Adhyaya 6

Verse 1

पाराशर्य उवाच । शृणु सूत महाभाग कथां श्रुतिसहोदराम् । यां वै हृदि निधायेह पुरुषः पुरुषार्थभाक्

பாராசர்யர் கூறினார்—ஓ பாக்கியமிகு சூதா! வேதத்திற்குச் சமமான இந்தப் புனிதக் கதையை கேள்; இதனை இதயத்தில் பதித்தால் மனிதன் இங்கே தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தப் பயனையும் அடைவான்।

Verse 2

ततः श्रीदर्श नानंद सुधाधाराधुनीं मुनिः । अवगाह्य सपत्नीकः परां मुदमवाप सः

பின்னர் முனிவர் தம் மனைவியுடன், ஸ்ரீதரிசனத்தால் எழுந்த ஆனந்த அமுதத் தாரை போன்ற அந்தப் பெருக்கில் நீராடி, பரம மகிழ்ச்சியை அடைந்தார்।

Verse 3

वह्निकुंडसमुद्भूत सूतनिर्मलमानस । शृणुष्वैकं पुरा विद्भिर्भाषितं यत्सुभा षितम्

அக்னிகுண்டத்தில் தோன்றியவனே, தூய மனத்தையுடைய சூதா! பழங்காலத்தில் ஞானிகள் உரைத்த இந்த ஒரு சிறந்த சுபாஷிதத்தை கேள்।

Verse 4

परोपकरणं येषां जागर्ति हृदये सताम् । नश्यंति विपदस्तेषां संपदः स्युः पदेपदे

சான்றோரின் இதயத்தில் பிறருக்கு உதவும் எண்ணம் விழித்திருப்பின், அவர்களின் துன்பங்கள் அழியும்; ஒவ்வொரு அடியிலும் செல்வம் மலரும்।

Verse 5

तीर्थस्नानैर्न सा शुद्धिर्बहुदानैर्न तत्फलम् । तपोभिरुग्रैस्तन्नाप्यमुपकृत्याय दाप्यते

தீர்த்தஸ்நானம் மட்டும் செய்தால் அந்தத் தூய்மை கிடையாது; மிகுந்த தானங்களாலும் அந்தப் பயன் பெற முடியாது. கடும் தவங்களாலும் அதை வாங்க இயலாது—பிறர்க்கு உபகாரம் செய்வதால் மட்டுமே அது கிடைக்கும்.

Verse 6

परोपकृत्या यो धर्मो धर्मो दानादिसंभवः । एकत्र तुलितौ धात्रा तत्र पूर्वो भवद्गुरुः

பிறர்க்கு உதவி செய்வதால் உண்டாகும் தர்மமும், தானம் முதலியவற்றால் உண்டாகும் தர்மமும்—பிரம்மா இரண்டையும் ஒன்றாகத் துலக்கையில், முதலாவதே கனமானது; அதுவே உயர்ந்த வழி.

Verse 7

परिनिर्मथ्य वाग्जालं निर्णीतमिदमेव हि । नोपकारात्परो धर्मो नापकारादवं परम्

சொற்களின் வலையை மத்தி ஆராய்ந்த முடிவு இதுவே—உபகாரத்தை விட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை; அபகாரத்தை விடக் கடும் வீழ்ச்சி இல்லை.

Verse 8

उपकर्तुरगस्त्यस्य जातमेतन्निदर्शनम् । क्व तादृक्काशिजं दुःखं क्व तादृक्श्रीमुखेक्षणम्

உபகாரி அகஸ்தியரிடமிருந்து இந்த எடுத்துக்காட்டு பிறந்தது—எங்கே அத்தகைய காசியில் பிறந்த துயரம், எங்கே திருமகளின் ஒளிமிகு முகதரிசனம்!

Verse 9

करिकर्णाग्रचपलं जीवितं विविधं वसु । तस्मात्परोपकरणं कार्यमेकं विपश्चिता

வாழ்க்கை யானையின் காதின் நுனிபோல் நிலையற்றது; செல்வமும் பல வடிவில் அசைவு உடையது. ஆகவே அறிவுடையோர் செய்ய வேண்டிய ஒரே உயர்ந்த செயல்—பிறர்க்கு உதவி செய்வதே.

