Adhyaya 36

Verse 1

स्कंद उवाच । पुनर्विशेषं वक्ष्यामि सदाचारस्य कुंभज । यं श्रुत्वापि नरो धीमान्नाज्ञानतिमिरं विशेत्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஓ கும்பஜ (அகஸ்த்ய)! சதாசாரத்தின் சிறப்புகளை மீண்டும் சொல்கிறேன்; அதை கேட்ட ஞானி அறியாமையின் இருளில் புகமாட்டான்.

Verse 2

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्यास्त्रयो वर्णा द्विजाः स्मृताः । प्रथमं मातृतो जाता द्वितीयं चोपनायनात्

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர்—இந்த மூன்று வர்ணங்களும் ‘த்விஜர்’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்; முதல் பிறப்பு தாயினால், இரண்டாம் பிறப்பு உபநயனச் சடங்கினால் உண்டாகிறது.

Verse 3

एषां क्रियानिषेकादि श्मशानांता च वैदिकी । आदधीत सुधीर्गर्भमृतौमूलं मघां त्यजेत्

இவ்விருபிறப்பாளரின் வைதிகச் சடங்குகள் கர்ப்பாதானம் முதலியவற்றிலிருந்து தொடங்கி சுடுகாடு வரை (அந்த்யேஷ்டி) நீள்கின்றன. அறிவாளர் அவற்றை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ऋது/கர்ப்பகாலத்தின் மூலத்தில் மघா நட்சத்திரத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 4

स्पंदनात्प्राक्पुंसवनं सीमंतोन्नयनं ततः । मासि षष्ठेऽष्टमे वापि जातेथो जातकर्म च

கருவில் அசைவு (ஸ்பந்தனம்) தோன்றுவதற்கு முன் பும்ஸவனச் சடங்கு செய்யப்படுகிறது; அதன் பின் சீமந்தோன்னயனம் நடைபெறும். ஆறாம் அல்லது எட்டாம் மாதத்தில், மேலும் பிறப்புக்குப் பின் ஜாதகர்மச் சடங்கு செய்யப்படுகிறது.

Verse 5

नामाह्न्येकादशे गेहाच्चतुर्थेमासि निष्क्रमः । मासेन्नप्राशनं षष्ठे चूडाब्दे वा यथाकुलम्

பதினொன்றாம் நாளில் நாமகரணம்; நான்காம் மாதத்தில் குழந்தை வீட்டிலிருந்து முதன்முறையாக வெளியே செல்லும் நிஷ்க்ரமணம். ஆறாம் மாதத்தில் அன்னப்ராசனம்; சூடாகர்மம் (முண்டனம்) ஒரு அல்லது மூன்று ஆண்டில் குடும்ப மரபுப்படி செய்யப்படும்.

Verse 6

शममेनो व्रजेदेवं बैजं गर्भजमवे च । स्त्रीणामेताः क्रियास्तूष्णीं पाणिग्राहस्तु मंत्रवान्

இவ்வாறு விதைஜன்யமும் கர்ப்பஜன்யமும் ஆன மலம் (தோஷம்) சாந்தமடைந்து அகலும். பெண்களுக்கு இச் சடங்குகள் மௌனமாக நடத்தப்படுகின்றன; ஆனால் பாணிக்ரஹணம் (திருமணத்தில் கைப்பிடித்தல்) மந்திரங்களுடன் செய்யப்படுகிறது.

Verse 7

सप्तमेथाष्टमेवाब्दे सावित्रीं ब्राह्मणोर्हति । नृपस्त्वेकादशे वैश्यो द्वादशे वा यथाकुलम्

ஏழாம் அல்லது எட்டாம் ஆண்டில் பிராமணன் சாவித்ரீ (உபநயனம்) பெறத் தகுதியானவன். க்ஷத்திரியன் (ந்ருபன்) பதினொன்றாம் ஆண்டில், வைசியன் பன்னிரண்டாம் ஆண்டில்—அல்லது குடும்ப மரபுப்படி.

Verse 8

ब्रह्मतेजोभिवृद्ध्यर्थं विप्रोब्देपंचमेर्हति । षष्ठे बलार्थी नृपतिर्मौजीं वैश्योष्टमे ध्रियेत्

பிராமணத் தேஜஸ் வளர்வதற்காகப் பிராமணன் ஐந்தாம் ஆண்டில் மௌஞ்சி (யஜ்ஞோபவீதம்) அணியத் தகுதியான். வலத்தை நாடும் க்ஷத்திரிய அரசன் ஆறாம் ஆண்டில், வைசியன் எட்டாம் ஆண்டில் மௌஞ்சியைத் தரிக்க வேண்டும்.

Verse 9

महाव्याहृतिपूर्वं च वेदमध्यापयेद्गुरुः । उपनीय च तं शिष्यं शौचाचारे च योजयेत्

குரு மகாவ்யாஹ்ருதிகளால் தொடங்கி வேதத்தைப் போதிக்க வேண்டும். சீடனை உபநயனம் செய்து, சௌசமும் நல்லொழுக்கமும் ஆகியவற்றில் அவனை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 10

पूर्वोक्तविधिना शौचं कुर्यादाचमनं तथा । दंताञ्जिह्वां विशोध्याथ कृत्वा मलविशोधनम्

முன்னர் கூறிய முறையின்படி சௌசம் செய்து, அதுபோல ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் பற்களையும் நாவையும் சுத்தம் செய்து, மல-சுத்திகரிப்பை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 11

स्नात्वांबुदैवतैर्मंत्रैः प्राणानायम्य यत्नतः । उपस्थानं रवेः कृत्वा संध्ययोरुभयोरपि

நீர்த் தெய்வங்களின் மந்திரங்களால் நீராடி, முயற்சியுடன் பிராணாயாமம் செய்து, இரு சந்தியைகளிலும் (காலை, மாலை) சூரியனுக்கு உபஸ்தானம் (வழிபாடு) செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

अग्निकार्यं ततः कृत्वा ब्राह्मणानभिवादयेत् । ब्रुवन्नमुक गोत्रोहमभिवादय इत्यपि

பின்னர் அக்னிகாரியத்தைச் செய்து, பிராமணர்களுக்கு அபிவாதனம் செய்ய வேண்டும்; ‘நான் இத்தகைய கோத்திரத்தவன்; உங்களுக்கு வணக்கம் செலுத்துகிறேன்’ என்று கூற வேண்டும்.

