Adhyaya 8

Verse 1

लोपामुद्रोवाच । जीवितेश कथामेतां पुण्यां पुण्यपुरीश्रिताम् । न तृप्तिमधिगच्छामि श्रुत्वा त्वच्छ्रीमुखेरिताम्

லோபாமுத்ரா கூறினாள்—என் உயிர்நாதா! உமது திருவாயிலிருந்து கேட்ட, புண்ணிய நகரில் நிலைபெற்ற இந்தப் புனிதக் கதையைச் செவிமடுத்தும் எனக்கு திருப்தி உண்டாகவில்லை।

Verse 2

मायापुर्यां मुक्तिपुर्यां शिवशर्मा द्विजोत्तमः । मृतोपि मोक्षं नैवाप ब्रूहि तत्कारणं विभो

மாயாபுரி எனும் முக்திபுரியில், பிராமணர்களில் சிறந்த சிவசர்மா இறந்தபின்பும் மோட்சம் பெறவில்லை. ஹே விபோ, அதன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

अगस्त्य उवाच । साक्षन्मोक्षो न चैतासु पुरीषु प्रियभाषिणि । पुरोद्दिश्यामुमेवार्थमितिहासो मयाश्रुतः

அகஸ்தியர் கூறினார்—இனிய மொழியாளே! இந்நகரங்களில் மோட்சம் உடனடியாகத் தானாகக் கிடைப்பதில்லை. இதே பொருளைப்பற்றி நான் ஒரு பழம்பெரும் இதிகாசத்தை கேட்டுள்ளேன்।

Verse 4

शृणु कांते विचित्रार्थां कथां पापप्रणाशिनीम् । पुण्यशीलसुशीलाभ्यां कथितां शिवशर्मणे

அன்பே! பாவநாசினி, வியத்தகு பொருளுடைய அந்தக் கதையை கேள்; புண்யசீலா, சுசீலா ஆகியோர் சிவசர்மாவுக்கு உரைத்தது அது।

Verse 5

शिवशर्मोवाच । अयि विष्णुगणौ पुण्यौ पुंडरीकदलेक्षणौ । किंचिद्विज्ञप्तुकामोहं प्रवृद्धकरसंपुटः

சிவசர்மா கூறினார்—விஷ்ணுவின் கணங்களே, புண்ணியமூர்த்திகளே, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடையவர்களே! நான் கைகூப்பி ஒரு விண்ணப்பம் செய்ய விரும்புகிறேன்।

Verse 6

न नाम युवयोर्वेद्मि वेद्म्याकृत्या च किंचन । पुण्यशीलसुशीलाख्यौ युवां भवितुमर्हथः

உங்கள் பெயர்களை நான் அறியேன்; ஆனால் உங்கள் தோற்றத்தால் சிலவற்றை உணர்கிறேன். நீங்கள் இருவரும் ‘புண்யசீல’ ‘சுசீல’ என அழைக்கத் தகுதியானவர்கள்—புண்ணியமிக்கோர், நல்லொழுக்கத்தோர்.

Verse 7

गणा वूचतुः । भगवद्भक्तियुक्तानां किमज्ञातं भवादृशाम् । एतदेव हि नौ नाम यदुक्तं श्रीमता त्वया

கணர்கள் கூறினர்—பகவத் பக்தியால் நிறைந்த உம்மைப் போன்றவர்க்கு என்னதான் அறியப்படாததாக இருக்கும்? ஐயா, நீர் சொன்னதே எங்கள் பெயர்கள்; அதுவே உண்மை.

Verse 8

यदन्यदपि ते चित्ते प्रष्टव्यं तदशंकितम् । संपृच्छस्व महाप्राज्ञ प्रीत्या तत्प्रब्रवावहे

உம் மனத்தில் இன்னும் கேட்க வேண்டியது ஏதேனும் இருந்தால், தயக்கமின்றி கேளும், ஓ மஹாப்ராஜ்ஞ; அன்புடன் அதை மகிழ்ச்சியாய் விளக்குவோம்.

Verse 9

इति श्रुत्वा स वचनं भगवद्गणभाषितम् । अतिप्रीतिकरं हृद्यं ततस्तौ प्रत्युवाच ह

பகவானின் கணர்கள் சொன்ன, மிக இனிமையும் இதயத்தை மகிழ்விப்பதுமான அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், அவர் பின்னர் அந்த இருவருக்கும் பதிலளித்தார்.

Verse 10

दिव्य द्विज उवाच । क एष लोको ऽल्पश्रीकः स्वल्पपुण्यजनाकृतिः । क इमे विकृताकारा ब्रूतमेतन्ममाग्रतः

தெய்வீக பிராமணன் கூறினார்—இது எந்த உலகம், சிறு ஒளியுடன், குறைந்த புண்ணியமுள்ள மக்களால் நிரம்பியது? மேலும் இவ்விதம் விகாரமான உருவமுடையோர் யார்? என்முன் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 11

गणावूचतुः । अयं पिशाचलोकोत्र वसंति पिशिताशनाः । दत्त्वानुतापभाजो ये नोनो कृत्वा ददत्यपि

கணர்கள் கூறினர்—இது பிசாசுலோகம்; இங்கே மாமிசம் உண்ணுவோர் வாழ்கின்றனர். தானம் செய்து பின்னர் வருந்துவோர், மீண்டும் மீண்டும் மனக்கசப்புடன் தானம் செய்தாலும், இந்நிலைக்கே பங்காளிகள் ஆவர்.

Verse 12

शिवं प्रसंगतोभ्यर्च्य सकृत्त्वशुचिचेतसः । अल्पपुण्याल्पलक्ष्मी काः पिशाचास्त इमे सखे

நண்பா, இவர்கள் பிசாசுகள்—அற்ப புண்ணியமும் அற்ப செல்வமும் உடையோர். ஒருமுறை சந்தர்ப்பத்தால் சிவனை வழிபட்டாலும், அவர்களின் மனம் அசுத்தமாக இருந்தது.

