Adhyaya 21

Verse 1

ध्रुव उवाच । नमो हिरण्यगर्भाय सर्वसृष्टिविधायिने । हिरण्यरेतसे तुभ्यं सुहिरण्यप्रदायिने

துருவன் கூறினான்—ஹிரண்யகர்பா, அனைத்துப் படைப்பின் விதாதாவே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹிரண்யரேதஸே, மங்களச் செல்வமும் சிறந்த பொன்னும் அருள்வோனே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 2

नमो हरस्वरूपाय भूतसंहारकारिणे । महाभूतात्मभूताय भूतानां पतये नमः

ஹரரூபனே, உயிர்களின் லயத்தை நிகழ்த்துவோனே, உமக்கு நமஸ்காரம். மகாபூதங்களின் ஆத்மரூபனே, எல்லாப் பிராணிகளின் ஆண்டவனே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 3

नमः स्थितिकृते तुभ्यं विष्णवे प्रभविष्णवे । तृष्णाहराय कृष्णाय महाभार सहिष्णवे

பாதுகாப்பின் கர்த்தா விஷ்ணுவே, அனைத்திலும் வல்ல விஷ்ணுவே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஆசையை அகற்றும் கிருஷ்ணா, மாபெரும் பாரத்தை பொறுமையுடன் தாங்குவோனே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 4

नमो दैत्यमहारण्य दाववह्निस्वरूपिणे । दैत्यद्रुमकुठाराय नमस्ते शार्ङ्गपाणये

அசுரர் எனும் மாபெரும் வனத்தில் காட்டுத்தீயாய் விளங்குவோனே, உமக்கு நமஸ்காரம். அசுர மரங்களை வெட்டும் கோடாரியாய் இருப்போனே, சார்ங்கபாணியே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 5

नमः कौमोदकीव्यग्र कराग्राय गदाधर । महादनुजनाशाय नमो नंदकधारिणे

கௌமோதகீ கதையை முன்னங்கையில் உயர்த்தி ஏந்தும் கதாதரனுக்கு வணக்கம். மாபெரும் தானவர்களை அழிப்பவனுக்கு வணக்கம்; நந்தக வாளைத் தாங்குபவனுக்கு வணக்கம்.

Verse 6

नमः श्रीपतये तुभ्यं नमश्चक्रधराय च । धराधराय वाराह रूपिणे परमात्मने

திருமகளின் நாதனே, உமக்கு வணக்கம்; சக்கரத்தை ஏந்துபவனுக்கு வணக்கம். பூமியை உயர்த்திய வராகரூப பரமாத்மாவுக்கு வணக்கம்.

Verse 7

नमः कमलहस्ताय कमलावल्लभाय ते । नमो मत्स्यादिरूपाय नमः कौस्तुभवक्षसे

தாமரைத் திருக்கரங்களையுடைய உமக்கு வணக்கம்; கமலா (லக்ஷ்மி) வல்லபனுக்கு வணக்கம். மత్స்ய முதலிய அவதாரங்களை ஏற்கும் உமக்கு வணக்கம்; கௌஸ்துப மணியால் அலங்கரித்த மார்புடைய உமக்கு வணக்கம்.

Verse 8

नमो वेदांतवेद्याय नमः श्रीवत्सधारिणे । नमो गुणस्वरूपाय गुणिने गुणवर्जिते

வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவனுக்கு வணக்கம்; ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் தாங்குபவனுக்கு வணக்கம். குணஸ்வரூபனுக்கு வணக்கம், குணங்களின் அதிபதிக்கு வணக்கம்—குணாதீதனுக்கும் வணக்கம்.

Verse 9

नमस्ते पद्मनाभाय पांचजन्यधराय च । वासुदेव नमस्तुभ्यं देवकीनंदनाय च

பத்மநாபனுக்கு வணக்கம்; பாஞ்சஜன்ய சங்கை ஏந்துபவனுக்கு வணக்கம். வாசுதேவனே, உமக்கு வணக்கம்; தேவகியின் நந்தனனுக்கு வணக்கம்.

Verse 10

प्रद्युम्नाय नमस्तुभ्यमनिरुद्धाय ते नमः । नमः कंसविनाशाय नमश्चाणूरमर्दिने

பிரத்யும்னருக்கு வணக்கம், அனிருத்தருக்கு வணக்கம். கம்சனை அழித்தவருக்கு வணக்கம், சாணூரனை மடக்கியவருக்கு வணக்கம்॥

Verse 11

दामोदरहृषीकेश गोर्विदाच्युतमाधव । उपेंद्रकैटभाऽराते मधुहंतरधोक्षज

ஹே தாமோதரா, ஹ்ருஷீகேசா, கோவிந்தா, அச்யுதா, மாதவா; ஹே உபேந்திரா; கைடப பகைவனே; மதுவை வதைத்தவனே; ஹே அதோக்ஷஜா—உமக்கு வணக்கம்॥

Verse 12

नारायणाय नरकहारिणे पापहारिणे । वामनाय नमस्तुभ्यं हरये शौरये नमः

நாராயணருக்கு வணக்கம்—நரகத் துயரை நீக்குபவரே, பாவத்தை அகற்றுபவரே. வாமனருக்கு வணக்கம்; ஹரிக்கு வணக்கம்; ஷௌரிக்கு வணக்கம்॥

Verse 13

अनंताय नमस्तुभ्यमनंतशयनाय च । रुक्मिणीपतये तुभ्यं रुक्मिप्रमथनाय च

அனந்தருக்கு வணக்கம், அனந்தன் மீது சயனிப்பவருக்கு வணக்கம். ருக்மிணீபதிக்கு வணக்கம், ருக்மியை அடக்கியவருக்கு வணக்கம்॥

