Adhyaya 19

Verse 1

शिवशर्मोवाच । तिष्ठन्नेकेन पादेन कोयं भ्रमति सत्तमौ । अनेकरशनाव्यग्र हस्ताग्रो व्यग्रलोचनः

சிவசர்மன் கூறினார்—ஹே சத்தமர்களே! ஒரே காலில் நின்றபடி இவன் யார் இவ்வாறு அலைகிறான்? பல கயிறுகள்/கட்டுகள் கலங்க, கைகள் முன்னே நீள, கண்கள் அசைவுடன் உள்ளன।

Verse 2

त्रिलोकीमंडपस्तंभ सन्निभोभाभिरावृतः । अतुलं ज्योतिषां राशिं तुलया तुलयन्निव

அவன் மூவுலக மண்டபத்தின் தூணைப் போல, ஒளியால் சூழப்பட்டவன்; அளவிட முடியாத ஜோதி திரளைக் தராசில் எடையிடுவது போலத் தோன்றுகிறான்।

Verse 3

सूत्रधार इव व्योम व्यायामपरिमापकः । त्रैविक्रमोंघ्रिदंडो वा प्रोद्दंडो गगनांगणे

அவன் சூத்திரதாரன் போல வானத்தின் விரிவை அளப்பவன்; அல்லது திரிவிக்ரமனின் பாதத் தண்டைப் போல, விண்ணின் முற்றத்தில் உயர்ந்து நின்றவன்।

Verse 4

अथवांबरकासारसारयूपस्वरूपधृक् । कोयं कथय तं देवौ कृपया परया मम

அல்லது அவர் ஆகாய ஒளியின் சாரமே ஆன உயர்ந்த யாக யூபத்தின் வடிவைத் தாங்கியவர். ஓ தேவர்களே, பேரருளால் எனக்குச் சொல்லுங்கள்—இவர் யார்?

Verse 5

निशम्येति वचस्तस्य वयस्यस्य विमानगौ । प्रणयादाहतुस्तस्मै ध्रुवां ध्रुवकथां गणौ

தங்கள் தோழனின் சொற்களை கேட்டவுடன், விமானத்தில் சென்ற அந்த இரு கணங்களும் அன்புடன் அவனுக்கு துருவனின் நிலையான கதையை உரைத்தனர்.

Verse 6

गणावूचतुः । मनोः स्वायंभुवस्यासीदुत्तानचरणः सुतः । तस्य क्षितिपतेर्विप्र द्वौ सुतौ संबभूवतुः

கணங்கள் கூறின—ஸ்வாயம்புவ மனுவுக்கு உத்தானபாதன் என்ற மகன் பிறந்தான். ஓ விப்ரரே, அந்த பூமிபதி அரசனுக்கு இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர்.

Verse 7

सुरुच्यामुत्तमो ज्येष्ठः सुनीत्यां तु ध्रुवो परः । मध्ये सभं नरपतेरुपविष्टस्य चैकदा

சுருசியிடத்தில் மூத்த மகன் உத்தமன் பிறந்தான்; சுனீதியிடத்தில் மற்றவன் துருவன். ஒருநாள் அரசன் சபையின் நடுவில் அமர்ந்திருந்தபோது…

Verse 8

सुनीत्या राजसेवायै नियुक्तोऽलंकृतोर्भकः । ध्रुवो धात्रेयिकापुत्रैः समं विनयतत्परः

சுனீதி அரசசேவைக்காக நியமித்தாள்; அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறுவன் துருவன் நல்லொழுக்கத்தில் உறுதியுடன் தாத்ரேயிகையின் மகன்களுடன் சேர்ந்து சேவை செய்தான்.

Verse 9

स गत्वोत्तानचरणं क्षोणीशं प्रणनाम ह । दृष्ट्वोत्तमं तदुत्संगे निविष्टं जनकस्य वै

அவன் பூமிபதி உத்தானபாத அரசரிடம் சென்று வணங்கினான். பின்னர் தந்தையின் மடியில் அமர்ந்திருந்த உயர்ந்த குழந்தை உத்தமனைப் பார்த்து, அவனுக்கு அருள்பெற்ற சிறப்பை உணர்ந்தான்.

Verse 10

प्रोच्चसिंहासनस्थस्य नृपतेर्बाल्यचापलात् । आरोढुकामस्त्वभवत्सौनीतेयस्तदा ध्रुवः

அரசன் உயர்ந்த சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, குழந்தைச் சபலம் காரணமாக சுனீதியின் மகன் துருவன் அச்சிங்காசனத்தில் ஏற விரும்பினான்.

Verse 11

आरुरुक्षुमवेक्ष्यामुं सुरुचिर्धुवमब्रवीत् । दौर्भगेय किमारोढुमिच्छेरंकं महीपतेः

அவன் ஏற முயல்வதைப் பார்த்த சுருசி துருவனிடம் கூறினாள்—“துர்பாக்கியனே! அரசனின் மடியில் ஏற ஏன் விரும்புகிறாய்?”

Verse 12

बालबालिशबुद्धित्वादभाग्या जठरोद्भव । अस्मिन्सिंहासने स्थातुं न त्वया सुकृतं कृतम्

“குழந்தைத் தனமான மடமை காரணமாக, துர்பாக்கியனே, கருவிலிருந்து பிறந்தவனே! இந்தச் சிங்காசனத்தில் நிற்கத் தகுந்த புண்ணியம் நீ செய்ததில்லை.”

Verse 13

यदि स्यात्सुकृतं तत्किं दुर्भगोदरगोऽभवः । अनेनैवानुमानेन बुध्यस्व स्वाल्पपुण्यताम्

“உனக்கு உண்மையில் புண்ணியம் இருந்தால், ‘துர்பாக்கிய கருவில்’ இருந்து ஏன் பிறந்திருப்பாய்? இதே ஊகத்தால் உன் குறைந்த புண்ணியத்தை உணர்ந்து கொள்.”

