Adhyaya 38

Verse 1

स्कंद उवाच । विवाहा ब्राह्म दैवार्षाः प्राजापत्यासुरौ तथा । गांधर्वो राक्षसश्चापि पैशाचोऽष्टम उच्यते

ஸ்கந்தர் கூறினார்: பிராம்மம், தெய்வம், ஆர்ஷம், பிராஜாபத்யம், ஆசுரம், காந்தர்வம், ராக்ஷசம் மற்றும் எட்டாவதாக பைசாசம் என திருமணங்கள் எட்டு வகைப்படும்.

Verse 2

स ब्राह्मो वरमाहूय यत्र कन्या स्वलंकृता । दीयते तत्सुतः पूयात्पुरुषानेकविंशतिम्

இதுவே பிராஹ்ம விவாகம்—மணமகனை அழைத்து, அலங்கரிக்கப்பட்ட கன்னியை அவனுக்குத் தானமாக அளிப்பது. அந்த இணைவில் பிறந்த புதல்வன் இருபத்தொன்று தலைமுறை ஆண்களைப் புனிதப்படுத்துவான்.

Verse 3

यज्ञस्थायर्त्विजे दैवस्तज्जःपाति चतुर्दश । वरादादाय गोद्वंद्वमार्षस्तज्जः पुनाति षट्

யாகத்தில் பணிபுரியும் ருத்விக்குக் கன்னியாதானம் செய்வது தைவ விவாகம்; அதில் பிறந்த புதல்வன் பதினான்கு தலைமுறைகளைப் பாதுகாப்பான். மணமகனிடமிருந்து பசுக்களின் ஜோடியை ஏற்றுக் கொள்வது ஆர்ஷ விவாகம்; அதில் பிறந்த புதல்வன் ஆறு தலைமுறைகளைப் புனிதப்படுத்துவான்.

Verse 4

सहोभौ चरतां धर्ममित्युक्त्वा दीयतेर्थिने । यत्र कन्या प्राजापत्यस्तज्जो वंशान्पुनाति षट्

‘நீங்கள் இருவரும் சேர்ந்து தர்மத்தைச் செய்க’ என்று கூறி தகுதியான மணமகனுக்குக் கன்னியை அளிப்பது பிராஜாபத்ய விவாகம்; அதில் பிறந்த புதல்வன் ஆறு குலவரிசைகளைப் புனிதப்படுத்துவான்.

Verse 5

चत्वार एते विप्राणां धर्म्याः पाणिग्रहाः स्मृताः । आसुरः क्रयणाद्द्रव्यैर्गांधर्वोन्योन्य मैत्रतः

இவை நான்கும் பிராமணர்களுக்கான தர்மமான பாணிக்ரஹங்கள் (திருமணங்கள்) என்று ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டுள்ளன. ஆசுர விவாகம் செல்வத்தால் வாங்குதல் போலவும், காந்தர்வ விவாகம் பரஸ்பர அன்பினாலும் நிகழ்வதாகும்.

Verse 6

प्रसह्यकन्याहरणाद्राक्षसो निंदितः सताम् । छलेन कन्याहरणात्पैशाचो गर्हितोऽष्टमः

வலுக்கட்டாயமாகக் கன்னியை அபகரிப்பதால் ஏற்படும் ராக்ஷஸ விவாகம் சத்புருஷர்களால் கண்டிக்கப்படுகிறது. வஞ்சகத்தால் கன்னியை அபகரிப்பதால் ஏற்படும் பைசாசம்—எட்டாவது—அதுவும் பழிக்கத்தக்கதே.

Verse 7

प्रायः क्षत्रविशोरुक्ता गांधर्वासुरराक्षसाः । अष्टमस्त्वेष पापिष्ठः पापिष्ठानां च संभवेत्

காந்தர்வம், ஆசுரம், ராக்ஷசம் ஆகிய திருமண முறைகள் பெரும்பாலும் க்ஷத்திரியர் மற்றும் வைசியருக்கென கூறப்பட்டவை. ஆனால் இந்த எட்டாவது வகை மிகப் பாவமிகுந்தது; அது பெரும் பாவிகளிடமே தோன்றும்.

Verse 8

सवर्णया करो ग्राह्यो धार्यः क्षत्रियया शरः । प्रतोदो वैश्यया धार्यो वासोंतः पज्जया तथा

தன் வர்ணத்துப் பெண்ணுடன் பாணிகிரஹணம் (கைபிடித்தல்) செய்ய வேண்டும். க்ஷத்திரியப் பெண்ணுடன் அம்பைத் தாங்க வேண்டும்; வைசியப் பெண்ணுடன் பிரதோதம் (மாட்டுத் தள்ளுக் கோல்/கோடு) தாங்க வேண்டும்; சூத்ரப் பெண்ணுடன் ஆடையின் ஓரம்/பல்லை பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 9

असवर्णस्त्वेष विधिः स्मृतो दृष्टश्च वेदने । सवर्णाभिस्तु सर्वाभिः पाणिर्ग्राह्यस्त्वयं विधिः

அசவர்ண (வேறு வர்ண) திருமணங்களில் இந்த முறை ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டதும், சாஸ்திர உபதேசத்திலும் காணப்படுவதும் ஆகும். ஆனால் சவர்ணப் பெண்கள் அனைவருக்கும் இங்கு விதி—பாணிகிரஹணம் மட்டுமே செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

धर्म्यैर्विवाहैर्जायंते धर्म्या एव शतायुषः । अधर्म्यैर्धर्मरहिता मंदभाग्यधनायुषः

தர்மமான திருமணங்களால் தர்மமுள்ள சந்ததி பிறக்கிறது; அவர்கள் நூற்றாண்டு ஆயுளுடையவர்களாக இருப்பர். அதர்மமான திருமணங்களால் தர்மமற்றோர் பிறக்கின்றனர்; அவர்களுக்கு நற்பேறு, செல்வம், ஆயுள் குறைவு.

Verse 11

ऋतुकालाभिगमनं धर्मोयं गृहिणः परः । स्त्रीणां वरमनुस्मृत्य यथाकाम्यथवा भवेत्

உரிய ருதுகாலத்தில் மனைவியிடம் அணுகுதல் இல்லறத்தாரின் உயர்ந்த தர்மம். பெண்களின் நலனை நினைந்து, அவளின் விருப்பத்திற்கேற்ப இணைதல் வேண்டும்; இல்லையெனில் விலகி இருக்க வேண்டும்.