Verse 13

अभिवादनशीलस्य वृद्धसेवारतस्य च । आयुर्यशोबलं बुद्धिर्वर्धतेऽहरहोधिकम्

எவன் பணிவுடன் வணக்கம் செலுத்தி முதியோரின் சேவையில் ஈடுபடுகிறானோ, அவனுடைய ஆயுள், புகழ், வலிமை, அறிவு நாள்தோறும் மேலும் மேலும் வளர்கின்றன।

Verse 14

अधीते गुरुणा हूतः प्राप्तं तस्मै निवेदयेत् । कर्मणा मनसा वाचा हितं तस्याचरेत्सदा

படிப்பின்போது குரு அழைத்தால் பெற்றதனை அவருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் செயல், மனம், சொல் ஆகியவற்றால் எப்போதும் குருவின் நலனையே செய்ய வேண்டும்।

Verse 15

अध्याप्याधर्मतोनार्थात्साध्वाप्तज्ञानवित्तदाः । शक्ताः कृतज्ञाः शुचयोऽद्रोहकाश्चानसूयकाः

கற்ற பின் அவர்கள் அதர்ம வழியில் செல்வம் நாடக் கூடாது; தர்மப்படி ஈட்டிப் பெற்றுத் தக்க முறையில் ஞானமும் செல்வமும் வழங்க வேண்டும்—திறமையுடன், நன்றியுணர்வுடன், தூய்மையுடன், தீங்கிழைக்காதவர்களாக, பொறாமையற்றவர்களாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 16

धारयेन्मेखलादंडोपवीताजिनमेव च । अनिंद्येषु चरेद्भैक्ष्यं ब्राह्मणेष्वात्मवृत्तये

அவன் மேகலை, தண்டு, உபவீதம், அஜினம் ஆகியவற்றை அணிய வேண்டும்; மேலும் தன் வாழ்விற்காக குற்றமற்ற பிராமணர்களிடம் பிச்சை பெறச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 17

ब्राह्मणक्षत्रियविशामादिमध्यावसानतः । भैक्ष्यचर्या क्रमेण स्याद्भवच्छब्दोपलक्षिता

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் ஆகியோரின் பிச்சைச் செயல் தொடக்கம், நடுப்பு, முடிவு என முறையே அமைய வேண்டும்; மேலும் ‘பவத்’ முதலான மரியாதைச் சொற்களால் அது அறியப்படும்।

Verse 18

वाग्यतो गुर्वनुज्ञातो भुंजीतान्नमकुत्सयन् । एकान्नं न समश्नीयाच्छ्राद्धेऽश्नीयात्तथापदि

வாக்கை அடக்கி, குருவின் அனுமதி பெற்ற பின், அன்னத்தை இகழாமல் உண்பான். ஒரே உணவுப் பொருளை மட்டும் உண்ணக் கூடாது; ஆனால் ஸ்ராத்தத்தில் மற்றும் அவசரக் காலத்தில் உரியபடி உண்ணலாம்.

Verse 19

अनारोग्यमनायुष्यमस्वर्ग्यंचातिभोजनम् । अपुण्यं लोकविद्विष्टं तस्मात्तत्परिवर्जयेत्

அதிகமாக உண்ணுதல் ஆரோக்கியத்தை கெடுக்கும்; ஆயுளை குறைக்கும்; ஸ்வர்க நலனையும் தடுக்கும். அது புண்ணியமற்றதும் உலகால் நிந்திக்கப்படுவதும் ஆகையால், அதை விலக்க வேண்டும்.

Verse 20

न द्विर्भुंजीत चैकस्मिन्दिवा क्वापि द्विजोत्तमः । सायंप्रातर्द्विजोऽश्नीयादग्निहोत्रविधानवित्

சிறந்த த்விஜன் ஒரே நாளில் எங்கும் இருமுறை உண்பதில்லை. அக்னிஹோத்ர விதியை அறிந்த த்விஜன் காலை மற்றும் மாலை உண்பான்.

Verse 21

मधुमांसं प्राणिहिंसां भास्करालोकनांजने । स्त्रियं पर्युषितोच्छिष्टंपरिवादं विवजर्येत्

தேன், மாமிசம், உயிர்க்கொலை, சூரியனை நேராக நோக்குதல், அஞ்சனம் இடுதல்—இவற்றை விலக்க வேண்டும். அதுபோல பெண்களுடன் அநியாயச் சேர்க்கை, பழைய/பசித்த உணவு மற்றும் உச்சிஷ்டம், பழிச்சொல் ஆகியவற்றையும் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 22

औपनायनिकः कालो ब्रह्मक्षत्र विशां परः । आ षोडशादाद्वाविंशादा चतुर्विंशदब्दतः

உபநயனத்திற்கு உரிய காலம்—பிராமணனுக்கு பதினாறு வயது வரை, க்ஷத்திரியனுக்கு இருபத்திரண்டு வயது வரை, வைசியனுக்கு இருபத்திநான்கு வயது வரை என நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

Verse 23

इतोप्यूर्ध्वं न संस्कार्याः पतिता धर्मवर्जिताः । व्रात्यस्तोमेन यज्ञेन तत्पातित्यं परिव्रजेत्

இந்த எல்லையைத் தாண்டினால் அவர்கள் இனி ஸம்ஸ்காரத்திற்குரியவர் அல்லர்; தர்மத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டு பதிதர் ஆவர். ‘வ்ராத்யஸ்தோம’ எனும் யாகத்தால் அந்தப் பதிதநிலை நீங்கும்.

