Adhyaya 31

Verse 1

अगस्त्य उवाच । सर्वज्ञ हृदयानंद स्कंदस्कंदित तारक । न तृप्तिमधिगच्छामि शृण्वन्वाराणसीकथाम्

அகஸ்தியர் கூறினார்— எல்லாம் அறிந்தவனே, இதயத்தின் ஆனந்தமே! ஸ்கந்தனால் புகழப்பட்ட தாரகனே! வாராணசியின் புனிதக் கதையை கேட்டாலும் எனக்கு நிறைவு உண்டாகவில்லை।

Verse 2

अनुग्रहो यदि मयि योग्योस्मि श्रवणे यदि । तदा कथय मे नाथ काश्यां भैरव संकथाम्

எனக்கு உமது அருள் இருந்தால், நான் கேட்கத் தகுதியானவனாக இருந்தால், நாதனே, காசியில் உள்ள பைரவனின் புனிதக் கதையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

कोसौ भैरवनामात्र काशिपुर्यां व्यवस्थितः । किं रूपमस्य किं कर्म कानि नामानि चास्य वै

காசிப்புரியில் நிலைபெற்ற அந்த ‘பைரவர்’ யார்? அவருடைய வடிவு என்ன? அவருடைய செயல் என்ன? மேலும் அவருடைய பெயர்கள் உண்மையில் எவை எவை?

Verse 4

कथमाराधितश्चैव सिद्धिदः साधकस्य वै । आराधितः कुत्र काले क्षिप्रं सिद्ध्यति भैरवः

சாதகனுக்கு சித்தி அளிப்பவனான அந்த பைரவரை எவ்வாறு ஆராதிக்க வேண்டும்? மேலும் எந்த இடத்தில், எந்த காலத்தில் ஆராதித்தால் பைரவர் விரைவில் சித்தியை அருள்வார்?

Verse 5

स्कंद उवाच । वाराणस्यां महाभाग यथा ते प्रेम वर्तते । तथा न कस्यचिन्मन्ये ततो वक्ष्याम्यशेषतः

ஸ்கந்தர் கூறினார்—ஓ மகாபாக்யவானே! வாராணசியின் மீது உனக்குள்ள அன்புபோல் வேறு யாருக்கும் உள்ளது என நான் எண்ணவில்லை. ஆகையால் ஒன்றையும் விடாமல் அனைத்தையும் முழுமையாக உனக்கு உரைப்பேன்.

Verse 6

प्रादुर्भावं भैरवस्य महापातकनाशनम् । यच्छ्रुत्वा काशिवासस्य फलं निर्विघ्रमाप्नुयात्

பைரவனின் அவதாரம் மகாபாதகங்களை அழிப்பது. அதைச் செவிமடுத்தால் காசியில் வாசித்ததன் பலனைத் தடையின்றி அடைவான்.

Verse 7

पाणिभ्यां परितः प्रपीड्य सुदृढं निश्चोत्य निश्चोत्य च ब्रह्मांडं सकलं पचेलिमरसालोच्चैः फलाभं मुहुः । पायंपायमपायतस्त्रिजगतीमुन्मत्तवत्तै रसैर्नृत्यंस्तांडवडंबरेण विधिनापायान्महाभैरवः

இரு கரங்களாலும் சுற்றிலும் உறுதியாக அழுத்தி, மீண்டும் மீண்டும் பிழிந்து, மகாபைரவன் முழு பிரபஞ்ச-அண்டத்தின் சாரத்தை எடுத்துச் சமைப்பதுபோல் செய்கிறான்; பழுத்த கனியின் செறிந்த சாறை அடிக்கடி பிழிந்து எடுப்பதுபோல். அந்த மயக்கமூட்டும் அமுதச் சாறுகளைப் பருகிப் பருகி, விதிப்படி தாண்டவத்தின் இடியெனும் ஆரவாரத்துடன் நடனமாட, மூன்று உலகங்களும் மயங்கி அலைகின்றன.

Verse 8

कुंभयोने न वेत्त्येव महिमानं महेशितुः । चतुर्भजोपि वैकुंठश्चतुर्वक्त्रोपि विश्वकृत्

கும்பயோனி (அகஸ்தியர்) கூட மகேஸ்வரரின் மகிமையை உண்மையாக அறியார். வைகுண்டத்தின் நான்கு கரங்களுடைய விஷ்ணுவும், உலகை உருவாக்கும் நான்கு முகங்களுடைய பிரம்மாவும் அதனை முழுமையாக உணர முடியாது.

Verse 9

न चित्रमत्र भूदेव भवमाया दुरत्यया । तया संमोहिताः सर्वे नावयंत्यपि तं परम्

ஓ பூதேவா! இதில் வியப்பு இல்லை; பவனாகிய சிவனின் மாயை கடக்க அரிது. அதனால் மயங்கிய அனைவரும் அந்த பரமத் தத்துவத்தையும் அறிய இயலார்.

Verse 10

वेदयेद्यदिचात्मानं स एव परमेश्वरः । तदा विंदंति ब्रह्माद्याः स्वेच्छयैव न तं विदुः

யார் உண்மையாய் தன்னாத்மாவை அறிகிறாரோ, அவரே பரமேசுவரன். அப்பொழுதே பிரம்மா முதலியோர் அந்த உண்மையை ‘அடைகின்றனர்’; தம் சுயஇச்சையால் மட்டும் அவரை அறியார்.

Verse 11

स सर्वगोपि नेक्ष्येत स्वात्मारामो महेश्वरः । देववद्बुध्यते मूढैरतीतो यो मनोगिराम्

அந்த மகேசுவரன் எல்லா மறைகளாலும் மறைந்ததால் காணப்படார்; தன் ஆத்மாவிலேயே ஆனந்துறுவார். மூடர்கள் அவரை வெறும் ‘தேவன்’ என எண்ணுவர்; ஆனால் அவர் மனமும் மொழியும் கடந்தவர்.

