Adhyaya 26

Verse 1

अगस्तिरुवाच । प्रसन्नोसि यदि स्कंद मयि प्रीतिरनुत्तमा । तत्समाचक्ष्व भगवंश्चिरं यन्मे हृदिस्थितम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஸ்கந்தா, நீ என்மேல் பிரசன்னமாய் இருந்து, என்மேல் உன் அன்பு ஒப்பற்றதாயின், பகவானே, நீண்ட காலமாக என் இதயத்தில் நிலைத்திருப்பதைக் கூறுவாயாக.

Verse 2

अविमुक्तमिदं क्षेत्रं कदारभ्य भुवस्तले । परां प्रथितिमापन्नं मोक्षदं चाभवत्कथम्

பூமித்தளத்தில் இந்த அவிமுக்த புண்ணியக் க்ஷேத்திரம் எந்நாளிலிருந்து உன்னதப் புகழ் பெற்றது? மேலும் இது மோட்சம் அளிப்பதாக எவ்வாறு ஆனது?

Verse 3

कथमेषा त्रिलोकीड्या गीयते मणिकर्णिका । तत्रासीत्किं पुरास्वामिन्यदा नामरनिम्नगा

மணிகர்ணிகா மூவுலகிலும் புகழ்பெற்று எவ்வாறு பாடப்படுகிறது? மேலும், ஆண்டவனே, அந்த நதி பெயரால் அறியப்பட்ட முதற்காலத்தில் அங்கே என்ன இருந்தது?

Verse 4

वाराणसीति काशीति रुद्रावास इति प्रभो । अवाप नामधेयानि कथमेतानि सा पुरी । आनंदकाननं रम्यमविमुक्तमनंतरम्

பிரபுவே, அந்த நகரம் ‘வாரணாசி’, ‘காசி’, ‘ருத்ராவாசம்’ என்ற பெயர்களை எவ்வாறு பெற்றது? மேலும் அது இனிய ‘ஆனந்தகானனம்’ என்றும், தொடர்ந்து ‘அவிமுக்தம்’ என்றும் எவ்வாறு சொல்லப்படுகிறது?

Verse 5

महाश्मशान इति च कथं ख्यातं शिखिध्वज । एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं संदेहं मेऽपनोदय

மேலும், சிகித்வஜரே, இது ‘மஹாஶ்மஶானம்’ என்று எவ்வாறு புகழ்பெற்றது? இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்—என் ஐயத்தை நீக்குங்கள்.

Verse 6

स्कंद उवाच । प्रश्नभारोयमतुलस्त्वया यः समुदाहृतः । कुंभयोनेऽमुमेवार्थमप्राक्षीदंबिका हरम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—கும்பயோனியே, நீ எழுப்பிய கேள்விகளின் பாரம் உண்மையிலே ஒப்பற்றது. இதே பொருளை அம்பிகை முற்காலத்தில் ஹரனை வினவினாள்.

Verse 7

यथा च देवदेवेन सर्वज्ञेन निवेदितम् । जगन्मातुः पुरस्ताच्च तथैव कथयामि ते

தேவர்களின் தேவனும் அனைத்தறிவோனுமானவர், உலகமாதாவின் முன்னிலையில் எவ்வாறு உரைத்தாரோ, அதையே நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 8

महाप्रलय काले च नष्टे स्थावरजंगमे । आसीत्तमोमयं सर्वमनर्कग्रहतारकम्

மகாப்ரளயக் காலத்தில் அசையும் அசையாத படைப்பு அழிந்தபோது, அனைத்தும் இருள்மயமாயிற்று—சூரியனும் இல்லை, கோள்களும் இல்லை, நட்சத்திரங்களும் இல்லை।

Verse 9

अचंद्रमनहोरात्रमनग्न्यनिलभूतलम् । अप्रधानं वियच्छून्यमन्यतेजोविवर्धितम्

சந்திரனும் இல்லை, பகல்-இரவும் இல்லை; தீ, காற்று, பூமியும் இல்லை—வெளிப்பட்ட பிரதானமும் இல்லை; வானம் வெறுமையாய், வேறுபாடற்ற ஒளியே நிலவியது।

Verse 10

द्रष्टृत्वादि विहीनं च शब्दस्पर्शसमुज्झितम् । व्यपेतगंधरूपं च रसत्यक्तमदिङ्मुखम्

அது ‘காண்பவன்’ முதலிய நிலைகளற்றது; ஒலி, தொடுதல் இன்றியது; மணமும் உருவமும் நீங்கியது; சுவையும் கைவிடப்பட்டது—திசை உணர்வும் அற்றது।

Verse 11

इत्थं सत्यंधतमसि सूचीभेद्ये निरंतरे । तत्सद्ब्रह्मेति यच्छ्रुत्या सदैकं प्रतिपाद्यते

இவ்வாறு உண்மையெனும் அடர்ந்த இருளில்—தொடர்ச்சியாய், ஊசியால் மட்டுமே குத்திப் பிளக்க இயல்வதுபோல்—‘தத் சத் பிரஹ்ம’ எனச் ச்ருதி ஒரே நிலையான உண்மையை நிறுவுகிறது।

Verse 12

अमनोगोचरोवाचां विषयं न कथंचन । अनामरूपवर्णं च न स्थूलं न च यत्कृशम्

அது மனத்திற்குப் புலப்படாதது; வாக்கிற்கும் எப்போதும் பொருளாகாது. அதற்கு பெயரும் இல்லை, ரூபமும் இல்லை, நிறமும் இல்லை—அது ஸ்தூலமுமல்ல, சூக்ஷ்மமுமல்ல.

Verse 13

अह्रस्वदीर्घमलघुगुरुत्वपरिवर्जितम् । न यत्रोपचयः कश्चित्तथा चापचयोपि च

அது குறுகியதுமல்ல, நீண்டதுமல்ல; இலேசுமல்ல, கனமுமல்ல. அதில் வளர்ச்சியும் இல்லை; குறைதலும் இல்லை.