Verse 10

यल्लक्ष्मीनाममात्राप्त्या नरो नो माति कुत्रचित् । साक्षात्समीक्ष्यतां लक्ष्मीं कृतकृत्यो भवन्मुनिः

லட்சுமியின் நாமமாத்திரம் பெற்றாலே மனிதன் எங்கும் அழிவதில்லை. ஆகவே சாட்சாத் லட்சுமியையே நேரில் தரிசியுங்கள்; முனிவரே, அப்போது நீங்கள் கೃತகೃತ்யர் ஆவீர்.

Verse 11

गच्छन्यदृच्छयासोथ दूराच्छ्रीशैलमैक्षत । यत्र साक्षान्निवसति देवः श्रीत्रिपुरांतकः

அவன் வழியிலே தற்செயலாகச் செல்லும் போது, தூரத்திலிருந்து ஸ்ரீசைலத்தை கண்டான்; அங்கே சாட்சாத் ஸ்ரீதிரிபுராந்தகர் எனும் தேவன் வாசம் செய்கிறார்.

Verse 12

उवाच वचनं पत्नीं तदा प्रीतमना मुनिः । इहस्थितैव पश्य त्वं कांते कांततरं परम्

அப்போது உள்ளம் மகிழ்ந்த முனிவர் தம் மனைவியிடம் கூறினார்—“அன்பே, இங்கேயே நின்று, எல்லாவற்றிலும் மேலான அந்தப் பரம மனோகரக் காட்சியைப் பார்.”

Verse 13

श्रीशैल शिखरं श्रीमदिदंतद्यद्विलोकनात् । पुनर्भवो मनुष्याणां भवेत्र नभवेत्क्वचित्

இந்த ஸ்ரீசைலத்தின் ஒளிமிகு சிகரம்—இதனைப் பார்ப்பதாலேயே—மனிதரின் மறுபிறவி முடிவுறலாம்; அது மீண்டும் எங்கும் எழாது.

Verse 14

गिरि श्चतुरशीत्यायं योजनानां हि विस्मृतः । सर्वलिंगमयो यस्मादतः कुर्यात्प्रदक्षिणम्

இந்த மலை எண்பத்துநான்கு யோஜனை அளவு விரிந்தது—அத்தனைப் பெரிது, சொல்லால் அளவிட முடியாது. இது எங்கும் லிங்கமயமாக இருப்பதால், இதனைப் பிரதட்சிணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

लोपामुद्रोवाच । किंचिद्विज्ञप्तुमिच्छामि यद्याज्ञा स्वामिनो भवेत् । ब्रूते हि याऽनुज्ञाता पत्या सा पतिता भवेत्

லோபாமுத்ரா கூறினாள்—என் ஆண்டவரின் அனுமதி இருந்தால் நான் சிறிது விண்ணப்பிக்க விரும்புகிறேன். கணவரின் ஒப்புதல் இன்றி பேசும் மனைவி குற்றம் அடைவாள் என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 16

अगस्त्य उवाच । किं वक्तुकामा देवि त्वं ब्रूहि तत्त्वमशंकिता । न त्वादृशीनां वाक्यं हि पत्युः खेदाय जायते

அகஸ்தியர் கூறினார்—தேவி, நீ என்ன சொல்ல விரும்புகிறாய்? தயக்கமின்றி உண்மையைச் சொல். உன்னைப் போன்றோரின் சொற்கள் கணவருக்கு வருத்தக் காரணமாக ஆகாது।

Verse 17

ततः पप्रच्छ सा देवी प्रणम्य मुनिमानता । सर्वेषां च हितार्थाय स्वसंदेहापनुत्तये

பின்பு அந்த உயர்ந்த தேவி முனிவரை வணங்கி மரியாதையுடன் கேட்டாள்—அனைவரின் நலனுக்காகவும், தன் சந்தேகத்தை நீக்குவதற்காகவும்।

Verse 18

लोपामुद्रोवाच । श्रीशैलशिखरं दृष्ट्वा पुनर्जन्म न विद्यते । इदमेव हि सत्यं चेत्किमर्थं काशिरिष्यते

லோபாமுத்ரா கூறினாள்—ஸ்ரீசைலத்தின் சிகரத்தைத் தரிசித்தால் மறுபிறவி இல்லை என்று கேள்விப்படுகிறோம். அது மட்டுமே உண்மை என்றால், காசிக்குச் செல்ல வேண்டிய காரணம் என்ன?