Verse 12

पुरा पितामहं विप्र मेरुशृंगे महर्षयः । प्रोचुः प्रणम्य लोकेशं किमेकं तत्त्वमव्ययम्

ஓ விப்ரா! முற்காலத்தில் மேரு சிகரத்தில் மகரிஷிகள் உலகேசனை வணங்கி, ‘ஒன்றே அழியாத தத்துவம் எது?’ என்று கேட்டனர்.

Verse 13

समा यया महेशस्य मोहितो लोकसंभवः । अविज्ञाय परं भावमात्मानं प्राह वर्पिणम्

மயக்க வல்லமை சமமான அந்த (மாயை)யாலே உலகப் பிறப்புக்காரணன் பிரம்மா மகேசுவரனைப் பற்றி மயங்கினான். பரம நிலையறியாமல், தன்னையே உடலுடைய (உயர்ந்தவன்) எனச் சொன்னான்.

Verse 14

जगद्योनिरहं धाता स्वयंभूरेक ईश्वरः । अनादिमदहं ब्रह्म मामनर्च्य न मु च्यते

‘நானே உலகின் யோனி; நானே தாதா, சுயம்பு, ஒரே ஈசன். நானே ஆதியற்ற பிரம்மம்; என்னை அர்ச்சிக்காமல் முக்தி இல்லை.’

Verse 15

प्रवर्तको हि जगतामहमेको निवर्तकः । नान्यो मदधिकः सत्यं कश्चित्कोपि सुरोत्तमाः

நானே உலகங்களின் இயக்குநன்; நானே அவற்றின் ஒடுக்கும் (நிவர்த்தி) கர்த்தா. தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, உண்மை—என்னை விட உயர்ந்தவர் எவரும் இல்லை.

Verse 16

तस्यैवं ब्रुवतो धातुः क्रतुर्नारायणांशजः । प्रोवाच प्रहसन्वाक्यं रोषताम्रविलोचनः

அவன் இவ்வாறு கூறிக்கொண்டிருக்கையில், நாராயண அம்சத்தில் பிறந்த தாதா கிரது, சிரித்தபடியே கோபத்தால் செம்பட்ட கண்களுடன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 17

अविज्ञाय परं तत्त्वं किमेतत्प्रतिपाद्यते । अज्ञानं योगयुक्तस्य न चैतदुचितं तव

பரமத் தத்துவத்தை அறியாமல் இதை எதற்காக நிறுவ முயல்கிறாய்? யோகத்தில் இணைந்தவனுக்கு அறியாமை பொருந்தாது; இது உனக்கும் ஏற்றதல்ல.

Verse 18

अहं कर्ता हि लोकानां यज्ञो नारायणः परः । न मामनादृत्य विधे जीवनं जगतामज

நானே உலகங்களின் கர்த்தா; யாகமாகிய பரம நாராயணனே உன்னதன். விதே, அஜனே—என்னை மதிக்காமல் உலகங்களின் வாழ்வும் நிலைக்காது.

Verse 19

अहमेव परं ज्योतिरहमेव परा गतिः । मत्प्रेरितेन भवता सृष्टिरेषा विधीयते

நானே பரம ஒளி; நானே பரம இலக்கு. என் தூண்டுதலால் நீயே இந்தப் படைப்பை நிகழ்த்துகிறாய்.

Verse 20

एवं विप्र कृतौ मोहात्परस्परजयैषिणौ । पप्रच्छतुः प्रमाणज्ञानागमांश्चतुरोपि तौ

ஓ விப்ரரே! மயக்கத்தால் ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பிய அந்த இருவரும், பிரமாணம், ஞானம், ஆகமம் ஆகிய நான்கு வகை அதிகாரங்களைப் பற்றி வினவினர்।

Verse 21

विधिक्रतू ऊचतुः । वेदाः प्रमाणं सर्वत्र प्रतिष्ठां परमामिताः । यूयमेव न संदेहः किं तत्त्वं प्रतितिष्ठत

விதி, க்ரது கூறினர்—வேதங்களே எங்கும் பிரமாணம்; அவையே பரமமும் அளவிலாத ஆதாரமும். ஓ ஸ்ருதிகளே! நீங்களே அது, ஐயமில்லை; எந்தத் தத்துவத்தில் நீங்கள் நிலைபெற்றுள்ளீர்கள்?

Verse 22

श्रुतय ऊचुः । यदि मान्या वयं देवौ सृष्टिस्थितिकरौ विभू । तदा प्रमाणं वक्ष्यामो भवत्संदेहभेदकम्

ஸ்ருதிகள் கூறின—ஓ தேவர்களே, படைப்பு-நிலைத்தன்மை செய்பவர்களான வல்லவர்களே! நீங்கள் எங்களை மதித்தால், உங்கள் ஐயத்தை அறுக்கும் பிரமாணத்தை நாங்கள் உரைப்போம்।

Verse 23

श्रुत्युक्तमिदमाकर्ण्य प्रोचतुस्तौ श्रुतीः प्रति । युष्मदुक्तं प्रमाणं नौ किं तत्त्वं सम्यगुच्यताम्

ஸ்ருதியின் சொற்களை கேட்ட அவர்கள் இருவரும் ஸ்ருதிகளிடம்—நீங்கள் கூறும் பிரமாணத்தை எங்களுக்கு உரையுங்கள்; அந்தத் தத்துவம் என்ன, சரியாகச் சொல்லுங்கள்—என்றனர்।

Verse 24

ऋगुवाच । यदंतःस्थानि भूतानि यतः सर्वं प्रवर्तते । यदाहुस्तत्परं तत्त्वं स रुद्रस्त्वेक एव हि

ரிக் கூறினாள்—எதன் உள்ளே எல்லா உயிர்களும் தங்கியுள்ளனவோ, எதிலிருந்து அனைத்தும் தோன்றிச் செயல்படுகிறதோ, அதையே பரமத் தத்துவம் என்கிறார்கள்; அவர் ருத்ரன், உண்மையில் அவர் ஒருவனே।

