Adhyaya 35

Verse 1

कुंभयोनिरुवाच । अविमुक्तं महाक्षेत्रं परनिर्वाणकारणम् । क्षेत्राणां परमं क्षेत्रं मंगलानां च मंगलम्

கும்பயோனி (அகஸ்தியர்) கூறினார்— ‘அவிமுக்தம் மகாக்ஷேத்திரம்; பரம நிர்வாணம் (மோட்சம்) அளிக்கும் காரணம்; க்ஷேத்திரங்களில் உச்ச க்ஷேத்திரம், மங்களங்களில் உச்ச மங்களம்.’

Verse 2

श्मशानानां च सर्वेषां श्मशानं परमं महत् । पीठानां परमं पीठमूषराणां महोषरम्

‘எல்லா சுடுகாடுகளிலும் இதுவே உச்சமும் மாபெரும் சுடுகாடு; எல்லா பீடங்களிலும் இதுவே உச்ச பீடம்; எல்லா உஷர நிலங்களிலும் இதுவே மஹா-உஷரம்.’

Verse 3

धर्माभिलाषिबुद्धीनां धर्मराशिकरं परम् । अर्थार्थिनां शिखिरथ परमार्थ प्रकाशकम्

தர்மத்தை நாடும் மனங்களுக்கு இது உன்னத புண்ணியக் குவியலை அளிப்பது; பொருளை நாடுவோர்க்கு, ஓ சிகிரதா, இது பரமார்த்தத்தை ஒளிரச் செய்கிறது.

Verse 4

कामिनां कामजननं मुमुक्षूणां च मोक्षदम् । श्रूयते यत्र यत्रैतत्तत्र तत्र परामृतम्

காமிகளைப் பொறுத்தவரை இது வேண்டிய இன்பங்களை உண்டாக்கும்; முமுக்ஷுக்களுக்கு மோட்சத்தை அருளும். இது எங்கே எங்கே கேட்கப்படுகிறதோ, அங்கே அங்கே பரம அமுதமே உள்ளது.

Verse 5

क्षेत्रैकदेशवर्तिन्या ज्ञानवाप्याः कथां पराम् । श्रुत्वेमामिति मन्येहं गौरीहृदयनंदन

இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் ஒரு பகுதியில் உள்ள ‘ஞானவாபி’யின் இந்த உன்னதக் கதையை கேட்டபின், ஓ கௌரியின் இதயநந்தனே, நான் இவ்வாறே எண்ணுகிறேன்.

Verse 6

अणुप्रमाणमपि या मध्ये काशिविकासिनी । मही महीयसी ज्ञेया सा सिद्ध्यै न मुधा क्वचित्

காசியின் நடுவில் ஒளிரும் அந்த இடம் அணுவளவாக இருந்தாலும், அதை பூமியைவிடவும் மிக்கதாக அறிய வேண்டும்; அது சித்தியை அளிக்கும், எங்கும் வீணாகாது.

Verse 7

कियंति संति तीर्थानि नेह क्षोणीतलेऽखिले । परं काशीरजोमात्र तुलासाम्यं क्व तेष्वपि

இந்த முழு பூமித்தளத்தில் எத்தனையோ தீர்த்தங்கள் உள்ளன; ஆனால் அவற்றில் எங்கே காசியின் தூளின் ஒரு துகளுக்கேனும் தராசில் சமமான அளவு இருக்கிறது?

Verse 8

कियंत्यो न स्रवंत्योत्र रत्नाकर मुदावहाः । परं स्वर्गतरंगिण्याः काश्यां का साम्यमुद्वहेत्

இங்கே எத்தனையோ ஆனந்தம் தரும் நதிகள் ஓடி ரத்நாகரத்தை நிரப்புகின்றன; ஆனால் ஸ்வர்க-தரங்கிணியான கங்கைக்கு நிகராக காசியில் யார் இருக்க முடியும்?

Verse 9

कियंति संति नो भूम्यां मोक्षक्षेत्राणि षण्मुख । परं मन्येऽविमुक्तस्य कोट्यंशोपि न तेष्वहो

ஓ ஷண்முகா! பூமியில் எத்தனையோ மோக்ஷக்ஷேத்திரங்கள் உள்ளன; ஆனால் அவற்றில் ஒன்றும் அவிமுக்தத்தின் கோடியிலொரு பங்குக்கும் சமமல்ல—அய்யோ.

Verse 10

गंगा विश्वेश्वरः काशी जागर्ति त्रितयं यतः । तत्र नैःश्रेयसी लक्ष्मीर्लभ्यते चित्रमत्र किम्

அங்கே கங்கை, விஸ்வேஸ்வரர், காசி—இந்த மும்மூர்த்தி எப்போதும் விழித்திருப்பதால், அங்கே நைஃஶ்ரேயஸ லக்ஷ்மி கிடைக்கிறது; இதில் வியப்பு என்ன?

Verse 11

कथमेषा त्रयी स्कंद प्राप्यते नियतं नरैः । तिष्ये युगे विशेषेण नितरां चंचलेंद्रियैः

ஓ ஸ்கந்தா! இந்த மும்மையை மனிதர்கள் உறுதியாக எவ்வாறு அடைவார்கள்—குறிப்பாக திஷ்ய யுகத்தில், இంద్రியங்கள் மிகச் சஞ்சலமாக இருக்கும் போது?

Verse 12

तपस्तादृक्क्व वा तिष्ये तिष्ये योगः क्व तादृशः । क्व वा व्रतं क्व वा दानं तिष्ये मोक्षस्त्वतः कुतः

திஷ்ய யுகத்தில் அத்தகைய தவம் எங்கே? திஷ்யத்தில் அத்தகைய யோகம் எங்கே? அத்தகைய விரதமும் அத்தகைய தானமும் எங்கே? அப்படியிருக்க, திஷ்யத்தில் அவை மூலம் மோக்ஷம் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 13

विनापि तपसा स्कंद विनायोगेन षण्मुख । विना व्रतैर्विना दानैः काश्यां मोक्षस्त्वयेरितः

ஓ ஸ்கந்தா, ஓ ஷண்முகா! தவம் இன்றியும், யோகம் இன்றியும், விரதம் இன்றியும், தானம் இன்றியும்—காசியில் மோட்சம் கிடைக்கும் என்று நீயே உரைத்தாய்.

Verse 14

किं किमाचरता स्कंद काशी प्राप्येत तद्वद । मन्ये विना सदाचारं न सिद्ध्येयुर्मनोरथाः

ஓ ஸ்கந்தா! சொல்—எந்த நடத்தையும் எந்த நியமங்களையும் கடைப்பிடித்தால் உண்மையில் காசியை அடையலாம்? சதாசாரம் இன்றி மனோரதங்கள் நிறைவேறாது என நான் கருதுகிறேன்.

Verse 15

आचारः परमो धर्म आचारः परमं तपः । आचाराद्वर्धते ह्यायुराचारात्पापसंक्षयः

சதாசாரமே உயர்ந்த தர்மம்; சதாசாரமே உயர்ந்த தவம். சதாசாரத்தால் ஆயுள் பெருகும்; சதாசாரத்தால் பாவம் குறையும்.