Verse 19

अगस्तिरुवाच । आकर्णय वरारोहे सत्यं पृष्टं त्वयामले । निर्णीतमसकृच्चैतन्मुनिभिस्तत्त्वचिंतकैः

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ வராரோஹே, ஓ அமலே, கேள்; நீ உண்மையான கேள்வியை எழுப்பினாய். இதைத் தத்துவம் சிந்திக்கும் முனிவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் தீர்மானித்துள்ளனர்।

Verse 20

मुक्तिस्थानान्यनेकानि कृतस्तत्रापिनिर्णयः । तानि ते कथयाम्यत्र दत्तचित्ता भव क्षणम्

மோக்ஷம் அருளும் பல தீர்த்தஸ்தலங்கள் உள்ளன; அவற்றின் தீர்மானமும் அங்கே உறுதியாக்கப்பட்டுள்ளது. இப்போது அவற்றை இங்கே உனக்குச் சொல்கிறேன்—ஒரு கணம் மனத்தைச் செலுத்தி கவனமாகக் கேள்।

Verse 21

प्रथमं तीर्थराजं तु प्रयागाख्यं सुविश्रुतम् । कामिकं सर्वतीर्थानां धर्मकामार्थमोक्षदम्

முதலில் தீர்த்தராஜன் எனப் புகழ்பெற்ற பிரயாகம். எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் மிக விரும்பத்தக்கது; தர்மம், காமம், அர்த்தம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றை அருள்வது.

Verse 22

नैमिषं च कुरुक्षेत्रं गंगाद्वारमवंतिका । अयोध्या मथुरा चैव द्वारकाप्यमरावती

நைமிஷம், குருக்ஷேத்திரம்; கங்காத்வாரம் (ஹரித்வார்) மற்றும் அவந்திகா (உஜ்ஜயினி); அயோத்தி, மதுரா; மேலும் த்வாரகா, அமராவதி—இவையும் புகழ்பெற்றவை.

Verse 23

सरस्वती सिंधुसंगो गंगासागरसंगमः । कांती च त्र्यंबकं चापि सप्तगोदावरीतटम्

சரஸ்வதி; சிந்து சங்கமம்; கங்கை-சாகர சங்கமம்; காந்தி; திர்யம்பகம்; மேலும் கோதாவரி கரையிலுள்ள ஏழு புனிதத் துறைநிலங்கள்—இவையும் போற்றப்படுகின்றன.

Verse 24

कालंजरं प्रभासश्च तथा बद रिकाश्रमः । महालयस्तथोंकारक्षेत्रं वै पौरुषोत्तमम्

காலஞ்சரம், பிரபாசம்; அதுபோல பதரிகாச்ரமம்; மஹாலயம்; ஓங்காரக் க்ஷேத்திரம்; மேலும் பௌருஷோத்தமம்—இவை நிச்சயமாக மோக்ஷமார்க்கத்தின் புனிதத் தலங்கள்.

Verse 25

गोकर्णो भृगुकच्छश्च भृगुतुंगश्च पुष्करम् । श्रीपर्वतादि तीर्थानि धारातीर्थं तथैव च

கோகರ್ಣம், ப்ருகுகச்சம், ப்ருகுதுங்கம், புஷ்கரம், ஸ்ரீபர்வதாதி தீர்த்தங்கள் மற்றும் தாராதீர்த்தம்—இவையும் மோட்சம் அளிக்கும் புகழ்பெற்ற புனித தீர்த்தங்களாகக் கணிக்கப்படுகின்றன।

Verse 26

मानसान्यपि तीर्थानि सत्यादीनि च वै प्रिये । एतानि मुक्तिदान्येव नात्र कार्या विचारणा

அன்பே, சத்தியாதி ‘மானச’ தீர்த்தங்களும் உள்ளன. அவை நிச்சயமாக மோட்சம் அளிப்பவை; இதில் ஐயமோ விவாதமோ வேண்டாம்।

Verse 27

गया तीर्थं च यत्प्रोक्तं पितॄणां हि मुक्तिदम् । पितामहानामृणतो मुक्तास्तत्तनया अपि

கயா தீர்த்தம் பித்ருக்களுக்கு மோட்சம் அளிப்பதாகப் புகழப்படுகிறது. பிதாமஹர்களின் கடன் தீர்ந்தால், அவர்களின் சந்ததியரும் விடுதலை பெறுவர் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 28

