Adhyaya 14

Verse 1

गणावूचतुः । अलकायाः पुरोभागे पूरैशानीमहोदया । अस्यां वसंति सततं रुद्रभक्तास्तपोधनाः

கணர்கள் கூறினர்—அலகாபுரியின் முன்னிலையில் ‘ஐசானி’ எனும் மிக மங்களகரமான நகரம் உள்ளது. அங்கே எப்போதும் ருத்ரபக்தர்களாகிய, தவம் எனும் செல்வம் கொண்ட தவசிகள் வாழ்கின்றனர்.

Verse 2

शिवस्मरणसंसक्ताः शिवव्रतपरायणाः । शिवसात्कृतकर्माणः शिवपूजारताः सदा

அவர்கள் சிவஸ்மரணத்தில் முழுகி, சிவவிரதங்களில் உறுதியாக இருப்பவர்கள். அவர்களின் செயல்கள் சிவனுக்கே அர்ப்பணித்து புனிதமாக்கப்பட்டவை; அவர்கள் எப்போதும் சிவபூஜையில் ஈடுபட்டிருப்பார்கள்.

Verse 3

साभिलाषास्तपस्यंति स्वर्गभोगोस्त्वितीह नः । तेऽत्र रुद्रपुरे रम्ये रुद्ररूपधरा नराः

‘சுவர்க்க இன்பம் கிடைக்கட்டும்’ என்ற ஆசையுடன் அவர்கள் தவம் செய்கின்றனர். இங்கே இந்த இனிய ருத்ரபுரியில் அந்த மனிதர்கள் ருத்ரரூபமே தரிக்கின்றனர்.

Verse 4

अजैकपादहिर्बुध्न्य मुख्या एकादशापि वै । रुद्राः परिवृढाश्चात्र त्रिशूलोद्यतपाणयः

அஜைகபாத், அஹிர்புத்ந்ய—இவர்கள் முதன்மையர்; உண்மையாகவே பதினொன்று ருத்ரர்களும் இங்கே உள்ளனர். அவர்கள் அனைவரும் வலிமைமிக்கோர், சிறப்புமிக்கோர், உயர்த்திய கைகளில் திரிசூலம் ஏந்தியவர்கள்.

Verse 5

पुर्यष्टकं च दुष्टेभ्यो देवध्रुग्भ्यो ह्यवंति ते । प्रयच्छंति वरान्नित्यं शिवभक्तजने वराः

அவர்கள் துஷ்டர்களிடமிருந்தும் தேவர்களைத் துன்புறுத்துவோரிடமிருந்தும் இந்த அஷ்டபுரியை எப்போதும் காக்கின்றனர். மேலும் அந்த உத்தமர்கள் சிவபக்தர்களுக்கு நித்தமும் வரங்களை அருளுகின்றனர்.

Verse 6

एतैरपि तपस्तप्तं प्राप्य वाराणसीं पुरीम् । ईशानेशं महालिंगं परिस्थाप्य शुभप्रदम्

இவர்களாலும் தவம் செய்யப்பட்டது; வாராணசி நகரை அடைந்து, மங்களம் அளிக்கும் ‘ஈசானேச’ மகாலிங்கத்தை நிறுவினர்.

Verse 7

ईशानेश प्रसादेन दिश्यैश्यां हि दिगीश्वराः । एकादशाप्येकचरा जटामुकुटमंडिताः

ஈசானேசனின் அருளால் அந்த ஈசான்ய திசையில் திக்கீஸ்வரர்கள் தங்குகின்றனர். அந்த பதினொன்றரும் ஒன்றுபோல் நடமாடுவர்; ஜடாமுடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்.

Verse 8

भालनेत्रा नीलगलाः शुद्धांगा वृषभध्वजाः । असंख्याताः सहस्राणि ये रुद्रा अधिभूतलम्

அவர்களுக்கு நெற்றிக்கண் உண்டு, நீலகண்டம் உண்டு, தூய உடல் உண்டு, காளைச் சின்னக் கொடி உண்டு. பூமித்தளத்தில் இவ்வாறு எண்ணற்ற ஆயிரம் ருத்ரர்கள் உள்ளனர்.

Verse 9

तेऽस्यां पुरि वसंत्यैश्यां सर्वभोगसमृद्धयः । ईशानेशं समभ्यर्च्य काश्यां देशांतरेष्वपि

அவர்கள் இந்த நகரின் ஈசான்ய பகுதியில் வாழ்கின்றனர்; எல்லாப் போகங்களும் செல்வமும் நிறைந்தவர்கள். காசியில் ஈசானேசனை முறையாக வழிபட்டு, பிற தேசங்களிலும் செயல்படுகின்றனர்.

