Adhyaya 9

Verse 1

शिवशर्मोवाच । का इमा रूपलावण्य सौभाग्यनिधयः स्त्रियः । दिव्यालंकारधारिण्यो दिव्यभोगसमन्विताः

சிவசர்மா கூறினார்—ரூபம், லாவணியம், சௌபாக்கியம் ஆகியவற்றின் நிதியாகிய இப்பெண்கள் யார்? தெய்வீக ஆபரணங்கள் அணிந்து, விண்ணுலக இன்பங்களால் நிறைந்தவர்கள்.

Verse 2

गणावूचतुः । एता वारविलासिन्यो यज्ञभाजां प्रियंकराः । गीतज्ञा नृत्यकुशला वाद्यविद्या विचक्षणाः

இரு கணர்கள் கூறினர்—இவர்கள் நகரின் வாரவிலாசினிகள்; யாகப் புண்ணியப் பங்குடையோருக்கு இன்பம் அளிப்பவர்கள். பாடலில் தேர்ந்தோர், நடனத்தில் வல்லோர், வாத்தியக் கலையில் நுண்ணறிவுடையோர்.

Verse 3

कामकेलिकलाभिज्ञा द्यूतविद्याविशारदाः । रसज्ञा भाववेदिन्यश्चतुराश्चोचितोक्तिषु

அவர்கள் காமகேளி கலைகளில் தேர்ந்தோர், சூதாட்டக் கல்வியில் வல்லோர், ரசத்தை அறிந்தோர், உணர்வுகளை உணரும்ோர், தக்க இனிய சொற்களில் நுண்ணறிவுடையோர்.

Verse 4

नानादेश विशेषज्ञा नानाभाषा सुकोविदाः । संकेतोदंतनिपुणा नैकास्वैरचरा मुदा

அவர்கள் பல நாடுகளின் தனித்த வழக்கங்களில் தேர்ந்தோர், பல மொழிகளில் மிகுந்த திறமை உடையோர், மறைச் சைகை–குறிப்புகளில் நிபுணர், மகிழ்ச்சியுடன் பலவிதமாகச் சுதந்திரமாகச் செல்வோர்.

Verse 5

लीलानर्मसुसाभिज्ञाः सुप्रलापेषु पंडिताः । यूनां मनांसि सततं स्वैर्हावै रमयंत्यमूः

இவ்வப்ஸரைகள் லீலை-நர்மங்களில் தேர்ந்தவர்கள்; இனிய உரையாடலில் வல்லவர்கள்; தம் ஹாவ-பாவமும் லாஸ்யமும் கொண்டு எப்போதும் இளைஞர்களின் மனங்களை மகிழ்விக்கின்றனர்।

Verse 6

निर्मथ्यमानात्क्षीरोदात्पूर्वमप्सरसस्त्वमूः । निःसृतास्त्रिजगज्जेतुर्मोहनास्त्रमनोभुवः

பாற்கடல் முதன்முதலில் மத்தப்படுகையில் இவ்வப்ஸரைகள் வெளிப்பட்டனர்; மூவுலகையும் வெல்லும் மனோபவ (காமன்) உடைய மோகன ஆயுதமே இவர்கள்।

Verse 7

उर्वशी मेनका रंभा चंद्रलेखा तिलोत्तमा । वपुष्मतीकांतिमती लीलावत्युत्पलावती

உர்வசி, மேனகா, ரம்பா, சந்திரலேகா, திலோத்தமா; மேலும் வபுஷ்மதி, காந்திமதி, லீலாவதி, உத்பலாவதி—இவர்கள் அப்ஸரைகள்।

Verse 8

अलंबुषा गुणवती स्थूलकेशी कलावती । कलानिधिर्गुणनिधिः कर्पूरतिलकोर्वरा

அலம்புஷா, குணவதி, ஸ்தூலகேசி, கலாவதி; மேலும் கலாநிதி, குணநிதி, கற்பூரதிலகா, ஊர்வரா—இவர்களும் அப்ஸரைகள்।

Verse 9

अनंगलतिका चापि तथा मदनमोहिनी । चकोराक्षी चंद्रकला तथा मुनिमनोहरा

அனங்கலதிகா, அதுபோல மதனமோகினி; சகோராட்சி, சந்திரகலா, மேலும் முனிமனோஹரா—இவர்களும் அப்ஸரைகள்।

Verse 10

ग्रावद्रावा तपोद्वेष्टी चारुनासा सुकर्णिका । दारुसंजीविनी सुश्रीः क्रतुशुल्का शुभानना

கிராவத்ராவா, தபோத்வேஷ்டீ, சாருநாசா, சுகர்ணிகா; தாருசஞ்ஜீவினீ, சுஷ்ரீ, க்ரதுஷுல்கா, சுபானனா—இவர்களும் அப்சரஸ்களின் குழுவில் புகழ்பெற்றோர்.

Verse 11

तपःशुल्का तीर्थशुल्का दानशुल्का हिमावती । पंचाश्वमेधिका चैव राजसूयार्थिनी तथा

தபஃஷுல்கா, தீர்த்தஷுல்கா, தானஷுல்கா, ஹிமாவதீ; மேலும் பஞ்சாஷ்வமேதிகா மற்றும் ராஜசூயார்த்தினீ—இவர்களும் அப்சரஸ்களில் شمارிக்கப்படுவர்.

Verse 12

अष्टाग्निहोमिका तद्वद्वाजपेयशतोद्भवा । इत्याद्यप्सरसां श्रेष्ठं सहस्रं षष्टिसंमितम्

அஷ்டாக்னிஹோமிகா, அதுபோல வாஜபேயஷதோத்பவா—இத்தகையோர். இவ்வாறு சிறந்த அப்சரஸ்களின் எண்ணிக்கை மொத்தம் ஆயிரத்து அறுபது.