सधर्मिण्युवाच । मानसान्यपि तीर्थानि यान्युक्तानि महामते । कानि कानि च तानीह ह्येतदाख्यातुमर्हसि

சதர்மிணி கூறினாள்: ஓ மகாமதே, நீங்கள் ‘மானச’ தீர்த்தங்களையும் சொன்னீர்கள். இங்கே அவை எவை எவை? தயை செய்து எனக்கு விளக்க வேண்டும்।

Verse 29

अगस्त्य उवाच । शृणु तीर्थानि गदतो मानसानि ममानघे । येषु सम्यङ्नरः स्नात्वा प्रयाति परमां गतिम्

அகஸ்தியர் கூறினார்: ஓ அனகே, நான் சொல்லும் ‘மானச’ தீர்த்தங்களை கேள்; அவற்றில் மனிதன் முறையாக நீராடினால் பரமகதியை அடைவான்।

Verse 30

सत्यं तीर्थं क्षमा तीर्थं तीर्थमिन्द्रियनिग्रहः । सर्वभूतदयातीर्थं तीर्थमार्जवमेव च

சத்தியமே தீர்த்தம்; பொறுமை/மன்னிப்பும் தீர்த்தம்; இந்திரிய நிக்ரஹமும் தீர்த்தம். எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை தீர்த்தம்; ஆర్జவம்—உள்ளத்தின் நேர்மை—அதுவும் தீர்த்தமே.

Verse 31

दानं तीर्थं दमस्तीर्थं संतोषस्तीर्थमुच्यते । ब्रह्मचर्यं परं तीर्थं तीर्थं च प्रियवादिता

தானம் தீர்த்தம்; தமம் (சுயக்கட்டுப்பாடு) தீர்த்தம்; திருப்தியும் தீர்த்தம் எனப்படுகிறது. பிரம்மச்சரியம் பரம தீர்த்தம்; இனிய, நல்வாக்கும் தீர்த்தமே.

Verse 32

ज्ञानं तीर्थं धृतिस्तीर्थं तपस्तीर्थमुदाहृतम् । तीर्थानामपि तत्तीर्थं विशुद्धिर्मनसः परा

ஞானம் தீர்த்தம்; த்ருதி (திடநிலை/தைரியம்) தீர்த்தம்; தவமும் தீர்த்தம் எனப் புகழப்படுகிறது. ஆனால் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் அதுவே உத்தம தீர்த்தம்—மனத்தின் பரமத் தூய்மை.

Verse 33

न जलाप्लुतदेहस्य स्नानमित्यभिधीयते । स स्नातो यो दमस्नातः शुचिः शुद्धमनोमलः

நீரால் உடலை நனைத்தல் மட்டும் ‘ஸ்நானம்’ எனப்படாது. தமத்தில் (சுயக்கட்டுப்பாட்டில்) ஸ்நானம் செய்தவனே உண்மையில் ஸ்நாதன்—தூயவன், மனமலினம் நீங்கியவன்.

Verse 34

यो लुब्धः पिशुनः क्रूरो दांभिको विषयात्मकः । सर्वतीर्थेष्वपि स्नातः पापो मलिन एव सः

பேராசை உடையவன், புறங்கூறுபவன், கொடியவன், பாசாங்குக்காரன், விஷயாசக்தன்—இவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடினாலும் பாவியும் மாசுற்றவனுமாகவே இருப்பான்.

Verse 35

न शरीर मल त्यागान्नरो भवति निर्मलः । मानसे तु मले त्यक्ते भवत्यंतः सुनिर्मलः

மனிதன் உடலின் அழுக்கை மட்டும் நீக்குவதால் தூயவன் ஆகமாட்டான். மனத்தின் மாசை நீக்கினால் அவன் உள்ளார்ந்தே மிகத் தூய்மையடைவான்.

Verse 36

जायंते च म्रियंते च जलेष्वेव जलौकसः । न च गच्छंति ते स्वर्गमविशुद्धमनोमलाः

நீரில் வாழ்வோர் நீரிலேயே பிறந்து நீரிலேயே இறக்கின்றனர்; ஆயினும் மனமாசு நீங்காதவர்கள் ஸ்வர்க்கத்தை அடையார்.