Verse 16

आचारमेव प्रथमं तस्मादाचक्ष्व षण्मुख । देवदेवो यथा प्राह तवाग्रे त्वं तथा वद

ஆகையால், ஓ ஷண்முகா! முதலில் சதாசாரத்தையே விளக்குவாய். தேவர்களின் தேவன் உன் முன்னிலையில் எவ்வாறு உரைத்தானோ, அதுபோலவே நீ எனக்குச் சொல்.

Verse 17

स्कंद उवाच । मित्रावरुणजाख्यामि सदाचारं सतां हितम् । यदाचरन्नरो नित्यं सर्वान्कामानवाप्नुयात्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஓ மித்ர-வருணரின் புதல்வா! சத்புருஷர்களின் நலனுக்காகச் சதாசாரத்தை நான் உரைக்கிறேன்; அதை நாள்தோறும் கடைப்பிடிப்பவன் எல்லா நற்காமங்களையும் அடைவான்.

Verse 18

स्थावराः कृमयोऽब्जाश्च पक्षिणः पशवो नराः । क्रमेण धार्मिकास्त्वेते ह्येतेभ्यो धार्मिकाः सुराः

அசைவற்றவை, புழுக்கள், நீரில்பிறப்பவை, பறவைகள், விலங்குகள், மனிதர்கள்—இவர்கள் வரிசையாகத் தர்மத்திறனில் உயர்கின்றனர்; இவர்களைவிடவும் தர்மவல்லமையில் தேவர்கள் மேலானவர்கள்.

Verse 19

सहस्रभागः प्रथमा द्वितीयोनुक्रमात्तथा । सर्व एते महाभागा यावन्मुक्ति समाश्रयाः

முதலாவதற்கு ஆயிரமடங்கு பங்கு; இரண்டாவதற்கும் அதேபோல் வரிசையாக. இம்மகாபாக்கிய நிலைகள் படிப்படியாக முக்தியின் அடைக்கலம் வரை நிலைத்திருக்கும்.

Verse 20

चतुर्णामपि भूतानां प्राणिनोऽतीव चोत्तमाः । प्राणिभ्यामपि मुने श्रेष्ठाः सर्वे बुद्ध्युपजीविनः

நான்கு பூதவகைகளிலும் உயிருள்ளவர்கள் மிகச் சிறந்தவர்கள்; உயிருள்ளவர்களிலும், முனிவரே, அறிவை ஆதாரமாகக் கொண்டு வாழ்பவர்கள் எல்லாவற்றிலும் மேலானவர்கள்.

Verse 21

मतिमद्भ्यो नराः श्रेष्ठास्तेभ्यः श्रेष्ठास्तु वाडवाः । विप्रेभ्योपि च विद्वांसो विद्वद्भ्यः कृतबुद्धयः

அறிவுடையவர்களில் மனிதர்கள் மேலானவர்கள்; அவர்களைவிட ஒழுக்கம் கொண்டவர்கள் உயர்ந்தவர்கள்; பிராமணர்களிலும் பண்டிதர்கள் உயர்ந்தவர்கள்; பண்டிதர்களைவிட அறிவு நிறைவு பெற்று நிலைத்தவர்கள் மிகச் சிறந்தவர்கள்.

Verse 22

कृतधीभ्योपि कर्तारः कर्तृभ्यो ब्रह्मतत्पराः । न तेषामर्चनीयोऽन्यस्त्रिषु लोकेषु कुंभज

நிறைவு பெற்ற அறிவாளர்களைவிட தர்மத்தைச் செயலில் நிறைவேற்றும் செய்பவர்கள் உயர்ந்தவர்கள்; செய்பவர்களைவிட பிரம்மத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவர்கள் மேலானவர்கள். கும்பஜரே, மூன்று உலகங்களிலும் அவர்களுக்கு வேறு ஆராத்யன் இல்லை.

Verse 23

अन्योन्यमर्चकास्ते वै तपोविद्याऽविशेषतः । ब्राह्मणो ब्रह्मणा सृष्टः सर्वभूतेश्वरो यतः

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் வழிபடுவோர்; தவமும் வேதவித்யையும் ஒன்றுபோல் உடையோர். பிரம்மனால் படைக்கப்பட்ட பிராமணன் ஆகையால் எல்லா உயிர்களிலும் ஈசனென மதிக்கப்படுகிறான்.

Verse 24

अतो जगत्स्थितं सर्वं ब्राह्मणोऽर्हति नापरः । सदाचारो हि सर्वार्हो नाचाराद्विच्युतः पुनः । तस्माद्विप्रेण सततं भाव्यमाचारशीलिना

ஆகையால் உலகம் நிலைத்திருப்பதற்கு காரணமாக, பிராமணனே மரியாதைக்குரியவன்; பிறர் அல்ல. சதாசாரம் எல்லா மரியாதைக்கும் உரியது; ஆச்சாரத்திலிருந்து வழுவினவன் மீண்டும் உரியவன் அல்ல. எனவே பிராமணன் எப்போதும் ஆச்சாரநிஷ்டனாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 25

विद्वेष रागरहिता अनुतिष्ठंति यं मुने । विद्वांसस्तं सदाचारं धर्ममूलं विदुर्बुधाः

முனிவரே, வெறுப்பும் ஆசையும் இன்றித் திகழ்ந்து ஞானிகள் மேற்கொள்ளும் நடைமுறையையே, புத்திமான்கள் தர்மத்தின் வேர் என அறிகின்றனர்.

Verse 26

लक्षणैः परिहीनोपि सम्यगाचारतत्परः । श्रद्धालुरनसूयुश्च नरो जीवेत्समाः शतम

வெளிப்புற அடையாளங்கள் இல்லாவிட்டாலும், சரியான ஆச்சாரத்தில் பற்றுடையவனாக, நம்பிக்கையுடன், குற்றம் தேடாதவனாக இருப்பவன் நூறு ஆண்டுகள் வாழலாம்.

Verse 27

श्रुतिस्मृतिभ्यामुदितं स्वेषु स्वेषु च कर्मसु । सदाचारं निषेवेत धर्ममूलमतंद्रितः

ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிகள் கூறியபடி, தத்தம் கடமைகளில் தர்மத்தின் மூலமான சதாசாரத்தை சோர்வின்றி தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 28

दुराचाररतो लोके गर्हणीयः पुमान्भवेत् । व्याधिभिश्चाभिभूयेत सदाल्पायुः सुदुःखभाक्

துராசாரத்தில் ஈடுபடும் மனிதன் உலகில் நிந்தைக்குரியவன் ஆவான்; நோய்களால் அடக்கப்பட்டு, எப்போதும் குறுஞ்செல்வாழ்வு உடையவனாய், பெருந்துயரின் பங்காளி ஆவான்।

Verse 29

त्याज्यं कर्म पराधीनं कायमात्मवशं सदा । दुःखी यतः पराधीनः सदैवात्मवशः सुखी

பிறர்மீது சார்பை உண்டாக்கும் செயலைத் துறக்க வேண்டும்; வாழ்க்கையை எப்போதும் தன்னடக்கத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில் சார்புடையவன் துயருறுவான்; தன்னடக்கமுடையவன் எப்போதும் இன்புறுவான்।

Verse 30

यस्मिन्कर्मण्यंतरात्मा क्रियमाणे प्रसीदति । तदेव कर्म कर्तव्यं विपरीतं न च क्वचित्

