Adhyaya 42

Verse 1

अगस्तिरुवाच । कथं निकटतः कालो ज्ञायते हरनंदन । तानि चिह्नानि कतिचिद्ब्रूहि मे परिपृच्छतः

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஹரநந்தனே! காலம் (மரணம்) அருகில் வந்தது என்பதை எவ்வாறு அறியலாம்? நான் கேட்கிறேன்; அந்த அறிகுறிகளில் சிலவற்றை எனக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 2

कुमार उवाच । वदामि कालचिह्नानि जायंते यानि देहिनाम् । मृत्यौ निकटमापन्ने मुने तानि निशामय

குமாரன் கூறினார்—உடல் கொண்டவர்களில் தோன்றும் காலத்தின் அறிகுறிகளை நான் சொல்கிறேன். முனிவரே! மரணம் அருகில் வந்தபோது அந்த அறிகுறிகளை கவனமாக நோக்குவீராக।

Verse 3

याम्यनासापुटे यस्य वायुर्वाति दिवानिशम् । अखंडमेव तस्यायुः क्षयत्यब्दत्रयेण हि

யாருடைய வலது (தெற்கு) மூக்குத் துளையால் பகலும் இரவும் இடையறாது மூச்சுக் காற்று ஓடுகிறதோ, அவருடைய ஆயுள் தொடர்ந்து குறைகிறது; உண்மையாகவே மூன்று ஆண்டுகளில் அது தீர்ந்து விடும்.

Verse 4

अहोरात्रं त्र्यहोरात्रं रविर्वहति संततम् । अब्दमेकं च तस्येह जीवनावधिरुच्यते

‘சூரிய நாடி’ (வலது/தெற்கு மூக்குத் துளை ஓட்டம்) ஒரு பகல்-இரவு அல்லது மூன்று பகல்-இரவுகள் இடையறாது ஓடினால், இவ்வுலகில் அவனுடைய வாழ்நாள் எல்லை ஒரு ஆண்டே என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 5

वहेन्नासापुटयुगे दशाहानि निरंतरम् । वातश्चेत्सह संक्रांतिस्तया जीवेद्दिनत्रयम्

இரு மூக்குத் துளைகளிலும் பத்து நாட்கள் இடையறாது மூச்சு ஓடி, அதனுடன் காற்றோட்டத்தில் ‘சங்க்ராந்தி’ (மாற்றம்) நிகழ்ந்தால், அந்த அறிகுறியால் அவன் இன்னும் மூன்று நாட்களே வாழ்வான் என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 6

नासावर्त्म द्वयं हित्वा मातरिश्वा मुखाद्वहेत् । शंसेद्दिनद्वयादर्वाक्प्रयाणं तस्य चाध्वनि

இரு மூக்குப் பாதைகளையும் விட்டு, பிராணவாயு வாய்மூலம் ஓடினால், அவன் இறுதி பாதையில் புறப்படுதல் (மரணம்) இரண்டு நாட்களுக்குள் நிகழும் என்று அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 7

अकस्मादेवयत्काले मृत्युः सन्निहितो भवेत् । चिंतनीयः प्रयत्नेन स कालो मृत्युभीरुणा

எப்போது திடீரென மரணம் அருகில் வந்து நிற்குமோ, அப்போது மரணத்தை அஞ்சுபவன் அந்த நேரத்தை முயற்சியுடன் ஆழ்ந்து சிந்திக்க வேண்டும்; அதனால் உரிய செயலைச் செய்து ஆயத்தமின்றி இருக்காமல் இருப்பான்.

Verse 8

सूर्ये सप्तमराशिस्थे जन्मर्क्षस्थे निशाकरे । पौष्णः स कालो द्रष्टव्यो यदा याम्ये रविर्वहेत्

சூரியன் ஏழாம் ராசியில் இருந்து, சந்திரன் பிறப்பு நட்சத்திரத்தில் நிலைத்திருக்கும் போது, தெற்கு (வலது) மூக்குத் துளையால் ‘சூரிய’ சுவாசம் ஓடினால்—அந்த நேரம் ‘பௌஷ்ண’ காலம் எனக் கருதி கவனிக்க வேண்டும்.

