Adhyaya 11

Verse 1

अगस्तिरुवाच । शृणु सुश्रोणि सुभगे वैश्वानरसमुद्भवम् । पुण्यशीलसुशीलाभ्यां यथोक्तं शिवशर्मणे

அகஸ்தியர் கூறினார்—அழகிய இடுப்புடையவளே, மங்களமுடையவளே! வைஶ்வானரன் (புனித அக்னி) இலிருந்து தோன்றிய இந்த வரலாற்றைக் கேள். புண்யசீலா, சுசீலா என்ற இரு நற்குணவதிகள் நடந்தபடியே சிவசர்மனுக்கு உரைத்தனர்.

Verse 2

अथ कालेन तद्योषिदंतर्वत्नी बभूव ह । विधिवद्विहिते तेन गर्भाधानाख्य कर्मणि

பின்னர் காலப்போக்கில், அவன் விதிப்படி ‘கர்ப்பாதான’ எனப்படும் சடங்கைச் செய்தபின், அந்தப் பெண் கர்ப்பமுற்றாள்.

Verse 3

ततः पुंसवनं तेन स्पंदनात्प्राग्विपश्चिता । गृह्योक्तविधिना सम्यक्कृतं पुंस्त्वविवृद्धये

அதன்பின் கருவின் முதல் அசைவு தோன்றுவதற்கு முன்பே, அந்த ஞானி கிருஹ்ய நூல்களில் கூறிய முறையின்படி ‘பும்ஸவன’ சடங்கைச் சரியாகச் செய்தான், புத்திரப் பேறு வலுப்பெறுவதற்காக.

Verse 4

सीमन्तोथाष्टमे मासि गर्भरूपसमृद्धिकृत् । सुखप्रसव सिद्ध्यै च तेनाकारि क्रियाविदा

பின்னர் எட்டாம் மாதத்தில் கருவின் ரூபம் செழிக்கவும், சுகப்பிரசவம் சித்திக்கவும், கிரியாவிதர்கள் விதிப்படி ‘சீமந்த’ ஸம்ஸ்காரத்தைச் செய்தனர்।

Verse 5

अथातः सत्सुतारासु ताराधिप वराननः । केंद्रे गुरौ शुभे लग्ने सुग्रहेष्वयुगेषु च

அதன்பின் சுப நக்ஷத்திரங்கள் நிலவிய வேளையில், தாராதிபன் சந்திரன்—சுபமுகன்—குருவுடன் சுப கேந்திரத்தில் இருந்தான்; சுப லக்னமும், ஒற்றைப் பகுதிகளில் சுப கிரகங்களும் இருந்ததால் காலம் மிக மங்களகரமாயிற்று।

Verse 6

अरिष्टं दीपयन्दीप्त्या सर्वारिष्टविनाशकृत् । तनयो नाम तस्यां तु शुचिष्मत्यां बभूव ह

தன் ஒளியால் எல்லா அரிஷ்டங்களையும் அகற்றும், அனைத்துத் தீய குறிகளையும் நாசம் செய்யும் மகன் அந்தச் சுசிஷ்மதிக்குப் பிறந்தான்।

Verse 7

सद्यः समस्तसुखदो भूर्भुवःस्वर्निवासिनाम् । गंधवाहागन्धवाहादिग्वधूमुखवासनाः

உடனே அது பூः, புவः, ஸ்வः லோக வாசிகளுக்கெல்லாம் முழு ஆனந்தம் அளிப்பதாயிற்று; திசைமாதர்களின் முக மணம்போல் இனிய வாசனையை ஏந்திய தென்றல்கள் எங்கும் வீசியன।

Verse 8

इष्टगन्धप्रसूनौघैर्ववर्षुस्ते घनाघनाः । देवदुन्दुभयो नेदुः प्रसेदुः सर्वतोदिशः

அந்த அடர்ந்த மேகங்கள் விரும்பத்தக்க மணமுள்ள மலர்களைத் தாரைதாரையாகப் பொழிந்தன; தேவ துந்துபிகள் முழங்கின, எல்லாத் திசைகளும் அமைதியுடன் பிரசன்னமாயின।

Verse 9

परितः सरितः स्वच्छा भूतानां मानसैः सह

எங்கும் ஆறுகள் தூய்மையடைந்தன; அவைகளுடன் உயிர்களின் மனங்களும் தெளிவடைந்து அமைதியும் ஆனந்தமும் பெற்றன.

Verse 10

सत्त्वाः सत्त्वसमायुक्ता वसुधासीच्छुभा तदा । कल्याणी सर्वतो वाणी प्राणिनः प्रीणयंत्यभूत्

உயிர்கள் சத்த்வகுணம் நிறைந்தவர்களாயினர்; அப்போது பூமியும் மங்களமாயிற்று; எல்லாத் திசைகளிலும் கல்யாணகரமான இனிய வாக்கு எழுந்து உயிர்களை மகிழ்வித்தது.

Verse 11

तिलोत्तमोर्वशीरंभा प्रभा विद्युत्प्रभा शुभा । सुमंगला शुभालापा सुशीलाड्या वरांगनाः

திலோத்தமா, ஊர்வசி, ரம்பா, பிரபா, வித்யுத்‌பிரபா, சுபா, சுமங்களா, சுபாலாபா, சுசீலா—இத்தகைய அருளழகு நிறைந்த தெய்வ அப்சரைகள் விழாவிற்காகத் தோன்றினார்கள்.

Verse 12

क्वणत्कंकण पात्राणि कृत्वा करतलं मुदा । मुक्तमुक्ताफलाढ्यानि यक्षकर्दमवंति च

மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் கரதாளம் செய்தனர்; வளையல்களும் பாத்திரங்களும் ஒலித்தன; முத்துகளும் முத்துக் குவியல்களும் நிறைந்த காணிக்கைகளுடன், யக்ஷ-கர்தமம் (யக்ஷ நிதி) கூட எடுத்துவந்தனர்.

Verse 13

वज्रवैदूर्य दीपानि हरिद्रा लेपनानि च । गारुत्मतैकरूपाणि शंखशुक्तिदधीनि च

வைரம் மற்றும் வைதூரிய மணியின் தீபங்கள், மஞ்சள் பூச்சுகள், கருடனைப் போன்ற ஒளியுடன் ஒரேமாதிரியான மங்களப் பொருட்கள், மேலும் சங்கும் சிப்பியும் தயிரும்—இவை அனைத்தும் சுபப் பொருள்களாக வைக்கப்பட்டன.