Verse 13

एतस्मिन्नप्सरोलोके वसंत्यन्या अपिस्त्रियः । सदा स्खलितलावण्याः सदास्खलितयौवनाः

இந்த அப்சரலோகத்தில் இன்னும் பல பெண்களும் வாழ்கின்றனர்—அவர்களின் அழகு எப்போதும் பொங்கிப் பெருகும்; அவர்களின் இளமை எப்போதும் நிறைந்திருக்கும்.

Verse 14

दिव्यांबरा दिव्यमाल्या दिव्यगंधानुलेपनाः । दिव्यभोगैः सुसंपन्नाः स्वेच्छाविधृतविग्रहाः

அவர்கள் தெய்வீக ஆடைகள் அணிந்து, தெய்வீக மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தெய்வீக நறுமணத் தைலங்களால் பூசப்பட்டவர்கள்; விண்ணுலக இன்பங்களால் நிறைந்து, விருப்பம்போல் வடிவம் எடுப்பவர்கள்.

Verse 15

कृत्वा मासोपवासानि स्खलंति ब्रह्मचर्यतः । सकृदेव द्विकृत्वो वा त्रिःकृत्वो दैवयोगतः

மாதநாள் உபவாசங்களைச் செய்தாலும் சிலர் பிரம்மச்சரிய விரதத்திலிருந்து வழுவலாம்—தெய்வயோகத்தின் வலியால் ஒருமுறை, இருமுறை அல்லது மும்முறையும்।

Verse 16

ता इमा दिव्यभोगिन्यो रूपलावण्यसंपदः । निवसंत्यप्सरोलोके सर्वकामसमन्विताः

அந்தப் பெண்கள் திவ்ய போகங்களை அனுபவிப்பவர்கள்; ரூப-லாவண்யச் செல்வம் நிறைந்தவர்கள்; அப்சரலோகத்தில் வாசித்து எல்லாக் காமங்களாலும் நிறைந்திருப்பர்।

Verse 17

कृत्वा व्रतानि सांगानि कामिकानि विधानतः । भवंति स्वैरचारिण्यो देवभोग्या इहागताः

விதிப்படி அங்கோபாங்கங்களுடன் கூடிய காம்ய விரதங்களைச் செய்து, அவர்கள் இங்கு சுதந்திரமாகச் செல்பவர்களாகி, தெய்வப் போகத்திற்கு உரியவர்களாகின்றனர்।

Verse 18

पतिव्रतधृता नार्यो बलेन बलिना धृताः । भर्तबुद्ध्यारमंतेतं कदाचित्ता इमा द्विज

இந்தப் பதிவிரதப் பெண்கள் ஒரு வலிமையான சக்தியால் கட்டுப்பட்டுள்ளனர்; ஓ த்விஜா, சில வேளைகளில் அவனைத் தம் கணவனென எண்ணி அவனிடமே இன்புறுவர்।

Verse 19

भर्तरि प्रोषिते याश्च ब्रह्मचर्यव्रताः सदा । विप्लवं ते सकृद्दैवात्ता एता वामलोचनाः

கணவர் பிரயாணத்தில் இருந்தபோது எப்போதும் பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் நிலைத்திருந்த அவர்கள், தெய்வவசத்தால் ஒருமுறை வழுவினர்; அதனால் இவர்கள் இவ்வழகிய கண்களையுடையவர்களாயினர்।

Verse 20

कुसुमानि सुगंधीनि सुवासं चंदनं तथा । सुगौरं चापि कर्पूरं सुसूक्ष्माण्यंबराणि च

மணமிகு மலர்கள், சிறந்த நறுமணப் பொருட்கள், சந்தனம்; ஒளிவிடும் வெண்கற்பூரம் மற்றும் மிக நுண்ணிய ஆடைகள்—இவை அனைத்தும் அர்ப்பணிக்கப்படவேண்டும்।

Verse 21

पर्णानि ऋजुताराणि जीर्णानि कठिनानि च । साग्राणि स्वर्णवर्णानि स्थूलनीलशिराणि च

இலைகள்—நேராகவும் உறுதியானவையும்; பழையதும் கடினமுமானதும்; முனை கூர்மையுடையதும்; பொன்னிறத் தோற்றமுடையதும்; தடித்த நீல நரம்புகளுடையதும்—என்று கூறப்படுகின்றன।

Verse 22

सुवासोपस्कराढ्यानि नागवल्ल्या द्विजोत्तम । शय्याविचित्राभरणा रतिशालोचितानि च

ஓ த்விஜோத்தமா! சிறந்த ஆடைகள், இன்பவிலாசப் பொருட்களால் நிறைந்ததும், நாகவல்லி (வெற்றிலை கொடி) உடனும்; வித்தியாசமான படுக்கைகள், ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், ரதிசாலைக்கு ஏற்ற பொருட்களும் உடையதும்।

Verse 23

बहुकौतुकवस्तूनि समर्च्यद्विजदंपती । भोगदानमिदं काम्यं प्रतिसंक्रमणं रवेः

பல இனிய பொருட்களால் பிராமண தம்பதியை முறையாகப் போற்றி, இந்த விரும்பத்தக்க ‘போகதானம்’ சூரியனின் சங்கிரமணக் காலத்தில் செய்யவேண்டும்।

