Adhyaya 46

Verse 1

स्कंद उवाच । गतेथ योगिनीवृंदे देवदेवो घटोद्भव । काशीप्रवृत्तिं जिज्ञासुः प्राहिणोदंशुमालिनम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—யோகினிகளின் கூட்டம் சென்றபின், தேவர்களின் தேவனான கடோத்பவன் காசியின் நிகழ்வுகளை அறிய விரும்பி அம்‌ஷுமாலினை அனுப்பினான்.

Verse 2

देवदेव उवाच । सप्ताश्व त्वरितो याहि पुरीं वाराणसीं शुभाम् । यत्रास्ति स दिवोदासो धर्ममूर्तिर्महीपतिः

தேவர்களின் தேவன் கூறினான்—ஏ சப்தாஷ்வா! விரைந்து புனிதமான வாராணசி நகரத்திற்குச் செல்; அங்கே தர்மமூர்த்தியான மன்னன் திவோதாசன் இருக்கிறான்.

Verse 3

तस्य धर्मविरोधेन यथातत्क्षेत्रमुद्वसेत् । तथा कुरुष्व भो क्षिप्रं मावमंस्थाश्च तं नृपम्

ஓ பானுவே! அவன் தர்மத்திற்கு விரோதமாக இருப்பதால் அந்த அரசன் அந்தப் புனித க்ஷேத்திரமான காசியை விட்டு நீங்குமாறு நீ விரைவாகச் செய்; அந்த நரபதியை இகழாதே।

Verse 4

धर्ममार्ग प्रवृत्तस्य क्रियते यावमानना । सा भवेदात्मनो नूनं महदेनश्च जायते

தர்மப் பாதையில் நடந்துவருபவனை இகழ்ந்தால், அந்த இகழ்ச்சி நிச்சயமாக இகழ்பவனுக்கே பெரும் குற்றமாகி, மிகுந்த பாவம் உண்டாகும்।

Verse 5

तवबुद्धिविकासेन च्यवते चेत्स धर्मतः । तदा सा नगरी भानो त्वयोद्वास्याऽसहैः करैः

உன் புத்தி விரிவால் அந்த அரசன் தர்மவிரோதத்திலிருந்து விலகி தர்மத்தில் நிலைபெற்றால், ஓ பானுவே, தாங்கமுடியாத வரிகளால் அந்த நகரை நீ வெளியேற்றாதே.

Verse 6

कामक्रोधौ लोभमोहौ मत्सराहंकृती अपि । ते तत्र न भवेतां यत्तत्कालोपि न तं जयेत्

அங்கே காமமும் கோபமும், லோபமும் மோகமும், பொறாமையும் அகங்காரமும் எழாதிருக்கட்டும்—அப்பொழுது காலம்கூட நேரம் வந்தாலும் அவனை வெல்ல இயலாது.

Verse 7

यावद्धर्मे स्थिराबुद्धिर्यावद्धर्मेस्थिरं मनः । तावद्विघ्नोदयः क्वास्ति विपद्यपि रवे नृषु

புத்தி தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் வரை, மனம் தர்மத்தில் உறுதியாக இருக்கும் வரை—மக்களுக்கு, துன்பத்திலும், ஓ ரவியே, தடைகள் எங்கே எழும்?

Verse 8

सर्वेषामिह जंतूनां त्वं वेत्सि ब्रध्नचेष्टितम् । अतएव जगच्चक्षुर्व्रज त्वं कार्यसिद्धये

இங்குள்ள எல்லா உயிர்களின் இயக்கமும் உள்ளக்கருத்தும் நீ அறிந்தவன்; பிரध்னன் (சூரியன்) செயலும் உனக்குத் தெரியும். ஆகையால், ஓ உலகக் கண், காரியசித்திக்காக நீ புறப்படு.