Verse 14

चैद्यहंत्रे नमस्तुभ्यं दानवारेसुरारये । मुकुंदपरमानंद नंदगोपप्रियाय च

சைத்யனை வதைத்தவருக்கு வணக்கம்; தானவர்களின் பகைவனே, தேவர்களை எதிர்ப்போரின் எதிரியே—வணக்கம். ஹே முகுந்தா, பரமானந்தமே, நந்தகோபனின் பிரியனே—வணக்கம்॥

Verse 15

नमस्ते पुंडरीकाक्ष दनुजेंद्र निषूदिने । नमो गोपालरूपाय वेणुवादनकारिणे

தாமரைக்கண்ணனே, தானவ அரசர்களை அழிப்பவனே, உனக்கு நமஸ்காரம். கோபால ரூபமாய் விளங்குபவனே, இனிய வேணு நாதம் எழுப்புபவனே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 16

गोपीप्रियाय केशिघ्ने गोवर्धनधराय च । रामाय रघुनाथाय राघवाय नमोनमः

கோபியர்க்கு பிரியனே, கேசி வதம் செய்தவனே, கோவர்தனத்தைத் தாங்கியவனே—உனக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். ராமா, ரகுநாதா, ராகவா—உனக்கு நமோ நமः.

Verse 17

रावणारे नमस्तुभ्यं विभीषणशरण्यद । अजाय जयरूपाय रणांगणविचक्षण

ராவணனின் பகைவனே, விபீஷணனுக்கு அடைக்கலமளிப்பவனே, உனக்கு நமஸ்காரம். அஜனே, ஜயஸ்வரூபனே, போர்க்களத்தில் நுண்ணறிவாளனே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 18

क्षणादि कालरूपाय नानारूपाय शार्ङ्गिणे । गदिने चक्रिणे तुभ्यं दैत्यचक्रविमर्दिने

கணமுதல் காலஸ்வரூபனே, பலவடிவம் கொண்டவனே, சார்ங்க வில்லேந்தியவனே, உனக்கு நமஸ்காரம். கதா-சக்கரதாரியே, தைத்தியக் கூட்டங்களை மிதிப்பவனே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 19

बलाय बलभद्राय बलारातिप्रियाय च । बलियज्ञप्रमथन नमो भक्तवरप्रद

பலமயமானவனே, பலபத்ரனே, பலாராதிக்கு பிரியனே—உனக்கு நமஸ்காரம். பலியின் யாகத்தை அடக்கியவனே, பக்தர்க்கு வரம் அருள்பவனே, உனக்கு வணக்கம்.

Verse 20

हिरण्यकशिपोर्वक्षो विदारण रणप्रिय । नमो ब्रह्मण्यदेवाय गोब्राह्मणहिताय च

ஹிரண்யகசிபுவின் மார்பை பிளந்த, தர்மப் போரில் இன்புறுவோனே! பிராமண்யதேவனுக்கு நமஸ்காரம்; பசு-பிராமண நலனுக்குரியவர்க்கும் நமஸ்காரம்।

Verse 21

नमस्ते धर्मरूपाय नमः सत्त्वगुणाय च । नमः सहस्रशिरसे पुरुषाय पराय च

தர்மஸ்வரூபனாகிய உமக்கு நமஸ்காரம்; தூய சத்த்வகுணமாகிய உமக்கு நமஸ்காரம். ஆயிரத் தலை கொண்ட புருஷனுக்கு நமஸ்காரம்; பரம பராத்பரனுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 22

सहस्राक्ष सहस्रांघ्रे सहस्रकिरणाय च । सहस्रमूर्ते श्रीकांत नमस्ते यज्ञपूरुष

ஆயிரக் கண்களும் ஆயிரப் பாதங்களும் உடையவனே! ஆயிரக் கதிர்களுடையவனே! ஆயிர வடிவங்களுடைய ஸ்ரீகாந்தனே! யஜ்ஞபுருஷனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 23

वेदवेद्यस्वरूपाय नमो वेदप्रियाय च । वेदाय वेदगदिने सदाचाराध्वगामिने

வேதங்களால் அறியப்படுகின்ற ஸ்வரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; வேதபிரியனே, உமக்கு நமஸ்காரம். நீயே வேதம்; வேதத்தை உரைக்கும் வாக்குடையவன்; சதாசாரப் பாதையில் நடத்துபவன்—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 24

वैकुंठाय नमस्तुभ्यं नमो वैकुंठवासिने । विष्टरश्रवसे तुभ्यं नमो गरुडगामिने

வைகுண்டனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; வைகுண்டத்தில் வாசிப்பவனே, நமஸ்காரம். பரந்து விரிந்த புகழுடையவனே, நமஸ்காரம்; கருடவாகனனே, நமஸ்காரம்।

Verse 25

विष्वक्सेन नमस्तुभ्यं जगन्मय जनार्दन । त्रिविक्रमाय सत्याय नमः सत्यप्रियाय च

விஷ்வக்சேனரே! உலகமயமான ஜனார்தனனே, உமக்கு நமஸ்காரம். திரிவிக்ரமனாகிய சத்தியஸ்வரூபனுக்கும், சத்தியபிரியனுக்கும் நமः.

Verse 26

केशवाय नमस्तुभ्यं मायिने ब्रह्मागायिने । तपोरूपाय तपसां नमस्ते फलदायिने

கேசவனே! தெய்வ மாயை உடையவனே, பிரம்மாவாலும் பாடப்பட்டவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தவஸ்ஸ்வரூபனே, எல்லா தவங்களுக்கும் பலன் அளிப்பவனே, உமக்கு நமः.