Verse 24

किंवा प्रतिव्यतीपातमेकसंवत्सरावधि । कोदादिति च मंत्रेण या दद्याद्वरवर्णिनी

அல்லது ஒவ்வொரு பிரதிவ்யதீபாத நாளிலும், ஒரு வருட காலம் முழுவதும், ‘கோதாதிதி’ மந்திரத்தைச் சொல்லி உயர்வர்ணமுடைய அழகிய பெண் தானம் அளித்தால் (அந்தப் பலன் பெறுவாள்)।

Verse 25

कामरूपधरो देवः प्रीयतामिति वादिनी । सा श्रेष्ठाऽप्सरसां मध्ये वसेत्कल्पमिहांगना

“இச்சையுருவம் தரிக்கும் தேவன் பிரீதியடையட்டும்” என்று கூறிய அவள், அப்சரஸ்களில் சிறந்த அந்தப் பெண், அங்கே ஒரு முழுக் கல்பம் தங்கினாள்।

Verse 26

कन्यारूपधराकाचिद्याभुक्ता केनचित्क्वचित् । देवरूपेण तं कालमारभ्य ब्रह्मचारिणी

ஒரு கன்னியுருவம் கொண்டவளை எங்கோ யாரோ ஒருவன் அனுபவித்தான்; அது தேவுருவில் நிகழ்ந்ததனால், அந்நேரம் முதல் அவள் பிரம்மச்சாரிணியாக வாழ்ந்தாள்।

Verse 27

तदेव वृत्तं ध्यायंती निधनं याति कालतः । दिव्यरूपधरा सेह जायते दिव्य भोगभाक्

அதே நிகழ்வைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்த அவள் காலப்போக்கில் மரணமடைந்தாள்; பின்னர் தெய்வீக உரு கொண்டு இங்கே பிறந்து, தெய்வீக போகங்களை அனுபவித்தாள்।

Verse 28

निदानमप्सरोलोकस्येतिशृण्वन्द्विजाग्रणीः । सौरं लोकमथ प्राप्य क्षणेन स विमानगः

அப்சரலோகத்தை அடைவதற்கான காரணம் இதுவென்று கேட்டதும், ஓ த்விஜசிறந்தவரே, விமானத்தில் சென்ற அவன் கணநேரத்தில் சூரியலோகத்தை அடைந்தான்।

Verse 29

यथा कदंबकुसुमं किंजल्कैः सर्वतोवृतम् । देदीप्यमानं हि तथा समंताद्भानुभानुभिः

எப்படி கடம்ப மலர் அதன் மகரந்தத் தந்துக்களால் எல்லாப் புறமும் சூழப்பட்டு ஒளிருகிறதோ, அதுபோல அது எங்கும் கதிர்மேல் கதிராகப் பிரகாசித்தது।

Verse 30

दूराद्रविं स विज्ञाय धृततामरसद्वयम् । नवभिर्योजनानां च सहस्रैः संमितेन ह

தூரத்திலிருந்தே சூரியனை அறிந்து அவன் இரு தாமரைகளைத் தாங்கினான்; மேலும் அந்தச் சூரியமண்டலம் ஒன்பதாயிரம் யோஜன அளவுடையது என்று கூறுவர்।

Verse 31

विचित्रेणैकचक्रेण सप्तसप्तियुतेन च । अनूरुणाधिष्ठितेन पुरतोधृतरश्मिना

அது வியப்பூட்டும் ஒற்றைச் சக்கர ரதம்; ஏழு குதிரைகள் பூட்டப்பட்டிருந்தன; அனூருணன் சாரதியாக இருந்து, கதிர்கள் முன்னே விரிந்திருந்தன।

Verse 32

अप्सरोमुनिगंधर्व सर्पग्रामणि नैरृतैः । स्यंदनेनातिजविना प्रणनाम कृतांजलिः

அப்ஸரஸ்கள், முனிவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகத் தலைவர்கள், நைர்ருதர்கள் சூழ, மிக வேகமான ரதத்தில் இருந்து அவன் கைகூப்பி வணங்கினான்।

Verse 33

तस्य प्रणामंदेवोपि भ्रूभंगेनानुमन्य च । अतिदूरं नभोवर्त्म व्यतिचक्राम सक्षणात्

அவன் வணக்கத்தை அந்த தேவனும் புருவ அசைவால் ஏற்றுக்கொண்டான்; மேலும் ஒரு கணத்தில் அவன் வானத்தின் மிகத் தொலைவான பாதையைத் தாண்டினான்।

Verse 34

प्रक्रांते द्युमणौ दूरं शिवशर्मातिशर्मवान् । प्रोवाच भगवद्भक्तौ कथं लभ्यं रवेः पदम्

த்யுமணி (சூரியன்) தூரம் முன்னே சென்றபோது, பேரானந்தம் நிறைந்த சிவசர்மன் கூறினான்—“பகவத் பக்தியால் ரவியின் பதவி எவ்வாறு பெறப்படும்?”

