Adhyaya 33

Verse 1

अगस्त्य उवाच । स्कंदज्ञानोदतीर्थस्य माहात्म्यं वद सांप्रतम् । ज्ञानवापीं प्रशंसंति यतः स्वर्गौकसोप्यलम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—இப்போது ஸ்கந்த-ஞானோத தீர்த்தத்தின் மஹிமையைச் சொல்லுங்கள். ஏனெனில் ஞானவாபி இவ்வளவு புகழப்படுகிறது; சொர்க்கவாசிகளும் கூட அதை உயர்ந்து போற்றுகின்றனர்.

Verse 2

स्कंद उवाच । घटोद्भव महाप्राज्ञ शृणु पापप्रणोदिनीम् । ज्ञानवाप्याः समुत्पत्तिं कथ्यमानां मयाधुना

ஸ்கந்தன் கூறினான்—ஓ குடத்தில் பிறந்த மஹாப்ராஜ்ஞரே! கேளுங்கள்; பாவநாசினியான ஞானவாபியின் தோற்றத்தை நான் இப்போது உரைக்கிறேன்.

Verse 3

अनादिसिद्धे संसारे पुरा देवयुगे मुने । प्राप्तः कुतश्चिदीशानश्चरन्स्वैरमितस्ततः

ஓ முனிவரே! ஆதியில்லாத, நிலைபெற்ற இந்த உலகில், பழைய தேவர்யுகத்தில், ஈசானன் எங்கிருந்தோ வந்து, தன்னிச்சையாக இங்கும் அங்கும் உலாவினான்.

Verse 4

न वर्षंति यदाभ्राणि न प्रावर्तंत निम्रगाः । जलाभिलाषो न यदा स्नानपानादि कर्मणि

மேகங்கள் மழை பொழியாமல், நதிகள் ஓடாமல் போகும் போது—குளியல், குடிநீர் முதலிய செயல்களுக்கே நீராசை கூட மறையும் போது—அப்போது உலகம் பெருந்துயரில் ஆழ்கிறது।

Verse 5

क्षारस्वादूदयोरेव यदासीज्जलदर्शनम् । प्रथिव्यां नरसंचारे वतर्माने क्वचित्क्वचित्

பூமியில் மனிதர்கள் அலைந்து திரியும் நிலையில், நீர் எங்கோ எங்கோ மட்டுமே காணப்பட்டு, அதுவும் உவர்ப்போ இனிப்போ என்ற இருவகையிலேயே இருந்தபோது—நீரின் தட்டுப்பாடு வெளிப்பட்டது।

Verse 6

निर्वाणकमलाक्षेत्रं श्रीमदानंदकाननम् । महाश्मशानं सर्वेषां बीजानां परमूषरम्

இது நிர்வாணத்தின் தாமரை-க்ஷேத்திரம், ஆனந்தத்தின் திருவுடைய கானகம்; எல்லாக் கர்மவிதைகளுக்கும் இது மகாச்மசானம், பரம உஷரநிலம்.

Verse 7

महाशयनसुप्तानां जंतूनां प्रतिबोधकम् । संसारसागरावर्त पतज्जंतुतरंडकम्

இது மஹாசயனத்தில் உறங்கும் உயிர்களை விழிப்பிக்கும்; சம்சாரக் கடலின் சுழல்களில் விழும் உயிர்களுக்கு இது உயிர்காக்கும் தோணி.

Verse 8

यातायातातिसंखिन्न जंतुविश्राममंडपम । अनेकजन्मगुणित कर्मसूत्रच्छिदाक्षुरम्

இது இடையறாத வரவு-போக்கால் மிகச் சோர்ந்த உயிர்களுக்கு ஓய்வு மண்டபம்; பல பிறவிகளில் நெய்யப்பட்ட கர்ம நூலை வெட்டும் கூர்மையான கத்தி-வாள்.

Verse 9

सच्चिदानंदनिलयं परब्रह्मरसायनम् । सुखसंतानजनकं मोक्षसाधनसिद्धिदम्

இது சச்சிதானந்தத்தின் நிலையம், பரப்ரஹ்மத்தின் அமுதரசம்; இடையறாத இன்பத் தொடரை உண்டாக்கி, மோட்ச சாதனங்களின் சித்தியை அருள்கிறது।

Verse 10

प्रविश्य क्षेत्रमेतत्स ईशानो जटिलस्तदा । लसत्त्रिशूलविमलरश्मिजालसमाकुलः

அப்போது ஜடாதரனான ஈசானன் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் நுழைந்தான்—ஒளிவிடும் திரிசூலத்திலிருந்து பாயும் தூய கதிர்வலைகளால் சூழ்ந்து பிரகாசித்தான்।

Verse 11

आलुलोके महालिंगं वैकुंठपरमेष्ठिनोः । महाहमहमिकायां प्रादुरास यदादितः

அவன் அந்த மகாலிங்கத்தைத் தரிசித்தான்; அது வைகுண்டநாதனும் பரமேஷ்டியும் (பிரம்மா) ‘நானே, நானே’ எனும் மாபெரும் அகங்காரப் போட்டியில் முதலில் வெளிப்பட்டது।

Verse 12

ज्योतिर्मयीभिर्मालाभिः परितः परिवेष्टितम् । वृंदैर्वृंदारकर्षीणां गणानां च निरंतरम्

அது ஒளிமயமான மாலைகளால் எல்லாப் புறமும் சூழப்பட்டிருந்தது; தேவர்களின் கூட்டங்களும் சிவகணங்களும் இடையறாது அருகில் பணிந்திருந்தனர்।

Verse 13

सिद्धानां योगिनां स्तोमैरर्च्यमानं निरंतरम् । गीयमानं च गंधर्वैः स्तूयमानं च चारणैः

அது சித்தர்களும் யோகிகளும் இடையறாது அர்ச்சித்து, கந்தர்வர்கள் பாடி, சாரணர்கள் போற்றி ஸ்துதித்துக் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 14

अंगहारैरप्सरोभिः सेव्यमानमनेकधा । नीराज्यमानं सततं नागीभिर्मणिदीपकैः

அப்சரஸ்கள் பலவகை இனிய அங்கஹார நடனங்களால் சேவை செய்தனர்; நாகீகள் மணிவிளக்குகளால் இடையறாது நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்தனர்.

