Adhyaya 40

Verse 1

स्कंद उवाच । अविमुक्तेश माहात्म्यं वर्णितं तेग्रतो मया । अथो किमसि शुश्रूषुः कथयिष्यामि तत्पुनः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—உன் முன்னிலையில் அவிமுக்தேசரின் மஹாத்மியத்தை நான் உரைத்தேன்; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்? அதை மீண்டும் சொல்கிறேன்।

Verse 2

अगस्त्य उवाच । अविमुक्तेश माहात्म्यं श्रावं श्रावं श्रुती मम । अतीव सुश्रुते जाते तथापि न धिनोम्यहम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—அவிமுக்தேசரின் மஹாத்மியத்தை நான் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டேன்; என் கேள்வி மிகப் பயிற்சி பெற்றதாயினும், எனக்கு இன்னும் திருப்தி இல்லை।

Verse 3

अविमुक्तेश्वरं लिंगं क्षेत्रं चाप्यविमुक्तकम् । एतयोस्तु कथं प्राप्तिर्भवेत्षण्मुख तद्वद

ஏ ஷண்முகா! அவிமுக்தேஸ்வர லிங்கமும், ‘அவிமுக்த’ எனப்படும் புனித க்ஷேத்திரமும்—இவ்விரண்டின் அருள்/பேறு எவ்வாறு கிடைக்கும்? எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 4

स्कंद उवाच । शृणु कुं भज वक्ष्यामि यथा प्राप्तिर्भवेदिह । स्वश्रेयो दातुरेतस्या विमुक्तस्य महामते

ஸ்கந்தன் கூறினான்—கேள், பக்தியுடன் வழிபடு; இங்கே பேறு எவ்வாறு கிடைக்குமோ அவ்வாறே நான் உரைப்பேன். ஏ மகாமதியே! இந்த அவிமுக்தம் தானம் செய்பவரின் உச்ச நன்மைக்காகவே அருளப்படுகிறது.

Verse 5

समीहितार्थ संसिद्धिर्लभ्यते पुण्यभारतः । तच्च पुण्यं भवेद्विप्र श्रुतिवर्त्मसभाजनात्

சேர்ந்த புண்ணியச் செல்வத்தால் விரும்பிய நோக்கங்கள் நிறைவேறும். ஏ விப்ரரே! அந்தப் புண்ணியம், ஸ்ருதி (வேதம்) வகுத்த வழியை மதித்து போற்றுவதால் உண்டாகிறது.

Verse 6

श्रुतिवर्त्मजुषः पुंसः संस्पर्शान्नश्यतो मुने । कलिकालावपि सदा छिद्रं प्राप्य जिघांसतः

ஏ முனிவரே! ஸ்ருதி வழியைப் பின்பற்றும் மனிதனைத் தொடுதலாலேயே, கலியுகத்திலும், குறை தேடி அழிக்க முயலும் தீங்குகள் எப்போதும் ஒழிகின்றன.

Verse 7

वर्जितस्य विधानेन प्रोक्तस्याकरणेन वै । कलिकालावपि हतो ब्राह्मणं रंध्रदर्शनात्

தடைசெய்யப்பட்டதைச் செய்வதாலும், விதிக்கப்பட்டதைச் செய்யாமையாலும்—மேலும் ‘ரந்திரம்’ (குறை) மட்டுமே காணும் மனப்பான்மையாலும்—கலியுகத்திலும் பிராமணன் வீழ்ச்சி அடைகிறான்.

Verse 8

निषिद्धाचरणं तस्मात्कथयिष्ये तवाग्रतः । तद्दूरतः परित्यज्य नरो न निरयी भवेत्

ஆகையால் உன் முன்னிலையில் தடைசெய்யப்பட்ட நடத்தைகளை நான் உரைக்கிறேன். அவற்றை முற்றிலும் தூரத்திலேயே விட்டு விட்டால் மனிதன் நரகத்திற்குரியவன் ஆகான்.

Verse 9

पलांडुं विड्वराहं च शेलुं लशुन गृंजने । गोपीयूषं तंडुलीयं वर्ज्यं च कवकं सदा

பலாண்டு (வெங்காயம்), மலமுண்ணும் வராகம், சேலு, பூண்டு, க்ரிஞ்ஜன; மேலும் கோபீயூஷம், தண்டுலீயம், கவகம்—இவற்றை எப்போதும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 10

व्रश्चनान्वृक्षनिर्यासान्पायसापूपशष्कुलीः । अदेवपित्र्यं पललमवत्सागोपयस्त्यजेत्

வ்ரஷ்சன, மரநிர்யாசங்கள் (பிசின்/சாறு), பாயசம், ஆபூபம், ஷஷ்குலி—இவற்றைத் துறக்க வேண்டும். அதுபோல தேவர்-பித்ருக்களுக்கு உரியதல்லாத உணவு, பலல (எள்ளுப் பதார்த்தம்), கன்றில்லா பசுவின் பாலும் விலக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 11

पय ऐकशफं हेयं तथा क्रामेलकाविकम् । रात्रौ न दधि भोक्तव्यं दिवा न नवनीतकम्

ஒற்றைக் குளம்புடைய விலங்குகளின் பால் விலக்கத்தக்கது; ஒட்டகத்தின் பாலும் அதுபோல. இரவில் தயிர் உண்ணக் கூடாது; பகலில் நவநீதம் (புதிய வெண்ணெய்) உண்ணக் கூடாது.

Verse 12

टिट्टिभं कलविंकं च हंसं चक्रं प्लवंबकम् । त्यजेन्मांसाशिनः सर्वान्सारसं कुक्कुटं शुकम्

டிட்டிப, கலவிங்க, ஹம்சம், சக்ரம், ப்லவம்பகம்—இவற்றை விலக்க வேண்டும். உண்மையில் மாமிசம் உண்ணும் பறவைகள் அனைத்தையும் தவிர்க்க வேண்டும்; மேலும் சாரசம், சேவல், சுகம் (கிளி) ஆகியவையும்.

Verse 13

जालपादान्खंजरीटान्बुडित्वा मत्स्यभक्षकान् । मत्स्याशी सर्वमांसाशी तन्मत्स्यान्सर्वथा त्यजेत्

வலைப்பாதம் உடைய பறவைகள், கஞ்சரீடப் பறவைகள், நீரில் மூழ்கி வேட்டையாடுவன, மீன் உண்ணும் பறவைகள்—இவற்றை முற்றிலும் விலக்க வேண்டும். மீன் உண்ணுபவன் எல்லா மாம்சமும் உண்ணுபவனாகிறான்; ஆகவே அத்தகைய மீன்களை எல்லாவிதத்திலும் துறக்க வேண்டும்.