Verse 9

अकस्माद्वीक्षते यस्तु पुरुषं कृष्णपिंगलम् । तस्मिन्नेव क्षणेऽरूपं स जीवेद्वत्सरद्वयम्

யாரேனும் திடீரென கருநிற-மஞ்சள் சாயை (கிருஷ்ண-பிங்கல) உடைய ஒருவனைப் பார்த்தால், அந்தக் கணத்திலிருந்தே—அறிகுறி நுண்ணதும் உருவமற்றதுமானாலும்—அவனுடைய ஆயுள் இரண்டு ஆண்டுகள் மட்டுமே எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 10

यस्य बीजं मलं मूत्रं क्षुतं मूत्रं मलं तु वा । इहैकदा पतेद्यस्य अब्दं तस्यायुरिष्यते

யாருடைய விந்து, மலம், சிறுநீர், அல்லது தும்மல் (சிறுநீர் அல்லது மலத்துடன்) இங்கே தன்னிச்சையாக ஒருமுறையாவது வெளியேறினால், அவனுடைய மீதமுள்ள ஆயுள் ஒரு ஆண்டே எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 12

व्यभ्रेह्नि वारिपूर्णास्यः पृष्ठीकृत्य दिवाकरम् । फूत्कृत्याश्विंद्रचापं न पश्येत्षण्मासजीवितः

மேகமற்ற நாளில் ஒருவர் வாயில் நீர் நிரப்பி, சூரியனுக்கு முதுகு காட்டி ஊதியபோது, வானவில் (இந்திரதனுசு) தெரியாவிட்டால்—அவர் ஆறு மாத ஆயுளுடையவர் (ஷண்மாசஜீவி) எனக் கூறப்படுகிறார்.

Verse 13

अरुंधतीं ध्रुवं चैव विष्णोस्त्रीणिपदानि च । आसन्नमृत्युर्नोपश्येच्चतुर्थं मातृमंडलम्

மரணம் அண்மித்தவனுக்கு அருந்ததி, துருவம், விஷ்ணுவின் மூன்று அடிகள் (திரிவிக்ரமம்) ஆகியவை தெரியாது; மேலும் நான்காவது—மாத்ருமண்டலம் (மாத்ருகண வட்டம்) கூடக் காணப்படாது.

Verse 14

अरुंधती भवेज्जिह्वा ध्रुवो नासाग्रमुच्यते । विष्णोः पदानि भ्रूमध्ये नेत्रयोर्मातृमंडलम्

நாவு அருந்ததியைப் போலத் தோன்றியும், மூக்கின் முனை துருவம் எனக் கூறப்படவும்; புருவ நடுவில் விஷ்ணுவின் பாதச்சின்னங்களும், கண்களில் மாத்ருமண்டலமும் காணப்பட்டால்—இவை மரணம் அணுகும் தீய அறிகுறிகளாகக் கருதப்படும்.

Verse 15

वेत्ति नीलादिवर्णस्य कटम्लादिरसस्यहि । अकस्मादन्यथाभावं षण्मासेन स मृत्युभाक्

நீலம் முதலிய நிறங்களும், கசப்பு–புளிப்பு முதலிய சுவைகளும் திடீரென வேறுபடுவதாக உணரப்பட்டால், அந்த மனிதன் ஆறு மாதத்திற்குள் மரணத்திற்கு உரியவன் ஆவான்.

Verse 16

षण्मासमृत्योर्मर्त्यस्य कंठोष्ठरसना रदाः । शुष्यंति सततं तद्वद्विच्छायास्तालुपंचमाः

ஆறு மாதத்தில் மரணம் அடையவிருக்கும் மனிதனின் தொண்டை, உதடுகள், நாவு, பற்கள் எப்போதும் உலர்ந்து போகும்; அதுபோல ஐந்தாவதாகிய அண்ணமும் ஒளியிழந்து இயல்பான நிறச்சாயையை இழக்கும்.