Verse 35

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुमाचक्षाथां ममाग्रतः । सतां साप्तपदी मैत्री तन्मे मैत्र्या प्रणोदितौ

இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்—என் முன்னே நேராகச் சொல்லுங்கள். சத்புருஷர்களிடையில் ‘சப்தபதி’யால் நட்பு உறுதியாகிறது; ஆகவே நட்பால் தூண்டப்பட்டு எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 36

गणावूचतुः । शृणु द्विज महाप्राज्ञ त्वय्यकथ्यं न किंचन । सत्संगादेव साधूनां सत्कथा संप्रवर्तते

கணர்கள் கூறினர்—மகாப்ராஜ்ஞனான த்விஜரே, கேளுங்கள்; உமக்கு சொல்லாதது ஒன்றுமில்லை. சாதுக்களின் சத்சங்கத்திலிருந்தே சத்கதை ஓடுகிறது।

Verse 37

नियंता सर्वभूतानां य एकःकारणं परम् । अनामा गोत्ररहितो रूपादि परिवर्जितः

அவரே ஒரே பரம காரணமும் எல்லா உயிர்களின் நியந்தாவும்—பெயரற்றவர், குலமற்றவர், ரூபம் முதலிய பண்புகளுக்கு அப்பாற்பட்டவர்।

Verse 38

आविर्भाव तिरोभावौ यद्भूनर्तनवर्तिनौ । स एव वक्ति सततं सर्वात्मा वेदपूरुषः

உயிர்களின் நடன ஓட்டத்தில் வெளிப்பாடு-மறைவு நடைபெறுமிடத்தில்—அவரே அனைத்துள்ளமும், வேதபுருஷனும், இடையறாது உரைக்கிறார்।

Verse 39

योसावादित्यपुरुषः सोसावहमिति स्फुटम् । अंधतमः प्रविशंति ये चैवान्यमुपासते

சூரியனில் உள்ள அந்த ஆதித்யபுருஷனே ‘நான்’—இது தெளிவு. வேறொன்றை வழிபடுவோர் கடும் இருளில் புகுகின்றனர்।

Verse 40

निश्चितार्थां श्रुतिमिमां ब्राह्मणासो द्विजोत्तम । तमेकमुपतिष्ठंते निश्चित्येति पुनःपुनः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! இச் சுருதியின் உறுதியான பொருளை அறிந்து, மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்து, பிராமணர்கள் அந்த ஒரே பரம்பொருளையே வழிபடுகின்றனர்.

Verse 41

उपलभ्य च सावित्रीं नोपतिष्ठेत यः पराम् । काले त्रिकालं सप्ताहात्स पतेन्नात्र संशयः

உயர்ந்த சாவித்ரீ (காயத்ரீ) பெற்றும், உரிய காலங்களில்—நாளில் மூன்று வேளைகளிலும்—அவளை வழிபடாதவன் ஏழு நாளில் வீழ்ச்சியடைவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 42

तावत्प्रातर्जपंस्तिष्ठेद्यावदर्धोदयो रवेः । आसनस्थो जपेन्मौनी प्रत्यगातारकोदयात्

காலையில் சூரியன் அரை உதயம் அடையும் வரை ஜபத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். உரிய ஆசனத்தில் அமர்ந்து மௌனம் காத்து, காலை நட்சத்திரத்தின் உதயம் கடந்துவரும் வரை ஜபம் தொடர வேண்டும்.

Verse 43

सादित्यां मध्यमां संध्यां जपेदादित्यसंमुखः । काललोपो न कर्तव्यस्ततः कालं प्रतीक्षयेत्

நண்பகல் சூரியசந்த்யையில் சூரியனை நோக்கி ஜபம் செய்ய வேண்டும். உரிய நேரத்தை விடக்கூடாது; ஆகவே சரியான நேரம் வரும் வரை காத்திருந்து சந்த்யாவை ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 44

काले फलंत्योषधयः काले पुष्पंति पादपाः । वर्षंति तोयदाः काले तस्मात्कालं न लंघयेत्

காலத்திற்கேற்ப மூலிகைகள் கனிகின்றன; காலத்திற்கேற்ப மரங்கள் மலர்கின்றன; காலத்திற்கேற்ப மேகங்கள் மழை பொழிகின்றன; ஆகவே நியமிக்கப்பட்ட நேரத்தை மீறக்கூடாது.

Verse 45

मंदेहदेहनाशार्थमुदयास्तमये रविः । समीहते द्विजोत्सृष्टं मंत्रतोयांजलित्रयम्

மந்தேஹர்களின் உடல்நாசத்திற்காக சூரியன் உதயமும் அஸ்தமனமும் நேரங்களில் முயல்கிறான்; ஆகவே இருமுறை பிறந்தவன் மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்திய நீரின் மூன்று அஞ்சலிகளை அவன் விரும்புகிறான்.

Verse 46

गायत्रीमंत्रतोयाढ्यं दत्तं येनांजलित्रयम् । काले सवित्रे किं न स्यात्तेन दत्तं जगत्त्रयम्

சரியான காலத்தில் காயத்ரீ மந்திரம் நிறைந்த நீரின் மூன்று அஞ்சலிகளை சவிதாவுக்கு அர்ப்பணித்தவன்—அவனுக்கு எது கிடைக்காது? அவன் மூன்று உலகங்களையும் தானமாக அளித்ததுபோல்.

Verse 47

किं किं न सविता सूते काले सम्यगुपासितः । आयुरारोग्यमैश्वर्यं वसूनि सपशूनि च

சரியான காலத்தில் முறையாக வழிபட்டால் சவிதா எதை வழங்கமாட்டான்? நீண்ட ஆயுள், ஆரோக்கியம், ஐஸ்வரியம், செல்வம், மாடுமாடுகளுடன் கூடிய வளம் அனைத்தையும் அருள்கிறான்.

Verse 48

मित्रपुत्र कलत्राणि क्षेत्राणि विविधानि च । भोगानष्टविधांश्चापि स्वर्गं चाप्यपवर्गकम्

அவன் நண்பர்கள், மகன்கள், மனைவியர்; பலவகை நிலங்கள்; எட்டுவகை போகங்களையும்; மேலும் ஸ்வர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோட்சமும்) அருள்கிறான்.

