Adhyaya 44

Verse 1

स्कंद उवाच । अथ मंदरकंदरोदरोल्लसद समद्युति रत्नमंदिरे । परितः समधिष्ठितामरे निजशिखरैर्वसनीकृतांबरे

ஸ்கந்தன் கூறினான்—பின்பு மந்தர மலைக் குகைகளின் உள்ளே ஒளிரும் சமமான பிரகாசத்தைப் போல் ஜொலிக்கும் ரத்தின மாளிகையில், எல்லாப் புறமும் தேவர்களால் சூழப்பட்டு, தன் சிகரங்களால் வானத்தையே ஆடையென அணிவித்ததுபோல்—

Verse 2

निवसञ्जगदीश्वरो हरः कृशरजनीश कलामनोहरः । लभते स्म न शर्म शंकरः प्रसरत्काशिवियोगज ज्वरः

அங்கே தங்கியிருந்தாலும், உலகீசனான ஹரன்—சந்திரனின் மெலிந்த கலையால் மனம் கவர்வான்—சங்கரன் அமைதியை அடையவில்லை; காசி வियोगத்தால் பிறந்த காய்ச்சல் உள்ளே உள்ளே பரவியது.

Verse 3

विरहानलशांतये तदा समलेपि त्रिपुरारिणापि यः । मलयोद्भव पंक एष स प्रतिपेदेह्यधुना पिपांसुताम्

பிரிவுத் தீயைத் தணிக்க ஒருகாலத்தில் திரிபுராரி (சிவன்) கூட அணிந்த மலயஜ சந்தனக் குழம்பு, இப்போது உலர்ந்து மீண்டும் ஈரத்தைக் காமித்து தாகமுற்றதுபோல் உள்ளது.

Verse 4

परितापहराणि पद्मिनीनां मृदुलान्यपि कंकणीकृतानि । गदितानि यदीश्वरेण सर्पास्तदभूत्सत्यमहोमहेश्वरेच्छा

தாமரையரின் வெப்பத்தை நீக்கும் மென்மையான தாமரை நார்களும், ஈசன் சொன்னவுடன் பாம்புகளாய் மாறி வளையல்களாக ஆனது. அது உண்மையாயிற்று—அஹோ, மகேஸ்வரன் சித்தம் எவ்வளவு அதிசயம்!

Verse 5

यदु दुग्धनिधिं निमथ्यदेवैर्मृदुसारः समकर्षि पूर्णचंद्रः । स बभूव कृशो वियोगतप्तेश्वरमूर्धोष्मपरिक्षरच्छरीरः

தேவர்கள் பாற்கடலைக் கடைந்து மென்மையான சாரமாகிய பூர்ணசந்திரனை எடுத்தபோது, காசி-விரகத்தால் தபித்த ஈசுவரனின் தலையிலிருந்து எழும் வெப்பத்தால் எரிந்ததுபோல் அவனும் மெலிந்தான்; அவன் உடல் உருகி வழிவதுபோல் தோன்றியது।

Verse 6

यददीधरदेष जाततापः पृथुले मौलिजटानि कुंजकोणे । परितापहरां हरस्तदानीं द्युनदीं तामधुनापि नोज्जिहीते

அந்த மலைப்பகுதியில் தாபம் (விஷாதம்) எழுந்தபோது, ஹரன் தன் முடியில் உள்ள அடர்ந்த ஜடைகளை வனக் குஞ்சின் ஓரத்தில் விரித்தான்; அப்போது தாங்கிய துயர்நீக்கும் தெய்வநதி கங்கையை அவன் இன்றும் விடுவதில்லை।

Verse 7

महतो विरहस्य शंकरः प्रसभंतस्यवशी वशंगतः । विविदेन सुरैः सदोगतैरपि संवीतसुतापवेष्टितः

அந்த பேர்விரகம் சங்கரனை—ஆண்டவனாக இருந்தும்—வலியுறுத்தி தன் வசப்படுத்தியது; பலவிதமாக தேவர்கள் சூழ்ந்திருந்தாலும், அவர் தீவிரமான உள்ளத்தாபத்தில் மூடப்பட்டே இருந்தார்।

Verse 8

अतिचित्रमिदं यदात्मना शुचिरप्येष कृपीटयोनिना । स्वपुरीविरहोद्भवेन वै परिताप्येत जगत्त्रयेश्वरः

இது மிக வியப்பாகும்: தன்னால் தூய்மையானவனும், அக்னியில் பிறந்தவனும் (க்ருபீடயோனி), மூவுலகின் ஈசனும் ஆகிய அவர், தன் நகரமான காசியின் பிரிவால் எழும் வேதனையால் உண்மையிலே தபிக்கிறார்।