Verse 14

अभिधत्ते स चकितं यदस्तीति श्रुतिः पुनः । सत्यं ज्ञानमनंतं च यदानंदं परं महः

ஸ்ருதியும் வியப்புடன் ‘அது உள்ளது’ என்று மட்டுமே உரைக்கிறது. அந்த பரம ஒளியே சத்தியம், ஞானம், அனந்தம்—ஆனந்தஸ்வரூபம்.

Verse 15

अप्रमेयमनाधारमविकारमनाकृति । निर्गुणं योगिगम्यं च सर्वव्याप्येककारणम्

அது அளவிட முடியாதது, ஆதாரமற்றது, மாற்றமற்றது, உருவமற்றது. நிர்குணமாயினும் யோகிகளால் அடையத்தக்கது—எங்கும் நிறைந்த ஒரே காரணம்.

Verse 16

निर्विकल्पं निरारंभं निर्मायं निरुपद्रवम् । यस्येत्थं संविकल्प्यंते संज्ञाः संज्ञोदितस्य वै

அது நிர்விகல்பம், நிராரம்பம், நிர்மாயம், நிருபத்ரவம். ஆயினும் பெயர்க்கடந்த அந்த பரத்தத்துவத்திற்கு இத்தகைய பெயர்கள் கற்பனையால் ஏற்றப்படுகின்றன.

Verse 17

तस्यैकलस्य चरतो द्वितीयेच्छा भवत्किल । अमूर्तेन स्वमूर्तिश्च तेनाकल्पि स्वलीलया

அந்த ஒரே பரம்பொருள் தனித்தே இயங்கிக் கொண்டிருக்கையில்—என்று சொல்லப்படுகிறது—இரண்டாம் ஒன்றை விரும்பும் இச்சை எழுந்தது. அமூர்த்தமே தன் லீலையால் தன் மூர்த்தியை அமைத்தது.

Verse 18

सर्वैश्वर्यगुणोपेता सर्वज्ञानमयी शुभा । सर्वगा सर्वरूपा च सर्वदृक्सर्वकारिणी

அவள் எல்லா ஐஸ்வர்யமும் குணங்களும் உடையவள், அனைத்தறிவின் வடிவானவள், மங்களமயி. அவள் எங்கும் நிறைந்தவள், எல்லா ரூபங்களையும் தரிப்பவள், அனைத்தையும் காண்பவள், அனைத்தையும் நிறைவேற்றுபவள்.

Verse 19

सर्वैकवंद्या सर्वाद्या सर्वदा सर्वसंकृतिः । परिकल्प्येति तां मूर्तिमीश्वरीं शुद्धरूपिणीम्

அவள் அனைவராலும் ஒரே வணக்கத்திற்குரியவள், ஆதிமூலம், எப்போதும் இருப்பவள், உலக ஒழுங்கை அமைக்கும் சக்தி. இவ்வாறு அவர்கள் அந்தத் தூய ரூபமுடைய ஈஸ்வரியை மூர்த்தியாகக் கருதுகின்றனர்.

Verse 20

अंतर्दधे पराख्यं यद्ब्रह्मसर्वंगमव्ययम्

அப்போது ‘பரம்’ என அழைக்கப்படும், எங்கும் நிறைந்த, அழிவற்ற பிரம்மம் மறைந்து அப்பிரகடமாகியது.

Verse 21

अमूर्तं यत्पराख्यं वै तस्य मूर्तिरहं प्रिये । अर्वाचीनपराचीना ईश्वरं मां जगुर्बुधाः

‘பிரியமே, “பரம்” எனப்படும் அந்த அமூர்த்தத் தத்துவத்தின் மூர்த்தி நானே. அருகிலும் தொலையிலும் இருப்பவனாக என்னை ஞானிகள் ஈஸ்வரன் என்று பாடுகின்றனர்.’

Verse 22

ततस्तदैकलेनापि स्वैरं विहरतामया । स्वविग्रहात्स्वयं सृष्टा स्वशरीरानपायिनी

அப்போது நான் அங்கே தனியே சுதந்திரமாக உலாவிக் கொண்டிருந்தபோது, அவள்—என் தெய்வீக வடிவிலிருந்தே தானே தோன்றியவள்—தன் உடலை ஒருபோதும் விட்டு நீங்காதவள், நித்திய சுயம்பூ.

Verse 23

प्रधानं प्रकृतिं त्वां च मायां गुणवतीं पराम् । बुद्धि तत्त्वस्य जननीमाहुर्विकृतिवर्जिताम्

அவர்கள் உம்மை பிரதானம், பிரகృతి, குணங்களால் நிறைந்த பரம மாயை எனக் கூறுவர்; மேலும் உம்மையே புத்தி-தத்துவத்தின் தாய், எந்த விகாரமும் அற்ற தூயவள் என அறிவிப்பர்.

Verse 24

युगपच्च त्वया शक्त्या साकं कालस्वरूपिणा । मयाऽद्य पुरुषेणैतत्क्षेत्रं चापि विनिर्मितम्

ஓ சக்தியே! உம்முடன், காலமே இயல்பான அந்த பரத்தத்துவத்துடன் சேர்ந்து, நான்—இன்று புருஷராக—இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தையும் உருவாக்கினேன்.

Verse 25

सा शक्तिः प्रकृतिः प्रोक्ता स पुमानीश्वरः परः । ताभ्यां च रममाणाभ्यां तस्मिन्क्षेत्रे घटोद्भव

அந்த சக்தியே ‘பிரகృతి’ எனப் புகழப்படுகிறாள்; அந்த புருஷனே பரமேஸ்வரன். ஓ குடத்தில் பிறந்தவனே (அகஸ்த்யா)! அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் அவர்கள் இருவரும் இன்புறச் சேர்ந்து விளையாடுகையில்…

Verse 26

परमानंदरूपाभ्यां परमानंदरूपिणी । पंचक्रोशपरीमाणे स्वपादतलनिर्मिते

பரமானந்த வடிவினளான அவள், பரமானந்த வடிவமுடைய அந்த இருவருடனும் சேர்ந்து, தன் பாதத்தளத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஐந்து குரோச அளவுடைய (இந்த) க்ஷேத்திரத்தில் விளங்குகின்றாள்.