Verse 17

रेतः करजनेत्रांता नीलिमानं भजंति चेत् । तर्हि कीनाशनगरीं षष्ठेमासि व्रजेन्नरः

விந்து, நகங்கள், கண்களின் மூலைகள் நீலநிறம் பெறுமானால், அந்த மனிதன் ஆறாம் மாதத்தில் யமனின் நகரமான யமபுரியை அடைவான்.

Verse 19

द्रुतमारुह्यशरठस्त्रिवर्णो यस्य मस्तके । प्रयाति याति तस्यायुः षण्मासेन परिक्षयम्

யாருடைய தலையில் விரைவாக ஏறி மூன்று நிறமுடைய பல்லி உடனே விலகிச் செல்கிறதோ, அவருடைய ஆயுள் ஆறு மாதத்தில் சுருங்கி முடிவடையும்.

Verse 20

सुस्नातस्यापि यस्याशु हृदयं परिशुष्यति । चरणौ च करौ वापि त्रिमासं तस्य जीवितम्

நன்றாக நீராடினாலும் ஒருவரின் இதயப் பகுதி விரைவில் உலர்ந்து, கால்களோ கைகளோ கூட வறண்டு போனால்—அவரின் ஆயுள் மூன்று மாதமே நிலைக்கும்।

Verse 21

प्रतिबिंबं भवेद्यस्य पदखंडपदाकृति । पांसौ वा कर्दमे वापि पंचमासान्स जीवति

தூளிலோ சேற்றிலோ ஒருவரின் பிரதிபலிப்பு கால்கள் உடைந்ததுபோல அல்லது விகாரமாகத் தோன்றினால்—அவர் ஐந்து மாதமே வாழ்வார்।

Verse 22

छाया प्रकंपते यस्य देहबंधेपि निश्चले । कृतांतदूता बध्नंति चतुर्थे मासि तं नरम्

உடல் அசையாமல் இருந்தும் ஒருவரின் நிழல் நடுங்கினால்—கிருதாந்தன் (மரணம்) தூதர்கள் நான்காம் மாதத்தில் அவனைப் பிணைப்பர்।

Verse 23

निजस्य प्रतिबिंबस्य नीराज्यमुकुरादिषु । उत्तमांगं न यः पश्येत्समासेन विनश्यति

மாசற்ற கண்ணாடி முதலியவற்றில் தன் பிரதிபலிப்பின் உத்தமாங்கம் (தலை) காண இயலாதவன்—ஒரு மாதத்திற்குள் அழிவான்।

Verse 24

मतिर्भ्रश्येत्स्खलेद्वाणी धनुरैद्रं निरक्षितै । रात्रौ चंद्रद्वयं चापि दिवा द्वौ च दिवाकरौ

மனம் குழம்பி, பேச்சு தடுமாறி, மழையில்லாமலே இந்திரவில்லும் தோன்றி; இரவில் இரண்டு நிலவுகளும், பகலில் இரண்டு சூரியன்களும் தெரிந்தால்—இவை மிகக் கடுமையான தீய நிமித்தங்கள்।

Verse 25

दिवा च तारकाचक्रं रात्रौ व्योमवितारकम् । युगपच्च चतुर्दिक्षु शाक्रं कोदंडमंडलम्

பகலில் நட்சத்திரச் சக்கரம் தோன்றுதல், இரவில் வானம் இயல்புக்கு மாறாக நட்சத்திரங்களால் நிரம்புதல், மேலும் நான்கு திசைகளிலும் ஒரே நேரத்தில் இந்திரனின் வில்லின் வட்டமண்டலம் காணப்படுதல்—இவை இங்கு அபசகுனமான உற்பாதக் குறிகளாகக் கருதப்படுகின்றன।

Verse 26

भूरुहे भूधराग्रे च गंधर्वनगरालयम् । दिवापिशाच नृत्यं च एते पंचत्वहेतवः

மரத்தின் மீது அல்லது மலைச் சிகரத்தின் மீது ‘கந்தர்வநகர்’ (மிருகத்ருஷ்ணை போன்ற மாயத் தோற்றம்) தோன்றுதல், மேலும் பகலிலேயே பிசாசுகளின் நடனம் காணப்படுதல்—இவை மரணம் (பஞ்சத்துவம்) வருவதற்கான காரணக் குறிகளாகச் சொல்லப்படுகின்றன।