Verse 37

विषयेष्वति संरागो मानसो मल उच्यते । तेष्वेव हि विरागो स्य नैर्मल्यं समुदाहृतम्

புலன்விஷயங்களில் மிகுதியான பற்றே மனத்தின் மாசு எனப்படுகிறது. அதே விஷயங்களின் மீது வைராக்யமே தூய்மை என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 38

चित्तमंतर्गतं दुष्टं तीर्थस्नानान्न शुद्ध्यति । शतशोथ जलैर्धौतं सुराभांडमिवाशुचि

உள்ளே கெட்டுப்போன சித்தம் தீர்த்தஸ்நானத்தால் தூய்மையடையாது; மதுபாத்திரம் நூறுமுறை நீரால் கழுவினாலும் அசுத்தமே போல.

Verse 39

दानमिज्यातपःशौचं तीर्थसेवा श्रुतं तथा । सर्वाण्येतान्यतीर्थानि यदि भावो न निर्मलः

தானம், யாக-பூஜை, தவம், சௌசம், தீர்த்தசேவை, சாஸ்திரக் கேள்வி—உள்ளத்தின் பாவம் தூய்மையில்லையெனில் இவை அனைத்தும் ‘அதீர்த்தம்’ ஆகும்.

Verse 40

निगृहीतेंद्रियग्रामो यत्रैव च वसेन्नरः । तत्र तस्य कुरुक्षेत्रं नैमिषं पुष्कराणि च

மனிதன் தன் இந்திரியக் குழாமை அடக்கி எங்கு வாழ்கிறானோ, அங்கேயே அவனுக்குக் குருக்ஷேத்திரம், நைமிஷம், புஷ்கரம் ஆகிய தீர்த்தங்களாக ஆகிறது।

Verse 41

ज्ञानपूते ज्ञानजले रागद्वेषमलापहे । यः स्नाति मानसे तीर्थे स याति परमां गतिम्

ஞானத்தால் தூய்மையடைந்த ஞானநீரில்—ராகத் த்வேஷ மாசை அகற்றுவதில்—மானஸ தீர்த்தத்தில் நீராடுபவன் பரமகதியை அடைகிறான்।

Verse 42

एतत्ते कथितं देवि मानसं तीर्थलक्षणम् । भौमानामपि तीर्थानां पुण्यत्वे कारणं शृणु

தேவி! உனக்கு மானஸ தீர்த்தத்தின் இலக்கணம் கூறப்பட்டது; இப்போது பூமியிலுள்ள தீர்த்தங்களின் புண்ணியத்திற்கான காரணத்தையும் கேள்।

Verse 43

यथा शरीरस्योद्देशाः केचिन्मेध्यतमाः स्मृताः । तथा पृथिव्यामुद्देशाः केचित्पुण्यतमाः स्मृताः

உடலின் சில பகுதிகள் மிகத் தூயவை எனக் கருதப்படுவது போல, பூமியிலும் சில இடங்கள் மிகப் புண்ணியமானவை என நினைவுகூரப்படுகின்றன।

Verse 44

प्रभावादद्भुताद्भूमेः सलिलस्य च तेजसः । परिग्रहान्मुनीनां च तीर्थानां पुण्यता स्मृता

பூமியின் அதிசயப் பிரபாவத்தாலும், நீரில் உள்ள தெய்வீகத் தேஜஸாலும், மேலும் முனிவர்களின் பரிக்ரஹம் (புனித சான்னித்ய-ஏற்றுக்கொள்ளல்) காரணமாகவும் தீர்த்தங்களின் புண்ணியம் நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 45

तस्माद्भौमेषु तीर्थेषु मानसेषु च नित्यशः । उभयेष्वपि यः स्नाति स याति परमां गतिम

ஆகையால் பூமியிலுள்ள தீர்த்தங்களிலும் மனத் தீர்த்தங்களிலும் எப்போதும் ஸ்நானம் செய்பவன் பரமகதியை அடைகிறான்.

Verse 46

अनुपोष्य त्रिरात्राणि तीर्थान्यनभिगम्य च । अदत्त्वा कांचनं गाश्च दरिद्रो नाम जायते

மூன்று இரவுகள் உபவாசம் செய்யாமல், தீர்த்தங்களுக்கு செல்லாமல், பொன்னும் பசுவும் தானம் செய்யாதவன் ‘தரித்ரன்’ (புண்ணியமற்றவன்) எனப்படுவான்.