Verse 14

हव्यकव्यनियुक्तौ तु भक्ष्यौ पाठीनरोहितौ । मांसाशिभिस्त्वमी भक्ष्याः शश शल्लक कच्छपाः

தேவர்க்கும் பித்ருக்களுக்கும் ஹவ்ய-கவ்ய அர்ப்பணத்திற்கு விதிப்படி நியமிக்கப்பட்டால் பாதீன, ரோஹித மீன்கள் உண்ணத்தக்கவை. மாம்சம் உண்ணுவோருக்கு முயல் (சச), முள்ளம்பன்றி (சல்லக), ஆமை (கச்சப) ஆகியனவும் உண்ணத்தக்கவை எனக் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 15

श्वाविद्गोधे प्रशस्ते च ज्ञाताश्च मृगपक्षिणः । आयुष्कामैः स्वर्गकामैस्त्याज्यं मांसं प्रयत्नतः

முள்ளம்பன்றி (ச்வாவித்), உடும்பு/இகுவானா (கோத) சில இடங்களில் சிறந்தது எனச் சொல்லப்பட்டாலும், பல மிருகப் பறவைகள் உண்ணத்தக்கவை என அறியப்பட்டாலும்—நீண்ட ஆயுளும் சுவர்க்கமும் விரும்புவோர் முயன்று மாம்சத்தைத் துறக்க வேண்டும்.

Verse 16

यज्ञार्थं पशुहिंसा या सा स्वर्ग्या नेतरा क्वचित् । त्यजेत्पर्युषितं सर्वमखंडस्नेह वर्जितम्

யாகத்திற்காக நிகழும் பசுஹிம்சை சுவர்க்கம் தருவதாகக் கூறப்படுகிறது; மற்ற ஹிம்சை எப்போதும் அப்படியல்ல. மேலும் பழைய (பர்யுஷித) உணவையும், முழுமையான நெய்/சத்து நிறைவு (அகண்ட ஸ்நேஹம்) இல்லாததையும் முற்றிலும் விலக்க வேண்டும்.

Verse 17

प्राणात्यये क्रतौ श्राद्धे भैषजे विप्रकाम्यया । अलौल्यमित्थं पललं भक्षयन्नैव दोषभाक्

உயிர்க்கு ஆபத்து நேரும் போது, யாகத்தில், ஸ்ராத்தத்தில், மருந்தாக, அல்லது பிராமணரை மகிழ்விப்பதற்காக—பேராசையின்றி—இவ்வாறு பலல (மாம்சம்) உண்ணுபவன் குற்றம் அடைவதில்லை.

Verse 18

न तादृशं भवेत्पापं मृगयावृत्तिकांक्षिणः । यादृशं भवति प्रेत्य लौल्यान्मांसोपसेविनः

வேட்டையை வாழ்வாதாரமாக நாடுபவனின் பாவம் அவ்வளவு அல்ல; ஆனால் வெறும் பேராசை‑ஆசையால் மாம்சம் உண்ணுபவனுக்கு மரணத்திற்குப் பின் ஏற்படும் பாவம் மிகப் பெரிது।

Verse 19

मखार्थं ब्रह्मणा सृष्टाः पशु द्रुम मृगौषधीः । निघ्नन्नहिंसको विप्रस्तासामपि शुभा गतिः

யாகம் (மக) பொருட்டு பிரம்மா மிருகங்கள், மரங்கள், மான் மற்றும் மூலிகைகளைப் படைத்தார். அந்த யாகநோக்கில் கொல்லும் பிராமணன் அஹிம்சகன் எனக் கூறப்படுகிறான்; அவர்களுக்கும் நல்வழி உண்டு।

Verse 20

पितृदेवक्रतुकृते मधुपर्कार्थमेव च । तत्र हिंसाप्यहिंसा स्याद्धिंसान्यत्र सुदुस्तरा

பித்ரு‑கடமைகள், தேவர்‑கடமைகள், யாகம் மற்றும் மதுபர்க்கம் அர்ப்பணிப்பிற்காக அங்கே நிகழும் வன்முறையும் அஹிம்சையாகக் கருதப்படுகிறது; ஆனால் வேறு இடங்களில் வன்முறை மிகக் கடந்து செல்ல இயலாதது।

Verse 21

यो जंतूनात्मपुष्ट्यर्थं हिनस्ति ज्ञानदुर्बलः । दुराचारस्य तस्येह नामुत्रापि सुखं क्वचित्

அறிவுத் தெளிவு குறைந்து, தன் உடல் போஷணத்திற்காக மட்டும் உயிர்களைத் துன்புறுத்துபவன்—அந்த தீய நடத்தை உடையவனுக்கு இவ்வுலகிலும் எப்போதும் இன்பமில்லை; மறுலகிலும் இல்லை।

Verse 22

भोक्तानुमंता संस्कर्ता क्रयिविक्रयि हिंसकाः । उपहर्ता घातयिता हिंसकाश्चाष्टधा स्मृताः

வன்முறையாளர் எட்டு வகையென நினைக்கப்படுகின்றனர்—உண்பவன், ஒப்புதல் அளிப்பவன், சமைத்து/தயாரிப்பவன், வாங்குபவன், விற்குபவன், வழங்குபவன், கொலை செய்யச் செய்வவன், தானே கொல்லுபவன்।

Verse 23

प्रत्यब्दमश्वमेधेन शतं वर्षाणि यो यजेत् । अमांसभक्षको यश्च तयोरंत्यो विशिष्यते

ஒவ்வோர் ஆண்டும் அச்வமேத யாகம் செய்து நூறு ஆண்டுகள் யஜிப்பவனும், மாமிசம் உண்ணாதவனும்—இவ்விருவரில் மாமிசத் தியாகியே மேலானவன்.

Verse 24

यथैवात्मा परस्तद्वद्द्रष्टव्यः सुखमिच्छता । सुखदुःखानि तुल्यानि यथात्मनि तथा परे

இன்பம் விரும்புபவன், தன்னை எவ்வாறு கருதுகிறானோ அவ்வாறே பிறரையும் கருத வேண்டும்; ஏனெனில் இன்பமும் துன்பமும் சமம்—தன்னுள் இருப்பது பிறருள்ளும் உள்ளது.

Verse 25

सुखं वा यदि वा चान्यद्यत्किंचित्क्रियते परे । तत्कृतं हि पुनः पश्चात्सर्वमात्मनि संभवेत्

பிறருக்கு எதையாயினும் செய்கிறோம்—இன்பமோ அல்லது வேறொன்றோ—அதே செயல் பின்னர் எல்லாவிதத்திலும் தன்னிடமே அனுபவமாக வந்து சேரும்.

Verse 26

न क्लेशेन विना द्रव्यमर्थहीने कुतः क्रियाः । क्रियाहीने कुतो धर्मो धर्महीने कुतः सुखम्

உழைப்பு இன்றி செல்வம் இல்லை; பொருள் இல்லையெனில் நற்கிரியைகள் எவ்வாறு? கிரியைகள் இல்லையெனில் தர்மம் எங்கே? தர்மம் இல்லையெனில் இன்பம் எங்கே?