Verse 9

निजभालतलं कलानिधेः कलया नित्यमलंकरोति यः । स तदीश्वरमप्यतापयद्विधुरेको विपरीत एव तु

தன் நெற்றியை கலாநிதி (சந்திரன்) ஒருகலையால் எப்போதும் அலங்கரிப்பவன், அதே சந்திரன் மட்டும்—வியத்தகு மாறுபாட்டில்—தன் ஆண்டவனையும் தாபத்தால் எரியச் செய்தான்।

Verse 10

गरलं गलनालिकातले विलसेदस्य न तेन तापितः । अमृतांशु तुषारदीधिति प्रचयैरेव तु तापितोऽद्भुतम्

அவன் குரல்வழியில் விஷம் ஒளிர்ந்தாலும் அதனால் அவன் எரியவில்லை; ஆனால் வியப்பாக, அமுதக் கதிர் நிலாவின் பனிச்சீதக் கதிர்களின் குவியலாலேயே அவன் தகிக்கிறான்।

Verse 11

विलसद्धरिचंदनोदकच्छटया तद्विरहापनुत्तये । हृदया हि तयाप्यदूयत प्रसरद्भोगिफटाभवैर्न तु

அந்தப் பிரிவை அகற்ற மஞ்சள் சந்தனம் கலந்த நீரின் ஒளிரும் தெளிப்பு பூசப்பட்டது; ஆனாலும் அதாலும் அவன் இதயம் வலித்தது—அது விரியும் பாம்புப் படங்களால் அல்ல।

Verse 12

सकलभ्रममेष नाशयेत्स्रगहित्वाद्यपदेशजं हरः । इदमद्भुतमस्य यद्भ्रमः स्फुटमाल्येपि महाहिसंभवः

மாலை எடுப்பது போன்ற காரணத்தால் எழும் எல்லா மயக்கத்தையும் ஹரன் அழிப்பான்; ஆனால் வியப்பு—தெளிவான மாலை இருந்தும் அவன் மயக்கம் மகா-பாம்பிலிருந்தே தோன்றுகிறது.

Verse 13

स्मृतिमात्रपथंगतोपि यस्त्रिविध तापमपाकरोत्यलम् । स हि काशिवियोगतापितः स्वगतं किंचिदजल्पदित्यजः

நினைவு வழியில் மட்டும் நுழைந்தாலே மும்மடங்கு துயரையும் அகற்றுவான்; அந்த அஜப் பெருமான் காசி-வியோகத்தால் தகித்து, தன்னிடமே ஏதோ உரைத்தான்।

Verse 14

अपि काशि समागतोऽनिलो यदि गात्राणि परिष्वजेन्मम । दवथुः परिशांतिमेति तन्नहि मानी परिगाहनैरपि

காசியிலிருந்து வந்த காற்று என் அங்கங்களை அணைத்தாலும் இந்த எரிவலி தணியும்; ஏனெனில் இந்த அகந்தை கொண்ட வேதனை மீண்டும் மீண்டும் ஆற்றினாலும் அடங்காது।

Verse 15

अगमिष्यदहोकथं सतापो ननु दक्षांगजयाय एधितः । ममजीवातुलता झटित्यलं ह्यभविष्यन्न हिमाद्रिजा यदि

அந்தோ! தட்சன் மகளால் வளர்ந்த இந்தத் துயரத் தீயில் நான் எப்படி வாழ்ந்திருப்பேன்? இமயமலை புதல்வி (பார்வதி) மட்டும் இல்லாவிட்டால், என் உயிர் கணப்பொழுதில் பிரிந்திருக்கும்.

Verse 16

न तथोज्झितदेहयातया मम दक्षोद्भवयामनोऽदुनोत् । अविमुक्तवियोगजन्मनापरि दूयेत यथा महोष्मणा

உடலைத் துறந்த தட்சன் மகளின் (சதி) பிரிவால் என் மனம் அவ்வளவு வேதனைப்படவில்லை; ஆனால் இப்போது அவிமுக்த (காசி) பிரிவால் உண்டான கடும் வெப்பத்தால் அது மிகவும் வாடுகிறது.

Verse 17

अयि काशि मुदा कदा पुनस्तव लप्स्ये सुखमंगसंगजम् । अतिशीतलितानि येन मेऽद्भुतगात्राणि भवंति तत्क्षणात्

ஓ காசியே! உன்னைத் தழுவுவதால் உண்டாகும் இன்பத்தை நான் மீண்டும் எப்போது மகிழ்ச்சியுடன் பெறுவேன்? அதனால் என் திருமேனி உடனடியாகக் குளிர்ச்சியடையும்.