Verse 12

दिवाभिगमनं पुंसामनायुष्यं परं मतम् । श्राद्धाहः सर्वपर्वाणि यत्नात्त्याज्यानि धीमता

ஆண்களுக்கு பகற்காலச் சேர்க்கை மிகுந்த ஆயுள்-கேடாகக் கருதப்படுகிறது. ஸ்ராத்த தினங்களிலும் எல்லாப் பர்வ நாட்களிலும் அறிவுடையவன் அதை முயன்று தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 13

तत्र गच्छन्स्त्रियं मोहाद्धर्मात्प्रच्यवते परात्

அந்நேரங்களில் மயக்கத்தால் பெண்ணை அணைவவன் உயர்ந்த தர்மத்திலிருந்து வழுவுகிறான்.

Verse 14

ऋतुकालाभिगामी यः स्वदारनिरतश्च यः । स सदा ब्रह्मचारी च विज्ञेयः सद्गृहाश्रमी

உகந்த ऋதுகாலத்தில் மட்டும் மனைவியை அணைந்து, தன் தர்மபத்னியிலேயே பற்றுடன் இருப்பவன் எப்போதும் பிரம்மச்சாரி போன்றவன்; உண்மையான கிருஹஸ்தன் என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 15

ऋतुः षोडशयामिन्यश्चतस्रस्ता सुगर्हिताः । पुत्रास्तास्वपि या युग्मा अयुग्माः कन्यका प्रजाः

ऋது பதினாறு இரவுகளைக் கொண்டது; அவற்றில் நான்கு மிகக் கண்டிக்கத்தக்கவை. மீதமுள்ள இரவுகளிலும் சம இரவில் கருவுற்றால் மகன்; ஒற்றை இரவில் கருவுற்றால் மகள் பிறப்பாள்.

Verse 16

त्यक्त्वा चंद्रमसं दुःस्थं मघां पौष्णं विहाय च । शुचिः सन्निर्विशेत्पत्नीं पुन्नामर्क्षे विशेषतः । शुचिं पुत्रं प्रसूयेत पुरुषार्थप्रसाधकम्

அமங்கலமான சந்திரநாளை விட்டு, மகா மற்றும் பௌஷ்ண நட்சத்திரங்களையும் தவிர்த்து, தூய்மையுடன்—சிறப்பாக ‘புன்னாம’ நட்சத்திரத்தில்—மனைவியை அணைய வேண்டும். அப்போது தூய மகன் பிறந்து, தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்-மோக்ஷம் எனும் புருஷார்த்தங்களை நிறைவேற்றுவான்.

Verse 17

आर्षे विवाहे गोद्वंद्वं यदुक्तं तन्न शस्यते । शुल्कमण्वपि कन्यायाः कन्या विक्रयपापकृत्

ஆர்ஷ விவாகத்தில் கூறப்படும் ‘மாடுகளின் ஜோடி’யை விலையாகக் கருதி வாணிபமாக நடத்துதல் பாராட்டத்தக்கது அல்ல. கன்னிக்காக மிகச் சிறிய கட்டணம்கூட எடுத்தால் அது கன்னி-விற்பனைப் பாவமாகும்.

Verse 18

अपत्यविक्रयी कल्पं वसेद्विट्कृमिभोजने । अतो नाण्वपि कन्याया उपजीवेत्पिता धनम्

தன் சந்ததியை விற்கும்வன் மலமும் புழுக்களும் உண்ணும் நரகத்தில் ஒரு கல்பம் தங்குவான். ஆகவே மகளால் வந்த அற்பமான செல்வத்தினாலும் தந்தை வாழ்வாதாரம் செய்யக்கூடாது.

Verse 19

स्त्रीधनान्युपजीवंति ये मोहादिह बांधवाः । न केवलं निरयगास्तेषामपि हि पूर्वजाः

மயக்கத்தால் இங்கே பெண்ணின் சொத்தை உண்டு வாழும் உறவினர்கள் தாமே நரகத்திற்குச் செல்வதோடு மட்டும் அல்ல; அவர்களின் முன்னோர்களும் வீழ்ச்சியடைகின்றனர்.

Verse 20

पत्या तुष्यति यत्र स्त्री तुष्येद्यत्र स्त्रिया पतिः । तत्र तुष्टा महालक्ष्मीर्निवसेद्दानवाऽरिणा

எங்கே மனைவி கணவனால் திருப்தியடைகிறாளோ, எங்கே கணவன் மனைவியால் திருப்தியடைகிறானோ, அங்கே தானவ-அரியான விஷ்ணுவுடன் மகிழ்ந்த மகாலக்ஷ்மி வாசம் செய்கிறாள்.

Verse 21

वाणिज्यं नृपतेः सेवा वेदानध्यापनं तथा । कुविवाहः क्रियालोपः कुले पतनहेतवः

வாணிபம், அரசர்சேவை, வாழ்வாதாரத்திற்காக வேதம் கற்பித்தல்; மேலும் தவறான திருமணம் மற்றும் விதிக்கப்பட்ட கிரியைகளின் கைவிடுதல்—இவை குல வீழ்ச்சிக்குக் காரணங்கள்.

Verse 22

कुर्याद्वैवाहिके वह्नौ गृह्यकर्मान्वहं गृही । पंचयज्ञक्रियां चापि पक्तिं दैनंदिनीमपि

இல்லறத்தான் திருமண அக்னியில் தினமும் கிருஹ்யகர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் பஞ்சயஜ்ஞக் கடமைகளையும் நிறைவேற்றி, தினசரி அன்னம் சமைத்து அர்ப்பணமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 23

गृहस्थाश्रमिणः पंच सूना कर्म दिने दिने । कंडनी पेषणी चुल्ली ह्युदकुंभस्तु मार्जनी

இல்லற வாழ்வோரின் தினசரி செயல்களில் ஐந்து ‘சூனா’கள் இயல்பாக உள்ளன—கண்டனி, பேஷணி, அடுப்பு, நீர்க்குடம், மற்றும் மார்ஜனி (துடைப்பம்).

Verse 24

तासां च पंचसूनानां निराकरणहेतवः । क्रतवः पंच निर्दिष्टा गृहि श्रेयोभिवर्धनाः

அந்த ஐந்து சூனாக்களால் உண்டாகும் குற்றங்களை நீக்குவதற்காக ஐந்து யஜ்ஞங்கள் விதிக்கப்பட்டுள்ளன; அவை இல்லறத்தாரின் நலமும் ஆன்மிகச் சிறப்பும் வளர்க்கும்.

Verse 25

पाठनं ब्रह्मयज्ञः स्यात्तर्पणं च पितृ क्रतुः । होमो दैवो बलिर्भौतोऽतिथ्यर्चा नृक्रतुः क्रमात्

பாடம்/ஸ்வாத்யாயம் பிரஹ்மயஜ்ஞம்; தர்ப்பணம் பித்ருயஜ்ஞம்; அக்னியில் ஹோமம் தேவயஜ்ஞம்; பலி அர்ப்பணம் பூதயஜ்ஞம்; விருந்தினர் பூஜை ந்ருயஜ்ஞம்—இவ்வரிசையில்.