Verse 27

सुखं हि सर्वैराकांक्ष्यं तच्च धर्मसमुद्भवम् । तस्माद्धर्मोत्र कर्तव्यश्चातुर्वर्ण्येन यत्नतः

இன்பம் அனைவராலும் விரும்பப்படுகிறது; அது தர்மத்திலிருந்து பிறக்கிறது. ஆகவே இவ்வுலகில் நான்கு வர்ணத்தாரும் முயற்சியுடன் தர்மத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

Verse 28

न्यायागतेन द्रव्येण कर्तव्यं पारलौकिकम् । दानं च विधिना देयं काले पात्रे च भावतः

நியாயமாக ஈட்டிய செல்வத்தால் பரலோகப் பயன் தரும் தர்மச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும். தானமும் விதிப்படி, உரிய காலத்தில், தகுதியான பாத்திரத்திற்கே, தூய மனப்பாங்குடன் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 29

विधिहीनं तथाऽपात्रे यो ददाति प्रतिग्रहम् । न केवलं हि तद्याति शेषं तस्य च नश्यति

விதியின்றி, மேலும் தகுதியற்றவர்க்கு தானம் அளிப்பவன், அந்தத் தானத்தை மட்டும் இழப்பதில்லை; அவனுடைய மீதமுள்ள புண்ணியமும் செல்வமும் குறைந்து நாசமடையும்.

Verse 30

व्यसनार्थे कुटुंबार्थे यदृणार्थे च दीयते । तदक्षयं भवेदत्र परत्र च न संशयः

துன்பநிவாரணத்திற்காகவும், குடும்பப் போஷணைக்காகவும், கடன் தீர்க்கவும் அளிக்கப்படும் தானம் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அழியாத பலன் தரும்—சந்தேகமில்லை.

Verse 31

मातापितृविहीनं यो मौंजीपाणिग्रहादिभिः । संस्कारयेन्निजैरर्थैस्तस्य श्रेयस्त्वनंतकम्

தன் செல்வத்தால் தாய்-தந்தையற்ற ஒருவருக்கு உபநயனம், திருமணம் முதலிய ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்து வைப்பவன் பெறும் நன்மை அளவற்றது.

Verse 32

अग्निहोत्रैर्न तच्छ्रेयो नाग्निष्टोमादिभिर्मखैः । यच्छ्रेयः प्राप्यते मर्त्यैर्द्विजे चैके प्रतिष्ठिते

அந்தச் சிறப்பு அக்‌நிஹோத்ரத்தாலும் இல்லை; அக்‌நிஷ்டோம முதலிய யாகங்களாலும் இல்லை. ஒரே ஒரு த்விஜனை நிலைநிறுத்தி ஆதரிப்பதால் மனிதர் பெறும் நன்மை அதைவிட உயர்ந்தது.

Verse 33

यो ह्यनाथस्य विप्रस्य पाणिं ग्राहयते कृती । इह सौख्यमवाप्नोति सोक्षयं स्वर्गमाप्नुयात्

உதவியற்ற பிராமணனின் பாணிகிரஹணம் (திருமணம்) நடத்தித் தரும் திறமையாளர் இவ்வுலகில் இன்பம் பெறுவார்; குறையாத சுவர்க்கம் அடைவார்.

Verse 34

पितृगेहे तु या कन्या रजः पश्येदसंस्कृता । भ्रूणहा तत्पिता ज्ञेयो वृषली सापि कन्यका

தந்தையின் வீட்டிலேயே முறையான ஸம்ஸ்காரம் (திருமணம்) இன்றி ஒரு கன்னி மாதவிடாய் காணின், அவளது தந்தை கருவழிப்பவன் எனக் கருதப்படுவான்; அந்தக் கன்னியும் ‘வ்ருஷலி’ என மதிக்கப்படுவாள்.

Verse 35

यस्तां परिणयेन्मोहात्स भवेद्वृषलीपतिः । तेन संभाषणं त्याज्यमपाङ्क्तेयेन सर्वदा

மயக்கத்தால் அவளை மணப்பவன் ‘வ்ருஷலி’யின் கணவன் ஆகிறான்; அத்தகைய அபாங்க்தேயனுடன் உரையாடுதலும் எப்போதும் தவிர்க்கத்தக்கது.

Verse 36

विज्ञाय दोषमुभयोः कन्यायाश्च वरस्य च । संबंधं रचयेत्पश्चादन्यथा दोषभाक्पिता

மணமகளும் மணமகனும்—இருவரின் குறை (மற்றும் தகுதி) அறிந்த பின்பே தந்தை உறவை அமைக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் தந்தையும் குற்றத்தில் பங்காளி ஆவான்.

Verse 37

स्त्रियः पवित्राः सततं नैता दुष्यंति केनचित् । मासिमासि रजस्तासां दुष्कृतान्यपकर्षति

பெண்கள் எப்போதும் தூயவர்கள்; எதாலும் அவர்கள் மாசுபடார். மாதந்தோறும் அவர்களின் மாதவிடாய் பாவச் செயல்களை இழுத்து அகற்றுகிறது.

Verse 38

पूर्वं स्त्रियः सुरैर्भुक्ताः सोमगंधर्व वह्निभिः । भुंजते मानुषाः पश्चान्नैतादुष्यं ति केनचित्

முதலில் பெண்கள் தேவர்கள்—சோமன், கந்தர்வர்கள், அக்னி—ஆல் ஆன்மிகமாக முன்பே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவர்களாகக் கூறப்படுகின்றனர்; பின்னர் மனிதர் திருமண வழியாக இணைகின்றனர். ஆகவே இதில் யாருக்கும் அசுத்தத் தோஷம் இல்லை.

Verse 39

स्त्रीणां शौचं ददौ सोमः पावकः सर्वमेध्यताम् । कल्याणवाणीं गंधर्वास्तेन मेध्याः सदा स्त्रियः

சோமன் பெண்களுக்கு சௌச-சுத்தியை அளித்தான்; பாவகன் (அக்னி) முழுமையான மேத்யத்தையும் யாகப் புனிதத்தையும் வழங்கினான்; கந்தர்வர்கள் கல்யாணமான வாக்கை அருளினர். ஆகவே பெண்கள் எப்போதும் மேத்யர், தூயவர் எனக் கூறப்படுவர்.

Verse 40

कन्यां भुंक्ते रजःकालेऽग्निः शशी लोमदर्शने । स्तनोद्भेदेषु गंधर्वास्तत्प्रागेव प्रदीयते

மாதவிடாய் காலத்தில் கன்னியை அக்னி ‘பங்கெடுக்கும்’ எனவும், உடலில் முதன்முதலில் ரோமம் தோன்றும் போது சந்திரன், மார்பக முளைப்பு நேரத்தில் கந்தர்வர்கள் எனவும் கூறப்படுகிறது. ஆகவே அவள் இந்நிலைகளால் முன்பே ‘அர்ப்பணிக்கப்பட்டவள்’ எனக் கருதப்படுகிறாள்.