Verse 14

भूत्वा राजकुमारोपि नालंकुर्या ममोदरम् । सुकुक्षिजममुं पश्य त्वमुत्तममनुत्तमम्

நீ அரசகுமாரனாயிருந்தாலும் என் மடியில் அமரத் தகுதியற்றவன். என் நல்வயிற்றில் பிறந்த இந்த ‘உத்தம’—அனுத்தம—புதல்வனைப் பார்।

Verse 15

अधिजानुधराजानेर्मानेन परिबृंहितम् । प्रांशोः सिंहासनस्यास्य रुचिश्चेदधिरोहणे

அரசனின் முழங்கால்களை மீறி உயர்ந்த அந்தப் பெரும் சிங்காசனம் தன் மகிமையால் மேலும் பிரமாண்டமாகத் தோன்றியது; அதில் ஏறத்தக்கதாகக் கருதிய சுருசி, அதை உயர்த்திப் புகழ்வதில் மகிழ்ந்தாள்।

Verse 16

कुक्षिं हित्वा किमवसः सुरुचेश्च सुरोचिषम् । मध्ये भूपसभं बालस्तयेति परिभर्त्सितः

மடியை விட்டு அந்தச் சிறுவன் என்ன செய்வான்? சுருசியின் கூர்மையான ஒளிபோன்ற சொற்களால் கண்டிக்கப்பட்டு, அரசசபையின் நடுவே அவன் வெட்கமுற்றான்।

Verse 17

पतन्निपीतबाष्पांबुर्धैर्यात्किंचिन्न चोक्तवान् । उचिताऽनुचितं किंचिन्नोचिवान्सोपि पार्थिवः

விலகிச் செல்லும் போது அவன் கண்ணீரை உள்ளே குடித்தான்; தைரியத்தால் ஒன்றும் பேசவில்லை. அந்த அரசனும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை—உகந்ததோ உகந்ததல்லதோ எதையும் அல்ல।

Verse 18

नियंत्रितो महिष्याश्च तस्याः सौभाग्यगौरवात् । विमृज्य च सभालोकं शोकं संमृज्य चेष्टितैः

ராணியின் சௌபாக்கிய-கௌரவத்தின் பாரத்தால் கட்டுப்பட்ட அரசன் தன்னைத் தானே அடக்கிக் கொண்டான்; சபையினரை நோக்கி, வெளிப்புற அசைவுகளால் தன் சோகத்தைத் துடைக்க முயன்றான்।

Verse 19

शैशवैः स शिशुर्नत्वा नृपं स्वसदनं ययौ । सुनीतिर्नीतिनिलयमवलोक्याथ बालकम्

குழந்தைப் பருவத்தின் எளிய ஒழுக்கத்துடன் அந்தச் சிறுவன் அரசனை வணங்கி தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான். பின்னர் சுநீதி, நல்லொழுக்கத்தின் உறைவிடமான தன் மகனைப் பார்த்து அன்புடன் நோக்கினாள்.

Verse 20

सुखलक्ष्म्यैवचाज्ञासीद्ध्रुवं समवमानितम् । अभिसृत्य च तं बालं मूर्ध्न्युपाघ्राय सा सकृत्

அவனின் இன்பஒளி குறைந்ததைக் கண்டவுடன் துருவன் அவமதிக்கப்பட்டான் என்று அவள் அறிந்தாள். உடனே சிறுவனிடம் சென்று ஒருமுறை அவன் தலைச்சிகரத்தை முத்தமிட்டு (முகர்ந்து) அணைத்தாள்.

Verse 21

किंचित्परिम्लानमिव ससांत्वं परिषस्वजे । अथ दृष्ट्वा सुनीतिं स रहोंतः पुरवासिनीम्

அவன் சிறிது வாடியதுபோல் தோன்றியதால் அவள் ஆறுதல் கூறி அவனைத் தழுவினாள். பின்னர் நகரின் அந்தப்புரத்தில் வாழும் சுநீதியைப் பார்த்து அவன் தனிமையில் அவளருகே நெருங்கினான்.

Verse 22

दीर्घं निःश्वस्य बहुशो मातुरग्रे रुरोद ह । सांत्वयित्वाश्रुनयना वदनं परिमार्ज्य च

அவன் மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த நெடுமூச்சு விட்டுத் தாயின் முன் அழுதான். கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அவள் அவனை ஆறுதல்படுத்தி அவன் முகத்தைத் துடைத்தாள்.

Verse 23

दुकूलांचल संपर्कैर्मृदुलैर्मृदुपाणिना । पप्रच्छ तनयं माता वद रोदनकारणम् । विद्यमाने नरपतौ शिशो केनापमानितः

நல்ல ஆடையின் ஓரத்தால் மென்மையாகத் தொட்டு, மெல்லிய கையால் தாய் மகனை வினவினாள்—“அழுவதற்குக் காரணம் சொல். அரசன் இருக்கையில் இந்தக் குழந்தையை யார் அவமதித்தார்?”

Verse 24

अपोथसमुपस्पृश्य तांबूलं परिगृह्य च । मात्रा पृष्टः सोपरोधं ध्रुवस्तां पर्यभाषत

வாயைக் கழுவி தாம்பூலம் ஏற்றுக் கொண்டு, தாய் கேட்டபோது துருவன் அடக்கப்பட்ட சினத்துடன் அவளுக்கு மறுமொழி கூறினான்.

Verse 25

संपृच्छे जननि त्वाहं सम्यक्शंस ममाग्रतः । भार्यात्वेपि च सामान्ये कथं सा सुरुचिः प्रिया

அம்மா, நான் உன்னிடம் கேட்கிறேன்—என் முன்னே தெளிவாகச் சொல். இருவரும் சமமான மனைவியராயிருந்தும், அந்த சுருசி அரசனுக்கு எவ்வாறு இவ்வளவு பிரியமானாள்?

Verse 26

कथं न भवती मातः प्रिया क्षितिपतेरसि । कथमुत्तमतां प्राप्त उत्तमः सुरुचेः सुतः

அம்மா, நீ பூமிபதிக்கு ஏன் பிரியமல்ல? மேலும் சுருசியின் மகன் உத்தமனே எவ்வாறு மேன்மையை அடைந்தான்?