Verse 49

अष्टादश सुविद्यासु मीमांसातिगरीयसी । ततोपि तर्कशास्त्राणि पुराणं तेभ्य एव च

பதினெட்டு வித்யைகளில் மீமாம்சை மிகச் சிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது; அதற்கும் மேலாக தர்க்க சாஸ்திரங்கள், அவற்றிற்கும் மேலாக புராணம் உயர்ந்து நிற்கிறது.

Verse 50

ततोपि धर्मशास्त्राणि तेभ्यो गुर्वी श्रुतिर्द्विज । ततोप्युपनिषच्छ्रेष्ठा गायत्री च ततोधिका

அவற்றினும் மேலானவை தர்மசாஸ்திரங்கள்; அவற்றினும் கனமுடையது, ஓ இருபிறப்பனே, ஸ்ருதி. அதினும் உயர்ந்தவை உபநிஷத்துகள்; அவற்றினும் மேலானது காயத்ரீ.

Verse 51

दुर्लभा सर्वमंत्रेषु गायत्री प्रणवान्विता । न गायत्र्याधिकं किंचित्त्रयीषु परिगीयते

எல்லா மந்திரங்களிலும் பிரணவத்துடன் கூடிய காயத்ரீ மிக அரிது. மூன்று வேதங்களிலும் காயத்ரீயை விட மேலானது எதுவும் பாடப்படுவதில்லை.

Verse 52

न गायत्री समो मंत्रो न काशी सदृशी पुरी । न विश्वेश समं लिंगं सत्यंसत्यं पुनःपुनः

காயத்ரீக்கு இணையான மந்திரம் இல்லை; காசிக்கு ஒப்பான நகரம் இல்லை; விஸ்வேசனுக்கு ஒப்பான லிங்கம் இல்லை—இது உண்மை, உண்மை, மீண்டும் மீண்டும் உண்மை.

Verse 53

गायत्री वेदजननी गायत्री ब्राह्मणप्रसूः । गातारं त्रायते यस्माद्गायत्री तेन गीयते

காயத்ரீ வேதங்களின் தாய்; காயத்ரீ பிராமணர்களை உண்டாக்குபவள். ஜபிப்பவனை/பாடுபவனை (காதா) காக்கிறதால் அவள் ‘காயத்ரீ’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 54

वाच्यवाचकसंबंधो गायत्र्याः सवितुर्द्वयोः । वाच्योसौ सविता साक्षाद्गायत्रीवाचिकापरा

காயத்ரீ மற்றும் சவித்ரு—இருவருக்கும் ‘வாச்ய-வாசக’ உறவு உள்ளது. வாச்யம் நேரடியாக சவித்ருவே; காயத்ரீ பரம வாசிகை (சுட்டும் வாக்குரு) ஆகும்.

Verse 55

प्रभावेणैव गायत्र्याः क्षत्रियः कौशिको वशी । राजर्षित्वं परित्यज्य ब्रह्मर्षिपदमीयिवान्

காயத்ரியின் பேராற்றலாலே தன்னடக்கம் கொண்ட கௌசிகன்—க்ஷத்திரியனாயினும்—ராஜரிஷித் தன்மையைத் துறந்து பிரம்மரிஷிப் பதத்தை அடைந்தான்.

Verse 56

सामर्थ्यं प्राप चात्युच्चैरन्यद्भुवनसर्जने । किं किं न दद्याद्गायत्री सम्यगेवमुपासिता

அவன் பிற உலகங்களைப் படைக்கும் அளவிற்கும் மிக உயர்ந்த ஆற்றலைப் பெற்றான். இவ்வாறு முறையாக வழிபடப்படும் காயத்ரி எதைத் தரமாட்டாள்?

Verse 57

न ब्राह्मणो वेदपाठान्न शास्त्रपठनादपि । देव्यास्त्रिकालमभ्यासाद्बाह्मणः स्याद्धि नान्यथा

வெறும் வேதப் பாராயணம் அல்லது சாஸ்திரப் படிப்பால் மட்டும் ஒருவர் உண்மையான பிராமணன் ஆகார்; தேவியின் (காயத்ரியின்) மும்முறை தினப் பயிற்சியாலேயே பிராமணன் ஆவான்—வேறல்ல.

Verse 58

गायत्र्येव परं विष्णुर्गायत्र्येव परःशिवः । गायत्र्येव परोब्रह्मा गायत्र्येव त्रयी ततः

காயத்ரியே பரம விஷ்ணு; காயத்ரியே பரம சிவன்; காயத்ரியே பரம பிரம்மா; ஆகவே காயத்ரியே திரயம் (திரிமூர்த்தியும் திரிவேதமும்).

Verse 59

देवत्रयं स भगवानंशुमाली दिवाकरः । सर्वेषां महसां राशिः कालकालप्रवर्तकः

கதிர்மாலையணிந்த தினகரனாகிய அந்த பகவான் சூரியனே தேவத்திரயம்; அவர் எல்லா ஒளிமகிமைகளின் களஞ்சியமும், காலத்தையும் அதன் சுழற்சிகளையும் நடத்துபவரும் ஆவார்.