Verse 24

सावित्रीपतितैः सार्धं संबंधं न समाचरेत् । ऐणं च रौरवं वास्तं क्रमाच्चर्म द्विजन्मनाम्

சாவித்ரீயிலிருந்து பதிதரான (உபநயனத்திலிருந்து வழுவிய)வர்களுடன் தொடர்பு கொள்ளக் கூடாது. த்விஜர்க்கு வரிசையாக மான் தோல், ருரு தோல், ஆட்டுத் தோல் விதிக்கப்பட்டது.

Verse 25

वसीरन्नानुपूर्व्येण शाण क्षौमाविकानि च । द्विजस्य मेखला मौंजी मौर्वी च भुजजन्मनः । भवेत्त्रिवृत्समाश्लक्ष्णा विशस्तु शणतांतवी

அவன் வரிசையாக சாணம், க்ஷௌமம், கம்பளி ஆடைகளை அணிய வேண்டும். த்விஜனின் மேகலா முஞ்ஜப் புல்லால்; புஜஜன்மன் (க்ஷத்திரியன்)க்கு மௌர்வியால். அது மென்மையாக மூன்று மடிப்பாக இருக்க வேண்டும்; வைசியனுக்கு சணநார் மேகலா விதிக்கப்பட்டது.

Verse 26

मुंजाभावे विधातव्या कुशाश्मंतकबल्वजैः । ग्रंथिनैकेन संयुक्ता त्रिभिः पंचभिरेव वा

முஞ்ஜம் இல்லையெனில் குச, அஷ்மந்தக அல்லது பல்வஜ நார்களால் மேகலா செய்ய வேண்டும்—ஒரு, மூன்று அல்லது ஐந்து முடிச்சுகளுடன் இணைத்து.

Verse 27

उपवीतक्रमेण स्यात्कार्पासं शाणमाविकम् । त्रिवृदूर्ध्ववृतं तच्च भवेदायुर्विवृद्धये

உபவீதம் வரிசையாக பருத்தி, சாணம், கம்பளி ஆகியவற்றால் இருக்க வேண்டும். அது மூன்று மடிப்பாகவும் மேல்நோக்கி சுருட்டப்பட்டதாகவும் இருக்க வேண்டும்; இதனால் ஆயுள் பெருகும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 28

बिल्वपालाशयोर्दंडो ब्राह्मणस्य नृपस्य तु । न्यग्रोधबालदलयोः पीलूदुंबरयोर्विशः

பிராமணனுக்குத் தண்டு பில்வம் அல்லது பலாச மரத்தால்; க்ஷத்திரியன் (அரசன்) தண்டு ந்யக்ரோதம் அல்லது பாலதல மரத்தால்; வைசியன் தண்டு பீலூ அல்லது உதும்பர மரத்தால் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 29

आमौलिं वाऽललाटंवाऽनासमूर्ध्वप्रमाणतः । ब्रह्मक्षत्रविशां दंडस्त्वगाढ्योनाग्निदूषितः

தண்டின் அளவு தலைச்சிகை வரை அல்லது நெற்றி வரை, அல்லது குறைந்தபட்சம் மூக்கின் மேல்பகுதி வரை இருக்க வேண்டும். பிராமண-க்ஷத்திரிய-வைசியரின் தண்டு உறுதியும் தடிமனும் உடையதாக இருந்து, தீயால் கெடாததாக (கருகாததாக) இருக்க வேண்டும்.

Verse 30

प्रदक्षिणं परीत्याग्निमुपस्थाय दिवाकरम् । दंडाजिनोपवीताढ्यश्चरेद्भैक्ष्यं यथोदितम्

புனித அக்னியை வலம்வந்து, சூரியதேவனை வணங்கி, தண்டு-அஜினம்-யஜ்ஞோபவீதம் உடைய பிரம்மச்சாரி விதிப்படி பிச்சை ஏற்கச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 31

मातृमातृष्वसृस्वसृपितृस्वसृपुरःसराः । प्रथमं भिक्षणीयाः स्युरेतायाचन नो वदेत्

பிச்சையை முதலில் தாய், தாயின் சகோதரி (மாமி), சகோதரி, தந்தையின் சகோதரி (அத்தை) மற்றும் முன்னின்று காக்கும் பிற மூத்த பெண்களிடமே கேட்க வேண்டும். அவர்களிடம் பிச்சை யாசனையில் ‘இல்லை’ என்று மறுக்கும் சொற்கள் கூறக்கூடாது.

Verse 32

यावद्वेदमधीते च चरन्वेदव्रतानि च । ब्रह्मचारी भवेत्तावदूर्ध्वं स्नातो गृही भवेत्

வேதத்தைப் பயின்றும் வேதவிரதங்களை அனுஷ்டித்தும் இருக்கும் வரை பிரம்மச்சாரியாக இருக்க வேண்டும். அதன் பின் சமாவர்த்தன ஸ்நானம் செய்து இல்லறத்துக்குள் (கிருஹஸ்தாஷ்ரமம்) செல்ல வேண்டும்.

Verse 33

प्रोक्तोसावुपकुर्वाणो द्वितीयस्तत्र नैष्ठिकः । तिष्ठेत्तावद्गुरुकुले यावत्स्यादायुषः क्षयः

இங்கு ‘உபகுர்வாணன்’ எனக் கூறப்பட்டது; இரண்டாவது ‘நைஷ்டிகன்’. அவன் ஆயுள் முடியும் வரை—ஆயுள் குன்றும் வரையில்—குருகுலத்தில் தங்க வேண்டும்.

Verse 34

गृहाश्रमं समाश्रित्य यः पुनर्ब्रह्मचर्यभाक् । नासौ यतिर्वनस्थो वा स्यात्सर्वाश्रमवर्जितः

கிருஹாஶ்ரமத்தை ஏற்று மீண்டும் பிரம்மச்சரியத்தை மேற்கொள்வவன் யதியும் அல்ல, வானப்ரஸ்தனும் அல்ல; அவன் எல்லா ஆச்ரமங்களிலிருந்தும் விலக்கப்பட்டவனாகிறான்.