Verse 25

यजुरुवाच । यो यज्ञैरखिलैरीशो योगेन च समिज्यते । येन प्रमाणं हि वयं स एकः सर्वदृक्छिवः

யஜுர் கூறினார்—எல்லா யாகங்களாலும் யோகத்தாலும் முறையாக வழிபடப்படுபவன் அவன் ஈசன்; அவனாலேயே எங்களுக்கு உண்மைஞானத்தின் அளவுகோல் கிடைக்கிறது; அவன் ஒருவனே அனைத்தையும் காணும் சிவன்।

Verse 26

सामोवाच । येनेदं भ्रश्यते विश्वं योगिभिर्यो विचिंत्यते । यद्भासा भासते विश्वं स एकस्त्र्यंबकः परः

சாமம் கூறினார்—யாரால் இவ்வுலகம் லயமடைகிறதோ, யாரை யோகிகள் தியானிக்கிறார்களோ; யாருடைய ஒளியால் உலகமெங்கும் ஒளிருகிறதோ—அவனே ஒருவனாகிய பரம த்ரயம்பகன்।

Verse 27

अथर्वोवाच । यं प्रपश्यंति देवेशं भक्त्यानुग्रहिणो जनाः । तमाहुरेकं कैवल्यं शंकरं दुःखतस्करम्

அதர்வம் கூறினார்—பக்தியால் அருள்பெற்றோர் தேவாதிதேவனை யாரெனக் கண்டு தரிசிக்கிறார்களோ, அந்த ஒரே சங்கரனையே அவர்கள் கைவல்யமே எனவும், துயரைத் திருடி அகற்றும் ‘துக்கதஸ்கரன்’ எனவும் கூறுவர்।

Verse 28

श्रुतीरितं निशम्येत्थं तावतीव विमोहितौ । स्मित्वाहतुः क्रतु विधीमोहाध्येनांकितौ मुने

இவ்வாறு ஸ்ருதிகள் உரைத்த சொற்களை கேட்டதும், அவர்கள் இருவரும் மேலும் மயக்கமடைந்தனர். புன்னகையுடன்—முனிவரே—யாகவிதி பற்றிய மோகத்தால் குறியிடப்பட்டவர்களாய் அவர்கள் பேசினர்।

Verse 29

कथं प्रमथनाथोसौ रममाणो निरंतरम् । दिगंबरः पितृवने शिवया धूलिधूसरः

“பிரமதங்களின் நாதன் அவன் எவ்வாறு இடையறாது விளையாடுகிறான்—திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்டு, சுடுகாட்டு வனத்தில், சிவையுடன் தூளால் மங்கியவனாய்?”

Verse 30

विटंकवेशो जटिलो वृषगोव्यालभूषणः । परं ब्रह्मत्वमापन्नः क्व च तत्संगवर्जितम्

விசித்திர ஆபரணங்கள் அணிந்து, ஜடாதாரியாக, வृषபம், பசு, பாம்புகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தும் அவர் எவ்வாறு பரப்ரஹ்ம நிலையை அடைந்தார்? மேலும் எவ்வாறு சங்காசக்தியின்றி முற்றிலும் இருந்தார்?

Verse 31

तदुदीरितमाकर्ण्य प्रणवात्मा सनातनः । अमूर्तो मूर्तिमान्भूत्वा हसमान उवाच तौ

அவர்கள் கூறியதை கேட்டதும், பிரணவஸ்வரூபமான சனாதனன்—நிராகாரனாயிருந்தும்—ஒரு ரூபம் ஏற்று, புன்னகையுடன் அந்த இருவரிடமும் உரைத்தான்.

Verse 32

प्रणव उवाच । न ह्येष भगवाञ्छक्त्या स्वात्मनो व्यतिरिक्तया । कदाचिद्रमते रुद्रो लीलारूपधरो हरः

பிரணவன் கூறினான்—இந்த பகவான் தன் ஆத்மாவிலிருந்து வேறான சக்தியால் எப்போதும் இன்புறுவதில்லை. ருத்ரன்—ஹரன்—தெய்வீக லீலைக்காகவே ரூபம் தரிக்கிறான்.

Verse 33

असौ हि भगवानीशः स्वयंज्योतिः सनातनः । आनंदरूपा तस्यैषा शक्तिर्नागंतुकी शिवा

அந்த பகவானீசன் சனாதனன், சுயம்பிரகாசன். அவனுடைய சிவா-சக்தி ஆனந்தஸ்வரூபம்; அது வெளியில் இருந்து வந்ததோ புதிதாய் பெற்றதோ அல்ல.

Verse 34

इत्येवमुक्तेपि तदा मखमूर्तेरजस्य हि । नाज्ञानमगमन्नाशं श्रीकंठस्यैव मायया

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோதிலும், அந்த நேரத்தில் யாகஸ்வரூபமான அஜன் (அஜன்மன்) உடைய அறியாமை நீங்கவில்லை; அது ஸ்ரீகண்டனின் மாயையாலேயே ஏற்பட்டது.

Verse 35

प्रादुरासीत्ततो ज्योतिरुभयोरंतरे महत् । पूरयन्निजया भासा द्यावाभूम्योर्यदंतरम्

அப்போது அவர்களிருவருக்கும் நடுவே ஒரு மாபெரும் ஜோதி வெளிப்பட்டது; தன் ஒளியால் வானமும் பூமியும் இடையிலுள்ள முழு இடைவெளியையும் நிரப்பியது।

Verse 36

ज्योतिर्मंडलमध्यस्थो ददृशे पुरुषाकृतिः । प्रजज्वालाथ कोपेन ब्रह्मणः पंचमं शिरः

அந்த ஜோதி-மண்டலத்தின் நடுவில் மனிதவடிவம் ஒன்று காணப்பட்டது; பின்னர் கோபத்தால் பிரம்மாவின் ஐந்தாம் தலை தீப்போல் எரிந்து எழுந்தது।