Verse 15

विद्याधरीकिन्नरीभिस्त्रिकालं कृतमंडनम् । अमरीचमरीराजि वीज्यमानमितस्ततः

வித்யாதரிகள், கின்னரிகள் முக்காலமும் அலங்கரித்தனர்; அமர மகளிரின் ஒளிவீசும் சாமரக் கூட்டங்கள் எல்லாத் திசையிலும் விசிறின.

Verse 16

अस्येशानस्य तल्लिंगं दृष्ट्वेच्छेत्यभवत्तदा । स्नपयामि महल्लिंगं कलशैः शीतलैर्जलैः

ஈசானனுடைய அந்த லிங்கத்தை கண்டவுடன் ஆசை எழுந்தது—“குளிர்ந்த நீர் நிரம்பிய கலசங்களால் இந்த மகாலிங்கத்திற்கு ஸ்நபனம் செய்வேன்.”

Verse 17

चखान च त्रिशूलेन दक्षिणाशोपकंठतः । कुंडं प्रचंडवेगेन रुद्रोरुद्रवपुर्धरः

பின்பு ருத்ரன்—கடுமையான ருத்ர வடிவம் தாங்கி—தெற்குப் பக்கத்தில் அருகே தன் திரிசூலத்தால் பேர்வேகமாக ஒரு குண்டத்தைத் தோண்டினான்.

Verse 18

पृथिव्यावरणांभांसि निष्क्रांतानि तदा मुने । भूप्रमाणाद्दशगुणैर्यैरियं वसुधावृता

அப்போது, முனிவரே, பூமியைச் சூழ்ந்து மூடியிருந்த அந்த நீர்கள் வெளிப்பட்டு வெடித்தெழுந்தன; இவ்வசுதையை ஆட்கொண்ட அவை, பூமியின் அளவிற்கு பத்துமடங்கு எனப்பட்டது.

Verse 19

तैर्जलैः स्नापयांचक्रे त्वत्स्पृष्टैरन्यदेहिभिः । तुषारैर्जाड्यविधुरैर्जंजपूकौघहारिभिः

அந்த நீர்களால் அவன் அபிஷேகம் செய்தான்—மற்ற உடலுடையோர்க்கு தொடமுடியாதவை; ஆனால் உன் ஸ்பரிசத்தால் அவை குளிர்ந்த பனித்துளிபோல் ஆகி மந்தத்தைக் களைந்து கொசுக் கூட்டங்களை விரட்டின।

Verse 20

सन्मनोभिरिवात्यच्छैरनच्छैर्व्योमवर्त्मवत् । ज्योत्स्नावदुज्ज्वलच्छायैः पावनैः शंभुनामवत्

அந்த நீர்கள் மிகத் தெளிவானவை—நல்ல மனங்களைப் போல; வானப் பாதையைப் போல களங்கமற்றவை; நிலவொளிபோல் ஒளிரும் நிழலுடன், ஶம்புவின் நாமங்களைப் போலப் புனிதமானவை।

Verse 21

पीयूषवत्स्वादुतरैः सुखस्पर्शैर्गवांगवत् । निष्पापधीवद्गंभीरैस्तरलैः पापिशर्मवत्

அந்த நீர்கள் அமிர்தத்தைவிட இனிமையானவை; பசுவின் அங்கங்களைப் போல இனியத் தொடுதலுடையவை; பாவமற்ற அறிவைப் போல ஆழமானவை, மென்மையாக ஓடி பாவிகளுக்கும் நிம்மதி தருவவை।

Verse 22

विजिताब्जमहागंधैः पाटलामोदमोदिभिः । अदृष्टपूर्वलोकानां मनोनयनहारिभिः

அந்த நீர்கள் தாமரையின் மாபெரும் மணத்தையும் மிஞ்சின; பாடலா மலரின் வாசனையால் மகிழ்வூட்டின; முன்பு காணாத உலகங்களின் மனமும் கண்களும் கவரப்பட்டன।

Verse 23

अज्ञानतापसंतप्त प्राणिप्राणैकरक्षिभिः । पंचामृतानां कलशैः स्नपनातिफलप्रदैः

அறியாமையின் வெப்பத்தில் வாடும் உயிர்களின் உயிர்மூச்சைக் காக்கும் பஞ்சாமிர்தக் குடங்களால் அவன் அபிஷேகம் செய்தான்; அது அபிஷேகத்தால் மிகப் பெரிய பலன் அளிப்பது।

Verse 24

श्रद्धोपस्पर्शि दृदयलिंग त्रितयहेतुभिः । अज्ञानतिमिरार्काभैर्ज्ञानदान निदायकैः

श्रद्धையால் தொடப்பட்ட செயல்களால்—மூவகை புனிதச் சின்னங்களுக்கு காரணமானவையாக—அஞ்ஞான இருளை சூரியன் போல் அகற்றும் ஞானதான அர்ப்பணங்களால்।

Verse 25

विश्वभर्तुरुमास्पर्शसुखातिसुखकारिभिः । महावभृथसुस्नान महाशुद्धिविधायिभिः

உலகத்தைத் தாங்கும் இறைவனுக்கு உமையின் ஸ்பரிசம் அளிக்கும் பேரின்பத்தைத் தரும் செயல்களாலும், மகா சுத்தியை அளிக்கும் மகா அவப்ருத ஸ்நானத்தாலும்।