Verse 13

ततो गच्छन्ददर्शाग्रे हृष्टपुष्टजनावृतम् । पिचंडिलैः स्थूलवक्त्रैर्मेघगंभीरनिःस्वनैः

பின்னர் அவர் முன்னே சென்றபோது, மகிழ்ச்சியும் வளமுமுடைய பலரால் சூழப்பட்ட ஒரு பகுதியைக் கண்டார்; தடித்த முகத்தினர், உறுதியான உடலினர், மேக இடியென ஆழ்ந்த குரலுடன் ஒலிப்போர்.

Verse 14

लोकैरप्युषितं लोकं श्यामलांगैश्च लोमशैः । गणौ कथयतां केमी को लोकः पुण्यतः कुतः

இந்த உலகம் பல உயிர்களால் குடியிருப்பதாக உள்ளது—கருமை அங்கங்களும் மயிர்மிகுதியும் உடையோர். ஓ கணர்களே, கூறுங்கள்: இவர்கள் யார், இது எந்த உலகம், எந்தப் புண்ணியத்தால் இது தோன்றியது?

Verse 15

गणावूचतुः । गुह्यकानामयं लोकस्त्वेते वै गुह्यकाः स्मृताः । न्यायेनोपार्ज्य वित्तानि गूहयंति च ये भुवि

கணர்கள் கூறினர்—இது குஹ்யகர்களின் உலகம்; இவர்களே குஹ்யகர் என நினைவுகூரப்படுவர். பூமியில் நீதிமுறையால் செல்வம் ஈட்டி, அதை மறைத்து பாதுகாப்போர் இவர்களே.

Verse 16

स्वमार्गगाधनाढ्याश्च शूद्रप्रायाः कुटुंबिनः । संविभज्य च भोक्तारः क्रोधासूयाविवर्जिताः

அவர்கள் தம் தம் தொழில்மார்க்கத்தில் செழிப்புற்ற, பெரும்பாலும் சூத்ரப் பண்புடைய இல்லறத்தார். பகிர்ந்து கொண்ட பின்பே உண்பர்; கோபமும் பொறாமையும் அற்றவர்.

Verse 17

न तिथिं नैव वारं च संक्रात्यादि न पर्व च । नाधर्मं न च धर्मं च विदंत्येते सदा सुखाः

அவர்கள் திதியையும் வாரத்தையும் கணக்கிடார்; சங்கிராந்தி முதலிய பண்டிகைகளையும் கடைப்பிடிக்கார். அதர்மம்-தர்மம் என்ற வேறுபாடும் அறியார்; ஆயினும் எப்போதும் இன்பமாய் இருப்பர்.

Verse 18

एकमेव हि जानंति कुलपूज्यो हि यो द्विजः । तस्मै गाः संप्रयच्छंति मन्यंते तद्वचःस्फुटम्

அவர்கள் ஒரே நியமம் அறிந்தவர்—குலத்தில் போற்றப்படும் த்விஜனே வணக்கத்திற்குரியவன். அவனுக்கு பசுக்களை அளித்து, அவன் சொற்றொடரைத் தெளிவான அதிகாரமாக ஏற்றுக் கொள்வர்.

Verse 19

समृद्धिभाजोह्यत्रापि तेन पुण्येन गुह्यकाः । भुंजते स्वर्गसौख्यानि देववच्चाकुतोभयाः

அந்த புண்ணியத்தால் இங்கேயும் குஹ்யகர்கள் செழிப்பில் பங்குபெறுவர். தேவர்களைப் போல ஸ்வர்க்க இன்பங்களை அனுபவித்து, எந்தத் திசையிலும் அச்சமின்றி இருப்பர்.

Verse 20

ततो विलोकयामास लोकं लोचनशर्मदम् । केऽमी जनास्त्वसौ लोकः किंनामा वदतां गणौ

பின்னர் அவர் கண்களுக்கு இன்பமளிக்கும் அந்த உலகை நோக்கி, “இவர்கள் யார்? இந்த உலகம் என்ன பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது? ஓ கணங்களே, சொல்லுங்கள்” என்று கேட்டார்.

Verse 21

गणावूचतुः । गांधर्वस्त्वेषलोकोऽमी गंधर्वाश्च शुभव्रताः । देवानां गायनाद्येते चारणाः स्तुतिपाठकाः

கணங்கள் கூறின: இது காந்தர்வ லோகம்; இவர்கள் சுபவிரதம் கொண்ட கந்தர்வர்கள். இவர்கள் தேவர்களுக்காகப் பாடி, திவ்யச் சாரணர்களாய் ஸ்துதி பாடங்களை ஓதுகின்றனர்.

Verse 22

गीतज्ञा अतिगीतेन तोषयंति नराधिपान् । स्तुवंति च धनाढ्यांश्च धनलोभेन मोहिता

அவர்கள் இசைஞானம் உடையோர்; மிகச் சிறந்த பாடலால் அரசர்களை மகிழ்விக்கின்றனர். மேலும் செல்வ ஆசையால் மயங்கி செல்வர்களையும் புகழ்கின்றனர்.

Verse 23

राज्ञां प्रसादलब्धानि सुवासांसि धनान्यपि । द्रव्याण्यपि सुगंधीनि कर्पूरादीन्यनेकशः

அரசர்களின் அருளால் அவர்களுக்கு நறுமணமிக்க நல்ல ஆடைகளும் செல்வமும் கிடைக்கின்றன; மேலும் கற்பூரம் முதலிய பலவகை நறுமணப் பொருட்களும் பெருமளவில் பெறுகின்றனர்.

Verse 24

ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छंति गीतं गायंत्यहर्निशम् । श्रुतावेव मनस्तेषां नाट्यशास्त्रकृतश्रमाः

அவர்கள் பிராமணர்களுக்கு தங்கள் பாடலை அர்ப்பணித்து, பகலும் இரவும் பாடுகின்றனர். அவர்களின் மனம் கேள்வியிலேயே (இசைச் சுருதியில்) நிலைத்து, நாட்டியசாஸ்திர விதிகளில் உழைக்கின்றனர்.