Verse 9

रविरादाय देवाज्ञां मूर्तिमन्यां प्रकल्प्य च । नभोध्वगामहोरात्रं काशीमभिमुखोऽभवत्

ரவி தேவர்களின் ஆணையை ஏற்று, வேறொரு உருவம் கொண்டு, பகலும் இரவும் ஆகாயப் பாதையில் சென்று காசியை நோக்கி திரும்பினார்.

Verse 10

मनसातीवलोलोऽभूत्काशीदर्शनलालसः । सहस्रचरणोप्यैच्छत्तदा खे नैकपादताम्

காசி தரிசன ஆசையால் அவன் மனம் மிகுந்த கலக்கமடைந்தது. ஆயிரம் பாதங்கள் இருந்தும், விரைவாகச் செல்ல ஆகாயத்தில் ஒரே பாத நிலையை அவன் விரும்பினான்.

Verse 11

हंसत्वं तस्य सूर्यस्य तदा सफलतामगात् । सदा नभोध्वनीनस्य काशीं प्रति यियासतः

அப்போது காசியை நோக்கிச் செல்ல விரும்பி எப்போதும் ஆகாயப் பாதையில் பயணித்த அந்த சூரியனின் ஹம்ச வடிவம் உண்மையிலே பயனளித்தது.

Verse 12

अथ काशीं समासाद्य रविरंतर्बहिश्चरन् । मनागपि न तद्भूपे धर्मध्वस्तिमवेक्षत

பின்னர் காசியை அடைந்து, ரவி உள்ளும் புறமும் சுற்றினார்; ஆனால் அந்த அரசனின் நாட்டில் தர்மத்தின் அழிவு சிறிதளவும் அவர் காணவில்லை.

Verse 13

विभावसुर्वसन्काश्यां नानारूपेण वत्सरम् । क्वचिन्नावसरं प्राप तत्र राज्ञि सुधर्मिणि

விபாவசு (சூரியன்) காசியில் ஒரு ஆண்டு முழுதும் பல்வேறு வேடங்கள் பூண்டு தங்கினான்; ஆனால் தர்மத்தில் உறுதியான அந்த அரசனுக்கு எதிராக அங்கே அவனுக்கு ஒரு வாய்ப்பும் கிடைக்கவில்லை।

Verse 14

कदाचिदतिथिर्भूतो दुर्लभं प्रार्थयन्रविः । न तस्य राज्ञो विषये दुर्लभं किंचिदैक्षत

சில வேளைகளில் ரவி விருந்தினனாக வந்து அரிதான ஒன்றை வேண்டினான்; ஆனால் அந்த அரசனின் நாட்டில் உண்மையில் ‘அடைய முடியாதது’ என்று எதையும் அவன் காணவில்லை।

Verse 15

कदाचिद्याचको जातो बहुदोपि कदाप्यभूत् । कदाचिद्दीनतां प्राप्तः कदाचिद्गणकोप्यभूत्

சில நேரங்களில் அவன் பிச்சைக்காரனானான்; சில நேரங்களில் பெரும் செல்வன் ஆனும் அப்படித் தோன்றவில்லை. சில வேளைகளில் துன்பநிலைக்கு ஆளானான்; மற்ற வேளைகளில் கணக்காளனாகவும் ஆனான்—இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் வேடம் மாறினான்।

Verse 16

वेदबाह्यां क्रियां चापि कदाचित्प्रत्यपादयत् । कदाचित्स्थापयामास दृष्टप्रत्ययमैहिकम्

சில வேளைகளில் வேதத்திற்கு அப்பாற்பட்ட சடங்குகளையும் அவன் ஊக்குவித்தான்; மற்ற வேளைகளில் கண்கூடாகத் தெரியும் சான்றையே ஆதாரமாகக் கொண்ட உலகியற் கொள்கைகளையும் நிறுவினான்।

Verse 17

कदाचिज्जटिलो जातः कदाचिच्च दिगंबरः । स कदाचिज्जांगुलिको विषविद्याविशारदः

சில நேரங்களில் அவன் ஜடாமுடி கொண்ட தவசியானான்; சில நேரங்களில் திகம்பரத் துறவியானான். மற்ற வேளைகளில் ஜாங்குலிகன் (பாம்பு மந்திரவாதி) ஆகி விஷவித்தையில் தேர்ந்தவனாய் தோன்றினான்।