Verse 26

सहस्रधारैः कलशैः स ईशानो घटोद्भव । सहस्रकृत्वः स्नपयामास संहृष्टमानसः

ஓ குடத்தில் பிறந்தவரே (அகஸ்தியரே)! அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஈசானன் ஆயிரம் ஓடைகளாய் பொழியும் கலசங்களால் (இறைவனை) மீண்டும் மீண்டும்—ஆயிரம் முறை—ஸ்நபனம் செய்தான்।

Verse 27

ततः प्रसन्नो भगवान्विश्वात्मा विश्वलोचनः । तमुवाच तदेशानं रुद्रं रुद्रवपुर्धरम्

அப்போது உலகாத்மா, உலகமெங்கும் நோக்கும் பகவான் प्रसன்னனாய், அந்த ஈசானனிடம் கூறினார்—ருத்ரனாக, ருத்ரரூபமே தாங்கியவரிடம்।

Verse 28

तव प्रसन्नोस्मीशान कर्मणानेन सुव्रत । गुरुणानन्यपूर्वेण ममातिप्रीतिकारिणा

‘ஈசானா! இச்செயலால் நான் உன்னிடம் प्रसன்னன், ஓ நற்கடமையுடையவனே; முன்பு இல்லாத குருவினைப் போன்ற இந்த சேவை எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தது.’

Verse 29

ततस्त्वं जटिलेशान वरं ब्रूहि तपोधन । अदेयं न तवास्त्यद्य महोद्यमपरायण

ஆகையால் ஹே ஜடாதர ஈசானா, ஹே தவோதனே, உன் வரத்தைச் சொல். இன்று உனக்குக் கொடுக்க இயலாதது எதுவும் இல்லை, ஹே மஹோத்யமத்தில் நிலைத்தவனே।

Verse 30

ईशान उवाच । यदि प्रसन्नो देवेश वरयोग्योस्म्यहं यदि । तदेतदतुलं तीर्थं तव नाम्नास्तु शंकर

ஈசானன் கூறினான்— ஹே தேவேசா, நீங்கள் प्रसன்னராக இருந்தால், நான் வரத்திற்குத் தகுதியானவனாக இருந்தால், ஹே சங்கரா, இந்த ஒப்பற்ற தீர்த்தம் உங்கள் நாமத்தால் விளங்குக।

Verse 31

विश्वेश्वर उवाच । त्रिलोक्यां यानि तीर्थानि भूर्भुवःस्वः स्थितान्यपि । तेभ्योखिलेभ्यस्तीर्थेभ्यः शिवतीर्थमिदं परम्

விச்வேச்வரன் கூறினான்— மூவுலகங்களிலும் பூ, புவः, ஸ்வர்கத்தில் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் மேலானது இந்த சிவதீர்த்தமே.

Verse 32

शिवज्ञानमिति ब्रूयुः शिवशब्दार्थचिंतकाः । तच्च ज्ञानं द्रवीभूतमिह मे महिमोदयात्

‘சிவ’ என்ற சொல்லின் பொருளைத் தியானிப்போர் அதனை ‘சிவஞானம்’ என அழைப்பர். அந்த ஞானமே என் மகிமை எழுச்சியால் இங்கே உருகி ஓடும் போல் வெளிப்பட்டுள்ளது।

Verse 33

अतो ज्ञानोद नामैतत्तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । अस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते

ஆகையால் இந்தத் தீர்த்தம் ‘ஞானோதம்’ என மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது. இதனை ஒருமுறை தரிசித்தாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்।

Verse 34

ज्ञानोदतीर्थसंस्पर्शादश्वमेधफलं लभेत् । स्पर्शनाचमनाभ्यां च राजसूयाश्वमेधयोः

ஜ்ஞானோத தீர்த்தத்தைத் தொட்டாலே அஷ்வமேத யாகப் பலன் கிடைக்கும். மேலும் அதன் ஸ்பரிசமும் ஆச்சமனமும் செய்தால் ராஜசூயமும் அஷ்வமேதமும்—இரண்டின் பலனும் பெறப்படும்.

Verse 35

फल्गुतीर्थे नरः स्नात्वा संतर्प्य च पितामहान् । यत्फलं समवाप्नोति तदत्र श्राद्धकर्मणा

பல்கு தீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தி மனிதன் பெறும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் இங்கே ஸ்ராத்தக் கிரியையால் கிடைக்கிறது.

Verse 36

गुरुपुष्यासिताष्टम्यां व्यतीपातो यदा भवेत् । तदात्र श्राद्धकरणाद्गयाकोटिगुणं भवेत्

குரு (பிருஹஸ்பதி) மற்றும் புஷ்ய நக்ஷத்திரம் கூடிய கிருஷ்ணபக்ஷ அஷ்டமியில் வ்யதீபாத யோகம் ஏற்பட்டால், அன்றே இங்கே ஸ்ராத்தம் செய்தால் கயாவின் பலனை விட கோடி மடங்கு பலன் உண்டாகும்.

Verse 37

यत्फलं समवाप्नोति पितॄन्संतर्प्य पुष्करे । तत्फलं कोटिगुणितं ज्ञानतीर्थे तिलोदकैः

புஷ்கரத்தில் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தி பெறும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் ஜ்ஞானதீர்த்தத்தில் திலோதகம் (எள்ளுநீர்) கொண்டு அர்ப்பணித்தால் கோடி மடங்காகும்.