Verse 60

अर्कमुद्दिश्य सततमस्मल्लोकनिवासिनः । श्रुतिं ह्युदाहरंतीमां सारासारविवेकिनः

சூரியனை முன்னிட்டு, நம் உலகில் வாழும் சாரம்‑அசாரம் அறியும் விவேகிகள் இந்த வேதச் சுருதியை இடையறாது உரைக்கின்றனர்।

Verse 61

एषो ह देवः प्रदिशोनु सर्वाः पूर्वो ह जातः स उ गर्भे अंतः । स एव जातः स जनिष्यमाणः प्रत्यङ्जानास्तिष्ठति सर्वतोमुखः

இதே தேவன் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவி நிற்கிறான்; முதற்பிறந்தவன், கருவினுள் உள்ளவனும் அவனே. அவனே பிறந்தவன், அவனே பிறக்கவிருப்பவன்; உள்ள்நோக்கி, எல்லாமுகங்களுடன் நிலைகொள்கிறான்।

Verse 62

सदैवमुपतिष्ठेरन्सौरसूक्तैरतंद्रिताः । ये नमंत्यत्र ते विप्रा विप्रा भास्करसन्निभाः

சௌரசூக்தங்களால் சோர்வின்றி எப்போதும் (சூரியனை) வழிபடுவர். இங்கு வணங்கும் பிராமணர்கள் பாஸ்கரனைப் போல ஒளிவிடும் பிராமணர்களாவர்।

Verse 63

पुष्यार्केप्यथ हस्तार्के मूलार्केप्यथवा द्विज । उत्तरार्केऽथ यत्कार्यं तत्फलत्येव नान्यथा

ஓ இருபிறப்பனே! புஷ்யார்கம், ஹஸ்தார்கம், மூலார்கம் அல்லது உத்தரார்கம்—அந்நாளில் செய்யப்படும் எந்தச் செயலும் நிச்சயமாகப் பலிக்கும்; வேறாகாது।

Verse 64

पौषे मास्यर्कदिवसे यः स्नात्वा भास्करोदये । दानहोमंजपंकुर्यादर्चामर्कस्य सुव्रत

ஓ நல்விரதனே! பௌஷ மாதத்தில் அர்கதினத்தில், பாஸ்கரோதயத்தில் நீராடி தானம், ஹோமம், ஜபம் செய்து சூரியாராதனை செய்பவன் (நிச்சயப் புண்ணியம்) பெறுவான்।

Verse 65

श्रद्धावानेकभक्तश्च कामक्रोधविवर्जितः । सहाप्सरोभिर्द्युतिमान्स वसेदत्र भोगवान्

நம்பிக்கையுடன் ஒருமுக பக்தியுடையவனாய், காமம் கோபம் அற்றவன்—இங்கே அப்ஸரைகளுடன் ஒளிமிக்கவனாய் தங்கி தெய்வீக போகங்களை அனுபவிப்பான்।

Verse 66

अयने विषुवे चापि षडशीतिमुखेषु वा । विष्णुपद्यां च ये दद्युर्महादानानि सुव्रताः

அயனம், விஷுவம், ஷடஷீதிமுக சந்திகள் மற்றும் விஷ்ணுபதீ நாளில் மகாதானம் அளிக்கும் நல்விரதத்தார் உயர்ந்த விரததாரர்கள் எனப் போற்றப்படுவர்।

Verse 67

तिलाञ्जुह्वति साज्यांश्च ब्राह्मणान्भोजयंति च । पितॄनुद्दिश्य च श्राद्धं ये कुर्वंति विपश्चितः

நெய்யுடன் எள்ளை அக்னியில் ஹோமம் செய்து, பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்து, பித்ருக்களை நோக்கி சிராத்தம் செய்பவர்கள் பெரும் புண்ணியமிக்க தர்மத்தை ஆற்றுகின்றனர்।

Verse 68

महापूजां च ये कुर्युर्महामंत्राञ्जपंति च । तेऽत्र वैकर्तने लोके विकर्तनसमप्रभा

மகாபூஜை செய்து மகாமந்திரங்களை ஜபிப்போர்—இங்கே வைகர்த்தன லோகத்தில் விகர்த்தனன் (சூரியன்) போன்ற ஒளியுடன் பிரகாசிப்பர்।

Verse 69

न दरिद्रा न च दुःखार्ता न व्याधि परिपीडिताः । संक्रमेष्वर्कभक्ता ये न विरूपा न दुर्भगाः

சங்கிராந்தி காலங்களில் அர்க்கன் (சூரியன்) மீது பக்தியுடையோர் வறுமையற்றோர், துயரமற்றோர், நோயால் வாட்டப்படாதோர்; அவர்கள் அசிங்கமல்லர், துர்பாக்கியமுமல்லர்।

Verse 70

संक्रमेषु न यैर्दत्तं न स्नातं तीर्थवारिषु । विशेषहोमो न कृतः कपिलाज्याप्लुतैस्तिलैः

சங்கிராந்தி நாளில் தானம் செய்யாதவரும், தீர்த்தநீரில் நீராடாதவரும், கபிலா பசுவின் நெய்யில் நனைத்த எள்ளால் விசேஷ ஹோமம் செய்யாதவரும்—

Verse 71

ते दृश्यंते प्रतिद्वारं विहीन नयनाननाः । देहिदेहीति जल्पंतो देहिनः सपटच्चराः

அவர்கள் ஒவ்வொரு வாசலிலும் காணப்படுவர்—கண்களும் முகமும் இன்றிப்; ‘கொடு, கொடு’ என்று புலம்பிக் கூறி, சிதைந்த துணிகளுடன் உடலுடையோர் அலைவர்।

Verse 72

समं कृष्णलकेनापि यो दद्यात्कांचनं कृती । सूर्यग्रहे कुरुक्षेत्रे स वसेदत्र पुण्यभाक्

திறமைமிக்கவன் சூரிய கிரகணத்தில் குருக்ஷேத்திரத்தில் கருநெல் அளவுக்கேனும் பொன் தானம் செய்தால், அவன் இங்கே பெரும் புண்ணியப் பங்காளியாக வாழ்வான்।