Verse 10

विपन्नास्तेन पुण्येन जायंते ऽत्रपुरोहिताः । अष्टम्यां च चतुर्दश्यामीशानेशं यजंति ये

அந்தப் புண்ணியத்தின் பலனால் துன்பத்தில் வீழ்ந்தவர்களும் இங்கே புரோகிதராகப் பிறக்கின்றனர். அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி திதிகளில் ஈசானேசனை வழிபடுவோர் அத்தகைய மங்களப் பலனை அடைகின்றனர்.

Verse 11

त एव रुद्रा विज्ञेया इहामुत्राप्यसंशयम् । कृत्वा जागरणं रात्रावीशानेश्वर संनिधौ

ஈசானேஸ்வரன் சன்னிதியில் இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்பவர்கள், இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் ஐயமின்றி ருத்ரர்களே என அறியப்படுவர்.

Verse 12

उपोष्यभूतांयांकांचिन्न नरो गर्भभाक्पुनः । स्वर्गमार्गे कथामित्थं शृण्वन्विष्णुगणोदिताम्

இத்தகைய புனிதத் திதிகளில் எதிலாவது உபவாசம் செய்தால் மனிதன் மீண்டும் கர்ப்பத்தில் புகுவதில்லை. இவ்வாறு ஸ்வர்கப் பாதையில் செல்லும் போது, விஷ்ணு கணங்கள் உரைத்த இந்தக் கதையை அவன் கேட்கிறான்.

Verse 13

शिवशर्मा दिवाप्युच्चैरपश्यच्चंद्रचंद्रिकाम् । आह्लादयंतीं बहुशः समं सर्वेंद्रियैर्मनः

சிவசர்மா பகலிலும் நிலவின் பிரகாசமான குளிர்ந்த ஒளியை கண்டார்; அது மீண்டும் மீண்டும் எல்லா இந்திரியங்களுடனும் மனத்தை மகிழ்வித்தது.

Verse 14

चमत्कृत्य चमत्कृत्य कोयं लोको हरेर्गणौ । पप्रच्छ शिवशर्मा तौ प्रोचतुस्तं च तौ द्विजम्

மீண்டும் மீண்டும் வியப்புற்ற சிவசர்மா, ஹரியின் இரு கணங்களிடம்—“இது எந்த உலகம்?” என்று கேட்டார். அப்போது அவர்கள் இருவரும் அந்தத் த்விஜனுக்கு பதிலளித்தனர்.

Verse 15

गणावूचतुः । शिवशर्मन्महाभाग लोक एष कलानिधेः । पीयूषवर्षिभिर्यस्य करैराप्याय्यते जगत्

கணங்கள் கூறின—ஹே மகாபாக்யமான சிவசர்மா! இது கலாநிதியான சந்திரதேவனின் உலகம். அவனது அமுதம் பொழியும் கதிர்களால் உலகமெங்கும் போஷிக்கப்பட்டு புத்துணர்வு பெறுகிறது.

Verse 16

पिता सोमस्य भो विप्र जज्ञेऽत्रिर्भगवानृषिः । ब्रह्मणो मानसात्पूर्वं प्रजासर्गं विधित्सतः

ஓ விப்ரரே! சோமனின் தந்தை பகவான் ரிஷி அத்ரி ஆவார். பிரம்மா உயிர்களின் படைப்பைத் தொடங்க விரும்பியபோது, முன்பே அவர் மனத்திலிருந்து அத்ரி பிறந்தார்.

Verse 17

अनुत्तरं नाम तपो येन तप्तं हि तत्पुरा । त्रीणिवर्षसहस्राणि दिव्यानीतीह नौ श्रुतम्

முன்னொரு காலத்தில் அவர் ‘அனுத்தர’ எனப்படும் தவத்தைச் செய்தார். மூவாயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் அந்தத் தவத்தை மேற்கொண்டார்—என்று இங்கு நாம் கேட்டோம்.

Verse 18

ऊर्ध्वमाचक्रमे तस्य रेतः सोमत्वमीयिवत् । नेत्राभ्यां तच्च सुस्राव दशधा द्योतयद्दिशः

அவரது விதை மேலே எழுந்து சோமநிலையை அடைந்தது. அது கண்களிலிருந்து வெளிப்பட்டு, பத்துத் தாரைகளாய் ஒளிர்ந்து திசைகளை ஒளியூட்டியது.