எந்தச் செயலைச் செய்யும் போது உள்ளத்துள் ஆன்மா அமைதியடைந்து மகிழ்கிறதோ, அந்தச் செயலை மட்டுமே செய்ய வேண்டும்; அதற்கு எதிரானதை ஒருபோதும் செய்யக்கூடாது।

Verse 31

प्रथमं धर्मसर्वस्वं प्रोक्ता यन्नियमा यमाः । अतस्तेष्वेव वै यत्नः कर्तव्यो धर्ममिच्छता

தர்மத்தின் முழுச் சாரம் முதன்மையாக யமமும் நியமமும் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது; ஆகவே தர்மத்தை நாடுபவன் இவற்றிலேயே சிறப்பாக முயல வேண்டும்।

Verse 32

सत्यं क्षमार्जवं ध्यानमानृशंस्यमहिंसनम् । दमः प्रसादो माधुर्यं मृदुतेति यमा दश

சத்தியம், பொறுமை, நேர்மை, தியானம், கருணை, அஹிம்சை, தமம் (இந்திரியக் கட்டுப்பாடு), பிரசன்னம், இனிமை, மென்மை—இவையே பத்து யமங்கள்।

Verse 33

शौचं स्नानं तपो दानं मौनेज्याध्ययनं व्रतम् । उपोषणोपस्थ दंडौ दशैते नियमाः स्मृताः

தூய்மை, ஸ்நானம், தவம், தானம், மௌனம், பூஜை, சாஸ்திரப் பயில், விரதம், உபவாசம், உபஸ்த-நிக்ரஹம்—இவையே பத்து நியமங்கள் என நினைக்கப்படுகின்றன।

Verse 34

कामं क्रोधं मदं मोहं मात्सर्यं लोभमेव च । अमून्षड्वै रिणो जित्वा सर्वत्र विजयी भवेत्

காமம், கோபம், மதம், மோகம், மாட்சரியம், லோபம்—இந்த ஆறு பகைவர்களை வென்றால் மனிதன் எங்கும் வெற்றி பெறுவான்।

Verse 35

शनैः शनैः स चिनुयाद्धर्मं वल्मीक शृंगवत् । परपीडामकुर्वाणः परलोकसहायिनम्

எறும்புப் புற்று துகள்துகளாக உயர்வதுபோல், ஒருவர் மெதுமெதுவாக தர்மத்தைச் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்; பிறருக்கு துன்பம் செய்யாமல், மறுலோகத்தில் துணை நிற்கும் தர்மத்தை வளர்க்க வேண்டும்।

Verse 36

धर्म एव सहायी स्यादमुत्र न परिच्छदः । पितृ मातृ सुत भ्रातृ योषिद्बंधुजनादिकः

மறுலோகத்தில் துணை நிற்பது தர்மமே; உடைமைகள் அல்ல. அங்கே தந்தை, தாய், மகன், சகோதரன், மனைவி, உறவினர்—யாரும் உடன் வரார்।

Verse 37

जायते चैकलः प्राणी प्रम्रियेत तथैकलः । एकलः सुकृतं भुंक्ते भुंक्ते दुष्कृतमेकलः

உயிர் தனியே பிறக்கிறது; தனியே இறக்கிறது; தனியே நற்கருமத்தின் பலனை அனுபவிக்கிறது; தனியே தீக்கருமத்தின் பலனையும் அனுபவிக்கிறது।

Verse 38

देहं पंचत्वमापन्नं त्यक्त्वा कौ काष्ठलोष्ठवत् । बांधवा विमुखा यांति धर्मो यांतमनुव्रजेत्

உடல் பஞ்சபூத நிலையடைந்தவுடன் அது மரத்துண்டு அல்லது மண் கட்டிபோல் கைவிடப்படுகிறது. உறவினர் முகம் திருப்பி விலகிச் செல்கின்றனர்; ஆனால் புறப்படும் உயிரைத் தர்மமே தொடர்ந்து செல்கிறது।

Verse 39

कृती संचिनुयाद्धर्मं ततोऽमुत्र सहायिनम् । धर्मं सहायिनं लब्द्ध्वा संतरेद्दुस्तरं तमः

ஆகையால் அறிவுடையவன் தர்மத்தைச் சேமிக்க வேண்டும்; அது அப்புற உலகில் துணையாகும். தர்மத்தைத் துணைவனாகப் பெற்றவன் கடக்க அரிய இருளைத் தாண்டுகிறான்।

Verse 40

संबंधानाचरेन्नित्यमुत्तमैरुत्तमैः सुधीः । अधमानधमांस्त्यक्त्वा कुलमुत्कर्षतां नयेत्

விவேகமுள்ளவன் எப்போதும் உயர்ந்தோரில் உயர்ந்தோருடன் தொடர்பை வளர்க்க வேண்டும். இழிந்தவர்களையும் மிக இழிந்தவர்களையும் விட்டு, தன் குலத்தை மேன்மை நோக்கி நடத்த வேண்டும்।

Verse 41

उत्तमानुत्तमानेव गच्छन्हीनांश्च वर्जयन् । ब्राह्मणः श्रेष्ठतामेति प्रत्यवाये न शूद्रताम्

உயர்ந்தோரிலும் மிக உயர்ந்தோருடனே பழகி, தாழ்ந்தவர்களைத் தவிர்த்தால் பிராமணன் மேன்மை அடைகிறான்; ஆனால் எதிர்மறை நடத்தையால் உயர்வடையாமல் தாழ்வுறுகிறான்।

Verse 42

अनध्ययनशीलं च सदाचारविलंघिनम् । सालसं च दुरन्नादं ब्राह्मणं बाधतेंऽतकः

படிப்பை அலட்சியப்படுத்தி, நல்லொழுக்கத்தை மீறி, சோம்பலுடன் இருந்து, அசுத்தமான தீய உணவை உண்டு வாழும் பிராமணனை அந்தகன் (மரணம்) பற்றிக் கொள்கிறது।

Verse 43

ततोऽभ्यसेत्प्रयत्नेन सदाचारं सदा द्विजः । तीर्थान्यप्यभिलष्यंति सदाचारिसमागमम्

ஆகையால் இருபிறப்பாளர் எப்போதும் முயற்சியுடன் சதாசாரத்தைப் பேண வேண்டும். தீர்த்தங்களும் சதாசாரிகளின் சங்கமும் சன்னிதியும் வேண்டி விரும்புகின்றன.

Verse 44

रजनीप्रांतयामार्धं बाह्मः समय उच्यते । स्वहितं चिंतयेत्प्राज्ञस्तस्मिंश्चोत्थाय सवर्दा

இரவின் கடைசி யாமத்தின் பின்பாதி ‘பிரம்மமுஹூர்த்தம்’ எனப்படுகிறது. அந்நேரத்தில் ஞானி தன் பரம நலனைச் சிந்தித்து எழுந்து எப்போதும் அதிலேயே ஈடுபட்டிருப்பான்.