Verse 27

कुमारत्वेपि सामान्ये कथं त्वहमनुत्तमः । कथं त्वं मंदभाग्यासि सुकुक्षिः सुरुचिः कथम्

நாம் இருவரும் இளவரசர்கள் என்பதில் சமமாயிருக்க, நான் ஏன் ‘உத்தமன்’ அல்ல? நீ எவ்வாறு குறைவான பாக்கியமுடையவள், சுருசி எவ்வாறு புனித கர்ப்பமுடையவள்?

Verse 28

कथं नृपासनं योग्यमुत्तमस्य कथं न मे । कथं मे सुकृतं तुच्छमुत्तमस्योत्तमं कथम्

உத்தமனுக்கு அரசாசனம் எவ்வாறு தகுதி, எனக்கு ஏன் தகுதி இல்லை? என் சுகிருதம் எவ்வாறு அற்பம், உத்தமனுடையது எவ்வாறு மிகச் சிறந்தது?

Verse 29

इति श्रुत्वा वचस्तस्य सुनीतिर्नीतिमच्छिशोः । किंचिदुच्छ्वस्य शनकैः शिशुकोपोपशांतये

அவன் சொற்களை கேட்ட நெறிநிபுணையான சுநீதி சிறிது நின்று மெதுவாக மூச்செடுத்து, குழந்தையின் எழும் கோபத்தை படிப்படியாகத் தணிக்க எண்ணினாள்.

Verse 30

स्वभावमधुरां वाणीं वक्तुं समुपचक्रमे । सापत्नं प्रतिघं त्यक्त्वा राजनीतिविदांवरा

அரசநெறியில் சிறந்தவளான அவள் இயல்பாக இனிய மொழியில் பேசத் தொடங்கினாள்; சகபத்னி போட்டியின் கசப்பையும் பதிலடி எண்ணத்தையும் விட்டு வைத்து.

Verse 31

सुनीतिरुवाच । अयि तात महाबुद्धे विशुद्धेनांतरात्मना । निवेदयामि ते सर्वं माऽपमाने मतिं कृथाः

சுநீதி கூறினாள்—அய்யா மகனே, மகாபுத்திமானே! தூய உள்ளத்துடன் கேள். அனைத்தையும் உனக்கு அறிவிக்கிறேன்; அவமானத்தில் மனதை நிலைநிறுத்தாதே.

Verse 32

तया यदुक्तं तत्सर्वं तथ्यमेव न चान्यथा । सापत्युर्महिषीराज्ञो राज्ञीनामति वल्लभा

அவள் சொன்னது அனைத்தும் உண்மையே; வேறல்ல. அவள் அரசனின் முதன்மை மகிஷி; ராணிகளில் மிகப் பிரியமானவள்.

Verse 33

तया जन्मांतरे तात यत्पुण्यं समुपार्जितम् । तत्पुण्योपचयाद्राजा सुरुच्यां सुरुचिर्भृशम्

மகனே, அவள் முன்ஜென்மத்தில் சேர்த்த புண்ணியம் எதுவோ, அந்தப் புண்ணியப் பெருக்கினாலேயே அரசன் சுருசியிடம் மிகுந்த ஈர்ப்புடன் உள்ளான்.

Verse 34

मादृश्यो मंदभाग्यायाः प्रमदासु प्रतिष्ठिताः । केवलं राजपत्नीत्ववादस्तासु न तद्रुचिः

என்னைப் போன்ற குறைந்த பாக்கியமுள்ள பெண்ணுக்கு அரண்மனைப் பெண்களிடையே இடம் கிடைக்கலாம்; ஆனால் அங்கே ‘அரசன் மனைவி’ என்பது பெயரளவே—அதில் உண்மையான இன்பமும் மதிப்பும் இல்லை।

Verse 35

महा सुकृतसंभारैरुत्तमश्चोत्तमोदरे । उवास तस्याः पुण्या या नृपसिंहासनोचितः

மிகுந்த புண்ணியச் சேமிப்பால் அவளின் உயர்ந்த பாக்கியத்தில் உன்னதமான நல்வாழ்வு வந்து தங்கியது; அந்தப் புண்ணியவதி உண்மையிலே அரச சிங்காசனத்திற்குத் தகுதியானவள்।

Verse 36

आतपत्रं च चंद्राभं शुभे चापि च चामरे । भद्रासनं तथोच्चं च सिंधुराश्च मदोद्धुराः

நிலவொளிபோன்ற அரசக் குடை, மங்களமான சாமரங்கள், உயர்ந்த சிறப்பான ஆசனம், மேலும் சிந்து நாட்டின் மதம் பொங்கும் யானைகள்—இவை அனைத்தும் அவளுக்குரிய மரியாதைகள்।

Verse 37

तुरंगमाश्च तुरगास्त्वनाधिव्याधिजीवितम् । निःसपत्नं शुभं राज्यं प्राज्यं हरिहरार्चनम्

குதிரைகளும் வேகமான அசுவங்களும், மனக்கலக்கம் நோயின்றி வாழ்வு, போட்டியற்ற மங்களமான அரசு, பெரும் செல்வம்—மேலும் ஹரி-ஹரரின் வழிபாடு—இவை அனைத்தும் அவளுக்கே உரியது।

Verse 38

विपुलं च कलाज्ञानमधीतमपराजितम् । तथा जयोरिषड्वर्गे स्वभावात्सात्त्विकी मतिः

விரிந்த கலைஞானம், வெல்ல முடியாத கல்வி, அறுவகை உள் பகை (காமாதி) மீது வெற்றி, மேலும் இயல்பாகவே சாத்த்விகமான புத்தி—இவையும் அவளுக்கே உரியவை।

Verse 39

दृष्टिः कारुण्यसंपूर्णा वाणी मधुरभाषिणी । अनालस्यं च कार्येषु तथा गुरुजने नतिः

கருணையால் நிறைந்த பார்வை, இனிய மொழி; கடமைகளில் சோம்பல் இன்றித் திகழ்தல், மேலும் குருமார்களும் மூத்தோர்களும் முன்னே பணிவுடன் வணங்குதல்—இவையே சஜ்ஜனனின் தர்மலட்சணங்கள் எனப் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 40