Verse 27

सर्वेष्वेतेषु चिह्नेषु यद्येकमपि वीक्षते । तदा मासावधिं मृत्युः प्रतीक्षेत न चाधिकम्

இந்தக் குறிகளுள் ஒன்றையேனும் ஒருவர் கண்டால், மரணம் ஒரு மாதம் வரை மட்டுமே காத்திருக்கும்—அதற்கு மேல் அல்ல।

Verse 28

करावरुद्ध श्रवणः शृणोति न यदा ध्वनिम् । स्थूलः कृशः कृशस्थूलस्तदामासान्निवर्तते

கைகளால் காதுகளை மூடியபோதும் ஒலி கேட்காத நிலை ஏற்படுதல், மேலும் உடல் சிலவேளை பெருத்தும் சிலவேளை மெலிந்தும் அல்லது விசித்திரமாக மெலி-பெருத்தாக மாறுதல்—அப்போது சில மாதங்களிலேயே உயிர் விலகுகிறது।

Verse 29

यः पश्येदात्मनश्छायां दक्षिणाशा समाश्रिताम् । दिनानि पंच जीवित्वा पंचत्वमुपयाति सः

தன் நிழல் தென் திசையை நோக்கி சாய்ந்திருப்பதை யார் காண்கிறாரோ, அவர் ஐந்து நாட்கள் மட்டுமே வாழ்ந்து பஞ்சத்துவம் (மரணம்) அடைகிறார்।

Verse 30

प्रोह्यते भक्ष्यते वापि पिशाचासुरवायसैः । भूतैः प्रेतैः श्वभिर्गृध्रैर्गोमायुखरसूकरैः

பிசாசுகள், அசுரர்கள், காகங்கள், பூத-பிரேதங்கள், நாய்கள், கழுகுகள், நரிகள், கழுதைகள், பன்றிகள் முதலியவை ஒருவரை இழுத்துச் செல்லவோ அல்லது தின்னவோ காணப்பட்டால்—அது மிகக் கொடிய அபசகுனம்.

Verse 31

रासभैः करभैः कीशैः श्वेनैरश्वतरैर्बकैः । स्वप्ने स जीवितं त्यक्त्वा वर्षांते यममीक्षते

கனவில் கழுதைகள், ஒட்டகங்கள், குரங்குகள், நாய்கள், கழுதை-குதிரை கலப்பினங்கள் (மியூல்கள்), கொக்குகள் சூழ்ந்ததாக (அல்லது துரத்துவதாக) தோன்றினால்—அவன் உயிர் நீங்கி ஆண்டிறுதியில் யமனை காண்கிறான்.

Verse 32

गंधपुष्पांशुकैः शोणैः स्वां तनुं भूषितां नरः । यः पश्येत्स्वप्नसमये सोऽष्टौ मासाननित्यहो

கனவுக் காலத்தில் ஒருவர் தன் உடலைச் சிவந்த நறுமணம், மலர்கள், ஆடைகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாகக் கண்டால்—அய்யோ, அவன் நிலையற்றவன்; (இன்னும்) எட்டு மாதங்கள் மட்டுமே மீதம்.

Verse 33

पांसुराशि च वल्मीकं यूपदंडमथापि वा । योधिरोहति वै स्वप्ने स षष्ठे मासि नश्यति

கனவில் ஒருவர் தூசி மேடு, எறும்புப் புற்று (வல்மீகம்) அல்லது யூபத் தண்டு (யாகத் தூண்) மீது ஏறினால்—அவன் ஆறாம் மாதத்தில் அழிவுறுவான்.

Verse 34

रासभारूढमात्मानं तैलाभ्यक्तं च मुंडितम् । नीयमानं यमाशां यः स्वप्ने पश्येत्स्वपूर्वजान्

கனவில் ஒருவர் தன்னை கழுதையின் மேல் ஏற்றப்பட்டு, எண்ணெய் தடவி, தலை மொட்டையடிக்கப்பட்டு, யமன் திசை நோக்கி அழைத்துச் செல்லப்படுவதாகவும், தன் மறைந்த முன்னோர்களையும் காண்பதாகவும் இருந்தால்—அது நெருங்கிய மரணத்தின் மிகக் கொடிய அறிகுறி.