Verse 47

अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैरिष्ट्वा विपुलदक्षिणैः । न तत्फलमवाप्नोति तीर्थभिगमनेन यत्

அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்களை மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் செய்தாலும், தீர்த்தயாத்திரையால் கிடைக்கும் பலன் அதனால் கிடைக்காது.

Verse 48

यस्य हस्तौ च पादौ च मनश्चैव सुसंयतम् । विद्या तपश्च कीर्तिश्च स तीर्थफलमश्नुते

யாருடைய கைகளும் கால்களும் மனமும் நன்கு கட்டுப்பட்டுள்ளனவோ, மேலும் கல்வி, தவம், நற்கீர்த்தி உடையவரோ—அவரே தீர்த்தங்களின் உண்மைப் பலனை அனுபவிக்கிறார்.

Verse 49

प्रतिग्रहादुपावृत्तः संतुष्टो येनकेनचित् । अहंकार विमुक्तश्च स तीर्थफलमश्नुते

பரிசு ஏற்றலை (பிரதிக்ரஹம்) விட்டு விலகி, எது கிடைத்தாலும் அதில் திருப்தியாய் இருந்து, அகங்காரமின்றி இருப்பவன்—தீர்த்தங்களின் உண்மைப் பலனை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 50

अदंभको निरारंभो लघ्वाहारो जितेंद्रियः । विमुक्तसर्वसंगैर्यः स तीर्थफलमश्नुते

வஞ்சகமற்றவன், ஆடம்பரக் காட்டுகை இல்லாதவன், குறைவாக உண்பவன், இந்திரியங்களை வென்றவன், எல்லாப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டவன்—அவனே தீர்த்தப் பலனை உண்மையாய் அடைகிறான்.

Verse 52

अकोपनोऽमलमतिः सत्यवादी दृढव्रतः । आत्मोपमश्च भूतेषु सतीर्थफलमश्नुते । तीर्थान्यनुसरन्धीरः श्रद्दधानः समाहितः । कृतपापो विशुद्ध्येत किं पुनः शुद्धकर्मकृत्

கோபமற்றவன், மாசற்ற மனத்தையுடையவன், சத்தியம் பேசுபவன், உறுதியான விரதம் கொண்டவன், எல்லா உயிர்களிலும் தன்னைப் போலவே எண்ணுபவன்—அவன் தீர்த்தங்களின் உண்மைப் பலனை அடைகிறான். நம்பிக்கையுடனும் ஒருமுகச் சித்தத்துடனும் தீர்த்தங்களைத் தொடர்ந்து செல்லும் திடமுள்ளவன், பாவம் செய்திருந்தாலும் தூய்மையடைகிறான்; தூய செயல்களையே செய்பவனோ இன்னும் எவ்வளவு அதிகம்!

Verse 53

तिर्यग्योनि न वै गच्छेत्कुदेशे नैव जायते । न दुःखी स्यात्स्वर्गभाक्च मोक्षोपायं च विंदति

அவன் விலங்கு பிறவியில் விழுவதில்லை; துன்பமான நாட்டில் பிறப்பதும் இல்லை; துயருறுவதில்லை—சுவர்க்கப் பாக்கியத்தை அடைந்து, மோட்சத்தின் வழியையும் கண்டடைகிறான்.

Verse 54

अश्रद्दधानः पापात्मा नास्तिकोऽच्छिन्नसंशयः । हेतुनिष्ठश्च पंचैते न तीर्थफलभागिनः

நம்பிக்கையற்றவன், பாவமனம் கொண்டவன், நாத்திகன், சந்தேகம் நீங்காதவன், வெறும் வாத-தர்க்கத்தில் பற்றுள்ளவன்—இந்த ஐவரும் தீர்த்தப் பலனுக்கு உரியவர்கள் அல்லர்.

Verse 55

तीर्थानि च यथोक्तेन विधिना संचरंति ये । सर्वद्वंद्वसहा धीरास्ते नराः स्वर्गभागिनः

சாஸ்திரம் கூறிய விதிப்படி தீர்த்தங்களைச் சுற்றிச் சென்று, திடமுடன் எல்லா இருமைகளையும் தாங்குபவர்கள்—அத்தகையோர் சுவர்க்கத்தின் பங்காளிகள் ஆவர்.