Verse 26

पितृप्रीतिं प्रकुर्वाणः कुर्वीत श्राद्धमन्वहम् । अन्नोदकपयोमूलैः फलैर्वापि गृहाश्रमी

பித்ருக்கள் மகிழ்வதற்காக இல்லறத்தான் தினமும் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்—தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப அன்னம், நீர், பால், கிழங்கு-வேர் அல்லது பழங்களாலும்.

Verse 27

गोदानेन च यत्पुण्यं पात्राय विधिपूर्वकम् । सत्कृत्य भिक्षवे भिक्षां दत्त्वा तत्फलमाप्नुयात्

விதிப்படி தகுதியான பாத்திரருக்கு கோதானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியத்தைப் போலவே, பிச்சைக்காரனை மரியாதையுடன் போற்றி அன்னதானம் செய்தாலும் அதே பலன் பெறப்படும்.

Verse 28

तपोविद्यासमिद्दीप्ते हुतं विप्रास्य पावके । तारयेद्विघ्नसंघेभ्यः पापाब्धेरपि दुस्तरात्

தவமும் வேதவித்தையும் கொண்டு ஒளிரும் பிராமணரின் அக்னியில் செலுத்தும் ஹோமம், தடைகளின் கூட்டத்திலிருந்தும் கடக்க அரிய பாபக் கடலிலிருந்தும் கூட கரை சேர்க்கும்.

Verse 29

अनर्चितोऽतिथिर्गेहाद्भग्नाशो यस्य गच्छति । आजन्मसंचितात्पुण्यात्क्षणात्स हि बहिर्भवेत्

யாருடைய வீட்டிலிருந்து விருந்தினர் மரியாதையின்றி நம்பிக்கை முறிந்து புறப்பட்டுச் செல்கிறாரோ, அவர் பிறப்பிலிருந்து சேர்த்த புண்ணியத்தையும் கணநேரத்தில் இழந்து விடுவார்.

Verse 30

सांत्वपूर्वाणि वाक्यानि शय्यार्थे भूस्तृणोदके । एतान्यपि प्रदेयानि सदाभ्यागत तुष्टये

எப்போதும் வரும் விருந்தினர் திருப்தியடைய, ஆறுதலான சொற்கள், படுக்கைக்கு நிலம், புல், நீர்—இவையும் வழங்கப்பட வேண்டியவையே.

Verse 31

गृहस्थः परपाकादी प्रेत्य तत्पशुतां व्रजेत् । श्रेयः परान्नपुष्टस्य गृह्णीयादन्नदो यतः

பிறர் சமைத்த உணவை உண்டு வாழும் இல்லறத்தான், மரணத்திற்குப் பின் அவர்களின் மாடுபோன்ற நிலையைக் அடைவான். ஆகவே பிறருணவால் வளர்வதை விட அன்னதானம் செய்பவனாக இருப்பதே மேன்மை.

Verse 32

आदित्योढोऽतिथिः सायं सत्कर्तव्यः प्रयत्नतः । असत्कृतोन्यतो गच्छन्दुष्कृतं भूरि यच्छति

சூரியன் அஸ்தமிக்கும் மாலைவேளையில் வரும் விருந்தினரை மிகுந்த முயற்சியுடன் சிறப்பாகப் போற்ற வேண்டும். போற்றப்படாமல் அவர் வேறிடத்திற்குச் சென்றால், அந்த இல்லத்திற்கு மிகுந்த பாவத்தைத் தருவார்.

Verse 33

भुंजानोऽतिथिशेषान्नमिहायुर्धनभाग्भवेत् । प्रणोद्यातिथिमन्नाशी किल्बिषी च गृहाश्रमी

விருந்தினர் உண்ட பின் மீதமுள்ள அன்னத்தை உண்டால் இவ்வுலகில் நீண்ட ஆயுளும் செல்வமும் பெறுவர். ஆனால் விருந்தினரை விரட்டிவிட்டு தானே உண்ணும் இல்லறத்தான் பாவத்தால் மாசுபடுவான்.

Verse 34

वैश्वदेवांत संप्राप्तः सूर्योढो वातिथिः स्मृतः । न पूर्वकाल आयातो न च दृष्टचरः क्वचित्

வைஶ்வதேவ வழிபாட்டின் முடிவில் சூரியாஸ்தமனத்தோடு வந்து சேர்வவன் ‘வாதிதி’ (திடீரென வந்த விருந்தினர்) எனக் கூறப்படுகிறான். அவன் முன்காலத்தில் வரவில்லை; அவன் நடத்தை முன்பே அறியப்பட்டதும் அல்ல.

Verse 35

बलिपात्रकरे विप्रे यद्यन्योतिथिरागतः । अदत्त्वा तं बलिं तस्मै यथाशक्त्यान्नमर्पयेत्

பிராமணன் பலி-பாத்திரத்தை கையில் வைத்திருக்கும்போது வேறொரு விருந்தினர் வந்தால், அந்த பலியை அவருக்குக் கொடுக்காமல், தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அன்னத்தை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 36

कुमाराश्च स्ववासिन्यो गर्भिण्योऽतिरुजान्विताः । अतिथेरादितोप्येते भोज्या नात्र विचारणा

குழந்தைகள், இல்லத்துப் பெண்கள், கர்ப்பிணிகள், கடுமையான நோயால் பாதிக்கப்பட்டோர்—இவர்களுக்கும் விருந்தினருக்கு முன்பே உணவு அளிக்க வேண்டும்; இதில் யோசனைக்கிடமில்லை.

Verse 37

पितृदेवमनुष्येभ्यो दत्त्वाश्नात्यमृतं गृही । स्वार्थं पचन्नघं भुंक्ते केवलं स्वोदरंभरिः

இல்லறத்தான் முதலில் பித்ருக்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோர்க்கு அன்னம் அர்ப்பித்து பின்னர் உண்டால், அவன் அமிர்தத்தைப் பருகினான் போலாகும். ஆனால் தன் சுயநலத்திற்காக மட்டும் சமைப்பவன் பாவமே உண்ணுகிறான்—வயிறு நிரப்புபவன் மட்டுமே.

Verse 38

माध्याह्निकं वैश्वदेवं गृहस्थः स्वयमाचरेत् । पत्नी सायं बलिं दद्यात्सिद्धान्नैर्मंत्रवर्जितम्

மதியவேளையில் இல்லறத்தான் தானே வைஶ்வதேவத்தை ஆற்ற வேண்டும். மாலையில் மனைவி சமைத்த அன்னத்தால், மந்திரம் இன்றி, பலி இட வேண்டும்.