Verse 14

पद्मरागप्रवालाख्यरत्नकुंकुमवंति च । गोमेदपुष्परागेंद्र नीलसन्माल्यभांजि च

அவர்கள் பத்மராகம், பவளம் முதலிய ரத்தினத் தூளால் செய்யப்பட்ட புனித குங்குமத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கோமேதகம், புஷ்பராகம், நீலமணி மற்றும் சிறந்த மாலைகளால் ஒளிர்ந்து வந்தனர்।

Verse 15

विद्याधर्यश्च किन्नर्यस्तथाऽमर्यः सहस्रशः । चामर व्यग्रहस्ताग्र मंगलद्रव्यपाणयः

ஆயிரக்கணக்கான வித்யாதரிகள், கின்னரிகள் மற்றும் தெய்வ மகளிர் வந்தனர்; சிலர் சாமரம் ஏந்தி பணிவில் ஈடுபட்டனர், சிலர் கைகளில் மங்களப் பொருட்களை எடுத்துவந்தனர்।

Verse 16

गंधर्वोरगयक्षाणां सुवासिन्यः शुभस्वराः । गायंत्यो ललितं गीतं तत्राजग्मुरनेकशः

கந்தர்வர், உரகர் (நாகர்), யக்ஷர் ஆகியோரின் அழகுற அலங்கரித்த பெண்கள்—இனியவும் மங்களகரமான குரலுடன்—மென்மையான பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டு பலர் அங்கே வந்தனர்।

Verse 17

मरीचिरत्रि पुलहः पुलस्त्यः क्रतुरंगिराः । वसिष्ठः कश्यपश्चाहं विभांडो मांडवीसुतः

மரீசி, அத்ரி, புலஹ, புலஸ்த்ய, க்ரது, அங்கிரஸ்; வசிஷ்டர், காச்யபர், நானும்—மாண்டவியின் புதல்வன் விபாண்டனும்—அனைவரும் அங்கே கூடியிருந்தனர்।

Verse 18

लोमशो लोमचरणो भरद्वाजोथ गौतमः । भृगुस्तु गालवो गर्गो जातूकर्ण्यः पराशरः

லோமசர், லோமசரணர், பரத்வாஜர், கௌதமர்; மேலும் ப்ருகு, காலவர், கர்கர், ஜாதூகರ್ಣ்யர், பராசரர்—இம்முனிவரும் அங்கே கூடினர்।

Verse 19

तत्र स्नात्वा विधानेन दृष्ट्वा विश्वेश्वरं विभुम् । त्रैलोक्यप्राणिसंत्राणकारिणं प्रणनाम ह

அங்கே விதிப்படி நீராடி, அனைத்திலும் நிறைந்த விபுவான விஸ்வேஸ்வரரைத் தரிசித்து—மூவுலக உயிர்களைப் பாதுகாப்பவரான அவருக்கு—பக்தியுடன் வணங்கினான்।

Verse 20

जमदग्निश्च संवर्तो मतंगो भरतोंशुमान् । व्यासः कात्यायनः कुत्सः शौनकः सुश्रुतः शुकः

ஜமதக்னி மற்றும் ஸம்வர்த்த, மதங்கர் மற்றும் ஒளிமிகு பரதர்; வ்யாசர், காத்யாயனர், குத்ஸர், ஷௌனகர், சுஷ்ருதர், ஷுகர்—இம்முனிவரும் அங்கே வந்திருந்தனர்।

Verse 21

ऋष्यशृंगोथ दुर्वासा रुचिर्नारदतुंबुरू । उत्तंको वामदेवश्च च्यवनोसितदेवलौ

ரிஷ்யஷ்ருங்கர், பின்னர் துர்வாசர், ருசி, நாரதர் மற்றும் தும்புரு; உத்தங்கர், வாமதேவர், மேலும் ச்யவனர், அசிதர், தேவலர்—இவர்களும் அங்கே வந்தனர்।

Verse 22

शालंकायनहारी तौ विश्वामित्रोथभार्गवः । मृकंडः सह पुत्रेण दाल्भ्य उद्दालकस्तथा

ஷாலங்காயனர் மற்றும் ஹாரி, விஸ்வாமித்ரர் மற்றும் பார்கவர்; ம்ருகண்டர் தம் புதல்வனுடன், மேலும் தால்ப்யர், உத்தாலகர் ஆகியோரும்—அனைவரும் அங்கே கூடினர்।

Verse 23

धौम्योपमन्युवत्साद्या मुनयो मुनिकन्यकाः । तच्छांत्यर्थं समाजग्मुर्धन्यं विश्वानराश्रमम्

தௌம்யர், உபமன்யு, வத்ஸர் முதலிய முனிவரும், முனிகன்னியரும்—அந்த சாந்திக்காக—புண்ணியமான விஸ்வானர ஆசிரமத்திற்குக் கூடி வந்தனர்।

Verse 24

ब्रह्मा बृहस्पतियुतो देवो गरुडवाहनः । नंदि भृंगि समायुक्तो गौर्या सह वृषध्वजः

பிருகஸ்பதியுடன் பிரம்மா வந்தார்; கருடவாகனனான பகவானும் வந்தடைந்தார். கௌரியுடன் வृषத்வஜ மகாதேவர் நந்தி, ப்ருங்கியுடன் சேர்ந்து அந்த மகாபுனித நிகழ்வில் கலந்து கொண்டார்.

Verse 25

महेंद्रमुख्या गीर्वाणा नागाः पातालवासिनः । रत्नान्यादाय बहुशः ससरित्का महाब्धयः

மகேந்திரன் (இந்திரன்) தலைமையிலான தேவர்கள் வந்தனர்; பாதாளவாசி நாகர்களும் வந்தனர். பெருங்கடல்களும் தங்கள் நதிகளுடன் சேர்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் பலவகை ரத்தினங்களை கொண்டு காணிக்கையாக வந்தன.

Verse 26

स्थावरा जंगमं रूपं धृत्वा याताः सहस्रशः । महामहोत्सवे तस्मिन्बभूवाकालकौमुदी

அசையாதவர்களும் அசையும் வடிவம் கொண்டு ஆயிரக்கணக்கில் அங்கே வந்தனர். அந்த மாபெரும் மகோৎসவத்தில் காலமல்லாத ஜ்யோட்ச்னை போன்ற ஒளி எழுந்ததுபோல் தோன்றியது.

Verse 27

जातकर्म स्वयं चक्रे तस्य देवः पितामहः । श्रुतिं विचार्य तद्रूपां नाम्ना गृहपतिस्त्वयम्

அவனுக்காக தெய்வப் பிதாமகன் பிரம்மா தாமே ஜாதகர்மச் சடங்கை செய்தார். அந்த வடிவத்திற்கேற்ற ஸ்ருதியை ஆராய்ந்து, “உன் பெயர் ‘கிருஹபதி’” என்று அறிவித்தார்.

Verse 28

इति नाम ददौ तस्मै देयमेकादशेहनि । नामकर्मविधानेन तदर्थं श्रुतिमुच्चरन्

இவ்வாறு அவர் அவனுக்கு பெயரை அளித்தார்—அது பதினொன்றாம் நாளில் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று. நாமகர்ம விதிப்படி, அதன் பொருளை வெளிப்படுத்தும் ஸ்ருதியை உச்சரித்தபடியே.

Verse 29

अयमग्निर्गृहपतिर्गार्हपत्यः प्रजाया वसुवित्तमः । अग्ने गृहपतेभिद्युम्नमभि सह आयच्छस्व

இவ்வக்னியே கிருஹபதி—கார்ஹபத்ய அக்னி—குலத்திற்கு செல்வமும் வளமும் அருள்வதில் சிறந்தவன். ஓ அக்னே, ஓ இல்லத்தலைவனே, எங்களுக்குச் சேர்ந்து த்யும்னமயமான ஒளிச்சிறப்பை அளிப்பாயாக.

