபன் தன் தெய்வீக ஒளிவடிவால் தேவர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தான்.

Verse 43

ततः संशयमापन्नास्तारामूचुः सुरोत्तमाः । सत्यं बूहि सुतः कस्य सोमस्याथ बृहस्पतेः

அப்போது ஐயத்தில் ஆழ்ந்த உயர்ந்த தேவர்கள் தாரையிடம் கூறினர்—“உண்மையைச் சொல்; இவன் யாருடைய மகன்—சோமனுடையதா, அல்லது பிரஹஸ்பதியுடையதா?”

Verse 44

पृच्छमाना यदा देवै र्नाह ताराऽतिसत्रपा । तदा सा शप्तुमारब्धा कुमारेणातितेजसा

தேவர்கள் கேட்டபோது, மிகுந்த வெட்கத்தில் ஆழ்ந்த தாரை ஒரு சொல்லும் பதிலளிக்க இயலவில்லை. அப்போது மிகுந்த ஒளிமிகு குமாரன் (ஸ்கந்தன்) அவளைச் சபிக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 45

तं निवार्य तदा ब्रह्मा तारां पप्रच्छ संशयम् । प्रोवाच प्रांजलिः सा तं सोमस्येति पितामहम्

அவரைத் தடுத்து, பிரம்மா சந்தேகத்தைத் தீர்க்கத் தாரையைக் கேட்டார். தாரை கைகூப்பி பிதாமகன் பிரம்மாவிடம்—“(இந்தக் குழந்தை) சோமனுடையது” என்று கூறினாள்।

Verse 46

तदा स मूर्ध्न्युपाघ्राय राजा गर्भं प्रजापतिः । बुध इत्यकरोन्नाम तस्य बालस्य धीमतः

அப்போது அரசரான பிரஜாபதி, குழந்தையின் தலைச்சூடினை அன்புடன் நுகர்ந்து, அந்த அறிவுமிக்க சிறுவனுக்கு ‘புதன்’ என்று பெயரிட்டார்।

Verse 47

ततश्च सर्वदेवेभ्यस्तेजोरूपबलाधिकः । बुधः सोमं समापृच्छय तपसे कृतनिश्चयः

பின்னர் ஒளி, உருவம், வலிமை ஆகியவற்றில் எல்லாத் தேவர்களையும் மிஞ்சிய புதன், தவம் செய்ய உறுதி கொண்டு சோமனை அணுகி வினவினான்।

Verse 48

जगाम काशीं निर्वाणराशिं विश्वेशपालिताम् । तत्र लिगं प्रतिष्ठाप्य स स्वनाम्ना बुधेश्वरम्

அவன் விஸ்வேசனால் காக்கப்படும், முக்தியின் பொக்கிஷமான காசிக்குச் சென்றான். அங்கே ஒரு லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்து, தன் பெயரால் அதற்கு ‘புதேஸ்வரர்’ என்று பெயரிட்டான்।

Verse 49

तपश्चचार चात्युग्रमुग्रं संशीलयन्हृदि । वर्षाणामयुतं बालो बालेंदुतिलकं शिवम्

அந்த சிறுவன் இதயத்தில் பாலேந்து-திலகமுடைய சிவனைத் தியானித்து, மிக மிகக் கடுமையான தவம் செய்து, பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் இடையறாது சாதனை செய்தான்।

Verse 50

ततो विश्वपतिः श्रीमान्विश्वेशो विश्वभावनः । बुधेश्वरान्महालिंगादाविरासीन्महोदयः

அப்போது உலகத்தின் ஆண்டவனாகிய ஸ்ரீமான் விஸ்வேசன்—அனைத்தையும் போஷிப்பவன்—புதேஸ்வர மகாலிங்கத்திலிருந்து மகத்தான ஒளியுடன் வெளிப்பட்டான்।

Verse 51

उवाच च प्रसन्नात्मा ज्योतीरूपो महेश्वरः । वरं ब्रूहि महाबुद्धे बुधान्य विबुधोत्तमः

