Adhyaya 24

Verse 1

गणावूचतुः । शिवशर्मन्नुदर्कं ते कथयावो निशामय । त्वमत्र वैष्णवे लोके भुक्त्वा भोगान्सुपुष्कलान्

கணங்கள் கூறின— ஓ சிவசர்மனே, கேள்; உன் எதிர்கால வழியை நாம் சொல்கிறோம். இங்கே வைஷ்ணவ லோகத்தில் நீ மிகப் பெருமளவு இன்பங்களை அனுபவிப்பாய்.

Verse 2

ब्रह्मणो वत्सरं पूर्णं रममाणोऽप्सरोगणैः । सुतीर्थमरणोपात्त पुण्यशेषेण वै पुनः

பிரம்மாவின் ஒரு முழு ஆண்டளவு நீ அப்சரைக் கூட்டங்களுடன் விளையாடி மகிழ்வாய்; பின்னர் புனித தீர்த்தத்தில் மரணத்தால் பெற்ற புண்ணியத்தின் மீதமுள்ள பலத்தால் மீண்டும் (அடுத்த நிலையை அடைவாய்).

Verse 3

भविष्यसि महीपालो नगरे नंदिवर्धने । राज्यं प्राप्यासपत्नं च समृद्धबलवाहनम्

நந்திவர்த்தன நகரத்தில் நீ மன்னனாகுவாய்; போட்டியற்ற, படைபலமும் வாகனங்களும் நிறைந்த செழுமையான அரசை அடைவாய்.

Verse 4

कृष्टिभिर्हृष्टपुष्टैश्च रम्यहाटकभूषणैः । संजुष्टमिष्टापूर्तानां धर्माणां नित्यकर्तृभिः

உன் நாடு மகிழ்ச்சியும் வளமுமுடைய மக்களால் நிரம்பி, அழகிய பொன்னாபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, இஷ்ட‑பூர்த்த தர்மங்களை எப்போதும் ஆற்றுவோரால் நிறைந்திருக்கும்.

Verse 5

सदासंपन्नसस्यं च सूर्वरक्षेत्रसंकुलम् । सुदेशं सुप्रजं सुस्थं सुतृणं बहुगोधनम्

அந்நாடு எப்போதும் செழுமையான விளைச்சலுடன், சிறந்த வயல்களால் நிரம்பி; நல்ல நாடாக, நல்ல மக்களுடன், ஆரோக்கியமும் பாதுகாப்பும் உடையதாக—மேய்ச்சல் புல்லும் மாட்டுச் செல்வமும் மிகுதியாக இருக்கும்.

Verse 6

देवतायतनानां च राजिभिः परिराजितम् । सुयूपा यत्र वै ग्रामाः सुवित्तर्द्धि विराजिताः

அந்நாடு தேவாலயங்களின் வரிசைகளால் ஒளிரும்; அங்குள்ள கிராமங்கள் அழகிய யூபங்கள் (யாகத் தூண்கள்) கொண்டு குறியிடப்பட்டு, சிறந்த செல்வ‑செழிப்பால் பிரகாசிக்கும்.

Verse 7

सुपुष्प कृत्रिमोद्यानाः ससदाफलपादपाः । सपद्मिनीककासारा यत्र राजंति भूमयः

அங்கே நிலங்கள் அழகிய மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தோட்டங்களாலும், எப்போதும் கனிதரும் மரங்களாலும், தாமரை குளங்களும் நீர்த்தேக்கங்களும் கொண்டு மிளிரும்.

Verse 8

सदंभा निम्नगाराजिर्न यत्र जनता क्वचित् । कुलान्येव कुलीनानि न चान्यायधनानि च

அங்கே மக்களிடத்தில் எங்கும் அகந்தை இருக்காது; நதிகளின் ஓடைகள் அழகாக ஒழுங்குடன் இருக்கும். குடும்பங்கள் உண்மையிலேயே குலீனமாக இருக்கும்; அநியாயமாக ஈட்டிய செல்வம் அங்கே இல்லை.

Verse 9

विभ्रमो यत्र नारीषु नविद्वत्सु च कर्हिचित् । नद्यः कुटिलगामिन्यो न यत्र विषये प्रजाः

பெண்களிடையே மயக்கமும் மோகமும் மேலோங்கி, அறிஞர்கள் எந்நாளும் மதிக்கப்படாத இடம்; ஆறுகள் வளைந்த வழிகளில் ஓடி, மக்கள் தம் உரிய எல்லைக்குள் நிலைத்திருக்காத இடம்—அந்த நாடு களங்கமுற்றதாக அறியப்படுகின்றது।

Verse 10

तमोयुक्ताः क्षपा यत्र बहुलेषु न मानवाः । रजोयुजः स्त्रियो यत्र न धर्मबहुला नराः

இரவுகள் அடர்ந்த இருளால் மூடப்பட்டு, பலரிடையிலும் உண்மையான மனிதத்தன்மை அரிதாக இருக்கும் இடம்; பெண்கள் ரஜோகுணச் சஞ்சலத்தால் கட்டுப்பட்டு, ஆண்கள் தர்மத்தில் செழிப்பில்லாத இடம்—அந்த பகுதி வீழ்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 11