Verse 19

तं गर्भं विधिना दिष्टा दश देव्यो दधुस्ततः । समेत्य धारयामासुर्नैव ताः समशक्नुवन्

பின்னர் விதியின் கட்டளையால் பத்து தேவியர் அந்தக் கருவை ஏற்றனர். அவர்கள் ஒன்றுகூடி அதைத் தாங்க முயன்றனர்; ஆனால் தாங்க இயலவில்லை.

Verse 20

यदा न धारणे शक्तास्तस्य गर्भस्य ता दिशः । ततस्ताभिः सजूः सोमो निपपात वसुंधराम्

திசைகள் அந்த கர்ப்பத்தைத் தாங்க இயலாதபோது, அவைகளுடன் சேர்ந்து சோமன் (சந்திரதேவன்) பூமியின்மேல் வீழ்ந்தான்।

Verse 21

पतितं सोममालोक्य ब्रह्मा लो कपितामहः । रथमारोपयामास लोकानां हितकाम्यया

வீழ்ந்த சோமனைப் பார்த்த உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, எல்லா உலகங்களின் நலனைக் கருதி, அவனைத் தேரில் ஏற்றினான்।

Verse 22

स तेन रथमुख्येन सागरांतां वसुंधराम् । त्रिःसप्तकृत्वो द्रुहिणश्चकारामुं प्रदक्षिणम्

அந்த முதன்மைத் தேரால் த்ருஹிணன் (பிரம்மா) கடலால் சூழப்பட்ட இப்பூமியை இருபத்தொன்று முறை வலம் வந்தான்।

Verse 23

तस्य यत्प्लवितं तेजः पृथिवीमन्वपद्यत । तथौषध्यः समुद्भूता याभिः संधार्यते जगत्

சோமனின் பெருகிப் பரவிய ஒளி பூமியெங்கும் படர்ந்தது; அதிலிருந்தே உலகைத் தாங்கும் மூலிகைகள் தோன்றின.

Verse 24

सलब्धतेजा भगवान्ब्रह्मणा वर्धितः स्वयम् । तपस्तेपे महाभाग पद्मानां दशतीर्दश

மீண்டும் ஒளியைப் பெற்றும், பிரம்மாவால் தானே வலிமைபெற்றும், அந்தப் பாக்கியவான் சோமன்—ஓ மகரிஷியே—பத்து பத்து பத்ம-சுழற்சிகள் அளவு தவம் செய்தான்।

Verse 25

अविमुक्तं समासाद्य क्षेत्रं परमपावनम् । संस्थाप्य लिंगममृतं चंद्रेशाख्यं स्वनामतः

மிகப் புனிதமான அவிமுக்த க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து, தன் பெயரால் ‘சந்திரேச’ எனப்படும் அமர லிங்கத்தை நிறுவினார்।

Verse 26

बीजौषधीनां तोयानां राजाभूदग्रजन्मनाम् । प्रसादाद्देवदेवस्य विश्वेशस्य पिनाकिनः

தேவர்களின் தேவனும் பினாகம் தாங்கியவனுமான விஸ்வேச்வரரின் அருளால், சோமன் விதைகள், மூலிகைகள், நீர்கள் ஆகியவற்றில் முதன்மையோரின் அரசனானான்।

Verse 27

तत्र कूपं विधायैकममृतोदमिति स्मृतम् । यस्यांबुपानस्नानाभ्यां नरोऽज्ञातात्प्रमुच्यते

அங்கே அவர் ‘அம்ருதோதக’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு கிணற்றை அமைத்தார்; அதன் நீரை அருந்தி அதில் நீராடினால் மனிதன் அறியாமைப் பாவத்திலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 28

तुष्टेनदेवदेवेन स्वमौलौ यो धृतः स्वयम् । आदाय तां कलामेकां जगत्संजविनीं पराम्

மகிழ்ந்த தேவர்களின் தேவன் (சிவன்) அவனைத் தானே தன் சிரோமகுடத்தில் வைத்தருளினார்; மேலும் அந்த உன்னத உலகுயிர்ப்பிக்கும் கலையிலிருந்து ஒரு கலையை எடுத்துக் கொண்டு…

Verse 29

पश्चाद्दक्षेण शप्तोपि मासोने क्षयमाप्य च । आप्याय्यतेसौ कलया पुनरेव तया शशी

பின்னர் தக்ஷனின் சாபத்தால் சந்திரன் மாதந்தோறும் குறைந்தாலும், அதே கலையால் மீண்டும் ஊட்டமடைந்து மறுபடியும் நிறைவை அடைகிறான்।