Verse 18

सर्वपाषंडधर्मज्ञः कदाचिद्ब्रह्मवाद्यभूत् । ऐंद्रजालिक आसीच्च कदाचिद्भ्रामयञ्जनान्

அவன் சிலவேளைகளில் எல்லாப் பாஷண்ட மதங்களின் தத்துவங்களை அறிந்தவனாய், சிலவேளைகளில் பிரம்மவாதியாக உயர்ந்த வேதாந்தப் பேச்சாளன் போல நடித்தான். மேலும் சிலவேளைகளில் ஐந்திரஜாலிகனாய் மாயக் காட்சிகளால் மக்களை மயக்கி குழப்பினான்॥

Verse 19

नानाव्रतोपदेशैश्च कदाचित्स पतिव्रताः । क्षोभयामास बहुशः सदृष्टांत कथानकैः

அவன் சிலவேளைகளில் பலவகை விரதங்களை உபதேசித்து, உதாரணங்களுடன் கூடிய கதைகளை ஈர்ப்புக் கண்ணியாக்கி, பதிவிரதப் பெண்களையும் மீண்டும் மீண்டும் கலக்கமடையச் செய்தான்॥

Verse 20

कापालिक व्रतधरः कदाचिच्चाभवद्द्विजः । कदाचिदपि विज्ञानी धातुवादी कदाचन

அவன் சிலவேளைகளில் காபாலிக விரதம் ஏற்றவனாய், சிலவேளைகளில் த்விஜ பிராமணன் போல உருவெடுத்தான். சிலவேளைகளில் அறிஞன் போலத் தோன்றி, சிலவேளைகளில் தாதுவாதி (ரசவித்தை பேசுபவன்) ஆனான்॥

Verse 21

क्वचिद्विप्रः क्वचिद्राजपुत्रो वैश्योंत्यजः क्वचित । ब्रह्मचारी क्वचिदभूद्गृही वनचरः क्वचित्

அவன் ஒருசமயம் விப்ர பிராமணனாய், ஒருசமயம் அரசகுமாரனாய், ஒருசமயம் வைசியனாய், இன்னொருசமயம் அந்த்யஜனாயும் ஆனான். சிலவேளைகளில் பிரம்மச்சாரி, சிலவேளைகளில் கிருஹஸ்தன், சிலவேளைகளில் வனவாசியும் ஆனான்॥

Verse 22

यतिः कदाचिदिति सरूपैरभ्रामयज्जनान् । सर्वविद्यासु कुशलः सर्वज्ञश्चाभवत्क्वचित्

இவ்வாறு அவன் சிலவேளைகளில் யதி வடிவம் ஏற்று பல வடிவங்களால் மக்களை மயக்கினான். சிலவேளைகளில் எல்லா கல்விகளிலும் தேர்ந்தவனாய், சிலவேளைகளில் சர்வஜ்ஞன் போலவும் தோன்றினான்॥

Verse 23

इति नानाविधै रूपैश्चरन्काश्यां ग्रहेश्वरः । न कदापि जने क्वापि च्छिद्रं प्राप कदाचन

இவ்வாறு பல்வேறு வேடங்கள் கொண்டு காசியில் உலாவிய கிரகேஸ்வரன், எங்கும் எவரிடமும், ஒரு குற்றத்தையும் ஒருபோதும் காணவில்லை।

Verse 24

ततो निनिंद चात्मानं चिंतार्तः कश्यपात्मजः । धिक्परप्रेष्यतां यस्यां यशो लभ्येत न क्वचित्

அப்போது கவலையால் வாடிய கश्यபபுத்திரன் தன்னைத் தானே கண்டித்தான்—“அய்யோ! பிறரின் தூதனாய் ஓடிப்பணிவதற்கு; அதில் எங்கும் புகழ் கிடையாது!”