Verse 27

स्तुत्याय स्तुतिरूपाय भक्तस्तुतिरताय च । नमस्ते श्रुतिरूपाय श्रुत्याचार प्रियाय च

புகழத்தக்கவனே, புகழின் வடிவமே, பக்தர்களின் புகழ்ச்சியில் மகிழ்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஸ்ருதி வடிவனே, ஸ்ருதி நெறி நடத்தையை விரும்புபவனே, உமக்கு நமः.

Verse 28

अंडजाय नमस्तुभ्यं स्वेदजाय नमोस्तु ते । जरायुज स्वरूपाय नम उद्भिज्जरूपिणे

முட்டையிலிருந்து பிறப்பவனாக உமக்கு நமஸ்காரம்; வியர்வையிலிருந்து பிறப்பவனாகவும் நமோऽஸ்து தே. கருப்பையிலிருந்து பிறப்பவனின் இயல்பாகவும், மண்ணிலிருந்து முளைப்பவனின் வடிவாகவும் இருப்பவனே, உமக்கு நமः.

Verse 29

देवानामिंद्ररूपोसि ग्रहाणामसि भानुमान् । लोकानां सत्यलोकोऽसि सिंधूनां क्षीरसागरः

தேவர்களில் நீ இந்திரரூபன்; கிரகங்களில் நீ ஒளிமிகு சூரியன். உலகங்களில் நீ சத்தியலோகம்; கடல்களில் நீ க்ஷீரசாகரம்.

Verse 30

सुरापगाऽसि सरितां सरसां मानसं सरः । हिमवानसि शैलानां धेनूनां कामधुग्भवान्

ஆறுகளில் நீ சுராபகா கங்கை; ஏரிகளில் மானச சரோவரம். மலைகளில் நீ ஹிமவான்; பசுக்களில் நீ காமதேனு, வேண்டுதலை நிறைவேற்றுபவள்.

Verse 31

धातूनां हाटकमसि स्फटिकश्चोपलेष्वसि । नीलोत्पलं प्रसूनेषु वृक्षेषु तुलसी भवान्

உலோகங்களில் நீ ஹாடகம் (தங்கம்); கற்களில் ஸ்படிகம். மலர்களில் நீலோத்பலம்; மரங்களில் நீ துளசி.

Verse 32

सर्वपूज्यशिलानां वै शालग्राम शिला भवान् । मुक्तिक्षेत्रेषु काशी त्वं प्रयागस्तीर्थपंक्तिषु

பூஜிக்கத்தக்க எல்லா கற்களிலும் நீ சாலக்ராம சிலை. முக்திக்ஷேத்திரங்களில் நீ காசி; தீர்த்த வரிசைகளில் நீ பிரயாகம்.

Verse 33

वर्णेषु श्वेतवर्णोऽसि द्विपदां ब्राह्मणो भवान् । गरुडोस्यंडजेष्वीश व्यवहारेषु वाग्भवान्

வர்ணங்களில் நீ வெண்வர்ணம்; இருகாலிகளில் நீ பிராமணன். முட்டையிலிருந்து பிறந்தவர்களில், ஈசா, நீ கருடன்; எல்லா நடத்தைகளிலும் நீயே வாக்கு.

Verse 34

वेदेषूपनिषद्रूपा मंत्राणां प्रणवोह्यसि । अक्षराणामकारोसि यज्वनां सोमरूपधृक्

வேதங்களில் நீ உபநிஷத்-சொரூபம்; மந்திரங்களில் நீ பிரணவம் ‘ஓம்’. எழுத்துகளில் நீ ‘அ’; யாகம் செய்பவர்களுக்கு நீ சோம ரூபம் தரிப்பவன்.

Verse 35

प्रतापिनामग्निरसि क्षमाऽसि त्वं क्षमावताम् । दातॄणामसि पर्जन्यः पवित्राणां परोह्यसि

வல்லோர்க்கு நீயே அக்கினி; பொறையுடையோர்க்கு நீயே பொறை. தானம் செய்பவர்க்கு நீயே போஷிக்கும் மழைமேகம்; தூயோரில் நீயே பரமன்—காசீஸ்வரா।

Verse 36

चापोसि सर्वशस्त्राणां वातो वेगवतामसि । मनोसींद्रियवर्गेषु निर्भयाणां करोह्यसि

எல்லா ஆயுதங்களிலும் நீயே வில்; வேகமுள்ளோரில் நீயே காற்று. மனமும் இந்திரியக் கூட்டமும் உள்ளே நீயே அச்சமின்மை அளிக்கும் சக்தி—என் ஆண்டவா।

Verse 37

व्योमव्याप्तिमतां त्वं वै परमात्माऽसि चात्मनाम् । संध्योपास्तिर्भवान्देव सर्वनित्येषु कर्मसु

எங்கும் பரவும் வான்வெளியைத் தியானிப்போர்க்கு, எல்லா ஆன்மங்களிலும் உள்ள பரமாத்மா நீயே. தேவா, தினந்தோறும் செய்யும் நித்திய கர்மங்களில் நீயே சந்த்யோபாசனையாக விளங்குகிறாய்।

Verse 38

क्रतूनामश्वमेधोसि दानानामभयं भवान् । लाभानां पुत्रलाभोसि वसंतस्त्वमृतुष्वहो

யாகங்களில் நீயே அச்வமேதம்; தானங்களில் நீயே அபயதானம். பெறுதல்களில் நீயே புத்திரலாபம்; பருவங்களில்—அஹோ!—நீயே வசந்தம்।

Verse 39

युगानां प्रथमोसि त्वं तिथीनां त्वं कुहूर्ह्यसि । पुष्योसि नक्षत्रगणे संक्रमः सर्वपर्वसु

யுகங்களில் நீயே முதல் யுகம்; திதிகளில் நீயே ‘குஹூ’ எனப் புகழ்பெற்றவன். நட்சத்திரக் கூட்டத்தில் நீயே புஷ்யம்; எல்லாப் பண்டிகை நாட்களிலும் நீயே சங்க்ரமமாக விளங்குகிறாய்।

Verse 40

योगेषु व्यतिपातस्त्वं तृणेषु हि कुशो भवान् । उद्यमानां हि सर्वेषां निर्वाणं त्वमसि प्रभो

யோகங்களில் நீயே வ்யதிபாதம்; புல்வகைகளில் நீயே குசம். ஓ பிரபோ, முயலும் அனைவருக்கும் நீயே பரம நிர்வாணம்.