धनैरनंधो यत्रास्ति मनो नैव च भोजनम् । अनयः स्यंदनं यत्र न च वै राजपूरुषः

செல்வமே ‘கண்’ ஆகி, உணவிலும் மனம் நிறைவு பெறாத இடம்; அநீதி வாழ்க்கை ரதத்தை இழுக்கும் தேராகி, தர்மநிஷ்ட அரச அதிகாரம் இல்லாத இடம்—அந்த நாடு அதர்மமானதாக அறியப்படுகிறது।

Verse 12

दंडः परशुकुद्दाल वालव्य जनराजिषु । आतपत्रेषु नान्यत्र क्वचित्क्रोधापराधजः

மக்கள் கூட்டங்களில் தண்டம் என்பது கோடரி, மண்வெட்டி போன்ற கரடுமுரடான கருவிகளாகவே இருந்து; பதவியின் குடை தவிர எங்கும் கோபமும் குற்றமும் விளைத்த தண்டனைகளே காணப்படும் இடத்தில்—தர்மம் வாடிவிடுகிறது।

Verse 13

अन्यत्राक्षिकवृंदेभ्यः क्वचिन्न परिदेवनम् । आक्षिका एव दृश्यंते यत्र पाशकपाणयः

சூதாட்டக் கூட்டங்களைத் தவிர வேறு எங்கும் புலம்பலும் கேட்கப்படாமல்; கையில் காய்களைப் பிடித்த சூதாடிகளே மட்டும் காணப்படும் இடம்—அந்த இடம் மங்களம் அற்றதாக அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 14

जाड्यवार्ता जलेष्वेव स्त्रीमध्या एव दुर्बलाः । कठोरहृदया यत्र सीमंतिन्यो न मानवाः

குளிர்ச்சி நீரில்தான் உள்ளது, பலவீனம் பெண்களின் இடையில்தான் உள்ளது, கடினத்தன்மை பெண்களிடம்தான் உள்ளது, மனிதர்களிடம் அல்ல.

Verse 15

औषधेष्वेव यत्रास्ति कुष्ठयोगो न मानवे । वेधोप्यंतःसुरत्नेषु शूलं मूर्तिकरेषु वै

குஷ்டம் மருந்துகளில் மட்டுமே உள்ளது, மனிதர்களிடம் இல்லை; துளைத்தல் ரத்தினங்களில் மட்டுமே, சூலம் சிலைகளில் மட்டுமே உள்ளது.

Verse 16

कंपःसात्त्विकभावोत्थो न भयात्क्वापि कस्यचित् । संज्वरः कामजो यत्र दारिद्र्यं कलुषस्य च

நடுக்கம் சாத்வீக உணர்வால் எழுகிறது, பயத்தால் அல்ல; காய்ச்சல் காமத்தால் உண்டாகிறது, வறுமை பாவத்திற்கு மட்டுமே உரியது.

Verse 17

दुर्लभत्वं सदा कस्य सुकृतेन च वस्तुनः । इभा एव प्रमत्ता वै युद्धं वीच्योर्जलाशये

புண்ணியத்தால் எது அரிது? அங்கு மதம் யானைகளிடம் மட்டுமே, போர் அலைகளுக்கு இடையே மட்டுமே உள்ளது.

Verse 18

दानहानिर्गजेष्वेव द्रुमेष्वेव हि कंटकाः । जनेष्वेव विहारा हि न कस्यचिदुरःस्थली

தானம் (மதநீர்) குறைவு யானைகளிடம் மட்டுமே, முட்கள் மரங்களில் மட்டுமே, இன்ப உலா மக்களிடம் மட்டுமே உள்ளது.

Verse 19

बाणेषु गुणविश्लेषो बंधोक्तिः पुस्तके दृढा । स्नेहत्यागः सदैवास्ति यत्र पाशुपते जने

அந்நாட்டில் அம்புகளின் குணங்களும் ஆராயப்படுகின்றன; உடன்படிக்கைச் சொற்கள் நூல்களில் உறுதியாகப் பதிவாகின்றன; பாசுபத பக்தர்களிடையே பற்றுத் துறப்பு எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறது।

Verse 20

दंडवार्ता सदा यत्र कृतसंन्यासकर्मणाम् । मार्गणाश्चापकेष्वेव भिक्षुका ब्रह्मचारिणः

அங்கே துறவுக் கடமையை ஏற்றவர்களிடையே தண்டம் பற்றிய உரையாடல் எப்போதும் நிகழ்கிறது; பிச்சையால் வாழும் பிரம்மச்சாரிகள் ஒழுக்கமுடைய தேடிகளாக, தம் நியதிப் பாதையில் நிலைத்தவர்களாகவே காணப்படுகின்றனர்।

Verse 21

यत्र क्षपणका एव दृश्यंते मलधारिणः । प्रायो मधुव्रता एव यत्र चंचलवृत्तयः

அங்கே தவத்தின் அடையாளங்களைத் தாங்கிய மலதாரிகளான உண்மைக் க்ஷபணகரே காணப்படுகின்றனர்; நடத்தில் நிலையற்றவர்கள் பெரும்பாலும் ‘மதுவ்ரதர்’—தேனீபோல் அலைபாயும் இயல்பினர்—ஆவர்।