Verse 25

मार्तंड उवाच । मंदरं यदि याम्यद्य सद्यस्तत्क्रुद्ध्यतीश्वरः । अनिष्पादितकार्यार्थे मयि सामान्यभृत्यवत्

மார்த்தாண்டன் கூறினான்—“இன்று நான் மந்தரத்திற்கு சென்றால், பணி நிறைவேறாததால் ஈசன் உடனே கோபிப்பார்; என்னை சாதாரண பணியாளனைப் போல நடத்துவார்.”

Verse 26

कोपमप्युररीकृत्य यदि यायां कथंचन । कथं तिष्ठे पुरस्तस्य तर्हि वै मूढभृत्यवत्

அவரின் கோபத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு எப்படியோ நான் சென்றாலும், அப்போது அவர் முன்னால் நான் எப்படி நிற்பேன்—முட்டாள் பணியாளனைப் போல?

Verse 27

अथोंकृत्यावहेलं वा यामि चेच्च कथंचन । क्रोधान्निरीक्षेत्त्र्यक्षो मां विषं पेयं तदा मया

அல்லது அலட்சியமாக ஒரு ‘ஹூம்’ என்று சொல்லி எப்படியோ நான் சென்றால், கோபத்தில் மும்முகக் கண்களுடைய ஈசன் என்னை நோக்கினால்—அப்போது எனக்கு விஷம் குடிப்பதே நன்று।

Verse 28

हरकोपानले नूनं यदि यातः पतंगताम् । पितामहोपि मां त्रातुं तदा शक्ष्यति नस्फुटम्

ஹரனுடைய கோபத்தின் தீயில் நான் உண்மையிலே பட்டாம்பூச்சிபோல் விழுந்துவிட்டால், அப்போது பிதாமகன் பிரம்மாவும் என்னை காக்க இயலாது என்பதே உறுதி।

Verse 29

स्थास्याम्यत्रैव तन्नित्यं न त्यक्ष्यामि कदाचन । क्षेत्रसंन्यासविधिना वाराणस्यां कृताश्रमः

நான் இங்கேயே என்றும் தங்குவேன்; ஒருபோதும் இதை விட்டு விலகமாட்டேன். ‘க்ஷேத்ர-ஸந்ந்யாச’ விதியினால் வாராணசியில் விரதநிலையான ஆச்ரமவாசத்தை ஏற்றேன்।

Verse 30

पुरः पुरारेः कायार्थमनिवेद्येह तिष्ठतः । यत्पापं भावि मे तस्य काशीपापस्यनिष्कृतिः

இங்கே தங்கி, புராரி (சிவன்) முன்னிலையில் அவருடைய பணிவிஷயத்தை அறிவிக்காமல் இருந்தால், அதனால் எனக்கு ஏற்படும் எந்தப் பாவத்திற்கும்—அந்தப் பாவத்தின் பரிகாரமாக காசியே அமையும்।

Verse 31

अन्यान्यपि च पापानि महांत्यल्पानि यानि च । क्षयंति तानि सर्वाणि काशीं प्रविशतां सताम्

மேலும் வேறு எந்தப் பாவங்களாயினும்—பெரியதோ சிறியதோ—காசியில் நுழையும் சத்புருஷர்களுக்கு அவை அனைத்தும் அழிந்துபோகும்।

Verse 32

बुद्धिपूर्वं मया चैतन्न पापं समुपार्जितम् । पुरारिणैव हि पुराऽशासि धर्मो हि रक्ष्यताम्

இந்தப் பாவத்தை நான் அறிவோடு செய்து சேர்த்ததல்ல. ஏனெனில் முன்பே புராரி (சிவன்) தாமே ‘தர்மம் காக்கப்பட வேண்டும்’ என்று ஆணையிட்டார்।

Verse 33

धर्मो हि रक्षितो येन देहे सत्वरगत्वरे । त्रैलोक्यरक्षितं तेन किं कामार्थैः सुरक्षितैः

இந்த விரைவில் அழியும், சீக்கிரம் கடந்து போகும் உடலிலேயே தர்மத்தைப் பாதுகாப்பவன், முப்புலகையும் பாதுகாப்பவனே. அத்தகையவனுக்கு கவனமாகக் காக்கப்படும் காமமும் அர்த்தமும் எதற்கு?