Verse 30

स तत्प्राप्य महाराज्यं सोमः सोमवतां वरः । राजसूयं समाजह्रे सहस्रशतदक्षिणम्

இவ்வாறு மாபெரும் அரசாட்சியை அடைந்த சோமன்—சோமத் தேஜஸுடையோரில் சிறந்தவன்—ஆயிரம்-நூறு தக்ஷிணையுடன் ராஜசூய யாகத்தை நிகழ்த்தினான்।

Verse 31

दक्षिणामददत्सोमस्त्रींल्लोकानिति नौ श्रुतम् । तेभ्यो ब्रह्मर्षिमुख्येभ्यः सदस्येभ्यश्च भो द्विज

நாம் கேட்டதாவது: சோமன் மூன்று உலகங்களுக்குச் சமமான தக்ஷிணையை அளித்தான்—பிரம்மரிஷிகளில் முதன்மையோருக்கும் யாகசபை உறுப்பினர்களுக்கும், ஓ த்விஜா, வழங்கினான்।

Verse 32

हिरण्यगर्भो ब्रह्माऽत्रिर्भृगुर्यत्रर्त्विजोभवन् । सदस्योभूद्धरिस्तत्र मुनिभिर्बहुभिर्युतः

அங்கே ஹிரண்யகர்ப பிரம்மா, அத்ரி, ப்ருகு ஆகியோர் ரித்விஜ்களாக இருந்தனர்; பல முனிவர்களுடன் ஹரி தாமே அங்கே சதஸ்யராக ஆனார்।

Verse 33

तंसिनी च कुहूश्चैव द्युतिः पुष्टिः प्रभावसुः । कीर्तिर्धृतिश्च लक्ष्मीश्च नवदेव्यः सिषेविरे

தம்சினீ, குஹூ, த்யுதி, புஷ்டி, பிரபாவசு, கீர்த்தி, த்ருதி, லக்ஷ்மி—இந்த ஒன்பது தேவியரும் அவனைச் சேவித்தனர்।

Verse 34

उमया सहितं रुद्रं संतर्प्याध्वरकर्मणा । प्राप सोम इति ख्यातिं दत्तां सोमेन शंभुना

யாகக் கிரியைகளால் உமையுடன் கூடிய ருத்ரனைத் திருப்திப்படுத்தி, அவன் ‘சோம’ என்ற புகழ்பெயரை அடைந்தான்—சம்பு சோம ஹவியால் அருளிய கீர்த்தி அது।

Verse 35

तत्रैव तप्तवान्सोमस्तपः परमदुष्करम् । तत्रैव राजसूयं च चक्रे चंद्रेश्वराग्रतः

அங்கேயே சோமன் மிகக் கடினமான தவத்தைச் செய்தான்; அங்கேயே சந்திரேஸ்வரன் முன்னிலையில் ராஜசூய யாகத்தையும் நிறைவேற்றினான்।

Verse 36

तत्रैव ब्राह्मणैः प्रीतैरित्युक्तोसौ कलानिधिः । सोमोस्माकं ब्राह्मणानां राजा त्रैलोक्यदक्षिणः

அங்கேயே மகிழ்ந்த பிராமணர்கள் அந்த கலாநிதி சோமனை நோக்கி ஆனந்தத்துடன் கூறினர்— ‘சோமன் எங்கள் பிராமணர்களின் அரசன்; அவன் தரும் தக்ஷிணை மும்முலகத்திற்குச் சமம்.’

Verse 37

तत्रैव देवदेवस्य विलोचनपदं गतः । देवेन प्रीतमनसा त्रैलोक्याह्लादहेतवे

அங்கேயே அவன் தேவதேவனின் ‘விலோசனப் பதம்’ அடைந்தான்; அந்தத் தெய்வம் மனம் மகிழ்ந்து அவனை மும்முலக மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமாக நிறுவியது।

Verse 38

त्वं ममास्य परामूर्तिरित्युक्तस्तत्तपोबलात् । जगत्तवोदयं प्राप्य भविष्यति सुखोदयम्

‘நீ என் பரம வடிவமே’—என்று கூறப்பட்டபோது, அந்தத் தவவலிமையால் உலகம் உன் உதயத்தைப் பெற்று இன்ப உதயத்தை அடையும்।

Verse 39

त्वत्पीयूषमयैर्हस्तैः स्पृष्टमेतच्चराचरम् । भानुतापपरीतं च परा ग्लानिं विहास्यति

உன் அமுதமய கரங்களின் தொடுதலால் இந்தச் சராசர உலகம்—சூரிய வெப்பத்தால் சுடப்பட்டாலும்—மிகுந்த சோர்வையும் களைப்பையும் நீக்கிவிடும்।