Verse 22

इत्यादि गुणवद्देशे त्वयिराज्यं प्रशासति । धर्मेण राजधर्मज्ञ शौंडीर्यगुणशालिनि

இத்தகைய நற்குணம் நிறைந்த நாட்டில் நீ தர்மத்தின் வழியே அரசை ஆள்கிறாய்—அரசதர்மம் அறிந்தவனே, வீரமும் நற்குணமும் உடையவனே।

Verse 23

सौभाग्यभाजि रूपाढ्ये शौर्यौदार्यगुणान्विते । सीमंतिनीनां रम्याणां लावण्यवर्जित सुश्रियाम्

இவ்வரசு நல்வாழ்வும் அழகும் நிறைந்தது, வீரமும் பெருந்தன்மையும் உடையது; இங்கே மனம்கவரும், அலங்கரித்த உயர்குலப் பெண்களிடமும் வெறும் அழகுப் பெருமை அல்ல, பண்புமிகு மரியாதையின் ஒளியே விளங்குகிறது।

Verse 24

राज्ञीनामयुतंभावि कुमाराणां शतत्रयम् । वृद्धकाल इति ख्यात उग्रः परपुरंजयः

அவனுக்கு பத்தாயிரம் அரசியரும் மூன்று நூறு இளவரசரும் உண்டாகவிருந்தனர்; மேலும் அவன் உக்கிரன், பகைவர் நகரங்களை வென்றவன், ‘விருத்தகாலன்’ எனப் புகழப்பட்டான்.

Verse 25

विजितानेकसमरः श्रीसंतर्पितमार्गणः । अनेकगुणसंपूर्णः पूर्णचंद्रनिभद्युतिः

பல போர்களில் வெற்றி பெற்றவன்; தன் செல்வத்தால் வில்லாளர்களை மகிழ்வித்து பரிசளித்தான்; பல நற்குணங்களால் நிறைந்தவன், முழுநிலா போன்ற ஒளியால் பிரகாசித்தான்.

Verse 26

संततावभृथक्लिन्न मूर्धजः क्षितिषर्षभः । प्रजापालनसंपन्नः कोशप्रीणितभूसुरः

அரசர்களில் காளை போன்றவன்; அவனது தலைமுடி எப்போதும் அவப்ருத ஸ்நானத்தால் நனைந்திருந்தது; குடிகளை காக்க வல்லவன், அரசக் களஞ்சியத்தால் பிராமணர்களைத் திருப்திப்படுத்தினான்.

Verse 27

पदारविंदं गौविंदं हृदि ध्यायन्नतंद्रितः । वासुदेवकथालापपरिक्षिप्त दिनक्षपः

கோவிந்தனின் திருவடித் தாமரைகளை உள்ளத்தில் சோர்வின்றி தியானித்து, வாசுதேவனின் கதைகளும் உரையாடல்களும் சூழ அவன் நாள்-இரவை கழித்தான்.

Verse 28

कदाचिदुपविष्टःसन्मध्ये राजसभं द्विज । दूरात्कार्पटिकैर्दृष्टो वाराणस्याः समागतैः

ஓ த்விஜரே! ஒருமுறை அவன் அரசசபையின் நடுவில் அமர்ந்திருந்தபோது, வாராணசியிலிருந்து வந்த அலைந்து திரியும் கார்படிகத் துறவிகள் அவனைத் தொலைவிலிருந்து கண்டனர்.

Verse 29

तत्कर्मभाविसदृशैस्तदात्वमभिनंदितः । तैः सर्वै राजशार्दूलस्याशीर्वादैरनेकशः

அந்தக் கர்மங்களுக்கும் அவற்றின் வருங்காலப் பயனுக்கும் ஏற்றவாறு அச்சமயம் நீ புகழப்பட்டாய்; மேலும் அவர்கள் அனைவரும் அந்த அரசசார்தூலனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் பலவித ஆசீர்வாதங்களை அளித்தனர்।

Verse 30

श्रीमद्विश्वेश्वरो देवो विश्वेषां जगतां गुरुः । काशीनाथस्तुते कुर्यात्कुमतेरपवर्जनम्

அனைத்து உலகங்களின் குருவான ஸ்ரீமத் விஸ்வேஸ்வரன்—காசிநாதன்—ஸ்துதி செய்யப்படும்போது குமதியை அகற்றுவானாக।

Verse 31

नैःश्रेयसीं च संपत्तिं यो देयात्स्मरणादपि । काशीनाथः स ते दिश्याज्ज्ञानं मलविवर्जितम्

வெறும் ஸ்மரணத்தினாலேயே பரம நன்மையும் உண்மையான செல்வமும் அளிப்பவன் அந்த காசிநாதன், உனக்கு மாசற்ற ஞானத்தை அருள்வானாக।

Verse 32

येन पुण्येन ते प्राप्तं राज्यं प्राज्यमकंटकम् । तत्पुण्यशेषतोभूयाद्विश्वनाथे मतिस्तव

எந்தப் புண்ணியத்தால் நீ விரிந்த, தடையற்ற அரசை அடைந்தாயோ, அந்தப் புண்ணியத்தின் மீதமுள்ள பலனால் விஸ்வநாதரிடம் உன் பக்தி-திடநிலை மேலும் மேலும் பெருகுக।