Verse 41

सर्वासामिह बुद्धीनां धर्मबुद्धिर्भवानज । अश्वत्थः सर्ववृक्षेषु सोमवल्ली लतासु च

இங்கே உள்ள எல்லா புத்திகளிலும் நீயே தர்மபுத்தி, ஓ அஜா. எல்லா மரங்களிலும் நீயே அச்வத்தம்; கொடிகளில் நீயே சோமவல்லி.

Verse 42

प्राणायामोसि सर्वेपु साधनेषु शुचिष्वहो । सर्वदः सर्वलिंगेषु श्रीमान्विश्वेश्वरो भवान्

எல்லா சாதனைகளிலும் நீயே பிராணாயாமம்—அஹோ, ஓ தூயவனே. எல்லா லிங்கங்களிலும் நீயே அனைத்தையும் அருள்பவன்; நீயே ஸ்ரீமான் விஸ்வேஸ்வரன்.

Verse 43

मित्राणां हि कलत्रं त्वं धर्मस्त्वं सर्वबंधुषु । त्वत्तो नान्यज्जगत्यस्मिन्नारायण चराचरे

நண்பர்களுக்கு நீ துணைவியெனப் பிரியமானவன்; எல்லா உறவினரிலும் நீயே தர்மம். ஓ நாராயணா, இந்த சராசர உலகில் உன்னைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை.

Verse 44

त्वमेव माता त्वं तातस्त्वं सुतस्त्वं महाधनम् । त्वमेव सौख्यसंपत्तिस्त्वमायुर्जीवनेश्वरः

நீயே தாய், நீயே தந்தை; நீயே மகன், நீயே மாபெரும் செல்வம். நீயே இன்பச் செல்வம்; நீயே ஆயுள்—உயிர்களின் ஈசன்.

Verse 45

सा कथा यत्र ते नाम तन्मनो यत्त्वदर्पितम् । तत्कर्म यत्त्वदर्थं वै तत्तपो यद्भवत्स्मृतिः

உன் நாமம் ஒலிக்கும் கதையே புனிதக் கதை; உனக்கே அர்ப்பணித்த மனமே உண்மையான மனம். உன் பொருட்டே செய்யும் செயல் தான் கர்மம்; உன் நினைவே தவம்.

Verse 46

तद्धनं धनिनां शुद्धं यत्त्वदर्थे व्ययीकृतम् । स एव सकलः कालो यस्मिञ्जिष्णो त्वमर्च्यसे

செல்வர்களின் செல்வம் உன் பொருட்டே செலவிடப்பட்டால் அதுவே தூய செல்வம். ஓ ஜிஷ்ணு, உன்னை வழிபடும் காலமே முழுக் காலமும்—சார்ந்த காலம்.

Verse 47

तावच्च जीवितं श्रेयो यावत्त्वं हृदि वर्तसे । रोगाः प्रशममायांति त्वत्पादोदक सेवनात्

நீ இதயத்தில் தங்கியிருக்கும் வரையில் தான் வாழ்க்கை நன்மையுடையது. உன் திருப்பாத நீரைப் பருகுவதால் நோய்கள் அமைதியடைந்து விலகுகின்றன.

Verse 48

महापापानि गोविंद बहुजन्मार्जितान्यपि । सद्यो विलयमायांति वासुदेवेति कीर्तनात्

ஓ கோவிந்தா, பல பிறவிகளில் சேர்த்த மஹாபாபங்களும் ‘வாசுதேவ’ என்ற நாமகீர்த்தனத்தால் உடனே கரைந்து போகின்றன.

Verse 49

अहो पुंसां महामोहस्त्वहो पुंसां प्रमादता । वासुदेवमनादृत्य यदन्यत्र कृतश्रमाः

அய்யோ, மனிதர்களில் எத்தனை பெரிய மயக்கம், எத்தனை அலட்சியம்! வாசுதேவனை மதியாமல் அவர்கள் வேறிடங்களில் வீணாக உழைக்கிறார்கள்.

Verse 50

इदमेव हि मांगल्यमिदमेव धनार्जनम् । जीवितस्य फलं चैतद्यद्दामोदरकीर्तनम्

இதுவே உண்மையான மங்களம்; இதுவே உண்மையான செல்வப் பெறுதல்; வாழ்வின் பயனும் இதுவே—தாமோதரனைப் பாடி போற்றுதல்।

Verse 51

अधोक्षजात्परोधर्मो नार्थो नारायणात्परः । न कामः केशवादन्यो नापवर्गो हरिं विना

அதோக்ஷஜனின் பக்தியை விட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை; நாராயணனை விட உயர்ந்த பொருள்-இலக்கு இல்லை. கேசவனை விட மேலான ஆசை இல்லை; ஹரியின்றி முக்தி இல்லை।

Verse 52

इयमेव परा हानिरुपसर्गो यमेवहि । अभाग्यं परमं चैतद्वासुदेवं न यत्स्मरेत्

இதுவே மிகப் பெரிய இழப்பு; இதுவே உண்மையான துன்பத் தாக்கம்; பரம துரதிர்ஷ்டம் இதுவே—வாசுதேவனை நினையாமை।