Verse 35

अनाश्रमी न तिष्ठेत दिनमेकमपि द्विजः । आश्रमं तु विना तिष्ठन्प्रायश्चित्ती यतो हि सः

இருபிறப்பன் ஒருநாள்கூட ஆச்ரமமின்றி இருக்கக் கூடாது. ஆச்ரமமின்றி தங்குபவன் பிராயச்சித்தத்திற்குரியவனாகிறான்.

Verse 36

जपं होमं व्रतं दानं स्वाध्यायं पितृतर्पणम् । कुर्वाणोथाश्रमभ्रष्टो नासौ तत्फलमाप्नुयात्

ஜபம், ஹோமம், விரதம், தானம், ஸ்வாத்யாயம், பித்ருதர்ப்பணம் செய்தாலும்—ஆச்ரமத்திலிருந்து வழுவினால் அவன் அவற்றின் உரிய பலனை அடையான்.

Verse 37

मेखलाजिनदंडाश्च लिंगं स्याद्ब्रह्मचारिणः । गृहिणो वेदयज्ञादि नखलोमवनस्थितेः

பிரம்மச்சாரியின் குறியீடுகள் மேகலா, அஜினம், தண்டம். கிருஹஸ்தனின் குறி வேத யாகாதி கர்மங்கள்; வானப்ரஸ்தனின் குறி நக-லோமம் (வெட்டாத நகம், முடி).

Verse 38

त्रिदंडादि यतेरुक्तमुपलक्षणमत्र वै । एतल्लक्षणहीनस्तु प्रायश्चित्ती दिने दिने

இங்கே யதியின் திரிதண்டம் முதலிய அறிகுறிகள் கூறப்பட்டன. அவ்வறிகுறிகள் இன்றியவன் நாள்தோறும் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 39

जीर्णं कमंडलुं दंडमुपवीताजिने अपि । अप्स्वेव तानि निक्षिप्य गृह्णीतान्यच्च मंत्रवत्

கமண்டலம், தண்டு, உபவீதம், அஜினம் ஆகியவை பழுதடைந்தாலும், அவற்றை நீரில் வைத்து மந்திரத்துடன் பிற (புதிய)வற்றை ஏற்க வேண்டும்.

Verse 40

विदध्यात्षोडशे वर्षे केशांतकर्म च क्रमात् । द्वाविंशे च चतुर्विंशे गार्हस्थ्य प्रतिपत्तये

பதினாறாம் ஆண்டில் முறையாக கேசாந்தக் கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்; இருபத்திரண்டாம் முதல் இருபத்திநான்காம் ஆண்டில் கிருஹஸ்த ஆசிரமத்தை ஏற்க வேண்டும்.

Verse 41

तपो यज्ञ व्रतेभ्यश्च सर्वस्माच्छुभकर्मणः । द्विजातीनां श्रुतिर्ह्येका हेतुर्निश्रेयस श्रियः

தபம், யாகம், விரதம் முதலிய எல்லா நற்கருமங்களையும் விட, இருபிறப்போர்க்கு பரம நலத்தின் செல்வத்திற்கு ஒரே காரணம் ஸ்ருதி (வேதவாணி)யே.

Verse 42

वेदारंभे विसर्गे च विदध्यात्प्रणवं सदा । अफलोऽनोंकृतो यस्मात्पठितोपि न सिद्धये

வேதப் பாராயணத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் எப்போதும் பிரணவம் (ஓம்) உச்சரிக்க வேண்டும்; ஓம் இன்றி செய்யப்பட்ட பாராயணம் பலனற்றது, படித்தாலும் சித்தி தராது.

Verse 43

वेदस्य वदनं प्रोक्तं गायत्री त्रिपदा परा । तिसृभिः प्रणवाद्याभिर्महाव्याहृतिभिः सह

வேதத்தின் ‘வாய்’ எனப் பரமத் திரிபத காயத்ரீ கூறப்படுகிறது; பிரணவம் முதலான மூன்று மகாவ்யாஹ்ருதிகளுடன் கூடியது.

Verse 44

सहस्रं साधिकं किंचित्त्रिकमैतज्जपन्यमी । मासं बहिः प्रतिदिनं महाघादपि मुच्यते

இந்தத் திரயத்தை ஆயிரத்திற்குச் சிறிது மேலாக ஜபிக்க வேண்டும். ஒருவர் ஒரு மாதம் தினமும் வெளியில் செய்து வந்தால், பெரும் பாவத்திலிருந்தும் விடுபடுவார்.

Verse 45

अत्यब्दमिति योभ्यस्येत्प्रतिघस्रमनन्यधीः । स व्योममूर्तिः शुद्धात्मा परं ब्रह्माधिगच्छति

யார் ‘அத்யப்தம்’ என்பதை இவ்விதமாக தினமும் மனம் சிதறாமல் பயில்கிறாரோ, அவர் ஆகாயமூர்த்தி போல ஆகி, தூய ஆத்மாவுடன் பரம்பிரம்மத்தை அடைவார்.

Verse 46

त्रिवर्णमयमोंकारं भूर्भुवःस्वरिति त्रयम् । पादत्रयं च सावित्र्यास्त्रयोवेदा अदूदुहन्

மூன்று வேதங்கள் திரிவர்ணமய ஓங்காரத்தையும், ‘பூः புவः ஸ்வः’ என்ற திரயத்தையும், சாவித்ரீ (காயத்ரீ)யின் மூன்று பாதங்களையும் பால் கறந்து எடுத்ததுபோல் வெளிப்படுத்தின.

Verse 47

एतदक्षरमेनां च जपेद्व्याहृतिपूर्विकाम् । संध्ययोर्वेदविद्विप्रो वेदपुण्येन युज्यते

வேதம் அறிந்த பிராமணன், வ்யாஹ்ருதிகள் முன்னிட்டு இந்த அక్షரம் (ஓம்) மற்றும் இந்த (காயத்ரீ)யை ஜபிக்க வேண்டும்; இரு சந்தியைகளிலும் இவ்வாறு செய்தால் வேதப் புண்ணியத்தால் நிறைவடைவான்.