Verse 30

अग्ने गृहपते स्थित्या परामपि निदर्शयन् । चतुर्निगममंत्रोक्तैराशीर्भिरभिनंद्य च

ஓ அக்னே, ஓ கிருஹபதே, உன் நிலைத்த ஒழுங்கினால் நீ பரம நிலையையும் வெளிப்படுத்துகிறாய். மேலும் நான்கு வேத மந்திரங்களில் உரைக்கப்பட்ட ஆசீர்வாதங்களால் அவர் அவரை வணங்கி வாழ்த்தினார்.

Verse 31

कृत्वा बालोचितां रक्षां हरेण हरिणा सह । निर्ययौ हंसमारुह्य सर्वेषां प्रपितामहः

குழந்தைக்குரிய பாதுகாப்பு விதிகளைச் செய்து, ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் ஹர (சிவன்) உடன், அனைவரின் பிரபிதாமஹன் பிரம்மா அன்னப் பறவையில் ஏறி புறப்பட்டார்.

Verse 32

अहोरूपमहो तेजस्त्वहो सर्वांगलक्षणम् । अहो शुचिष्मतीभाग्यमाविरासीत्स्वयं हरः

அஹோ, என்ன அழகு! அஹோ, என்ன ஒளித்தேஜஸ்! அஹோ, ஒவ்வோர் அங்கத்திலும் நிறைந்த மங்கள இலக்கணங்கள்! அஹோ, இந்தத் தூய ஒளிமிகு பாக்கியம்—ஹரன் (சிவன்) தாமே நேரில் தோன்றினார்!

Verse 33

अथवा किमिदं चित्रं शर्वभक्तजनेष्वहो । आविर्भवेत्स्वयं रुद्रो यतोरुद्रास्तदर्चकाः

அல்லது இதில் என்ன வியப்பு—சர்வனின் பக்தர்களிடையே? ஏனெனில் ருத்ரன் தாமே வெளிப்படுகிறார்; அவரை வழிபடுவோரும் பக்தியால் ருத்ரரெனவே ஆகின்றனர்.

Verse 34

इति स्तुवंतस्त्वन्योन्यं जग्मुः सर्वे यथागतम् । विश्वानरं समापृच्छ्य संप्रहृष्टतनूरुहाः

இவ்வாறு ஒருவரையொருவர் போற்றி அனைவரும் வந்தபடியே புறப்பட்டனர். விஶ்வானரரிடம் விடைபெற்று, ஆனந்தப் புலகத்தால் அவர்களின் உடல் சிலிர்த்தது.

Verse 35

अतः पुत्रं समीहंते गृहस्थाश्रमवासिनः । पुत्रेण लोकाञ्जयति श्रुतिरेषा सनातनी

ஆகையால் இல்லறத்தில் வாழ்வோர் புதல்வனை விரும்புகின்றனர்; புதல்வனால் உலகங்களை வெல்லலாம்—இது ஸ்ருதியின் சனாதன உபதேசம்.

Verse 36

अपुत्रस्य गृहं शून्यमपुत्रस्यार्जनं वृथा । अपुत्रस्यान्वयश्छिन्नो नापवित्रं ह्यपुत्रतः

புதல்வன் இல்லாதவனுக்கு வீடு வெறுமை எனக் கூறப்படுகிறது; புதல்வன் இல்லாதவனின் சேர்க்கை வீண். புதல்வன் இல்லாதவனின் வம்சம் துண்டிக்கப்படுகிறது—உண்மையில் புதல்வனைப் போலப் புனிதப்படுத்துபவன் இல்லை.

Verse 37

न पुत्रात्परमो लाभो न पुत्रात्परमं सुखम् । न पुत्रात्परमं मित्रं परत्रेह च कुत्रचित्

புதல்வனை விட உயர்ந்த லாபமும் இல்லை, புதல்வனை விட உயர்ந்த இன்பமும் இல்லை. புதல்வனை விட உயர்ந்த நண்பனும் இல்லை—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எங்கும் இல்லை.

Verse 38

औरसः क्षेत्रजः क्रीतो दत्तः प्राप्तः सुतासुतः । आपत्सुरक्षितश्चान्यः पुत्राः सप्तात्र कीर्तिताः

இங்கு புதல்வர்கள் ஏழு வகையென கூறப்படுகின்றனர்—ஔரசன் (தன் மனைவியால் பிறந்தவன்), க்ஷேத்ரஜன், க்ரீதன் (வாங்கப்பட்டவன்), தத்தன் (தத்தெடுக்கப்பட்டவன்), ப்ராப்தன், சுதாசுதன் (மகளின் மகன்), மேலும் மற்றொன்று—ஆபத்தில் காக்கப்பட்டவன்.

Verse 39

एषामन्यतमः कार्यो गृहस्थेन विपश्चिता । पूर्वपूर्वः सुतः श्रेयान्हीनःस्यादुत्तरोत्तरः

இப் புதல்வர் வகைகளில் ஒன்றை அறிவுடைய இல்லறத்தான் புதல்வனாக நிறுவ வேண்டும். முன் கூறப்பட்ட புதல்வன் சிறந்தவன்; பின்பு கூறப்படுபவன் படிப்படியாகத் தாழ்வானவன் ஆவான்.

Verse 40

गणावूचतुः । निष्क्रमोथ चतुर्थेऽस्य मासि पित्राकृतो गृहात् । अन्नप्राशनमब्दार्धे चूडाब्दे चार्थवत्कृता

கணர்கள் கூறினர்—அவனுடைய நான்காம் மாதத்தில் தந்தை வீட்டிலிருந்து வெளியே அழைத்துச் செல்லும் நிஷ்க்ரமணச் சடங்கை செய்தான். அரை ஆண்டில் அன்னப்ராசனம் செய்தான்; சௌடா ஆண்டு வந்தபோது உரிய தானங்களுடன் சௌடா-சடங்கை முறையாக நிறைவேற்றினான்.

Verse 41

कर्णवेधं ततः कृत्वा श्रवणर्क्षे सकर्मवित् । ब्रह्मतेजोभिवृद्ध्यर्थं पंचमेऽब्दे व्रतं ददौ

பின்னர் சடங்குகளில் தேர்ந்தவன், ஸ்ரவண நட்சத்திரத்தில் கர்ணவேதச் சடங்கை செய்து, பிரம்மதேஜஸ் (ஆன்மீக ஒளி) பெருகுவதற்காக ஐந்தாம் ஆண்டில் ஒரு விரதத்தை அளித்தான்.

Verse 42

उपाकर्म ततः कृत्वा वेदानध्यापयत्सुधीः । त्र्यब्दं वेदान्सविधिनाऽध्यैष्ट सांगपदक्रमान्

அதன்பின் உபாகர்மம் செய்து அந்த அறிவுடையவன் வேதப் பயில்வைத் தொடங்கினான். மூன்று ஆண்டுகள் முறையோடு வேதங்களைப் பயின்றான்—வேதாங்கங்களுடன், பதபாடமும் கிரமபாடமும் உடன்.