Verse 53

हरेराराधनं पुंसां किं किं न कुरुते बत । पुत्रमित्रकलत्रार्थ राज्यस्वर्गापवर्गदम्

ஹரியின் ஆராதனை மனிதர்க்கு எதைச் செய்யாது? அது மகன், நண்பன், மனைவி, செல்வம் அளிக்கும்; அரசாட்சி, சொர்க்கம், மேலும் முக்தியையும் வழங்கும்।

Verse 54

हरत्यघं ध्वंसयति व्याधीनाधीन्नियच्छति । धर्मं विवर्धयेत्क्षिप्रं प्रयच्छति मनोरथम्

இது பாவத்தை அகற்றி, வேர் உடன் அழிக்கிறது; நோய்களையும் மனவேதனைகளையும் அடக்குகிறது. தர்மத்தை விரைவில் வளர்த்து, மனவிருப்பத்தை அருள்கிறது।

Verse 55

भगवच्चरणद्वंद्वं निर्द्द्वंद्व ध्यानमुत्तमम् । पापिनापि प्रसंगेन विहितं स्वहितं परम्

பகவானின் திருவடித் துவயத்தைப் பற்றிய இருமையற்ற, கலக்கமற்ற தியானமே உத்தமம். பாவியும்கூட சத்சங்கப் பிரசங்கத்தால் அதில் ஈடுபட்டால் தன் பரம நன்மையை அடைகிறான்.

Verse 56

पापिनां यानि पापानि महोपपदभांज्यपि । सुलीनध्यानसंपन्नो नामोच्चारो हरेर्हरेत्

பாவிகளின் பாவங்கள் எத்தனையாயினும்—மகாபாதகமாக வீழ்ச்சிக்குக் காரணமானவையாயினும்—நிலையான லயத் தியானத்துடன் கூடிய ஹரிநாம உச்சரிப்பு அவற்றை அகற்றிவிடும்.

Verse 57

प्रमादादपि संस्पृष्टो यथाऽनलकणो दहेत् । तथौष्ठपुटसंस्पृष्ट हरिनाम हरेदघम्

எப்படி தீப்பொறி தவறுதலாகத் தொட்டாலும் எரித்துவிடுமோ, அதுபோல ஹரிநாமம்—வெறும் உதடுகளைத் தொட்டால்கூட—பாவத்தைச் சுட்டழிக்கும்.

Verse 58

नितांतं कमलाकांते शांतचित्तं विधाय यः । संशीलयेत्क्षणं नूनं कमला तत्र निश्चला

யார் மனத்தை மிகுந்த அமைதியுடன் செய்து கமலாகாந்தன் (லக்ஷ்மீபதி) மீது நிலைநிறுத்தி, ஒரு கணமாவது அந்தத் தியானத்தில் தங்குகிறாரோ—அங்கே கமலா (லக்ஷ்மீ) அசையாமல் நிலைத்திருப்பாள்.

Verse 59

अयमेव परोधर्मस्त्विदमेव परं तपः । इदमेव परं तीर्थं विष्णुपादांबु यत्पिबेत

இதுவே பரம தர்மம், இதுவே பரம தவம்; இதுவே பரம தீர்த்தம்—விஷ்ணுவின் திருவடிநீர் (சரணாமிர்தம்) அருந்துதல்.

Verse 60

तवोपहारं भक्त्याय सेवते यजपूरुष । सेवितस्तेन नियतं पुरोडाशो महाधिया

ஹே யஜ்ஞபுருஷா! பக்தியுடன் உமது உபஹார-ஹவிஸ்ஸைச் சேவித்து அர்ப்பணிப்பவன், அவன் மகத்தான அறிவால் புரோடாசம் நிச்சயமாக விதிப்படி சேவிக்கப்பட்டதாகும்।

Verse 61

स चैवावभृथस्नातः स च गंगाजलाप्लुतः । विष्णुपादोदकं कृत्वा शंखे यः स्नाति मानवः

சங்கில் விஷ்ணு பாதோதகத்தைத் தயாரித்து அதனால் स्नானம் செய்பவன், அவன் அவப்ருத ஸ்நானம் செய்தவனாகவும் கங்காஜலத்தில் மூழ்கியவனாகவும் ஆகிறான்।

Verse 62

शालग्राम शिला येन पूजिता तुलसी दलैः । स पारिजातमालाभिः पूज्यते सुरसद्मनि

துளசி இலைகளால் சாலக்ராம சிலையைப் பூஜித்தவன், தேவர்களின் தாமத்தில் பாரிஜாத மலர்மாலைகளால் பூஜிக்கப்படுவான்।

Verse 63

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वा यदि वेतरः । विष्णुभक्ति समायुक्तो ज्ञेयः सर्वोत्तमश्च सः

பிராமணன், க்ஷத்திரியன், வைசியன், சூத்ரன் அல்லது வேறு நிலையினனாக இருந்தாலும்—விஷ்ணுபக்தியுடன் இணைந்தவன் அனைவரிலும் சிறந்தவன் என அறிய வேண்டும்।

Verse 64

शंखचक्रांकिततनुः शिरसां मंजरीधरः । गोपीचंदनलिप्तांगो दृष्टश्चेत्तदघं कुतः

சங்கு-சக்கர முத்திரைகள் உடலில் திகழ, தலையில் துளசி மஞ்சரி அணிந்து, அங்கங்களில் கோபீசந்தனம் பூசிய பக்தனை ஒருவர் கண்டால்—அப்போது பாவம் எங்கே நிலைக்கும்?