Verse 34

रक्षणीयो यदि भवेत्कामः कामारिणा कथम् । क्षणादनंगतां नीतो बहूनां सुखकार्यपि

காமம் உண்மையிலேயே காக்கத்தக்கதாயிருந்தால், ‘காமாரி’ (சிவன்) அதை ஒரு கணத்தில் எவ்வாறு அநங்கனாக்கினார்? பலர்க்கும் இன்பம் தருவதாகச் சொல்லப்படும் காமனே அல்லவா!

Verse 35

अर्थश्चेत्सर्वथारक्ष्य इति कैश्चिदुदाहृतम् । तत्कथं न हरिश्चंद्रोऽरक्षत्कुशिकनंदने

சிலர் அர்த்தம் (செல்வம்) எப்போதும் காக்கப்படக்கூடியது என்கிறார்கள். அப்படியானால் குசிகநந்தனன் (விச்வாமித்ரன்) முன்னிலையில் அரசன் ஹரிச்சந்திரன் அதை ஏன் காக்க முடியவில்லை?

Verse 36

धर्मस्तु रक्षितः सर्वैरपिदेहव्ययेन च । शिबिप्रभृतिभूपालैर्दधीचिप्रमुखैर्द्विजैः

ஆனால் தர்மத்தை அனைவரும் காத்துள்ளனர்—உடலை இழந்தாலும்—சிபி முதலான அரசர்களும், ததீசி முதலான பிராமணர்களும்.

Verse 37

अयमेव हि वै धर्मः काशीसेवनसंभवः । रुषितादपि रुद्रान्मां रक्षिष्यति न संशयः

காசி சேவையால் பிறந்த இதுவே உண்மையான தர்மம். ருத்ரன் கோபித்தாலும் இந்த தர்மமே என்னைக் காக்கும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 38

अवाप्य काशीं दुष्प्रापां को जहाति सचेतनः । रत्नं करस्थमुत्सृज्य कः काचं संजिघृक्षति

அரிதாகக் கிடைக்கும் காசியை அடைந்த பின் எந்த அறிவுள்ளவன் அவளை விட்டு விடுவான்? கையில் உள்ள ரத்தினத்தைத் துறந்து யார் கண்ணாடியை எடுக்க விரும்புவார்?

Verse 39

वाराणसीं समुत्सृज्य यस्त्वन्यत्र यियासति । हत्वा निधानं पादेन सोर्थमिच्छति भिक्षया

வாரணாசியை விட்டு வேறிடத்திற்குச் செல்ல விரும்புபவன், புதைந்த நிதியை காலால் உதைத்து விட்டு பின்னர் பிச்சையால் செல்வம் நாடுபவனைப் போன்றவன்.

Verse 40

पुत्रमित्रकलत्राणि क्षेत्राणि च धनानि च । प्रतिजन्मेह लभ्यंते काश्येका नैव लभ्यते

மகன், நண்பன், மனைவி, நிலம், செல்வம்—இவை ஒவ்வொரு பிறவியிலும் மீண்டும் கிடைக்கலாம்; ஆனால் காசி ஒன்றே, அது எளிதில் கிடைப்பதில்லை.

Verse 41

येन लब्धा पुरी काशी त्रैलोक्योद्धरणक्षमा । त्रैलोक्यैश्वर्यदुष्प्रापं तेन लब्धं महासुखम्

மூன்று உலகங்களையும் உயர்த்த வல்ல காசிப்புரியை அடைந்தவன், மூவுலக ஆட்சியைவிட அரிதான பேரானந்தத்தைப் பெற்றவன்.