Verse 25

तेन पुण्येन गांधर्वो लोकस्त्वेषां विशिष्यते । ब्राह्मणास्तोषिता यद्वै गीतविद्यार्जितैर्धनैः

அந்த புண்ணியத்தால் அவர்களின் காந்தர்வ லோகம் சிறப்புறுகிறது; ஏனெனில் பாடல் கலை மூலம் ஈட்டிய செல்வத்தால் அவர்கள் உண்மையாகவே பிராமணர்களைத் திருப்திப்படுத்தினர்.

Verse 26

गीतविद्याप्रभावेन देवर्षिर्नारदो महान् । मान्यो वैष्णवलोके वै श्रीशंभोश्चातिवल्लभः

கீதவித்யையின் மகிமையால் மகாதேவரிஷி நாரதர் வைஷ்ணவலோகத்தில் போற்றப்படுகிறார்; திருச்சம்பு (சிவன்) அவர்க்கும் மிகப் பிரியமானவர்.

Verse 27

तुंबुरुर्ना रदश्चोभौ देवानामतिदुर्लभौ । नादरूपी शिवः साक्षान्नादतत्त्वविदौ हि तौ

தும்புரு, நாரதர்—இருவரும் தேவர்களிடையிலும் அரிதானோர்; ஏனெனில் சிவன் தானே நாதஸ்வரூபன், அவர்கள் இருவரும் நாதத்தத்துவத்தை அறிந்தோர்.

Verse 28

यदि गीतं क्वचिद्गीतं श्रीमद्धरिहरांतिके । मोक्षस्तु तत्फलं प्राहुः सा न्निध्यमथवा तयोः

எங்காவது திரிமான் ஹரி-ஹரர் சந்நிதியில் பாடல் பாடப்பட்டால், அதன் பலன் மோட்சம் அல்லது அந்த இருவரின் நெருங்கிய சந்நிதி எனக் கூறுவர்.

Verse 29

गीतज्ञो यदि गीतेन नाप्नोति परमं पदम् । रुद्रस्यानुचरो भूत्वा तेनैव सह मोदते

கீதத்தை அறிந்தவன் பாடலால் பரமபதத்தை அடையாவிட்டாலும், ருத்ரனின் சேவகனாகி அவனுடனே சேர்ந்து மகிழ்வான்.

Verse 30

अस्मिंल्लोके सदा कालं स्मृतिरे षा प्रगीयते । तद्गीतमालया पूज्यौ देवौ हरिहरौ सदा

இந்த உலகில் எப்போதும் இந்நினைவு பாடப்படுகிறது: அந்த கீதமாலையால் ஹரி-ஹரர் எனும் இரு தேவர்கள் என்றும் வழிபடத்தக்கவர்.

Verse 31

इति शृण्वन्क्षणात्प्राप पुनरन्यन्मनोहरम् । शिवशर्माथ पप्रच्छ किं संज्ञं नगरं त्विदम्

இவ்வாறு கேட்டவுடன் அவன் உடனே இன்னொரு மனம்கவரும் காட்சியை அடைந்தான். அப்போது சிவசர்மா கேட்டான்— “இந்த நகரத்தின் பெயர் என்ன?”

Verse 32

गणावूचतुः । असौ वैद्याधरो लोको नाना विद्या विशारदाः । एते विद्यार्थिनामन्नमुपानद्वस्त्रकंबलम्

கணர்கள் கூறினர்— “இது வித்யாதரர்களின் உலகம்; அவர்கள் பலவித கல்விகளில் தேர்ந்தவர்கள். இவர்கள் மாணவர்களுக்கு அன்னம், பாதணி/செருப்பு, உடை, கம்பளம் ஆகியவற்றை அளிக்கின்றனர்.”

Verse 33

औषधान्यपि यच्छं ति तत्पीडाशमनानि हि । नानाकलाः शिक्षयंति विद्यागर्वविवर्जिताः

அவர்கள் துன்பங்களை உண்மையிலேயே தணிக்கும் மருந்துகளையும் அளிக்கின்றனர். கல்வி அகந்தை இன்றிப் பல கலைகளையும் கற்பிக்கின்றனர்.

Verse 34

शिष्यं पुत्रेण पश्यंति वस्त्र तांबूल भोजनैः । अलंकृताश्च सत्कन्या धर्मा दुद्वाहयंति च

அவர்கள் சீடனை மகனெனக் கருதி, உடை, தாம்பூலம், உணவு ஆகியவற்றால் பேணுகின்றனர். மேலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட நல்லகுலக் கன்னியருக்கு தர்மப்படி திருமணமும் நடத்துகின்றனர்.

Verse 35

अभिलाषधिया नित्यं पूजयंतीष्टदेवताः । एतः पुण्यैर्वसंतीह विद्याधर वरा इमे

அவர்கள் பக்தியுடனான விருப்பச் சிந்தையால் தினமும் தம் இஷ்ட தெய்வங்களை வழிபடுகின்றனர். அந்தப் புண்ணியத்தாலேயே இச் சிறந்த வித்யாதரர்கள் இங்கு வாழ்கின்றனர்.

Verse 36

यावदित्थं कथां चक्रुस्तावत्संयमिनीपतिः । धर्मराजोभिसंप्राप्तो देवदुंदुभि निःस्वनैः

அவர்கள் இவ்வாறு உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, ஸம்யமினியின் அதிபதியான தர்மராஜன் தேவதுந்துபிகளின் முழக்கத்துடன் அங்கே வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 37

सोम्यमूर्तिर्विमानस्थो धर्मज्ञैः परिवारितः । सेवाकर्मसु चतुरैर्भृत्यैस्त्रिचतुरैः सह

அவன் சௌம்ய ரூபத்துடன் விமானத்தில் அமர்ந்து, தர்மத்தை அறிந்தவர்களால் சூழப்பட்டு, சேவையில் திறமைமிக்க மூன்று நான்கு பணியாளர்களுடன் இருந்தான்.