Verse 33

यस्य प्रसादात्सुलभमायुः पुत्रांबरागनाः । समृद्धयः स्वर्गमोक्षौ स विश्वेशः प्रसीदतु

யாருடைய அருளால் நீண்ட ஆயுள், புதல்வர், ஆடை, துணைவி எளிதில் கிடைக்கின்றன; மேலும் செழிப்பு, ஸ்வர்க்கம், மோக்ஷமும்—அந்த விஸ்வேசர் அருள்புரிவாராக।

Verse 34

नामश्रवणमात्रेण यस्य विश्वेशितुर्विभोः । महापातकविच्छेदः स विश्वेशोऽस्तु ते हृदि

எல்லாம் வல்ல விஸ்வேசித்ரு இறைவனின் நாமத்தை மட்டும் கேட்டாலே மகாபாபங்கள் அறுபடுகின்றன; அந்த விஸ்வேசன் உன் இதயத்தில் வாசமாயிருப்பானாக।

Verse 35

त्वं वृद्धकालो भूपालः श्रुत्वेत्याशीः परंपराम् । स्मरिष्यसीदं वृत्तांतं पुलकांकवपुस्तदा

ஓ பூபாலா! நீ முதுமை அடைந்தபோது, இந்த ஆசீர்வாதப் பரம்பரையை கேட்டுத் தெய்வபக்தி ரோமாஞ்சம் கொண்ட உடலுடன் இவ்வரலாற்றை நினைவுகூர்வாய்।

Verse 36

आकारगोपनं कृत्वा तेभ्यो दत्त्वा धनं बहु । सुमुहूर्तमनुप्राप्य सुते राज्यं विधाय च

உன் நோக்கத்தை மறைத்து, அவர்களுக்கு மிகுந்த செல்வம் தந்து, சுபமுகூர்த்தம் பெற்ற பின், உன் மகனிடம் அரசாட்சியை நிறுவுவாய்।

Verse 37

अनंगलेखया राज्ञ्या ततः काशीं गमिष्यसि । दत्त्वा दानानि भूरीणि प्रीणयित्वाऽर्थिनो जनान्

பின்னர் ராணி அனங்கலேகையுடன் நீ காசிக்குச் செல்வாய்—மிகுந்த தானங்கள் அளித்து, வேண்டுவோரைக் களிப்புறச் செய்து।

Verse 38

स्वनाम्ना तत्र संस्थाप्य लिंगं निर्वाणकारणम् । प्रासादं तत्र कृत्वोच्चैस्तदग्रे कूपमुत्तमम्

அங்கே உன் பெயரால் முக்திக்காரணமான லிங்கத்தை நிறுவி, உயர்ந்த கோயில் மாளிகையை அமைத்து, அதன் முன்புறம் சிறந்த கிணற்றையும் அமைப்பாய்।

Verse 39

विधाय विधिवत्तत्र कलशारोपणादिकम् । मणिमाणिक्य चांपेय दुकूलेभाश्वगोधनम्

அங்கே கலசாரோபணம் முதலான விதிவழிபாடுகளை முறையாகச் செய்து, மணி-மாணிக்கம், சிறந்த மதுபானம், விலையுயர்ந்த ஆடைகள், யானை-குதிரைகள் மற்றும் கோதனம் ஆகியவற்றை தானமாக அர்ப்பணித்தான்।

Verse 40

महाध्वजपताकाश्च च्छत्रचामरदर्पणम् । देवोपकरणं भूरि विश्राण्य श्रमवर्जितः

அவன் பெரிய கொடிகள், பதாகைகள், குடைகள், சாமரம், கண்ணாடி முதலிய—தேவாராதனைக்கான பல உபகரணங்களை—அளவில்லாமல் வழங்கினான்; சோர்வும் தயக்கமும் இன்றித் தானம் செய்தான்।

Verse 41

व्रतोपवासनियमैः परिक्षीणकलेवरः । मध्याह्ने निर्जने तत्र द्रक्ष्यस्येकं तपोधनम्

விரதம், உபவாசம், நியமங்களால் உடல் சோர்ந்தது; அந்த நிர்ஜன இடத்தில் மதியவேளையில் நீ ஒரு தபோதனரை காண்பாய்—தவமே அவரின் உண்மையான செல்வம்।

Verse 42

अतीवजीर्णवपुषं परिपिंगजटान्वितम् । मूर्तिमंतंमिव प्रांशुं धर्मं जनमनोहरम्

அவரது உடல் மிக முதிர்ந்தது; தலையைச் சூழ்ந்த மஞ்சள்-செம்மை ஜடைகள் இருந்தன; உயர்ந்த உருவம், மக்களின் மனதை கவர்வது—தர்மமே உருவெடுத்ததுபோல் தோன்றினார்।

Verse 43

भारं शरीरयष्टेश्च दृढयष्ट्यां समर्प्य च । गर्भागाराद्विनिष्क्रम्याभ्यायांतंरंगमंडपे

தன் பலவீன உடலின் பாரத்தை உறுதியான தண்டில் சாய்த்து, அவர் கருவறையிலிருந்து வெளியே வந்து முற்றத்தின் அரங்கமண்டபத்தை நோக்கி நடந்தார்।

Verse 44

उपविश्य समीपे ते प्रक्ष्यत्येवमनुक्रमात् । कोसि त्वं किमिहासि त्वं द्वितीय इव कस्त्वयम्

உன் அருகில் அமர்ந்து அவன் வரிசையாகக் கேட்பான்— “நீ யார்? இங்கே ஏன் வந்தாய்? உன் பக்கத்தில் இரண்டாம் ஆத்மா போல இருப்பவன் யார்?”