Verse 48

विधिक्रतोर्दशगुणं जपस्यफलमश्नुते । विधिक्रतोर्दशगुणो जपक्रतुरुदीरितः

விதிப்படி செய்யப்படும் கிரது யாகத்தின் பலனைவிட ஜபத்தின் பலன் பத்துமடங்கு எனச் சொல்லப்படுகிறது; ஆகவே ஜபமே ‘ஜப-கிரது’ என்று கூறப்பட்டு, விதிகிரதுவை விட பத்துமடங்கு மேன்மை உடையது।

Verse 49

उपांशुस्तच्छतगुणः सहस्रो मानसस्ततः

உபாஂசு (மெதுவாக) செய்யும் ஜபம் அதற்கு நூறுமடங்கு பலன் தரும்; அதன் பின் மனசிக ஜபம் ஆயிரமடங்கு பலன் அளிக்கும்।

Verse 50

अधीत्यवेदान्वेदौ वा वेदं वा शक्तितो द्विजः । सुवर्णपूर्ण धरणी दानस्य फलमश्नुते

இருபிறப்பான் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப—அனைத்து வேதங்களையோ, இரண்டையோ, ஒன்றையோ—அத்யயனம் செய்தால், பொன்னால் நிரம்பிய முழு பூமியைத் தானம் செய்த பலனை அடைகிறான்।

Verse 51

श्रुतिमेव सदाभ्यस्येत्तपस्तप्तुं द्विजोत्तमः । श्रुत्यभ्यासो हि विप्रस्य परमं तप उच्यते

தவம் செய்ய விரும்பும் இருபிறப்போரில் சிறந்தவன் எப்போதும் ஸ்ருதியையே பயில வேண்டும்; ஏனெனில் பிராமணனுக்கு ஸ்ருதியின் இடையறாத பயிற்சியே பரம தவம் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 52

हित्वा श्रुतेरध्ययनं योन्यत्पठितुमिच्छति । स दोग्ध्रीं धेनुमुत्सृज्य ग्रामक्रोडीं दुधुक्षति

ஸ்ருதியின் அத்யயனத்தை விட்டுவிட்டு பிறவற்றை வாசிக்க விரும்புபவன், பால் தரும் பசுவை விட்டுவிட்டு ஊர்ப்பன்றியைப் பால் கறக்க முயல்வதுபோல் ஆவான்।

Verse 53

उपनीय च वै शिष्यं वेदमध्यापयेद्द्विजः । सकल्पं सरहस्यं च तमाचार्यं विदु्र्बुधाः

சிஷ்யனுக்கு உபநயனம் செய்து, வேதத்தை கல்பத்துடன் மறைபொருளுடனும் கற்பிப்பவன் அந்தத் த்விஜன்; அவனையே ஞானிகள் ‘ஆசார்யன்’ என அறிவர்.

Verse 54

योध्यापयेदेकदेशं श्रुतेरंगान्यथापि वा । वृत्त्यर्थं स उपाध्यायो विद्वद्भिः परिगीयते

வாழ்வாதாரத்திற்காக ஸ்ருதியின் ஒரு பகுதியையோ, அல்லது வேதாங்கங்களையோ கற்பிப்பவன், அறிஞர்களால் ‘உபாத்யாயன்’ எனப் புகழப்படுவான்.

Verse 56

अग्न्याधेयं पाकयज्ञानग्निष्टोमादिकान्मखान् । यः करोति वृतो यस्य स तस्यर्त्त्विगिहोच्यते

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு மற்றொருவருக்காக அக்ன்யாதேயம், பாகயஜ்ஞங்கள், அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்களை நடத்துபவன், அவனுடைய ‘ரித்விக்’ (யாகப் புரோகிதன்) என இங்கு கூறப்படுகிறான்.

Verse 57

उपाध्यायाद्दशाचार्य आचार्यात्तु शतं पिता । सहस्रं तु पितुर्माता गौरवेणातिरिच्यते

மரியாதையில் உபாத்யாயனை விட ஆசார்யன் பத்துமடங்கு; ஆசார்யனை விட தந்தை நூறுமடங்கு; தந்தையை விட தாய் ஆயிரமடங்கு மேலானவள் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 58

विप्राणां ज्ञानतो ज्यैष्ठ्यं बाहुजानां तु वीर्यतः । वैश्यानां धान्यधनतः पज्जातानां तु जन्मतः

பிராமணர்களில் மூப்பும் மேன்மையும் அறிவால்; க்ஷத்திரியர்களில் வீரத்தால்; வைசியர்களில் தானியமும் செல்வமும் கொண்டு; தாழ்ந்த பிறப்பினரில் வெறும் பிறப்பினால் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 59

यथाविधि निषेकादि यः कर्म कुरुते द्विजः । संभावयेत्तथान्नेन गुरुः स इह कीर्त्यते

எவன் இருபிறப்பன் கர்ப்பாதானம் முதலிய ஸம்ஸ்காரக் கிரியைகளை விதிப்படி செய்து, அன்ன-நைவேத்யத்தால் குருவை யதோசிதமாகப் போற்றுகிறானோ, அவனே இங்கு உண்மைக் குரு எனப் புகழப்படுகிறான்।

Verse 60

स्वप्ने सिक्त्वा ब्रह्मचारी द्विजः शुक्रमकामतः । स्नात्वार्कमर्चयित्वा त्रिः पुनर्मामित्यृचं जपेत्

பிரம்மச்சாரி இருபிறப்பனுக்கு கனவில் விருப்பமின்றி விந்து சிதறினால், அவன் நீராடி சூரியனை அர்ச்சித்து, ‘புனர்மாம்…’ என்று தொடங்கும் ருக் மந்திரத்தை மூன்று முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 61

स्वधर्मनिरतानां च वेदयज्ञक्रियावताम् । ब्रह्मचारी चरेद्भैक्ष्यं वेश्मसुप्रयतोऽन्वहम्