Verse 38

धर्मराज उवाच । साधुसाधु महाबुद्धे शिवशर्मन्द्विजोत्तम । कुलोचितं ब्राह्मणानां भवता प्रतिपादितम्

தர்மராஜன் கூறினான்—“நன்று, நன்று! மகாபுத்தியுடைய சிவசர்மனே, த்விஜோத்தமனே! உன் குலத்திற்கேற்ற பிராமணர்களின் உரிய நடத்தையை நீ முறையாக நிலைநாட்டினாய்.”

Verse 39

वेदाभ्यासः कृतः पूर्वं गुरवश्चापि तोषिताः । धर्मशास्त्रपुराणे षु दृष्टो धर्मस्त्वयाऽदृतः

“முன்னர் நீ வேதப் பயிற்சியைச் செய்து, குருமார்களையும் திருப்திப்படுத்தினாய்; மேலும் தர்மசாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் காணப்படும் தர்மத்தை நீ மதித்து ஏற்றுக் கொண்டாய்.”

Verse 40

क्षालितं मुक्तिपुर्यद्भिराशुगंतृशरीरकम् । कोविदोऽस्ति भवानेव जीविते जीवितेतरे

“முக்திபுரியின் நீர்கள் விரைவில் விலகும் உன் உடலைத் தூய்மைப்படுத்தின; வாழ்விலும் வாழ்வுக்குப் பின்பும் உண்மையான விவேகி நீயே.”

Verse 41

कलेवरं पूतिगंधि सदैवाशुचिभाजनम् । सुतीर्थपुण्य पण्येन सम्यग्विनिमितं त्वया

இந்த உடல் துர்நாற்றமுடையது, எப்போதும் அசுத்தத்தின் பாத்திரம்; உத்தம தீர்த்தப் புண்ணியமெனும் விலையால் நீ இதை முறையாக மறுவடிவாக்கினாய்।

Verse 42

अतएवाहि पांडित्यमाद्रिंयते विचक्षणाः । अहःक्षेपं न क्षिपंति क्षणमेकं हि ते बुधाः

ஆகையால் விவேகிகள் உண்மைப் பாண்டித்யத்தைப் போற்றுவர்; அந்த ஞானிகள் நாளை வீணாக்கார்—ஒரு கணமும் வீணாக்கார்।

Verse 43

निमेषान्पंचपान्मर्त्ये प्राणंति प्राणिनो ध्रुवम् । तत्रापि न प्रवर्तेयुरघकर्मणि गर्हिते

மர்த்தியுலகில் உயிர்கள் நிச்சயமாக சில நிமிஷங்களளவே வாழ்கின்றன; அதுபோலிலும் பழிக்கத்தக்க பாவச் செயல்களில் ஈடுபடக் கூடாது।

Verse 44

स्थिरापायः सदा कायो न धनं निधनेऽवति । तन्मूढः प्रौढकार्ये किं न यतेत भवानिव

இந்த உடல் எப்போதும் அழிவை நோக்கிச் செல்கிறது; செல்வம் மரணத்தில் காக்காது. ஆகவே மயங்கியவன் உயர்ந்த இலக்கிற்காக ஏன் முயலாதிருக்க வேண்டும்—நீ செய்ததுபோல்?

Verse 45

सत्वरं गत्वरं चायुर्लोकः शोकसमाकुलः । तस्माद्धर्मे मतिः कार्या भवतेव सुधार्मिकैः

ஆயுள் விரைவாகச் சறுக்கிச் செல்கிறது; உலகம் துயரால் கலங்கியுள்ளது. ஆகவே சுதர்மிகர்கள் தர்மத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்—நீ செய்ததுபோல்।

Verse 46

सत्कर्मणो विपाकोऽयं तव वंद्यौ ममाप्यहो । यदेतौ भगवद्भक्तौ सखित्वं भवतो गतौ

இது உன் நற்கருமங்களின் பலனே—அஹோ, எத்துணை வியப்பு! உனக்கும் எனக்கும் வணங்கத்தக்க அந்த இரு பகவத்பக்தர்கள் உன்னுடன் நட்பை அடைந்தனர்।

Verse 47

ममाज्ञा दीयतां तस्मात्साहाय्यं करवाणि किम् । यत्कर्तव्यं मादृशैस्ते तत्कृतं भवतैवहि

ஆகையால் எனக்கு ஆணையிடுங்கள்—நான் என்ன உதவி செய்ய வேண்டும்? என்னைப் போன்றவரால் செய்யத்தக்கது அனைத்தையும் நீங்களே செய்து முடித்துள்ளீர்கள்।

Verse 48

अद्य धन्यतरोस्मीह यद्दृष्टौ भगवद्गणौ । सेवा सदैव मे ज्ञाप्या श्रीमच्चरणसन्निधौ

இன்று நான் மிகப் பாக்கியவான்; ஏனெனில் ஆண்டவனின் கணங்களை நான் தரிசித்தேன். அவரது திருவடிகளின் சன்னிதியில் எனக்கு எப்போதும் சேவை ஒதுக்கப்படுக.

Verse 49

ततः प्रस्थापितस्ताभ्यां प्राविशत्स्वपुरीं यमः । अप्राक्षीच्च ततो विप्रस्तौ गणौ प्रस्थिते यमे

பின்னர் அந்த இருவராலும் மரியாதையுடன் வழியனுப்பப்பட்ட யமன் தன் நகரில் நுழைந்தான். யமன் புறப்பட்ட பின் அந்தப் பிராமணன் அந்த இரு கணங்களையும் வினவினான்।

Verse 50

शिवशर्मोवाच । साक्षादयं धर्मराजो ननु सौम्यतराकृतिः । धर्म्याण्येव वचांस्यस्य मनः प्रीतिकराणि च

சிவசர்மா கூறினார்—இவர் நிச்சயமாகத் தர்மராஜனே; ஆயினும் இவரது உருவம் மிகுந்த மென்மையுடையது. இவரது சொற்கள் முழுவதும் தர்மமயமானவை; மனத்திற்கும் இனிமை தருபவை।

Verse 51

पुरी संयमनी सेयमतीव शुभलक्षणा । आकर्ण्य यस्य नामापि पापिनोऽतीव बिभ्यति

ஸம்யமனீ எனப்படும் இந்நகரம் மிகச் சிறந்த சுபலக்ஷணங்களால் விளங்குகிறது; ஆனால் அதன் பெயரை மட்டும் கேட்டாலே பாவிகள் மிகுந்த அச்சம் அடைகின்றனர்.