Verse 37

आवयोरंतरं कोसौ बिभृयात्पुरुषाकृतिम् । विधिः संभावयेद्यावत्तावत्स हि विलोकितः

“எங்களிருவருக்கும் இடையிலுள்ள இந்த இடைவெளியில் யார் மனிதவடிவம் ஏற்க முடியும்?”—என்று விதி (பிரம்மா) எண்ணிய அளவுக்கு, அவ்வளவு நேரமும் அந்த அதிசயத்தை நோக்கிக் கொண்டே இருந்தான்।

Verse 38

स्रष्टा क्षणेन च महान्पुरुषो नीललोहितः । त्रिशूलपाणिर्भालाक्षो नागोडुपविभूषणः

ஒரு கணத்தில் மாபெரும் புருஷன்—நீலலோஹிதன்—வெளிப்பட்டான்; கையில் திரிசூலம், நெற்றியில் கண், பாம்பும் நிலவும் அணியாகத் திகழ்ந்தன।

Verse 39

हिरण्यगर्भस्तं प्राह जाने त्वां चंद्रशेखरम् । भालस्थलान्ममपुरा रुद्रः प्रादुरभूद्भवान्

ஹிரண்யகர்பன் (பிரம்மா) அவனை நோக்கி—“நான் உன்னை சந்திரசேகரனாக அறிகிறேன்; முன்பு என் நெற்றி-பகுதியிலிருந்து நீ ருத்ரராக வெளிப்பட்டாய்” என்றான்।

Verse 40

रोदनाद्रुद्रनामापि योजितोसि मया पुरा । मामेव शरणं याहि पुत्र रक्षां करोमि ते

அழுகையின் காரணமாக முன்பே உனக்கு ‘ருத்ர’ என்ற நாமமும் நான் அளித்தேன். மகனே, என்னையே சரணடை; உனக்கு நான் பாதுகாப்பளிப்பேன்.

Verse 41

अथेश्वरः पद्मयोनेः श्रुत्वा गर्ववतीं गिरम् । सकोपतः समुत्पाद्य पुरुषं भैरवाकृतिम्

அப்போது ஈசன், பத்மயோனி (பிரம்மா) கூறிய அகந்தைமிகு சொற்களை கேட்டவுடன், கோபத்தால் பைரவ வடிவமுடைய ஒரு புருஷனை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 42

प्राह पंकजजन्मासौ शास्यस्ते कालभैरव । कालवद्राजसे साक्षात्कालराजस्ततो भवान्

பங்கஜஜன்மன் (பிரம்மா) கூறினான்—ஓ காலபைரவா, நீ தண்டிப்பவன். காலம் போல ஆட்சி செய்கிறாய்; ஆகவே நீயே நிச்சயமாக ‘காலராஜன்’.

Verse 43

विश्वं भर्तुं समर्थोऽसि भरणाद्भैरवः स्मृतः । त्वत्तो भेष्यति कालोपि ततस्त्वं कालभैरवः

நீ உலகைத் தாங்கி போஷிக்க வல்லவன்; போஷிப்பு (பரணம்) காரணமாக ‘பைரவ’ என நினைக்கப்படுகிறாய். காலமும் உன்னை அஞ்சும்; ஆகவே நீ ‘காலபைரவ’.

Verse 44

आमर्दयिष्यति भवांस्तुष्टो दुष्टात्मनो यतः । आमर्दक इति ख्याति ततः सर्वत्र यास्यति

நீ திருப்தியடைந்தால் தீய மனத்தாரை மிதித்து நசுக்குவாய்; ஆகவே ‘ஆமர்தக’ என்ற புகழ் உனக்கு எங்கும் பரவும்.

Verse 45

यतः पापानि भक्तानां भक्षयिष्यति तत्क्षणात् । पापभक्षण इत्येव तव नाम भविष्यति

பக்தர்களின் பாவங்களை அந்த கணமே நீ பட்சித்து விடுவாய் என்பதால், உன் பெயர் 'பாபபக்ஷணன்' என்றே விளங்கும்.

Verse 46

या मे मुक्तिपुरी काशी सर्वाभ्योपि गरीयसी । आधिपत्यं च तस्यास्ते कालराज सदैव हि

என்னுடைய முக்திபுரியான காசி எல்லாவற்றையும் விடச் சிறந்தது. ஓ காலராஜா! அதன் மீதான ஆளுமை என்றும் உன்னுடையதே.

Verse 47

तत्र ये पापकर्तारस्तेषां शास्ता त्वमेव हि । शुभाशुभं न तत्कर्म चित्रगुप्तो लिखिष्यति

அங்கே பாவம் செய்பவர்களைத் தண்டிப்பவன் நீயே. சித்திரகுப்தன் அவர்களின் நல்வினைகளையோ தீவினைகளையோ எழுதமாட்டான்.

Verse 48

एतान्वरान्प्रगृह्याऽथ तत्क्षणात्कालभैरवः । वामांगुलिनखाग्रेण चकर्त च शिरो विधेः

இந்த வரங்களைப் பெற்றுக்கொண்ட காலபைரவர், அந்த கணமே தனது இடது கை விரல் நகத்தின் நுனியால் பிரம்மாவின் தலையைக் கொய்தார்.

Verse 49

यदंगमपराध्नोति कार्यं तस्यैव शासनम् । अतो येन कृता निंदा तच्छिन्नं पचमं शिरः

எந்த உறுப்பு குற்றம் செய்கிறதோ, அதற்கே தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும். எனவே எதனால் நிந்தனை செய்யப்பட்டதோ, அந்த ஐந்தாவது தலை வெட்டப்பட்டது.

Verse 50

यज्ञमूर्तिधरो विष्णुस्ततस्तुष्टाव शंकरम् । भीतो हिरण्यगर्भोपि जजाप शतरुद्रियम्

அப்போது யாகமூர்த்தியைத் தாங்கிய விஷ்ணு சங்கரனைத் துதித்தான்; அச்சமுற்ற ஹிரண்யகர்ப்பன் (பிரம்மா) கூட சதருத்ரீயத்தை ஜபித்தான்.