Verse 27

मुने प्रलयकालेपि न तत्क्षेत्रं कदाचन । विमुक्तं हि शिवाभ्यां यदविमुक्तं ततो विदुः

முனிவரே! பிரளய காலத்திலும் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரம் ஒருபோதும் கைவிடப்படாது. சிவனும் சிவையும் அதை விட்டு நீங்காததால், ஞானிகள் அதனை ‘அவிமுக்தம்’—என்றும் கைவிடப்படாதது—என்று அறிகின்றனர்.

Verse 28

न यदा भूमिवलयं न यदाऽपां समुद्भवः । तदा विहर्तुमीशेन क्षेत्रमेतद्विनि र्मितम्

பூமியின் வளையமும் இல்லாமல், நீர்களின் தோற்றமும் இல்லாத காலத்தில், ஈசன் லீலையாக விளையாடுவதற்காக இப்புனிதக் க்ஷேத்திரம் உருவாக்கப்பட்டது.

Verse 29

इदं रहस्यं क्षेत्रस्य वेद कोपि न कुंभज । नास्तिकाय न वक्तव्यं कदाचिच्चर्मचक्षुषे

கும்பஜரே! இக் க்ஷேத்திரத்தின் இவ்விரகசியத்தை மிகச் சிலரே அறிவர். நாஸ்திகனுக்கு இதை ஒருபோதும் சொல்லக் கூடாது; வெளிப்புறக் கண்—‘சர்மசக்ஷு’—மட்டுமே கொண்டவனுக்கும் அல்ல.

Verse 30

श्रद्धालवे विनीताय त्रिकालज्ञानचक्षुषे । शिवभक्ताय शांताय वक्तव्यं च मुमुक्षवे

ஆனால் இது நம்பிக்கையுடன் பணிவுடையவர்க்கும், மூன்று காலங்களின் ஞானத்தால் ஒளிரும் பார்வையுடையவர்க்கும், சிவபக்தனாகிய அமைதியானவர்க்கும், விடுதலை விரும்பும் முமுக்ஷுவிற்கும் உரைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 31

अविमुक्तं तदरभ्य क्षेत्रमेतदुदीर्यते । पर्यंक भूतं शिवयोर्निरंतरसुखास्पदम्

அந்தத் தருணத்திலிருந்தே இக் க்ஷேத்திரம் ‘அவிமுக்தம்’ எனப் புகழப்படுகிறது—சிவன்-சிவையின் படுக்கைத் தளமாகி, இடையறாத ஆனந்தத்தின் ஆலயமாக உள்ளது.

Verse 32

अभावः कल्प्यते मूढैर्यदा च शिवयोस्तयोः । क्षेत्रस्यास्य तदाभावः कल्प्यो निर्वाणकारिणः

மூடர்கள் இங்கே சிவனும் அவரது சக்தியும் ‘இல்லை’ எனக் கற்பித்தால், முக்தி அளிக்கும் இப்புனித க்ஷேத்திரமும் இல்லை எனக் கற்பிக்க வேண்டியதாகும்।

Verse 33

अनाराध्य महेशानमनवाप्य च काशिकाम् । योगाद्युपायविज्ञोपि न निर्वाणमवाप्नुयात्

மகேசனை வழிபடாமல், காசிகா (காசி)யை அடையாமல், யோகம் முதலிய வழிகளில் தேர்ந்தவராயினும் இறுதி முக்தியை அடையார்।

Verse 34

अस्यानंदवनं नाम पुरा कारि पिनाकिना । क्षेत्रस्यानंदहेतुत्वादविमुक्तमंनतरम्

பண்டைக் காலத்தில் பினாகி (சிவன்) இதற்கு ‘ஆனந்தவனம்’ எனப் பெயரிட்டான். இக் க்ஷேத்திரம் ஆனந்தத்தின் நேரடி காரணமாதலால் உடனே ‘அவிமுக்த’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 35

आनंदकंदबीजानामंकुराणि यतस्ततः । ज्ञेयानि सर्वलिंगानि तस्मिन्नानंदकानने

அந்த ஆனந்தக் கானனத்தில் உள்ள எல்லா லிங்கங்களும், தெய்வீக ஆனந்தம் எனும் கிழங்கு-விதைகளிலிருந்து எங்கும் முளைக்கும் முளைகள்போல் அறியப்படவேண்டும்।

Verse 36

अविमुक्तमिति ख्यातमासीदित्थं घटोद्भव । तथा चाख्याम्यथ मुने यथासीन्मणिकर्णिका

இவ்வாறு, ஓ கடோத்பவ (அகஸ்திய), இது ‘அவிமுக்த’ எனப் புகழ்பெற்றது. இப்போது, ஓ முனிவரே, மணிகர்ணிகா எவ்வாறு தோன்றியது என்பதை விளக்குகிறேன்।

Verse 37

प्रागानंदवने तत्र शिवयो रममाणयोः । इच्छेत्यभूत्कलशज सृज्यः कोप्यपरः किल

முன்னொரு காலத்தில் ஆனந்தவனத்தில் சிவனும் சக்தியும் இன்புற விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, ஹே கலசஜ (அகஸ்த்ய)! ‘வேறொன்றும் படைக்கப்படுக’ என்ற ஒரு சிறு சங்கல்பம் எழுந்தது.

Verse 38

यस्मिन्न्यस्ते महाभारे आवां स्वः स्वैरचारिणौ । निर्वाणश्राणनं कुर्वः केवलं काशिशायिनाम्

அந்த மாபெரும் பாரம் வைக்கப்பட்டபின், நாங்கள் இருவரும் எங்கள் சொந்த ஸ்வர்க்கத்தில் சுதந்திரமாகச் சஞ்சரித்து, காசியில் தங்குவோர்க்கே மட்டும் நிர்வாணமோட்சத்தை அருளினோம்.

Verse 39

स एव सर्वं कुरुते स एव परिपाति च । स एव संवृणोत्यंते सर्वैश्वर्यनिधिः स च

அவனே அனைத்தையும் செய்கிறான்; அவனே காக்கிறான்; இறுதியில் அவனே அனைத்தையும் மீண்டும் ஒன்றாக்கிக் கொள்கிறான்—அவனே எல்லா ஐஸ்வர்யங்களின் நிதி.