Verse 38

सन्निहत्यां कुरुक्षेत्रे तमोग्रस्ते विवस्वति । यत्फलं पिंडदानेन तज्ज्ञानोदे दिने दिने

குருக்ஷேத்திரத்தில் சன்னிஹத்யா காலத்தில், சூரியன் தமோகிரஸ்தன் (கிரகணத்தில்) இருக்கும் போது பிண்டதானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன்—அதே பலன் ஜ்ஞானோதத்தில் நாள்தோறும் கிடைக்கிறது.

Verse 39

पिंडनिर्वपणं येषां ज्ञानतीर्थे सुतैः कृतम् । मोदंते शिवलोके ते यावदाभूतसंप्लवम्

ஞானதீர்த்தத்தில் மகன்கள் பிண்டநிர்வபணம் செய்தவர்களோ, அவர்கள் சிவலோகத்தில் மகாப்ரளயம் வரை மகிழ்ந்து இருப்பர்.

Verse 40

अष्टम्यां च चतुर्दश्यामुपवासी नरोत्तमः । प्रातः स्नात्वाथ पीतांभस्त्वंतर्लिंगमयो भवेत्

அஷ்டமி, சதுர்தசி திதிகளில் சிறந்தவன் உபவாசம் செய்ய வேண்டும். விடியற்காலையில் நீராடி அந்த நீரை அருந்தினால், அவன் உள்ளார்ந்த லிங்கமயன் (சிவமயன்) ஆகிறான்.

Verse 41

एकादश्यामुपोष्यात्र प्राश्नाति चुलुकत्रयम् । हृदये तस्य जायंते त्रीणि लिंगान्यसंशयम्

இங்கே ஏகாதசி அன்று உபவாசம் இருந்து, மூன்று சுளுக்கு (அஞ்சலி அளவு) நீரை அருந்த வேண்டும். அவன் இதயத்தில் ஐயமின்றி மூன்று லிங்கங்கள் தோன்றும்.

Verse 42

ईशानतीर्थे यः स्नात्वा विशेषात्सोमवासरे । संतर्प्य देवर्षि पितॄन्दत्त्वा दानम स्वशक्तितः

ஈசானதீர்த்தத்தில்—சிறப்பாக திங்கட்கிழமை—நீராடி, தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தி, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ற தானம் அளித்தவன்,

Verse 43

ततः समर्च्य श्रीलिंगं महासंभारविस्तरैः । अत्रापि दत्त्वा नानार्थान्कृतकृत्योभवेन्नरः

பின்னர் பெரும் பூஜைச் சாமான்களின் விரிவுடன் ஸ்ரீலிங்கத்தை முறையாக ஆராதித்து, இங்கேயும் பலவகை தானங்களை அளித்தால், மனிதன் கൃതக்ருத்யன் ஆகிறான்.

Verse 44

उपास्य संध्यां ज्ञानोदे यत्पापं काललोपजम् । क्षणेन तदपाकृत्य ज्ञानवाञ्जायते द्विजः

ஞானோதத்தில் சந்த்யா உபாசனை செய்தால், காலநேரம் தவறுதலால் உண்டான பாவம் கணநேரத்தில் நீங்கி, த்விஜன் உண்மையான ஞானம் பெற்றவனாகிறான்.

Verse 45

शिवतीर्थमिदं प्रोक्तं ज्ञानतीर्थमिदं शुभम् । तारकाख्यमिदं तीर्थं मोक्षतीर्थमिदं धुवम्

இது சிவதீர்த்தம் எனப் புகழப்பட்டது; இது மங்களமான ஞானதீர்த்தம். இது ‘தாரக’ எனப் பெயர்பெற்ற தீர்த்தம்; உறுதியாக மோட்சம் அளிக்கும் தீர்த்தம்.

Verse 46

स्मरणादपि पापौघो ज्ञानोदस्य क्षयेद्ध्रुवम् । दर्शनात्स्पर्शनात्स्नानात्पानाद्धर्मादिसंभवः

ஞானோதத்தை நினைத்தாலே பாவக் கூட்டம் உறுதியாகக் குறையும். அதன் தரிசனம், தொடுதல், அங்கு நீராடுதல், நீரை அருந்துதல் ஆகியவற்றால் தர்மம் முதலிய மங்களப் பயன்கள் உண்டாகும்.

Verse 47

डाकिनीशाकिनी भूतप्रेतवेतालराक्षसाः । ग्रहाः कूष्मांडझोटिंगाः कालकर्णी शिशुग्रहाः

டாகினி, சாகினி; பூதம், பிரேதம், வேதாளம், ராட்சசம்; தீய கிரகங்கள்; கூஷ்மாண்டம், ஜோடிங்கம்; காலகர்ணி மற்றும் குழந்தை-பிடிக்கும் கிரகங்கள்—

Verse 48

ज्वरापस्मारविस्फोटद्वितीयकचतुर्थकाः । सर्वे प्रशममायांति शिवर्तार्थजलेक्षणात्

ஜ்வரம், அபஸ்மாரம், விச்போடம், மேலும் இரண்டாம்-நான்காம் நாளில் மீளும் ஜ்வரங்கள்—இவை அனைத்தும் சிவர்த்தார்த்தத்தின் நீரைப் பார்த்தவுடன் தணிகின்றன.