Verse 41

दृश्यरोमात्वपत्यघ्नी कुलघ्न्युद्गतयौवना । पितृघ्न्याविष्कतरजास्ततस्ताः परिवर्जयेत्

எனவே உடல் ரோமம் வெளிப்பட்ட, ‘அபத்யக்னி’, ‘குலக்னி’ எனக் கூறப்படும், யௌவனம் எழுந்த, ‘பித்ருக்னி’ எனச் சொல்லப்படும், மாதவிடாய் வெளிப்பட்ட கன்னியரை திருமணத்திற்காக விலக்க வேண்டும்.

Verse 42

कन्यादानफलप्रेप्सुस्तस्माद्द द्यादनग्निकाम् । अन्यथा न फलं दातुः प्रतिग्राही पतेदधः

ஆகவே கன்னியாதானத்தின் பலனை விரும்புபவன், அக்னியால் இன்னும் ‘அதிக்ரஹீதா’ ஆகாத கன்னியையே தானமாக அளிக்க வேண்டும். இல்லையெனில் தானம் செய்பவனுக்கு பலன் இல்லை; பெறுபவன் அதோகதியை அடைவான்.

Verse 43

कन्यामभुक्तां सोमाद्यैर्ददद्दानफलं लभेत् । देवभुक्तां ददद्दाता न स्वर्गमधिगच्छति

சோமன் முதலியோரால் இன்னும் ‘போகப்படாத’ கன்னியைக் கொடுத்தால் தானத்தின் பலன் கிடைக்கும்; தேவர்களால் ‘போகப்பட்ட’ கன்னியைக் கொடுப்பவன் ஸ்வர்க்கத்தை அடையான்.

Verse 44

शयनासनयानानि कुणपं स्त्रीमुखं कुशाः । यज्ञपात्राणि सर्वाणि न दुष्यंति बुधाः क्वचित्

படுக்கை, இருக்கை, வாகனங்கள்; சடலம்; பெண்ணின் வாய்; குசப்புல்; யாகப் பாத்திரங்கள் அனைத்தும்—இவற்றில் எதுவும் ஞானிகளின் கணில் எந்நேரமும் (தர்மார்த்தமாக) அசுத்தமாவதில்லை.

Verse 45

अजाश्वयोर्मुखं मेध्यं गावो मेध्यास्तु पृष्ठतः । पादतो ब्राह्मणा मेध्याः स्त्रियो मेध्यास्तु सर्वतः

ஆடு, குதிரை ஆகியவற்றிற்கு வாய் மேத்யம்; பசுவிற்கு முதுகு மேத்யம்; பிராமணருக்கு பாதங்கள் மேத்யம்; பெண்கள் எல்லாவிதத்திலும் மேத்யம் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 46

अहोरात्रोषितो भूत्वा पंचगव्येन शुध्यति

ஒரு பகலும் இரவும் (அசௌசத்தில்) இருந்த பின் பஞ்சகவ்யம் எடுத்தால் சுத்தி பெறுகிறது.

Verse 47

बलात्कारोपभुक्ता वा चोरहस्तगतापि वा । न त्याज्या दयिता नारी नास्यास्त्यागो विधीयते

அன்புடைய பெண் வலுக்கட்டாயமாக அவமதிக்கப்பட்டாலும், அல்லது திருடர்களின் கையில் அகப்பட்டாலும், அவளைத் துறக்கக் கூடாது; அவளைக் கைவிடுதல் விதியாக விதிக்கப்படவில்லை.

Verse 48

आम्लेन ताम्रशुद्धिः स्याच्छुद्धिः कांस्यस्य भस्मना । संशुद्धी रजसा नार्यास्तटिन्या वेगतः शुचिः

புளிப்பினால் தாமிரம் தூய்மையாகிறது; சாம்பலால் வெண்கலம் தூய்மையாகிறது. மாதவிடாய்க்குப் பின் பெண் தூய்மையாகிறாள்; நதி ஓடும் வேகத்தால் தூய்மையாகிறது.

Verse 49

मनसापि हि या नेह चिंतयेत्पुरुषांतरम् । सोमया सह सौख्यानि भुंक्ते चात्रापि कीर्तिभाक्

மனதாலும் பிற ஆடவனை நினையாத பெண், சோமாவுடன் (பார்வதியுடன்) இன்பங்களை அனுபவிப்பாள்; இவ்வுலகிலும் புகழைப் பெறுவாள்.

Verse 50

पिता पितामहो भ्राता सकुल्यो जननी तथा । कन्याप्रदः पूर्वनाशे प्रकृतिस्थः परःपरः

தந்தை, பாட்டன், சகோதரன், குலத்தவன் மற்றும் தாய் ஆகியோர் கன்னிகாதானம் செய்ய உரியவர்கள். முன்னவர் இல்லாதபோது, அடுத்தவர் (தகுதி உடையவராயின்) அவ்வுரிமையைப் பெறுவர்.

Verse 51

अप्रयच्छन्समाप्नोति भूणहत्यामृतावृतौ । स्वयं त्वभावे दातॄणां कन्या कुर्यात्स्वयं वरम्

உரிய காலத்தில் கன்னிகாதானம் செய்யாதவன் ஒவ்வொரு மாதவிடாய் காலத்திலும் கருவைக் கொன்ற பாவத்தை அடைகிறான். பாதுகாவலர் இல்லாவிடில், கன்னி தானே கணவனைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

Verse 52

हृताधिकारां मलिनां पिंडमात्रोपजीविनीम् । परिभूतामधःशय्यां वासयेद्व्यभिचारिणीम्

கற்பு நெறி தவறிய பெண்ணை உரிமைகள் அற்றவளாக, அழுக்கடைந்தவளாக, உணவை மட்டும் நம்பி வாழ்பவளாக, இழிவுபடுத்தப்பட்டவளாக, தரையில் படுப்பவளாக வைக்க வேண்டும்.