Verse 51

आश्वास्य तौ महादेवः प्रीतः प्रणतवत्सलः । प्राह स्वां मूर्तिमपरां भैरवं तं कपर्दिनम्

அவ்விருவரையும் ஆறுதல் கூறி, வணங்குவோரிடம் அன்புடைய மகாதேவன் மகிழ்ந்து, தன் மற்றொரு வெளிப்பாடு—சடையுடைய கபர்தி பைரவனை—அழைத்துப் பேசினான்.

Verse 52

मान्योऽध्वरोसौ भवता तथा शतधृतिस्त्वयम् । कपालं वैधसं चापि नीललोहित धारय

நீ அந்த யாகத்தை மதித்து நடத்துவாயாக; அதுபோல சதத்ருதி (பிரம்மா)யையும் மதிப்பாயாக; ஓ நீலலோஹிதா, வைதசன் (பிரம்மா) உடைய கபாலத்தையும் தாங்குவாயாக.

Verse 53

ब्रह्महत्यापनोदाय व्रतं लोकाय दर्शयन् । चर त्वं सततं भिक्षां कापालव्रतमास्थितः । इत्युक्त्वांऽतर्हितो देवस्तेजोरूपस्तदा शिवः

பிரம்மஹத்தி பாவம் நீங்கவும், உலகிற்கு அந்த விரதத்தை வெளிப்படுத்தவும், நீ காபால விரதத்தை ஏற்று எப்போதும் பிச்சை நாடி அலைவாயாக. இவ்வாறு கூறி, ஒளிமயமான தேவன் சிவன் அப்போது மறைந்தான்.

Verse 54

उत्पाद्य कन्यामेकां तु ब्रह्महत्येति विश्रुताम् । रक्तांबरधरां रक्तां रक्तस्रग्गंधलेपनाम्

அப்போது அவர் ‘பிரம்மஹத்தி’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரே கன்னியை உருவாக்கினார்—சிவப்பு ஆடையணிந்தவள், தானே சிவப்புநிறமுடையவள், சிவப்பு மாலைகள், நறுமணங்கள் மற்றும் பூச்சுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 55

दंष्टाकरालवदनां ललज्जिह्वातिभीषणाम् । अंतरिक्षैकपादाग्रां पिबंतीं रुधिरं बहु

அவன் அவளைக் கண்டான்—வெளித்தள்ளிய கோரப் பற்களால் பயங்கர முகத்தாள், அலைந்தாடும் நாவால் மிக அச்சமூட்டுவாள்; ஆகாயத்தில் ஒரே பாதத்தின் நுனியில் நின்று மிகுந்த இரத்தத்தைப் பருகினாள்।

Verse 56

कर्त्रीं कर्परहस्ताग्रां स्फुरत्पिंगोग्रतारकाम् । गर्जयंतीं महावेगां भैरवस्यापिभीषणाम्

அவள் கத்தரி (கர்த்த்ரீ) ஏந்தினாள்; கையின் முனையில் கபாலம் இருந்தது; அவளின் மஞ்சள் நிறத் தீப்பொறி போன்ற உக்கிரக் கண்கள் கொடுமைமிக்கவை. பேர்வேகத்துடன் கர்ஜித்த அவள், பைரவனுக்கே அச்சமூட்டினாள்।

Verse 57

यावद्वाराणसीं दिव्यां पुरीमेष गमिष्यति । तावत्त्वं भीषणे कालमनुगच्छोग्ररूपिणि

இவன் தெய்வீக வாராணசி நகரை அடையும் வரை—அச்சமூட்டும் காலே, உக்கிர ரூபிணியே—நீ அவனைத் தொடர்ந்து, அவன் செல்லும் காலத்தோடு ஒத்துச் செல்।

Verse 58

सर्वत्र ते प्रवेशोस्ति त्यक्त्वा वाराणसीं पुरीम् । नियोज्यतामिति शिवोप्यंतर्धानं गतस्ततः

‘வாராணசி நகரைத் தவிர உனக்கு எங்கும் நுழைவு உண்டு; அதன்படி நியமிக்கப்படு.’ என்று கூறி சிவனும் அங்கேயே மறைந்தார்।

Verse 59

तत्सान्निध्याद्भैरवोपि कालोभूत्कालकालतः । स देवदेववाक्येन बिभ्रत्कापालिकं व्रतम्

அந்த சான்னித்யத்தால் பைரவனும் ‘காலன்’ ஆனான்—காலத்திற்கும் காலன், மரணத்திற்கும் மரணம். தேவர்களின் தேவனின் வாக்கின்படி அவன் காபாலிக விரதத்தை ஏற்றான்।

Verse 60

कपालपाणिर्विश्वात्मा चचार भुवनत्रयम् । नात्याक्षीच्चापि तं देवं ब्रह्महत्या सुदारुणा

கபாலத்தை கையில் ஏந்திய விஸ்வாத்மா தேவன் மூன்று உலகங்களிலும் உலாவினான்; ஆயினும் அந்த மிகக் கொடிய பிரம்மஹத்தியை அவனை விட்டு அகலவில்லை.

Verse 61

सत्यलोकेपि वैकुंठे महेंद्रादि पुरीष्वपि । त्रिजगत्पतिरुग्रोपि व्रती त्रिजगतीश्वरः

சத்தியலோகத்திலும், வைகுண்டத்திலும், மகேந்திரன் முதலியோரின் நகரங்களிலும்—மூன்று உலகங்களின் அதிபதியான அந்த உக்கிர ஈசன் விரதநிஷ்டனாகவே இருந்தான்.

Verse 62

प्रतितीर्थं भ्रमन्नापि विमुक्तो ब्रह्महत्यया

தீத்தம் தீத்தமாகச் சுற்றினாலும், அவன் பிரம்மஹத்தியிலிருந்து விடுபடவில்லை.