Verse 49

ज्ञानोदतीर्थपानीयैर्लिंगं यः स्नापयेत्सुधीः । सर्वतीर्थोदकैस्तेन ध्रुवं संस्नापितं भवेत्

ஞானோதா தீர்த்தத்தின் நீரால் சிவலிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்து ஸ்நானம் செய்வோர், நிச்சயமாக எல்லாத் தீர்த்தங்களின் நீராலும் அபிஷேகம் செய்த புண்ணியத்தை அடைவார்।

Verse 50

ज्ञानरूपोह मेवात्र द्रवमूर्तिं विधाय च । जाड्यविध्वंसनं कुर्यां कुर्यां ज्ञानोपदेशनम्

‘நானே ஞானஸ்வரூபன்; இங்கே திரவ வடிவம் கொண்டு மந்தத்தையும் அறியாமையையும் அழித்து, உண்மை ஞானத்தின் உபதேசத்தை அருள்வேன்।’

Verse 51

इति दत्त्वा वराञ्छंभुस्तत्रैवांतरधीयत । कृतकृत्यमिवात्मानं सोप्यमंस्तत्रिशूलभृत्

இவ்வாறு வரங்களை அளித்துச் சம்பு அங்கேயே மறைந்தார்; திரிசூலதாரி தன்னைப் பூர்த்தியடைந்தவனென எண்ணினார்।

Verse 52

ईशानो जटिलो रुद्रस्तत्प्राश्य परमोदकम् । अवाप्तवान्परं ज्ञानं येन निर्वृतिमाप्तवान्

ஜடாமுடி கொண்ட ருத்ரனான ஈசானன் அந்த பரம நீரை அருந்தி உயர்ந்த ஞானத்தை அடைந்தான்; அந்த ஞானத்தால் அவன் முழு அமைதியைப் பெற்றான்।

Verse 53

स्कंद उवाच । कलशोद्भव चित्रार्थमितिहासं पुरातनम् । ज्ञानवाप्यां हि यद्वृत्तं तदाख्यामि निशामय

ஸ்கந்தன் கூறினான்— ‘ஓ கலசோத்பவா! கேள். ஞானவாபியில் நிகழ்ந்த பழமையான, வியப்பூட்டும் வரலாற்றை நான் உரைக்கிறேன்।’

Verse 54

हरिस्वामीति विख्यातः काश्यामासीद्विजः पुरा । तस्यैका तनया जाता रूपेणाऽप्रतिमा भुवि

பழங்காலத்தில் காசியில் ஹரிஸ்வாமி என்று புகழ்பெற்ற ஒரு அந்தணர் வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு பூமியில் நிகரற்ற அழகுடைய ஒரு மகள் பிறந்தாள்.

Verse 55

न समा शीलसंपत्त्या तस्या काचन भूतले । कलाकलापकुशला स्वरेणजितकोकिला

நற்பண்புகளின் செல்வத்தில் பூமியில் அவளுக்கு இணையானவர் எவருமில்லை. அவள் அனைத்து கலைகளிலும் வல்லவள் மற்றும் தன் குரலால் குயிலையும் வென்றவள்.

Verse 56

न नारी तादृगस्तीह ना भरी किन्नरी न च । विद्याधरी न नो नागी गंधर्वी नासुरी न च

அவளைப் போன்ற பெண் இங்கு யாருமில்லை; கின்னரியோ, வித்யாதரியோ, நாக கன்னிகையோ, கந்தர்வப் பெண்ணோ அல்லது அசுரப் பெண்ணோ அவளுக்கு இணையில்லை.

Verse 57

निर्वाणनरसिंहोयं भक्तनिर्वाणकारणम् । मणिप्रदीपनागोयं महामणिविभूषणः

இவரே நிர்வாண நரசிம்மர், பக்தர்களின் முக்திக்குக் காரணமானவர். இவரே சிறந்த மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மணிபிரதீப நாகர் ஆவார்.

Verse 58

तदास्य शरणं यातो मन्ये दर्शभयाच्छशी । दिवापि न त्यजेत्तां तु त्रस्तश्चंडमरीचितः

தேய்ந்து விடுவோமோ என்ற பயத்தில் சந்திரன் அவள் முகத்தில் தஞ்சம் புகுந்ததாக நான் கருதுகிறேன். சூரியனின் கடுமையான கதிர்களுக்கு பயந்து, பகலிலும் அவன் அவளை விட்டு விலகுவதில்லை.

Verse 59

तद्भ्रूर्भ्रमरराजीव गंडपत्रलतांतरे । उदंचन्न्यंचदुड्डीन गतेरभ्यासभाजिनी

அவளது புருவங்கள் கன்னங்களில் உள்ள கொடிகளுக்கிடையே வண்டு போல மேலெழுந்து பறக்கப் பழகின.

Verse 60

तच्चारुलोचनक्षेत्रे विचरंतौ च खंजनौ । सदैव शारदीं प्रीतिं निर्विशेते निजेच्छया

அவளது அழகிய கண்கள் எனும் வயலில் திரியும் இரு வாலாட்டிக் குருவிகள் இலையுதிர் கால மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கின்றன.

Verse 61

सुदत्या रदनश्रेणी छेदेषु विषमेषुणा । विहिता कांचनी रेखा क्वेंदावेतावती कला

அந்த அழகியின் பல் வரிசையின் இடைவெளிகளில் மன்மதனால் வரையப்பட்ட தங்கக் கோடு போல உள்ளது; சந்திரனிடம் ஏது இக்கலை?

Verse 62

प्रायो मदन भूपाल हर्म्य रत्नांतरे शुभे । जितप्रवालसुच्छाये तस्या रदनवाससी

அரசே! அவளது உதடுகள் பவளத்தின் அழகையும் வென்று, மன்மத ராஜாவின் ரத்தின மாளிகை போலத் திகழ்கின்றன.

Verse 63

स्वर्गे मर्त्ये च पाताले नैषा रेखा क्वचित्स्त्रियाम् । तत्कंठरेखात्रितय व्याजेन शपते स्मरः

சொர்க்கம், பூமி, பாதாளம் என எங்கும் இப்பேர்ப்பட்ட கோடுகள் எந்தப் பெண்ணிடமும் இல்லை; அவளது கழுத்து வரிகள் மூலம் மன்மதன் சத்தியம் செய்கிறான்.