Verse 40

चेतःसमुद्रमाकुंच्य चिंताकल्लोलदोलितम् । सत्त्वरत्नं तमोग्राहं रजोविद्रुमवल्लितम्

கவலை அலைகளால் அசையும் மனக் கடலை அடக்கிக் கட்டுப்படுத்து; அதில் சத்த்வம் ரத்தினம், தமஸ் முதலை, ரஜஸ் பவளம் போல் சுற்றிப் பிணைக்கும்.

Verse 41

यस्य प्रसादात्तिष्ठावः सुखमानंदकानने । परिक्षिप्त मनोवृत्तौ क्व हि चिंतातुरे सुखम्

யாருடைய அருளால் நாங்கள் ஆனந்தக் கானனத்தில் இன்புறத் தங்குகிறோம். மனவிருத்திகள் சிதறியிருக்க, கவலையால் துயருறுபவனுக்கு இன்பம் எங்கே?

Verse 42

संप्रधार्येति स विभुः सर्वतश्चित्स्वरूपया । तया सह जगद्धात्र्या जगद्धाताऽथ धूर्जटिः

இவ்வாறு தீர்மானித்து, அனைத்திலும் பரவி நிற்கும் ஆண்டவன் தூర్జடி—உலகங்களைத் தாங்குபவன்—எங்கும் சித்-ஸ்வரூபிணியான ஜகத்மாதாவுடன் சேர்ந்து படைப்பின் ஒழுங்கிற்காகச் செயல்பட்டான்।

Verse 43

सव्ये व्यापारयांचक्रे दृशमंगे सुधामुचम् । ततः पुमानाविरासीदेकस्त्रैलोक्यसुंदरः

அவர் இடப்புறத்தில் அமுதம் பொழியும் பார்வையை இயக்கினார்; அதிலிருந்து மூன்று உலகங்களுக்கும் அழகான ஒரே புருஷன் தோன்றினான்।

Verse 44

शांतः सत्त्वगुणोद्रिक्तो गांभीर्य जितसागरः । तथा च क्षमया युक्तो मुनेऽलब्धोपमोऽभवत्

அவன் அமைதியானவன், சத்த்வகுணம் நிறைந்தவன்; ஆழத்தில் கடலையும் மிஞ்சியவன்; பொறுமையுடன் கூடியவன்—முனிவரே—ஒப்பற்றவனானான்।

Verse 45

इंद्रनीलद्युतिःश्रीमान्पुंडरीकोत्तमेक्षणः । सुवर्णाकृति सुच्छाय दुकूलयुगलावृतः

அவன் இந்திரநீல மணியின் ஒளிபோல் பிரகாசித்து, செல்வமிக்கவன், சிறந்த தாமரை-கண்களையுடையவன்; பொன்னுருவும் தூய ஒளியும் கொண்டு, நுண்ணிய இரு வஸ்திரங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தான்।

Verse 46

लसत्प्रचंडदोर्दंड युगलद्वयराजितः । उल्लसत्परमामोदनाभीह्रदकुशेशयः

ஒளிரும் வலிமைமிக்க இரு ஜோடி புயங்களால் அவன் அலங்கரிக்கப்பட்டான்; அவன் நாபி-ஏரியில் பரம மணமும் ஆனந்தமும் கொண்ட தாமரை ஒளிர்ந்து மலர்ந்தது।

Verse 47

एकः सर्वगुणावासस्त्वेकः सर्वकलानिधिः । एकः सर्वोत्तमो यस्मात्ततो यः पुरुषोत्तमः

அவரே எல்லா நற்குணங்களின் உறைவிடம்; அவரே எல்லாக் கலைகளும் ஆற்றல்களும் நிறைந்த நிதி. அவர் அனைத்திலும் மேலான பரமன் என்பதால் ‘புருஷோத்தமன்’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 48

ततो महांतं तं वीक्ष्य महामहिमभूषणम् । महादेव उवाचेदं महाविष्णुर्भवाच्युत

அப்போது அளவற்ற மகிமையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த மகானை நோக்கி மகாதேவன் கூறினான்— “அச்யுதா, மகாவிஷ்ணுவாக ஆகுக.”

Verse 49

तव निःश्वसितं वेदास्तेभ्यः सर्वमवैष्यसि । वेददृष्टेन मार्गेण कुरु सर्वं यथोचितम्

வேதங்கள் உன் மூச்சே; அவற்றினாலே நீ அனைத்தையும் அறிந்துகொள்வாய். வேதம் காட்டிய வழியில் நடந்து, எல்லாவற்றையும் உரிய முறையில் செய்.

Verse 50

इत्युक्त्वा तं महेशानो बुद्धितत्त्वस्वरूपिणम् । शिवया सहितो रुद्रो विवेशानंदकाननम्

இவ்வாறு கூறி, புத்தித் தத்துவத்தின் உருவான அவரை நோக்கி, மகேசான ருத்ரன் சிவையுடன் ஆனந்தக் கானனத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 51

ततः स भगवान्विष्णुर्मौलावाज्ञां निधाय च । क्षणं ध्यानपरो भूत्वा तपस्येव मनो दधौ

பின்னர் பகவான் விஷ்ணு அந்த ஆணையை பக்தியுடன் தலைமேல் ஏற்று, ஒரு கணம் தியானத்தில் நிலைத்து, மனத்தை தவம்போல் உறுதியாக வைத்தார்.