Verse 45

प्रासादः कारितः केन जानास्येष ततो वद । अस्य लिंगस्य किं नाम प्रायो जाने न वार्धकात्

“இந்தப் பிராசாதத்தை யார் கட்டினார்? உனக்குத் தெரிந்தால் சொல். இந்த லிங்கத்தின் பெயர் என்ன? முதுமையால் எனக்கு பெரிதும் நினைவில்லை.”

Verse 46

पृष्टस्त्वमिति ते नाथ तदा वृद्ध तपस्विना । कथयिष्यस्यहं राजा वृद्धकाल इति श्रुतः

ஓ நாதா, அந்த முதிய தவசியால் கேட்கப்பட்டபோது நீ கூறுவாய்— “நான் ஒரு அரசன்; ‘விருத்தகால’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன்.”

Verse 47

दाक्षिणात्य इह प्राप्तस्त्वेतया सह कांतया । ध्यायामि लिंगमेतच्च प्रार्थयामि न किंचन

“நான் தென் நாட்டிலிருந்து இந்தப் பிரிய மனைவியுடன் இங்கே வந்தேன். இந்த லிங்கத்தைத் தியானிக்கிறேன்; எதையும் வேண்டவில்லை.”

Verse 48

प्रासादस्यास्य जटिल स्वयंकारयिता शिवः । विशेषतोऽस्यलिंगस्य नाम नो वेद्मि निश्चितम्

“ஓ சடையுடையவரே, இந்தப் பிராசாதத்தின் தானே காரணமான கர்த்தா சிவனே. ஆனால் இந்த லிங்கத்தின் சிறப்பு நாமம் எனக்கு உறுதியாகத் தெரியாது.”

Verse 49

इति श्रुत्वा नरपतेर्वाक्यंप्राह जटाधरः । सत्यमुक्तं त्वयैकं हि लिंगनाम न वेत्सि यत्

அரசனின் சொற்களை கேட்ட ஜடாதரத் தபஸ்வி கூறினார்—“நீ ஒரு விஷயத்தை உண்மையாகச் சொன்னாய்; ஆனால் லிங்கத்தின் நாமத்தை நீ அறியவில்லை.”

Verse 50

पश्येयं त्वामहं नित्यमुपविष्टं सुनिश्चलम् । श्रुतो भविष्यति तव प्रासादो येन कारितः

“நீ எப்போதும் அசையாமல் அமர்ந்திருப்பதை நான் காண வேண்டும். நீ கட்டிய அரண்மனை உலகில் புகழ்பெறும்.”

Verse 51

ममाग्रे तत्समाचक्ष्व यदि जानासि तत्त्वतः । आकर्ण्येति वचस्तस्य पुनः प्राह भवानिति

“நீ அதை உண்மைப் பொருளாக அறிந்திருந்தால், என்முன் சொல்லு.” அவன் சொற்களை கேட்டதும் மற்றவன் மீண்டும், “அப்படியே—கேள்” என்றான்.

Verse 52

कर्ता कारयिता शंभुः किमतथ्यं ब्रवीम्यहम् । अथवा चिंतया किं मे तपस्विन्ननया विभो

“செய்பவனும் செய்யவைக்கிறவனும் சம்புவே; நான் பொய் எப்படிச் சொல்வேன்? ஆயினும், ஓ வல்லமைமிகு தபஸ்வியே, இந்தக் கவலை எனக்கு எதற்கு?”

Verse 53

इति त्वयि स्थिते जोषं स पुनर्वृद्धतापसः । पिपासुरस्मि पानीयमानीयाशु प्रयच्छ मे

நீ மௌனமாக நின்றபோது அந்த முதிய தபஸ்வி மீண்டும் கூறினார்—“எனக்கு தாகம்; விரைந்து நீர் கொண்டு வந்து எனக்குக் கொடு.”

Verse 54

इति तेन च नुन्नस्त्वं वार्यानीय च कूपतः । पाययिष्यसि तं वृद्धं तापसं तत्क्षणाच्च सः

அவரால் ஊக்கமுற்று நீ கிணற்றிலிருந்து நீரை எடுத்து அந்த முதிய தவசியை அருந்தச் செய்வாய்; அதே கணமே அவன்…

Verse 55

तदंबुपानतो भूयात्सुपार्वण शशिप्रभः । तरुणो रूपसंपन्नः कोशोन्मुक्तोरगो यथा

அந்நீரை அருந்தியவுடன் அவன் மீண்டும் நிலவுபோல் ஒளிவீசினான்; இளமை, அழகு நிறைந்தவன்—தோலை விட்டு விடுபட்ட பாம்புபோல்।

Verse 56

जाताश्चर्येण भवता पुनरेवाभ्यभाषि सः । कः प्रभावो हि भगवन्नेष येन भवान्पुनः

உமது இவ்வியப்பால் வியந்து அவன் மீண்டும் உரைத்தான்—“பகவனே, எந்தப் பிரபாவத்தால் நீங்கள் மீண்டும்…?”