Verse 43

विद्याजातं समस्तं च साक्षिमात्राद्गुरोर्मुखात् । विनयादिगुणानाविष्कुर्वञ्जग्राह शक्तिमान्

குருவின் வாய்மொழியிலிருந்து, சாட்சியாக மட்டும் இருப்பதுபோல், அவன் பெறத்தக்க எல்லா கல்வியையும் பெற்றான். திறமையுடன் பணிவு முதலிய நற்குணங்களை வெளிப்படுத்திக் கொண்டு அனைத்தையும் உள்ளங்கொண்டான்.

Verse 44

ततोथ नवमे वर्षे पित्रोः शुश्रूषणे रतम् । वैश्वानरं गृहपतिं दृष्ट्वा कामचरो मुनिः

அப்போது ஒன்பதாம் ஆண்டில், பெற்றோரின் பணிவிடையில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்த சிறுவன் கிருஹபதி வைஶ்வானரனைப் பார்த்து, விருப்பம்போல் உலாவும் முனிவர் அவனை அணுகினார்।

Verse 45

विश्वानरोटजं प्राप्य देवर्षिर्नारदः सुधीः । पप्रच्छ कुशलं तत्र गृहीतार्घासनः क्रमात्

வைஶ்வானரனின் குடிலுக்கு வந்து, ஞானமிகு தேவर्षி நாரதர்—அர்க்யமும் ஆசனமும் முறையாகப் பெற்றுப் போற்றப்பட்டபின்—அங்கே நலம்விசாரித்தார்।

Verse 46

नारद उवाच । विश्वानर महाभाग शुचिष्मति शुभव्रते । कुरुते युवयोर्वाक्यमयं गृहपतिः शिशुः

நாரதர் கூறினார்—ஓ மகாபாக்ய வைஶ்வானரா, ஓ தூய மனத்தவனே, நல்விரதனே! இந்தச் சிறுவன் கிருஹபதி உண்மையிலே உங்கள் இருவரின் சொல்லையும் நிறைவேற்றுகிறான்।

Verse 47

नान्यत्तीर्थं न वा देवो न गुरुर्न च सत्किया । विहाय पित्रोर्वचनं नान्यो धर्मः सुतस्य हि

பெற்றோரின் சொல்லை விட்டு மகனுக்கு வேறு தீர்த்தமில்லை, வேறு தெய்வமில்லை, குருவுமில்லை, புண்ணியச் செயலுமில்லை; அவனுக்கு இதைவிட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை.

Verse 48

न पित्रोरधिकं किंचित्त्रिलोक्यां तनयस्य हि । गर्भधारणपोषाभ्यां पितुर्माता गरीयसी

மகனுக்கு மூன்று உலகங்களிலும் பெற்றோரைவிட உயர்ந்தது எதுவுமில்லை; கருவைத் தாங்கி வளர்த்ததால் தாய் தந்தையைவிட மேலும் வணக்கத்திற்குரியவள்.

Verse 49

अंभोभिरभिषिच्यस्वं जननीचरणच्युतैः । प्राप्नुयात्स्वर्धुनीशुद्ध कबंधाधिकशुद्धताम्

தாயின் திருவடிகளில் இருந்து வழிந்த நீரால் தன்னை அபிஷேகம் செய்தால், ஹே கங்கையொத்த பரிசுத்தமே, புகழ்பெற்ற புனிதத்தையும் மீறும் உயர்ந்த தூய்மையை அடைவான்।

Verse 50

संन्यस्ताखिलकर्मापि पितुर्वंद्यो हिमस्करी । सर्ववंद्येन यतिना प्रसूर्वंद्या प्रयत्नतः

அம்மை எல்லாக் கர்மங்களையும் துறந்திருந்தாலும், அவள் தந்தைக்கு வணங்கத்தக்கவளே; அனைவராலும் போற்றப்படும் யதியும் கூட, சிறப்பு முயற்சியுடன் அந்தப் பிரசூ—ஜன்மதாயை வணங்க வேண்டும்।

Verse 51

इदमेव तपोत्युग्रमिदमेवपरं व्रतम् । अयमेव परो धर्मो यत्पित्रोः परितोषणम्

இதுவே ஒரே கடும் தவம், இதுவே உன்னத விரதம்; இதுவே உயர்ந்த தர்மம்—தாய் தந்தையரை முழுமையாகத் திருப்திப்படுத்துதல்।

Verse 52

मन्येमान्यो नाधमस्य तथान्यस्य यथा युवाम् । सुखाकारैर्विनीतस्य शिशोर्गृहपतेरहम्

உங்களைப் போல நான் வேறு யாரையும் இவ்வளவு மதிப்பிற்குரியவர்களாகவும், யாரையும் இவ்வளவு தாழ்வாகவும் கருதேன்; ஏனெனில் நீங்கள் இந்தக் குழந்தை கிருஹபதியை அன்பும் மென்மையும் கொண்ட முறைகளால் பணிவுடையவனாக வளர்த்தீர்கள்।

Verse 53

वैश्वानरसमभ्येहि ममोत्संगे निषीद भो । लक्षणानि परीक्षेहं पाणिं दर्शय दक्षिणम्

ஹே வைஶ்வானரா, அருகே வா; என் மடியில் அமரு. உன் சுப லக்ஷணங்களை நான் பரிசோதிப்பேன்—உன் வலது கையை காட்டுவாய்।

Verse 54

इत्युक्तो मुनिना बालः पित्रोराज्ञामवाप्य सः । प्रणम्य नारदं श्रीमान्भक्त्याप्रह्व उपाविशत्

முனிவர் இவ்வாறு கூறியதும் அந்தச் சிறுவன் பெற்றோரின் அனுமதியைப் பெற்றான். பின்னர் பக்தியும் பணிவும் கொண்டு நாரதரை வணங்கி அமர்ந்தான்.

Verse 55

ततो दृष्ट्वास्य सर्वांगं तालुजिह्वाद्विजानपि । आनीय कुंकुमारक्तं सूत्रं च त्रिगुणीकृतम्

பின்னர் முனிவர் அவனுடைய உடல் முழுவதையும்—அண்ணம், நாவு, பற்கள் வரை—ஆராய்ந்து, குங்குமச் சிவப்பில் தோய்த்த நூலைக் கொண்டு வந்து மூன்றடுக்கு ஆக்கினார்.

Verse 56

स्मृत्वा शिवौ गणाध्यक्षमूर्ध्वीभूतमुदङ्मुखम् । मुनिः परिममौ बालमापादतलमस्तकम्

கணாதிபதி சிவனை நினைந்து, சிறுவனை வடக்கு நோக்கி நேராக நிறுத்தி, முனிவர் பாதத் தளத்திலிருந்து தலைச் சிகை வரை அளந்தார்.

Verse 57

तिर्यगूर्ध्वं समो माने योष्टोत्तरशतांगुलः । स भवेत्पृथिवीपालो बालोऽयं ते यथा द्विज

அளவில் அகலமும் உயரமும் சமநிலையாய் இருந்து, நூறு அங்குலத்திற்கு ஒரு விதஸ்தி அதிகமாயிருந்தால், ஓ த்விஜா, உன் இந்தச் சிறுவன் பூமியைப் பாதுகாக்கும் அரசனாவான்.