Verse 52

खनित्वा तत्र चक्रेण रम्यां पुष्करिणीं हरिः । निजांगस्वेदसंदोह सलिलैस्तामपूरयत्

அங்கே ஹரி தன் சக்கரத்தால் தோண்டி அழகிய புஷ்கரிணியை அமைத்தான்; தன் உடலிலிருந்து வழிந்த வியர்வைநீரின் ஓடைகளால் அதனை நிரப்பினான்।

Verse 53

समाः सहस्रं पंचाशत्तप उग्रं चचार सः । चक्रपुष्कीरणी तीरे तत्र स्थाणुसमाकृतिः

அவன் சக்கர-புஷ்கரிணியின் கரையில் தூணைப் போல அசையாமல் நின்று, ஆயிரத்து ஐம்பது ஆண்டுகள் கடும் தவம் செய்தான்।

Verse 54

ततः स भगवानीशो मृडान्या सहितो मृडः । दृष्ट्वा ज्वलंतं तपसा निश्चलं मीलितेक्षणम्

பின்னர் அருள்மிகு ஈசன்—கருணைமிகு சிவன்—மிருடானியுடன் வந்து, தவத்தால் எரியுமாறு ஒளிர்ந்து அசையாமல், தியானத்தில் கண்கள் மூடியிருந்த அவனைப் பார்த்தான்।

Verse 55

तमुवाच हृषीकेशं मौलिमांदोलयन्मुहुः । अहो महत्त्वं तपसस्त्वहो धैर्यं च चेतसः

அப்போது அவர் ஹ்ருஷீகேசனிடம், மீண்டும் மீண்டும் தலை அசைத்து—“அஹோ! தவத்தின் மகிமை எத்தனை பெரிது; மனத்தின் திடமும் எத்தனை உயர்ந்தது!” என்று கூறினார்।

Verse 56

अहो अनिंधनो वह्निर्ज्वलत्येष निरंतरम् । अलं तप्त्वा महाविष्णो वरं वरय सत्तम

“அஹோ! எரிபொருள் இன்றியே இந்த அக்கினி இடையறாது எரிகிறது. ஹே மகாவிஷ்ணுவே, தவம் போதும்—ஹே சத்தமனே, வரம் வேண்டுக.”

Verse 57

मृडस्याम्रोडितमिदं प्रत्यभिज्ञाय भाषितम् । उन्मीलित दृगंभोजः समुत्तस्थौ चतुर्भुजः

மೃடன் (சிவன்) உரைத்த இவ்வசனங்களை அறிந்து, நான்கு கரங்களுடைய ஆண்டவன் தாமரை போன்ற கண்களைத் திறந்து எழுந்தார்।

Verse 58

श्रीविष्णुरुवाच । यदि प्रसन्नो देवेश देवदेव महेश्वर । भवान्या सहितं त्वां तु द्रष्टुमिच्छामि सर्वदा

ஸ்ரீ விஷ்ணு கூறினார்—தேவேசா, தேவதேவா, மகேஸ்வரா! நீங்கள் பிரசன்னமாயிருந்தால், பவானியுடன் கூடிய உங்கள் தரிசனத்தை நான் எப்போதும் விரும்புகிறேன்।

Verse 59

सर्वकर्मसु सर्वत्र त्वामेव शशिशेखर । पुरश्चरं तं पश्यामि यथा तन्मे वरस्तथा

ஹே சசிசேகரா! எல்லா செயல்களிலும், எங்கும், நான் உம்மையே மட்டும் காண வேண்டும்; நீர் எப்போதும் எனக்கு முன்பாகச் செல்லும் வகையில்—அதே எனக்கு வரமாகட்டும்।

Verse 60

त्वदीय चरणांभोज मकरंदमधूत्सुकः । मच्चेतो भ्रमरो भ्रांतिं विहायास्तु सुनिश्चलः

உமது திருவடி தாமரைகளின் மகரந்தத் தேன்-ரசத்தை அருந்த ஆவலான என் மனம் எனும் வண்டு, அலைச்சலை விட்டுத் திடமாக நிலைத்திருக்கட்டும்।

Verse 61

श्रीशिव उवाच । एवमस्तु हृषीकेश यत्त्वयोक्तं जनार्दन । अन्यं वरं प्रयच्छामि तमाकर्णय सुव्रत

ஸ்ரீ சிவன் கூறினார்—ஹே ஹ்ருஷீகேசா, ஹே ஜனார்தனா! நீ சொன்னதுபோலவே ஆகட்டும். ஹே சுவ்ரதா! இன்னொரு வரத்தையும் அளிக்கிறேன்; அதை கேள்।

Verse 62

त्वदीयस्यास्य तपसो महोपचय दर्शनात् । यन्मयांदोलितो मौलिरहिश्रवणभूषणः

உமது தவத்தின் மகாபுண்ணியச் சேர்க்கையை கண்டவுடன் நான் பரவசமுற்றேன்; பாம்பு-வடிவக் காதணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட என் தலை தானே ஆடத் தொடங்கியது।

Verse 63

तदांदोलनतः कर्णात्पपात मणिकर्णिका । मणिभिः खचिता रम्या ततोऽस्तु मणिकर्णिका

அந்த ஆட்டத்தால் என் காதிலிருந்து மணிகளால் பதிக்கப்பட்ட மிக அழகிய மாணிகர்ணிகா விழுந்தது; ஆகவே அது ‘மாணிகர்ணிகா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுக।

Verse 64

चक्रपुष्करिणी तीर्थं पुराख्यातमिदं शुभम् । त्वया चक्रेण खननाच्छंखचक्रगदाधर

இந்த மங்களத் தீர்த்தம் பழங்காலத்திலிருந்தே ‘சக்ரபுஷ்கரிணி’ எனப் புகழ்பெற்றது; சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கியவனே, நீ சக்கரத்தால் தோண்டியதால் இப்பெயர் வந்தது।

Verse 65

मम कर्णात्पपातेयं यदा च मणिकर्णिका । तदाप्रभृति लोकेऽत्र ख्यातास्तु मणिकर्णिका

என் காதிலிருந்து இந்த மாணிகர்ணிகா விழுந்த அந்த நாளிலிருந்து, இவ்வுலகில் அது ‘மாணிகர்ணிகா’ என்ற பெயரால் புகழடைந்தது।

Verse 66

श्रीविष्णुरुवाच । मुक्ताकुंडलपातेन तवाद्रितनयाप्रिय । तीर्थानां परमं तीर्थं मुक्तिक्षेत्रमिहास्तु वै

ஸ்ரீ விஷ்ணு கூறினார்—மலைமகளின் பிரியனே, உன் முத்துக் காதணி விழுந்ததினால் இது தீர்த்தங்களில் உத்தம தீர்த்தமாகவும், இங்கேயே முக்திக்ஷேத்திரமாகவும் விளங்குக।

Verse 67

काशतेऽत्र यतो ज्योतिस्तदनाख्येयमीश्वरः । अतो नामापरं चास्तु काशीति प्रथितं विभो

ஓ இறைவா! இங்கு சொல்லரிய தெய்வ ஒளி பிரகாசிக்கிறது; ஆகவே, ஓ விபுவே, இதற்கு ‘காசி’ எனும் மற்றொரு பெயர் புகழ்பெறட்டும்.