सर्वत्र शुचिता तात सा परोपकृतिः सदा । और्जस्वला मनोवृत्तिः सदैवादीनवादिता

அன்பனே! எல்லாத் துறைகளிலும் தூய்மை, எப்போதும் பிறருக்கு உதவி, உற்சாகம் ஒளிரும் மனநிலை, மேலும் இழிவான சொற்களை ஒருபோதும் பேசாமை—இவையே நிலையான நற்குணங்கள் எனக் கருதப்படுகின்றன।

Verse 41

सदोजिरे च पांडित्यं प्रागल्भ्यं चरणांगणे । आर्जवं बंधुवर्गेषु काठिन्यं क्रयविक्रये

நிலையான உற்சாகத்துடன் கூடிய பாண்டித்யம், செயற்பாட்டு வெளியில் தன்னம்பிக்கையுடனான திறமை; உறவினரிடையே நேர்மை, வாங்கல்-விற்பனையில் உறுதி—இவை தர்மம் வழிநடத்தும் உலகியல்புக் குணங்களாகக் கணிக்கப்படுகின்றன।

Verse 42

मार्दवं स्त्रीप्रयोगेषु वत्सलत्वं प्रजासु च । ब्राह्मणेभ्यो भयं नित्यं वृद्धवृत्त्युपजीवनम्

பெண்களுடன் பழகுதலில் மென்மை, குடிமக்கள்/ஆச்ரிதர்களிடம் பாசமிகு பரிவு; பிராமணர்களின் முன்னே எப்போதும் அச்சம் கலந்த கட்டுப்பாடு, மேலும் மூத்தோர் கடைப்பிடித்த மரியாதைக்குரிய வாழ்வுமுறையால் வாழ்தல்—இவை தர்மகுணங்களெனப் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 43

वासो भागीरथीतीरे तीर्थे वा मरणं रणे । अपराङ्मुखताऽर्थिभ्यः प्रत्यर्थिभ्यो विशेषतः

பாகீரதியின் கரையில் வாசம், அல்லது தீர்த்தத்தில் அல்லது போர்க்களத்தில் மரணம்; மேலும் உதவி நாடுவோரிடம் ஒருபோதும் முதுகு காட்டாமை—எதிரிகளின் முன்னே குறிப்பாக—இவை வீரமும் தர்மமும் ஆகியவற்றின் லட்சணங்களெனப் புகழப்படுகின்றன।

Verse 44

भोगः परिजनैः सार्धं दानावंध्यदिनागमः । विद्याव्यसनिता नित्यं नित्यं पित्रोरुपस्थितिः

உறவினரும் துணைவர்களும் உடன் இன்பத்தை அறநெறியோடு அனுபவித்தல்; தானமின்றி நாள் கழியாதிருத்தல்; கல்வியில் எப்போதும் பற்றுடன் நிலைத்திருத்தல்; பெற்றோருக்கு இடையறாத பணிவிடை—இவையே இல்லறத்தாரின் தர்மச் சிறப்புகள் எனப் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 45

यशसः संचयो नित्यं नित्यं धर्मस्य संचयः । स्वर्गापवर्गयोः सिद्धिः सदा शीलस्य मंडनम्

நல்ல புகழ் இடையறாது பெருகுதல், தர்மம் தொடர்ந்து சேர்த்தல், சொர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோட்சமும்) அடைதல், மேலும் நற்குணம் எப்போதும் அலங்காரமாய் விளங்குதல்—இவையே அறவாழ்வின் பயன்கள்।

Verse 46

सद्भिश्च संगतिर्नित्यं मैत्री च पितृमित्रकैः । इतिहासपुराणानामुत्कंठा श्रवणे सदा

நல்லோருடன் இடையறாத நட்பு, தந்தையின் நண்பர்களுடனும் நட்புறவு, மேலும் இதிகாச–புராணங்களை கேட்க எப்போதும் ஆவல்—இவையே தர்மத்திற்குத் துணையாகப் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 47

विपद्यपि परं धैर्यं स्थैर्यं संपत्समागमे । गांभीर्यं वाग्विलासेषु औदार्यं पात्रपाणिषु

இடர்பாட்டில் உச்சத் தைரியம், செல்வம் வந்தபோதும் நிலைத்தன்மை, விளையாட்டுச் சொற்களிலும் கம்பீரம், மேலும் தகுதியானவர்களின் நீட்டிய கைகளுக்கு தாராளம்—இவையே நீதிமான்களின் சமநிலைப் பண்புகள் என மதிக்கப்படுகின்றன।

Verse 48

देहे परैका कृशता तपोभिर्नियमैर्यमैः । एतैर्मनोरथफलैः फलत्येव तपोद्रुमाः

தவம், நியமம், யமம் ஆகியவற்றால் உடலில் ஒரே பயன்—இளைத்தல்—தோன்றினாலும்; இம்மனோரதப் பயன்களால் தவத்தின் மரம் நிச்சயமாக கனிகொடுத்து, விரும்பிய சித்திகளை அளிக்கும்।

Verse 49

तस्मादल्पतपस्त्वाद्वै त्वं चाहं च महामते । प्राप्यापि राजसांनिध्यं राजलक्ष्म्या न भाजनम्

ஆகையால், ஓ மகாமதி, நமக்கு இருவருக்கும் குறைந்த தவமே இருப்பதால்—அரசரின் அண்மையைப் பெற்றாலும்—ராஜலட்சுமியின் உண்மைச் செல்வஒளிக்குப் பாத்திரமல்லோம்.

Verse 50

मानापमानयोस्तस्मात्स्वकृतं कारणं परम् । स्रष्टापि नापमार्ष्टुं तत्परीष्टे स्वकृतां कृतिम् । मा शोचस्त्वमतः पुत्र दिष्टमिष्टं समर्पयेत्

ஆகையால், மானமும் அவமானமும் உண்டாகும் முதன்மைக் காரணம் தன் செய்கைகளே. படைத்தவனும் அதனை அழிப்பதில்லை; தன் செய்த செயலையே பரிசோதிக்கிறான். எனவே, மகனே, வருந்தாதே; விதியாக வந்ததை ஏற்று, இனியதையும் அர்ப்பணித்துவிடு.