Verse 39

एतत्सायंतनं नाम वैश्वदेवं गृहाश्रमे । सायंप्रातर्भवेदेव वैश्वदेवं प्रयत्नतः

இல்லற ஆசிரமத்தில் இதுவே ‘மாலை வைஶ்வதேவம்’ எனப்படுகிறது. மாலையும் காலையும்—இரு வேளைகளிலும்—முயற்சியுடன் வைஶ்வதேவத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

वैश्वदेवेन ये हीना आतिथ्येन विवर्जिताः । सर्वे ते वृषला ज्ञेयाः प्राप्तवेदा अपि द्विजाः

வைஶ்வதேவத்தைச் செய்யாமல், அதிதி உபசாரமின்றி இருப்போர்—அவர்கள் அனைவரும் ‘விருஷலர்’ என அறியப்படுவர்; அவர்கள் த்விஜராயினும் வேதம் கற்றவராயினும் கூட.

Verse 41

अकृत्वा वैश्वदेवं तु भुंजते ये द्विजाधमाः । इह लोकेन्नहीनाः स्युः काकयोनिं व्रजंत्यथ

வைஶ்வதேவம் செய்யாமல் உண்ணும் தாழ்ந்த த்விஜர்கள் இவ்வுலகில் அன்னமின்றி வாடுவர்; பின்னர் காக-யோனியை அடைவர்.

Verse 42

वेदोदितं स्वकं कर्म नित्यं कुर्यादतंद्रितः । तद्धि कुर्वन्यथाशक्ति प्राप्नुयात्सद्गतिं पराम्

வேதம் விதித்த தன் ச்வதர்மக் கடமையை தினமும் சோர்வின்றி செய்ய வேண்டும். தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப அதைச் செய்தால் பரம சத்கதியை அடைவான்.

Verse 43

षष्ठ्यष्टम्योर्वसेत्पापं तैले मांसे सदैव हि । पंचदश्यां चतुर्दश्यां तथैव च भगेक्षुरे

ஷஷ்டி, அஷ்டமி திதிகளில் பாவம் எண்ணெயிலும் மாமிசத்திலும் தங்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. அதுபோல சதுர்தசி, பஞ்சதசி திதிகளிலும், காம இன்பத்திலும் பாவம் உறையும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 44

उदयं तं न चेक्षेत नास्तं यंतं न मध्यगम् । न राहुणोपसृष्टं च नांबुसंस्थं दिवाकरम्

சூரியன் உதயிக்கும் போதும், அஸ்தமிக்கும் போதும், நடுப்பகலிலும் அவனை நோக்கக் கூடாது. ராகு பிடித்த (கிரகண) சூரியனையும், நீரில் பிரதிபலிக்கும் சூரியனையும் நோக்கக் கூடாது.

Verse 45

न वीक्षेतात्ममनोरूपमाशुधावेन्न वर्षति । नोल्लंघयेद्वत्सतंत्रीं न नग्नो जलमाविशेत्

தன் உருவத்தை ஆசையுடன் நோக்கக் கூடாது. மழையில்லாத போது வீணாக வேகமாக ஓடக் கூடாது. கன்றின் கட்டுக் கயிற்றைத் தாண்டக் கூடாது; நிர்வாணமாக நீரில் இறங்கக் கூடாது.

Verse 46

देवतायतनं विप्रं धेनुं मधुमृदं घृतम् । जातिवृद्धं वयोवृद्धं विद्यावृद्धं तपस्विनम्

தேவாலயம், பிராமணர், பசு, தேன், மண், நெய்; மேலும் குலத்தில் மூத்தோர், வயதில் மூத்தோர், கல்வியில் மூத்தோர், தவசிகள்—இவர்களையெல்லாம் பக்தியுடன் மதித்து பாதுகாக்க வேண்டும்.

Verse 47

अश्वत्थं चैत्यवृक्षं च गुरुं जलभृतं घटम् । सिद्धान्नं दधिसिद्धार्थं गच्छन्कुर्यात्प्रदक्षिणम्

நடந்து செல்லும் போது அசுவத்தம் (அரசமரம்), சைத்யவிருட்சம், குரு, நீர் நிறைந்த குடம், சமைத்த அன்னம், தயிர், கடுகு—இவற்றை தர்மத்தின் மங்கள ஆதாரங்களெனக் கருதி பக்தியுடன் பிரதட்சிணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 48

रजस्वलां न सेवेत नाश्नीयात्सह भार्यया । एकवासा न भुंजीत न भुंजीतोत्कटासने

மாதவிடாய் உள்ள பெண்ணுடன் சேர்க்கை கொள்ளக் கூடாது; மனைவியுடன் சேர்ந்து ஒரே நேரத்தில் உணவும் உண்ணக் கூடாது. ஒரே ஆடை மட்டும் அணிந்து உண்ணக் கூடாது; குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்து உண்ணவும் கூடாது.

Verse 49

नाश्नंतीं स्त्रीं समीक्षेत तेजस्कामो द्विजोत्तमः । असंतर्प्य पितॄन्देवान्नाद्यादन्नं नवं क्वचित्

ஆன்மீக ஒளியை விரும்பும் த்விஜோத்தமன், உணவு உண்ணும் பெண்ணை நோக்கக் கூடாது. பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் முதலில் திருப்தி செய்யாமல், எப்போதும் புதிதாகச் சமைத்த அன்னத்தை உண்ணக் கூடாது.

Verse 50

पक्वान्नं चापि नो मांसं दीर्घकालं जिजीविषुः । न मूत्रं गोव्रजे कुर्यान्न वल्मीके न भस्मनि

நீண்ட ஆயுள் விரும்புபவன் சமைத்த அன்னமே உண்டு, மாமிசத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். கோவ்ரஜத்தில், எறும்புப் புற்றின் மீது, சாம்பலின் மீது சிறுநீர் கழிக்கக் கூடாது.

Verse 51

न गर्तेषु ससत्वेषु न तिष्ठन्न व्रजन्नपि । गोविप्रसूर्यवाय्वग्नि चंद्रर्क्षांबु गुरूनपि

உயிர்கள் உள்ள குழிகளில் நின்றபடியோ நடந்தபடியோ மலமூத்திரம் கழிக்கக் கூடாது. மேலும் பசு, பிராமணர், சூரியன், காற்று, அக்னி, சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், நீர், குருமார்கள் ஆகியோர்நோக்கி முகம் வைத்து அதையும் செய்யக் கூடாது.