Verse 53

व्यभिचारादृतौ शुद्धिर्गर्भे त्यागो विधीयते । गर्भभर्तृवधादौ तु महत्यपि च कल्मषे

விபச்சாரத் தோஷத்திற்கு உரிய காலம் வந்தால் சுத்தி விதிக்கப்படுகிறது; ஆனால் கர்ப்பம் இருந்தால் துறத்தல் (விலக்குதல்) கட்டளையாகும். கர்ப்பவதை அல்லது கணவன் வதை முதலியவற்றில், பாவம் மிகப் பெரிதாயினும்…

Verse 54

शूद्रस्य भार्या शूद्रैव सा च स्वा च विशः स्मृते । ते च स्वा चैव राज्ञस्तु ताश्च स्वाचाग्रजन्मनः

சூத்ரனுக்கு சூத்ரப் பெண்ணே அவனுக்குரிய (ஸ்வா) மனைவி என ஸ்மிருதி கூறுகிறது; வைசியனுக்கு வைசியப் பெண்ணே ஸ்வா. அந்த வகைப் பெண்களே அரசன் (க்ஷத்திரியன்) க்கும் ஸ்வா; அதேபோல் உயர்பிறப்பு (பிராமணன்) க்கும் ஸ்வா என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 55

आरोप्य शूद्रां शयने विप्रो गच्छेदधोगतिम् । उत्पाद्य पुत्रं शूद्रायां ब्राह्मण्यादेव हीयते

ஒரு பிராமணன் சூத்ரப் பெண்ணைத் தன் படுக்கையில் ஏற்றுக்கொண்டால் அவன் தாழ்நிலைக்குச் செல்கிறான்; சூத்ரப் பெண்ணில் மகனைப் பெற்றால் அவன் தன் பிராமணத் தன்மையிலிருந்தே வீழ்கிறான்.

Verse 56

दैवपित्र्यातिथेयानि तत्प्रधानानि यस्य तु । देवाद्यास्तन्न चाश्नंति स च स्वर्गं न गच्छति

தேவர், பித்ருக்கள், விருந்தினர் ஆகியோருக்கான அர்ப்பணங்களை முதன்மையாகக் கருதாதவனின் அன்னம்/அர்ப்பணத்தை தேவர்கள் முதலியோர் ஏற்கார்; அவன் ஸ்வர்க்கம் செல்லான்.

Verse 57

जामयो यानि गेहानि शपंत्यप्रतिपूजिताः । कृत्याभिर्निहतानीव नश्येयुस्तान्यसंशयम्

மருமகள்-உறவினரான பெண்கள் (ஜாமயः) உரிய மரியாதை பெறாமல் சபித்தால், அந்த வீடுகள் தீய மந்திரச் செய்கையால் தாக்கப்பட்டதுபோல் நிச்சயமாக அழியும்.

Verse 58

तदभ्यर्च्याः सुवासिन्यो भूषणाच्छादनाशनैः । भूतिकामैर्नरैर्नित्यं सत्कारेषूत्सवेषु च

ஆகையால் சுவாசினி பெண்களை ஆபரணங்கள், ஆடைகள், உணவு ஆகியவற்றால் முறையாகப் போற்றி மரியாதை செய்ய வேண்டும். செல்வம் நாடும் ஆண்கள் விருந்தோம்பலிலும் திருவிழாக்களிலும் குறிப்பாக இதை எப்போதும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 59

यत्र नार्यः प्रमुदिता भूषणाच्छादनाशनैः । रमंते देवतास्तत्र स्युस्तत्र सफलाः क्रियाः

எங்கு பெண்கள் ஆபரணங்கள், ஆடைகள், உணவு ஆகியவற்றால் மகிழ்விக்கப்படுகிறார்களோ, அங்கு தேவர்கள் மகிழ்ந்து தங்குவர்; அங்கு செய்யப்படும் தர்மச் செயல்கள் பலனளிக்கும்.

Verse 60

यत्र तुष्यति भर्त्रा स्त्री स्त्रिया भर्ता च तुष्यति । तत्र वेश्मनि कल्याणं संपद्येत पदे पदे

எந்த இல்லத்தில் மனைவி கணவரால் திருப்தியடைகிறாளோ, கணவரும் மனைவியால் திருப்தியடைகிறானோ, அந்த வீட்டில் ஒவ்வொரு அடியிலும் நலமும் மங்களமும் உண்டாகும்.

Verse 61

अहुतं च हुतं चैव प्रहुतं प्राशितं तथा । ब्राह्मं हुतं पंचमं च पंचयज्ञा इमे शुभाः

அஹுதம், ஹுதம், ப்ரஹுதம், ப்ராசிதம், மேலும் ஐந்தாவது ப்ராஹ்மஹுதம்—இவையே மங்களகரமான பஞ்சயஜ்ஞங்கள்.

Verse 62

जपोऽहुतोहुतो होमः प्रहुतो भौतिको बलिः । प्राशितं पितृसंतृप्तिर्हुतं ब्राह्मं द्विजार्चनम्

ஜபம் ‘அஹுதம்’; அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்துதல் ‘ஹுதம்’ எனும் ஹோமம்; உயிரினங்களுக்கு அளிக்கும் பலி ‘ப்ரஹுதம்’; பித்ருக்களின் திருப்தி ‘ப்ராசிதம்’; இருமுறை பிறந்தோரின் (த்விஜர்) பூஜை ‘ப்ராஹ்மஹுதம்’ ஆகும்.

Verse 63

पंचयज्ञानिमान्कुर्वन्ब्राह्मणो नावसीदति । एतेषामननुष्ठानात्पंचसूना अवाप्नुयात्

இந்த ஐந்து யாகங்களைச் செய்கின்ற பிராமணன் வீழ்ச்சியடையான். ஆனால் அவற்றைச் செய்யாமையால் ‘பஞ்சசூனா’ எனும் ஐந்து வத-தோஷங்களை அடைவான்.

Verse 64

ब्राह्मणं कुशलं पृच्छेद्बाहुजातमनामयम् । वैश्यं सुखं समागम्य शूद्रं संतोषमेव च

பிராமணனை ‘குசலமா?’ என்று கேட்க வேண்டும்; புயத்திலிருந்து பிறந்த க்ஷத்திரியனை ‘ஆரோக்கியமா?’ என்று; வைசியனைச் சந்தித்தால் ‘சுகமா?’ என்று; சூத்ரனை ‘திருப்தியா?’ என்று கேட்க வேண்டும்.

Verse 65

जातमात्रः शिशुस्तावद्यावदष्टौ समाः स्मृताः । भक्ष्याभक्ष्येषु नो दु्ष्येद्यावन्नैवोपनीयते

பிறந்த குழந்தை எட்டு ஆண்டுகள் வரை ‘ஜாதமாத்திரன்’ எனக் கூறப்படுகிறது. உபநயனம் நடைபெறும்வரை, உண்ணத்தக்கது-உண்ணாதது பற்றிய குற்றம் அவனுக்கு ஏற்றப்படாது.

Verse 66

भरणं पोष्यवर्गस्य दृष्टादृष्टफलोदयम् । प्रत्यवायो ह्यभरणे भर्तव्यस्तत्प्रयत्नतः

போஷிக்கப்பட வேண்டியவர்களைப் பேணுதல் கண்கூடும் மறைபடும் பலன்களைத் தரும். பேணாமை ‘பிரத்யவாய’ (பாவம்) ஆகும்; ஆகவே முயன்று அவர்களைப் பேண வேண்டும்.