Verse 51

इत्याकर्ण्य सुनीत्यास्तन्महावाक्यं सुनीतिमत् । सौनीते यो ध्रुवोवाचमाददे वक्तुमुत्तरम्

சுனீதியின் அந்த மகத்தான, ஞானமிகு சொற்களை கேட்டபின், சுனீதியின் மகன் துருவன் பதில் சொல்ல வாக்கை எடுத்தான்.

Verse 52

ध्रुव उवाच । जनयित्रि सुनीते मे शृणु वाक्यमनाकुलम् । मा बाल इति मत्वा मामवमंस्थास्तपस्विनि

துருவன் கூறினான்—அம்மா சுனீதி, என் சொற்களை கலக்கம் இன்றி கேள். என்னை ‘சிறுவன்’ என்று எண்ணி, ஓ தவஸ்வினி, என்னை அவமதிக்காதே.

Verse 53

यद्यहं मानवे वंशे जातोस्म्यत्यंत पावने । उत्तानपादतनयस्त्वदीयोदर संभवः

நான் மனுவின் மிகப் புனிதமான குலத்தில் பிறந்திருந்தால்—உத்தானபாதனின் மகனாகவும், உன் கருவிலிருந்து பிறந்தவனாகவும்—

Verse 54

तप एव हि चेन्मातः कारणं सर्वसंपदाम् । तत्तदासादितं विद्विपदमन्यैर्दुरासदम्

அம்மையே! உண்மையிலே தவமே எல்லாச் செல்வங்களுக்கும் மேன்மைக்கும் காரணமெனில், பிறர்க்கு எட்டாத அந்தப் பதத்தையே நான் அடைவேன்.

Verse 55

एकमेव हि साहाय्यं कुरु मातरतंद्रिता । अनुज्ञा दानमात्रं च आशीर्भिरभिनंदय

அம்மா, தயங்காமல் எனக்கொரு உதவி செய்: அனுமதி தா, இயன்ற சிறு தானமளி, நல்வாழ்த்தும் ஆசீர்வாதமும் அருளி என்னை அனுகிரஹி.

Verse 56

सापि ज्ञात्वा महावीर्यं कुमारं कुक्षिसंभवम् । महत्योत्साहसं पत्त्या राजमानमुवाच तम्

அவளும், தன் கருவிலிருந்து பிறந்த அந்தக் குமாரனின் மாபெரும் வீரத்தை உணர்ந்து, பேருற்சாகத்தால் ஒளிர்ந்த அவனை நோக்கி உரைத்தாள்.

Verse 57

अनुज्ञातुं न शक्ताऽहं त्वामुत्तानशयांगज । साष्टैकवर्षदेशीयन्तथापि कथयाम्यहम्

உத்தானசயையின் புதல்வனே! உனக்கு அனுமதி அளிக்க நான் இயலேன்; நீ இன்னும் சுமார் எட்டு வயதுதான். ஆயினும் செய்யவேண்டியதை நான் சொல்கிறேன்.

Verse 58

सपत्नीवाक्यभल्लीभिर्भिन्ने महति मे हृदि । तव बाष्पौघवारीणि न तिष्ठंति करोमि किम्

சகபத்னியின் சொற்களெனும் ஈட்டிகளால் என் இதயம் ஆழமாகக் குத்துண்டது; உன் கண்ணீரோடை நிற்கவில்லை. நான் என்ன செய்வேன்?

Verse 59

तानि मन्येऽत्र मार्गेण स्रवंत्यविरतं शिशो । स्रवंतीश्च चिकीर्षंति प्रतिकूल जलाः किल

குழந்தையே, இந்நீரோட்டங்கள் இதே வழியிலே இடையறாது ஓடுகின்றன என நினைக்கிறேன்; ஓடிக்கொண்டே அவை ஓட்டத்திற்கே எதிராகச் செல்ல விரும்புவது போலத் தோன்றுகிறது.

Verse 60

त्वदेकतनया तात त्वदाधारैकजीविता । त्वमंगयष्टिरसि मे त्वन्मुखासक्तलोचना

அன்புக் குழந்தையே, நீயே என் ஒரே மகன்; உன்னையே சார்ந்து நான் வாழ்கிறேன். நீ என் உடலுக்குத் துணைத் தண்டாக இருக்கிறாய்; என் கண்கள் உன் முகத்திலேயே நிலைத்துள்ளன.

Verse 61

लब्धोसि कतिभिः कष्टैरिष्टाः संप्रार्थ्य देवताः । त्वन्मुखेंदूदये तात मन्मनः क्षीरनीरधिः

குழந்தையே, எத்தனை துன்பங்களுக்குப் பின் நீ கிடைத்தாய்—தேவர்களை வழிபட்டு, உருக்கமாய் வேண்டி! உன் முகச் சந்திரன் உதயமானவுடன் என் மனம் பாற்கடலாய் பெருகுகிறது.

Verse 62

आनन्दपयसापूर्य कुचावुद्वेलितो भवेत् । त्वदंगसंगसंभूत सुखसन्दोह शीतला

ஆனந்தமெனும் பால் நிரம்பி என் மார்புகள் பெருகும்; உன் அங்கத் தொடுதலால் பிறந்த இன்பக் குவியலின் குளிர்ந்த வெள்ளம் எழுகிறது.

Verse 63

सुखंशये सुशयने प्रावृत्य पुलकांबरम् । अपोऽथ समुपस्पृश्य तांबूलं परिगृह्य च

நான் நல்ல படுக்கையில் இன்பமாய் படுத்திருப்பேன், மெய்சிலிர்ப்பெனும் ஆடையால் மூடப்பட்டு. பின்னர் நீரை ஆசமனம் செய்து தாம்பூலம் (பான்) எடுத்துக் கொள்வேன்.