Verse 45

गजास्यं संस्मरेदादौ तत ईशं सहांबया । श्रीरंगं श्रीसमेतं तु ब्रह्माण्या कमलोद्भवम्

முதலில் கஜாஸ்யன் (கணேசன்) நினைவு கொள்ள வேண்டும்; பின்னர் அம்பையுடன் ஈசன் (சிவன்) நினைவு கொள்ள வேண்டும். அதன் பின் ஸ்ரீயுடன் ஸ்ரீரங்கன் (விஷ்ணு), பின்னர் பிரம்மாணியுடன் கமலோத்பவன் (பிரம்மா) நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 46

इंद्रादीन्सकलान्देवान्वसिष्ठादीन्मुनीनपि । गंगाद्याः सरितः सर्वाः श्रीशैलाद्यखिलान्गिरीन्

இந்திரன் முதலிய எல்லா தேவர்களையும், வசிஷ்டர் முதலிய முனிவர்களையும் நினைவு கொள்ள வேண்டும்; கங்கை முதலிய எல்லா நதிகளையும், ஸ்ரீசைலம் முதலிய எல்லா மலைகளையும் நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 47

क्षीरोदादीन्समुद्रांश्च मानसादि सरांसि च । वनानि नंदनादीनि धेनूः कामदुघादिकाः

க்ஷீரசாகரம் முதலிய எல்லா சமுத்திரங்களையும், மானசம் முதலிய எல்லா ஏரிகளையும்; நந்தனம் முதலிய எல்லா வனங்களையும், காமதேனு முதலிய காமதுகா பசுக்களையும் நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 48

कल्पवृक्षादि वृक्षांश्च धातून्कांचनमुख्यतः । दिव्यस्त्रीरुर्वशीमुख्या गरुडादीन्पतत्त्रिणः

கல்பவிருட்சம் முதலான தெய்வ மரங்களையும், தாதுக்களில் பொன்னையும், விண்மகளிரில் ஊர்வசியையும், பறவைகளில் கருடன் முதலானவர்களையும் நினைவு கொள்ள வேண்டும்।

Verse 49

नागाश्च शेषप्रमुखान्गजानैरावतादिकान् । अश्वानुच्चैःश्रवो मुख्यान्कौस्तुभादीन्मणीञ्छुभान्

நாகர்களில் சேஷனை, யானைகளில் ஐராவதத்தை, குதிரைகளில் உச்சைஃஸ்ரவஸை, மேலும் மங்கள ரத்தினங்களில் கௌஸ்துபம் முதலானவற்றையும் நினைவு கொள்ள வேண்டும்।

Verse 50

स्मरेदरुंधतीमुख्याः पतिव्रतवतीर्वधूः । नैमिषादीन्यरण्यानि पुरीः काशीपुरीमुखाः

அருந்ததி முதலான பத்திவிரதைப் பெண்களையும், நைமிஷம் முதலான புனித வனங்களையும், காசி நகரம் முதலான திருத்தல நகரங்களையும் நினைவு கொள்ள வேண்டும்।

Verse 51

विश्वेशादीनि लिंगानि वेदानृक्प्रमुखानपि । गायत्रीप्रमुखान्मंत्रान्योगिनः सनकादिकान्

விஸ்வேசர் முதலான லிங்கங்களையும், ரிக் வேதம் முதலான வேதங்களையும், காயத்ரி முதலான மந்திரங்களையும், சனகாதி யோகிகளையும் நினைவு கொள்ள வேண்டும்।

Verse 52

प्रणवादिमहाबीजं नारदादींश्च वैष्णवान् । शिवभक्तांश्च बाणादीन्प्रह्लादादीन्दृढव्रतान्

பிரணவம் (ஓம்) முதலான மகாபீஜத்தையும், நாரதர் முதலான வைஷ்ணவர்களையும், பாணன் முதலான சிவபக்தர்களையும், பிரஹ்லாதன் முதலான உறுதியான விரதத்தார்களையும் நினைவு கொள்ள வேண்டும்।

Verse 53

वदान्यांश्च दधीच्यादीन्हरिश्चंद्रादि भूपतीन् । जननी चरणौ स्मृत्वा सर्वतीर्थोत्तमोत्तमौ

இதயத்தில் தாயின் பரம புனிதமான திருவடிகளை நினைவு கொள்ள வேண்டும்—அவை எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் ஒப்பற்ற உத்தமம் எனப் போற்றப்படுகின்றன—மேலும் ததீசி முதலிய மகாதானிகளையும், ஹரிச்சந்திரன் முதலிய आदர்ஷ அரசர்களையும் நினைவு கொள்ள வேண்டும்।

Verse 54

पितरं च गुरूंश्चापि हृदि ध्यात्वा प्रसन्नधीः । ततश्चावश्यकं कर्तुं नैरृतीं दिशमाश्रयेत्

அமைதியான மனத்துடன் இதயத்தில் தந்தையையும் குருமார்களையும் தியானித்து, பின்னர் அவசியமான செயலைச் செய்ய நைருதி (தென்-மேற்கு) திசையை நாட வேண்டும்।

Verse 55

ग्रामाद्धनुःशतं गच्छेन्नगराच्च चतुर्गुणम् । तृणैराच्छाद्य वसुधां शिरः प्रावृत्य वाससा

கிராமத்திலிருந்து நூறு வில்-நீள தூரம் செல்ல வேண்டும்; நகரத்திலிருந்து அதின் நான்கு மடங்கு தூரம். நிலத்தை புல்லால் மூடி, தலையை துணியால் மறைத்து, விதிப்படி நடக்க வேண்டும்।

Verse 56

कर्णोपवीत्युदग्वक्त्रो दिवसे संध्ययोरपि । विण्मूत्रे विसृजेन्मौनी निशायां दक्षिणामुखः

பகலில்—இரு சந்திக்காலங்களிலும் கூட—காதின் மேல் யஜ்ஞோபவீதம் (கರ್ಣோபவீதம்) அணிந்து வடக்கு நோக்கி, மௌனமாக மலமூத்திரம் கழிக்க வேண்டும். இரவில் தெற்கு நோக்க வேண்டும்।

Verse 57

न तिष्ठन्नाप्सु नो विप्र गो वह्न्यनिल संमुखः । न फालकृष्टे भूभागे न रथ्यासेव्यभूतले

ஓ பிராமணரே, நீரில் நின்றபடி அல்ல; பசு, அக்னி அல்லது காற்றின் எதிரில் அல்ல; கலப்பையால் புதிதாக உழுத நிலத்திலும் அல்ல; சாலை அல்லது மக்கள் நடமாடும் இடத்திலும் அந்தச் செயலைச் செய்யக் கூடாது।

Verse 58

नालोकयेद्दिशोभागाञ्ज्योतिश्चक्रं नभोमलम् । वामेन पाणिना शिश्नं धृत्वोत्तिष्ठेत्प्रयत्नवान्

திசைகளைக் நோக்காது, ஒளிகளின் வட்டத்தையோ தூய வானத்தையோ நோக்கிக் காணாது. இடக்கையால் உபஸ்தத்தைப் பிடித்து, முயற்சியுடன் கவனமாக எழ வேண்டும்.

Verse 59

अथो मृदं समादाय जंतुकर्करवर्जिताम् । विहाय मूषकोत्खातां शौचोच्छिष्टां च नाकुलाम्

பின்னர் பூச்சிகளும் கற்களும் இல்லாத மண்ணை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். எலிகள் தோண்டிய மண், முன்பு சுத்திகரிப்பில் பயன்படுத்திய மண், மேலும் கீரிப்பிள்ளை (முங்கூஸ்) குடையின் மண்ணை விலக்க வேண்டும்.