Verse 58

पंचसूक्ष्मः पंचदीर्घः सप्तरक्तः षडुन्नतः । त्रिपृथुर्लघुगंभीरो द्वात्रिंशल्लक्षणस्त्विति

‘இவனுக்கு ஐந்து நுண்ணிய இலக்கணங்கள், ஐந்து நீண்ட இலக்கணங்கள், ஏழு செம்மைத் தன்மையுடைய இலக்கணங்கள், ஆறு உயர்ந்த இலக்கணங்கள் உள்ளன; மூன்று அகன்ற இலக்கணங்கள் உள்ளன; மேலும் இவன் சிறிதளவு ஆழ்ந்த அமைப்புடையவன்—இவ்வாறு முப்பத்திரண்டு மங்கள இலக்கணங்களும் உடையவன்.’

Verse 59

पंचदीर्घाणि शस्यानि यथादीर्घायुषोस्य वै । भुजौ नेत्रे हनुर्जानु नासाऽस्य तनयस्य ते

நீண்ட ஆயுளுக்காக அவனில் ஐந்து நீண்ட இலக்கணங்கள் போற்றப்படுகின்றன—புஜங்கள், கண்கள், தாடை, முழங்கால்கள், மூக்கு; இவன் உன் மகன்.

Verse 60

ग्रीवाजंघा मेहनैश्च त्रिभिर्ह्रस्वोयमीडितः । स्वरेण सत्त्वनाभिभ्यां त्रिगंभीरः शिशुः शुभः

கழுத்து, கால் மடிப்பு (ஜங்கா), இனாங்கம்—இம்மூன்றில் அவன் ‘குறுகிய’ எனப் போற்றப்படுகிறான்; குரல், சத்துவம், நாபி—இம்மூன்றால் இச்சுபக் குழந்தை ‘மூன்று ஆழம்’ உடையவன்.

Verse 61

त्वक्केशांगुलिदशनाः पर्वाण्यंगुलिजान्यपि । तथास्य पंचसूक्ष्माणि दिक्पालपदभाग्यथा

தோல், முடி, விரல்கள், பற்கள், விரல் மூட்டுகளும் நுண்மையும் மென்மையும் உடையவை; ஆகவே அவனுக்கு ஐந்து ‘நுண்’ இலக்கணங்கள், திக்குப் பாலகர் பதவிக்குரிய பாக்கியத்திற்கேற்றவை.

Verse 62

वक्षः कुक्ष्यलकं स्कंध करं वक्त्रं षडुन्नतम् । तथाऽत्र दृश्यते बाले महदैश्वर्यभाग्यथा

மார்பு, வயிற்றுப் பகுதி, சுருள் முடி, தோள்கள், கைகள், முகம்—இவை ஆறு உயர்ந்த இலக்கணங்கள்; இச்சிறுவனில் மகத்தான ஐஸ்வர்ய-செல்வப் பங்குக்கேற்ற குறிகள் தெரிகின்றன.

Verse 63

पाण्योस्तले च नेत्रांते तालुजिह्वाधरौष्ठकम् । सप्तारुणं च सनखमस्मिन्राज्यसुखप्रदम्

கைகளின் உள்ளங்கைகளில், கண்களின் மூலைகளில், அண்ணம்-நாக்கில், மேலும் கீழ்த் உதட்டில் (நகங்களுடனும்) ஏழு செம்மைத் தழும்புகள் உள்ளன; இவை அவனுக்கு அரச சுகத்தை அளிப்பவை.

Verse 64

ललाटकटिवक्षोभिस्त्रिविस्तीर्णो यथाह्यसौ । सर्वतेजोतिरैश्वर्यं तथा प्राप्स्यति नान्यथा

நெற்றி, இடுப்பு, மார்பு—இந்த மூன்று இடங்களிலும் அகலமும் ஒழுங்கான அமைப்பும் உடையவன், நிச்சயமாக எல்லாத் திசைகளிலும் ஒளிமிகு அரச ஐஸ்வர்யத்தை அடைவான்; வேறில்லை।

Verse 65

कमठीपृष्ठकठिनावकर्मकरणौ करौ । राज्यहेतू शिशोरस्य पादौ चाध्वनि कोमलौ

ஒரு குழந்தையின் கைகள் ஆமை முதுகுபோல் கடினமும் செயலுக்குத் தகுதியும் உடையவையாக இருந்தால், அவை அரசாட்சி பெறுவதற்குக் காரணமாகும்; பயணப் பாதையில் மென்மையான கால்கள் இருந்தால், அவன் பெருவழிகளில் முன்னே செல்வான்।

Verse 66

अच्छिन्ना तर्जनीं व्याप्य तथा रेखास्य दृश्यते । कनिष्ठा पृष्ठनिर्याता दीर्घायुष्यं यथार्पयेत्

சுட்டுவிரல் முழுவதும் துண்டிக்காத கோடு காணப்பட்டு, சிறுவிரலின் கோடு பின்புறம் நோக்கி நீள்ந்தால், அது அவனுக்கு நீண்ட ஆயுளை அருளும் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 67

पादौ सुमांसलौ रक्तौ समौ सूक्ष्मौ सुशौभनौ । समगुल्फौ स्वेदहीनौ स्निग्धावैश्वर्यसूचकौ

மாமிசம் நிறைந்த, சிவப்புநிறம் கொண்ட, சமமான, நுண்மையான தோலுடனும் அழகுடனும் உள்ள பாதங்கள்; சமமான கணுக்கால்கள், அதிக வியர்வையில்லாமை, இயல்பான மென்மை—இவை செல்வமும் ஆதிக்கமும் குறிக்கும் அறிகுறிகள்।

Verse 68

स्वल्पाभिः कररेखाभिरारक्ताभिः सदासुखी । लिंगेन कृशह्रस्वेन राजराजो भविष्यति

கைகளில் சில, சற்றே சிவப்புநிற கோடுகள் இருந்தால் அவன் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பான்; மேலும் மெலிந்ததும் குறைந்த நீளமுடையதும் ஆன லிங்கம் இருந்தால், அவன் அரசர்களுக்கும் அரசனாவான்।

Verse 69

उत्कंटासनगुल्फास्फिग्नाभिरस्यापि वर्तुला । दक्षिणावर्तमरुणं महदैश्वर्यसूचिका

அவனுடைய பின்புறம், தொடைகள், கணுக்கால்கள், நாபியும் வட்டமாக அமைந்துள்ளன. வலப்புறம் சுழலும் செந்நிறச் சுபலக்ஷணம் மாபெரும் ஐஸ்வர்யமும் செல்வமும் குறிக்கும்.

Verse 70

धारैका मूत्रयत्यस्मिन्दक्षिणावर्तिनी यदि । गंधश्च मीनमधुनोर्यदि वीर्ये तदा नृपः

அவனுடைய சிறுநீர் ஒரே நிலையான ஓடையாக வெளிவந்து வலப்புறம் சுழன்றால், மேலும் விந்துவில் மீன் மற்றும் தேன் போன்ற மணம் இருந்தால், அவன் அரசனாகிறான்.