Verse 40

एतदुक्त्वा महेशानो वरानन्यानदान्मुदा । द्विजराजतपस्तप्तं यदत्युग्रं त्वयात्र वै

இவ்வாறு கூறி மகேசானன் சிவன் மகிழ்ந்து, ஓ த்விஜராஜா, இங்கே நீ செய்த மிகக் கடுமையான தவத்தை அறிந்து மேலும் பல வரங்களையும் அருளினார்।

Verse 41

यच्च क्रतु क्रियोत्सर्गस्त्वया मह्यं निवेदितः । स्थापितं यत्त्विदं लिंगं मम चंद्रेश्वराभिधम्

நீ எனக்கு அர்ப்பணித்த யாகமும், கிரியாபலத் தியாகமும், மேலும் என் பெயரான ‘சந்திரேஸ்வர’ என்று அழைக்கப்படும் இந்த லிங்கத்தை நீ நிறுவியதும்—இவை அனைத்தும் எனக்கு மிகப் பிரியமானவை।

Verse 42

ततोत्र लिंगे त्वन्नाम्नि सोमसोमार्धरूपधृक् । प्रतिमासं पंचदश्यां शुक्लायां सर्वगोप्यहम्

ஆகையால் உன் பெயருடைய இந்த லிங்கத்தில் நான்—சோம ரூபம் கொண்டு அரைச்சந்திரம் தரித்தவனாய்—ஒவ்வொரு மாதமும் சுக்லபக்ஷ பஞ்சதசியன்று முழுமையாக மறைந்து இங்கே வாசம் செய்வேன்।

Verse 43

अहोरात्रं वसिष्यामि त्रैलोक्यैश्वर्यसंयुतः । ततोत्र पूर्णिमायां तु कृता स्वल्पापि सत्क्रिया

நான் மூவுலக ஆட்சிச் செல்வத்துடன் இங்கே ஒரு நாள்-இரவு தங்குவேன்; ஆகவே பௌர்ணமியன்று இங்கே செய்யப்படும் சிறிய சத்கிரியையும் பெரும் பலன் தரும்।

Verse 44

जपहोमार्चनध्यानदानब्राह्मणभोजनम् । महापूजा च सा नूनं मम प्रीत्यै भविष्यति

ஜபம், ஹோமம், அர்ச்சனை, தியானம், தானம், பிராமண போஜனம்—இத்தகைய மகாபூஜை நிச்சயமாக என் பிரீதிக்குக் காரணமாகும்।

Verse 45

जीर्णोद्धारादिकरणं नृत्यवाद्यादिकार्पणम् । ध्वजारोपणकर्मादि तपस्वियतितपर्णम्

ஜீர்ணோத்தார முதலிய திருப்பணிகளைச் செய்தல், நடனம்‑வாத்தியம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்தல், கொடி ஏற்றுதல் போன்ற கர்மங்களை நடத்தல், தபஸ்விகள் மற்றும் யதிகளைத் திருப்திப்படுத்தல்—இவை அனைத்தும் மகாபூஜையின் அங்கங்கள்.

Verse 46

चंद्रेश्वरे कृतं सर्वं तदानंत्याय जायते । अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि शृणु गुह्यं कलानिधे

சந்திரேஸ்வரருக்காகச் செய்யப்படும் அனைத்தும் முடிவில்லா புண்ணியமாகிறது. மேலும் ஒன்றைச் சொல்கிறேன்—கேள் இந்த இரகசியத்தை, ஓ கலாநிதி சோமா.

Verse 47

अभक्ताय च नाख्येयं नास्तिकाय श्रुतिद्रुहे । अमावास्या यदा सोम जायते सोमवासरे

பக்தியில்லாதவர்க்கு இதைச் சொல்லக் கூடாது; வேதத் துரோகி நாஸ்திகனுக்கும் அல்ல. ஓ சோமா, அமாவாசை திங்கட்கிழமையில் வந்தால்—

Verse 48

तदोपवासः कर्तव्यो भूतायां सद्भिरादरात् । कृतनित्यक्रियः सोम त्रयोदश्यां निशामय

அப்போது நல்லோர் ‘பூதா’ திதியில் பக்தியுடன் உபவாசம் செய்ய வேண்டும். நித்தியக் கர்மங்களை முடித்து, ஓ சோமா, திரயோதசி இரவில் ஜாகரணம் செய்.