Verse 60

गुह्ये दद्यान्मृदं चैकां पायौ पंचांबुसां तराः । दश वामकरे चापि सप्त पाणिद्वये मृदः

குஹ்யாங்கத்தில் ஒருமுறை மண்ணைப் பூச வேண்டும்; குதத்தில் நீருடன் ஐந்து முறை. பின்னர் இடக்கையில் பத்து முறை, இரு கைகளிலும் ஏழு முறை மண்ணைப் பூச வேண்டும்.

Verse 61

एकैकां पादयोर्दद्यात्तिस्रः पाण्योर्मृदस्तथा । इत्थं शौचं गृही कुर्याद्गंधलेपक्षयावधि

ஒவ்வொரு பாதத்திலும் தலா ஒருமுறை மண்ணைப் பூச வேண்டும்; கைகளிலும் அதேபோல் மூன்று முறை. இல்லறத்தான் இவ்வாறு சுத்தி செய்ய வேண்டும்; நாற்றமும் ஒட்டலும் முற்றிலும் நீங்கும் வரை.

Verse 62

क्रमाद्द्वैगुण्यमेतस्माद्ब्रह्मचर्यादिषु त्रिषु । दिवाविहित शौचस्य रात्रावर्धं समाचरेत्

இந்தச் சுத்தி அளவை பிரம்மச்சரியம் முதலான மூன்று ஆசிரமங்களில் முறையே இரட்டிப்பாக்க வேண்டும். இரவில், பகலில் விதிக்கப்பட்ட சுத்தியின் பாதியையே மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 63

रुज्यर्धं च तदर्धं च पथि चौरादि बाधिते । तदर्धं योषितां चापि सुस्थे न्यूनं न कारयेत्

நோயுற்றபோது, அல்லது ஆற்றலின் பாதி கூட குறைந்தபோது, அல்லது வழியில் திருடர்கள் முதலியோரால் இடையூறு ஏற்பட்டபோது, வழக்கமான அனுஷ்டானத்தின் பாதியை மட்டும் செய்யலாம். பெண்களுக்கும் பாதி அனுமதி உண்டு; ஆனால் நலமுடன் இருக்கையில் விதித்த அளவிற்கு குறையச் செய்யக் கூடாது.

Verse 64

अपि सर्वनदीतोयैर्मृत्कूटैश्चापि गोमयैः । आपादमाचरच्छौचं भावदुष्टो न शुद्धिभाक्

அனைத்து நதிகளின் நீராலும், மண் கட்டிகளாலும், கோமயத்தாலும் பாதம் வரை சுத்தி செய்தாலும், உள்ளார்ந்த மனநிலை கெட்டவன் உண்மையான தூய்மையை அடையான்.

Verse 65

अर्चितः सविता सूते सुतान्पशु वसूनि च । व्याधीन्हरेद्ददात्यायुः पूरयेद्वांछितान्यपि

சவிதா (சூரியன்) வழிபடப்பட்டால் புதல்வர், மாடுபசு முதலியவை, செல்வம் அளிப்பான்; நோய்களை நீக்கி, நீண்ட ஆயுள் தந்து, விரும்பிய பயன்களையும் நிறைவேற்றுவான்.

Verse 66

आर्द्रधात्रीफलोन्माना मृदः शौचे प्रकीर्तिताः । सर्वाश्चाहुतयोप्येवं ग्रासाश्चांद्रायणेपि च । प्रागास्य उदगास्योवा सूपविष्टः शुचौ भुवि । उपस्पृशेद्विहीनायां तुषांगारास्थिभस्मभिः

சுத்திகரிப்பில் பயன்படுத்த வேண்டிய மண்ணின் அளவு ஈரமான தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்) பழத்தின் அளவென கூறப்பட்டுள்ளது. இதே அளவு எல்லா ஆஹுதிகளிலும், சாந்திராயண விரதத்தின் கிராசங்களிலும் பொருந்தும். தூய நிலத்தில் முறையாக அமர்ந்து கிழக்கு முகமாகவோ வடக்கு முகமாகவோ இருந்து உபஸ்பர்ஶனம்/ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்; உரிய பொருள் இல்லையெனில் துச்சம் (தூள்/புல்தூள்), கரி, எலும்புச் சாம்பல் அல்லது சாம்பலால் செய்யலாம்.

Verse 67

अनुष्णाभिरफेनाभिरद्भिर्हृद्गाभिरत्वरः । ब्राह्मणो ब्राह्मतीर्थेन दृष्टिपूताभिराचमेत्

பிராமணன் அவசரமின்றி, சூடில்லாத, நுரை இல்லாத, இதயம் வரை எட்டும் நீரால்—பிராமதீர்த்த முறையில், பார்வையால் தூய்மையாக்கப்பட்ட நீரை ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 68

कंठगाभिर्नृपः शुद्ध्येत्तालुगाभिस्तथोरुजः । स्त्रीशूद्रावास्य संस्पर्शमात्रेणापि विशुद्ध्यतः

கழுத்தளவு நீரை அருந்தினால் அரசன் தூய்மையடைகிறான்; அண்ணத்தளவு (தாலு) நீரை அருந்தினால் தொடை/குஹ்ய நோயுற்றவன் தூய்மையடைகிறான். பெண் மற்றும் சூத்ரன் வாய்த் தொடுதல் மட்டுமாலும் தூய்மையடைவார்.

Verse 69

शिरः प्रावृत्य कंठं वा जले मुक्तशिखोऽपि च । अक्षालितपदद्वंद्व आचांतोप्यशुचिर्मतः

தலை அல்லது கழுத்தை நீரில் மூழ்கடித்தாலும், முடி அவிழ்ந்திருந்தாலும், இரு கால்களும் கழுவப்படாவிட்டால் ஆச்சமனம் செய்திருந்தாலும் அவன் அசுத்தன் எனக் கருதப்படுவான்.

Verse 70

त्रिः पीत्वांबु विशुद्ध्यर्थं ततः खानि विशोधयेत् । अंगुष्ठमूलदेशेन द्विर्द्विरोष्ठाधरौ स्पृशेत्

தூய்மைக்காக மூன்று முறை நீரை அருந்த வேண்டும்; பின்னர் உடலின் துவாரங்களைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். பெருவிரலின் அடிப்பகுதியால் மேல், கீழ் உதடுகளைத் தலா இருமுறைத் தொட வேண்டும்.

Verse 71

अंगुलीभिस्त्रिभिः पश्चात्पुनरास्यं स्पृशेत्सुधीः । तर्जन्यंगुष्ठकोट्या च घ्राणरंध्रे पुनः पुनः

அதன்பின் அறிவுடையவன் மூன்று விரல்களால் மீண்டும் வாயைத் தொட வேண்டும்; மேலும் சுட்டுவிரல் மற்றும் பெருவிரலின் நுனியால் மூக்குத் துவாரங்களை மீண்டும் மீண்டும் தொட வேண்டும்.

Verse 72

अंगुष्ठानामिकाग्राभ्यां चक्षुः श्रोत्रे पुनः पुनः । कनिष्ठांगुष्ठयोगेन नाभिरंध्रमुपस्पृशेत्

பெருவிரல் மற்றும் மோதிரவிரலின் நுனியால் கண்களையும் காதுகளையும் மீண்டும் மீண்டும் தொட வேண்டும்; மேலும் சிறுவிரல்-பெருவிரல் சேர்க்கையால் நாபித் துவாரத்தைத் தொட வேண்டும்.