Verse 64

शंके चित्त भुवो राज्ञो लसत्पटकुटीद्वयम् । अनर्घ्यरत्नकोशाढ्यं तम्या वक्षोरुहद्वयम्

காமராஜனின் சொந்த இல்லமே இவ்விரு ஒளிவீசும் துணிக் குடில்களாக—அவளின் இரு மார்புகளாக—மாறிவிட்டதோ என எனக்கு ஐயம்; அரிய ரத்தினக் களஞ்சியங்கள் நிறைந்ததுபோல் செழுமை உடையது।

Verse 65

अनंगभू नियमतोऽदृश्ये मध्ये नतभ्रुवः । रोमालीलक्षिकामूर्ध्वामिव यष्टिं विधिर्व्यधात्

கட்டுப்பாட்டுடன் படைத்தவன் அவளின் நடுப்பகுதியை மிக நுண்ணியதாக, கிட்டத்தட்ட காணமுடியாததாக அமைத்தான்; மேலே ரோமாவளி கோடு குறியெனத் தோன்றும் மெலிந்த தண்டுபோல்।

Verse 66

तस्या नाभीदरीं प्राप्य कंदर्पोऽनंगता गतः । पुनः प्राप्तुमिवांगानि तप्यते परमं तपः

அவளின் நாபிக் குழியை அடைந்ததும் கந்தர்ப்பன் மீண்டும் ‘அனங்கன்’ ஆனான்; தன் அங்கங்களை மீட்டெடுக்க விரும்புவது போல மிகக் கடும் தவம் செய்கிறான்।

Verse 67

गुरुणैतन्नितंबेन महामन्मथ दीक्षया । भुवि के के युवानो न स्वाधीना प्रापितादृशाम्

அவளின் கனத்த இடுப்பு—மகா மன்மதனின் தீட்சைபோல்—அத்தகைய தரிசனத்தைப் பெற்றபின் பூமியில் எந்த இளைஞன் கட்டுப்படாமல் இருப்பான்?

Verse 68

ऊरुस्तंभेन चैतस्याः स्तंभवत्कस्यनो मनः । तस्तंभेन मुने वापि सुवृत्तेन सुवर्तनम्

அவளின் தூண்போன்ற உறுதியான தொடைகளால் யாருடைய மனம் உறைந்து நிற்காது? அந்த அழகுற அமைந்த ‘தூண்’ காரணமாக முனிவரின் நிலையான நடைமுறையும் சலிக்கலாம்।

Verse 69

पादांगुष्ठनखज्योतिः प्रभया कस्य न प्रभा । विवेकजनिताऽध्वंसि मुने तस्या मृगीदृशः

அவளின் பாதாங்குஷ்ட நகஜ்யோதி பிரபையால் யாருடைய ஒளி மங்காது? முனிவரே, அந்த மான்-கண் கொண்டவளின் விவேகத்தில் பிறந்த உறுதி எல்லா மோகங்களையும் சிதைக்கிறது।

Verse 70

सा प्रत्यहं ज्ञानवाप्यां स्नायं स्नायं शिवालये । संमार्जनादि कर्माणि कुरुतेऽनन्यमानसा

அவள் தினந்தோறும் ஞானவாபியில் மீண்டும் மீண்டும் நீராடி, சிவாலயத்தில் துடைத்தல்-சுத்தம் செய்தல் போன்ற சேவைகளை ஒரே மனதுடன் செய்கிறாள்।

Verse 71

तत्पादप्रतिबिंबेषु रेखा शष्पांकुरं चरन् । नान्यद्वनांतरं याति काश्यां यूनां मनोमृगः

அவளின் பாதப் பிரதிபிம்பங்களில் தோன்றும் கோடுகளின் மென்மையான முளைகளை மேய்ந்து, காசியின் இளைஞர்களின் ‘மன-மான்’ வேறு எந்த வனப்பாதைக்கும் செல்லாது।

Verse 72

तदास्य पंकजं हित्वा यूनां नेत्रालिमालया । न लतांतरमासेवि अप्यामोदप्रसूनयुक्

அவளின் முகத் தாமரையை விட்டு, இளைஞர்களின் கண்களெனும் தேனீமாலை வேறு எந்த கொடியையும் நாடாது; அது மணமிகு மலர்களால் நிறைந்திருந்தாலும் கூட।

Verse 73

सुलोचनापि सा कन्या प्रेक्षेतास्यं न कस्यचित् । सुश्रवा अपि सा बाला नादत्ते कस्यचिद्वचः

அவள் அழகிய கண்கள் உடையவளாயினும் யாருடைய முகத்தையும் நோக்காள்; நல்ல புகழுடையவளாயினும் யாருடைய காதல் வார்த்தைகளையும் ஏற்காள்।

Verse 74

सुशीला शीलसंपन्ना रहस्तद्विरहातुरैः । प्रार्थितापि सुरूपाढ्यैर्नाभिलाषं बबंध सा

சுசீலா நற்குணமும் நன்னடத்தையும் உடையவள். தனிமையில் பிரிவால் வாடிய அழகிய இளைஞர்கள் வேண்டினாலும், அவள் எவர்மேலும் ஆசையைப் பிணைக்கவில்லை.

Verse 75

धनैस्तस्याजनेतापि युवभिः प्रार्थितो बहु । नाशकत्तां सुलीलां सदातुं शीलोर्जितश्रियम्

செல்வம் தருவதாக பல இளைஞர்கள் மீண்டும் மீண்டும் தந்தையை வேண்டினாலும், அந்த நளினமான கன்னியை அவர் அளிக்க இயலவில்லை; அவளின் ஒளி செல்வத்தால் அல்ல, சீல-தர்மத்தால் பிறந்தது.