Verse 64

त्वदास्यस्यौष्ठपुटक दुग्धवार्धि विवर्धिताम् । सुधासुधांशुवदनधयत्यपि धिनोमि न

அமுதச் சந்திரமுகியே! பால் கடல் போல் பெருகிய உன் வாயின் உதடுகளின் சிறு உறையிலிருந்து பால் அருந்தினாலும் எனக்கு திருப்தி உண்டாகவில்லை।

Verse 65

त्वदीयः शीतलालापः प्राप श्रुतिपथं यदा । सपत्नीवाक्यदवथुस्तदैवत्यात्स वेपथुः

உன் குளிர்ந்த இனிய மொழி என் செவிப்பாதையில் புகும் பொழுது, போட்டியாளி மனைவியின் சொற்களால் எழும் எரிச்சல்-காய்ச்சல் போன்ற நடுக்கம் உடனே அடங்குகிறது।

Verse 66

यदंग निद्रासिचिरं ध्यायंत्यस्मि तदेत्यहम् । कदा निद्रा दरिद्रोसौ भवितार्कोदयेऽब्जवत्

அன்பே! நீ உறங்கும் போது நான் நீண்ட நேரம் உன்னையே தியானிக்கிறேன். இந்த வறுமைபோன்ற தூக்கம் சூரியோதயத்தில் தாமரை போல எப்போது விலகும்?

Verse 67

यदोपेया गृहान्वत्स खेलित्वा बालखेलनैः । तदानर्घ्यार्घ्यमुत्स्रष्टुं स्तनौस्यातामिवोन्मुखौ

குழந்தையே! சிறுவர் விளையாட்டுகள் ஆடி வீட்டிற்கு வந்தால், என் மார்பகங்கள் விலைமதிப்பற்ற அர்க்கியம் ஊற்றத் தயாராக எழுகின்றன.

Verse 68

यदा सौधाद्विनिर्यायाः पद्मरेखांकितं पदम् । प्राणानां ते यियासूनां तदा तदवलंबनम्

நீ அரண்மனையிலிருந்து வெளியே வந்து தாமரை-வரிகளால் குறியிடப்பட்ட பாதத்தை வைக்கும் போது, அந்த அடியே விலகப் போகும் என் உயிர்மூச்சுகளுக்குத் தாங்குதலாகிறது।

Verse 69

यदायदा बहिर्यासि पुत्र त्रिचतुरं पदम् । तदातदा मम प्राणः कंठप्राघुणिकी भवेत्

மகனே, நீ வெளியே மூன்று நான்கு அடிகள் கூட சென்றால், அப்பொழுதே என் உயிர்மூச்சு தொண்டையில் விருந்தினன் போல தங்கி—புறப்படத் தயாராகிறது.

Verse 70

चित्रं पुत्र त्वरयति यातुं मे मानसांडजः । सुधाधाराधर इव बहिश्चिरयति त्वयि

வியப்பே, மகனே! என் மனத்தில் பிறந்த பறவை விரைவில் பறந்து செல்ல விரும்புகிறது; ஆனாலும் உன்னால் அது வெளியே அமுதத் தாரைகளைத் தாங்கும் மேகம்போல் நீண்ட நேரம் தங்குகிறது.

Verse 71

अथ तिष्ठंतु कठिनाः प्राणाः कंठाटवीतटे । तपस्यंतोतिसंतप्तास्तपसे त्वयि यास्यति

அப்போது என் கடினமான உயிர்மூச்சுகள் தொண்டை-வனத்தின் கரையில் தங்கட்டும்; தவத்தின் வெப்பத்தில் மிகத் தகித்து, அவை உன்னுடன் தவத்திற்கு செல்லும்.

Verse 72

इत्यनुज्ञामनुप्राप्य जननी चरणांबुजौ । क्षणं मौलिजजंबाल जडौ कृत्वा ध्रुवो ययौ

இவ்வாறு அனுமதி பெற்ற துருவன், தாயின் தாமரைப் பாதங்களை ஒரு கணம் தன் தலைமுடி வலையால் பற்றிக் கசக்காமல் நிலைநிறுத்தி, பின்னர் புறப்பட்டான்.

Verse 73

तयापि धैर्यसूत्रेण सुनीत्या परिगुंफ्य च । नेत्रेंदीवरजामाला ध्रुवस्योपायनीकृता

மேலும் சுநீதி, தைரியமெனும் நூலில் கோர்த்து, தன் தாமரை போன்ற கண்களிலிருந்து பிறந்த கண்ணீர் மாலையை துருவனுக்கு பிரிவுப் பரிசாக அளித்தாள்.

Verse 74

मात्रातन्मार्गरक्षार्थं तदा तदनुगीकृताः । परैरवार्यप्रसराः स्वाशीर्वादाः परःशताः

அப்போது அவன் பாதை காக்கத் தாய் எண்ணற்ற சுயஆசீர்வாதங்களை உரைத்தாள்—அவற்றின் பரவலை யாராலும் தடுக்க இயலவில்லை.

Verse 75

स्वसौधात्स विनिर्गत्य बालोऽबालपराक्रमः । अनुकूलेन मरुता दर्शिताध्वाऽविशद्वनम्

தன் அரண்மனையிலிருந்து வெளியேறிய அந்தச் சிறுவன்—சிறுவயதை மீறும் வீரத்துடன்—அனுகூலக் காற்று வழி காட்டுவது போலக் காட்ட, வனத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 76

समरुत्तरुशाखाग्र प्रसारणमिषेण सः । कृताहूतिरिव प्रेम्णा वनेन वनमाविशत्

காற்றால் அசையும் மரக்கிளைகள் வரவேற்பென விரிந்ததுபோல்; அவன், ஆஹ்வானம் செய்தவன் போல, வனத்தின் அன்பால் ஈர்க்கப்பட்டு மேலும் ஆழ்ந்த வனத்துள் நுழைந்தான்.

Verse 77

समातृदैवतोभिज्ञः केवलं राजवर्त्मनि । न वेद काननाध्वानं क्षणं दध्यौ नृपात्मजः

வீட்டும் தாயும் சார்ந்த தெய்வங்களையே அறிந்தவன்; அரசப் பாதைகளிலேயே பழகிய அரசகுமாரன், வனப்பாதையை அறியாது, ஒரு கணம் சிந்தனையில் நின்றான்.