Verse 52

यमरूपं वर्ण यंति मर्त्यलोकेऽन्यथा जनाः । अन्यथाऽयं मया दृष्टो ब्रूतं तत्कारणं गणौ

மர்த்தியலோகத்தில் மக்கள் யமனின் உருவை வேறுவிதமாக வர்ணிக்கின்றனர்; ஆனால் நான் அவரை வேறுபடக் கண்டேன்—ஓ கணங்களே, அதன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 53

केन पश्यंत्यमुं लोकं निवसंति तथात्र के । इदमेवास्य किं रूपं किं चान्यच्च निवेद्यताम्

அந்த உலகம் எந்த வழியால் காணப்படுகிறது, அங்கே யார் வசிக்கின்றனர்? இதுவே அவரின் ஒரே உருவமா, அல்லது வேறொரு உருவமும் உள்ளதா? விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 54

गणावूचतुः । शृणु सौम्य सुसौम्योऽसौ दृश्यतेत्र भवादृशैः । धर्ममूर्तिः प्रकृत्यैव निःशंकैः पुण्यराशिभिः

கணங்கள் கூறின—அன்புடையவனே, கேள். இங்கே உன்னைப் போன்ற புண்ணியச் செல்வம் நிறைந்த, அச்சமற்றோருக்கு அவர் மிகச் சாந்தமான உருவில் தோன்றுகிறார்; ஏனெனில் இயல்பாகவே அவர் தர்மமூர்த்தி.

Verse 55

अयमेव हि पिंगाक्षः क्रोधरक्तांतलोचनः । दंष्ट्राकरालवदनो विद्युल्ललनभीषणः

இவரே பிங்கலக் கண்களையுடையவர்; கோபத்தால் கண்களின் ஓரங்கள் செம்மையடைந்தவர்; நீண்ட பற்களால் பயங்கர முகத்தையுடையவர்; மின்னலைப் போல் அச்சுறுத்தும் ஒளியுடன் (இன்னொரு ரூபமாகவும்) உள்ளார்.

Verse 56

ऊर्ध्वकेशोऽतिकृष्णांगः प्रलयांबुदनिःस्वनः । कालदंडोद्यतकरो भुकुटी कुटिलाननः

மேல்நோக்கி நிற்கும் தலைமுடி, மிகக் கருமையான உடல், ஊழிப் பெருமழை மேகங்களைப் போன்ற முழக்கம், கையில் காலதண்டத்தை ஏந்தியவாறு, புருவங்கள் நெளிந்து கோணலான முகத்துடன் அவன் இருந்தான்.

Verse 57

आनयैनं पातयैनं बधानामुंच दुर्दम । घातयैनं सुदुर्वृत्तं मूर्ध्नि तीव्रमयोघनैः

இவனைக் கொண்டு வா; கீழே தள்ளு; கட்டு; ஓ அடக்க முடியாதவனே, இவனை விடாதே. இந்த மிகக் கொடியவனின் தலையில் இரும்புச் சம்மட்டிகளால் ஓங்கி அடி.

Verse 58

आताडयैनं दुर्वृत्तं धृत्वा पादौ शिलातले । उत्पाटयास्य नेत्रे त्वं निधाय चरणं गले

இந்தத் தீயவனை அடி; இவன் கால்களைப் பாறையின் மீது வைத்து அழுத்து. இவன் கழுத்தின் மீது உன் காலை வைத்து, இவன் கண்களைப் பிடுங்கி எறி.

Verse 59

एतस्य गल्लावुत्फुल्लौ क्षुरेणाशुवि पाटय । पाशेन कंठं बद्धास्य समुल्लंबय भूरुहे

இவன் உப்பிய கன்னங்களை உடனே சவரக்கத்தியால் கிழித்தெறி. இவன் கழுத்தில் கயிற்றைக் கட்டி, ஒரு மரத்தில் இவனைத் தொங்கவிடு.

Verse 60

विदारयास्य मूर्धानं करपत्रेण दारुवत् । पार्ष्णिघातैर्घ्नतास्यास्यं समुच्चूर्णय दारुणैः

மரத்தைப் பிளப்பது போல இவன் மண்டையை ரம்பத்தால் பிளந்துவிடு. குதிக்காலால் ஓங்கி உதைத்து இவன் முகத்தை முற்றிலும் நசுக்கிவிடு.

Verse 61

परदारप्रसृमरं करं छिंध्यस्य पापिनः । परदारगृहं यातुः पादौ चास्य विखंडय

பிறன் மனைவியை நாடிச் செல்லும் இப்பாவியின் கையை வெட்டு; அவளுக்காகப் பிறன் மனைக்குச் செல்பவனின் கால்களையும் துண்டித்துவிடு.

Verse 62

सूचीभी रोमकूपेषु तनुं व्यधिहि सर्वतः । दातुः परकलत्रांगे नखपंक्ती दुरात्मनः

பிறன் மனைவியின் அங்கங்களில் நகக்குறி இடும் இத்துராத்மாவின் உடல் முழுவதிலும், ரோமக்கால்களிலும் ஊசிகளை ஏற்றுவாயாக.

Verse 63

परदारमुखाघ्रातुर्मुखे निष्ठीवयास्य हि । वक्तुः परापवादस्य कीलं तीक्ष्णं मुखे क्षिप

பிறன் மனைவியின் முகத்தை முகர்பவனின் வாயில் உமிழ்; பிறரைத் தூற்றிப் பேசுபவனின் வாயில் கூர்மையான ஆணியை அறைவாயாக.

Verse 64

भर्जयैनं चणकवत्तप्तवालुक कर्परैः । भ्राष्ट्रे विकटवक्त्रत्वं परसंतापकारिणम्

பிறரைத் துன்புறுத்தும் இவனை, சூடான மணல் நிரம்பிய ஓடுகளில் கடலையை வறுப்பது போல வறுப்பாயாக; இவன் முகம் விகாரமடையட்டும்.