Verse 76

ज्ञानोदतीर्थभजनात्सा सुशीला कुमाग्किा । बहिरंतस्तदाऽद्राक्षीत्सर्वलिंगमयं जगत

ஞானோத தீர்த்தத்தைப் பக்தியுடன் வழிபட்டதால், கன்னி சுசீலா அப்போது உள்ளும் புறமும்—முழு உலகையும் சிவலிங்கத் தன்மையால் நிறைந்ததாகக் கண்டாள்.

Verse 77

कदाचिदेकदा तां तु प्रसुप्तां सदनांगणे । मोहितो रूपसंपत्त्या कश्चिद्विद्याधरोऽहरत्

ஒருமுறை அவள் வீட்டுத் திண்ணைமுற்றத்தில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, அவளின் அழகால் மயங்கிய ஒரு வித்யாதரன் அவளைத் தூக்கிச் சென்றான்.

Verse 78

व्योमवर्त्मनितां रात्रौ यावन्मलयपर्वतम् । स निनीषति तावच्च विद्युन्माली समागतः

இரவில் வான்வழியாக அவளை எடுத்துச் சென்று மலயமலைய்வரை கொண்டு போக எண்ணிய அவன், அச்சமயமே வித்யுன்மாலி வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 79

राक्षसो भीषणवपुः कपालकृतकुंडलः । वसारुधिरलिप्तांगः श्मश्रुलः पिंगलोचनः

பயங்கர வடிவமுடைய ஒரு இராட்சசன் தோன்றினான்—கபாலங்களால் செய்யப்பட்ட குண்டலங்களை அணிந்து, கொழுப்பு மற்றும் இரத்தம் பூசப்பட்ட அங்கங்களுடன், தாடியுடன், பிங்கலக் கண்களுடன்।

Verse 80

राक्षस उवाच । ममदृग्गोचरं यातो विद्याधरकुमारक । अद्य त्वामेतया सार्धं प्रेषयामि यमालयम्

இராட்சசன் கூறினான்—“வித்யாதரக் குமாரா, நீ என் பார்வை எல்லைக்குள் வந்துவிட்டாய். இன்று இந்தப் பெண்ணுடன் சேர்த்து உன்னை யமலோகத்துக்கு அனுப்புவேன்.”

Verse 81

इति श्रुत्वाथ सा वाक्यं व्याघ्राघ्राता मृगी यथा । चकंपेऽतीव संभीता कदलीदलवन्मुहुः

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அவள் மிகுந்த அச்சத்தில் நடுங்கினாள்—புலி மணம் பிடித்த மான்போல்; வாழை இலை போல மீண்டும் மீண்டும் குலுங்கினாள்।

Verse 82

निजघान त्रिशूलेन रक्षो विद्याधरं च तम् । विद्याधरकुमारोपि नितरां मधुराकृतिः

அந்த இராட்சசன் திரிசூலத்தால் அந்த வித்யாதரனைத் தாக்கினான்; மேலும் மிக இனிய, மனோகர வடிவமுடைய வித்யாதரக் குமாரனும் போரில் இறங்கினான்।

Verse 83

तद्भीषणत्रिशूलेन भिन्नोस्को महाबलः । जघान मुष्टिघातेन वज्रपातोपमेन तम्

அந்த பயங்கர திரிசூலால் மார்பு பிளந்தபோதும், அந்த மகாபலவன் இடியடி போன்ற குத்தடியாக அவனைத் தாக்கினான்।

Verse 84

नरमांसवसामत्तं विद्युन्मालिनमाहवे । चूर्णितो मुष्टिपातेन सोऽपतद्वसुधातले

போர்க்களத்தில் மனிதமாம்சமும் கொழுப்பும் உண்ட மயக்கத்தில் இருந்த வித்யுன்மாலி, ஒரே முஷ்டிப் பிரஹாரத்தால் சிதறிச் சூர்ணமாய் பூமித்தளத்தில் விழுந்தான்।

Verse 85

राक्षसो मृत्युवशगो वज्रेणेव महीधरः । विद्याधरोपि तच्छूलघातेन विकलीकृतः

மரணத்தின் வசப்பட்ட அந்த ராக்ஷசன், இடியால் தாக்கப்பட்ட மலைபோல் சரிந்தான்; அந்த வித்யாதரனும் அந்தச் சூலப் பிரஹாரத்தால் ஊனமுற்றான்।

Verse 86

उवाच गद्गदं वाक्यं विघूर्णित विलोचनः । प्रिये मुधा समानीता सुशित्यर्धोक्तिमुच्चरन्

துன்பத்தில் கண்கள் சுழல, அவன் குரல் தடுக்கித் தடுக்கி உடைந்த சொற்களாய் உரைத்தான்— “பிரியமே, வீணாக இங்கே கொண்டு வரப்பட்டாய்…”

Verse 87

जहौ प्राणान्रणे वीरस्तां प्रियां परितः स्मरन्

போர்க்களத்தில் அந்த வீரன், எங்கும் தன் பிரியையை நினைத்தவாறே உயிர் நீத்தான்।

Verse 88

अनन्यपूर्वसंस्पर्श सुखं समनुभूय सा । तमेव च पतिं मत्वा चक्रे शोकाग्निसात्तनुम्

முன்பு அறியாத ஸ்பரிச இன்பத்தை அனுபவித்து, அவனையே ஒரே கணவனென எண்ணி, தன் உடலைத் துயரத் தீயில் அர்ப்பணமாக்கினாள்।

Verse 89

लिंगत्रयशरीरिण्यास्तस्याः सान्निध्यतः स हि । दिव्यं वपुः समासाद्य राक्षसस्त्रिदिवं ययौ

மூன்று உடல்களையும் தாங்கிய தேவியின் சந்நிதி மட்டுமே காரணமாக, அந்த ராக்ஷசன் தெய்வீக உடலைப் பெற்று திரிதிவம் எனும் ஸ்வர்க்கலோகத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 90