Verse 52

अभिपश्यन्न कुर्वीत मलमूत्रविसर्जनम् । तिरस्कृत्यावनिं लोष्टकाष्ठपर्णतृणादिभिः

யாரும் பார்க்கும் நிலையில் மலம் மூத்திரம் கழிக்கக் கூடாது. மண் கட்டிகள், மரக்குச்சிகள், இலைகள், புல் முதலியவற்றால் நிலத்தை மறைத்து பின்னரே கழிக்க வேண்டும்.

Verse 53

प्रावृत्य वाससा मौलिं मौनी विण्मूत्रमुत्सृजेत् । यथासुखमुखो रात्रौ दिनेच्छायांधकारयोः

தலையை துணியால் மூடி, மௌனம் காத்து மலம் மூத்திரம் கழிக்க வேண்டும். இரவில் வசதியான திசை நோக்கி, பகலில் நிழலில் அல்லது இருளில் கழிக்க வேண்டும்.

Verse 54

भीतिषु प्राणबाधायां कुर्यान्मलविसर्जनम् । मुखेनोपधमेन्नाग्निं नग्नां नेक्षेत योषितम्

பயம் அல்லது உயிர்க்கு ஆபத்து நேர்ந்தால் மட்டுமே மலம் கழிக்க வேண்டும். வாயால் தீயில் ஊதக் கூடாது; நிர்வாணப் பெண்ணை நோக்கக் கூடாது.

Verse 55

नांघ्री प्रतापयेदग्नौ न वस्त्वशुचि निक्षिपेत् । प्राणिहिंसां न कुर्वीत नाश्नीयात्संध्ययोर्द्वयोः

தீயில் கால்களைச் சூடாக்கக் கூடாது; எந்தப் பொருளையும் அசுத்த இடத்தில் வைக்கக் கூடாது. உயிரினங்களுக்கு தீங்கு செய்யக் கூடாது; விடியல் மற்றும் மாலைச் சந்திகளில் உணவு கொள்ளக் கூடாது.

Verse 56

न संविशेत संध्यायां प्रत्यक्सौम्यशिरा अपि । विण्मूत्रष्ठीवनं नाप्सु कुर्याद्दीर्घजिजीविषुः

சந்திக் காலத்தில், தலை வடக்கு நோக்கி இருந்தாலும் படுக்கக் கூடாது. நீண்ட ஆயுள் விரும்புபவன் நீரில் மலம், மூத்திரம் அல்லது துப்பலை விடக்கூடாது.

Verse 57

नाचक्षीत धयंतीं गां नेंद्रचापं प्रदर्शयेत् । नैकः सुप्यात्क्वचिच्छून्ये न शयानं प्रबोधयेत्

கன்றுக்குப் பால் ஊட்டும் பசுவை நோக்காது இருக்க வேண்டும்; இந்திரவில்லைக் காட்டிக் சுட்டவும் கூடாது. வெறிச்சோடிய இடத்தில் தனியாக உறங்கக் கூடாது; உறங்குபவரை திடீரென எழுப்பவும் கூடாது.

Verse 58

पंथानं नैकलो यायान्न वार्यंजलिना पिबेत् । न दिवोद्भूत सारं च भक्षयेद्दधिनो निशि

வழியில் தனியாகச் செல்லக் கூடாது; கைகூப்பி (அஞ்சலியால்) நீர் அருந்தக் கூடாது. மேலும் இரவில் பகலில் மேலே எழுந்த ‘சாரம்’—அதாவது தயிர்/அதன் மேல்படலம்—உண்ணக் கூடாது.

Verse 59

स्त्रीधर्मिण्या नाभिवदेन्नाद्यादातृप्ति रात्रिषु । तौर्यत्रिक प्रियो न स्यात्कांस्ये पादौ न धावयेत्

மாதவிடாய் நிலையிலுள்ள பெண்ணுக்கு வணக்கம் செலுத்தக் கூடாது. இரவுகளில் திருப்தி வரை மிகுதியாக உண்ணக் கூடாது. பாடல்-நடனம்-வாத்தியம் போன்ற பொழுதுபோக்கில் ஆசை கொள்ளக் கூடாது; வெண்கலப் பாத்திரத்தில் கால்களை கழுவக் கூடாது.

Verse 60

श्राद्धं कृत्वा पर श्राद्धे योऽश्नीयाज्ज्ञानवर्जितः । दातुः श्राद्धफलं नास्ति भोक्ता किल्बिषभुग्भवेत्

தன் ஸ்ராத்தத்தைச் செய்து முடித்த பின், அறியாமையால் பிறரின் ஸ்ராத்தத்தில் உண்பவன் காரணமாக, தானம் செய்பவருக்கு ஸ்ராத்தப் பலன் இல்லை; உண்பவன் பாவத்தை அனுபவிப்பவனாகிறான்.

Verse 61

न धारयेदन्यभुक्तं वासश्चो पानहावपि । न भिन्न भाजनेश्नीयान्नासीताग्न्यादि दूषिते

பிறர் பயன்படுத்திய ஆடைகளையும் பாதணிகளையும் அணியக் கூடாது. உடைந்த பாத்திரத்தில் உணவு உண்ணக் கூடாது; தீ முதலியவற்றால் மாசடைந்த (அசுத்தமான) இடத்தில் அமரக் கூடாது.

Verse 62

आरोहणं गवां पृष्ठे प्रेतधूमं सरित्तरम् । बालातपं दिवास्वापं द्यजेद्दीर्घं जिजीविषुः

நீண்ட ஆயுள் விரும்புவோர் பசுவின் முதுகில் ஏறுதல், இறுதிச்சடங்கின் புகை, அவசரமாக ஆற்றைக் கடத்தல், கடும் வெயிலில் இருப்பது, பகலில் உறங்குதல்—இவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 63

स्नात्वा न मार्जयेद्गात्रं विसृजेन्न शिखां पथि । हस्तौ शिरो न धुनुयान्नाकर्षेदासनं पदा

குளித்த பின் உடலை உரசி உலர்த்தக் கூடாது; வழியில் சிகையை அவிழ்த்து விடக் கூடாது. தலையின் மேல் கைகளை அசைக்கக் கூடாது; காலால் ஆசனத்தை இழுக்கக் கூடாது.

Verse 64

नोत्पाटयेल्लोमनखं दशनेन कदाचन । करजैः करजच्छेदं तृणच्छेदं विवर्जयेत्

எப்போதும் பற்களால் முடி அல்லது நகங்களைப் பிடுங்கக் கூடாது. நகங்களால் நகங்களைப் பிளத்தலும், புல் (தೃணம்) பறித்தல்/முறித்தலும் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 65

शुभायन यदायत्यां त्यजेत्तत्कर्म यत्नतः । अद्वारेण न गंतव्यं स्ववेश्मपरवेश्मनोः

சுபநேரம் அணுகும் போது அதை கெடுக்கும் செயல்களை முயன்று விலக்க வேண்டும். தன் வீடாக இருந்தாலும் பிறர் வீடாக இருந்தாலும் கதவு அல்லாத வழியில் நுழையக் கூடாது.