Verse 35

स्वमौलौ स्वतनौ वापि यः पश्येत्स्वप्नगो नरः । तृणानि शुष्ककाष्ठानि षष्ठे मासि न तिष्ठति

ஒருவன் கனவில் தன் தலைமேல் அல்லது தன் உடல்மேல் புல்லும் உலர்ந்த மரக்கட்டைகளும் காண்பானாயின், அவன் ஆறாம் மாதம் வரை நில்லான்—இது மரணக் குறி.

Verse 36

लोहदंडधरं कृष्णं पुरुषं कृष्णवाससम् । स्वयं योग्रे स्थितं पश्येत्स त्रीन्मासान्न लंघयेत्

கனவில் கருநிறம் உடையவன், கருப்பு ஆடை அணிந்தவன், இரும்புத் தண்டம் ஏந்தி, நுகத்தடி/தூணருகே நின்றிருப்பதை ஒருவர் கண்டால், அவன் மூன்று மாதங்களைத் தாண்டான்—மரணச் சுட்டி.

Verse 37

काली कुमारी यं स्वप्ने बद्नीयाद्बाहु पाशकैः । स मासेन समीक्षेत नगरींशमनोषिताम्

கனவில் காளியைப் போன்ற கன்னி ஒருவனை அவன் கரங்களில் பாசங்களால் கட்டினால், அவன் ஒரு மாதத்திற்குள் ஶமனன் (யமன்) வாழும் நகரத்தை காண்பான்—அதாவது யமலோகம் அடைவான்.

Verse 38

नरो यो वानरारूढो यायात्प्राचीदिशं स्वपन् । दिनैः स पंचभिरेव पश्येत्संयमिनीं पुरीम्

ஒருவன் கனவில் குரங்கின் மேல் ஏறி கிழக்கு திசை நோக்கிச் சென்றால், அவன் ஐந்து நாட்களிலேயே ஸம்யமினீ புரி—யமனின் நகரம்—காண்பான்.

Verse 39

कृपणोपि वदान्यः स्याद्वदान्यः कृपणो यदि । प्रकृतेर्विकृतिश्चेत्स्यात्तदा पंचत्वमृच्छति

கஞ்சனும் தானவனாக மாறுதல், அல்லது தானவனும் கஞ்சனாக மாறுதல்—இவ்வாறு இயல்பில் மாற்றம் (விகாரம்) ஏற்பட்டால், அவன் பஞ்சத்துவம் (பஞ்சபூதங்களில் லயம்), அதாவது மரணம், அடைவான்.

Verse 40

एतानि कालचिह्नानि संत्यन्यानि बहून्यपि । ज्ञात्वाभ्यसेन्नरो योगमथवाकाशिकां श्रयेत्

இவை காலத்தின் (மரணத்தின்) அறிகுறிகள்; இவற்றைத் தவிர இன்னும் பல உள்ளன. அவற்றை அறிந்து மனிதன் யோகத்தைப் பயில வேண்டும்; அல்லது காசிகா (காசி)யைச் சரணடைய வேண்டும்.

Verse 41

न कालवंचनोपायं मुनेन्यमवयाम्यहम् । विना मृत्युजयं काशीनाथं गर्भावरोधकम्

முனிவரே! காலத்தை ஏமாற்றும் வழி எதையும் நான் கூறேன்—காசிநாதன், ‘மிருத்யுஞ்ஜயன்’, கருப்பையில் புகுதலை (மறுபிறப்பை)த் தடுக்கும்வன்—அவனைத் தவிர.

Verse 42

तावद्गर्जंति पापानि तावद्गर्जेद्यमो नृपः । यावद्विश्वेशशरणं नरो न निरतो व्रजेत्

பாவங்கள் அதுவரைதான் கர்ஜிக்கும்; யமராஜனும் அதுவரைதான் கர்ஜிப்பான்—மனிதன் விஸ்வேச (விஸ்வேஸ்வரன்) சரணத்தில் பக்தியுடன் நிலைபெறும்வரை.