Verse 68

अन्यं वरं वरे देव देयः सोप्यविचारितम् । स ते परोपकारार्थं जगद्रक्षामणे शिव

ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே! தயக்கமின்றி இன்னொரு வரத்தையும் அருள்வாயாக—அது பிறர்நலத்திற்காக இருக்கட்டும், ஓ சிவா, உலகைக் காக்கும் இறைவா.

Verse 69

आब्रह्मस्तंबपर्यंतं यत्किंचिज्जंतुसंज्ञितम् । चतुर्षु भूतग्रामेषु काश्यां तन्मुक्तिमाप्स्यतु

பிரம்மாவிலிருந்து புல்லின் நுனிவரை—‘உயிர்’ என அழைக்கப்படும் எதுவாயினும், நான்கு உயிர்வகைகளில்—அது காசியில் முக்தியை அடையும்.

Verse 70

अस्मिंस्तीर्थवरे शंभो मणिश्रव णभूषणे । संध्यां स्नानं जपं होमं वेदाध्ययनमुत्तमम् । तर्पण पिंडदानं च देवतानां च पूजनम्

ஓ சம்போ! இந்தச் சிறந்த தீர்த்தமான மணிச்ரவண-பூஷணத்தில்—சந்த்யா விதிகள், நீராடல், ஜபம், ஹோமம், சிறந்த வேதஅಧ್ಯயனம், தர்ப்பணம், பிண்டதானம், மேலும் தேவர்களின் பூஜை (செய்ய வேண்டும்).

Verse 71

गोभूतिलहिरण्याश्वदीपान्नांबरभूषणम् । कन्यादानं प्रयत्नेन सप्ततंतूननेकशः

மாடுகள், நிலம், எள், பொன், குதிரைகள், விளக்குகள், அன்னம், ஆடைகள், அணிகலன்கள் ஆகியவற்றை தானமாக அளிக்க; மேலும் முயற்சியுடன் கன்யாதானமும், பலவகை சப்ததந்து நெய்த துணிகளும் (தானமாக) வழங்க வேண்டும்.

Verse 72

व्रतोत्सर्गं वृषोत्सर्गं लिंगादि स्थापनं तथा । करोति यो महाप्राज्ञो ज्ञात्वायुःक्षणगत्वरम्

ஆயுள் கணநேரத்தில் விரைந்து செல்கிறது என்று அறிந்து, மஹாப்ராஜ்ஞன் இங்கே விரதோத்த்ஸர்கம், வ்ருஷோத்த்ஸர்கம் மற்றும் சிவலிங்காதி பிரதிஷ்டை செய்கிறான்।

Verse 73

विपत्तिं विपुलां चापि संपत्तिमतिभंगुराम् । अक्षया मुक्तिरेकास्तु विपाकस्तस्य कर्मणः

மிகப் பெரிய துன்பம் வந்தாலும், மிக நிலையற்ற செல்வம் வந்தாலும்—அந்த கர்மத்தின் ஒரே நிலையான பலன் அழியாத முக்தியே।

Verse 74

अन्यच्चापि शुभं कर्म यदत्र श्रद्धयायुतम् । विनात्मघातमीशान त्यक्त्वा प्रायोपवेशनम्

இங்கே நம்பிக்கையுடன் செய்யப்படும் வேறு எந்த நற்காரியமும்—ஆத்மஹானி இன்றி, ஈசானனே, பிராயோபவேசனம் (மரண உபவாசம்) விட்டு—பலன் தரும்।

Verse 75

नैःश्रेयस्याः श्रियो हेतुस्तदस्तु जगदीश्वर । नानुशोचति नाख्याति कृत्वा कालांतरेपि यत्

உலகீசுவரனே, அதுவே பரம நலமும் உண்மையான செழிப்பும் தரும் காரணமாகட்டும்—எந்த செயலைச் செய்தபின் நீண்ட காலத்திலும் வருத்தமும் இல்லை, பெருமை பேசும் எண்ணமும் இல்லை।

Verse 76

तदिहाक्षयतामेतु तस्येश त्वदनुग्रहात् । तव प्रसादात्तस्येश सर्वमक्षयमस्तु तत्

ஆகவே ஈசனே, உன் அருளால் அவன் புண்ணியம் இங்கே அழியாததாக ஆகட்டும். ஆண்டவனே, உன் பிரசாதத்தால் அவனுடைய அனைத்தும் சிதையாததாக இருக்கட்டும்।

Verse 77

यदस्ति यद्भविष्यच्च यद्भूतं च सदाशिव । तस्मादेतच्च सर्वस्मात्क्षेत्रमस्तु शुभोदयम्

ஹே சதாக்ஷிவா! இருப்பதும், வரவிருப்பதும், கடந்ததும்—அனைத்தும் உம்மையே சார்ந்தது. ஆகவே இப்புனிதக் க்ஷேத்திரம் எல்லாவற்றையும் மிஞ்சி, சுபோதயத்தை அருள்வதாக.

Verse 78

यथा सदाशिव त्वत्तो न किंचिदधिकं शिवम् । तथानंदवनादस्मात्किंचिन्मास्त्वधिकं क्वचित्

ஹே சதாக்ஷிவா, ஹே சிவா! உம்மை மிஞ்சியது எதுவும் இல்லாததுபோல், இந்த ஆனந்தவனத்தை மிஞ்சியது எங்கும் எதுவும் இல்லாததாக.

Verse 79

विना सांख्येन योगेन विना स्वात्मावलोकनम् । विना व्रत तपो दानैः श्रेयोऽस्तु प्राणिनामिह

இங்கே உயிர்கள் சாங்க்யம் இன்றியும், யோகம் இன்றியும், உள்ளார்ந்த ஆத்மாவலோகம் இன்றியும், விரதம்-தபஸ்-தானம் இன்றியும் பரம நன்மையை அடைவதாக.