Verse 65

दोषारोपं सदाकर्तुरदोषे क्रूरलोचन । निमज्जयास्य वदनं पूयशोणितकर्दमे

கொடிய கண்களை உடையவனே! குற்றமற்றவர் மீது பழி சுமத்துபவனின் முகத்தை சீழ் மற்றும் இரத்தம் கலந்த சேற்றில் அமிழ்த்திவிடு.

Verse 66

अदत्तपरवस्तूनां गृह्णतः करपल्लवम् । आप्लुत्याप्लुत्य तैलेन तप्तांगारे पचोत्कट

பிறர் கொடுக்காத பொருளைக் கவர்ந்து கொள்பவனின் கையைப் பிடித்து, மீண்டும் மீண்டும் எண்ணெயிற் தோய்த்து, எரியும் தணலில் இட்டுப் பொசுக்குவாயாக.

Verse 67

अपवादं गुरोर्वक्तुर्निंदाकर्तुः सुपर्वणाम् । तप्तलोहशलाकाश्च मुखे भीषण निक्षिप

குருவை பழிப்பவன் மற்றும் தேவர்களை நிந்திப்பவன் வாயில், ஓ பயங்கரமானவனே! காய்ச்சிய இரும்புச் கம்பிகளைத் திணிப்பாயாக.

Verse 68

परमर्म स्पृशश्चास्य परच्छिद्रप्रकाशितुः । सुतप्तायोमयाञ्च्छंकून्सर्वसंधिषु रोपय

பிறர் மனதை நோகடிப்பவன் மற்றும் பிறர் குறைகளைத் தூற்றுபவன் ஆகியோரின் எல்லா மூட்டுகளிலும் நன்கு காய்ச்சிய இரும்பு ஆணிகளை ஏற்றுவாயாக.

Verse 69

अन्ये न दीयमाने स्वे निषेद्धुःपापकारिणः । आच्छेत्तुः परवृत्तीनां जिह्वां छिंध्यस्य दुर्मुख

ஓ கோரமுகனே! பிறர் தர்மம் செய்வதைத் தடுக்கும் பாவியின் நாவையும், பிறர் வாழ்வாதாரத்தைக் கெடுப்பவனின் நாவையும் அறுத்து எறிவாயாக.

Verse 70

देवस्वभोक्तुः क्रोडास्य ब्राह्मणस्वस्यभोजिनः । विदार्योदरमस्याशु विट्कीटैः परिपूरय

தேவாலயச் சொத்தையும் அந்தணர் சொத்தையும் அபகரிப்பவனின் வயிற்றை உடனே கிழித்து, மலத்தில் ஊறும் புழுக்களால் நிரப்புவாயாக.

Verse 71

न देवार्थे न विप्रार्थे नातिथ्यर्थे पचेत्क्वचित् । तममुं स्वार्थपक्तारं कुंभीपाके पचांधक

தேவர்களுக்கோ, அந்தணர்களுக்கோ, விருந்தினர்களுக்கோ சமைக்காமல், தனக்காக மட்டுமே சமைக்கும் அந்த சுயநலவாதியை கும்பீபாகம் என்னும் நரகத்தில் சமைப்பாயாக, அந்தகா!

Verse 72

उग्रास्य शिशुहंतारममुं विश्रंभघातिनम् । कृतघ्नं नय वेगेन महारौरव रौरवम्

ஓ உக்ர முகம் கொண்டவனே! குழந்தையைக் கொல்பவனையும், நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்பவனையும், செய்நன்றி மறந்தவனையும் ரௌரவம் மற்றும் மஹாரௌரவம் ஆகிய நரகங்களுக்கு விரைவாகக் கொண்டு செல்வாயாக.

Verse 73

ब्रह्मघ्नं चांधतामिस्रे सुरापं पूयशोणिते । कालसूत्रे हेमचौरमवीचौ गुरुतल्पगम्

அந்தணனைக் கொன்றவனை அந்ததாமிஸ்ரத்திலும், மது அருந்துபவனை பூயசோணிதத்திலும், பொன்னைத் திருடுபவனை காலசூத்திரத்திலும், குருவின் மனைவியை நாடுபவனை அவீசி நரகத்திலும் தள்ளுவாயாக.

Verse 74

तत्संसर्गिणमावर्षमसिपत्रवने तथा । एतान्महापातकिनस्तप्ततैलकटाहके

இவர்களுடன் சேர்ந்திருப்பவர்களை ஆவர்ஷம் மற்றும் அசிபத்ரவனம் நரகத்திற்கு அனுப்புவாயாக. இந்த மகாபாவிகளை கொதிக்கும் எண்ணெய்க் கொப்பரைகளில் இடுவாயாக.

Verse 75

आप्लुत्याप्लुत्य दुर्दंष्ट्रकाकोलैर्लोहतुंडकैः । संतोद्यमानान्पापिष्ठान्नित्यं कल्पं निवासय

அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் மூழ்கடித்து, இரும்பு அலகுகளும் கொடிய பற்களும் கொண்ட காகங்களால் குத்தப்படச் செய்து, அந்தப் பாவிகளை ஒரு கல்ப காலம் அங்கேயே வசிக்குமாறு செய்வாயாக.

Verse 76

स्त्रीघ्नं गोघ्नं च मित्रघ्नं कूटशाल्मलिपादपे । उल्लंबय चिरंकालमूर्ध्वपादमधोमुखम्

பெண் கொலைகாரன், பசுவைக் கொன்றவன் மற்றும் நண்பனைக் கொன்றவனை கூடஷால்மலி மரத்தில் நீண்ட காலம் தலைகீழாகத் தொங்கவிடு.

Verse 77

त्वचमस्य च संदंशैस्त्रोटय त्वं महाभुज । आश्लेषितुर्मित्रपत्न्या भुजावुत्पाटया शुच

ஓ மகாபாகுவே! இடுக்கியால் இவன் தோலைக் கிழித்தெடு. நண்பனின் மனைவியைத் தழுவிய அந்தத் தூய்மையற்றவனின் கைகளைப் பிடுங்கி எறி.