Verse 18

अयि काशि विनाशिताघसंघे तवविश्लेषजआशुशुक्षणिः । अमृतांशुकलामृदुद्रवैरतिचित्रंहविषेव वर्धते

பாவக் குவியல்களை அழிக்கும் காசியே! உன்னைப் பிரிந்ததால் உண்டான தீ, நிலவின் கதிர்களைப் போன்ற மென்மையான நெய்யால் வளர்க்கப்படும் வேள்வித் தீயைப் போல விசித்திரமாக வளர்கிறது.

Verse 19

अगमन्मम दक्षजा वियोगजो दवथुः प्राग्घिमवत्सुतौषधेन । अधुना खलु नैव शांतिमीयां यदि काशीं न विलोकयेहमाशु

முன்பு தட்சன் மகளின் பிரிவால் உண்டான என் காய்ச்சல் இமயமலை புதல்வி (பார்வதி) என்னும் மருந்தால் தணிந்தது. ஆனால் இப்போது நான் காசியை விரைவில் காணாவிட்டால், எனக்கு அமைதியே கிடைக்காது.

Verse 20

मनसेति गृणंस्तदा शिवः सुतरां संवृततापवैकृतः । जगदंबिकया धियां जनन्या कथमप्येष वियुक्त इत्यमानि

அப்போது சிவன் மனத்திலே காசியைப் போற்றி, எரிச்சலால் எழுந்த தாபத்தின் மாற்றங்களை மிகையாக மறைத்தான். ஆயினும் ஜகதம்பிகை—அறிவின் தாய்—“இவன் எவ்வாறு இவ்விதம் பிரிந்து துயருற்றான்?” என்று எண்ணினாள்.

Verse 21

प्रियया वपुषोर्धयानयाप्यपरिज्ञात वियोगकारणः । वचनैरुपचर्यते स्म सप्रणतप्राणिनिदाघदारणः

அவரின் உடலின் பாதியாகிய பிரியாள், பிரிவின் காரணம் அறியாவிட்டாலும், மென்மையான சொற்களால் அவரை ஆறுதல் கூறி உபசரித்தாள்; வணங்கும் உயிர்களுக்கு உலக வாழ்வின் கொதிக்கும் வெப்பத்தை நீக்கும் அவரை.

Verse 22

श्रीपार्वत्युवाच । तव सर्वग सर्वमस्ति हस्ते विलसद्योग वियोग एव कस्ते । तव भूतिरहो विभूतिदात्री सकलापत्कलिकापि भूतधात्री

ஸ்ரீ பார்வதி கூறினாள்—எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவனே! அனைத்தும் உன் கையிலே; சேர்க்கையும் பிரிவும் கூட. உனக்கு ‘பிரிவு’ யார் செய்ய முடியும்? அஹோ, உன் சக்தி தெய்வீகப் பெறுபேறுகளை அளிப்பவள்; அவளே எல்லா ஆபத்துகளின் கலியையும் தாங்கி, எல்லா உயிர்களையும் தாங்கும் ஆதாரமாவாள்.

Verse 23

त्वदनीक्षणतः क्षणाद्विभो प्रलयं यांति जगंति शोच्यवत् । च्यवते भवतः कृपालवादितरोपीशनयस्त्वयोंकृतः

விபுவே! நீ ஒரு கணமும் நோக்காவிட்டால், உலகங்கள் கருணைக்குரியவாறு உடனே பிரளயத்தில் அழிகின்றன. உன் கருணையின் ஒரு துளியின்றி வேறு எந்த ‘ஆளும் இறைவனும்’ நிலைக்க முடியாது; எல்லா ஆட்சியும் உன்னாலேயே நிறுவப்பட்டது.

Verse 24

भवतः परितापहेतवो न भवंतींदु दिवाकराग्नयः । नयनानियतस्त्रिनेत्र तेऽमी प्रणयिन्यस्तिलसज्जला च मौलौ

உனக்கு சந்திரன், சூரியன், அக்கினி ஆகியனவும் தாபத்தின் காரணமல்ல. மும்முகக் கண்களையுடையவனே! உன் கண்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் அல்ல; உன் சிரோமணியில் இரவின் கருந்திலையெண்ணெய் போன்ற இருள், குளிர்ந்த அருள்நீரைப் போன்ற ஒளி—இரு பிரிய அலங்காரங்களாய் விளங்குகின்றன.

Verse 25

भुजगाभुजगाः सदैव तेऽमी न विषं संक्रमते च नीलकंठ । अहमस्मि च वामदेव वामा तव वामंवपुरत्र चित्तयुक्ता

ஏ நীলகண்டா! இச் சர்ப்பங்கள் எப்போதும் உன் அங்கங்களில் இருப்பினும், அவற்றின் விஷம் உன்னுள் புகுவதில்லை. மேலும் நான்—ஏ வாமதேவா—உன் பிரிய வாமா, இங்கு உன் இடப்புறத்தில் மனம் ஒன்றி, உன் மங்களமான சிவவடிவுடன் ஒன்றுபட்டு நிற்கிறேன்.