Verse 80

शशका मशका कीटाः पतं गास्तुरगोरगाः । पंचक्रोश्यां मृताः काश्यां संतु निर्वाणदीक्षिताः

காசியில் பஞ்சக்ரோஷி வட்டத்திற்குள் முயல்கள், கொசுக்கள், பூச்சிகள், பறவைகள், குதிரைகள், பாம்புகள் இறந்தாலும்—அவை அனைத்தும் நிர்வாண தீட்சை பெற்றதுபோல ஆகட்டும்.

Verse 81

नामापि गृह्णतां काश्याः सदैवास्त्वेनसः क्षयः

காசியின் நாமத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொள்பவர்களுக்கும் (உச்சரித்து/நினைத்து) பாவநாசம் எப்போதும் உண்டாகட்டும்.

Verse 82

सदा कृतयुगं चास्तु सदाचास्तूत्तरायणम् । सदा महोदयश्चास्तु काश्यां निवसतां सताम्

காசியில் வாழும் சத்புருஷர்களுக்கு எப்போதும் க்ருதயுகமே அமையட்டும்; எப்போதும் சுபமான உத்தராயணமே நிலவட்டும்; அவர்களுக்கு நித்தமும் மகோதயப் புண்யச் சங்கமம் உண்டாகட்டும்।

Verse 83

यानि कानि पवित्राणि श्रुत्युक्तानि सदाशिव । तेभ्योऽधिकतरं चास्तु क्षेत्रमेतत्त्रिलोचन

ஏ சதாசிவா! வேதச் சுருதிகளில் கூறப்பட்ட எல்லாப் புனிதப் பொருள்களையும் விட, இந்தக் க்ஷேத்திரம் இன்னும் அதிகமாகப் பாவனமாக இருக்கட்டும், ஏ திரிலோசனா!

Verse 84

चतुर्णामपि वेदानां पुण्यमध्ययनाच्च यत् । तत्पुण्यं जायतां काश्यां गायत्रीलक्ष जाप्यतः

நான்கு வேதங்களையும் பயின்றால் உண்டாகும் புண்ணியம் எதுவோ, அதே புண்ணியம் காசியில் காயத்ரீயை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிப்பதால் உண்டாகட்டும்।

Verse 85

अष्टांगयोगाभ्यासेन यत्पुण्यमपि जायतेः । तत्पुण्यं साधिकं भूयाच्छ्रद्धाकाशीनिषेवणात्

அஷ்டாங்க யோகப் பயிற்சியால் கிடைக்கும் புண்ணியம் எதுவோ, அது நம்பிக்கையுடன் காசியைச் சேவித்து அங்கே வாழ்வதால் இன்னும் அதிகமாகட்டும்।

Verse 86

कृच्छ्रचांद्रायणाद्यैश्च यच्छ्रेयः समुपार्ज्यते । तदेकेनोपवासेन भवत्वानंदकानने

க்ருச்சிரம், சாந்திராயணம் போன்ற கடின விரதங்களால் பெறப்படும் ஆன்மிக நன்மை எதுவோ, அது ஆனந்தகானனத்தில் ஒரே ஒரு உபவாசத்தால் கிடைக்கட்டும்।

Verse 87

अन्यत्र यत्तपस्तप्त्वा श्रेयः स्याच्छरदां शतम् । तदस्तु काश्यां वर्षेण भूमिशय्या व्रतेन हि

வேறிடத்தில் நூறு சரத்காலங்கள் தவம் செய்து பெறும் உயர்ந்த நன்மை, காசியில் நிலத்தில் உறங்கும் விரதத்தால் ஒரே ஆண்டில் கிடைக்கட்டும்।

Verse 88

आजन्म मौनव्रततो यदन्यत्रफलं स्मृतम् । तदस्तु काश्यां पक्षाहः सत्यवाक्परिभाषणात्

வேறிடத்தில் வாழ்நாள் முழுதும் மௌன விரதத்தால் பெறும் பலன், காசியில் பதினைந்து நாட்கள் உண்மைச் சொற்களையே பேசுவதால் நிறைவேறட்டும்।

Verse 89

अन्यत्र दत्त्वा सर्वस्वं सुकृतं यत्समीरितम् । सहस्रभोजनात्काश्यां तद्भूयादयुताधिकम्

வேறிடத்தில் தன் அனைத்தையும் தானம் செய்தால் வரும் புண்ணியம் எனச் சொல்லப்படுவது, காசியில் ஆயிரம் பேருக்கு அன்னம் அளிப்பதால் பத்தாயிரம் மேலாகப் பெருகட்டும்।

Verse 90

मुक्तिक्षेत्राणि सर्वाणि यत्संसेव्योदितं फलम् । पंचरात्रात्तदत्रास्तु निषेव्य मणिकर्णिकाम्

அனைத்து முக்தி-க்ஷேத்திரங்களைச் சேவித்தால் கிடைக்கும் பலன் என அறிவிக்கப்பட்டது, இங்கே மணிகர்ணிகையை பக்தியுடன் சார்ந்தால் ஐந்து இரவுகளிலேயே பெறப்படட்டும்।

Verse 91

प्रयागस्नानपुण्येन यत्पुण्यं स्याच्छिवप्रदम् । काशीदर्शनमात्रेण तत्पुण्यं श्रद्धयास्त्विह

பிரயாகத்தில் நீராடுவதால் உண்டாகும் சிவப்ரதமான புண்ணியம், இங்கே நம்பிக்கையுடன் காசியை மட்டும் தரிசிப்பதாலேயே கிடைக்கட்டும்।

Verse 92

यत्पुण्यमश्वमेधेन यत्पुण्यं राजसूयतः । काश्यां तत्पुण्यमाप्नोतु त्रिरात्रशयनाद्यमी

அச்வமேத யாகத்தால் கிடைக்கும் புண்ணியமும், ராஜசூய யாகத்தால் கிடைக்கும் புண்ணியமும்—அதே புண்ணியத்தை நியமநிஷ்டையுடையவன் காசியில் மூன்று இரவுகள் தங்கிச் சயனவிரதம் மேற்கொள்வதால் பெறுவான்.