Verse 63

अनेनैवानुमानेन महिमा त्ववगम्यताम् । ब्रह्महत्यापनोदिन्याः काश्याः कलशसंभव

கலசசம்பவனே! இதே ஊகத்தினாலே காசியின் மகிமையை அறிக; அவள் பிரம்மஹத்தியை அகற்றுபவள்.

Verse 64

संति तीर्थान्यनेकानि बहून्यायतनानि च । अधि त्रिलोकिनो काश्याः कलामर्हंति षोडशीम्

பல தீர்த்தங்களும் பல புனித ஆலயங்களும் உள்ளன; ஆனால் மூன்று உலகங்களாலும் போற்றப்படும் காசியுடன் ஒப்பிடின் அவை பதினாறில் ஒரு பங்கையே அடையும்.

Verse 65

तावद्गर्जंति पापानि ब्रहत्यादिकान्यलम् । यावन्नाम न शृण्वंति काश्याः पापाचलाशनेः

பிரம்மஹத்த்யை முதலான பெரும் பாபங்கள், காசியின் நாமத்தை கேளாத வரையில் மட்டுமே கர்ஜிக்கின்றன; காசி நாமம் பாபமலை உடைக்கும் வஜ்ரம் போன்றது।

Verse 66

प्रमथैः सेव्यमानोऽयं त्रिलोकीं विचरन्हरः । कापालिको ययौ देवो नारायणनिकेतनम्

பிரமதர்களால் சேவிக்கப்பட்டு போற்றப்பட்ட ஹரன், கபாலிக வேடத்தில் மூவுலகமும் சுற்றி, நாராயணனின் திவ்ய நிகேதனத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 67

अथायांतं महाकालं त्रिनेत्रं सर्पकुंडलम् । महादेवांशसंभूतं भैरवं भीषणाकृतिम्

அப்போது மகாகாலன் வந்தான்—மூன்று கண்கள் உடையவன், பாம்பு-குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், மகாதேவனின் அंशத்திலிருந்து தோன்றிய பயங்கர வடிவப் பைரவன்।

Verse 68

पपात दंडवद्भूमौ दृष्ट्वा तं गरुडध्वजः । देवाश्च मुनयश्चैव देवनार्यः समंततः

அவரைக் கண்டதும் கருடக் கொடியுடைய ஆண்டவன் தண்டவத் போல பூமியில் விழுந்தான்; சுற்றிலும் தேவர்கள், முனிவர்கள், தேவமாதர்களும் அதேபோல் விழுந்தனர்।

Verse 69

निपेतुः प्रणिपत्यैनं प्रणतः कमलापतिः । शिरस्यंजलिमारोप्य स्तुत्वा बहुविधैः स्तवैः

அவர்கள் அனைவரும் வணங்கி விழுந்தனர்; கமலாபதி (விஷ்ணு) பணிவுடன், தலைமேல் கூப்பிய கைகளை வைத்து, பலவகை ஸ்தவங்களால் அவரைத் துதித்தான்।

Verse 70

क्षीरोदमथनो तां प्राह पद्मालयां हरिः । प्रिये पश्याऽब्जनयने धन्याऽसि सुभगेनघे

பாற்கடலைக் கடைந்த ஹரி பத்மாலயா (லக்ஷ்மி)யிடம் கூறினார்— “பிரியே, தாமரை-கண்ணே, பார்! சுபாகினியே, பாவமற்றவளே, நீ உண்மையிலே பாக்கியவதி.”

Verse 71

धन्योऽहं देवि सुश्रोणि यत्पश्यावो जगत्पतिम् । अयं धाता विधाता च लोकानां प्रभुरीश्वरः

“தேவி, அழகிய இடையுடையவளே! நாம் உலகநாதனைத் தரிசித்ததால் நானும் பாக்கியவன். இவரே தாதா, விதாதா—உலகங்களின் ஆண்டவன், ஈசன்.”

Verse 72

अनादिः शरणः शांतः परः षड्विंशसंमितः । सर्वज्ञः सर्वयोगीशः सर्वभूतैकनायकः

அவர் ஆதியற்றவர், சரணமளிப்பவர், அமைதியானவர், பரமன்—இருபத்தாறு தத்துவங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர். அவர் அனைத்தறிவாளர், எல்லா யோகிகளின் ஈசன், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒரே நாயகன்.

Verse 73

सर्वभूतांतरात्माऽयं सर्वेषां सर्वदः सदा । यं विनिद्रा विनिःश्वासाः शांता ध्यानपरायणाः

அவர் எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்திலுள்ள ஆத்மா; அனைவருக்கும் எப்போதும் அனைத்தையும் அளிப்பவர். அவரையே அமைதியுடையோர்—சோம்பலற்றோர், கலங்கும் மூச்சற்றோர்—தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு நாடுகின்றனர்.

Verse 74

धिया पश्यंति हृदये सोयमद्य समीक्ष्यताम् । यं विदुर्वेदतत्त्वज्ञा योगिनो यतमानसाः

தூய அறிவால் இதயத்தில் காண்பவரே—அவரையே இன்று வெளிப்படையான கண்களால் காண்போம். வேதத் தத்துவம் அறிந்தோரும், கட்டுப்பட்ட மனத்தையுடைய யோகிகளும் அவரை அறிவர்.

Verse 76

यस्याख्यां ब्रुवतां नित्यं न देहः सोपि देहधृक् । यं दृष्ट्वा न पुनर्जन्म लभ्यते मानवैर्भुवि

யாருடைய நாமத்தை தினமும் உச்சரிப்போர்க்கு, உடல் கொண்டவராயினும் உடல் பந்தமாய் அமையாது. அவரைத் தரிசித்த மனிதர் பூமியில் மீண்டும் பிறவி பெறார்.

Verse 77

सोयमायाति भगवांस्त्र्यंबकः शशिभूषणः । पुंडरीकदलायामे धन्येमेऽद्य विलोचने

பாருங்கள்—அவர் வருகிறார்; பகவான் த்ர்யம்பகன், சந்திர அலங்காரத்துடன். தாமரை இதழ்போல் விரிந்த என் கண்கள் இன்று பாக்கியமடைந்தன.