Verse 73

स्पृष्ट्वा तलेन हृदयं समस्ताभिः शिरः स्पृशेत् । अंगुल्यग्रैस्तथा स्कंधौ सांबु सर्वत्र संस्पृशेत्

உள்ளங்கையால் இதயத்தைத் தொட்டு, அனைத்து விரல்களாலும் தலையைத் தொட வேண்டும். விரல் நுனிகளால் தோள்களையும், நீரினால் அனைத்து உறுப்புகளையும் தொட வேண்டும்.

Verse 74

आचांतः पुनराचामेत्कृते रथ्योपसर्पणे । स्नात्वा भुक्त्वा पयः पीत्वा प्रारंभे शुभकर्मणाम्

ஆசமனம் செய்திருந்தாலும், வீதிக்குச் சென்றால் மீண்டும் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும். குளித்த பிறகும், சாப்பிட்ட பிறகும், பால் அருந்திய பிறகும், சுப காரியங்களின் தொடக்கத்திலும் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 75

सुप्त्वा वासः परीधाय तथा दृष्ट्वाप्यमंगलम् । प्रमादादशुचिं स्पृष्ट्वा द्विराचांतः शुचिर्भवेत्

தூங்கிய பிறகும், ஆடை அணிந்த பிறகும், அமங்கலமானதைப் பார்த்தாலும், தவறுதலாக அசுத்தத்தைத் தொட்டாலும் இரண்டு முறை ஆசமனம் செய்தால் தூய்மை அடையலாம்.

Verse 76

अथो मुखविशुद्ध्यर्थं गृह्णीयाद्दंतधावनम् । आचांतोप्यशुचिर्यस्मादकृत्वा दंतधावनम्

அதன் பிறகு வாய் தூய்மைக்காக பல் துலக்க வேண்டும். ஏனெனில் பல் துலக்காமல் ஆசமனம் செய்தாலும் ஒருவன் அசுத்தமாகவே இருக்கிறான்.

Verse 77

प्रतिपद्दर्शषष्ठीषु नवम्यां रविवासरे । दंतानां काष्ठसंयोगो दहेदासप्तमं कुलम्

பிரதமை, அமாவாசை, சஷ்டி, நவமி மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் பல் துலக்க குச்சையைப் பயன்படுத்துவது ஏழு தலைமுறை குலத்தை அழிக்கும்.

Verse 78

अलाभे दंतकाष्ठानां निषिद्धे वाथ वासरे । गंडूषा द्वादश ग्राह्या मुखस्य परिशुद्धये

பல் துடைப்புக் குச்சி கிடைக்காவிடில், அல்லது அது தடைசெய்யப்பட்ட நாளில், வாயின் முழு தூய்மைக்காக பன்னிரண்டு முறை கண்டுூஷம் (வாய் கொப்பளிப்பு) செய்ய வேண்டும்।

Verse 79

कनिष्ठाग्र परीमाणं सत्वचं निर्व्रणं ऋजुम् । द्वादशांगुलमानं च सार्धं स्याद्दंतधावनम्

பல் துடைக்கும் குச்சி சிறுவிரல் நுனி அளவு தடிமனாக, பட்டையுடன், காயமில்லாமல், நேராக இருக்க வேண்டும்; அதன் நீளம் பன்னிரண்டு அங்குலமும் அரையும் ஆக வேண்டும்।

Verse 80

एकैकांगुलह्रासेन वर्णेष्वन्येषु कीर्तितम् । आम्राम्रातक धात्रीणां कंकोल खदिरोद्भवम्

மற்ற வர்ணத்தாருக்கு நீளத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு அங்குலம் வீதம் குறைக்க வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஏற்ற பல் துடைப்புக் குச்சிகள் மாமரம், அம்ராதகம், தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்), மேலும் கங்கோலம் மற்றும் கதீர மரங்களில் இருந்து பெறப்படுகின்றன।

Verse 81

शम्यपामार्गखर्जूरीशेलुश्रीपर्णिपीलुजम् । राजादनं च नारंगं कषायकटुकंटकम्

சமீ, அபாமார்கம், கர்ஜூரி, சேலு, ஸ்ரீபர்ணி, பீலு ஆகியவற்றிலிருந்தும் பல் துடைப்புக் குச்சி ஏற்றது; மேலும் ராஜாதனம், நாரங்கம்—கசப்பு (கஷாய), காரம் (கடு) மற்றும் முள்ளுடைய மரங்களும் உகந்தவை।

Verse 82

क्षीरवृक्षोद्भवं वापि प्रशस्तं दंतधावनम् । जिह्वोल्लेखनिकां चापि कुर्याच्चापाकृतिं शुभाम्

பால்சாறு உடைய மரத்திலிருந்து பெறப்படும் பல் துடைப்புக் குச்சியும் சிறந்ததாகப் போற்றப்படுகிறது. மேலும் நாக்கு உரைக்கும் கருவி (ஜிஹ்வோல்லேகனி) ஒன்றையும் செய்து, அதை மங்களமான வடிவில் அமைக்க வேண்டும்।

Verse 83

अन्नाद्याय व्यूहध्वं सोमोराजाय मा गमत् । समे मुखं प्रमार्क्ष्यते यशसा च भगेन च

அன்னமும் ஊட்டமும் பெற இவ்விதியை ஒழுங்குபடுத்து; சோமராஜ தேவனிடமிருந்து வழுவாதே. முகம் சமமாகத் தூய்மையாக்கப்பட்டால் அது புகழும் நல்வாழ்வும் உடையதாகும்.

Verse 84

आयुर्बलं यशो वर्चः प्रजाः पशु वसूनि च । ब्रह्म प्रज्ञां च मेधां च त्वन्नो देहि वनस्पते

ஹே வனஸ்பதி நாதா! எங்களுக்கு ஆயுள், வலிமை, புகழ், ஒளி; சந்ததி, மாடுபசு, செல்வமும் அருள்வாயாக. மேலும் பிரம்மஞானம், ஞானம், மேதைமை, புத்தியையும் தாரும்.

Verse 85

मंत्रावेतौ समुच्चार्य यः कुर्याद्दंतधावनम् । वनस्पतिगतः सोमस्तस्य नित्यं प्रसीदति

இந்த இரு மந்திரங்களையும் முறையாக உச்சரித்து யார் பல் துலக்குகிறாரோ, தாவரங்களில் உறையும் சோமன் அவர்மேல் எப்போதும் பிரசன்னனாக இருப்பான்.

Verse 86

मुखे पर्युषिते यस्माद्भवेदशुचिभाग्नरः । ततः कुर्यात्प्रयत्नेन शुद्ध्यर्थं दंतधावनम्

ஏனெனில் இரவு கழிந்தபின் வாய் பழுதாக (பழையதாக) இருந்தால் மனிதன் அசுத்தத்தின் பங்காளியாகிறான்; ஆகவே தூய்மைக்காக முயன்று பல் துலக்க வேண்டும்.

Verse 87

उपवासेपि नो दुष्येद्दंतधावनमंजनम् । गंधालंकारसद्वस्त्रपुष्पमालानुलेपनम्

உபவாசத்திலும் பல் துலக்கலும் அஞ்சனம் இடுதலும் குற்றமல்ல; அதுபோல நறுமணம், ஆபரணம், தூய ஆடை, மலர்மாலை, பூச்சும் குற்றமற்றவை.