Verse 26

इति संसृतिसंबीजजनन्याभिहिते हिते । गिरां निगुंफे गिरिशो वक्तुमप्याददे गिरम्

இவ்வாறு சம்சாரப் பிறவியின் விதையை உண்டாக்கும் தாய், சொற்களின் மாலையாக நெய்த நலவுரைகளைச் சொன்னபின், கிரீசன் (சிவன்) பதிலுரைக்க வாக்கை எடுத்தான்.

Verse 27

ईश्वर उवाच । अयि काशीत्यष्टमूर्तिर्भवो भावाष्टकोभवत् । सत्वरं शिवयाज्ञायि ध्रुवं काश्याहृतोहरः

ஈசுவரன் கூறினான்—ஏ சிவயாஜ்ஞாயி! ‘காசி!’ எனும் உச்சரிப்பு எழும் பொழுதே பவ (சிவன்) அஷ்டமூர்த்தியாகி, இருப்பின் எட்டுவகை நிலையாக வெளிப்படுகிறான். ஆகவே, ஏ சிவவிதே, ஹரன் நிச்சயமாக உடனே காசியை நோக்கி இழுக்கப்படுகிறான்.

Verse 28

अथबालसखी भूत तत्तत्काननवीरुधम् शिवाप्रस्तावयांचक्रे विमुक्तां मुक्तिदां पुरीम्

அப்போது அவள் (பார்வதி) இளமைத் தோழிபோல் ஆகி, பலவகை காடுகளும் கொடிகளும் சூழ, தன்னிலேயே விடுதலையானதும் விடுதலையளிப்பதும் ஆன அந்த நகரம்—காசி—பற்றி உரையெடுத்து வர்ணிக்கத் தொடங்கினாள்.

Verse 29

पार्वत्युवाच । गगनतलमिलितसलिले प्रलयेपि भव त्रिशूलपरि विधृताम् । कृतपुंडरीकशोभां स्मरहरकाशीं पुरीं यावः

பார்வதி கூறினாள்—ஏ பவா! பிரளயத்திலும் நீர் ஆகாயத் தளத்தைத் தொடும் பொழுதும், உன் திரிசூலத்தின் மீது தாங்கப்பட்டு, தாமரைப் போன்ற ஒளியால் விளங்கும், ஏ ஸ்மரஹரா, அந்த காசி நகரத்திற்குச் செல்வோம்.

Verse 30

धराधरेंद्रस्य धरातिसुंदरा न मां तथास्यापि धिनोति धूर्जटे । धरागतापीह न या ध्रुवंधरा पुरीधुरीणा तव काशिका यथा

ஓ தூర్జடே! மலைமன்னனின் மிக அழகிய நிலமும் என்னை அத்துணை மகிழ்விக்காது; பூமியில் இருந்தாலும் உன் தலைநகரான, நிலைத்தும் ஒப்பற்றதுமான காசிகா அளிக்கும் இன்பம் போல அல்ல।

Verse 31

न यत्र काश्यां कलिकालजं भयं न यत्र काश्यां मरणात्पुनर्भवः । न यत्र काश्यां कलुषोद्भवं भयं कथं विभो सा नयनातिथिर्भवेत्

காசியில் கலியுகப் பிறப்பான அச்சம் இல்லை; காசியில் மரணத்திற்குப் பின் மறுபிறவி இல்லை; காசியில் அசுத்தத்திலிருந்து எழும் பயமும் இல்லை. ஓ ஆண்டவா! அந்த நகரம் என் கண்களுக்கு இனிய விருந்தினராகாமல் எப்படி இருக்கும்?

Verse 32

किमत्र नो संति पुरः सहस्रशः पदेपदे सर्वसमृद्धिभूमयः । परं न काशी सदृशीदृशोः पदं क्वचिद्गता मे भवता शपे शिव

இங்கே ஆயிரம் நகரங்கள் இல்லையா—அடிக்கடி எல்லாச் செழிப்பும் நிறைந்த நிலங்கள்? ஆனால் காசிக்கு ஒப்பானது இல்லை; அதுவே என் பார்வையின் பரம இலக்கு. நான் ஒருபோதும் மாறாகச் சொன்னிருந்தால், ஓ சிவா, என்னைத் தண்டிப்பாயாக।

Verse 33

त्रिविष्टपे संति न किं पुरः शतं समस्तकौतूहलजन्मभूमयः । तृणी भवंतीह च ताः पुरःपुरः पदं पुरारे भवतो भवद्विषः

திரிவிஷ்டபத்தில் நூற்றுக்கணக்கான நகரங்கள் இல்லையா—எல்லா வியப்புகளின் பிறப்பிடங்கள்? ஆயினும் இங்கே அவை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக புல்லினைப் போலத் தாழ்கின்றன, ஓ புராரி—உன் அந்த நிலையின்முன், உன் காசியின் முன், ஓ பவத்விஷர்களின் பகைவனே!