Verse 67

मातापितागुरुपत्नीः त्वपत्यानि समाश्रिताः । अभ्यागतोतिथिश्चाग्निः पोष्यवर्गा अमी नव

தாய், தந்தை, குருவின் மனைவி, தன் பிள்ளைகள், சரணடைந்தோர், வந்தடைந்த அதிதி, மற்றும் புனித அக்னி—இவர்கள் ஒன்பது போஷ்யர்கள்; இவர்களைப் பேண வேண்டும்.

Verse 68

स जीवति पुमान्योऽत्र बहुभिश्चोपजीव्यते । जीवन्मृतोथ विज्ञेयः पुरुषः स्वोदरंभरिः

இந்த உலகில் பலருக்கும் ஆதாரமாக இருப்பவனே உண்மையில் வாழ்கிறான். தன் வயிற்றை நிரப்புவதற்காக மட்டுமே வாழ்பவன் உயிரோடிருந்தாலும் இறந்தவனென அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 69

दीनानाथविशिष्टेभ्यो दातव्यं भूतिकाम्यया । अदत्तदाना जायंते परभाग्योपजीविनः

செல்வம் வேண்டி, குறிப்பாக ஏழைகளுக்கும் ஆதரவற்றவர்களுக்கும் தானம் செய்ய வேண்டும். தானம் செய்யாதவர்கள் பிறரின் அதிர்ஷ்டத்தைச் சார்ந்து வாழ்வோராக ஆகிறார்கள்.

Verse 70

विभागशीलसंयुक्तो दयावांश्च क्षमायुतः । देवतातिथिभक्तस्तु गृहस्थो धार्मिकः स्मृतः

நியாயமாகப் பகிரும் பண்புடன், கருணையுடனும் பொறுமையுடனும் இருந்து, தேவர்களுக்கும் விருந்தினருக்கும் பக்தியுடைய இல்லறத்தான் தான் தர்மவான் எனக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 71

शर्वरीमध्य यामौ यौ हुतशेषं च यद्धविः । तत्र स्वपंस्तदश्नंश्च ब्राह्मणो नावसीदति

இரவின் நடுப்பகுதியான இரண்டு யாமங்களில் உறங்கி, ஹோமத்திற்குப் பின் மீதமுள்ள புனித ஹவிஸை உண்டால், பிராமணன் துன்பநிலைக்கு வீழ்வதில்லை; துரதிர்ஷ்டம் அணுகாது.

Verse 72

नवैतानि गृहस्थस्य कार्याण्यभ्यागते सदा । सुधा व्ययानि यत्सौम्यं वाक्यं चक्षुर्मनोमुखम्

விருந்தினர் வந்தபோது இல்லறத்தான் எப்போதும் இந்நொன்பது செயல்களையும் செய்ய வேண்டும். இவை ‘அமுதச் செலவுகள்’—மென்மையான சொல், மேலும் கண், மனம், முகம் வழி வெளிப்படும் வரவேற்புப் பாவம்.

Verse 73

अभ्युत्थानमिहायात सस्नेहं पूर्वभाषणम् । उपासनमनुव्रज्या गृहस्थोन्नति हेतवे

இல்லறத்தாரின் உயர்விற்காக வந்த விருந்தினரைப் பார்த்து எழுந்து வரவேற்று, முதலில் அன்புரைகள் கூறி, மரியாதையுடன் உபசரித்து, புறப்படும் போது சிறிது தூரம் வரை உடன் சென்று வழியனுப்ப வேண்டும்।

Verse 74

तथेषद्व्यययुक्तानि कार्याण्येतानि वै नव । आसनं पादशौचं च यथाशक्त्याशनं क्षितिः

அதேபோல் சிறிது செலவுடன் கூடிய இவ்வொன்பது கடமைகள்—இருக்கை அளித்தல், பாதம் கழுவுதல், இயன்ற அளவு உணவு அளித்தல், மேலும் தரையில்/படுக்கையில் ஓய்விடத்தை வழங்குதல்।

Verse 75

शय्यातृणजलाभ्यंग दीपा गार्हस्थ्य सिद्धिदाः । तथा नव विकर्माणि त्याज्यानि गृहमेधिनाम्

படுக்கை, புல் (இருக்க/படுக்க), நீர், எண்ணெய் அப்யங்கம், மற்றும் விளக்கு—இவை இல்லற வாழ்விற்கு சித்தியை அளிப்பவை. அதுபோல் இல்லற நெறியில் இருப்போர் ஒன்பது விகர்மங்களை (தடைசெய்யப்பட்ட செயல்களை) விலக்க வேண்டும்।

Verse 76

पैशुन्यं परदाराश्च द्रोहः क्रोधानृताप्रियम् । द्वेषो दंभश्च माया च स्वर्गमार्गार्गलानि हि

புறங்கூறல், பிறருடைய துணை மீது ஆசை, துரோகம், கோபம், பொய், கடுஞ்சொல், வெறுப்பு, பாசாங்கு, வஞ்சகம்—இவையே சொர்க்கப் பாதையை அடைக்கும் தாழ்ப்பாள்கள் ஆகும்।

Verse 77

नवावश्यककर्माणि कार्याणि प्रतिवासरम् । स्नानं संध्या जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम्

ஒவ்வொரு நாளும் செய்ய வேண்டிய ஒன்பது அவசியக் கர்மங்கள்—நீராடல், சந்த்யாவந்தனம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம், மற்றும் தேவதார்ச்சனை।

Verse 78

वेश्वदेवं तथातिथ्यं नवमं पितृतर्पणम् । नव गोप्यानि यान्यत्र मुने तानि निशामय

முனிவரே, கேளும்—இங்கு மறைத்து காக்க வேண்டிய ஒன்பது விஷயங்கள் உள்ளன: வைஶ்வதேவ அர்ப்பணம், அதிதி-உபசாரம், மேலும் ஒன்பதாவது பித்ரு-தர்ப்பணம்।

Verse 79

जन्मर्क्षं मैथुनं मंत्रो गृहच्छिद्रं च वंचनम् । आयुर्धनापमानं स्त्री न प्रकाश्यानि सर्वथा

பிறப்பு-நட்சத்திரம், மைதுனம், தன்மந்திரம், இல்லத்தின் பலவீனம், தன் யுக்தி/வஞ்சனை, ஆயுள், செல்வம், அவமானம், மனைவி—இவற்றை எவ்விதத்திலும் வெளிப்படுத்தக் கூடாது।

Verse 80

नवैतानि प्रकाश्यानि रहः पापमकुत्सितम् । प्रायोग्यमृणशुद्धिश्च सान्वयः क्रयविक्रयौ । कन्यादानं गुणोत्कर्षो नान्यत्केनापि कुत्रचित्