Verse 73

सर्वं गंगासमं तोयं सर्वे ब्रह्मसमा द्विजाः । सर्वं देयं स्वर्णसमं राहुग्रस्ते दिवाकरे

திவாகரன் சூரியன் ராகுவால் கிரசிக்கப்படும் போது, எல்லா நீரும் கங்கைக்கு ஒப்பாகவும், எல்லா த்விஜரும் பிரம்மாவுக்கு ஒப்பாகவும், எல்லா தானமும் பொன் தானத்துக்கு இணையாகவும் ஆகும்।

Verse 74

दत्तं जप्तं हुतं स्नातं यत्किंचित्सदनुष्ठितम् । भानूपरागे श्राद्धादि तद्धेतुर्ब्रध्न संनिधे

சூரிய கிரகணத்தில் முறையாகச் செய்யப்படும் தானம், ஜபம், ஹோமம், நீராடல், ஸ்ராத்தம் முதலிய அனைத்தும் பிரध்னன் (சூரியன்) சன்னிதியில் மிகுந்த பலன் தரும்।

Verse 75

रविवारे संक्रमश्चेदुपरागोऽथवाभवेत् । तदा यदर्जितं पुण्यं तदिहाक्षयमाप्यते

ஞாயிற்றுக்கிழமை சங்கிராந்தி அல்லது கிரகணம் ஏற்பட்டால், அந்நேரத்தில் ஈட்டப்படும் புண்ணியம் இவ்வாழ்விலேயே அழியாததாகிறது।

Verse 76

भानुवारो यदा षष्ठ्यां सप्तम्यामथ जायते । तदा यत्सुकृतं कर्म कृतं तदिह भुज्यते

ஞாயிறு ஷஷ்டி அல்லது ஸப்தமி திதியில் வந்தால், அப்போது செய்த நற்கர்மத்தின் பலன் இவ்வுலகிலேயே அனுபவிக்கப்படும்।

Verse 77

हंसो भानुः सहस्रांशुस्तपनस्तापनो रवि । विकर्तनो विवस्वांश्च विश्वकर्मा विभावसुः

ஹம்ஸ, பானு, ஸஹஸ்ராம்ஶு, தபன, தாபன, ரவி; விகர்தன, விவஸ்வான், விஷ்வகர்மா, விபாவஸு—இவை சூரியனின் திருநாமங்கள்।

Verse 78

विश्वरूपो विश्वकर्ता मार्तंडो मिहिरोंऽशुमान् । आदित्यश्चोष्णगुः सूर्योऽर्यमा ब्रध्नो दिवाकरः

விஷ்வரூப, விஷ்வகர்த்தா, மார்த்தாண்ட, மிஹிர, அம்ஷுமான்; ஆதித்ய, உஷ்ணகு, சூர்ய, அர்யமா, ப்ரத்ன, திவாகர—இவை சூரியனின் நாமங்கள்।

Verse 79

द्वादशात्मा सप्तहयो भास्करो हस्करः खगः । सुरः प्रभाकरः श्रीमांल्लोकचक्षुर्ग्रहेश्वरः

த்வாதசாத்மா, ஸப்தஹய, பாஸ்கர, ஹஸ்கர, கக; ஸுர, பிரபாகர, ஸ்ரீமான், லோகசக்ஷு, கிரஹேஷ்வர—இவை சூரியனின் நாமங்கள்।

Verse 80

त्रिलोकेशो लोकसाक्षीतमोरिः शाश्वतः शुचिः । गभस्तिहस्तस्तीव्रांशुस्तरणिः सुमहोरणिः

திரிலோகேசன், லோகசாட்சி, தமோரி, சாச்வதன், சுசி; கபஸ்திஹஸ்தன், தீவ்ராம்சு, தரணி, சுமஹோரணி—இவை சூரியதேவனின் புனித நாமங்கள்.

Verse 81

द्युमणिर्हरिदश्वोर्को भानुमान्भयनाशनः । छन्दोश्वो वेदवेद्यश्च भास्वान्पूषा वृषाकपिः

த்யுமணி, ஹரிதச்வன், அர்க்கன், பானுமான், பயநாசனன்; சந்தோச்வன், வேதவேத்யன், பாஸ்வான், பூஷா, வ்ருஷாகபி—இவை சூரியனின் நாமங்கள்.

Verse 82

एकचक्ररथो मित्रो मंदेहारिस्तमिस्रहा । दैत्यहा पापहर्ता च धर्मोधर्म प्रकाशकः

ஏகசக்ரரதன், மித்ரன், மந்தேஹர்களை அழிப்பவன், தமிஸ்ரா எனும் இருளை நாசிப்பவன்; தைத்யஹா, பாபஹர்த்தா, தர்ம-அதர்மத்தை வெளிப்படுத்துபவன்—இவை சூரியனின் நாமங்கள்.

Verse 83

हेलिकश्चित्रभानुश्च कलिघ्नस्तार्क्ष्यवाहनः । दिक्पतिः पद्मिनीनाथः कुशेशयकरो हरिः

ஹேலிகன், சித்ரபானு, கலிஹ்நன், தார்க்ஷ்யவாஹனன்; திக்பதி, பத்மினீநாதன், குசேசயகரன், ஹரி—இவை சூரியதேவனின் புனித நாமங்கள்.

Verse 84

घर्मरश्मिर्दुर्निरीक्ष्यश्चंडांशुः कश्यपात्मजः । एभिः सप्ततिसंख्याकैः पुण्यैः सूर्यस्य नामभिः

கர்மரச்மி, துர்நிரீக்ஷ்ய, சண்டாம்சு, கச்யபாத்மஜன்—சூரியனின் இவ்வெழுபது புண்ணிய நாமங்களால் சவிதா போற்றப்படுகிறார்.