Verse 71

विस्तीर्णौ मांसलौ स्निग्धौ स्फिचावस्य सुखोचितौ । वामावर्तौ सुप्रलंबौ दोषौ दिग्रक्षणोचितौ

அவனுடைய பின்புறம் அகலமாக, மாம்சலமாக, மென்மையாக—இன்பத்திற்குத் தகுந்ததாக—இருந்து, விதைப்பைகள் இடப்புறம் சுழலும் வகையில் நன்றாகத் தொங்கினால், அவன் திசை காவலுக்கும் அரச பாதுகாப்புக்கும் தகுதியானவன்.

Verse 72

श्रीवत्सवज्रचक्राब्ज मत्स्यकोदंडदंडभृत् । तथास्य करगा रेखा यथा स्यात्त्रिदिवस्पतिः

அவனுடைய கைகளின் ரேகைகளில் ஸ்ரீவத்ஸம், வஜ்ரம், சக்கரம், தாமரை, மீன், கோதண்டம் (வில்), தண்டம் போன்ற குறிகள் இருந்தால், அவன் திரிலோகாதிபதியைப் போல ஆகிறான்.

Verse 73

द्वात्रिंशद्दशनश्चायं करकंबु शिरोधरः । कौंचदुंदुभिहंसाभ्र स्वरः सर्वेश्वराधिकः

அவனுக்கு முப்பத்திரண்டு பற்கள்; கைகள் சங்குபோல்; தலை மற்றும் கழுத்து அழகாக அமைந்தவை; அவனுடைய குரல் கொக்கு, துந்துபி, அன்னம், மேகம் போன்ற ஒலியுடன் மிகச் சிறந்தது—அனைவருக்கும் ஆண்டவனாகத் தகுந்தது.

Verse 74

मधुपिंगलनेत्रोऽसौ नैनं श्रीस्त्यजति क्वचित् । पंचरेखललाटस्तु तथा सिंहोदरः शुभः

அவருடைய கண்கள் தேன்-பொன்னிறம்; திருமகள் (செல்வம்) அவரை எப்போதும் விட்டு நீங்காது. நெற்றியில் ஐந்து கோடுகள்; வயிறு சிங்கம்போல்—முழுவதும் மங்களம்.

Verse 75

ऊर्ध्वरेखांकितपदो निःश्वसन्पद्मगंधवान् । अच्छिद्रपाणिः सुनखो महालक्षणवानयम्

அவருடைய பாதங்களில் மேலே எழும் கோடுகள் குறிக்கப்பட்டுள்ளன; அவருடைய மூச்சிலும் தாமரையின் மணம் உள்ளது. கைகள் குறையற்றவை, நகங்கள் அழகானவை; அவர் மகா-லட்சணங்களால் நிறைந்தவர்.

Verse 76

किंतु सर्वगुणोपेतं सर्वलक्षणलक्षितम् । संपूर्णनिर्मलकलं पातयेद्विधुवद्विधिः

ஆனால் எல்லா நற்குணங்களும் உடையவனாக, எல்லா மங்கள லட்சணங்களாலும் குறிக்கப்பட்டவனாக, அங்கங்கள் அனைத்தும் நிறைவும் தூய்மையும் உடையவனாக இருந்தாலும்—எதிர்விதி அவனை வீழ்த்தலாம்; விதிநியமப்படி சந்திரன் தாழ்வதுபோல்.

Verse 77

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रक्षणीयस्त्वसौ शिशुः । गुणोपि दोषतां याति वक्रीभूते विधातरि

ஆகையால் அந்தக் குழந்தையை எல்லா முயற்சியாலும் காக்க வேண்டும். விதாதா (விதி) எதிர்மாறாகும்போது, நற்குணம்கூட குறையாக மாறிவிடும்.

Verse 78

शंकेऽस्य द्वादशेवर्षे प्रत्यूहो विद्युदग्नितः । इत्युक्त्वा नारदो धीमान्स जगाम यथागतम्

“இவனுடைய பன்னிரண்டாம் ஆண்டில் மின்னலும் அக்கினியும் காரணமாக ஒரு தடையுண்டாகும் என நான் ஐயுறுகிறேன்.” என்று கூறி ஞானி நாரதர் வந்தபடியே புறப்பட்டுச் சென்றார்.

Verse 79

विश्वानरः सपत्नीकस्तच्छ्रुत्वा नारदेरितम् । तदैव मन्यमानोभूद्वज्रपातं सुदारुणम्

நாரதர் உரைத்ததை மனைவியுடன் விஸ்வானரன் கேட்டவுடன், அதனை மிகக் கொடிய வஜ்ரவீழ்ச்சிபோல் உடனே எண்ணினான்।

Verse 80

हाहतोस्मीति वचसा हृदयं समताडयत् । मूर्च्छामवाप महतीं पुत्रशोकसमाकुलः

“அய்யோ, நான் அழிந்தேன்!” என்று சொல்லி, தன் சொற்களாலேயே இதயத்தைத் தட்டினான்; மகன் துயரால் கலங்கி பெரும் மயக்கத்தில் விழுந்தான்।

Verse 81

शुचिष्मत्यपि दुःखार्ता रुरोदातीव दुःसहम् । आर्तस्वरेण हारावैरत्यंत व्याकुलेद्रिया

சுசிஷ்மதியும் துயரால் வாடி தாங்கமுடியாமல் அழுதாள்; ஆற்றலற்ற குரலில், உணர்வுகள் முற்றிலும் கலங்கி, மீண்டும் மீண்டும் கதறினாள்।

Verse 82

हाशिशो हागुणनिधे हा पितुर्वाक्यकारक । हा कुतो मंदभाग्याया जठरे मे समागतः

“அய்யோ என் குழந்தையே! அய்யோ நற்குண நிதியே! அய்யோ தந்தையின் வாக்கை நிறைவேற்றியவனே! அய்யோ, நான் துர்பாக்கியவள்—நீ என் கருவில் எப்படித் தோன்றினாய்?” என்று புலம்பினாள்।

Verse 83

त्वदेकपुत्रां हापुत्रकोऽत्र मां त्रायते पुरा । त्वदृते त्वद्गुणोर्म्याढ्ये पतितां शोकसागरे

“அய்யோ மகனே! நீயே என் ஒரே மகன்; உன்னைத் தவிர இங்கே என்னை யார் காப்பார்? நற்குண அலைகள் நிறைந்தவனே! நான் துயரக் கடலில் விழுந்தேன்।”

Verse 84

हा बाल हा विमल हा कमलायताक्ष हा लोकलोचनचकोर कुरंगलक्ष्मन् । हा तात तात नयनाब्ज मयूखमालिन्हा मातुरुत्सवसहस्रसुखैकहेतो

அய்யோ குழந்தையே! அய்யோ தூயவனே! அய்யோ தாமரைப் பார்வையனே! உலகக் கண்களின் இன்பமே! மான் போன்ற அழகே! அய்யோ மகனே, அய்யோ மகனே! ஒளிக்கதிர் மாலையால் அலங்கரித்த தாமரைக் கண்களையுடையவனே! தாய்க்கு ஆயிரம் விழாச் சுகத்தின் ஒரே காரணமே!