Verse 49

शनिप्रदोषे संपूज्य लिंगं चंद्रेश्वराह्वयम् । नक्तं कृत्वा त्रयोदश्यां नियमं परिगृह्य च

சனிப் பிரதோஷத்தில் ‘சந்திரேஸ்வர’ எனப்படும் லிங்கத்தை முறையாகப் பூஜித்து, திரயோதசியில் நக்த விரதம் செய்து, விதிநியமங்களை ஏற்று விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 50

उपोष्य च चतुर्दश्यां कृत्वा जागरणं निशि । प्रातः सोमकुहूयोगे स्नात्वा चंद्रोदवारिभिः

சதுர்தசியன்று உபவாசம் இருந்து இரவில் ஜாகரணம் செய்து, விடியற்காலையில் சோம‑குஹூ யோகம் இருக்கும் போது சந்த்ரோதா நீரால் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 51

उपास्य संध्यां विधिवत्कृतसर्वोदक क्रियः । उपचंद्रोदतीर्थेषु श्राद्धं विधिवदाचरेत्

விதிப்படி ஸந்த்யா உபாசனை செய்து எல்லா உதக‑கிரியைகளையும் நிறைவேற்றி, பின்னர் துணைச் சந்த்ரோதா தீர்த்தங்களில் விதிமுறைப்படி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 52

आवाहनार्घ्यरहितं पिंडान्दद्यात्प्रयत्नतः । वसुरुद्रादितिसुतस्वरूपपुरुषत्रयम्

ஆவாஹனம், அர்க்யம் இன்றி கவனமாக பிண்டங்களை அளிக்க வேண்டும்—வசுக்கள், ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள் எனும் மூவரின் ஸ்வரூபமாகக் கருதி।

Verse 53

मातामहांस्तथोद्दिश्य तथान्यानपि गोत्रजान् । गुरुश्वशुरबंधूनां नामान्युच्चार्य पिंडदः

தாய்வழித் தாத்தாக்களை நோக்கியும், அதுபோல் பிற கோத்திர உறவினர்களையும் நோக்கியும், பிண்டம் அளிப்பவன் குரு, மாமனார், உறவினர் பெயர்களை உச்சரித்து பிண்டம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 54

कुर्वञ्छ्राद्धं च तीर्थेस्मिञ्छ्रद्धयोद्धरतेखिलान् । गयायां पिंडदानेन यथा तुप्यंति पूर्वजाः

இந்த தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்பவன் அனைவரையும் உயர்த்துகிறான்—கயாவில் பிண்டதானத்தால் முன்னோர் திருப்தியடைவதுபோல்।

Verse 55

तथा चंद्रोदकुंडेऽत्र श्राद्धैस्तृप्यंति पूर्वजाः । गयायां च यथा मुच्येत्सर्वर्णात्पितृजान्नरः

அதேபோல் இங்கே சந்த்ரோதக் குண்டத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்தால் முன்னோர்கள் திருப்தியடைகிறார்கள். கயாவில் மனிதன் பித்ரு-கடன் முதலிய எல்லாக் கடன்களிலிருந்தும் விடுபடுவது போல, இங்கேயும் விடுபடுகிறான்.

Verse 56

तथा प्रमुच्यते चर्णाच्चंद्रोदे पिण्डदानतः । यदा चंद्रेश्वरं द्रष्टुं यायात्कोपि नरोत्तमः

அதேபோல் சந்த்ரோதே பிண்டதானம் செய்தால் (பித்ரு)கடனிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும். மேலும் ஏதோ ஒரு சிறந்த மனிதன் சந்த்ரேஸ்வரரை தரிசிக்கப் புறப்பட்டால்,

Verse 57

तदा नृत्यंति मुदितास्तत्पूर्वप्रपितामहाः । अयं चंद्रोदतीर्थेस्मिंस्तर्पणं नः करिष्यति

அப்போது அவன் குலத்தின் முன்னைய பிரபிதாமகர்கள் மகிழ்ந்து நடனமாடுவர்— ‘இவன் சந்த்ரோத தீர்த்தத்தில் எங்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்வான்’ என்று.

Verse 58

अस्माकं मंदभाग्यत्वाद्यदि नैव करिष्यति । तदातत्तीर्थ संस्पर्शादस्मत्तृप्तिर्भविष्यति

‘எங்கள் துர்பாக்கியத்தால் அவன் அதைச் செய்யாவிட்டாலும், அந்தத் தீர்த்தத்தைத் தொடுதலாலேயே எங்களுக்கு திருப்தி உண்டாகும்’ என்று.