Verse 78

ज्वालाकीले महाघोरे नरकेऽमुं नि पातय । यो वह्निना दाहयति परक्षेत्रं परालयम्

பிறருடைய வயலையும், பிறருடைய வீட்டையும் தீயிட்டு கொளுத்துபவனை, மிகவும் பயங்கரமான 'ஜ்வாலாகீலம்' என்னும் நரகத்தில் தள்ளு.

Verse 79

कालकूटे च गरदं कूटसाक्ष्याभिवादिनम् । मानकूटं तुलाकूटं कंठमोटे निपातय

விஷம் கொடுப்பவனையும், பொய் சாட்சி சொல்பவனையும் 'காலகூடம்' நரகத்தில் தள்ளு. அளவுகளிலும் எடைகளிலும் ஏமாற்றுபவர்களை 'மானகூடம்', 'துலாகூடம்' மற்றும் 'கண்டமோடம்' நரகங்களில் வீசு.

Verse 80

लालापिबेच दुष्प्रेक्ष्य तीर्थासुष्ठीविनं नय । आमपाके च गर्भघ्नं शूलपाकेऽन्यतापिनम्

புனிதத் தீர்த்தங்களில் எச்சில் துப்பும் தீயவனைப் பார்ப்பதற்கே பயங்கரமான 'லாலாபிபம்' நரகத்திற்குக் கொண்டு செல். கருவைக் கலைப்பவனை 'ஆமபாகம்' நரகிலும், பிறரைத் துன்புறுத்துபவனை 'சூலபாகம்' நரகிலும் தள்ளு.

Verse 81

रसविक्रयिणं विप्रमिक्षुयंत्रे प्रपीडय । प्रजापीडाकरं भूपमंधकूपे निपातय

தடைசெய்யப்பட்ட ‘ரச’த்தை விற்கும் பிராமணனை கரும்பு-அழுத்தியில் நசுக்குக; குடிகளைத் துன்புறுத்தும் அரசனை அந்தகூப நரகத்தில் வீழ்த்துக।

Verse 82

गोतिलांश्च तुरंगांश्च विक्रेतारं द्विजाधमम् । मातुलान्याः सुरायाश्च विक्रेतारं हलायुध

மாடு, எள், குதிரை ஆகியவற்றை விற்கும் அந்தத் தாழ்ந்த பிராமணனை (தண்டிக்க); மேலும் மதுபானம் விற்கும்வனையும்—ஓ ஹலாயுதா।

Verse 83

मुसलोलूखले वैश्यं कंडयैनं पुनःपुनः । शूद्रं द्विजावमंतारं द्विजाग्रे मंचसेविनम्

முசலோலூகல நரகத்தில் அந்த வைசியனை மீண்டும் மீண்டும் உரசி வேதனைப்படுத்துக; இருமுறைப் பிறந்தவர்களை இகழ்ந்து, பிராமணர் முன்னிலையில் படுக்கைமேல் அமர்வான் ஆகிய சூத்திரனையும் (தண்டிக்க)।

Verse 84

अधोमुखे च नरके दीर्घग्रीवप्रपीड्य

அதோமுகம் எனும் நரகத்தில் அவர்களின் நீண்ட கழுத்துகள் அழுத்தப்பட்டு நசுக்கப்படுகின்றன।

Verse 85

शूद्रं ब्राह्मणजेतारं वैश्यं बाह्मणमानिनम् । क्षत्रियं याजकं चापि विप्रं वेदविवर्जितम्

பிராமணரை அடக்க முயலும் சூத்திரனை; தன்னைப் பிராமணன் என எண்ணும் வைசியனை; புரோகிதக் கடமை செய்யும் க்ஷத்திரியனை; மேலும் வேதமற்ற பிராமணனையும் (தண்டிக்க)।

Verse 86

लाक्षालवणमांसानां सतैलविषसर्पिषाम् । आयुधेक्षुविकाराणां विक्रेतारं द्विजाधमम्

அரக்கு, உப்பு, இறைச்சி, எண்ணெய், விஷம், நெய், ஆயுதங்கள் மற்றும் கரும்புப் பொருட்களை விற்கும் அந்த இழிவான அந்தணனை (பிடியுங்கள்).

Verse 87

पाशपाणेकशापाणे बद्ध्वैतांश्चरणेदृढम् । घातयंतौ कशाघातैर्नयतं तप्तकर्दमे

பாசக்கயிறு மற்றும் சவுக்கை ஏந்தியவர்களே! இவர்களின் கால்களை இறுக்கமாகக் கட்டி, சவுக்கால் அடித்துக்கொண்டே தப்தகர்தமம் என்னும் நரகத்திற்கு இழுத்துச் செல்லுங்கள்.

Verse 88

इमां स्त्रियं श्लेषयाशु पुंश्चलीं कुलकल्मषाम् । तेनोपपतिना सार्धं तप्तायसमयेन च

குலத்திற்கு களங்கம் விளைவிக்கும் இந்த ஒழுக்கமற்ற பெண்ணை, அந்த கள்ளக்காதலனுடனும், பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்பு உருவத்துடனும் உடனே தழுவச் செய்யுங்கள்.

Verse 89

स्वयं गृहीत्वा नियमं यस्त्यजेदजितेंद्रियः । तं प्रापय दुराधर्षं बहुभ्रमरदंशके

புலன்களை அடக்காமல், தானே விரதத்தை ஏற்றுப் பின் அதைக் கைவிடும் அந்தப் பாவியை, வண்டுகள் மொய்த்துத் துன்புறுத்தும் இடத்திற்கு இட்டுச் செல்லுங்கள்.