Verse 85

हा पूर्णचंद्रमुख हा सुनखांगुलीक हा चाटुकारवचनामृतवीचिपूर । दुःखैः कियद्भिरहहां गमयात्वमाप्तः किं किं कृतं गृहपते न मया त्वदाप्त्यै

அய்யோ பூர்ணசந்திர முகனே! அய்யோ அழகிய நகங்களும் விரல்களும் உடையவனே! அய்யோ, இனிய அன்புச் சொற்கள் அமுத அலைகளாய் நிறைந்தவனே! எத்தனை துயரங்களால்—அய்யோ!—நீ தூரம் கொண்டு செல்லப்பட்டாய்? என் இல்லத் தலைவனே! உன்னை அடைய (அருகே வைத்திருக்க) நான் என்னென்ன செய்யவில்லை?

Verse 86

नोप्तो बलिर्न बत कासु च देवता सुतीर्थानि कानि न मयाध्युषितानि वत्स । के के मया न नियमौषधमंत्रयंत्राः संसाधितास्तव कृते सुकृतैकलभ्य

எந்த பலியர்ப்பணமும் விடப்படவில்லை; எந்தெந்த தேவதைகளிடம் நான் சரணடையவில்லை? எந்த தீர்த்தங்களில் நான் தங்கவில்லை, கன்றே? உன் பொருட்டு—புண்ணியத்தால் மட்டுமே பெறத்தக்கவனே—எந்தெந்த விரதம், மருந்து, மந்திரம், யந்திரம் நான் சாதிக்கவில்லை?

Verse 87

संसारसागरतरे हर दुःखभारं सारं मुखेंदुमभिदर्शय सौख्यसिंधो । पुन्नामतीव्रनरकार्णव वाडवाग्नेस्संजीवयस्व पितरं निजवाक्सुधोक्षैः

ஹே சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் தோணியே! துயரப் பாரத்தை அகற்று. ஹே இன்பக் கடலே! உன் முகச் சந்திரத்தின் சாரத்தை மீண்டும் காட்டுவாயாக. ‘புன்னாம’ எனும் கொடிய நரகக் கடலின் வாடவாக்னியே! உன் வாக்கமுதத் துளிகளால் தந்தையை உயிர்ப்பி.

Verse 88

किंदेवता अहह जन्ममहोत्सवेऽस्य ज्ञात्वेति भाविमिलिता युगपत्समस्ताः । एकस्थ सर्वगुण शील कलाकलाप सौंदर्यलक्षणपरीक्षणपूर्णहर्षाः

“இவன் எந்தத் தேவன்?” என்று எண்ணி, அவன் மகத்தான பிறப்புவிழாவிற்கு அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் கூடினர்; இந்த ஒரே குழந்தையில் எல்லா நற்குணம், நற்பண்பு, கலைகள், அழகு, சுபலட்சணங்கள் நிறைந்திருப்பதை ஆராய்ந்து முழு மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

Verse 89

शंभो महेश करुणाकर शूलपाणे मृत्युंजयस्त्वमिति वेदविदो वदंति । त्वद्दत्त बालतनये यदि कालकालः स्यादेवमत्र वद कस्य भवेन्न पातः

ஓ ஷம்போ, மகேசா, கருணைக்கடலே, சூலபாணியே! வேதவிதர்கள் நீயே ம்ருத்யுஞ்ஜயன் என உரைக்கின்றனர். நீ அளித்த பாலபுத்திரனுக்கே காலரூப மரணம் மரணமாகி வந்தால், சொல்லும்—இவ்வுலகில் யார் வீழ்ச்சியடையார்?

Verse 90

हा हंतहंतभवता भव तापहारी कस्माद्विधेऽत्र विदधे बहुभिः प्रयत्नैः । बालो विशालगुणसिंधुमगाधमध्यं सद्रत्नसारमखिलं सविधं विधाय

அய்யோ! அய்யோ! ஹே விதாதா, பவதாபம் போக்குபவனே! இத்தனை முயற்சியுடன் ஏன் இங்கே அவனை உருவாக்கினாய்—குணங்களின் பேர்கடலாய், ஆழம் அளவிட முடியாதவனாய், எல்லா நற்கற்களின் சாரமாய், அனைத்திலும் நிறைவான அந்தக் குழந்தையை?

Verse 91

हा कालबालकवती किमुतेन राज्ञी त्वत्कालतां न हृतवान्नसुताननेंदुः । बालेति कोमलमृणाल लतांगलीलं दंभोलिनिष्ठुरकठोरकुठारदंष्ट्रः

அய்யோ—காலம் அவளைப் பிள்ளையற்றவளாக்கியது! அப்படியெனில் இந்த அரசியின் நிலை என்ன—மகன் முகச்சந்திரன் அவளின் உயிர்ச் சுடரைப் பறிக்கவில்லையா? ‘குழந்தை!’—ஆயினும் தாமரைநார், கொடிபோல் மென்மையான உடல்-இயக்கத்தை காலம் தாக்கியது; அதன் பற்கள் வஜ்ரம்போல் கடினம், கோடாரிபோல் கொடுமை, வாள்போல் நிஷ்டூரம்.

Verse 92

इत्थं विलप्य बहुशो नयनांबुधारासंपातजात तटिनी शतमुत्तरंगम् । सा तोकशोकजनितानल तापतप्ता प्रोच्छ्वस्यदीर्घविपुलोष्णमहो शुशोष

இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் புலம்பி, அவளின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் ஓடைகள் பொழிந்தன; பெருகும் அலைகளுடன் நூறு நதிகள்போல் ஆனது. குழந்தைத் துயரால் எழுந்த தீயின் வெப்பத்தில் சுட்டெரிக்கப்பட்ட அவள் நீண்ட, கனமான, எரியும் மூச்சுகளை விட்டாள்—அய்யோ, இறுதியில் வாடி உலர்ந்தாள்.

Verse 93

आकर्ण्य तत्करुणवत्परिदेवितानि तानि द्रुमा व्रततयः कुसुमाश्रुपातैः । प्रायो रुदंति पततां विरुतार्तरावैरालोल्यमौलिमसकृत्पवनच्छलेन

அந்த கருணை நிறைந்த புலம்பல்களை கேட்டதும், அந்த மரங்கள் விரதம் கொண்ட தவசிகள்போல் தோன்றின; மலர்களை கண்ணீராகப் பொழிந்து அழுதன போல. விழும் பறவைகளின் துயரக் குரல்களால் அவை பெரும்பாலும் அழுதன; காற்றின் சாக்கில் அவற்றின் உச்சிகள் மீண்டும் மீண்டும் அசைந்தன.