Verse 59

स्पृशेन्नापि यदा मंदस्तदा द्रक्ष्यति तृप्तये । एवं श्राद्धं विधायाथ स्पृष्ट्वा चंद्रेश्वरं व्रती । संतर्प्य विप्रांश्च यतीन्कुर्याद्वै पारणं ततः

மந்தபுத்தியுள்ளவன் தொடாமலிருந்தாலும், திருப்திக்காகக் குறைந்தது தரிசனம் செய்வான். இவ்வாறு ஸ்ராத்தம் செய்து, பின்னர் சந்த்ரேஸ்வரரைத் தொட்டு, விரதம் கொண்டவன் பிராமணர்களையும் யதிகளையும் திருப்திப்படுத்தி, அதன் பின் விதிப்படி பாரணம் (விரத முடிவு) செய்ய வேண்டும்.

Verse 60

एवं व्रते कृते काश्यां सदर्शे सोमवासरे । भवेदृणत्रयान्मुक्तो मृगांकमदनुग्रहात्

இவ்வாறு காசியில் சுக்லபட்சத் திங்களன்று இந்த விரதத்தைச் செய்தால், மிருகாங்கன் (சந்திரன்) அருளால் மூவகை கடன்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்।

Verse 61

अत्र यात्रा महाचैत्र्यां कार्या क्षेत्रनिवासिभिः । तारकज्ञानलाभाय क्षेत्रविघ्ननिवर्तिनी

இங்கே மகாசைத்ரீ காலத்தில் க்ஷேத்திரவாசிகள் யாத்திரை-பரிக்ரமம் செய்ய வேண்டும்; அது தாரக ஞானத்தை அளித்து, புனிதக் க்ஷேத்திரத்திலுள்ள தடைகளை நீக்கும்।

Verse 62

चंद्रेश्वरं समभ्यर्च्य यद्यन्यत्रापि संस्थितः । अघौघपटलीं भित्त्वा सोमलोकमवाप्स्यति

சந்திரேஸ்வரரை முறையாக வழிபட்டால், ஒருவர் வேறிடத்தில் இருந்தாலும், பாவங்களின் அடர்ந்த தொகுதியை உடைத்து சோமலோகத்தை அடைவான்।

Verse 63

कलौ चंद्रेशमहिमा नाभाग्यैरवगम्यते । अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि परं गुह्यं निशापते

கலியுகத்தில் துர்பாக்கியத்தால் சந்திரேசரின் மகிமை அறியப்படாது; ஓ நிசாபதே (சந்திரதேவா), உனக்கு மேலும் ஒரு மிக இரகசியமானதைச் சொல்கிறேன்।

Verse 64

सिद्धयोगीश्वरं पीठमेतत्साधकसिद्धिदम् । सुरासुरेषु गंधर्व नागविद्याधरेष्वपि

இது சித்த யோகீஸ்வரரின் பீடம்; சாதகர்களுக்கு சித்தியை அளிப்பது; தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், வித்யாதரர்கள் இடையிலும் புகழ்பெற்றது।

Verse 65

रक्षोगुह्यकयक्षेषु किंनरेषु नरेषु च । सप्तकोट्यस्तु सिद्धानामत्र सिद्धा ममाग्रतः

ராக்ஷசர், குஹ்யகர், யக்ஷர், கின்னரர் மற்றும் மனிதர்களிடையிலும் சித்தர்கள் ஏழு கோடி உள்ளனர்—அவர்கள் அனைவரும் இங்கே என் சாட்சாத் முன்னிலையில் சித்தராய் நிலைபெற்றுள்ளனர்.

Verse 66

षण्मासं नियताहारो ध्यायन्विश्वेश्वरीमिह । चंद्रेश्वरार्चनायातान्सिद्धान्पश्यति सोऽग्रगान्

ஆறு மாதங்கள் கட்டுப்பட்ட உணவுடன் இங்கே விஶ்வேஸ்வரியைத் தியானிப்பவன், சந்த்ரேஸ்வரரின் அர்ச்சனைக்காக வந்த முன்னணி சித்தர்களை தரிசிக்கிறான்.

Verse 67

सिद्धयोगीश्वरी साक्षाद्वरदा तस्य जायते । तवापि महती सिद्धिः सिद्धयोगीश्वरीक्षणात्

சித்தயோகீஸ்வரி தாமே சாட்சாத் வெளிப்பட்டு அவனுக்கு வரங்களை அருள்கிறாள்; உனக்கும் சித்தயோகீஸ்வரியின் ஒரு தரிசனமே மகத்தான சித்தியை அளிக்கும்.