Verse 66

क्रीडेन्नाक्षैः सहासीत न धर्मघ्नैर्न रोगिभिः । न शयीत क्वचिन्नग्नः पाणौ भुंजीत नैव च

சூதாட்டமாகப் பாசை ஆடக் கூடாது; தர்மத்தை அழிப்பவர்களுடனும் நோயாளிகளுடனும் நட்பு கொள்ளக் கூடாது. எங்கும் நிர்வாணமாக உறங்கக் கூடாது; கையிலேயே (பாத்திரமின்றி) உணவும் உண்ணக் கூடாது.

Verse 67

आर्द्रपादकरास्योश्नन्दीर्घकालं च जीवति । संविशेन्नार्द्रचरणो नोच्छिष्टः क्वचिदाव्रजेत्

கால்கள், கைகள், வாய் இன்னும் ஈரமாக இருக்கும்போதே உண்பவன் நீண்ட காலம் வாழ்வான் என்று கூறப்படுகிறது. ஆனால் ஈரமான கால்களுடன் படுக்கக் கூடாது; உச்சிஷ்ட நிலையில் எங்கும் செல்லக் கூடாது.

Verse 68

शयनस्थो न चाश्नीयान्नपिबेन्न जपेद्द्विजः । सोपानत्कश्चनाचामेन्न तिष्ठन्धारया पिबेत्

படுக்கையில் படுத்த நிலையில் உள்ள த்விஜன் உண்ணவும், குடிக்கவும், ஜபிக்கவும் கூடாது. காலணியுடன் யாரும் ஆச்சமனம் செய்யக் கூடாது; நின்றபடி தொடர்ச்சியான ஓட்டமாக நீரைக் குடிக்கவும் கூடாது.

Verse 69

सर्वं तिलमयं नाद्यात्सायं शर्माभिलाषुकः । न निरीक्षेत विण्मूत्रे नोच्छिष्टः संस्पृशेच्छिरः

நலன் விரும்புபவன் மாலையில் முழுவதும் எள்ளால் செய்யப்பட்ட உணவை உண்ணக் கூடாது. மலம், சிறுநீர் ஆகியவற்றை நோக்கக் கூடாது; உச்சிஷ்ட நிலையில் தலையைத் தொடக் கூடாது.

Verse 70

नाधितिष्ठेत्तुषांगार भस्मकेशकपालिकाः । पतितैः सह संवासः पतनायैव जायते

உமி, எரிகற்கள், சாம்பல், முடி, கபாலப் பாத்திரங்கள் ஆகியவற்றின் மீது ஒருபோதும் கால்வைக்கக் கூடாது. பதிதர்களுடன் நெருங்கிய வாழ்வு தன்னுடைய வீழ்ச்சிக்கே காரணமாகும்.

Verse 71

श्रावयेद्वैदिकं मंत्रं न शूद्राय कदाचन । ब्राह्मण्याद्धीयते विप्रः शूद्रो धर्माच्च हीयते

சூத்ரன் கேட்கும்படியாக வேத மந்திரத்தை ஒருபோதும் ஓதவும், ஓதச் செய்யவும் கூடாது. அத்தகைய நடத்தை காரணமாக விப்ரன் பிராமண்யத்திலிருந்து தாழ்வடைகிறான்; சூத்ரனும் தர்மத்திலிருந்து விலகுகிறான்.

Verse 72

धर्मोपदेशः शूद्राणां स्वश्रेयः प्रतिघातयेत् । द्विजशुश्रूषणं धर्मः शूद्राणां हि परो मतः

இங்கே கூறப்படுவது: சூத்ரர்களுக்கு (சில) தர்ம உபதேசம் அவர்களது சொந்த நலனுக்கு தடையாகும். சூத்ரர்களுக்கு இருமுறை பிறந்தோரின் சேவை மற்றும் பணிவான பராமரிப்பே பரம தர்மம் என மதிக்கப்படுகிறது.

Verse 73

कंडूयनं हि शिरसः पाणिभ्यां न शुभं मतम् । आताडनं कराभ्यां च क्रोशनं केशलुंचनम्

கைகளால் தலையைச் சொறிதல் சுபமாகக் கருதப்படாது; அதுபோல கைகளால் தன்னைத் தானே அடித்தல், உரக்க அழுதல், முடியைப் பறித்தல் ஆகியனவும் (அசுபம்).

Verse 74

अशास्त्रवर्तिनो भूपाल्लुब्धात्कृत्वा प्रतिग्रहम् । ब्राह्मणः सान्वयो याति नरकानेकविंशतिम्

சாஸ்திர வழிக்கு மாறாக நடக்கும் பேராசை கொண்ட அரசனிடமிருந்து தானம் ஏற்றுக் கொள்ளும் பிராமணன், தன் வம்சத்தோடு இருபத்தொன்று நரகங்களை அடைவான்.

Verse 75

अकालविद्युत्स्तनिते वर्षर्तौ पांसुवर्षणे । महावातध्वनौ रात्रावनध्यायाः प्रकीर्तिताः

அகால மின்னலும் இடியும் நிகழும் போது, மழைக்காலத்தில், தூசி மழை பெய்யும் போது, மேலும் இரவில் பெருங்காற்றின் முழக்கம் எழும் போது—இவை அனைத்தும் அனಧ್ಯாய காலங்கள் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 76

उल्कापाते च भूकंपे दिग्दाहे मध्यरात्रिषु । संध्ययोर्वृषलोपांते राज्ञोराहोश्च सूतके

உல்காபாதம், நிலநடுக்கம், திசைகளில் தீப்பற்றல், நள்ளிரவு, இரு சந்தியைக் காலங்கள், கலவரம் அடங்கிய பின், மேலும் அரசன் மரணத்தால் அல்லது ராகுவால் உண்டாகும் சூதகக் காலத்தில்—இவையும் அனಧ್ಯாய/விதிநிறுத்தக் காலங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 77

दर्शाष्टकासु भूतायां श्राद्धिकं प्रतिगृह्य च । प्रतिपद्यपि पूर्णायां गजोष्ट्राभ्यां कृतांतरे

தர்ஷா, அஷ்டகா திதிகளில், பூதா (அசுப) நாளில், ஸ்ராத்த தானத்தை ஏற்ற பின், மேலும் பௌர்ணமிக்குப் பிந்தைய பிரதிபதையில்—யானை, ஒட்டகத்தால் இடையூறு ஏற்பட்டால்—அது அனಧ್ಯாய காலம்; வேதப் படிப்பை நிறுத்த வேண்டும்.