இந்த ஒன்பது விஷயங்களை வெளிப்படுத்தக் கூடாது: மறைபாவம் (நிந்திக்கப்படாததாயினும்), தன் நடைமுறை முறைகள், கடன் தீர்வு, குலவழி, வாங்கல்-விற்றல், கன்யாதானம், மற்றும் குணச் சிறப்பு—யாரிடமும் எங்கும் அல்ல।

Verse 81

पात्र मित्र विनीतेषु दीनानाथोपकारिषु । मातापितुगुरूष्वेतन्नवकं दत्तमक्षयम्

தகுதியானவர்களுக்கும், நண்பர்களுக்கும், பணிவுடையோருக்கும், ஏழை-அநாதைகளுக்கு உதவுவோருக்கும், மேலும் தாய்-தந்தை மற்றும் குருமார்க்கும் இந்த ‘நவக’ தானம் அளித்தால் அதன் புண்ணியம் அழியாததாகும்।

Verse 82

निष्फलं नवसूत्सृष्टं चाटचारणतस्करे । कुवैद्ये कितवे धूर्ते शठे मल्ले च बंदिनि

சாடுகாரர், சாரணர்/பாடகர், திருடன், குவைத்யன், சூதாட்டக்காரன், துரோகி, சடன், மல்லன், மற்றும் சிறைக்காவலன் ஆகியோருக்கு அளிக்கப்படும் ‘நவக’ தானம் பயனற்றதாகிறது।

Verse 83

आपस्त्वपि न देयानि नववस्तूनि सर्वथा । अन्वये सति सर्वस्वं दारांश्च शरणागतान्

இடர்பாட்டிலும் இந்நவவஸ்துக்களை எந்நேரமும் தானமாக அளிக்கக் கூடாது. குலவழி தொடரும் போது அனைத்தையும், மனைவியையும், சரணடைந்தவர்களையும் கொடுக்கலாகாது.

Verse 84

न्यासाधीकुलवृत्तिं च निक्षेपं स्त्रीधनं सुतम् । यो ददाति स मूढात्मा प्रायश्चित्तैर्विशुध्यति

நம்பிக்கையால் ஒப்படைக்கப்பட்ட ந்யாசம், குலத்தின் வாழ்வாதாரம், வைப்பு (நிக்ஷேபம்), ஸ்த்ரீதனம் அல்லது மகனை யார் தானம் செய்கிறாரோ, அவர் மூடமனம் உடையவர்; பிராயச்சித்தங்களால் மட்டுமே சுத்தியடைவார்.

Verse 85

एतन्नवानां नवकं ज्ञात्वा प्रियमवाप्नुयात् । अन्यच्च नवकं वच्मि सर्वेषां स्वर्गमार्गदम्

‘நவ’ பற்றிய இந்நவகத்தை அறிந்தால் பிரியமும் நலனும் தரும் பயன் கிடைக்கும். இப்போது அனைவருக்கும் ஸ்வர்கமார்க்கம் அளிக்கும் மற்றொரு நவகத்தை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 86

सत्यं शौचमहिंसा च क्षांतिर्दानं दया दमः । अस्तेयमिंद्रियाकोचः सर्वेषां धर्मसाधनम्

சத்தியம், தூய்மை, அஹிம்சை, பொறுமை, தானம், தயை, தமம் (சுயக்கட்டுப்பாடு), அஸ்தேயம், இந்திரியநிக்ரஹம்—இவை அனைவர்்க்கும் தர்மசாதனங்கள்.

Verse 87

अभ्यस्य नवतिं चैतां स्वर्गमार्गप्रदीपिकाम् । सतामभिमतां पुण्यां गृहस्थो नावसीदति

ஸ்வர்கமார்க்கத்தை ஒளிரச் செய்யும், புண்ணியமயமும் சத்புருஷர்க்கு விருப்பமானதுமான இந்நவகத்தைப் பயிற்சி செய்தால், கிருஹஸ்தன் ஒருபோதும் வீழ்ச்சியடையான்.

Verse 88

जिह्वा भार्या सुतो भ्राता मित्र दास समाश्रिताः । यस्यैते विनयाढ्याश्च तस्य सर्वत्र गौरवम्

யாருடைய வாக்கு, மனைவி, மகன், சகோதரன், நண்பர்கள், பணியாளர்கள், சார்ந்தோர் அனைவரும் பணிவு மற்றும் ஒழுக்கம் நிறைந்தவர்களாக இருப்பார்களோ, அவர் எங்கும் மதிக்கப்படுவார்; எங்கும் பெருமை பெறுவார்।

Verse 89

पानं दुर्जन संसर्गः पत्या च विरहोटनम् । स्वप्नोन्यगृहवासश्च नारीणां दूषणानि षट्

மதுபானம், தீயோரின் நட்பு, கணவரிடமிருந்து பிரிவு, மற்றும் பிறர் வீட்டில் உறங்குதல்—இவை (மற்றும் இதுபோன்றவை) பெண்களின் ஆறு குற்றங்களாகக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 90

समर्घं धान्यमुद्धत्य महर्घं यः प्रयच्छति । स हि वार्धुषिको नाम तस्यान्नं नैव भक्षयेत्

நியாய விலையில் தானியத்தைச் சேமித்து வைத்து, பின்னர் மிக உயர்ந்த விலையில் விற்பவன் ‘வார்துஷிகன்’ எனப்படுவான்; அவனுடைய அன்னத்தை உண்ணக் கூடாது।

Verse 91

अग्रे माहिषिकं दृष्ट्वा मध्ये च वृषलीपतिम् । अंते वार्धुषिकं चैव निराशाः पितरो गताः

முதலில் மாஹிஷிகனை, நடுவில் வ்ருஷலீபதியை, இறுதியில் வார்துஷிகனைப் பார்த்து பித்ருக்கள் மனம் தளர்ந்து விலகிச் செல்கின்றனர்।

Verse 92

महिषीत्युच्यते नारी या च स्याद्व्यभिचारिणी । तां दुष्टां कामयेद्यस्तु स वै माहिषिकः स्मृतः

விபச்சாரத்தில் ஈடுபடும் பெண் இங்கு ‘மஹிஷீ’ என அழைக்கப்படுகிறாள்; அந்தத் தீய பெண்ணை விரும்புபவன் ‘மாஹிஷிகன்’ எனக் கருதப்படுகிறான்।

Verse 93

स्व वृषं या परित्यज्य परवृषे वृषायते । वृषली सा हि विज्ञेया न शूद्री वृषली भवेत्

தன் கணவனை விட்டு பிற ஆணுடன் சேரும் பெண்ணே ‘விருஷலி’ என அறியப்படுவாள்; பிறப்பினாலேயே சூத்ரப் பெண் விருஷலி ஆகமாட்டாள்।

Verse 94

यावदुष्णं भवत्यन्नं यावन्मौनेन भुज्यते । तावदश्नंति पितरो यावन्नोक्ता हविर्गुणाः

அன்னம் சூடாக இருக்கும் வரை, மௌனமாக உண்ணப்படும் வரை பித்ருக்கள் அதை உண்டு மகிழ்வர்—ஹவியின் குணங்கள் உரைக்கப்படும் வரையில்।

Verse 95

विद्याविनयसंपन्ने श्रोत्रिये गृहमागते । क्रीडंत्यौषधयः सर्वा यास्यामः परमां गतिम्

வித்யையும் பணிவும் நிறைந்த ச்ரோத்ரியர் வீட்டிற்கு வந்தால், எல்லா மூலிகைகளும் மகிழ்ந்து விளையாடி, ‘இப்போது நாம் பரமகதியை அடைவோம்’ என எண்ணும்.