Verse 34

न केवलं काशिवियोगजो ज्वरः प्रबाधते त्वां तु तथा यथात्र माम् । उपाय एषोत्र निदाघशांतये पुरी तु सा वा ममजन्मभूरथ

காசி-வியோகத்தால் எழும் காய்ச்சல் மட்டும் உன்னை வாட்டவில்லை; அது இங்கே என்னை இன்னும் அதிகமாகப் பீடிக்கிறது. இந்த எரிச்சலைத் தணிக்கும் வழி இதுவே—அந்த நகரத்திற்குச் செல்வோம்; அது என் பிறப்பிடம் ஆகட்டும் இல்லையட்டும்।

Verse 35

मया न मेने ममजन्मभूमिका वियोगजन्मा परिदाघईशितः । अवाप्यकाशीं परितः प्रशांतिदां समस्तसंतापविघातहेतुकाम्

என் பிறப்பிடத்திலிருந்து பிரிவால் உண்டான எரிதுயரம் இவ்வளவு வலிமையானது என நான் எண்ணவில்லை; ஆனால் முழு அமைதியை அருளும் காசியை அடைந்தவுடன் அதுவே எல்லாத் துயரங்களையும் அழிக்கும் காரணமாகிறது.

Verse 36

न मोक्षलक्ष्म्योत्र समक्षमीक्षितास्तनूभृता केनचिदेव कुत्रचित् । अवैम्यहं शर्मद सर्वशर्मदा सरूपिणी मुक्तिरसौ हि काशिका

உடலுடையோருக்கு ‘மோக்ஷ-லக்ஷ்மி’ இவ்வளவு நேரடியாக வேறெங்கும் காணப்படுவதில்லை. எல்லா நலனும் ஆனந்தமும் அருளும் காசிகையே கண்கூடாகத் தோன்றும் முக்தி என நான் உணர்ந்தேன்.

Verse 37

न मुक्तिरस्तीह तथा समाधिना स्थिरेंद्रियत्वोज्झित तत्समाधिना । क्रतुक्रियाभिर्न न वेदविद्यया यथा हि काश्यां परिहाय विग्रहम्

இத்தகைய முக்தி வேறெங்கும் கிடையாது—இந்திரிய நிலைத்தன்மை அற்ற சமாதியால் அல்ல, யாகங்களால் அல்ல, கர்மச் சடங்குகளால் அல்ல, வேதக் கல்வியாலும் அல்ல; காசியில் உடலைத் துறந்தால் கிடைப்பதுபோல்.

Verse 38

न नाकलोके सुखमस्ति तादृशं कुतस्तु पातालतलेऽतिसुंदरे । वार्तापि मर्त्ये सुखसंश्रया क्व वा काश्यां हि यादृक्तनुमात्रधारिणि

அத்தகைய இன்பம் சொர்க்கத்திலும் இல்லை; மிக அழகிய பாதாளத்திலோ எங்கே? மானிட உலகில் அந்த ஆனந்தத்தின் பேச்சே எங்கே—காசியில் உடல் மட்டும் தாங்கியவர்க்கும் அது கிடைக்கிறது.

Verse 39

क्षेत्रे त्रिशूलिन्भवतोऽविमुक्ते विमुक्तिलक्ष्म्या न कदापि मुक्ते । मनोपि यः प्राणिवरः प्रयुंक्ते षडंगयोगं स सदैव युंक्ते

திரிசூலதாரியே! உமது அவிமுக்தக் க்ஷேத்திரத்தில் முக்தி-லக்ஷ்மி ஒருபோதும் விலகுவதில்லை. அங்கே மனத்தை மட்டும் செலுத்தும் சிறந்த உயிரும் உண்மையில் எப்போதும் ஷடங்க யோகத்தில் இணைந்தவனாகவே இருக்கிறான்.

Verse 40

षडंगयोगान्नहि तादृशी नृभिः शरीरसिद्धिः सहसात्र लभ्यते । सुखेन काशीं समवाप्य यादृशीदृशौ स्थिरीकृत्य शिव त्वयि क्षणम्

ஆறங்க யோகத்தால் மனிதர்க்கு இங்கே அத்தகைய தேகசித்தி உடனே கிடைப்பதில்லை. ஆனால் எளிதில் காசியை அடைந்து, ஓ சிவா, ஒரு கணமேனும் உம்மேல் பார்வையை நிலைநிறுத்தினால் அதே நிறைவு பெறப்படுகிறது.