Verse 78

यावदुन्मील्य नयने पुरः पश्यति स ध्रुवः । तावद्ददर्श सप्तर्षीनतर्कित गतीन्वने

துருவன் கண்களைத் திறந்து முன்னே நோக்கியவுடன், வனத்தில் சப்தரிஷிகளை கண்டான்—அவர்களின் நடை சாதாரண கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்டது.

Verse 79

वालिशेष्वसहायेषु भवेद्भाग्यं सहायकृत् । अरण्यान्यां रणे गेहे ततो भाग्यं हि कारणम्

சிறிதளவே மீதமிருந்து உதவியாளர் எவரும் இல்லாதபோது, பாக்கியமே துணையாகிறது. காட்டிலும், போரிலும், இல்லத்திலும்—அங்கே நிச்சயமாக பாக்கியமே தீர்மானக் காரணம்.

Verse 80

क्व राजतनयो बालो गहनं क्व च तद्वनम् । बलात्स्वसात्प्रत्कुर्वत्यै नमस्ते भवितव्य ते

எங்கே அரசகுமாரனான சிறுவன், எங்கே அந்த அடர்ந்த காடு! வலத்தால் அனைத்தையும் முன்னே செலுத்தும் தவிர்க்கமுடியாத விதியே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 81

यत्र यस्य हि यद्भाव्यं शुभं वाऽशुभमेव च । आकृष्यभाविनी रज्जुस्तत्र तस्य हि दापयेत

யாருக்கு எது நல்விதியோ தீவிதியோ நிர்ணயிக்கப்பட்டதோ, அவன் அதே இடத்திற்கே இழுக்கப்படுகிறான்—இழுக்கும் கயிறு அவனை அங்கே கொண்டு செல்லும் போல.

Verse 82

अन्यथा विदधात्येष मानवो बुद्धिवैभवात् । भगवत्या भवित्र्याऽसौ विदध्याद्विधिरन्यथा

மனிதன் தன் புத்தி வல்லமையால் ஒரு விதமாகத் திட்டமிடுகிறான்; ஆனால் தெய்வீக விதி பலனை வேறொரு விதமாக அமைத்துவிடுகிறது.

Verse 83

नवयो न च वै चित्र्यं न चित्रं विदधेहितम् । न बलं नोद्यमः पुंसां कारणं प्राक्कृतं कृतम्

இளமைமையும், சூழ்ச்சித் திறனும், அதிசய உபாயங்களும் உண்மையான நலனை உறுதிப்படுத்தாது. வலமும் மனித முயற்சியும் இறுதி காரணமல்ல—முன்னே செய்த கர்மமே தீர்மானிக்கிறது.

Verse 84

अथ दृष्ट्वा स सप्तर्षीन्सप्तसप्त्यतितेजसः । भाग्यसूत्रैरिवाकृष्योपनीतान्प्रमुमोद ह

அப்போது ஏழு சூரியர்களின் ஒளியையும் மீறும் தெய்வத் தேஜஸுடன் விளங்கும் சப்தரிஷிகளைப் பார்த்து, அவர்கள் விதியின் நூல்களால் இழுத்து இங்கே கொண்டு வரப்பட்டதுபோல் எண்ணி அவன் பேருவகை கொண்டான்।

Verse 85

तिलकांकित सद्भालान्कुशोपग्रहितांगुलीन् । कृष्णाजिनोपविष्टांश्च यज्ञसूत्रैरलंकृतान्

அவன் அவர்களின் நன்னெற்றிகளில் திலகச் சின்னங்களையும், விரல்களில் குசா புல்லைத் தாங்கியதையும், கரிய மான் தோலில் அமர்ந்திருப்பதையும், யஜ்ஞோபவீதத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருப்பதையும் கண்டான்।

Verse 86

साक्षसूत्रकरान्किंचिद्विनिमीलितलो चनान् । सुधौतसूक्ष्मकाषायवासः प्रावरणान्वितान

சிலரின் கைகளில் சாக்ஷசூத்திரம் (ஜபமாலை) இருந்தது; கண்கள் சிறிது மூடியபடி உள்ளார்ந்த தியானத்தில் இருந்தனர்; நன்றாகத் துவைத்த நுண்மையான காஷாய ஆடைகளும் உரிய மேலாடையும் அணிந்திருந்தனர்।

Verse 87

अकांडेपि महाभागान्मिलितान्सप्तनीरधीन् । चित्रं विपद्विनिर्मग्नानुद्दिधीर्षूनिव प्रजाः

வியப்பாக, முன்அவசரம் எதுவுமின்றியே அந்த மகாபாக்யவானோர் ஒன்று கூடியிருந்தனர்—ஏழு சமுத்திரங்கள் சேர்ந்ததுபோல்; பேரிடரில் மூழ்கிய உயிர்களை உயர்த்த விரும்புவோர்போல் அவர்கள் தோன்றினர்।

Verse 88

उपगम्य विनम्रः स प्रबद्धकरसंपुटः । ध्रुवो विज्ञापयांचक्रे प्रणम्य ललितं वचः

அவன் பணிவுடன் அவர்களிடம் அணுகி, கைகளை கூப்பி; துருவன் வணங்கி, மென்மையான மரியாதைமிகு சொற்களால் விண்ணப்பித்தான்।

Verse 89

ध्रुव उवाच । अवैत मां मुनिवराः सुनीत्युदरसंभवम् । उत्तानपादतनयं ध्रुवं निर्विण्णमानसम्

துருவன் கூறினான்—முனிவரே, என்னைத் துருவன் என அறியுங்கள்; சுனீதியின் கருவிலிருந்து பிறந்தவன், அரசன் உத்தானபாதனின் மகன்; என் மனம் உலக வாழ்வில் விரக்தியடைந்தது।

Verse 90

इदं वनमनुप्राप्तं सनाथं युष्मदंघ्रिभिः । प्रायोनभिज्ञं सर्वत्र महर्द्ध्युषितमानसम्

இந்த வனத்தை அடைந்தபின், உங்கள் திருவடிகளால் இது ஆதரவுடனும் பாதுகாப்புடனும் ஆனது. நான் பெரும்பாலும் அனைத்திலும் அறியாமையுள்ளவன்; என் மனம் இன்னும் பெரும் அரச வைபவத்தில் தங்கியுள்ளது।