Verse 42

कुपितोपि हि मे रुद्रस्तेजोहानिं विधास्यति । काश्यां च लप्स्ये तत्तेजो यद्वै स्वात्मावबोधजम्

ருத்ரன் என்மேல் கோபித்தாலும் என் வெளிப்புற ஒளியை இழக்கச் செய்யலாம்; ஆனால் காசியில் நான் ஆத்ம உணர்வில் பிறக்கும் அந்த உண்மை ஒளியைப் பெறுவேன்.

Verse 43

इतराणीह तेजांसि भासंते तावदेव हि । खद्योताभानि यावन्नो जृंभते काशिजं महः

இங்கே பிற ஒளிகள் அவ்வளவு நேரமே ஒளிரும்; காசியில் பிறந்த மகிமை விரியும்வரை அவை மின்மினிப் பூச்சியின் ஒளிபோலவே தோன்றும்।

Verse 44

इति काशीप्रभावज्ञो जगच्चक्षुस्तमोनुदः । कृत्वा द्वादशधात्मानं काशीपुर्यां व्यवस्थितः

இவ்வாறு காசியின் பெருமையை அறிந்த, உலகின் கண் மற்றும் இருள் அகற்றும் சூரியன் தன்னை பன்னிரண்டு வடிவங்களாகப் பிரித்து காசிப்புரியில் நிலை கொண்டான்।

Verse 45

लोलार्क उत्तरार्कश्च सांबादित्यस्तथैव च । चतुर्थो द्रुपदादित्यो मयूखादित्य एव च

அவர்கள்—லோலார்கம், உத்தரார்கம், சாம்பாதித்யம்; நான்காவது த்ருபதாதித்யம், மேலும் மயூகாதித்யமும்.

Verse 46

खखोल्कश्चारुणादित्यो वृद्धकेशवसंज्ञकौ । दशमो विमलादित्यो गंगादित्यस्तथैव च

ககோல்கம், அருணாதித்யம், மேலும் வ்ருத்தகேசவ என அழைக்கப்படுவது; பத்தாவது விமலாதித்யம், அதுபோல கங்காதித்யமும்.

Verse 47

द्वादशश्च यमादित्यः काशिपुर्यां घटोद्भव । तमोऽधिकेभ्यो दुष्टेभ्यः क्षेत्रं रक्षंत्यमी सदा

பன்னிரண்டாவது யமாதித்யம். ஓ கடோத்பவா, இவர்கள் எப்போதும் காசிப்புரியின் திருக்க்ஷேத்திரத்தை இருளில் மூழ்கிய தீயோரிடமிருந்து காக்கின்றனர்।

Verse 48

तस्यार्कस्य मनोलोलं यदासीत्काशिदर्शने । अतो लोलार्क इत्याख्या काश्यां जाता विवस्वतः

காசியைத் தரிசித்தபோது அந்த சூரியன் (விவஸ்வான்) மனம் ஆவலால் அலைந்தது; ஆகவே காசியில் அவர் ‘லோலார்க்கன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றார்.

Verse 49

लोलार्कस्त्वसिसंभेदे दक्षिणस्यां दिशिस्थितः । योगक्षेमं सदा कुर्यात्काशीवासि जनस्य च

லோலார்க்கன் அசிசம்பேதத்தில் தெற்குத் திசையில் நிலைத்துள்ளார்; காசிவாசிகளின் யோக-க்ஷேமத்தை அவர் எப்போதும் அருள்கிறார்.

Verse 50

मार्गशीर्षस्य सप्तम्यां षष्ठ्यां वा रविवासरे । विधाय वार्षिकीं यात्रां नरः पापै प्रमुच्यते

மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதத்தின் சப்தமி—அல்லது ஷஷ்டி—திதி ஞாயிற்றுக்கிழமையாயின், ஆண்டு யாத்திரை செய்தால் மனிதன் பாவங்களில் இருந்து விடுபடுவான்.