Verse 65

प्रत्यहं द्वादशशिलाः शालग्रामस्य योऽर्चयेत् । द्वारवत्याः शिलायुक्तः स वैकुंठे महीयते

யார் தினந்தோறும் பன்னிரண்டு புனிதச் சிலைகளுடன் சாலகிராமத்தையும், த்வாரவதி-சிலையுடன் சேர்த்து வழிபடுகிறாரோ, அவர் வைகுண்டத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவார்।

Verse 66

तुलसी यस्य भवने प्रत्यहं परिपूज्यते । तद्गृहं नोपसर्पंति कदाचिद्यमकिंकराः

யாருடைய இல்லத்தில் துளசி தினந்தோறும் பக்தியுடன் முறையாகப் பூஜிக்கப்படுகிறதோ, அந்த வீட்டை யமனின் தூதர்கள் எப்போதும் அணுகமாட்டார்கள்।

Verse 67

हरिनामाक्षरमुखं भाले गोपीमृदांकितम् । तुलसीमालितोरस्कं स्पृशेयुर्नयमानुगाः

யாருடைய வாயில் ஹரிநாமத்தின் எழுத்துகள் ஒலிக்கின்றனவோ, நெற்றியில் கோபீசந்தனத் திலகம் இருக்கிறதோ, மார்பில் துளசிமாலை அணிந்திருக்கிறதோ—அவரை யமனின் अनुசரர்கள் தொடவும் துணியமாட்டார்கள்।

Verse 68

गोपीमृत्तुलसी शंखः शालग्रामः सचक्रकः । गृहेपि यस्य पंचैते तस्य पापभयं कुत

கோபீசந்தனம், துளசி, சங்கம், சாலகிராமம், சக்கரச் சின்னம்—இவை ஐந்தும் யாருடைய வீட்டில் உள்ளனவோ, அவருக்கு பாவப் பயம் எங்கே?

Verse 69

ये मुहूर्ताः क्षणा ये च या काष्ठा ये निमेषकाः । ऋते विष्णुस्मृतेर्यातास्तेषु मुष्टो यमेन सः

விஷ்ணு ஸ்மரணம் இன்றிக் கழியும் முஹூர்த்தங்கள், கணங்கள், காஷ்டைகள், நிமிஷங்கள்—அந்த வீணான காலங்களுக்காக அந்த மனிதன் யமனால் பிடிக்கப்படுவான்।

Verse 70

क्व द्वयक्षरं हरेर्नाम स्फुलिंगसदृशं ज्वलेत । महती पातकानां च राशिस्तूलोपमा क्व च

இரண்டு எழுத்துகளான ஹரிநாமம் சுடர்தீப்பொறிபோல் எரிகிறது; பாபங்களின் பெருங்குவியல் பருத்திக் குவியல்போல்—ஒப்புமை எங்கே? அந்தப் பொறியே அதைச் சுட்டெரிக்கிறது।

Verse 71

गोविंद परमानंदं मुकुंदं मधुसूदनम । त्यक्त्वान्यं नैव जानामि न भजामि स्मरामि न

கோவிந்தன்—பரமானந்தம்; முகுந்தன்; மதுசூதனன்—அனைத்தையும் விட்டு நான் வேறொருவரை அறியேன், வேறொருவரை வழிபடேன், வேறொருவரை நினையேன்।

Verse 72

न नमामि न च स्तौमि न पश्यामीह चक्षुषा । न स्पृशामि न वायामि गायामि न न हरिं विना

ஹரியின்றி நான் வணங்கேன், புகழ்ந்துரைக்கேன்; கண்களால் கூட பார்க்கேன். தொடமாட்டேன், அலைவேன் இல்லை, பாடமாட்டேன்—ஹரியின்றி।

Verse 73

जले स्थले च पातालेप्यनिले चानलेऽचले । विद्याधरासुरसुरे किं नरे वानरे नरे

நீரிலும் நிலத்திலும் பாதாளத்திலும்; காற்றிலும் தீயிலும் மலைகளிலும்—வித்தியாதரர், அசுரர், தேவர் நடுவிலும்—மனிதர், வானரர் பற்றி என்ன சொல்ல: எங்கும் அவரையே காண்கிறேன்।

Verse 74

तृणेस्त्रैणे च पाषाणे तरुगुल्मलतासु च । सर्वत्र श्यामलतनुं वीक्षे श्रीवत्सवक्षसम्

புல்லிலும் வைக்கோலிலும் கல்லிலும், மரம்-புதர்-கொடிகளிலும்—எங்கும் கருநிறத் திருமேனியுடன், மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் தாங்கிய இறைவனை நான் காண்கிறேன்।

Verse 75

सर्वेषां हृदयावासः साक्षात्साक्षी त्वमेव हि । बहिरंतर्विना त्वां तु नह्यन्यं वेद्मि सर्वगम्

நீங்கள் அனைவரின் இதயங்களில் வாசம் செய்கிறீர்; நேரடியான சாட்சி நீரே. உம்மைத் தவிர உள்ளும் புறமும் நான் வேறு எந்தச் சர்வவியாபி பரம்பொருளையும் அறியேன்.

Verse 76

इत्युक्त्वा विररामासौ शिवशर्मन्ध्रुवस्तदा । देवोपि भगवान्विष्णुस्तमुवाच प्रसन्नदृक्

இவ்வாறு கூறி ‘சிவசர்மா’ எனப் பெயருடைய துருவன் அப்போது மௌனமானான். பின்னர் அருள்முகத்துடன் தேவாதிதேவன் பகவான் விஷ்ணு அவனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 77

श्रीभगवानुवाच । अपि बाल विशालाक्ष ध्रुव ध्रुवमतेऽनघ । परिज्ञातो मया सम्यक्तवहृत्स्थो मनोरथः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ குழந்தையே, விசாலநேத்திர துருவா! உறுதியான மனத்துடன் நிற்கும் நிர்மலனே! உன் இதயத்தில் உள்ள விருப்பம் எனக்கு முழுமையாகத் தெரியும்.