Verse 96

भ्रष्टशौचवताचारे विप्रे वेदविवर्जिते । रोदित्यन्नं दीयमानं किं मया दुष्कृतं कृतम्

தூய்மை, விரதம், நன்னடத்தை ஆகியவற்றில் வீழ்ந்தும் வேதப் பயிற்சியற்றும் உள்ள பிராமணனுக்கு அன்னம் அளிக்கப்படின், அந்த அன்னமே அழுவது போல—‘நான் என்ன பாவம் செய்தேன்?’ என்கிறது।

Verse 97

यस्य कोष्ठगतं चान्नं वेदाभ्यासेन जीर्यति । स तारयति दातारं दशपूर्वान्दशापरान्

யாருடைய வயிற்றில் சென்ற அன்னம் வேதப் பயிற்சியால் ‘ஜீரணமாகிறதோ’, அவர் தானம் செய்தவரைத் தரிப்பார்—முன்னோர் பத்து தலைமுறையும் பின்னோர் பத்து தலைமுறையும்.

Verse 98

न स्त्रीणां वपनं कार्यं न च गाः समनुव्रजेत् । न च रात्रौ वसेद्गोष्ठे न कुर्याद्वैदिकीं श्रुतिम्

பெண்களுக்கு மொட்டையிடுதல் செய்யக் கூடாது; பசுக்களைப் பின்தொடரவும் கூடாது. இரவில் தொழுவில் தங்கக் கூடாது; அங்கே வேதச் சுருதியையும் ஓதக் கூடாது॥

Verse 99

सर्वान्केशान्समुद्धृत्य च्छेदयेदंगुलद्वयम् । एवमेव तु नारीणां शिरसो मुंडनं भवेत्

அனைத்து முடிகளையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து இரண்டு விரல் அளவு மட்டும் வெட்ட வேண்டும். இவ்விதமே பெண்களின் தலை ‘முண்டனம்’ ஆகும்॥

Verse 100

राजा वा राजपुत्रो वा ब्राह्मणो वा बहुश्रुतः । अकारयित्वा वपनं प्रायश्चित्तं विनिर्दिशेत्

அரசனாக இருந்தாலும், அரசகுமாரனாக இருந்தாலும், பலசாஸ்திரம் அறிந்த பிராமணனாக இருந்தாலும்—(அனுசிதமாக) மொட்டையிடச் செய்திருந்தால், பிராயச்சித்தத்தை விதிக்க வேண்டும்॥

Verse 110

माक्षिकं फाणितं शाकं गोरसं लवणं घृतम् । हस्तदत्तानि भुक्तानि दिनमेकमभोजनम्

தேன், பாணிதம், கீரை/காய்கறி, கோரசம், உப்பு, நெய்—இவை கைமூலம் (அனுசித சூழலில்) கொடுக்கப்பட்டு உண்டால், ஒரு நாள் உண்ணாவிரதம் இருக்க வேண்டும்॥

Verse 120

मा देहीति च यो ब्रूयाद्गवाग्निब्राह्मणेषु च । तिर्यग्योनिशतं गत्वा चांडालेष्वभिजायते

பசு, அக்னி, பிராமணர் இவர்களுக்குரிய தானத்தில் ‘கொடுக்காதே’ என்று சொல்வவன், திர்யக் யோனிகளில் நூறு பிறவிகள் பெற்று, இறுதியில் சாண்டாளராகப் பிறக்கிறான்॥

Verse 130

चैत्यवृक्षं चितिं यूपं शिवनिर्माल्यभोजिनम् । वेदविक्रयिणं स्पृष्ट्वा सचैलो जलमाविशेत्

சைத்யவிருட்சம், சிதை, யூபம், சிவ நிர்மால்யம் உண்ணுபவன் அல்லது வேதம் விற்குபவன் ஆகியோரைக் தொடினால், ஆடையுடன் தூய்மைக்காக நீரில் இறங்க வேண்டும்।

Verse 140

फाणितं गोरसं तोयं लवणं मधुकांजिकम् । हस्तेन ब्राह्मणो दत्त्वा कृच्छ्रं चांद्रायणं चरेत्

ஒரு பிராமணன் தன் கையால் பாணிதம், கோரசம், நீர், உப்பு அல்லது இனிப்பு-புளிப்பு காஞ்சிகம் அளித்தால், க்ருச்சிரப் பிராயச்சித்தமும் சாந்திராயண விரதமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 150

व्यवहारानुरूपेण न्यायेन तु यदर्जनम् । क्षत्रियस्य पयस्तेन प्रजापालनतो भवेत्

நல்ல நடைமுறைக்கு ஏற்ப நீதிமுறையில் க்ஷத்திரியன் எதை ஈட்டுகிறானோ, அதுவே அவனுடைய ‘பால்’ போன்ற நீதியான வாழ்வாதாரம்; அது மக்களைப் பாதுகாப்பதிலிருந்து உண்டாகிறது।

Verse 160

न शब्दशास्त्राभिरतस्य मोक्षो न चैव रम्या वसथप्रियस्य । न भोजनाच्छादन तत्परस्य न लोकवित्त ग्रहणे रतस्य

வெறும் சொல்-சாஸ்திரத்தில் மூழ்கியவனுக்கு மோட்சம் இல்லை; இனிய வாசஸ்தலத்தில் ஆசை கொண்டவனுக்கும் இல்லை; உணவு-உடை பற்றில் ஈடுபட்டவனுக்கும் இல்லை; உலகச் செல்வம் சேர்ப்பதில் மகிழ்பவனுக்கும் இல்லை।

Verse 167

स सर्वतीर्थसुस्नातः स सर्वक्रतुदीक्षितः । स दत्तसर्वदानस्तु काशी येन निषेविता

யார் காசியை முறையாகச் சேவித்தாரோ, அவரே எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நன்கு நீராடியவர்; எல்லா யாகங்களிலும் தீட்சை பெற்றவர்; எல்லா வகை தானங்களையும் அளித்தவர் ஆவார்।