Verse 78

धिग्धिक्पदं तु देवानां परं दृष्ट्वाऽत्र शंकरम् । लभ्यते यन्न निर्वाणं सर्वदुःखांतकृत्तु यत्

தேவர்களின் உயர்ந்த பதத்திற்கும் நாணம்—இங்கே சங்கரனைத் தரிசித்தும், எல்லாத் துயரத்தையும் முடிவுறச் செய்யும் நிர்வாணம் பெறப்படாவிட்டால்!

Verse 79

देवत्वादशुभं किंचिद्देवलोके न विद्यते । दृष्ट्वापि सर्वदेवेशं यन्मुक्तिं न लभामहे

தேவத்தன்மையால் தேவருலகில் எதுவும் அசுபமில்லை. ஆயினும், எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஈசனைத் தரிசித்தும் எமக்கு முக்தி கிடைக்கவில்லை—இதுவே எங்கள் துயரம்.

Verse 80

एवमुक्त्वा हृषीकेशः संप्रहृष्टतनूरुहः । प्रणिपत्य महादेवमिदमाह वृषध्वजम्

இவ்வாறு கூறி, ஹ்ருஷீகேசன் ஆனந்த ரோமாஞ்சத்துடன், வृषத்வஜனான மகாதேவருக்கு வணங்கி இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 81

किमिदं देवदेवेन सर्वज्ञेन त्वया विभो । क्रियते जगतां धात्रा सर्वपापहराऽव्यय

ஏ விபோ! தேவர்களின் தேவனே, அனைத்தறிவோனே, உலகங்களின் தாதாவே, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குவோனே, அழிவிலா இறைவா—இது என்ன செயல்?

Verse 82

क्रीडेयं तव देवेश त्रिलोचन महामते । किं कारणं विरूपाक्ष चेष्टितं ते स्मरार्दन

தேவேசனே, மும்முகக் கண்களையுடையவனே, பெருமதியுடையவனே! இது உன் லீலையா? விரூபாக்ஷா, ஸ்மரார்தனா! உன் இச்செயலின் காரணம் என்ன?

Verse 83

किमर्थं भगवत्र्छंभो भिक्षां चरसि शक्तिप । संशयो मे जगन्नाथ नतत्रैलोक्यराज्यद

பகவான் சம்போ, சக்திப் பிரபுவே! நீ ஏன் பிச்சை நாடி அலைகிறாய்? ஜகந்நாதா, மும்முலக அரசாட்சியை அளிப்பவனே! எனக்குச் சந்தேகம் எழுகிறது।

Verse 84

एवमुक्तस्ततः शंभुर्विष्णुमेतदुदाहरत् । ब्रह्मणस्तु शिरश्छिन्नमंगु्ल्यग्रनखेन ह

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் சம்பு விஷ்ணுவிடம் உரைத்தான்—‘பிரம்மாவின் தலை என் விரல் முனை நகத்தால் வெட்டப்பட்டது.’

Verse 85

तदघप्रतिघं विष्णो चराम्येतद्व्रतं शुभम् । एवमुक्तो महेशेन पुंडरीकविलोचनः

‘விஷ்ணுவே, அந்தப் பாவத்தை நீக்குவதற்காக நான் இந்த மங்கள வ்ரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறேன்.’ என்று மகேசன் கூற, தாமரைநயனன் விஷ்ணு கேட்டான்।

Verse 86

स्मित्वा किंचिन्नतशिराः पुनरेवं व्यजिज्ञपत् । यथेच्छसि तथा क्रीड सर्वविष्टपनायक

அவன் புன்னகைத்து சிறிது தலை வணங்கி மீண்டும் கூறினான்— “எல்லா உயிர்களையும் ஆளும் ஆண்டவனே! உன் விருப்பம்போல் விளையாடு.”

Verse 87

मायया मां महादेव नच्छादयितुमर्हसि । नाभीकमलकोशात्तु कोटिशः कमलासनान्

“மகாதேவனே! மாயையால் என்னை மறைக்க வேண்டாம். என் நாபிக் கமலத்தின் உறையிலிருந்து யுகம் யுகமாக கோடிக்கணக்கான கமலாசனப் பிரம்மர்கள் தோன்றுகின்றனர்.”

Verse 88

कल्पे कल्पे सृजामीश त्वन्नियोगबलाद्विभो । त्यज मायामिमां देव दुस्तरामकृतात्मभिः

“ஈசனே, விபுவே! உன் ஆணை வலத்தால் நான் கல்பம் கல்பமாகப் படைக்கிறேன். தேவனே! இந்த மாயையை விட்டு விடு; தம்மை அடக்காதவர்களுக்கு அது கடக்க அரிது.”

Verse 89

मदाद्यो महादेव मायया तव मोहिताः । यथावदवगच्छामि चेष्टितं ते शिवापते

“மகாதேவனே! என்னை முதலாகக் கொண்டு நாங்கள் அனைவரும் உன் மாயையால் மயங்குகிறோம்; ஆயினும் சிவாபதியே! உன் செயலும் உன் உள்ளக்கருத்தும் நான் உண்மையாய் அறிகிறேன்.”

Verse 90

संहारकाले संप्राप्ते सदेवानखिलान्मुनीन् । लोकान्वर्णाश्रमवतो हरिष्यसि यदा हर

“ஹரனே! சங்கார காலம் வந்தபோது தேவர்களுடன் எல்லா முனிவர்களையும், வர்ண-ஆசிரம ஒழுங்குடைய உலகங்களையும் நீயே ஒடுக்கி எடுத்துக்கொள்கிறாய்.”