Verse 68

संति पाठान्यनेकानि क्षितौ साधकसिद्धये । परं योगीश्वरी पीठाद्भूपृष्ठेनाशु सिद्धिदम्

பூமியில் சாதகர்களின் சித்திக்காக பல புனிதத் தலங்கள் உள்ளன; ஆனால் யோகீஸ்வரி பீடம் அவற்றை எல்லாம் மிஞ்சியது—பூமியின் மேற்பரப்பிலேயே இருந்தும் விரைவில் சித்தி அளிக்கிறது.

Verse 69

यत्र चंद्रेश्वरं लिंगं त्वयेदं स्थापितं शशिन् । इदमेव हि तत्पीठमदृश्यमकृतात्मभिः

ஓ சசின்! நீ சந்த்ரேஸ்வர லிங்கத்தை நிறுவிய இடமே அந்தப் பீடம்; சுத்தமடையாத உள்ளத்தார்க்கு அது காணப்படாததாகவே இருக்கும்.

Verse 70

जितकामा जितक्रोधा जितलोभस्पृहास्मिताः । योगीश्वरीं प्रपश्यंति मम शक्तिपरां हिताम्

காமம், கோபம், பேராசை, தாகம், அகந்தை ஆகியவற்றை வென்றோர், என் பரம நன்மை தரும் சக்தியான யோகீஸ்வரியை நேரில் தரிசிக்கின்றனர்।

Verse 71

ये तु प्रत्यष्टमि जनास्तथा प्रति चतुर्दशि । सिद्धयोगीश्वरीपीठे पूजयिष्यंति भाविताः

ஆனால் தூய பக்தியுடன் ஒவ்வொரு அஷ்டமியும் ஒவ்வொரு சதுர்தசியும் சித்தயோகீஸ்வரீ பீடத்தில் வழிபடுவோர்,

Verse 72

अदृष्टरूपां सुभगां पिंगलां सर्वसिद्धिदाम् । धूपनैवेद्यदीपाद्यैस्तेषामाविर्भविष्यति

அவர்களுக்கு அவள்—பொதுவில் காணமுடியாத ரூபமுடையவள்—மங்களகரமான பிங்கலா, எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்பவள், தூபம்-நைவேத்யம்-தீபம் முதலியவற்றால் போற்றப்பட்டால் வெளிப்படுவாள்।

Verse 73

इति दत्त्वा वराञ्छंभुस्तस्मै चंद्रमसे द्विज । अंतर्हितो महेशानस्तत्र वैश्वेश्वरे पुरे

இவ்வாறு, ஓ த்விஜா, சந்திரனுக்கு வரங்களை அளித்த பின், சம்பு—மஹேசானன்—அங்கே வைஷ்வேஸ்வரப் புரி (காசி) யில் மறைந்தான்।

Verse 74

तदारभ्य च लोकेऽस्मिन्द्विजराजोधिपोभवत् । दिशोवितिमिराः कुर्वन्निजैः प्रसृमरैः करैः

அதன் பின் இந்த உலகில் சந்திரன் ‘த்விஜராஜன்’ என அரசனாய் விளங்கினான்; தன் தூரம் பரவும் கதிர்களால் திசைகளை இருளற்றதாக்கினான்।

Verse 75

सोमवारव्रतकृतः सोमपानरता नराः । सोमप्रभेणयानेन सोमलोकं व्रजंति हि

திங்கட்கிழமை விரதத்தை அனுஷ்டித்து சோமபானத்தில் ஈடுபடும் மனிதர்கள், நிலவொளி போன்ற பிரகாசமுடைய விமானத்தால் கொண்டு செல்லப்பட்டு நிச்சயமாக சோமலோகத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 76

चंद्रेश्वरसमुत्पत्तिं तथा चांद्रमसं तपः । यः श्रोष्यति नरो भक्त्या चंद्रलोके स इज्यते

சந்திரேஸ்வரரின் தோற்றமும் சந்திரனின் தவமும் பக்தியுடன் யார் கேட்கிறாரோ, அவர் சந்திரலோகத்தில் மதிக்கப்பட்டு வழிபடப்படுகிறார்.

Verse 77

अगस्तिरुवाच । शिवशर्मणि शर्मकारिणीं प थि दिव्ये श्रमहारिणीं गणौ । कथयंतौ तु कथामिमां शुभामुडुलोकं परिजग्मतुस्ततः

அகஸ்தியர் கூறினார்—தெய்வப் பாதையில் களைப்பை நீக்கி சிவசர்மனுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்த அந்த இரு கணங்களும், இச் சுபக் கதையைச் சொல்லிக்கொண்டே அங்கிருந்து உடுலோகம் (நட்சத்திரலோகம்) நோக்கிச் சென்றனர்.