Verse 85

प्रणवादि चतुर्थ्यंतैर्नमस्कार समन्वितैः । प्रत्येकमुच्चरन्नाम दृष्ट्वादृष्ट्वा दिवाकरम्

ஓம் முதலாக, சதுர்த்தி விகுதி (—ஆய) உடன் ‘நமः’ சேர்த்து, ஒவ்வொரு நாமத்தையும் வரிசையாக உச்சரித்து, திவாகர சூரியனை மீண்டும் மீண்டும் நோக்கி ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 86

विगृह्य पाणियुग्मेन ताम्रपात्रं सुनिर्मलम् । जानुभ्यामवनिं गत्वा परिपूर्य जलेन च

இரு கைகளாலும் மிகத் தூய செம்புப் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு, முழங்கால்களால் தரையில் அமர்ந்து, அதை நீரால் முழுமையாக நிரப்ப வேண்டும்।

Verse 87

करवीरादि कुसुमै रक्तचंदनमिश्रितैः । दूर्वांकुरैरक्षतैश्च निक्षिप्तैः पात्रमध्यतः

கரவீரம் முதலான மலர்களை சிவப்பு சந்தனத்துடன் கலந்து, தூர்வா முளைகளும் அக்ஷதமும் சேர்த்து, அவற்றை பாத்திரத்தின் நடுவில் வைக்க வேண்டும்।

Verse 88

दद्यादर्घ्यमनर्घ्याय सवित्रे ध्यानपूर्वकम् । उपमौलि समानीय तत्पात्रं नान्यदृङ्मनाः

தியானத்துடன் சவித்ரு தேவனுக்கு விலைமதிப்பற்ற அர்க்யத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அந்தப் பாத்திரத்தை தலைச்சிகரம் வரை உயர்த்தி, கண்-மனம் வேறெதிலும் செல்லாமல் நிலைநிறுத்த வேண்டும்।

Verse 89

प्रतिमंत्रं नमस्कुर्यादुदयास्तमये रविम् । अनया नामसप्तत्या महामंत्ररहस्यया

ஒவ்வொரு மந்திரத்துடனும் சூரியோதயமும் சூரியாஸ்தமனமும் நேரத்தில் ரவிக்கு வணங்க வேண்டும்—மகாமந்திரத்தின் இரகசியமாகிய இந்த எழுபது நாமங்களால்।

Verse 90

एवं कुर्वन्नरो जातु न दरिद्रो न दुःखभाक् । व्याधिभिर्मुच्यते घोरैरपिजन्मांतरार्जितैः

இவ்வாறு நடப்பவன் ஒருபோதும் வறியவன் அல்ல; துயரத்தின் பங்காளியும் அல்ல. முன்ஜன்மங்களில் சேர்த்துக் கொண்டதாயினும், கொடிய நோய்களிலிருந்தும் அவன் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 91

विनौषधैर्विना वैद्यैर्विनापथ्यपरिग्रहैः । कालेन निधनं प्राप्तः सूर्यलोके महीयते

மருந்துகளும் இல்லாமல், வைத்தியர்களும் இல்லாமல், பத்தியக் கட்டுப்பாடுகளையும் ஏற்காமல், காலம் வந்தபோது உடலை விட்டால், அவன் சூரியலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்.

Verse 92

इत्येकदेशः कथितो भानुलोकस्य सत्तम । महातेजोनिधेरस्य कोविशेषमवैत्यहो

நற்குணமிகு சிறந்தவரே! இவ்வாறு சூரியலோகத்தின் ஒரு சிறு பகுதியே கூறப்பட்டது. பேரொளியின் இந்த நிதியின் தனிச்சிறந்த மகிமையை யார் முழுமையாக அறிய வல்லார்?

Verse 93

स्वकर्णविषयीकुर्वन्नितिपुण्यकथामिमाम् । क्षणादालोकयांचक्रे महेंद्रस्य महापुरीम्

இந்தப் புண்ணியக் கதையைத் தன் செவியால் ஏற்றுக் கொண்டவுடன், அவன் கணநேரத்தில் மகேந்திரன் (இந்திரன்) எனும் தேவனின் மாபெரும் நகரைத் தரிசித்தான்.

Verse 94

अगस्तिरुवाच । श्रुत्वा सौरीं कथमेतामप्सरोलोकसंयुताम् । न दरिद्रो भवेत्क्वापि नाधर्मेषु प्रवर्तते

அகஸ்தியர் கூறினார்: அப்சரலோகத்துடன் இணைந்த இந்த சௌரீக் கதையைச் செவிமடுத்தால், மனிதன் எங்கும் வறுமையுறான் அல்ல; அதர்மத்தில் ஈடுபடவும் மாட்டான்.

Verse 95

ब्राह्मणैः सततं श्राव्यमिदमाख्यानमुत्तमम् । वेदपाठेन यत्पुण्यं तत्पुण्यफलदायकम्

இந்த உத்தம ஆக்யானத்தை பிராமணர்கள் எப்போதும் பாராயணம் செய்து கேட்க வேண்டும். வேதபாராயணத்தால் உண்டாகும் புண்ணியத்தின் பலனையே இது அளிக்கும்.

Verse 96

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शृण्वंतोऽध्यायमुत्तमम् । पातकानि विसृज्येह गतिं यास्यंत्यनुत्तमाम्

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் இவ்வுத்தம அத்தியாயத்தைச் செவிமடுத்தால், இங்கேயே பாவங்களை நீக்கி ஒப்பற்ற கதியை அடைவர்.