Verse 90

इत्यादिजल्पन्दुर्वृत्तैः श्रूयते दूरतो यमः । स्वकर्मशंकितैः पापै र्दृश्यतेति भयंकरः

தீயவர்களிடம் இவ்வாறெல்லாம் பேசிக்கொண்டு வரும் எமதர்மன் வெகுதூரத்திலிருந்தே கேட்கப்படுகிறான்; தங்கள் வினைகளைக் கண்டு அஞ்சும் பாவிகள் அவனை மிகக் கோரமானவனாகக் காண்கிறார்கள்.

Verse 91

ये प्रजाः पालयंतीह पुत्रानेव निजौरसान् । दंडयंति च धर्मेण भूपास्तेऽस्य सभासदः

இங்கு குடிகளைத் தம் சொந்தப் பிறந்த புதல்வர்களைப் போலக் காத்து, தர்மத்தின்படி தண்டிக்கும் அரசர்கள் யமனின் அவையில் உறுப்பினராவர்।

Verse 92

वर्णाश्रमाश्च यद्राष्ट्रे ऽनुतिष्ठंति निजां क्रियाम् । कालेनापन्ननिधना भूपास्तेऽस्य सभासदः

எவருடைய அரசில் வர்ணங்களும் ஆசிரமங்களும் தத்தம் கடமைகளை முறையாக நிறைவேற்றுகின்றனவோ, அந்த அரசன் காலம் வந்தபோது உயிர் நீங்கி யமனின் அவை உறுப்பினனாவான்।

Verse 93

नैव दीनो न दुर्वृत्तो नापद्ग्रस्तो न शोकभाक् । येषां राष्ट्रे प्रदृश्यंते भूपास्तेऽस्य सभासदः

எவருடைய நாட்டில் வறியவன் இல்லை, தீச்செயலாளர் இல்லை, பேரிடரால் நொறுங்கியவன் இல்லை, துயரால் வாடுபவன் இல்லை—அத்தகைய அரசர்கள் யமனின் அவை உறுப்பினர்கள் ஆவர்।

Verse 94

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः स्वधर्म निरताः सदा । अन्येपि ये संयमिनः संयमिन्यां वसंति ते

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் எப்போதும் தம் தம் ஸ்வதர்மத்தில் நிலைத்திருப்பர்; மேலும் ஒழுக்கம் கொண்ட பிறரும் ஸம்யமினீ (யமபுரி)யில் வாசிப்பர்।

Verse 95

उशीनरः सुधन्वा च वृषपर्वा जयद्रथः । रजिः सहस्रजित्कुक्षिर्दृढधन्वा रिपुंजयः

உசீனரன், சுதன்வா, வ்ருஷபர்வா, ஜயத்ரதன், ரஜி, ஸஹஸ்ரஜித், குக்ஷி, த்ருடதன்வா, ரிபுஞ்ஜயன்—இவர்களும் அவர்களுள் அடங்குவர்।

Verse 96

युवनाश्वो दंतवक्त्रो नाभागो रिपुमंगलः । करंधमो धर्मसेनः परमर्दः परांतकः

யுவநாஶ்வன், தந்தவக்த்ரன், நாபாகன், ரிபுமங்களன், கரந்தமன், தர்மசேனன், பரமர்தன், பராந்தகன்—இவர்கள் புகழ்பெற்ற தர்மநெறி அரசர்கள்; தர்மசபையில் பெயர்பெயராகக் கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 97

एते चान्ये च बहवो राजानो नीतिवर्तिनः । धर्माधर्मविचारज्ञाः सुधर्मायां समासते

இவர்களும், மேலும் பல நெறிநிலையுடைய அரசர்களும், தர்மம்-அதர்மம் வேறுபாடு அறிந்தவர்களாய், ‘சுதர்மா’ எனும் தெய்வச் சபையில் ஒன்றாக அமர்ந்துள்ளனர்।

Verse 99

गोविंदमाधवमुकुंद हरेमुरारे शंभो शिवेश शशिशेखर शूलपाणे । दामोदराच्युत जनार्दन वासुदेव त्याज्या भटाय इति संततमामनंति

‘கோவிந்த, மாதவ, முகுந்த, ஹரி, முராரி; ஷம்பு, ஷிவேஷ, ஷஷிசேகர, சூலபாணி; தாமோதர, அச்யுத, ஜனார்தன, வாசுதேவ’—என்று நாமம் உரைத்து அவர்கள் இடையறாது சொல்கிறார்கள்: ‘யமன் சேவகரே, இவரை விட்டுவிடுங்கள்।’

Verse 100

गंगाधरांधकरिपो हरनीलकंठ वैकुंठ कैटभरिपो कमठाब्जपाणे । भूतेशखंडपरशोमृडचंडिकेश त्याज्या भटाय इति संततमामनंति

‘கங்காதர, அந்தகரிபு, ஹர, நீலகண்ட; வைகுண்ட, கைடபரிபு, கமட, அப்ஜபாணி; பூதேஷ, கண்டபரசு, ம்ருட, சண்டிகேஷ’—என்று ஜபித்து அவர்கள் இடையறாது கூறுவர்: ‘சேவகரே, இவரை விட்டுவிடுங்கள்।’

Verse 110

इत्थं द्विजेंद्र निजभृत्यगणान्सदैव संशिक्षयेदवनिगान्स हि धर्मराजः । अन्येपि ये हरिहरांकधरा धरायां ते दूरतः पुनरहो परिवर्जनीयाः

இவ்வாறு, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, தர்மராஜன் யமன் தன் பணியாளர்களுக்கு எப்போதும் போதிக்கிறான். மேலும் பூமியில் ஹரி-ஹரரின் வெளிச்சின்னங்களை மட்டும் தாங்கி, நடத்தையில் தூய்மை இல்லாதவர்களையும் தூரத்திலிருந்தே விலக்க வேண்டும்।

Verse 112

इति शृण्वन्कथां रम्यां शिवशर्माप्रियेऽनघाम । प्रहृष्टवक्त्रः पुरतो ददर्शाप्सरसापुरीम्

இவ்வினிய கதையை கேட்ட சிவசர்மாவின் குற்றமற்ற பிரியாள், மகிழ்ச்சியால் ஒளிரும் முகத்துடன், முன்னே அப்சரைகளின் நகரத்தை கண்டாள்।