Verse 88

प्रातःसंध्यां ततः कुर्याद्दंतधावनपूर्विकाम् । प्रातःस्नानं चरित्वा च शुद्धे तीर्थे विशेषतः

பின்னர் பல் துலக்குதலை முன்னிட்டு காலைச் சந்தியாவந்தனம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் காலை நீராடல் செய்ய வேண்டும்—சிறப்பாகத் தூய தீர்த்தக் கரையில்।

Verse 89

प्रातःस्नानाद्यतःशुद्ध्येत्कायोयं मलिनः सदा । छिद्रितो नवभिश्छिद्रैः स्रवत्येव दिवानिशम्

காலை நீராடல் முதலிய சுத்திகரிப்புகளால் இந்த உடல் தூய்மையடைகிறது; ஏனெனில் இது எப்போதும் மாசுடையது, ஒன்பது துவாரங்களால் துளைக்கப்பட்டு பகல்-இரவு இடையறாது சுரக்கிறது।

Verse 90

उत्साह मेधा सौभाग्य रूप संपत्प्रवर्तकम् । मनः प्रसन्नताहेतुः प्रातःस्नानं प्रशस्यते

காலை நீராடல் போற்றப்படுகிறது; அது உற்சாகம், அறிவுத் திறன், நல்வாழ்வு, அழகு, செல்வம் ஆகியவற்றை வளர்க்கும்; மனத்திற்கு தெளிவும் மகிழ்ச்சியும் தரும்.

Verse 91

प्रस्वेद लालाद्याक्लिन्नो निद्राधीनो यतो नरः । प्रातःस्नानात्ततोर्हः स्यान्मंत्रस्तोत्रजपादिषु

மனிதன் வியர்வை, உமிழ்நீர் முதலியவற்றால் ஈரமடைந்து நித்திரையின் ஆட்பட்டவனாக இருப்பதால்; காலை நீராடலுக்குப் பின் மந்திரம், ஸ்தோத்திரம், ஜபம் முதலியவற்றிற்கு தகுதியடைகிறான்।

Verse 92

प्रातःप्रातस्तु यत्स्नानं संजाते चारुणोदये । प्राजापत्यसमं प्राहुस्तन्महाघविघातकृत्

தினந்தோறும் காலை, அழகிய அருணோதயம் எழுந்தபோது செய்யும் நீராடல், பிராஜாபத்ய விரதத்துக்கு ஒப்பானது என்று கூறப்படுகிறது; அது மகாபாபங்களை அழிக்கும்.

Verse 93

प्रातःस्नानं हरेत्पापमलक्ष्मीं ग्लानिमेव च । अशुचित्वं च दुःस्वप्नं तुष्टिं पुष्टिं प्रयच्छति

காலைப் புனித நீராடல் பாவம், அலட்சுமி, சோர்வை அகற்றும்; அசுத்தம், தீய கனவுகளை நீக்கி திருப்தியும் புஷ்டியும் அருளும்।

Verse 94

नोपसर्पंति वै दुष्टाः प्रातःस्नायिजन क्वचित् । दृष्टादृष्टफलं यस्मात्प्रातःस्नानं समाचरेत्

காலை நீராடுபவரைத் தீயோர் எந்நேரமும் அணுகார்; ஏனெனில் காலை நீராடல் காணப்படும்-காணப்படாத இரு பலன்களையும் தருவதால் அதைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 95

प्रसंगतः स्नानविधिं वक्ष्यामि कलशोद्भव । विधिस्नानं यतः प्राहुः स्नानाच्छतगुणोत्तरम्

இப்போது உரிய சந்தர்ப்பத்தில், ஓ கலசோத்பவா, நீராடும் முறையைச் சொல்கிறேன்; விதிப்படி செய்யும் நீராடல், சாதாரண நீராடலைவிட நூறு மடங்கு பலன் தரும் எனக் கூறுவர்।

Verse 96

विशुद्धां मृदमादाय बर्हींषि तिल गोमयम् । शुचौ देशे परिस्थाप्य त्वाचम्य स्नानमाचरेत्

தூய மண், தர்ப்பை, எள், கோமயம் ஆகியவற்றை எடுத்துத் தூய இடத்தில் வைத்து, ஆச்சமனம் செய்து பின்னர் நீராட வேண்டும்।

Verse 97

उपग्रही बद्धशिखो जलमध्ये समाविशेत् । उरुं हीति मंत्रेण तोयमावर्त्य सृष्टितः

மேலாடை ஒழுங்காக அணிந்து, சிகையை கட்டி, நீரின் நடுப்பகுதியில் இறங்க வேண்டும்; ‘உரும் ஹீதி’ மந்திரத்தால் விதிப்படி நீரைச் சுழற்ற வேண்டும்।

Verse 98

ये ते शतं ततो जप्त्वा तोयस्यामंत्रणाय च । सुमित्रिया नो मंत्रेण पूर्वं कृत्वा जलांजलिम् । क्षिपेद्द्वेष्यं समुद्दिश्य जपन्दुर्मित्रिया इति

நீரை ஆமந்திரித்து புனிதப்படுத்த ‘யே தே சதம்’ என்பதை நூறு முறை ஜபித்து, முதலில் ‘சுமித்ரியா நோ’ மந்திரத்தால் நீராஞ்சலி செய்து, பகைவரை நோக்கி ‘துர்மித்ரியா’ என்று ஜபித்தபடி அந்த நீரைத் தள்ளிவிட வேண்டும்।

Verse 99

इदं विष्णुरिमं जप्त्वा लिंपेदंगानि मृत्स्नया । मृदैकया शिरः क्षाल्य द्वाभ्यां नाभेस्तथोपरि

‘இதம் விஷ்ணுஃ’ மந்திரத்தை ஜபித்து சுத்தி மண்ணால் உடல் அங்கங்களைப் பூச வேண்டும்; ஒரு பங்கு மண்ணால் தலையைத் தூய்மைப்படுத்தி, இரண்டு பங்கால் நாபி மற்றும் அதன் மேல்பகுதியைச் சுத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 100

नाभेरधस्तु तिसृभिः पादौ षड्भिर्विशोधयेत् । मज्जेत्प्रवाहाभिमुख आपो अस्मानिमं जपन्

நாபிக்குக் கீழ்பகுதியை மூன்று பங்கு மண்ணால் சுத்தம் செய்து, பாதங்களை ஆறு பங்கால் நன்கு தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். பின்னர் நீரோட்டத்தை நோக்கி ‘ஆபோ அஸ்மான்’ மந்திரம் ஜபித்தபடி நீரில் மூழ்க வேண்டும்।

Verse 110

प्रणवं त्रिर्जपेद्वापि विष्णुं वा संस्मरेत्सुधीः । स्नात्वेत्थं वस्त्रमापीड्य गृह्णीयाद्धौतवाससी । आचम्य च ततः कुर्यात्प्रातःसंध्यां कुशान्विताम् । यो न संध्यामुपासीत ब्राह्मणो हि विशेषतः