Verse 78

खरोष्ट्रक्रोष्ट्र विरुते समवाये रुदत्यपि । उपाकर्मणि चोत्सर्गे नाविमार्गे तरौ जले

கழுதை, ஒட்டகத்தின் கத்தல் கேட்கும்போது, கூட்டக் குழப்பமும் அழுகையும் இருந்தாலும்; உபாகர்மம், உத்ஸர்கம் காலத்தில்; மேலும் படகு வழியில், மரத்தின் மேல் அல்லது நீரில் இருக்கும்போது—இவ்வெல்லா நேரங்களிலும் வேதாத்யயனம் நிறுத்தப்பட வேண்டும்.

Verse 79

आरण्यकमधीत्यापि बाणसाम्नोरपि ध्वनौ । अनध्यायेषु चैतेषु नाधीयीत द्विजः क्वचित्

ஆரண்யகங்களைப் படித்துக் கொண்டிருந்தாலும், அம்புகளின் ஒலி அல்லது சாமகானத்தின் நாதம் கேட்டால், மேலும் இத்தகைய எல்லா அனಧ್ಯாய நேரங்களிலும்—த்விஜன் எங்கும் படிக்கக் கூடாது.

Verse 80

कृतांतरायो न पठेद्भेकाखु श्वाहि बभ्रुभिः । भूताष्टम्योः पंचदश्योर्ब्रह्मचारी सदा भवेत्

இடையூறு ஏற்பட்டால் தவளைகள், எலிகள், நாய்கள், பாம்புகள், நகுலங்கள் ஆகியவற்றின் நடுவில் பாராயணம் செய்யக் கூடாது. பூதா, அஷ்டமி திதிகளிலும் பதினைந்தாம் திதியிலும் பிரம்மச்சாரி எப்போதும் பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 81

अनायुष्यकरं चैव परदारोपसर्पणम् । तस्मात्तद्दूरतस्त्याज्यं वैरिणां चोपसेवनम्

பரஸ்திரீயை அணுகுதல் ஆயுளைக் குறைக்கும்; ஆகையால் அதைத் தொலைவிலிருந்தே விலக்க வேண்டும். அதுபோலவே பகைவர்களின் நட்புறவையும் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 82

पूर्वर्द्धिभिः परित्यक्तमात्मानं नावमानयेत् । सदोद्यमवतां यस्माच्छ्रियो विद्या न दुर्लभाः

முன்னைய செல்வம் விலகினாலும் தன்னைத் தானே இகழக் கூடாது; எப்போதும் முயற்சியுடையோர்க்கு திருமகளின் அருளும் கல்வியும் அரிதல்ல.

Verse 83

सत्यं ब्रूयात्प्रियं ब्रूयान्नब्रूयात्सत्यमप्रियम् । प्रियं च नानृतं ब्रूयादेष धर्मो घटोद्भव

உண்மையைச் சொல்; இனியதையும் சொல்; கடுமையான உண்மையைச் சொல்லாதே. இனிமையான பொய்யையும் சொல்லாதே—ஓ குடத்தில்பிறந்தவனே! இதுவே தர்மம்.

Verse 84

भद्रमेव वदेन्नित्यं भद्रमेव विचिंतयेत् । भद्रैरेवेह संसर्गो नाभद्रैश्च कदाचन

எப்போதும் மங்களமானதையே பேசு; எப்போதும் மங்களமானதையே சிந்தி. இவ்வுலகில் நல்லோருடனே பழகு; தீயோருடன் ஒருபோதும் அல்ல.

Verse 85

रूपवित्तकुलैर्हीनान्सुधीर्नाधिक्षिपेन्नरान् । पुप्पवंतौ न चेक्षेत त्वशुचिर्ज्योतिषां गणम्

அறிவுடையவன் அழகு, செல்வம், குலம் இவற்றில் குறைந்தவர்களை இகழக் கூடாது. மேலும் அசுத்த நிலையில் காதல் விளையாட்டில் ஈடுபட்ட இருவரையும் பார்க்கக் கூடாது; விண்மீன் கூட்டத்தையும் நோக்கக் கூடாது.

Verse 86

वाचोवेगं मनोवेगं जिह्वावेगं च वर्जयेत् । उत्कोच द्यूत दौत्यार्त द्रव्यं दूरात्परित्यजेत्

வாக்கின் வேகம், மனத்தின் வேகம், நாவின் வேகம்—இவற்றை அடக்க வேண்டும். மேலும் லஞ்சம், சூதாட்டம், தூதுப்பணி/தலாலித்தனம், மற்றும் துன்பம் அல்லது வற்புறுத்தலால் வந்த செல்வத்தைத் தொலைவிலிருந்தே விலக்க வேண்டும்.

Verse 87

गोब्राह्मणाग्नीनुच्छिष्ट पाणिना नैव संस्पृशेत् । न स्पृशेदनिमित्ते नखानि स्वानि त्वनातुरः

உச்சிஷ்டத்தால் அசுத்தமான கையால் பசு, பிராமணர், புனித அக்னி ஆகியவற்றை ஒருபோதும் தொடக்கூடாது. மேலும் காரணமின்றி ஆரோக்கியமானவன் தன் நகங்களைத் தொடவோ கீறவோ கூடாது.

Verse 88

गुह्यजान्यपि लोमानि तत्स्पर्शादशुचिर्भवेत् । पादधौतोदकं मूत्रमुच्छिष्टान्नोदकानि च

மறைவுறுப்புகளில் உண்டாகும் முடிகளைத் தொடினாலும் மனிதன் அசுத்தனாகிறான். அதுபோல பாதம் கழுவிய நீர், சிறுநீர், உச்சிஷ்ட அன்னத்துடன் தொடர்புடைய நீர்களும் அசுத்தமே.

Verse 89

निष्ठीवनं च श्लेष्माणं गृहाद्दूरं विनिक्षिपेत् । अहर्निशं श्रुतेर्जाप्याच्छौचाचारनिषेवणात् । अद्रोहवत्या बुद्ध्या च पूर्वं जन्म स्मरेद्द्विजः

துப்பும் சளியும் வீட்டிலிருந்து தூரத்தில் அகற்ற வேண்டும். பகல்-இரவு வேத (ஸ்ருதி) ஜபம்/பாராயணம், தூய்மை மற்றும் நல்லொழுக்கப் பயிற்சி, மேலும் பகைமையற்ற மனத்தால் த்விஜன் முன்ஜென்மத்தை நினைவுகூரலாம்.