மனமகிழ்ந்த ஒளிவடிவான மகேஸ்வரன் கூறினார்—“மகாபுத்தியுடைய புதா, ஞானிகளில் சிறந்தவனே, ஒரு வரம் கூறி வேண்டு।”

Verse 52

तवानेनाति तपसा लिंगसंशीलनेन च । प्रसन्नोस्मि महासौम्य नादेयं त्वयि विद्यते

“உன் மிகுந்த தவத்தாலும் லிங்கத்தைப் பக்தியுடன் அணுகி வழிபட்டதாலும் நான் மகிழ்ந்தேன், ஓ மிக மென்மையானவனே! உனக்குக் கொடுக்க இயலாதது எதுவும் இல்லை।”

Verse 53

इति श्रुत्वा वचः सोथ मेघगंभीर निःस्वनम् । अवग्रहपरिम्लान सस्यसंजीवनोपमम्

அவ்வசனங்களை கேட்டபின், மேகத்தின் ஆழ்ந்த இடிமுழக்கம் போன்ற ஓசையை அவன் கேட்டான்—வறட்சியால் வாடிய பயிர்களுக்கு உயிரூட்டுவது போன்றது.

Verse 54

उन्मील्यलोचने यावत्पुरः पश्यति बालकः । तावल्लिंगे ददर्शाथ त्र्यंबकं शशिशेखरम्

சிறுவன் கண்களைத் திறந்து முன்னே பார்த்த உடனே, அதே கணத்தில் லிங்கத்தில் திரியம்பகன்—சந்திரசேகரன், மும்முகக் கண்களுடைய சிவன்—தரிசனம் கண்டான்.

Verse 55

बुध उवाच । नमः पूतात्मने तुभ्यं ज्योतीरूप नमोस्तु ते । विश्वरूप नमस्तुभ्यं रूपातीताय ते नमः

புதன் கூறினான்—ஓ தூய ஆத்மாவே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஓ ஒளி-வடிவமே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ உலக-வடிவமே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஓ வடிவத்தைக் கடந்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 56

नमः सर्वार्ति नाशाय प्रणतानां शिवात्मने । सर्वज्ञाय नमस्तुभ्यं सर्वकर्त्रे नमोस्तु ते

எல்லா துயரங்களையும் அழிப்பவனுக்கு நமஸ்காரம்; சரணடைந்தோரின் சிவ-சொரூப ஆண்டவனுக்கு நமஸ்காரம். ஓ அனைத்தறிவோனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஓ அனைத்தையும் செய்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 57

कृपालवे नमस्तुभ्यं भक्तिगम्याय ते नमः । फलदात्रे च तपसां तपोरूपाय ते नमः

ஓ கருணையாளனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஓ பக்தியால் அடையப்படுபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தவத்தின் பலன் அளிப்பவனுக்கு நமஸ்காரம்; ஓ தவமே வடிவானவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 58

शंभो शिवशिवाकांत शांतश्री कंठशूलभृत् । शशिशेखरशर्वेश शंकरेश्वर धूर्जटे

ஓ சம்போ! ஓ சிவா, சிவையின் காதலனே! ஓ அமைதிப் பெருமையுடையவனே! கழுத்தில் சூலத்தைத் தாங்குபவனே! ஓ சந்திரசேகரா, சர்வேசா! ஓ சங்கரேஸ்வரா, ஓ தூর্জடீ!

Verse 59

पिनाकपाणे गिरिश शितिकंठ सदाशिव । महादेव नमस्तुभ्यं देवदेव नमोस्तु ते

பினாகம் ஏந்தியவனே, கிரீசனே, நீலகண்ட சதாசிவனே! மகாதேவா, உமக்கு நமஸ்காரம்; தேவர்களின் தேவனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமோ.