பிரம்மச்சாரி தினந்தோறும் கட்டுப்பாட்டுடன் பிக்ஷைச் செல்ல வேண்டும்; தம் தர்மத்தில் நிலைத்தும் வேதாத்யயனமும் யாகக் கிரியைகளும் செய்பவர்களின் இல்லங்களில் பிக்ஷை பெற வேண்டும்।

Verse 62

अकृत्वा भैक्ष्यचरणमसमिध्य हुताशनम् । अनातुरः सप्तरात्रमवकीर्णि व्रतं चरेत्

நோயில்லாதபோதும் பிக்ஷைச் செல்லாமல், ஹுதாசனமான அக்னியை விதிப்படி ஏற்றாமல் இருந்தால், அவன் ஏழு இரவுகள் அவகீர்ணி-விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்।

Verse 63

यथेष्टचेष्टो नभवेद्गुरोर्नयनगोचरे । न नामपरिगृह्णीयात्परोक्षेप्यविशेषणम्

குருவின் பார்வை எட்டும் இடத்தில் அவன் மனம்போனபடி நடக்கக் கூடாது; குரு அருகில் இல்லாவிட்டாலும் மரியாதைச் சிறப்புப்பெயர் இன்றி குருவின் பெயரைச் சொல்லக் கூடாது।

Verse 64

गुरुनिंदाभवेद्यत्र परिवादस्तु यत्र च । श्रुती पिधाय वास्थेयं यातव्यं वा ततोन्यतः

எங்கு குருநிந்தை நிகழ்கிறதோ, எங்கு பழிச்சொல்–பரிவாதம் உண்டோ, அங்கு காதுகளை மூடிக்கொண்டே தங்க வேண்டும்; இல்லையெனில் அங்கிருந்து வேறிடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 65

खरो गुरोः परीवादाच्छ्वा भवेद्गुरुनिंदकः । मत्सरी क्षुद्रकीटःस्यात्परिभोक्ता भवेत्कृमिः

குருவை பழித்துரைப்பவன் கழுதையாகப் பிறக்கிறான்; குருநிந்தை செய்பவன் நாயாகிறான். பொறாமையாளர் சிறு பூச்சியாகிறான்; பிறருடையதை அனுபவிப்பவன் புழுவாகிறான்।

Verse 66

नाभिवाद्या गुरोः पत्नी स्पृष्ट्वांघ्री युवती सती । क्वापि विंशतिवर्षेण ज्ञातृणा गुणदोषयोः

குருவின் மனைவி—அவள் சதியுமாக இளமையுமாக இருந்தாலும்—அவளை நெருக்கமாக அழைத்து உரையாடக் கூடாது. அவள் திருவடிகளைத் தொட்டு வணங்கி எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் குணம்–தோஷம் என்பவை உறவினருக்கும் இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே நன்கு தெரிய வரும்।

Verse 67

स्वभावश्चंचलः स्त्रीणां दोषः पुंसामतः स्मृतः । प्रमदासु प्रमाद्यंति क्वचिन्नैव विपश्चितः

பெண்களின் இயல்பு நிலையற்றது என்று ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன; அதுவே ஆண்களுக்கு வீழ்ச்சிக்குக் காரணமான குறையாக நினைக்கப்படுகிறது. பெண்கள் தொடர்பான விஷயங்களில் சில சமயம் அறிவாளியும் தவறிவிடுவான்; ஆனால் சில இடங்களில் தவறாமல் இருப்பதும் உண்டு।

Verse 68

विद्वांसमप्यविद्वांसं यतस्ताधर्षयंत्यलम् । स्ववशं वापि कुर्वंति सूत्रबद्धशकुंतवत्

ஏனெனில் அவர்கள் கல்வியுள்ளவரையும் கல்வியில்லாதவரையும் மிகையாக அடக்கிவிடக் கூடியவர்கள்; அவர்களைத் தம் வசப்படுத்தவும் வல்லவர்கள்—நூலால் கட்டப்பட்ட பறவை போல।

Verse 69

न मात्रा न दुहित्रा वा न स्वस्रैकांतशीलता । बलवंतीद्रियाण्यत्र मोहयंत्यपि कोविदान्

இங்கே தாயோ, மகளோ, தனிமை ஒழுக்கமுடைய சகோதரியோ காரணமல்ல; வலிமைமிக்க இந்திரியங்களே காரணம், அவை ஞானிகளையும் மயக்குகின்றன.

Verse 70

प्रयत्नेन खनन्यद्वद्भूमेर्वार्यधिगच्छति । शुश्रूषया गुरोस्तद्वद्विद्या शिष्योधिगच्छति

முயற்சியுடன் நிலத்தைத் தோண்டினால் உள்ளே மறைந்த நீர் கிடைப்பதுபோல், குருவின் சேவையால் சீடன் உண்மையான கல்வியை அடைகிறான்.

Verse 71

शयानमभ्युदयते ब्रध्नश्चेद्ब्रह्मचारिणम् । प्रमादादथ निम्लोचेज्जपन्नपवसेद्दिनम्

சூரியன் உதித்தபின்பும் பிரம்மச்சாரி படுத்தே இருந்து, அலட்சியத்தால் சூரியன் அஸ்தமிக்கவும் செய்தால், பரிகாரமாக அந்த நாள் முழுதும் ஜபமும் உபவாசமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 72

सुतस्य संभवे क्लेशं सहेते पितरौ च यत् । शक्या वर्षशतेनापि नो कर्तुं तस्य निष्कृतिः

மகன் பிறப்பிற்காக பெற்றோர் அனுபவிக்கும் துன்பத்திற்கு ஈடு, நூறு ஆண்டுகளாலும் முழுமையாகச் செய்ய இயலாது.

Verse 73

अतस्तयोः प्रियं कुर्याद्गुरोरपि च सर्वदा । त्रिषु तेषु सुतुष्टेषु तपः सर्वं समाप्यते

ஆகையால் தாய்-தந்தையருக்கும் குருவுக்கும் எப்போதும் பிரியமானதைச் செய்ய வேண்டும்; இம்மூவரும் திருப்தியடைந்தால் எல்லாத் தவமும் நிறைவு பெறுகிறது.