Verse 90

वृद्धान्प्रयत्नाद्वंदेत दद्यात्तेषां स्वमासनम् । विनम्रधमनिस्तस्मादनुयायात्ततश्च तान्

மிகுந்த கவனத்துடன் முதியவர்களுக்கு வணங்கி, அவர்களுக்கு தன் ஆசனத்தை அளிக்க வேண்டும். பின்னர் பணிவுடன் அவர்களைத் தொடர்ந்து உடன்செல்ல வேண்டும்.

Verse 91

श्रुति भूदेव देवानां नृप साधु तपस्विनाम् । पतिव्रतानां नारीणां निंदां कुर्यान्न कर्हिचित्

வேதம் (ஸ்ருதி), பிராமணர், தேவர்கள், அரசர், சாது-தபஸ்விகள், மேலும் பத்திவ்ரதை பெண்கள்—இவர்களை ஒருபோதும் இகழ்ந்து பேசக்கூடாது.

Verse 92

न मनुष्यस्तुतिं कुर्यान्नात्मानमपमानयेत् । अभ्युद्यतं न प्रणुदेत्परमर्माणि नोच्चरेत्

உலகிய மனிதரைப் புகழ்ந்து துதிக்கக் கூடாது; தன்னைத் தானே இழிவுபடுத்தவும் கூடாது. மரியாதையுடன் அணுகியவரைத் தள்ளிவிடக் கூடாது; பிறரின் மெல்லிய ரகசியங்களைச் சொல்லக் கூடாது.

Verse 93

अधर्मादेधते पूर्वं विद्वेष्टॄनपि संजयेत् । सर्वतोभद्रमाप्यापि ततो नश्येच्च सान्वयः

அதர்மத்தால் முதலில் வளர்ச்சி தோன்றும்; பகைவர்களையும் அடக்க முடியும். ஆனால் ‘எல்லாத் திசைகளிலும் நன்மை’ எனும் செல்வம் பெற்றாலும், இறுதியில் அவன் வம்சத்தோடு அழிவான்.

Verse 94

उद्धृत्य पंच मृत्पिंडान्स्नायात्परजलाशये । अनुद्धृत्य च तत्कर्तुरेनसः स्यात्तुरीयभाक्

பிறருடைய குளம்/நீர்த்தேக்கத்தில் நீராட வேண்டுமெனில், நீரிலிருந்து ஐந்து மண் கட்டிகளை எடுத்து விட்டு நீராட வேண்டும். அவ்வாறு செய்யாமல் நீராடினால், அந்தக் குற்றத்தைச் செய்தவரின் பாவத்தில் நான்கில் ஒரு பங்கு நீராடுபவருக்கு சேரும்.

Verse 95

श्रद्धया पात्रमासाद्य यत्किंचिद्दीयते वसु । देशे काले च विधिना तदानंत्याय कल्पते

நம்பிக்கையுடன் தகுதியான பாத்திரனை அணுகி, சிறிதாயினும் செல்வத்தை இடம், காலம், விதி ஆகியவற்றின்படி அளித்தால், அந்தத் தானம் முடிவில்லா புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 96

भूप्रदो मंडलाधीशः सर्वत्रसुखिनोन्नदाः । तोयदाता सदा तृप्तो रूपवान्रूप्यदो भवेत्

நிலத்தைத் தானம் செய்பவன் ஒரு மண்டலத்தின் அதிபதியாகி எங்கும் நலம், இன்பம் பெருகச் செய்கிறான். நீர் தானம் செய்பவன் எப்போதும் திருப்தியுடன் இருப்பான். அழகூட்டும் தானத்தால் அழகன் ஆகிறான்; வெள்ளித் தானத்தால் செல்வன் ஆகிறான்.

Verse 97

प्रदीपदो निर्मलाक्षो गोदाताऽर्यमलोकभाक् । स्वर्णदाता च दीर्घायुस्तिलदः स्यात्तु सुप्रजाः

தீபதானம் செய்தால் பார்வை நிர்மலமாகிறது. கோதானம் செய்பவன் யமலோகத்தை அடைகிறான். பொன்னுதவி நீண்ட ஆயுளைத் தரும்; எள்ளுதவி சிறந்த சந்தானப் பேற்றை அளிக்கும்.

Verse 98

वेश्मदो ऽत्युच्चसौधेशो वस्त्रदश्चंद्रलो कभाक् । हयप्रदो दिव्ययानो लक्ष्मीवान्वृषभप्रदः

வீடு தானம் செய்பவன் மிக உயர்ந்த மாளிகையின் தலைவனாவான். ஆடைதானம் செய்தால் சந்திரலோகத்தை அடைவான். குதிரைதானம் தெய்வீக வாகனத்தைத் தரும்; காளைதானம் செல்வச் செழிப்பை அளிக்கும்.

Verse 99

सुभार्यः शिबिका दाता सुपर्यंक प्रदोपि च । धान्यैः समृद्धिमान्नित्यमभयप्रद ईशिता

பல்லக்குத் தானம் செய்தால் நல்ல மனைவி கிடைப்பாள்; சிறந்த படுக்கை தானமும் அதுபோல இன்பமும் மரியாதையும் தரும். தானியத் தானம் எப்போதும் செழிப்பை அளிக்கும்; அபயதானம் ஆட்சி-அதிகாரத்தை வழங்கும்.

Verse 100

ब्रह्मदो ब्रह्मलोकेज्यो ब्रह्मदः सर्वदो मतः । उपायेनापि यो ब्रह्म दापयेत्सोपि तत्समः

பிரம்மவித்யை தானம் செய்பவன் பிரம்மலோகத்தில் போற்றப்படுவான்; பிரம்மதானம் எல்லாத் தானங்களுக்கும் சமம் எனக் கூறப்படுகிறது. எவ்வித வழியிலாயினும் பிரம்மதானம் நிகழச் செய்பவனும் அந்த தானகரனுக்கு இணையானவன்.

Verse 110

सा च वाराणसी लभ्या सदाचारवता सदा । मनसापि सदाचारमतो विद्वान्न लंघयेत्

அந்த வாராணசி எப்போதும் நல்லொழுக்கத்தில் நிலைத்தவருக்கே கிடைக்கும். ஆகையால் அறிவாளர் மனத்தாலும் நல்லொழுக்கத்தை மீறக் கூடாது.

Verse 115

इति श्रुत्वा वचः स्कंदो मैत्रावरुणिभाषितम् । अविमुक्तस्य माहात्म्यं वक्तुं समुपचक्रमे

மைத்ராவருணி உரைத்த வாக்குகளை இவ்வாறு கேட்ட ஸ்கந்தன், அவிமுக்தத்தின் மஹாத்மியத்தை உரைக்கத் தொடங்கினான்।