Verse 41

वरं हि तिर्यक्त्वमबुद्धिवैभवं न मानवत्वं बहुबुद्धिभाजनम् । अकाशिसंदर्शननिष्फलोदयं समंततः पुष्करबुद्बुदोपमम्

அறிவுச் செல்வமற்ற விலங்கு நிலையேயும் மேன்மை எனலாம்; ஆனால் மிகுந்த அறிவுடைய மனிதப் பிறப்பும் காசி தரிசனம் இன்றி பயனின்றி எழுந்தால், அது நீர்மேல் தோன்றும் குமிழிபோல் முழுதும் நிலையற்றது.

Verse 42

दृशौ कृतार्थे कृतकाशिदर्शने तनुःकृतार्था शिवकाशिवासिनी । मनःकृतार्थं धृतकाशिसंश्रयं मुखं कृतार्थं कृतकाशिसंमुखम्

காசி தரிசனத்தால் கண்கள் நிறைவு பெறுகின்றன; சிவனின் காசியில் வாழ்வதால் உடல் நிறைவு பெறுகிறது. காசியைச் சரணடைந்தால் மனம் நிறைவு பெறுகிறது; காசியை நோக்கி முகம் திருப்பினால் முகமும் நிறைவு பெறுகிறது.

Verse 43

वरं हि तत्काशिरजोति पावनं रजस्तमोध्वंसि शशिप्रभोज्ज्वलम् । कृतप्रणामैर्मणिकर्णिका भुवे ललाटगंयद्बहुमन्यते सुरैः

பாக்கியமுடையது காசியின் அந்தத் தூசி—மிகப் புனிதம், ரஜஸ்-தமஸ் இருளை அழிப்பது, நிலவொளிபோல் ஒளிர்வது. பூமியில் மணிகர்ணிகையில் வணங்கும்போது நெற்றியிலேறும் அந்தத் தூசியை தேவர்களும் பெரிதும் போற்றுகின்றனர்.

Verse 44

न देवलोको न च सत्यलोको न नागलोको मणिकर्णिकायाः । तुलां व्रजेद्यत्र महाप्रयाणकृच्छ्रुतिर्भवेद्ब्रह्मरसायनास्पदम्

தேவலோகம் அல்ல, சத்தியலோகம் அல்ல, நாகலோகம் கூட அல்ல—எதுவும் மணிகர்ணிகைக்கு நிகரல்ல. அங்கே கடினமான ‘மகாப்ரயாணம்’ கூட வேதச் சான்றுடைய வழிபோல் ஆகிறது; ஏனெனில் அது பிரம்மரச அமுதத்தின் தங்குமிடமாகும்.

Verse 45

महामहोभूर्मणिकर्णिकास्थली तमस्ततिर्यत्र समेति संक्षयम् । परः शतैर्जन्मभिरेधितापि या दिवाकराग्नींदुकरैरनिग्रहा

மகாமகிமையுடன் ஒளிரும் மணிகர்ணிகா-ஸ்தலம்—அங்கே இருளின் பெருந்தொகை முற்றிலும் அழிகிறது. நூறு நூறு பிறவிகளால் வலுத்த இருளும் அங்குள்ள சூரிய-அக்னி-சந்திரசம ஒளியின் கட்டுப்பாட்டைத் தாங்காது.

Verse 46

किमु निर्वाणपदस्य भद्रपीठं मृदुलं तल्पमथोनुमोक्षलक्ष्म्याः । अथवा मणिकर्णिकास्थली परमानंदसुकंदजन्मभूमिः

மணிகர்ணிகா நிர்வாணப் பதத்தின் மங்கல ஆசனம், அதன் மென்மையான படுக்கைபோன்ற தங்குமிடம் அல்லவா? அல்லது அதுவே மோட்சலட்சுமியின் பிறப்பிடம்—பரமானந்தமும் உண்மையான சுகமும் பிறக்கும் மூலநிலமா?

Verse 47

समतीतविमुक्तजंतुसंख्या क्रियते यत्र जनैः सुखोपविष्टैः । विलसद्द्युति सूक्ष्मशर्कराभिः स्ववपुःपातमहोत्सवाभिलाषैः

அங்கே மக்கள் சுகமாக அமர்ந்திருக்க, முன்பே விடுதலை பெற்ற உயிர்களின் எண்ணிக்கை கணக்கிடப்படுவது போல—ஒளிரும் நுண்மணற்கண்களால்—காசியில் தம் தேகபாதனம் (மரணம்) எனும் மகோத்சவத்தை அவர்கள் விரும்புகின்றனர்.