அறிவுடையவன் பிரணவத்தை மூன்று முறை ஜபிக்க வேண்டும், அல்லது விஷ்ணுவை நினைக்க வேண்டும். இவ்வாறு நீராடி, ஆடையைப் பிழிந்து, கழுவிய ஆடைகளை அணிய வேண்டும். பின்னர் ஆச்சமனம் செய்து, குசை உடன் காலைச் சந்த்யாவை ஆற்ற வேண்டும். குறிப்பாக சந்த்யோபாசனை செய்யாத பிராமணன் கடமையிலிருந்து வழுவுகிறான்।

Verse 120

एकं संभोज्य विधिवद्ब्राह्मणं यत्फलं लभेत् । प्राणायामैर्द्वादशभिस्तत्फलं श्रद्धयाप्यते

விதிப்படி ஒரு பிராமணனுக்கு அன்னதானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன், அதே பலன் பக்தியுடன் செய்யப்படும் பன்னிரண்டு பிராணாயாமங்களாலும் பெறப்படுகிறது।

Verse 130

गृहाद्बहुगुणा यस्मात्संध्या बहिरुपासिता । गायत्र्यभ्यासमात्रोपि वरं विप्रो जितेंद्रियः

வீட்டிற்குள் செய்வதைக் காட்டிலும் வீட்டிற்கு வெளியே செய்யப்படும் ஸந்த்யா-உபாசனை பலமடங்கு புண்ணியத்தை அளிக்கும்; ஆகையால் இంద్రியநிக்ரஹம் உடைய பிராமணனுக்கு காயத்ரீயின் பயிற்சி மட்டும் கூட உயர்ந்தது।

Verse 140

नक्तं दिनं निमज्ज्याप्सु कैवर्ताः किमु पावनाः । शतशोपि तथा स्नाता न शुद्धा भावदूषिता

மீனவர்கள் இரவும் பகலும் நீரில் மூழ்கினாலும் அதனால் புனிதர் ஆகவில்லை என்றால், பிறர் எவ்வாறு பாவனராவர்? உள்ளத்தின் பாவம் மாசுபட்டால் நூறு முறை நீராடினாலும் சுத்தி இல்லை।

Verse 150

इमं मंत्रं ततश्चोक्त्वा कुर्यादाचमनं द्विजः । आचार्याः केचिदिच्छंति शाखाभेदेन चापरे

இந்த மந்திரத்தைச் சொல்லிய பின் த்விஜன் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும். சில ஆசார்யர்கள் இதையே விதிக்கின்றனர்; மற்றவர்கள் வேத-சாகை வேறுபாட்டின்படி மாறுபட்ட முறையை விரும்புகின்றனர்।

Verse 160

सहस्रकृत्वो गायत्र्याः शतकृत्वोथवा पुनः । दशकृत्वोथ देव्यैव कुर्यात्सौरीमुपस्थितिम्

காயத்ரீயை ஆயிரம் முறை—அல்லது நூறு முறை, மீண்டும் பத்து முறை—ஜபித்து, அந்த தேவியே (காயத்ரீ) சாதனமாக இருந்து சூரியனுக்கான ‘சௌரீ உபஸ்திதி’ வழிபாட்டை செய்ய வேண்டும்।

Verse 170

अन्वारब्धेन सव्येन तर्पयेत्षड्विनायकान् । ब्रह्मादीनखिलान्देवान्मरीच्यादींस्तथा मुनीन्

ஸவ்யோபவீத முறையில் (யஜ்ஞோபவீதத்தை இடப்புறத்தில் முறையாக வைத்துக் கொண்டு) ஆறு விநாயகர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்களுக்கும், மரீசி முதலிய முனிவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 180

उदीरतामगिंरस आयंतुन इतीष्यते । ऊर्जं वहंती पितृभ्यः स्वधायिभ्यस्ततः पठेत्

அதன்பின் விதிப்படி ‘உதீரதாம்…’ எனத் தொடங்கும் வேதமந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் ஸ்வதா-பாகிகளான பித்ருக்களுக்காக ‘ஊர்ஜம் வஹந்தீ…’ மந்திரத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 190

अध्यापयेच्छुचीञ्शिष्यान्हितान्मेधासमन्वितान् । उपेयादीश्वरं चैव योगक्षेमादि सिद्धये

தூய்மையுள்ள, நன்மனத்துடன் அறிவுச்சிறப்புடைய சீடர்களுக்கு கற்பிக்க வேண்டும்; மேலும் யோகம், க்ஷேமம் (பாதுகாப்பு) முதலிய சித்திகளை அடைய ஈசுவரனை அணுக வேண்டும்।

Verse 200

ओंभूर्भुवःस्वःस्वाहेति विप्रो दद्यात्तथाहुतिम् । तथा देवकृतस्याद्या जुहुयाच्च षडाहुतीः

‘ஓம் பூர் புவஃ ஸ்வஃ ஸ்வாஹா’ என்று உச்சரித்து பிராமணன் ஆஹுதியை அளிக்க வேண்டும்; அதுபோல ‘தேவக்ருத’ விதியில் கூறிய முதல் ஆஹுதியிலிருந்து தொடங்கி ஆறு ஆஹுதிகளை ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 210

प्रतिगृह्णंत्विमं पिंडं काका भूमौ मयार्पितम् । द्वौ श्वानौ श्यामशबलौ वैवस्वतकुलोद्भवौ

நான் நிலத்தில் அர்ப்பணித்த இந்த பிண்டத்தை காகங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்; மேலும் வைவர்ஸ்வத (யமன்) குலத்தில் பிறந்த கருமை மற்றும் புள்ளியுடைய அந்த இரு நாய்களும் திருப்தியடையட்டும்।

Verse 220

विधायान्नमनग्नं तदुपरिष्टादधस्तथा । आपोशनविधानेन कृत्वाश्नीयात्सुधीर्द्विजः

அக்னித் தோஷமற்ற, மாசில்லாத உணவை விதிப்படி மேலும்கீழுமாக ஒழுங்குபடுத்தி, அறிவுடைய த்விஜன் ‘ஆபோஷணம்’ முறையைச் செய்து பின்னரே உண்பான்।

Verse 230

अंगुष्ठमात्रः पुरुषस्त्वंगुष्ठं च समाश्रितः । ईशः सर्वस्य जगतः प्रभुः प्रीणाति विश्वभुक्

அங்குஷ்ட அளவுடைய புருஷன் அங்குஷ்டத்திலேயே உறைந்திருப்பவன் எனக் கூறப்படுகிறான்; அவனே உலகமெங்கும் ஆண்ட ஈசன், பிரபு, விச்வபாலன்—இவ்வாறு நினைவு செய்து சாதித்தால் மகிழ்வான்.

Verse 240

अग्निश्चेति च मंत्रेण विधायाचमने सुधीः । पश्चिमास्यो जपेत्तावद्यावन्नक्षत्रदर्शनम्

‘அக்னிஷ்ச…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தால் ஆச்சமனம் செய்து, ஞானி மேற்குமுகமாக இருந்து நட்சத்திரங்கள் தோன்றும் வரை ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 243

उद्देशतः समाख्यातो ह्येष नित्यतमो विधिः । इत्थं समाचरन्विप्रो नावसीदति कर्हिचित्

இந்த மிக நித்தியமான விதி சுருக்கமாக விளக்கப்பட்டது. இவ்வாறு நடக்கும் பிராமணன் எந்நேரமும் துன்பத்தில் வீழ்வதில்லை.