Verse 43

प्राप्तविश्वेश्वरावासः पीतोत्तरवहापयाः । स्पृष्ट विश्वेशसल्लिंगः कश्च याति न वंद्यताम्

விஸ்வேஸ்வரனின் வாசஸ்தலத்தை அடைந்து, உத்தரவாஹினி கங்கையின் நீரை அருந்தி, விஸ்வேசனின் மங்கள லிங்கத்தைத் தொட்டவன்—யார் வணக்கத்திற்குரியவன் ஆகாமல் இருப்பான்?

Verse 44

करिष्येत्कुपितःकालः किंकाशीवासिनां नृणाम् । काले शिवः स्वयं कर्णे यत्र मंत्रोपदेशकः

கோபித்த காலம் காசியில் வாழும் மக்களுக்கு என்ன செய்ய முடியும்? அங்கே இறுதிக் கணத்தில் சிவன் தாமே காதில் மந்திர உபதேசம் அளிக்கிறார்.

Verse 45

यथा प्रयाति शिशुता कौमारं च यथा गतम् । सत्वरं गत्वरं तद्वद्यौवनं चापि वार्धकम

எவ்வாறு பால்யம் விரைவில் கௌமாரத்திற்குச் செல்கின்றதோ, கௌமாரமும் சீக்கிரம் கடந்து போகின்றதோ, அதுபோல யௌவனமும் வேகமாக விலகி, அதன் பின்பே முதுமை நெருங்கி வருகின்றது।

Verse 46

यावन्नहि जराक्रांतिर्यावन्नेंद्रियवैक्लवम् । तावत्सर्वं फल्गुरूपं हित्वा काशीं श्रयेत्सुधीः

முதுமை இன்னும் ஆட்கொள்ளாதவரை, இந்திரியங்கள் இன்னும் தளராதவரை—அதுவரை அற்பமான அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, ஞானி காசியைச் சரணமாக அடைய வேண்டும்।

Verse 47

अन्यानि काललक्ष्माणि तिष्ठंतु कलशोद्भव । जरैव प्रथमं लक्ष्म चित्रं तत्रापि भीर्नहि

கலசோத்பவனே! காலத்தின் பிற குறிகள் இருக்கட்டும்; முதுமையே முதல் மற்றும் முதன்மை குறி. வியப்பாக, அதிலும் மக்கள் அஞ்சுவதில்லை।

Verse 48

पराभूतो हि जरया सर्वैश्च परिभूयते । हृततारुण्यमाणिक्यो धनहीनः पुमानिव

முதுமையால் அடக்கப்பட்ட மனிதன் அனைவராலும் இகழப்படுகிறான்; யௌவனமெனும் மாணிக்கம் பறிக்கப்பட்டவனாய், செல்வமற்றவன் போலத் தோன்றுகிறான்।

Verse 49

सुतावाक्यं न कुर्वंति पत्नी प्रेमापि मुंचति । बांधवा नैव मन्यंते जरसाश्लेषितं नरम्

மகன்கள் அவன் சொல்லை ஏற்கார்; மனைவியும் அன்பை விட்டுவிடுவாள்; உறவினரும் முதுமை அணைத்த அந்த மனிதனை மதிக்கமாட்டார்கள்।

Verse 50

आश्लिष्टं जरया दृष्ट्वा परयोषिद्विशंकिता । भवेत्पराङ्मुखी नित्यं प्रणयिन्यपि कामिनी

முதுமை அணைத்த ஆணைக் கண்டால், பிறர் மனைவியைப் பற்றிய சந்தேகத்தால் அஞ்சும் காமினி—காதலியாயினும்—என்றும் முகம் திருப்புவாள்।

Verse 51

न जरा सदृशो व्याधिर्न दुःखं जरया समम् । कारयित्र्यपमानस्य जरैव मरणं नृणाम्

முதுமையைப் போன்ற நோய் இல்லை; முதுமையைப் போன்ற துயரம் இல்லை; அவமானத்தை உண்டாக்குவது முதுமையே; மனிதர்க்கு முதுமையே மரணமெனும்।