Verse 91

तदा क्व ते महादेव पाप ब्रह्मवधादिकम् । पारतंत्र्यं न ते शंभो स्वैरं क्रीडेत्ततो भवान्

அப்போது ஓ மகாதேவா! பிரம்மவதம் முதலிய ‘பாவம்’ உமக்கு எங்கே? ஓ சம்போ! நீர் பராதீனன் அல்ல; ஆகவே முழு சுதந்திரத்தில் லீலையாக விளையாடுகின்றீர்।

Verse 92

अतीतब्रह्मणामस्थ्नां स्रक्कंठे तव भासते । तदातदा क्वानुगता ब्रह्महत्या तवानघ

கடந்த பிரம்மர்களின் எலும்புகளால் ஆன மாலை உமது கழுத்தில் ஒளிர்கிறது; அத்தகைய வேளைகளில், ஓ பாவமற்றவனே! பிரம்மஹத்தி பாவம் உமக்குள் எங்கே நிலைக்கும்—எதற்கு ஒட்டும்?

Verse 93

कृत्वापि सुमहत्पापं त्वां यः स्मरति भावतः । आधारं जगतामीशं तस्य पापं विलीयते

மிகப் பெரிய பாவம் செய்திருந்தாலும், உள்ளார்ந்த பக்தியுடன் உம்மை நினைப்பவன்—ஓ உலகங்களின் ஆதாரமான ஈசா! அவன் பாவம் கரைந்து மறைகிறது।

Verse 94

यथा तमो न तिष्ठेत संनिधावंशुमालिनः । तथा न भवभक्तस्य पापं तस्य व्रजेत्क्षयम्

சூரியன் அருகில் இருள் நிலைக்காதது போல, பவனின் பக்தனுக்கு பாவம் நிலைக்காது; அது விரைந்து அழிவை அடைகிறது।

Verse 95

यश्चिंतयति पुण्यात्मा तव पादांबुजद्वयम् । ब्रह्महत्यादिकमपि पापं तस्य व्रजेत्क्षयम्

புண்ணிய ஆன்மா உமது இரு தாமரைத் திருவடிகளைத் தியானித்தால், அவனுடைய பிரம்மஹத்தி முதலிய பாவங்களும் அழிகின்றன।

Verse 96

तव नामानुरक्ता वाग्यस्य पुंसो जगत्पते । अप्यद्रिकूटतुलितं नैनस्तमनुबाधते

ஓ ஜகத்பதே! யாருடைய வாக்கு உமது நாமத்தில் பற்றுடையதோ, அவரை மலைச்சிகரம்போல் குவிந்த பாவமும் துன்புறுத்தாது।

Verse 97

रजसा तमसा विवर्धितं क्व नु पापं परितापदायकम् । क्व च ते शिव नाम मंगलं जनजीवातु जगद्रुजापहम्

ரஜஸ்-தமஸ் வளர்த்த, துன்பமே தரும் பாவம் எங்கே? ஓ சிவா! மக்களின் உயிர்நாடி, உலகத் துயர் நீக்கும் உமது மங்கள நாமம் எங்கே?

Verse 98

यदि जातुचिदंधकद्विषस्तवनामौष्ठपुटाद्विनिःसृतम् । शिवशंकर चंद्रशेखरेत्यसकृत्तस्य न संसृतिः पुनः

அந்தகனை வென்ற உமது நாமம் ஒருமுறையாவது ஒருவரின் உதடுகளிலிருந்து வெளிவந்து, அவர் மீண்டும் மீண்டும் ‘சிவ, சங்கர, சந்திரசேகர’ என உரைத்தால், அவருக்கு மறுபடியும் சம்சாரப் பிறவி இல்லை।

Verse 99

परमात्मन्परंधाम स्वेच्छा विधृत विग्रह । कुतूहलं तवेशेदं क्व पराधीनतेश्वरे

ஓ பரமாத்மா, ஓ பரமதாமா! தன் இச்சையால் உருவம் தரிப்பவனே, ஈசா—உமது இந்த ‘குதூகலம்’ என்ன? ஈசனுக்கு பிறரடிமை எங்கே?

Verse 100

अद्य धन्योस्मि देवेश यं न पश्यति योगिनः । पश्यामि तं जगन्मूलं परमेश्वरमक्षयम्

இன்று நான் பாக்கியவான், தேவேசா! யோகிகளும் காணாத அந்த உலகின் மூலமான அழிவற்ற பரமேஸ்வரனை நான் தரிசிக்கிறேன்।

Verse 110

अवियोगोऽस्तु मे देव त्वदंघ्रियुगलेन वै । एष एव वरः शंभो नान्यं कंचिद्वरं वृणे

ஓ தேவா! உமது திருவடித் துவயத்திலிருந்து எனக்கு எந்நாளும் பிரிவு ஏற்படாதிருக்கட்டும். ஓ ஶம்போ! இதுவே என் வரம்; வேறு எந்த வரமும் நான் வேண்டேன்.

Verse 120

ब्रह्महत्यादि पापानि यस्या नाम्नोपि कीर्तनात् । त्यजंति पापिनं काशी सा केनेहोपमीयते

அவளுடைய நாமத்தைச் சொல்வதாலேயே பிரம்மஹத்த்யை முதலான மகாபாபங்கள் பாவியை விட்டுவிடுகின்றன—அத்தகைய காசியை இவ்வுலகில் எதனுடன் ஒப்பிடலாம்?

Verse 130

महाश्मशानमासाद्य यदि देवाद्विपद्यते । पुनः श्मशानशयनं न क्वापि लभते पुमान्

மகா சுடுகாட்டை அடைந்து, ஒருவன் தேவஇச்சையால் உடலை விட்டால், அவனுக்கு மீண்டும் எங்கும் ‘சுடுகாட்டில் படுத்தல்’ எனும் அத்தகைய மரணம் கிடையாது.

Verse 150

तीर्थे कालोदके स्नात्वा कृत्वा तर्पणमत्वरः । विलोक्य कालराजं च निरयादुद्धरेत्पितॄन्

காலோதக தீர்த்தத்தில் நீராடி விரைவாக தர்ப்பணம் செய்து, பின்னர் காலராஜன் (யமன்) தரிசனம் செய்தால், பித்ருக்களை நரகத்திலிருந்து உயர்த்த முடியும்.