Verse 57

परित्यज्यात्र जरसं न वो भ्राजसि सांप्रतम् । अस्ति चेदवकाशस्ते ततो ब्रूहि तपोधन

இங்கே முதுமையைத் துறந்து நீங்கள் இப்போது ஒளிவீசுகிறீர். அவகாசமிருந்தால் கூறுங்கள், தவநிதியே।

Verse 58

तपोधन उवाच । वृद्धकालक्षितिपते जाने त्वां सुमहामते । इमामपि च जानेऽहं तव पत्नीं पतिव्रताम्

தபோதனன் கூறினான்—“நீண்ட காலம் முதுமையின் பாரத்தைத் தாங்கிய அரசே, மஹாமதியே, உம்மை நான் அறிவேன்; உமது இந்தப் பதிவிரதை மனைவியையும் நான் அறிவேன்।”

Verse 59

जन्मनोऽस्मादियं राजन्नासीद्विप्रस्य कन्यका । तुर्वसोर्वेदवपुषः शुभाचारा शुभानना

அரசே, முன்ஜன்மத்தில் இவள் துர்வசு என்னும் பிராமணனின் மகளாக இருந்தாள்—வேதமய ஒளியால் விளங்கும், நற்பண்புடைய, அழகிய முகத்தாள்.

Verse 60

तेन दत्ता विवाहार्थं नैध्रुवाय महात्मने । स च कालवशं प्राप्तो नैध्रुवोऽप्राप्तयौवनः

அவர் அவளை திருமணத்திற்காக மகாத்மா நைத்ருவனுக்கு அளித்தார்; ஆனால் நைத்ருவன் யௌவனத்தை அடையுமுன்னே காலவசப்பட்டு (இறந்தான்)।

Verse 61

वैधव्यं पालयंत्येषा मृताऽवंत्यां शुभव्रता । तेन पुण्येन संजाता पांड्यस्य नृपतेः सुता

இந்த சுபவிரதையாள் கைம்மை தர்மத்தைப் பேணிக் கொண்டு அவந்தியில் உடலைத் துறந்தாள்; அந்தப் புண்ணியத்தால் பாண்டிய மன்னனின் மகளாகப் பிறந்தாள்।

Verse 62

परिणीता त्वया राजन्पतिव्रतरता सदा । त्वया सहेह संप्राप्ता मुक्तिं प्राप्स्यत्यनुत्तमाम्

அரசே, உன்னால் மணமுடிக்கப்பட்ட இவள் எப்போதும் பத்தினி-தர்மத்தில் நிலைத்தவள்; உன்னுடன் இங்கு வந்ததால் அவள் ஒப்பற்ற முக்தியை அடைவாள்।

Verse 63

अयोध्यायामथावंत्यां मथुरायामथापि वा । द्वारवत्यां च कांच्यां वा मायापुर्यामथो नृप

அரசே, அயோத்தியில் ஆகட்டும், அவந்தியில் ஆகட்டும், மதுரையிலும் ஆகட்டும்; த்வாரவதியிலும், காஞ்சியிலும், மாயாபுரியிலும் ஆகட்டும்—

Verse 64

अपि पातकिनो ये च कालेन निधनं गताः । ते हि स्वर्गादिहागत्य काश्यां मोक्षमवाप्नुयुः

பாவிகளாயினும் காலநியமத்தால் மரணமடைந்தவர்கள், சொர்க்கத்திலிருந்து மீண்டும் இங்கே வந்து காசியில் மோட்சத்தை அடையக்கூடும்।

Verse 65

अवैमि त्वामपि नृपद्विजोऽभूः पूर्वजन्मनि । माथुरः शिवशर्माख्यो मायापुर्यां भवान्मृतः

அரசே, உன்னையும் நான் அறிவேன்—முன்ஜென்மத்தில் நீ மதுரையைச் சேர்ந்த பிராமணன்; ‘சிவசர்மன்’ எனப் பெயருடையவன்; மாயாபுரியில் நீ மரணமடைந்தாய்।

Verse 66

तत्पुण्यात्प्राप्य वैकुंठं भुक्त्वा भोगान्मनोरमान् । तत्पुण्यशेषात्क्षितिपो जातस्त्वं नंदिवर्धने

அந்தப் புண்ணியத்தால் நீ வைகுண்டத்தை அடைந்து மனமகிழும் போகங்களை அனுபவித்தாய்; அந்தப் புண்ணியத்தின் மீதியால் நந்திவர்த்தனத்தில் அரசனாகப் பிறந்தாய்।

Verse 67

वृद्धकालावनीपाल तेनैव सुकृतेन च । मोक्षक्षेत्रमिदं प्राप्तो मुक्तिं प्राप्स्यस्यनुत्तमाम्

முதிய பூபாலனே, அதே நற்கருமத்தால் நீ இந்த மோட்சக்ஷேத்திரத்தை அடைந்தாய்; நீ ஒப்பற்ற முக்தியைப் பெறுவாய்।