Verse 48

स्कंद उवाच । अपर्णापरिवर्ण्येति पुरीं वाराणसीं मुने । पुनर्विज्ञापयामास काशीप्राप्त्यै पिनाकिनम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—முனிவரே! இவ்வாறு வாராணசி நகரை வர்ணித்த பின், அபர்ணா (பார்வதி) காசி-பிராப்திக்காக பினாகின் (சிவன்) முன்னே மீண்டும் விண்ணப்பித்தாள்.

Verse 49

श्रीपार्वत्युवाच । प्रमथाधिप सर्वेश नित्यस्वाधीनवर्तन । यथानंदवनं यायां तथा कुरु वरप्रद

ஸ்ரீ பார்வதி கூறினாள்—பிரமதர்களின் அதிபதியே, சர்வேஸ்வரனே, எப்போதும் சுயாதீன இயக்கமுடையவனே! வரப்பிரதனே, நான் நந்தவனத்திற்குச் செல்லுமாறு அருள்செய்.

Verse 50

स्कन्द उवाच । जितपीयूषमाधुर्यां काशीस्तवनसुंदरीम् । अथाकर्ण्याहमुदितो गिरिशो गिरिजां गिरम्

ஸ்கந்தன் உரைத்தான்—காசியைப் போற்றும் புகழால் அழகுபெற்று, அமிர்தமாதுர்யத்தையும் வென்ற கிரிஜையின் மொழியைச் செவிமடுத்ததும் கிரீசன் (சிவன்) மிக மகிழ்ந்தான்।

Verse 51

श्रीदेवदेव उवाच । अयि प्रियतमे गौरि त्वद्वा गमृतसीकरैः । आप्यायितोस्मि नितरां काशीप्राप्त्यै यतेधुना

தேவர்களின் தேவன் உரைத்தான்—அன்பிற்குரிய கௌரி! உன் மொழியின் அமிர்தத் துளிகளால் நான் மிகுந்து புத்துணர்வு பெற்றேன்; ஆகவே இப்போது காசி-பிராப்திக்காக முயல்வேன்।

Verse 52

त्वं जानासि महादेवि मम यत्तन्महद्व्रतम् । अभुक्तपूर्वमन्येन वस्तूपाश्नामि नेतरत्

மகாதேவி! நீ அறிந்ததே—இது என் மகாவிரதம்: பிறர் முன்பு அனுபவிக்காத பொருளையே நான் ஏற்கிறேன்; வேறெதையும் ஒருபோதும் அல்ல।

Verse 53

पितामहस्य वचनाद्दिवोदासे महीपतौ । धर्मेण शासति पुरीं क उपायो विधीयताम्

பிதாமகன் (பிரம்மா) ஆணையினால் பூமிபதி திவோதாசன் தர்மப்படி நகரை ஆளும் போது, இப்போது எந்த உபாயம் வகுக்கப்பட வேண்டும்?

Verse 54

कथं स राजा धर्मिष्ठः प्रजापालनतत्परः । वियोज्यते पुरः काश्या दिवोदासो महीपतिः

மிகவும் தர்மநிஷ்டனும் குடிமக்கள் காப்பில் ஈடுபட்டவனுமான அந்த பூமிபதி திவோதாசனை காசி நகரிலிருந்து எவ்வாறு பிரிக்க முடியும்?

Verse 55

अधर्मवर्तिनो यस्माद्विघ्नः स्यान्नेतरस्य तु । तस्मात्कं प्रेषयामीशे यस्तं काश्या वियोजयेत्

அதர்ம வழியில் நடப்பவனுக்கே தடைகள் உண்டாகும்; தர்மநிஷ்டனுக்கு அல்ல. ஆகையால், ஓ ஈசனே, அவனை காசியிலிருந்து பிரிக்க வல்ல ஒருவனை நான் அனுப்புவேன்.

Verse 56

धर्मवर्त्मानुसरतां यो विघ्नं समुपाचरेत् । तस्यैव जायते विघ्नः प्रत्युत प्रेमवर्धिनि

தர்மப் பாதையைப் பின்பற்றுவோருக்கு யார் தடையிட முயல்கிறாரோ, அந்தத் தடை அவனுக்கே திரும்பி வரும்; இறுதியில் அது பக்தர்களின் அன்பையும் உறுதியையும் மேலும் வளர்க்கும்.

Verse 57

विनाच्छिद्रेण तं भूपं नोत्सादयितुमुत्सहे । मयैव हि यतो रक्ष्याः प्रिये धर्मधुरंधराः

குறை ஒன்றும் காணாமல் அந்த அரசனை வீழ்த்த நான் இயலேன்; ஏனெனில், ஓ பிரியமே, தர்மத்தின் பாரத்தைத் தாங்கும் வீரர்கள் என் பாதுகாப்புக்கே உரியவர்கள்.