Verse 51

कृतानि यानि पापानि नरैः संवत्सरावधि । नश्यंति क्षणतस्तानि षष्ठ्यर्के लोलदर्शनात्

ஒரு ஆண்டுக்காலத்தில் மனிதர்கள் செய்த எந்தப் பாவங்களும், ஷஷ்டி-அர்க்க நாளில் லோலார்க்கனைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் கணநேரத்தில் அழிந்துவிடும்.

Verse 52

नरः स्नात्वासिसंभेदे संतर्प्य पितृदेवताः । श्राद्धं विधाय विधिना पित्रानृण्यमवाप्नुयात्

அசிசம்பேதத்தில் நீராடி பித்ரு தேவதைகளைத் திருப்திப்படுத்தி, விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்தால் மனிதன் பித்ரு-கடனிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 53

लोलार्कसंगमे स्नात्वा दानं होमं सुरार्चनम् । यत्किंचित्क्रियते कर्म तदानंत्याय कल्पते

லோலார்க சங்கமத்தில் நீராடி தானம், ஹோமம், தேவர்ச்சனை முதலிய எக்கருமம் செய்தாலும் அது அక్షயப் புண்ணியமாக விளங்கும்.

Verse 54

सूर्योपरागे लोलार्के स्नानदानादिकाः क्रियाः । कुरुक्षेत्राद्दशगुणा भवंतीह न संशयः

சூரிய கிரகண வேளையில் லோலார்கத்தில் செய்யும் ஸ்நானம், தானம் முதலியவை குருக்ஷேத்திரத்தை விட பத்துமடங்கு பலன் தரும்; ஐயமில்லை.

Verse 55

लोलार्के रथसप्तम्यां स्नात्वा गंगासिसंगमे । सप्तजन्मकृतैः पापैर्मुक्तो भवति तत्क्षणात्

ரதசப்தமி நாளில் கங்கை–அசி சங்கமத்தில் லோலார்கத்தில் நீராடினால், ஏழு பிறவிகளில் செய்த பாவங்களிலிருந்து உடனே விடுதலை பெறுவான்.

Verse 56

प्रत्यर्कवारं लोलार्कं यः पश्यति शुचिव्रतः । न तस्य दुःखं लोकेस्मिन्कदाचित्संभविष्यति

தூய்மை விரதம் காத்து ஒவ்வொரு ஞாயிறும் லோலார்கத்தை தரிசிப்பவனுக்கு இவ்வுலகில் எந்நாளும் துயரம் உண்டாகாது.

Verse 57

न तस्य दुःखं नो पामा न दद्रुर्न विचर्चिका । लोलार्कमर्के यः पश्येत्तत्पादोदकसेवकः

ஞாயிற்றுக்கிழமை லோலார்கத்தை தரிசித்து அவரது பாதோதகத்தை அருந்துபவனுக்கு துயரம் இல்லை; பாமா, தத்ரு, விசர்சிகா போன்ற தோல் நோய்களும் இல்லை.

Verse 58

वाराणस्यामुषित्वापि यो लोलार्कं न सेवते । सेवंते तं नरं नूनं क्लेशाः क्षुद्व्याधिसंभवाः

வாரணாசியில் தங்கியிருந்தாலும், லோலார்க்கரை வணங்கி சேவிக்காதவனை, பசி மற்றும் நோயால் எழும் துன்பங்கள் நிச்சயமாகத் தொடரும்.

Verse 59

सर्वेषां काशितीर्थानां लोलार्कः प्रथमं शिरः । ततोंऽगान्यन्यतीर्थानि तज्जलप्लावितानिहि

காசியின் எல்லா தீர்த்தங்களிலும் லோலார்க்கமே முதன்மை—‘தலை’; பிற தீர்த்தங்கள் அதன் ‘அங்கங்கள்’, ஏனெனில் அவை அதன் நீர்ப் பெருக்கால் புனிதமடைகின்றன.

Verse 60

तीर्थांतराणि सर्वाणि भूमीवलयगान्यपि । असिसंभेदतीर्थस्य कलां नार्हंति षोडशीम्

பிற எல்லா தீர்த்தங்களும்—பூமி வட்டமெங்கும் பரவியிருந்தாலும்—அசி-சம்பேத தீர்த்தத்தின் மகிமையின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் ஈடாகாது.