Verse 68

अन्यच्च शृणु राजेंद्र त्वया यत्समुदीरितम् । कर्ता कारयिता शंभुः प्रासादस्येति तत्स्फुटम्

மேலும் கேள், அரசே—நீ கூறியது தெளிவே: இந்த பிராசாத-ஆலயத்தின் செய்பவனும் செய்யவைக்கிறவனும் சம்பு (சிவன்) ஒருவனே।

Verse 69

सुकृतं नैव सततमाख्यातव्यं कदाचन । कृतं मयेति कथनात्पुण्यं क्षयति तत्क्षणात्

தன் சுக்ருதத்தை எப்போதும் தொடர்ந்து கூறிப் புகழக் கூடாது. “நான் செய்தேன்” என்று சொன்னவுடனே அந்தக் கணமே புண்ணியம் குறைந்து விடும்.

Verse 70

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन गोपनीयं निधानवत् । सुकृतं कीर्तनाद्व्यर्थं भवेद्भस्महुतं तथा

ஆகையால் எல்லா முயற்சியாலும் சுக்ருதத்தை நிதிபோல் மறைத்து வைத்திருக்க வேண்டும். அதை பெருமையாகப் பாடினால் அது பயனற்றதாகும்—சாம்பலில் இட்ட ஆஹுதியைப் போல.

Verse 71

निश्चितं विश्वनाथेन प्रेरितेन त्वयाऽनघ । कृतं हि कृतकृत्येन प्रासादादिह वेद्म्यहम्

ஓ குற்றமற்றவனே! விஸ்வநாதரின் தூண்டுதலால் நீ—கடமை நிறைவேற்றியவனாய்—இதைச் செய்தாய் என்பது உறுதி. இந்தப் பிராசாதம் முதலிய குறிகளால் நான் இங்கே அறிகிறேன்.

Verse 72

वृद्धकालेश्वरं नाम लिंगमेतन्महीपते । जानीह्यनादिसंसिद्धं निमित्तं किंतु वै भवान्

ஓ மன்னனே! இந்த லிங்கத்தின் பெயர் ‘விருத்தகாலேஸ்வர’ம். இது ஆதியற்றதும் நித்தியசித்தமும் என அறிக; இங்கே நீ வெறும் நிமித்தமட்டுமே.

Verse 73

दर्शनात्स्पर्शनात्तस्य पूजनाच्छ्रवणान्नतेः । वृद्धकालेशलिंगस्य सर्वं प्राप्नोति वांछितम्

அதன் தரிசனம், தொடுதல், பூஜை, கேள்வி, வணக்கம் ஆகியவற்றால்—விருத்தகாலேச லிங்கத்தின் அருளால்—எல்லா விரும்பிய பயன்களும் கிடைக்கும்.

Verse 74

कूपः कालोदको नाम जराव्याधिविघातकृत् । यदीय जलपानेन मातुःस्तन्यमपानवान्

‘காலோதக’ எனும் பெயருடைய ஒரு கிணறு உள்ளது; அது முதுமையையும் நோய்களையும் அழிக்கிறது. அதன் நீரை அருந்தினால் மனிதன் மீண்டும் தாய்ப்பால் அருந்தியதுபோல் ஆதிப் புத்துணர்வை அடைகிறான்.

Verse 75

कृतकूपोदकस्नानः कृतैतल्लिंगपूजनः । वर्षेण सिद्धिमाप्नोति मनोभिलषितां नरः

கிணற்று நீரில் நீராடி, இந்த லிங்கத்தை வழிபட்டால் மனிதன் ஒரு ஆண்டுக்குள் மனம் விரும்பிய சித்தியை அடைகிறான்.

Verse 76

न कुष्ठं न च विस्फोटा नरंघा न विचर्चिका । पीतात्स्पृष्टात्प्रतिष्ठंति कफः कालतमोदकात्

குஷ்டம் இல்லை, வெடிப்புப் புண்கள் இல்லை, சிரங்கு இல்லை, தோல் அரிப்பு நோய் இல்லை—‘காலதமோதக’த்தை அருந்தினாலும் தொடினாலும் இவை அனைத்தும் தணிகின்றன.

Verse 77

नाग्निमांद्यं नैव शूलं न मेहो न प्रवाहिका । न मूत्रकृच्छ्रं ना पामा पानायस्यास्य सेवनात्

இந்த நீரைப் பருகி வழக்கமாகச் சேவித்தால் அஜீரணம் இல்லை, குடல்வலி இல்லை, சிறுநீர்க் கோளாறு இல்லை, வயிற்றுப்போக்கு இல்லை; சிறுநீர் சிரமமும் இல்லை, பாமா (சிரங்கு/அரிப்பு)யும் இல்லை.

Verse 78

भूतज्वराश्च ये केचिद्ये केचिद्विषमज्वराः । ते क्षिप्रमुपशाम्यंति ह्येतत्कूपोदसेवनात्

பூதங்களால் உண்டாகும் எந்தக் காய்ச்சல்களும், விஷம (ஒழுங்கற்ற) காய்ச்சல்களும்—இந்தக் கிணற்று நீரைச் சேவித்தால் விரைவில் தணிகின்றன.