Verse 78

अन्नाद्भवंति भूतानि वृष्टेरन्नसमुद्भवः । तद्वृष्टेः कारणं सूर्यः सूर्याधारो ध्रुवैधि भोः

அன்னத்திலிருந்து உயிர்கள் தோன்றுகின்றன; மழையிலிருந்து அன்னம் விளைகிறது. அந்த மழைக்குக் காரணம் சூரியன்; ஆகவே ஓ துருவா, சூரியனுக்குத் தாங்குதலாக இரு.

Verse 79

ज्योतिश्चक्रस्य सर्वस्य ग्रहर्क्षादेः समंततः । गगने भ्रमतो नित्यं त्वमाधारो भविष्यसि

வானில் இடையறாது சுழலும் கிரக-நட்சத்திர முதலிய அனைத்துப் பிரகாசச் சக்கரத்திற்கும் எல்லாத் திசைகளிலும் நீயே ஆதாரமாக இருப்பாய்.

Verse 80

मेढीभूतस्तु वै सर्वान्वायुपाशैर्नियंत्रितान् । आकल्पं तत्पदं तिष्ठ भ्रामयञ्ज्योतिषांगणान्

நீ அச்சாணிபோல் நிலைபெற்று, வாயுப் பாசங்களால் அனைவரையும் கட்டுப்படுத்து; அந்தப் பதவியில் கல்பமுழுதும் நின்று, ஜோதிஷ்கக் கணங்களைச் சுழலச் செய்।

Verse 81

आराध्य श्री महादेवं पुरापदमिदं मया । आसादियत्तदेतत्ते तपसा प्रतिपादितम्

முன்னொரு காலத்தில் நான் ஸ்ரீமகாதேவரை ஆராதித்து இந்தப் பதவியை அடைந்தேன்; உன் தவத்தால் உறுதிப்பட்ட அதே பதவி இப்போது உனக்கு அருளப்பட்டது।

Verse 82

केचिच्चतुर्युगं यावत्केचिन्मन्वंतरं ध्रुव । तिष्ठंति त्वं तु वै कल्पं पदमेतत्प्रशास्यसि

ஓ துருவா! சிலர் சதுர்யுகம் வரை, சிலர் மன்வந்தரம் வரை நிலைப்பர்; ஆனால் நீ இந்தப் பதவியை முழுக் கல்பம் ஆளுவாய்।

Verse 83

मनुनापि न यत्प्रापि किमन्यैर्मानवैर्ध्रुव । तत्पदं विहितं त्वत्साच्छक्राद्यैरपि दुर्लभम्

ஓ துருவா! மனுவுக்கே கிடைக்காத அந்தப் பதவி, பிற மனிதர்க்கு எவ்வாறு? அது உனக்காக விதிக்கப்பட்டது; இந்திராதி தேவர்களுக்கும் அரிதானது।

Verse 84

अन्यान्वरान्प्रयच्छामि स्तवेनानेन तोषितः । सुनीतिरपि ते माता त्वत्समीपे चरिष्यति

இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் மகிழ்ந்து நான் உனக்கு பிற வரங்களையும் அருள்கிறேன்; உன் தாய் சுனீதியும் உன் அருகில் வாசம் செய்வாள்।

Verse 85

इदं स्तोत्रवरं यस्तु पठिष्यति समाहितः । त्रिसंध्यं मनुजस्तस्य पापं यास्यति संक्षयम्

ஒருவன் ஒருமனத்துடன் காலை, நண்பகல், மாலை எனும் முப்பொழுதுச் சந்திகளில் இந்தச் சிறந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்தால், அவனுடைய பாவம் படிப்படியாகக் குறைந்து இறுதியில் அழியும்.

Verse 86

न तस्य सदनं लक्ष्मीः परित्यक्ष्यत्यसंशयम् । न जनन्या वियोगश्च न बंधुकलहोदयः

அவனுடைய இல்லத்தை லக்ஷ்மி நிச்சயமாக விட்டு விலகமாட்டாள்; தாயுடன் பிரிவு ஏற்படாது; உறவினர்களிடையே சண்டையும் எழாது.

Verse 87

ध्रुवस्तुतिरियं पुण्या महापातकनाशिनी । ब्रह्महापि विशुद्ध्येत का कथेतर पापिनाम्

இந்த துருவஸ்துதி புனிதமானது; மகாபாதகங்களை அழிப்பது. இதனால் பிரம்மஹத்தி குற்றம் செய்தவனும் தூய்மையடையலாம்—மற்ற பாவிகளைக் குறித்து என்ன சொல்ல வேண்டும்!

Verse 88

महापुण्यस्य जननी महासंपत्तिदायिनी । महोपसर्गशमनी महाव्याधिविनाशिनी

இது மகாபுண்ணியத்தின் தாய்; மாபெரும் செல்வத்தை அருள்வது; பெரும் இடர்களைத் தணித்து, கடும் நோய்களை அழிப்பது.

Verse 89

यस्याऽस्तिपरमा भक्तिर्मयि निर्मलचेतसः । ध्रुवस्तुतिरियं तेन जप्या मत्प्रीतिकारिणी

என்னிடம் தூய மனத்துடன் பரம பக்தி கொண்டவன், இந்த துருவஸ்துதியை ஜபமாகச் செய்ய வேண்டும்; அது எனக்கு மகிழ்ச்சி தருவது.

Verse 90

समस्त तीर्थस्नानेन यत्फलं लभते नरः । तत्फलं सम्यगाप्नोति जपन्स्तुत्यानया मुदा

அனைத்து தீர்த்தங்களில் நீராடுவதால் மனிதன் பெறும் பலன் எதுவோ, இந்த ஸ்துதியை மகிழ்ச்சியுடன் ஜபித்தால் அதே பலன் முழுமையாகக் கிடைக்கும்.