Verse 61

सर्वेषामेव तीर्थानां स्नानाद्यल्लभ्यते फलम् । तत्फलं सम्यगाप्येत नरैर्गंगासिसंगमे

எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடல் முதலிய வழிபாடுகளால் கிடைக்கும் பலனை, கங்கை–அசி சங்கமத்தில் மனிதர்கள் முழுமையாகப் பெறுகின்றனர்.

Verse 62

नार्थवादोयमुदितः स्तुतिवादो न वै मुने । सत्यं यथार्थवादोयं श्रद्धेयः सद्भिरादरात्

முனிவரே, இது அர்த்தவாதம் (அதிசயோक्ति) அல்ல; வெறும் புகழ்ச்சியும் அல்ல; இது உண்மை, யதார்த்தமான உரை—நல்லோர் இதை மரியாதையுடன் நம்பி ஏற்க வேண்டும்.

Verse 63

यत्र विश्वेश्वरः साक्षाद्यत्र स्वर्गतरंगिणी । मिथ्या तत्रानुमन्यंते तार्किकाश्चानुसूयकाः

எங்கே சாக்ஷாத் விஶ்வேஸ்வரர் (சிவன்) அருளுடன் இருப்பாரோ, எங்கே ஸ்வர்க-தரங்கிணியான கங்கை ஓடுகிறாளோ, அங்கேயும் பொறாமை கொண்ட தர்க்கவாதிகள் அனைத்தையும் ‘மித்யை’ என எண்ணுகின்றனர்।

Verse 64

उदाहरंति ये मूढाः कुतर्कबलदर्पिताः । काश्यां सर्वेर्थवादोयं ते विट्कीटा युगेयुगे

குதர்க்கத்தின் வலிமை என்ற அகந்தையால் மயங்கி, காசியைப் பற்றி இதை ‘வெறும் அர்த்தவாதம்’ என்று எடுத்துரைப்போர்—அவர்கள் யுகம் யுகமாக மலக்கீடுகள் போன்றவர்கள்।

Verse 65

कस्यचित्काशितीर्थस्य महिम्नो महतस्तुलाम् । नाधिरोहेन्मुने नूनमपि त्रैलोक्यमंडपः

முனிவரே! காசியின் ஒரு தீர்த்தத்தின் பேர்மகிமைக்கு நிகராகத் தராசில் ஏற, மும்முலகங்களின் முழு மண்டபமும் கூட நிச்சயமாக இயலாது।

Verse 66

नास्तिका वेदबाह्याश्च शिश्नोदरपरायणाः । अंत्यजाताश्च ये तेषां पुरः काशी न वर्ण्यताम्

நாத்திகர், வேதத்திற்கு வெளியானோர், காமமும் வயிறும் மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டோர், மேலும் தாழ்ந்த மனப்பான்மையுடைய அந்த்யஜர்—இவர்களின் முன்னிலையில் காசியைப் புகழ்ந்து சொல்லக் கூடாது।

Verse 67

लोलार्ककरनिष्टप्ता असिधार विखंडिताः । काश्यां दक्षिणदिग्भागे न विशेयुर्महामलाः

லோலார்க்கனின் கதிர்களால் சுட்டெரிக்கப்பட்டும், வாளின் धारைகளால் துண்டுதுண்டாக வெட்டப்பட்டும் உள்ள மிகமலினர்கள் காசியின் தெற்கு திசைப் பகுதியில் நுழையக் கூடாது।

Verse 68

महिमानमिमं श्रुत्वा लोलार्कस्य नरोत्तमः । न दुःखी जायते क्वापि संसारे दुःखसागरे

லோலார்க்கரின் இம்மகிமையைச் செவிமடுத்த நரோத்தமன், துயரக் கடலான இவ்வுலகச் சுழலில் எங்கும் துயருற்றுப் பிறவியெடுக்கான்.