Verse 52

न जीयते तथा कालस्तपसा योगयुक्तिभिः । यथा चिरेणकालेन काशीवासाद्विजीयते

தவம், யோகச் சாதனைகளால் காலம் அவ்வாறு வெல்லப்படாது; நீண்ட காலம் காசியில் வாசிப்பதால் காலம் வெல்லப்படும்।

Verse 53

विनायज्ञैर्विनादानैर्विना व्रतजपादिभिः । विनातिपुण्यसंभारैः कः काशीं प्राप्तुमीहते

யாகம் இன்றி, தானம் இன்றி, விரதம்-ஜபம் முதலியன இன்றி—மிகுந்த புண்ணியச் சேமிப்பு இன்றி—காசியை அடைய யார் விரும்புவர்?

Verse 54

काशीप्राप्तिरयं योगःकाथीप्राप्तिरिदं तपः । काशीप्राप्तिरिदं दानं काशीप्राप्तिः शिवैकता

இந்த யோகமே காசி-பிராப்தி; இந்தத் தவமே காசி-பிராப்தி; இந்தத் தானமே காசி-பிராப்தி; சிவனோடு ஒன்றாதலே காசி-பிராப்தி.

Verse 55

कः कलिकोथवा कालः का जरा किं च दुष्कृतम् । का रुजः केंतराया वा श्रिता वाराणसी यदि

யார் வாராணசியைச் சரணடைந்தாரோ, அவர்மேல் கலிக்கு என்ன வல்லமை? காலத்திற்கேது அதிகாரம்? அப்போது முதுமை என்ன, பாவம் என்ன, நோயும் தடைகளும் யாவை? காசியே உண்மையான அடைக்கலம் என்றால்।

Verse 56

कलिस्तानेव बाधेत कालस्तांश्च जिघांसति

கலி தன் இடத்திலேயே துன்புறுத்தும்; காலமும் அவர்களையே வீழ்த்த முயலும். காசி-சரணடைந்தோர்மேல் அவர்களின் ஆட்சி நிலைக்காது।

Verse 57

एनांसि तांश्च बाधंते ये न काशीं समाश्रिताः । काशीसमाश्रिता यैश्च यैश्च विश्वेश्वरोर्चितः । तारकं ज्ञानमासाद्य ते मुक्ताः कर्मपाशतः

காசியைச் சரணடையாதவர்களைப் பாவங்கள் வாட்டும். ஆனால் காசியில் வாழ்ந்து விஸ்வேஸ்வரரை வழிபடுவோர், தாரக ஞானத்தை அடைந்து கர்மப் பாசத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவர்।

Verse 58

धनिनो न तथा सौख्यं प्राप्नुवंति नराः क्वचित् । यथा निधनतः काश्यां लभते सुखमव्ययम्

செல்வமுடையோர் எங்கும் அத்தகைய இன்பத்தை அடையார்; காசியில் உடலை விடுவதால் கிடைக்கும் அழியாத பேரின்பம் அதற்கு ஒப்பில்லை।

Verse 59

वरं काशीसमावासी नासीनो द्युसदां पदम् । दुःखांतं लभते पूर्वः सुखांतं लभते परः

தேவர்களின் பதவியில் அமர்ந்தவனைவிட காசியில் வாழ்பவன் மேன்மை உடையவன். முன்னவன் துன்பத்தின் முடிவை அடைவான்; பின்னவன் இன்பத்தின் முடிவையே அடைவான்।

Verse 60

स्थितोपि भगवनीशो मंदरं चारुकंदरम् । काशीं विना रतिं नाऽप दिवोदासनृपोषिताम्

அழகிய குகைகள் நிறைந்த மந்தர மலையில் தங்கியிருந்தாலும், பகவான் ஈசன் காசி இன்றித் திருப்தியையும் ரதியையும் அடையவில்லை; அக்காலத்தில் காசியைத் திவோதாச மன்னன் பராமரித்திருந்தான்.