Verse 58

न जरा तमतिक्रामेन्न तं मृत्युर्जिर्घांसति । व्याधयस्तं न बाधंते धर्मवर्त्मभृदत्रयः

முதுமை அவனை மீறாது; மரணம் அவனைத் தாக்க விரும்பாது. நோய்கள் அவனை வாட்டாது—அவன் தர்மப் பாதையைத் தாங்கும், அச்சமற்றவன்.

Verse 59

इति संचिंतयन्देवो योगिनीचक्रमग्रतः । ददर्शातिमहाप्रौढं गाढकार्यस्य साधनम्

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த தேவன், யோகினிகளின் வட்டத்தின் முன்னிலையில், அந்தக் கடினக் காரியத்தை நிறைவேற்ற மிக வல்ல சாதனத்தை கண்டான்.

Verse 60

अथ देव्या समालोच्य व्योमकेशो महामुने । योगिनीवृंदमाहूय जगौ वाक्यमिदं हरः

அப்போது தேவியுடன் ஆலோசித்து, ஓ மகாமுனியே, வ்யோமகேசன் யோகினிகளின் கூட்டத்தை அழைத்தான்; ஹரன் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.

Verse 61

सत्वरं यात योगिन्यो मम वाराणसीं पुरीम् । यत्र राजा दिवोदासो राज्यं धर्मेण शास्त्यलम्

யோகினிகளே, விரைவாக என் வாராணசி நகரத்திற்குச் செல்லுங்கள்; அங்கே அரசன் திவோதாசன் தர்மப்படி முழுமையாக அரசாட்சியை நடத்துகிறான்.

Verse 62

स्वधर्मविच्युतः काशीं यथा तूर्णं त्यजेन्नृपः । तथोपचरत प्राज्ञा योगमायाबलान्विताः

அறிவுடைய யோகினிகளே, யோகமாயையின் வலத்துடன் அப்படிச் செய்க; அரசன் தன் ச்வதர்மத்திலிருந்து வழுவி விரைவில் காசியைத் துறக்குமாறு ஆக்குங்கள்.

Verse 63

यथा पुनर्नवीकृत्य पुरीं वाराणसीमहम् । इतः प्रयामि योगिन्यस्तथा क्षिप्रं विधीयताम्

யோகினிகளே, விரைவாக இவ்வாறு ஏற்பாடு செய்யுங்கள்; நான் வாராணசி நகரத்தை மீண்டும் புதிதாய் சீரமைத்து இங்கிருந்து புறப்படுமாறு ஆகட்டும்.

Verse 64

इति प्रसादमासाद्य शासनं शिरसा वहन् । कृतप्रणामो निर्यातो योगिनीनां गणस्ततः

இவ்வாறு அவருடைய அருளைப் பெற்று, ஆணையைத் தலைமேல் ஏந்தி, வணங்கி யோகினிகளின் படை அங்கிருந்து புறப்பட்டது.

Verse 65

ययुराकाशमाविश्य मनसोप्य तिरंहसा । परस्परं भाषमाणा योगिन्यस्ता मुदान्विताः

மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அந்த யோகினியர் ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடிக்கொண்டே, மனவேகத்துக்கு ஒப்பாக ஆகாயத்தில் புகுந்து விரைந்து சென்றனர்।

Verse 66

अद्य धन्यतराः स्मो वै देवदेवेन यत्स्वयम् । कृतप्रसादाः प्रहिताः श्रीमदानंदकाननम्

“இன்று நாங்கள் நிச்சயமாக மிகப் பெரும் பாக்கியசாலிகள்; தேவர்களின் தேவன் தாமே அருள்புரிந்து எங்களைப் புகழ்மிகு ஆனந்த-கானனத்துக்கு அனுப்பினார்.”

Verse 67

अद्य सद्यो महालाभावभूतां नोतिदुर्लभौ । त्रिनेत्रराजसंमानस्तथा काशी विलोकनम्

“இன்று உடனே இரண்டு பெரும் பலன்களைப் பெற்றோம்; அவர் அருளால் அவை அரிதல்ல—மூன்று கண்கள் கொண்ட அரசனின் மரியாதையும், காசியின் புனித தரிசனமும்.”

Verse 68

इति मुदितमनाः स योगिनीनां निकुरंवस्त्वथमंदराद्रिकुंजात् । नभसि लघुकृतप्रयाणवेगो नयनातिथ्यमलंभयत्पुरीं ताम्

இவ்வாறு மகிழ்ந்த மனத்துடன் யோகினியர் கூட்டம் மந்தராத்ரியின் தோப்புகளிலிருந்து புறப்பட்டு, ஆகாயப் பயண வேகத்தை இலகுவாக்கி, விரைவில் அந்தப் புனித நகரத்தின் தூய ‘கண்-விருந்தை’—அதாவது மங்கள தரிசனத்தை—பெற்றனர்।