Verse 91

ते दृष्ट्वोर्जस्वलं बालं स्वभाव मधुराकृतिम् । अनर्घ्यनयनेपथ्यं मृदुगंभीरभाषिणम्

ஒளிமிகு அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்து—இயல்பில் இனிமை, உருவில் அழகு, பார்வைக்கு அரிய பொக்கிஷம், மென்மையாய் ஆனால் ஆழமாய் பேசுபவன்—முனிவர்கள் பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 92

उपोपवेश्य शिशुकं प्रोचुर्वै विस्मिता भृशम् । अहोबालविशालाक्ष महाराज कुमारक

அந்தச் சிறுவனை அருகில் அமரச் செய்து, அவர்கள் மிகுந்த வியப்புடன் கூறினர்—“ஆஹா! அகன்ற கண்களுடைய பாலகனே, மகாராஜனின் இளவரசே!”

Verse 93

विचार्यापि न जानीमो वद निर्वेदकारणम् । अद्य ते ह्यर्थचिंता नो क्वापमानः प्रसूर्गृहे

நாங்கள் சிந்தித்தும் அறிய முடியவில்லை; உன் விரக்திக்குக் காரணம் கூறு. இன்று உனக்கு என்ன கவலை? தாயின் இல்லத்தில் எங்காவது உனக்கு அவமதிப்பு ஏற்பட்டதா?

Verse 94

नीरुक्छरीरसंपत्तिर्निवेदे किं नु कारणम् । अनवाप्ताभिलाषाणां वैराग्यं जायते नृणाम्

உனக்கு நோயற்ற உடலும் எல்லா நன்மைகளும் உள்ளன—அப்படியிருக்க மனக்குறை ஏன்? விரும்பியது கிடைக்காதபோதுதான் பொதுவாக மனிதர்க்கு வைராக்யம் உண்டாகும்.

Verse 95

सप्तद्वीपपतेराज्ञः कुमारस्त्वं तथा कथम् । स्वभावभिन्नप्रकृतौ लोकेस्मिन्न मनोगतम्

ஏழு தீவுகளையும் ஆளும் அரசனின் இளவரசன் நீ—அப்படியிருக்க, துறவிற்கு மாறான இயல்புடைய இந்த உலகில் உன் மனத்தில் இப்படிப் பட்ட எண்ணம் எவ்வாறு எழுந்தது?

Verse 96

अवगंतुं हि शक्येत यूनो वृद्धस्य वा शिशोः । इति श्रुत्वा वचस्तेषां सहजप्रेमनिर्भरम्

இத்தகையது இளைஞன், முதியவன் அல்லது சிறு குழந்தை பற்றியதாக இருந்தால் புரிந்துகொள்ளலாம். அவர்களின் இயல்பான அன்பால் நிறைந்த சொற்களை கேட்டபின்…

Verse 97

वाचं जग्राह स तदा शिशुः प्रांशुमनोरथः । ध्रुव उवाच । प्रेषितो राजसेवार्थं जनन्याऽहं मुनीश्वराः

அப்போது உயர்ந்த நோக்கமுடைய அந்தச் சிறுவன் பேசத் தொடங்கினான். துருவன் கூறினான்—“முனிவரே! அரசனைச் சேவித்து அருளைப் பெறுவதற்காக என் தாய் என்னை அனுப்பினாள்.”

Verse 98

राजांकमारुरुक्षुर्हि सुरुच्या परिभर्त्सितः । उत्तमं चोत्तमीकृत्य मां च मन्मातरं तथा

ஆனால் நான் அரசனின் மடியில் ஏற விரும்பியபோது, சுருசீ கடுமையாக என்னைத் தடுத்தாள்—உத்தமனை ‘உத்தமன்’ என உயர்த்தி, என்னையும் என் தாயையும் இகழ்ந்தாள்.

Verse 99

धिक्कृत्य प्रशशंस स्वं निर्वेदे कारणं त्विदम् । निशम्येति शिशोर्वाक्यं परस्परमवेक्ष्य ते

குழந்தையின் சொற்களை கேட்ட அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி, தம்மையே கண்டித்து, தங்கள் வைராக்யத்தையேப் புகழ்ந்தனர்—“இதுவே நம் நிர்வேதத்திற்குக் காரணம்” என்று.

Verse 100

क्षात्रमेव शशंसुस्तदहो बालेपि न क्षमा

அப்போது அவர்கள் க்ஷாத்திர வீரநிலையையேப் புகழ்ந்தனர்—“அய்யோ! ஒரு குழந்தையிலும் பொறுமை இல்லை!” என்று.

Verse 110

अत्रिरुवाच । अनास्वादितगोविंदपदांबुजरजोरसः । मनोरथपथातीतं स्फीतं नाकलयेत्पदम्

அத்திரி கூறினார்—கோவிந்தனின் தாமரைத் திருவடிகளின் ரஜஸ்ஸெனும் அமுதரசத்தைச் சுவைக்காதவன், ஆசைமார்க்கங்களைத் தாண்டிய அந்த விரிந்த நிலையைக் உணர முடியாது.

Verse 120

पुत्रान्कलत्रमित्राणि राज्यं स्वर्गापवर्गकम् । वासुदेवं जपन्मर्त्यः सर्वं प्राप्नोत्यसंशयम्

வாசுதேவனின் நாமஜபம் செய்பவன் ஐயமின்றி அனைத்தையும் அடைகிறான்—மக்கள், மனைவி, நண்பர்கள், அரசாட்சி, சொர்க்கம், மேலும் மோட்சமும் கூட.

Verse 124

इत्युक्त्वांऽतर्हिताः सर्वे महात्मानो मुनीश्वराः । वासुदेवमना भूत्वा ध्रुवोपि तपसे गतः

இவ்வாறு கூறி அந்த மகாத்ம முனிவர்தலைவர்கள் அனைவரும் மறைந்தனர்; துருவனும் வாசுதேவனில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி தவம் செய்யப் புறப்பட்டான்.