Verse 74

तेषां त्रयाणां शुश्रूषा परमं तप उच्यते । तानतिक्रम्य यः कुर्यात्तन्नसिद्ध्येत्कदाचन

தாய், தந்தை, குரு—இம்மூவருக்கும் பக்தியுடன் பணிவிடை செய்வதே பரமத் தவம் எனப்படுகிறது. அவர்களை மீறி அல்லது அலட்சியமாக எதையும் செய்தால் அது ஒருபோதும் நிறைவேறாது.

Verse 75

त्रीनेवामून्समाराध्य त्रींल्लोकान्स जयेत्सुधीः । देववद्दिवि दीव्येत तेषां तोषं विवर्धयन्

இம்மூவரையே—தாய், தந்தை, குரு—வழிபட்டு பணிவிடை செய்தால் ஞானி மூன்று உலகங்களையும் வெல்லுவான். அவர்களின் திருப்தியை வளர்த்துக் கொண்டு, அவன் விண்ணில் தேவர்போல் இன்புறுவான்.

Verse 76

भूर्लोकं जननी भक्त्या भुवर्लोकं तथा पितुः । गुरोः शुश्रूषणात्तद्वत्स्वर्लोकं च जयेत्कृती

தாயின் பக்தியால் திறமையுள்ளவன் பூலோகத்தை அடைகிறான்; தந்தையின் பக்தியால் புவலோகத்தை; அதுபோல குருவின் பணிவிடையால் சுவர்லோகத்தை வெல்லுகிறான்.

Verse 77

एतदेव नृणां प्रोक्तं पुरुषार्थचतुष्टयम् । यदेतेषां हि संतोष उपधर्मोन्य उच्यते

மனிதர்க்கு இதுவே நான்கு புருஷார்த்தம் என உரைக்கப்படுகிறது—தாய், தந்தை, குரு இவர்களின் திருப்தியே உயர்ந்த உபதர்மம் (துணைத் தர்மம்) எனப்படும்.

Verse 78

अधीत्य वेदान्वेदौ वा वेदं वापि क्रमाद्द्विजः । अप्रस्खलद्ब्रह्मचर्यो गृहाश्रममथाश्रयेत्

முறையாக விதிப்படி நான்கு வேதங்களையோ, இரு வேதங்களையோ, அல்லது ஒரு வேதமையோ கற்றுத்—பிரம்மச்சரியம் சறுக்காத இருபிறப்பன்—பின்னர் கிருஹஸ்தாஶ்ரமத்தை அடைய வேண்டும்.

Verse 79

अविप्लुत ब्रह्मचर्यो विश्वेशानुग्रहाद्भवेत् । अनुग्रहश्च वैश्वेशः काशीप्राप्तिकरः परः

அவிச்சின்னமான பிரம்மச்சரியம் விஸ்வேஸ்வரரின் அருளால் உண்டாகிறது. வைஸ்வேஸரின் அந்த பரம அருளே காசி-பிராப்திக்கான உயர்ந்த காரணம்.

Verse 80

काशीप्राप्त्या भवेज्ज्ञानं ज्ञानान्निर्वाणमृच्छति । निर्वाणार्थं प्रयत्नो हि सदाचारस्य धीमताम्

காசியை அடைவதால் ஞானம் பிறக்கிறது; ஞானத்தால் நிர்வாணம் அடையப்படுகிறது. ஆகவே விடுதலைக்காக அறிவுடையோர் சதாசாரத்திலே முயல்கிறார்கள்.

Verse 81

सदाचारो गृहे यद्वन्न तथास्त्याश्रमांतरे । विद्याजातं पठित्वांते गृहस्थाश्रममाश्रयेत्

வீட்டில் காணப்படும் சதாசாரம் போல மற்ற ஆசிரமங்களில் அதேபடி இல்லை. ஆகவே கல்வியை முடித்த பின் இறுதியில் கிருஹஸ்த ஆசிரமத்தைச் சார வேண்டும்.

Verse 82

गृहाश्रमात्परं नास्ति यदि पत्नीवशंवदा । आनुकूल्यं हि दंपत्योस्त्रिवर्गोदय हेतवे

மனைவியின் அடிமையாய் இல்லாதபோது, கிருஹஸ்த ஆசிரமத்தை விட உயர்ந்தது இல்லை. கணவன்-மனைவியின் பரஸ்பர ஒற்றுமையே தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் திரிவர்க்க வளர்ச்சிக்குக் காரணம்.

Verse 83

आनुकूल्यं कलत्रं चेत्त्रिदिवेनापि किं ततः । प्रातिकूल्यं कलत्रं चेन्नरकेणापि किं ततः

துணைவர்/துணைவி ஒத்துழைப்பாக இருந்தால், சொர்க்கமே வேண்டுமா? ஆனால் அவர்/அவள் எதிர்மையாக இருந்தால், சொர்க்கத்திலும் என்ன பயன்—அதுவும் நரகமே.

Verse 84

गृहाश्रमः सुखार्थाय भार्यामूलं च तत्सुखम् । सा च भार्या विनीताया त्रिवर्गो विनयो धुवम्

கிருஹஸ்த ஆசிரமம் இன்பத்திற்காக; அந்த இன்பத்தின் வேர் மனைவி. மனைவி பணிவும் நல்லொழுக்கமும் உடையவளாக இருந்தால் தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் திரிவர்க்கம் செழிக்கும்; ஏனெனில் பணிவு உறுதியானது.

Verse 85

जलौकयोपमीयंते प्रमदा मंदबुद्धिभिः । मृगीदृशां जलौकानां विचारान्महदतंरम्

மந்தபுத்தியினர் பெண்களை அட்டையுடன் ஒப்பிடுவர்; ஆனால் சிந்தித்தால் மான்விழிப் பெண்களுக்கும் அட்டைக்கும் மிகப் பெரிய வேறுபாடு தெரியும்.