Verse 56

तीर्थयात्रां चिकीर्षुः प्राग्विधायोपोषणं गृहे । गणेशं च पितॄन्विप्रान्साधूञ्छक्त्या प्रपूज्य च

தீர்த்தயாத்திரை செய்ய விரும்புவோர் முதலில் வீட்டில் உபவாசம் இருந்து, பின்னர் தம் ஆற்றலுக்கேற்ப கணேசன், பித்ருக்கள், பிராமணர்கள், சாதுக்கள் ஆகியோரைக் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 57

कृतपारणको हृष्टो गच्छेन्नियमधृक्पुनः । आगत्याभ्यर्च्य पितॄन्यथोक्तफलभाग्भवेत्

உபவாசத்தை முறையாகப் பாரணம் செய்து, மகிழ்ச்சியுடன் நியமம் காத்து அவர் புறப்பட வேண்டும்; திரும்பி வந்து பித்ருக்களை வழிபட்டால் சாஸ்திரத்தில் கூறிய பலனை அடைவார்।

Verse 58

न परीक्ष्यो द्विजस्तीर्थेष्वन्नार्थी भोज्य एव च । सक्तुभिः पिंडदानं च चरुणा पायसेन च

தீர்த்தத்தில் உணவு நாடி வரும் பிராமணரைச் சோதிக்கக் கூடாது; அவருக்கு நிச்சயமாக அன்னதானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் சக்து, சரு, பாயசம் ஆகியவற்றால் பிண்டதானம் செய்யலாம்।

Verse 59

कर्तव्यमृषिभिर्दृष्टं पिण्याकेन गुडेन च । श्राद्धं तत्र प्रकर्तव्यमर्घ्यावाहनवर्जितम्

ரிஷிகள் ஒப்புதல் அளித்த முறையின்படி பிண்யாகம் மற்றும் வெல்லத்தாலும் (அர்ப்பணம்) செய்வது உரியது. அந்தத் தீர்த்தத்தில் அர்க்யம், ஆவாஹனம் இன்றி சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 60

अकालेप्यथवा काले तीर्थे श्राद्धं च तर्पणम् । अविलंबेन कर्तव्यं नैव विघ्नं समाचरेत्

காலமல்லாத நேரமாயினும் காலமாயினும், தீர்த்தத்தில் சிராத்தமும் தர்ப்பணமும் தாமதமின்றி செய்ய வேண்டும்; எந்தத் தடையையும் ஏற்படுத்தவோ அழைக்கவோ கூடாது।

Verse 61

तीर्थं प्राप्य प्रसंगेन स्नानं तीर्थे समाचरेत् । स्नानजं फलमाप्नोति तीर्थयात्राश्रितं स च

யாரேனும் தற்செயலாகத் தீர்த்தத்தை அடைந்தாலும், அங்கே தீர்த்தஸ்நானம் நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும். அந்த ஸ்நானத்தால் உண்டாகும் புண்ணியமும், தீர்த்தயாத்திரையின் பலனும் அவனுக்குக் கிடைக்கும்.

Verse 62

नृणां पापकृतां तीर्थे पापस्य शमनं भवेत् । यथोक्तं फलदं तीर्थं भवेच्छ्रद्धात्मनां नृणाम्

பாவம் செய்த மனிதர்களுக்கு தீர்த்தத்தில் பாவநிவாரணம் உண்டாகும். மேலும், உள்ளம் முழுதும் श्रद्धையால் நிறைந்தவர்களுக்கு தீர்த்தம் சொல்லப்பட்ட பலனை அளிக்கும்.

Verse 63

षोडशांशं स लभते यः पराथं च गच्छति । अर्धं तीर्थफलं तस्य यः प्रसंगेन गच्छति

மற்றொருவருக்காக தீர்த்தத்திற்குச் செல்பவன் முழுப் பலனின் பதினாறில் ஒரு பங்கையே பெறுவான். ஆனால் தற்செயலாகச் செல்பவன் தீர்த்தபலனின் பாதியைப் பெறுவான்.

Verse 64

कुश प्रतिकृतिं कृत्वा तीर्थवारिणि मज्जयेत् । मज्जयेच्च यमुद्दिश्य सोष्टमांशं लभेत वै

குசப்புல்லால் ஒரு பிரதிகிருதியை உருவாக்கி அதை தீர்த்தநீரில் மூழ்கடிக்க வேண்டும். யமனை நினைத்து மூழ்கடித்தால், தீர்த்தபுண்ணியத்தின் எட்டில் ஒரு பங்கை நிச்சயமாகப் பெறுவான்.