Verse 79

तवाग्रतो मम जरा पलितं च यथाविधि । एतत्कूपोदपानेन क्षणान्नष्टं नवोऽभवम्

உன் கண்முன்னே எனது முதுமையும் நரைத்த கூந்தலும் எவ்வாறு தோன்றினவோ, அவ்வாறே இந்தக் கிணற்றின் நீரை அருந்தியவுடன் கணநேரத்தில் அழிந்தன; நான் மீண்டும் இளமையை அடைந்தேன்।

Verse 80

वृद्धकालेश्वरे लिंगे सेवितेन दरिद्रता । नोपसर्गा न वा रोगा न पापं नाघजं फलम्

விருத்தகாலேஸ்வர லிங்கத்தைச் சேவித்து வழிபட்டால் வறுமை அகலும்; துன்பத் தாக்கங்கள் இல்லை, நோய்கள் இல்லை, பாவம் இல்லை, அநீதியால் பிறக்கும் பலனும் இல்லை।

Verse 81

उत्तरे कृत्तिवासस्य वाराणस्यां प्रयत्नतः । वृद्धकालेश्वरं लिंगं द्रष्टव्यं सिद्धिकामुकैः

வாரணாசியில் க்ருத்திவாசத்தின் வடக்கே, சித்திகளை விரும்புவோர் முயற்சியுடன் விருத்தகாலேஸ்வர லிங்கத்தைத் தேடி தரிசிக்க வேண்டும்।

Verse 82

इत्युक्त्वा तं महीपालं हस्ते धृत्वा तपोधनः । सानंगलेखा राज्ञीकं तस्मिंल्लिंगे लयं ययौ

இவ்வாறு கூறி, தவத்தில் செல்வமுடைய முனிவர் அந்த அரசனை கைப்பிடித்து, ராணி அனங்கலேகையுடனும் சேர்த்து, அந்த லிங்கத்திலேயே லயமடைந்து ஒன்றாயினார்।

Verse 83

महाकाल महाकाल महाकालेति कीर्तनात् । शतधा मुच्यते पापैर्नात्र कार्या विचारणा

“மஹாகால, மஹாகால, மஹாகால” என்று கீர்த்தனம் செய்தாலே, நூறுமடங்கு பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவர்; இதில் ஐயமோ விவாதமோ வேண்டாம்।

Verse 84

इत्थं भवित्री ते मुक्तिः कैटभारातिदर्शनात् । भोगान्भुक्त्वा बहुविधान्वैकुंठ नगरे शुभे

இவ்வாறு கைடபாரனின் தரிசனத்தால் உனக்கு முக்தி உண்டாகும். புனிதமான வைகுண்ட நகரில் பலவகை இன்பங்களை அனுபவித்து, பின்னர் உன் நன்மை விரியும்.

Verse 85

इति संहृष्टतनूरुहः स विप्रो भगवत्तद्गणवक्त्रतो निशम्य । स्वमुदर्कमथार्ककोटिरम्यं हरिलोकं परिलोकयांचकार

பகவானின் பரிவாரத்தின் வாயிலிருந்து இதைக் கேட்ட அந்தப் பிராமணனுக்கு ஆனந்த ரோமாஞ்சம் ஏற்பட்டது. பின்னர் அவன் தன் எதிர்கால நிலையைப் பார்த்தான்—கோடி சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் ஹரிலோகம்.

Verse 86

मैत्रावरुणिरुवाच । लोपामुद्रे स विप्रेंद्रो भोगान्भुक्त्वा मनोरमान् । मायापुर्यां कृतप्राणत्याग पुण्यबलेन च

மைத்ராவருணி கூறினார்—ஓ லோபாமுத்ரே, அந்தச் சிறந்த பிராமணன் மனமகிழும் இன்பங்களை அனுபவித்து, மாயாபுரியில் உயிர்துறந்ததால் பெற்ற புண்ணிய வலத்தால் மேலும் பரம நல்வழியை அடைந்தான்.

Verse 87

वैकुंठलोकादागत्य पत्तने नंदिवर्धने । भौमानि भुक्त्वा सौख्यानि पुत्रानुत्पाद्य सुंदरान्

வைகுண்ட லோகத்திலிருந்து மீண்டு வந்து, அவன் நந்திவர்த்தன நகரில் பிறந்தான். உலகியலான சுகங்களை அனுபவித்து, அழகிய புதல்வர்களை பெற்றான்.

Verse 88

तेषु राज्यं विनिक्षिप्य प्राप्य वाराणसीं पुरीम् । विश्वेश्वरं समाराध्य निर्वाणपदमीयिवान्

அந்தப் புதல்வர்களிடம் அரசாட்சியை ஒப்படைத்து, அவன் வாராணசி நகரை அடைந்தான். விஸ்வேஸ்வரரை ஆராதித்து, நிர்வாணப் பதத்தை அடைந்தான்.

Verse 89

एतत्पुण्यतमाख्यानं विप्रस्य शिवशर्मणः । श्रुत्वा पापविनिर्मुक्तो ज्ञानं परममृच्छति

பிராமணன் சிவசர்மனுடைய இம்மிகப் புனிதமான வரலாற்றைக் கேட்டால், மனிதன் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு பரம ஞானத்தை அடைகிறான்.