Verse 94

रुण्णं तया किल तथा बहुमुक्तकंठमार्तस्वरैः प्रतिरवच्छलतो यथोच्चैः । तद्दुःखतोनुरुरुदुर्गिरिकंदरास्याः सर्वा दिशः स्थगितपत्रिमृगागमा हि

அவள் அப்படியே பெரிதும் அழுதாள்; தொண்டை மீண்டும் மீண்டும் அடைத்துக்கொள்ள, ஆற்றலற்ற வேதனைச் சத்தம் மிக உயர்ந்து எதிரொலி திரும்பத் திரும்ப வந்தது. அந்தத் துயரத்தின் வேகத்தால் மலைக் குகைகளின் வாய்களே அழுததுபோல் தோன்ற, பறவைகளும் மிருகங்களும் மௌனமடைந்து, எல்லாத் திசைகளும் நிரம்பி அடங்கின।

Verse 95

श्रुत्वार्तनादमिति विश्वनरोपि मोहं हित्वोत्थितः किमिति किंत्विति किंकिमेतत् । उच्चैर्वदन्गृहपतिः क्व समे बहिस्थः प्राणोंतरात्मनिलयः सकलेंद्रियेशः

அந்த ஆற்றலற்ற அழுகுரலைக் கேட்டதும் விஸ்வநரனும் மயக்கத்தை விட்டு திடீரென எழுந்து—“இது என்ன? ஏன்? என்ன நடந்தது?” என்று கூறினான். இல்லத் தலைவர் உரக்கச் சொன்னான்—“அவன் எங்கே—வெளியில் சமநிலத்தில் உள்ளானா? அவனே பிராணன், உள்ளத்திலே உறையும் அந்தராத்மா, எல்லா இந்திரியங்களுக்கும் ஈசன்.”

Verse 96

अगस्त्य उवाच । ततो दृष्ट्वा स पितरौ बहुशोकसमावृतौ । स्मित्वोवाच ततो मातस्त्रासस्त्वीदृक्कुतो हि वाम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—பின்னர் அவர் தம் பெற்றோர் பெருந்துயரில் மூழ்கியிருப்பதைக் கண்டு புன்னகைத்து, “அம்மா, உங்களிருவருக்கும் இப்படிப் பயம் ஏன்?” என்றார்.

Verse 97

न मांकृत वपुस्त्राणं भवच्चरणरेणुभिः । कालः कलयितुं शक्तो वराकी चंचलाल्पिका

உங்கள் பாதரேணுவால் என் உடலை ‘பாதுகாக்கப்பட்ட ஒன்று’ எனச் செய்யாதீர்கள். அந்தத் தாழ்ந்த, நிலையற்ற, சிறிய வலிமை—காலம்—என்னை அளக்கவும் கட்டுப்படுத்தவும் இயலாது.

Verse 98

प्रतिज्ञां शृणुतं तातौ यदि वां तनयो ह्यहम् । करिष्येहं तथा तेन विद्युन्मत्तस्त्रसिष्यति

அன்புத் தந்தை-தாயே, என் உறுதியைக் கேளுங்கள். நான் உண்மையிலே உங்கள் மகனாக இருந்தால், மின்னலைப் போல வெறிகொண்டவனும் நடுங்குமாறு நான் செய்கிறேன்.

Verse 99

मृत्युंजयं समाराध्य सर्वज्ञं सर्वदं सताम् । कालकालं महाकालं कालकूटविषादिनम्

சத்புருஷர்க்கு எல்லா வரங்களையும் அளிக்கும், அனைத்தும் அறிந்த ம்ருத்யுஞ்ஜயனை முறையாக ஆராதித்து, காலத்திற்கும் காலனான மகாகாலனை, காலகூட விஷத்தை உண்டவனை வணங்கு।

Verse 100

इति श्रुत्वा वचस्तस्य जरितौ द्विजदंपती । अकालामृतवर्षौघ शांततापौ तदोचतुः

அவரது சொற்களை கேட்ட முதிய பிராமண தம்பதியர்—அகால அமிர்த மழை வெள்ளம்போல் அவர்களின் துயரம் தணிந்தது—அப்போது பேசினர்।

Verse 110

अंधकं यस्त्रिशूलाग्रप्रोतं वर्षायुतं पुरा । त्रैलोक्यैश्वर्यसंमूढं शोषयामास भानुना

முன்னொரு காலத்தில் திரிசூலத்தின் முனையில் அந்தகனை பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் குத்தி வைத்தும், மூவுலக ஆட்சிமயக்கத்தில் இருந்த அவனைத் தன் ஒளித்தீவிரத்தால் உலரச் செய்தவனே அவர்।

Verse 120

आलोक्यालोक्य तल्लिंगं तुतोष हृदये बहु । परमानंदकंदाख्यं स्फुटमेतन्न संशयः

அந்த லிங்கத்தை மீண்டும் மீண்டும் நோக்கி, அவன் உள்ளத்தில் பேரின்பம் பொங்கியது. ஐயமின்றி இதுவே ‘பரமானந்த-கந்தம்’—உயர்ந்த ஆனந்தத்தின் மூலக்கிழங்கு।

Verse 130

विश्वेषां विश्वबीजानां कर्माख्यानां लयो यतः । अस्मिन्निर्वाणदे लिंगे विश्वलिंगमिदं ततः

இந்த முக்தி அளிக்கும் லிங்கத்தில் எல்லா உலக விதைகளும், கர்ம வரலாறுகளும் லயமடைவதால், இதுவே ‘விஸ்வ-லிங்கம்’—பிரபஞ்சத்தின் லிங்கம்—என்று அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 140

उवाच मधुरं धीरः कीरवन्मधुराक्षरम् । मघवन्वृत्रशत्रो त्वां जाने कुलिशपाणिनम्

திடமுள்ளவர் கிளியின் இனிய ஒலிபோல் இனிய எழுத்துகளால் மென்மையாக உரைத்தார்— “ஓ ம஘வன், வ்ருத்ரனை வென்றவனே! உன்னை வஜ்ரம் தாங்கும் இந்திரனென அறிகிறேன்।”

Verse 150

परिज्ञाय महादेवं गुरुवाक्यत आगमात् । हर्ष बाष्पाकुलः सन्न कठो रोमांचकंचुकः

குருவின் வாக்கும் ஆகமப் பிரமாணமும் கொண்டு மகாதேவரை அறிந்தவுடன், அவன் ஆனந்தக் கண்ணீரால் கலங்கினான்; பரவச ரோமாஞ்சம் உடலை உறையச் செய்து, ரோமாஞ்சமே ஆடையெனத் தோன்றியது।

Verse 160

ततः काशीं पुनः प्राप्य कल्पांते मोक्षमाप्नुयात् । वीरेश्वरस्य पूर्वेण गंगायाः पश्चिमे तटे

பின்னர் மீண்டும் காசியை அடைந்து, கல்பத்தின் முடிவில் முக்தியை அடைவான்— வீரேஸ்வரத்தின் கிழக்கில், கங்கையின் மேற்கு கரையில் (அந்தத் தலத்தில்)।

Verse 163

गणावूचतुः । इत्थमग्निस्वरूपं ते शिवशर्मन्प्रवर्णितम् । किमन्यच्छ्रोतुकामोसि कथयावस्तदीरय

கணங்கள் கூறின— “ஓ சிவசர்மனே, இவ்வாறு உன் அக்னி-ஸ்வரூபம் விளக்கப்பட்டது. இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்? சொல்—தெளிவாக உரை।”