Verse 65

तीर्थोपवासः कर्तव्यः शिरसो मुंडनं तथा । शिरोगतानि पापानि यांति मुंडनतो यतः

தீர்த்தத்தில் உபவாசம் மேற்கொள்ள வேண்டும்; அதுபோலத் தலைமுண்டனமும் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில் முண்டனத்தால் தலைக்கு ஒட்டிய பாவங்கள் நீங்குகின்றன.

Verse 66

यदह्नि तीर्थप्राप्तिः स्यात्ततोह्नः पूर्ववासरे । उपवासस्तु कर्तव्यः प्राप्ताह्नि श्राद्धदो भवेत्

தீர்த்தத்தை அடைய வேண்டிய நாளுக்கு முந்தைய நாளில் உபவாசம் செய்ய வேண்டும். அடைந்த நாளில் பித்ருக்களுக்குச் சிராத்தமும் தர்ப்பண-தானமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 67

तीर्थप्रसंगात्तीर्थांगमप्युक्तं त्वत्पुरोमया । स्वर्गसाधनमेवैतन्मोक्षोपायश्च वै भवेत्

தீர்த்தங்களின் प्रसங்கத்தால், உன் முன்னிலையில் தீர்த்தயாத்திரையின் அங்கங்களையும் நான் கூறினேன். இதுவே நிச்சயமாக ஸ்வர்கத்திற்கான சாதனமும், மோட்சத்திற்கான உண்மையான வழியும் ஆகும்.

Verse 68

काशीकांती च मायाख्या त्वयोध्याद्वारवत्यपि । मथुरावंतिका चैताः सप्त पुर्योत्र मोक्षदाः

காசி, காஞ்சி, மாயா (ஹரித்வார்), அயோத்தி, த்வாராவதி, மதுரா, அவந்திகா—இவையே இங்கு மோட்சம் அளிக்கும் ஏழு புனித நகரங்கள்.

Verse 69

श्रीशैलो मोक्षदः सर्वः केदारोपि ततोऽधिकः । श्रीशैलाच्चापि केदारात्प्रयागं मोक्षदं परम्

ஸ்ரீசைலம் முழுமையாக மோட்சம் அளிப்பது; அதைவிட மேலானது கேதாரம். ஸ்ரீசைலம், கேதாரம் இரண்டையும் விட உயர்ந்தது பிரயாகம்—பரம மோட்சதீர்த்தம்.

Verse 70

प्रयागादपि तीर्थाग्र्यादविमुक्तं विशिष्यते । यथाविमुक्ते निर्वाणं न तथाक्वाप्यसंशयम्

தீர்த்தங்களில் முதன்மையான பிரயாகத்தையும் விட அவிமுக்தம் சிறந்தது. அவிமுக்தத்தில் இருப்பதுபோல் நிர்வாணம் வேறெங்கும் இல்லை—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 73

अन्यानि मुक्तिक्षेत्राणि काशीप्राप्तिकराणि च । काशीं ध्यायमिमं श्रुत्वा नरो नियतमानसः । श्रावयित्वा द्विजांश्चापि श्रद्धाभक्तिसमन्वितान्

மற்ற முக்திக்ஷேத்திரங்களும் காசி-பிராப்திக்குக் காரணமாகின்றன. கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் காசியைத் தியானித்து இவ்வரலாற்றைக் கேட்டு, மேலும் श्रद्धா-பக்தியுடன் உள்ள இருமுறை பிறந்த பிராமணர்களுக்கும் கேட்கச் செய்தவன் காசி-பிராப்தி மற்றும் மோட்சத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 74

क्षत्रियान्धर्मनिरतान्वैश्यान्सन्मार्गवर्तिनः । शूद्रान्द्विजेषु भक्तांश्च निष्पापो जायते द्विजः

தர்மத்தில் ஈடுபட்ட க்ஷத்திரியர்கள், நல்ல வழியில் நடக்கும் வைசியர்கள், இருமுறை பிறந்தோரிடம் பக்தியுள்ள சூத்ரர்கள்—இவர்கள் (இத்தகைய श्रद्धாபூர்வமான கேள்வி-அனுஷ்டானத்தில்) ஈடுபட்டால், அந்தத் த்விஜன் பாவமற்றவனாகிறான்.