Verse 86

जलौका केवलं रक्तमाददाना तपस्विनी । प्रमदा सर्वदा दत्ते चित्तं वित्तं बलं सुखम्

அட்டை இரத்தத்தை மட்டுமே எடுத்துக் கொள்கிறது, தவசியைப் போல; ஆனால் பெண் எப்போதும் அளிக்கிறாள்—மனம், செல்வம், வலிமை, இன்பம்.

Verse 87

दक्षा प्रजावती साध्वी प्रियवाक्च वशंवदा । गुणैरमीभिः संयुक्ता सा श्रीः स्त्रीरूपधारिणी

திறமைமிக்கவள், பிள்ளைப்பேறு உடையவள், சத்வி, இனிய மொழி பேசுபவள், இணங்கிச் செயல்படுபவள்—இக் குணங்களால் கூடிய அவளே பெண் வடிவில் திகழும் ஸ்ரீதேவி.

Verse 88

गुरोरनुज्ञया स्नात्वा व्रतं वेदं समाप्य च । उद्वहेत ततो भार्यां सवर्णां साधुलक्षणाम्

குருவின் அனுமதியுடன் சமாவர்த்தன ஸ்நானம் செய்து, விரதமும் வேதப் படிப்பும் நிறைவு செய்த பின், அதே வர்ணத்தைச் சேர்ந்த நற்குண இலக்கணமுடைய மனைவியை மணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 89

जने तु रसगोत्राया मातुर्याप्यसपिंडका । दारकर्मणि योग्या सा द्विजानां धर्मवृद्धये

பிறப்பால் கன்னி அதே கோத்திரப் பரம்பரையினளாக இருந்தாலும், தாய்வழியில் சபிண்ட உறவு இல்லையெனில் அவள் திருமணக் கருமத்திற்கு தகுதியானவள் எனக் கருதப்படுகிறாள்—இருபிறப்போரின் தர்மம் இல்லறச் சடங்குகளால் வளர்வதற்காக।

Verse 90

स्त्रीसंबंधेप्यपस्मारि क्षयि श्वित्रि कुलं त्यजेत् । अभिशस्तिसमायुक्तं तथा कन्याप्रसूं त्यजेत्

பெண்-உறவினால் தொடர்புடையதாக இருந்தாலும், வலிப்பு, க்ஷயம், சுவித்ரம் உள்ள குலத்தை விலக்க வேண்டும்; கடும் பழிச்சொல்லால் குறிக்கப்பட்ட குலத்தையும், மேலும் கன்னியரை மட்டுமேப் பெறும் குலமாகப் பெயர்பெற்றதையும் விலக்க வேண்டும்।

Verse 91

रोगहीनां भ्रातृमतीं स्वस्मात्किंचिल्लघीयसीम् । उद्वहेत द्विजो भार्यां सौम्यास्यां मृदुभाषिणीम्

இருபிறப்போர், நோயற்றவளும் சகோதரர்கள் உள்ளவளும், தன்னைவிடச் சிறிது இளையவளும், சாந்த முகத்தாளும் இனிய மொழியாளும் ஆகிய மனைவியை மணக்க வேண்டும்।

Verse 92

न पर्वतर्क्षवृक्षाह्वां न नदीसर्पनामिकाम् । न पक्ष्यहिप्रेष्यनाम्नीं सौम्याख्यामुद्वहेत्सुधीः

அறிவுடையவன் மலை, கரடி, மரம் ஆகிய பெயர்களைக் கொண்ட கன்னியையும், ஆறு அல்லது பாம்பு பெயருடையவளையும், பறவை, நாகம் அல்லது பணியாள் பெயருடையவளையும் மணக்கக் கூடாது; மேலும் வெறும் ‘சௌம்யா’ என்ற பெயருடையவளையும் மணக்க வேண்டாம்।

Verse 93

न चातिरिक्तहीनांगीं नातिदीर्घां न वा कृशाम् । नालोमिकां नातिलोमां नास्निग्धस्थूलमौलिजाम्

மிகவும் குறைபட்ட அல்லது மிகைப்பட்ட உறுப்புகளுடையவளையும், அளவுக்கு மீறிய உயரமுடையவளையும், மிக ஒல்லியானவளையும், குறைவான முடி/ரோமம் உள்ளவளையும் அல்லது மிக அதிக ரோமமுள்ளவளையும், மேலும் மென்மையற்ற கனமான (அஸ்நிக்த-ஸ்தூல) தலைமுடியுடையவளையும் மணமகளாகத் தேர்ந்தெடுக்கக் கூடாது।

Verse 94

मोहात्समुपयच्छेत कुलहीनां न कन्यकाम् । हीनोपयमनाद्याति संतानमपि हीनताम्

மயக்கத்தால் குலஹீனக் கன்னியைக் கல்யாணம் செய்யக் கூடாது; தாழ்ந்த குலத்தில் செய்த திருமணம் சந்ததியையும் தாழ்வுக்குக் கொண்டு செல்லும்।

Verse 95

लक्षणानि परीक्ष्यादौ ततः कन्यां समुद्वहेत् । सुलक्षणा सदाचारा पत्युरायुर्विवर्धयेत्

முதலில் நல்விளக்குறிகளை ஆராய்ந்து பின்னர் கன்னியைக் கல்யாணம் செய்ய வேண்டும்; சுலட்சணமும் நல்லொழுக்கமும் உடைய மனைவி கணவனின் ஆயுளை வளர்க்கிறாள்।

Verse 96

ब्रह्मचारि समाचार इति ते समुदी रितः । घटोद्भव प्रसंगेन स्त्रीलक्षणमथ ब्रुवे

இவ்வாறு உனக்கு பிரம்மச்சாரியின் ஒழுக்கம் கூறப்பட்டது; இப்போது, ஓ घटோத்பவ (அகஸ்த்ய), அதே சூழலில் பெண்களின் இலட்சணங்களை நான் உரைக்கிறேன்।