Verse 60

स्तुतिकर्तुं न जानामि स्तुतिप्रिय महेश्वर । तव पादांबुजद्वंद्वे निर्द्वंद्वा भक्तिरस्तु मे

ஸ்துதியை விரும்பும் மகேஸ்வரனே, உரிய புகழ்ச்சி செய்ய எனக்குத் தெரியாது; ஆயினும் உமது தாமரைத் திருவடிகளின் இரட்டையில் என் நிர்த்வந்த, அசையாத பக்தி நிலைத்திருக்கட்டும்।

Verse 61

अयमेव वरो नाथ प्रसन्नोसि यदीश्वर । नान्यं वरं वृणे त्वत्तः करुणामृतवारिधे

நாதனே, ஈஸ்வரனே, நீர் प्रसன்னராக இருந்தால் இதுவே என் வரம்; கருணை அமுதத்தின் கடலே, உம்மிடமிருந்து வேறு வரம் நான் வேண்டேன்।

Verse 62

ततः प्राह महेशानस्तत्स्तुत्या परितोषितः । रौहिणेय महाभाग सौम्यसौम्यवचोनिधे

அப்போது அந்த ஸ்துதியால் மகிழ்ந்த மகேசானன் கூறினான்—“ரௌஹிணேயா, மகாபாக்யவானே! சௌம்யனே, இனிய சொற்களின் நிதியே!”

Verse 63

नक्षत्रलोकादुपरि तव लोको भविष्यति । मध्ये सर्वग्रहाणां च सपर्यां लप्स्यसे पराम्

நட்சத்திரலோகத்திற்கும் மேலே உன் உலகம் உண்டாகும்; மேலும் எல்லா கிரகங்களின் நடுவில் நீ பரம சபர்யை—உயர்ந்த மரியாதையும் வழிபாடும்—பெறுவாய்।

Verse 64

त्वयेदं स्थापितं लिंगं सर्वेषां बुद्धिदायकम् । दुर्बुद्धिहरणं सौम्य त्वल्लोकवसतिप्रदम्

இந்த லிங்கம் உன்னாலே நிறுவப்பட்டது; இது அனைவருக்கும் ஞானத்தை அளிக்கிறது. ஓ சௌம்யனே, தீய அறிவை அகற்றி உன் லோகத்தில் வாசத்தை அருள்கிறது।

Verse 65

इत्युक्त्वा भगवाञ्छंभुस्तत्रैवांतरधीयत । बुधः स्वर्लोकमगमद्देवदेवप्रसादतः

இவ்வாறு கூறி பகவான் சம்பு அங்கேயே மறைந்தார். தேவர்களின் தேவனின் அருளால் புதன் ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 66

गणावूचतुः । काश्यां बुधेश्वरसमर्चनलब्धबुद्धिः संसारसिंधुमधिगम्य नरो ह्यगाधम् । मज्जेन्न सज्जनविलोचन चंद्रकांतिः कांताननस्त्वधिवसेच्च बुधेऽत्र लोके

கணர்கள் கூறினர்—காசியில் புதேஸ்வரனை முறையாக வழிபட்டு ஞானம் பெற்ற மனிதன், அளவிட முடியாத சம்சாரக் கடலில் மூழ்கமாட்டான். நல்லோரின் கண்களுக்கு நிலவொளிபோல் பிரகாசித்து, அழகிய முகத்துடன், இங்கே புதலோகத்தில் வாழ்வான்।

Verse 67

चंद्रेश्वरात्पूर्वभागे दृष्ट्वा लिंगं बुधेश्वरम् । न बुद्ध्या हीयते जंतुरंतकालेपि जातुचित्

சந்திரேஸ்வரத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் உள்ள புதேஸ்வர லிங்கத்தை தரிசித்தால், உயிர் எப்போதும் அறிவிழப்பதில்லை—மரண நேரத்திலும் அல்ல।

Verse 68

गणौ यावत्कथामित्थं चक्राते बुधलोकगाम् । तावद्विमानं संप्राप्तं शुक्रलोकमनुत्तमम्

அந்த இரு கணர்கள் புதலோகத்தை அடையச் செய்யும் இக்கதையை இவ்வாறு கூறிக்கொண்டிருந்த வேளையில், அதே நேரத்தில் சுக்ரலோகத்திலிருந்து வந்த ஒப்பற்ற விமானம் வந்து சேர்ந்தது।