Verse 91

संति स्तोत्राण्यनेकानि मम प्रीतिकराणि च । ध्रुवस्तुतेर्न चैतस्याः कलामर्हंति षोडशीम्

என்னை மகிழ்விக்கும் பல ஸ்தோத்திரங்கள் உள்ளன; ஆனால் அவை இந்த துருவ-ஸ்துதியின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் சமமல்ல.

Verse 92

श्रुत्वापीमां स्तुतिं मर्त्यः श्रद्धया परया मुदा । पातकैर्मुच्यते सद्यो महत्पुण्यमवाप्नुयात्

இந்த ஸ்துதியை உயர்ந்த நம்பிக்கையுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் கேட்பதாலேயே மனிதன் உடனே பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு மாபெரும் புண்ணியம் அடைகிறான்.

Verse 93

अपुत्रः पुत्रमाप्नोति निर्धनो धनमाप्नुयात् । अभक्तो भक्तिमाप्नोति कीर्तनाच्च ध्रुवस्तुतेः

துருவ-ஸ்துதியை கீர்த்தனம் செய்வதால் பிள்ளையில்லாதவன் மகனைப் பெறுவான்; ஏழை செல்வம் பெறுவான்; பக்தியில்லாதவனும் பக்தி அடைவான்.

Verse 94

दत्त्वा दानान्यनेकानि कृत्वा नाना व्रतानि च । यथालाभानवाप्नोति तथा स्तुत्याऽनया नरः

பல தானங்களை அளித்து பல விரதங்களை மேற்கொண்டால் எவ்வாறு எதிர்பார்த்த பலன் கிடைக்குமோ, அவ்வாறே இந்த ஸ்துதியினாலும் மனிதன் அந்தப் பலனை அடைகிறான்.

Verse 95

त्यक्त्वा सर्वाणि कार्याणि त्यक्त्वा जप्यान्यनेकशः । ध्रुवस्तुतिरियं जप्या सर्वकामप्रदायिनी

அனைத்து கடமைகளையும் விட்டு, பல்வேறு பிற ஜபங்களையும் கைவிட்டு, இந்தத் துருவ-ஸ்துதியையே நிதம் ஜபிக்க வேண்டும்; இது எல்லா நற்காமங்களையும் அருளும்.

Verse 96

श्रीभगवानुवाच । ध्रुवावधेहि वक्ष्यामि हितं तव महामते । येन ते निश्चलं सम्यक्पदमेतद्भविष्यति

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—துருவா, கவனமாகக் கேள். பெருமதியே, உன் நலனுக்கானதை நான் சொல்கிறேன்; அதனால் இந்தப் பரம அசையாத நிலை உனக்கு முறையாகக் கிடைக்கும்.

Verse 97

अहं जिगमिषुस्त्वासं पुरीं वाराणसीं शुभाम् । साक्षाद्विश्वेश्वरो यत्र तिष्ठते मोक्षकारणम्

நான் அந்தப் புனிதமான வாராணசி நகரத்திற்குச் செல்ல விரும்புகிறேன்; அங்கே சாக்ஷாத் விஸ்வேஸ்வரர் தாமே வாசிக்கிறார்—மோக்ஷத்தின் காரணமாக.

Verse 98

विपन्नानां च जंतूनां यत्र विश्वेश्वरः स्वयम् । कर्णे जापं प्रकुरुते कर्मनिर्मूलन क्षमम्

அங்கே துன்புறும் உயிர்களுக்காக விஸ்வேஸ்வரர் தாமே காதில் மந்திரஜபம் (உபதேசம்) செய்கிறார்; அது கர்மத்தை வேரோடு அகற்ற வல்லது.

Verse 99

अस्य संसारदुःखस्य सर्वोपद्रवदायिनः । उपाय एक एवास्ति काशिकानंदभूमिका

எல்லா துன்பங்களையும் விளைவிக்கும் இந்தச் சம்சாரத் துயரத்திற்கு ஒரே தீர்வு உண்டு—காசியின் ஆனந்தமயமான புனித நிலம்.

Verse 100

इदं रम्यमिदं नेति बीजं दुःखमहातरोः । तस्मिन्काश्यग्निना दग्धे दुःखस्यावसरः कुतः

“இது இனியது, இது அல்ல” எனும் பற்றும் தள்ளுதலும் துக்கமெனும் மாபெரும் மரத்தின் விதை. அந்த விதை காசியின் அக்னியால் எரிந்தால் துக்கத்திற்கு இடம் எங்கே?

Verse 110

कार्तिकस्य चतुर्दश्यां विश्वेशं यो विलोकयेत् । स्नात्वा चोत्तरवाहिन्यां न तस्य पुनरागतिः

கார்த்திக சதுர்தசியன்று யார் விஸ்வேசுவரனை தரிசித்து, வடக்கு நோக்கி ஓடும் கங்கையில் நீராடுகிறாரோ, அவருக்கு மீண்டும் வருதல் (பிறவி) இல்லை.

Verse 120

अत्र ब्रह्मपुरीं कृत्वा यो विप्रेभ्यः प्रयच्छति । वर्षाशनेन संयुक्तां तस्य पुण्यफलं शृणु

இங்கே யார் ‘பிரம்மபுரீ’யை செய்து பிராமணர்களுக்கு அளித்து, மழைக்கால உணவுடன் சேர்த்து அர்ப்பணிக்கிறாரோ—அவருக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியப் பயனை கேளுங்கள்.

Verse 130

नरो ध्रुवस्य चरितं प्रसंगेन स्मरन्नपि । न पापैरभिभूयेत महत्पुण्यमवाप्नुयात्

ஒருவன் உரையாடலின் போக்கில்கூட துருவனின் சரிதத்தை நினைத்தால், அவன் பாவங்களால் அடக்கப்படமாட்டான்; பெரும் புண்ணியம் அடைவான்.