Verse 93

तुलापुरुषदानेन यत्पुण्यं सम्यगाप्यते । काशीदर्शनमात्रेण तत्पुण्यं श्रद्धयास्तु वै

துலாபுருஷ தானத்தால் முறையாகப் பெறப்படும் புண்ணியம், பக்தியுடன் காசியை ஒருமுறை தரிசித்தாலே நிச்சயமாக அதே புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 94

इति विष्णोर्वरं श्रुत्वा देवदेवो जगत्पतिः । उवाच च प्रसन्नात्मा तथाऽस्तु मधुसूदन

விஷ்ணுவின் வரத்தை இவ்வாறு கேட்டுத் தேவர்களின் தேவனும் உலகநாதனும் ஆனவர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் கூறினார்—“அப்படியே ஆகுக, மதுசூதனனே.”

Verse 95

श्रीमहादेव उवाच । शृणु विष्णो महाबाहो जगतः प्रभवाप्यय । विधेहि सृष्टिं विविधां यथावत्त्वं श्रुतीरिताम्

ஸ்ரீமஹாதேவன் கூறினார்—விஷ்ணுவே, மகாபாஹுவே! உலகின் தோற்றமும் லயமும் ஆனவனே! வேதங்களில் உரைக்கப்பட்டபடி முறையாகப் பலவகைச் சிருஷ்டியை அமைத்தருள்வாயாக.

Verse 96

पितेव सर्वभूतानां धर्मतः पालको भव । विध्वंसनीया विविधा धर्मध्वंसविधायिनः

தந்தைபோல் தர்மத்தின் வழியே எல்லா உயிர்களையும் காக்கும் பாதுகாவலனாக இரு; மேலும் தர்மத்தை அழிக்கும் பலவகைத் தீயவர்களை அழித்தருள்வாயாக.

Verse 97

धर्मेतरपथस्थानामुपसंहृतये हरे । हेतुमात्रं भवान्यस्मात्स्वकर्मनिहता हि ते

ஹே ஹரி! தர்மத்துக்கு அப்பாற்பட்ட பாதைகளில் நிற்போரின் ஒழிவிற்குத் நீ வெறும் நிமித்தமட்டுமே; அவர்கள் தம் சொந்த கர்மங்களாலேயே உண்மையில் வீழ்த்தப்படுகின்றனர்।

Verse 98

यथा परिणतं सस्यं पतेत्प्रसवबंधनात् । ते परीणतपाप्मानः पतिष्यंति तथा स्वयम्

முதிர்ந்த தானியம் கதிரின் பிணைப்பிலிருந்து தானே உதிர்வதுபோல், பாவம் பரிபக்வமானவர்கள் தாமே வீழ்வார்கள்।

Verse 99

ये च त्वामवमन्यंते दर्पिताः स्वतपोबलैः । तेषां चैवोपसंहृत्यै प्रभविष्याम्यहं हरे

தம் தவவலத்தின் அகந்தையால் மயங்கி உம்மை இகழ்வோர் யாராயினும்—அவர்களையும் ஒழிக்க, ஹே ஹரி, நான் வெளிப்படுவேன்।

Verse 100

उपपातकिनो ये च महापातकिनश्च ये । तेपि काशीं समासाद्य भविष्यंति गतैनसः

சிறுபாவங்களுக்குக் குற்றவாளிகளும், மகாபாவங்களுக்குக் குற்றவாளிகளும்—அவர்களும் காசியை அடைந்து பாவமற்றவர்களாகிறார்கள்।

Verse 110

विष्णोऽविमुक्ते संवासः कर्मनिर्मूलनक्षमः । द्वित्राणां हि पवित्राणां निर्वाणा येह जायते

ஹே விஷ்ணுவே! அவிமுக்தத்தில் வாசம் கர்மத்தை வேரோடு அகற்ற வல்லது; இங்கே தூயோருக்கு இரு மூன்று (பகல்-இரவு) காலத்திலேயே நிர்வாணம் உண்டாகிறது।

Verse 120

अश्रद्धयापि यः स्नातो मणिकर्ण्यां विधानतः । सोपि पुण्यमवाप्नोति स्वर्गप्राप्तिकरं परम्

நம்பிக்கை இல்லாவிட்டாலும் விதிப்படி மணிகர்ணிகையில் நீராடுபவனும் புண்ணியம் அடைகிறான்; அது சொர்க்கப் பெறுதற்குக் காரணமான உத்தமப் புண்ணியம் ஆகும்.

Verse 130

योसौ विश्वेश्वरो देवः काशीपुर्यामुमे स्थितः । लिंगरूपधरः साक्षान्मम श्रेयास्पदं हि तत्

ஓ உமையே! காசிப்புரியில் தங்கியுள்ள அந்த விஸ்வேஸ்வரன், நேரடியாக லிங்க வடிவம் தாங்கியவன்; அதுவே என் நலத்தின் ஆசனமும் பரமச் சிறப்பின் ஆதாரமும் ஆகும்.

Verse 140

बहूपसर्गो योगोयं कृच्छ्रसाध्यं तपो हि यत् । योगाद्भ्रष्टस्तपोभ्रष्टो गर्भक्लेशसहःपुनः

இந்த யோக ஒழுக்கம் பல தடைகளால் சூழப்பட்டுள்ளது; தவமும் மிகக் கடினமாகவே நிறைவேறும். யோகத்திலிருந்து அல்லது தவத்திலிருந்து வழுவுபவன் மீண்டும் கர்ப்ப வேதனைகளை (மறுபிறப்பை) அனுபவிக்க வேண்டி வரும்.

Verse 150

व्यास उवाच । अगस्त्यस्य पुरः सूत कथयित्वा कथामिमाम् । सर्वपापप्रशमनीं पुनः स्कंद उवाच ह

வியாசர் கூறினார்—ஓ சூதா! அகஸ்தியரின் முன்னிலையில் எல்லாப் பாவங்களையும் தணிக்கும் இந்தக் கதையை உரைத்த பின், ஸ்கந்தன் மீண்டும் கூறினான்.