रणे पणीकृतप्राणो विद्याधरसुतोपि सः । अंते प्रियां स्मरन्प्राप जनुर्मलयकेतुतः

போரில் உயிரையே பந்தயமாக வைத்த அந்த வித்யாதரன் மகனும், இறுதியில் தன் பிரியையை நினைத்து மலயகேதுவின் வழியாகப் பிறப்பைப் பெற்றான்।

Verse 91

ध्यायंती सापि तं बाला विद्याधरकुमारकम् । विरहाग्नौ विसृष्टासुः कर्णाटे जन्मभागभूत्

அவள் இளம்பெண்ணும் அந்த வித்யாதரக் குமாரனைத் தியானித்துக் கொண்டே, பிரிவின் தீயில் உயிர் நீத்து, கர்நாடத்தில் பிறப்பதற்குரியவளானாள்।

Verse 92

सुतो मलयकेतोस्तां कालेन परिणीतवान् । माल्यकेतुरनंगश्रीः पित्रा दत्तां कलावतीम्

காலப்போக்கில் மலயகேதுவின் மகன்—காமனின் அழகால் ஒளிரும் மால்யகேது—தந்தை அளித்த கலாவதியை மணந்தான்।

Verse 93

सापि प्राग्वासनायोगाल्लिंगार्चनरता सती । हित्वा मलयजक्षोदं विभूतिं बह्वमंस्त वै

முன்ஜன்ம வாசனையால் அவள் சதியும் லிங்காராதனையில் ஈடுபட்டாள்; சந்தனத் தூளை விட்டு, விபூதியையே மிக அருமையானதாக மதித்தாள்।

Verse 94

मुक्ता वैदूर्य माणिक्य पुष्परागेभ्य एव सा । मेने रुद्राक्षनेपध्यमनर्घ्यं गर्भसुंदरी

கர்பசுந்தரி முத்து, வைடூரியம், மாணிக்கம், புஷ்பராகம் ஆகியவற்றைவிடவும் ருத்ராட்ச மாலை அலங்காரமே மிக அருமை எனக் கருதினாள்।

Verse 95

कलावती माल्यकेतुं पतिं प्राप्य पतिव्रता । अपत्यत्रितयं लेभे दिव्यभोगसमृद्धिभाक्

கலாவதி மால்யகேதுவை கணவராகப் பெற்று பத்திவிரதையாக இருந்து, மூன்று பிள்ளைகளைப் பெற்று, தெய்வீக போகங்கள்போல் செழிப்பை அனுபவித்தாள்।

Verse 96

एकदा कश्चिदौदीच्यो माल्यकेतुं नरेश्वरम् । चित्रकृच्चित्रपटिकां चित्रां दर्शितवानथ

ஒருமுறை வடநாட்டைச் சேர்ந்த ஓர் ஓவியன், நரேசன் மால்யகேதுவுக்கு வியப்பூட்டும் ஓவியப் பலகையை காட்டினான்।

Verse 97

सर्वसौंदर्यनिलया सर्वलक्षणसत्खनिः । अधिशेते ध्रुवं ध्वांतं तन्मौलिं ब्रध्न साध्वसात्

அவள்—அனைத்து அழகின் உறைவிடம், எல்லா நற்குறிகளின் உண்மைக் கனி—அவன் கிரீடத்தில் நிலைத்த இருளைக் கண்டு திடீரென அஞ்சினாள்।

Verse 98

मुहुर्मुहुः प्रपश्यंती रहसि प्राणदेवताम् । विसस्मार स्वमपि च समाधिस्थेव योगिनी

தனிமையில் தன் உயிர்த் தெய்வத்தை மீண்டும் மீண்டும் கண்டவள், தன்னையே மறந்தாள்—சமாதியில் லயித்த யோகினிபோல்।

Verse 99

क्षणमुन्मील्य नयने कृत्वा नेत्रातिथिं पटीम् । तर्जन्यग्रमथोत्क्षिप्य स्वात्मानं समबोधयत्

அவள் ஒரு கணம் கண்களைத் திறந்து, வர்ணப்பட்ட துணியைத் தன் பார்வைக்கு விருந்தினனாக்கினாள். பின்னர் சுட்டுவிரலின் நுனியை உயர்த்தி தன்னைத் தானே விழிப்பில் நிலைநிறுத்தினாள்.

Verse 100

संभेदोयमसे रम्य उपलोलार्कमग्रतः । उपश्रीकेशवपदं वरणैषा सरिद्वरा

இது இனிய சங்கமம்; நீரில் நடுங்கும் சூரியப் பிரதிபலிப்பு தெரிகிறது. இங்கே கேசவனின் ஒளிமிகு ‘பாதச்சின்னம்’ உள்ளது; இந்தச் சிறந்த நதி ‘வரணா’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 110

तृणीकृत्य निजं देहं यत्र राजर्षिसत्तमः । हरिश्चंद्रः सपत्नीको व्यक्रीणाद्भूरयं हि सा

இதுவே அந்த இடம்; அரசரிஷிகளில் சிறந்த ஹரிச்சந்திரன், மனைவியுடன், தன் உடலைப் புல்லெனக் கருதி தன்னைத் தானே விற்றான்.

Verse 120

एषा मत्स्योदरी रम्या यत्स्नातो मानवोत्तमः । मातुर्जातूदरदरीं न विशेदेष निश्चयः

இது அழகிய தீர்த்தம் ‘மத்ஸ்யோதரி’. இங்கே நீராடும் மனிதோத்தமன் இனி ஒருபோதும் தாயின் கருப்பையின் பிளவுக்குள் புகமாட்டான்—இதுவே உறுதி.

Verse 130

चतुर्वेदेश्वरश्चैष चतुर्वेदधरो विधिः । लभेद्यद्वीक्षणाद्विप्रो वेदाध्ययनजं फलम्

இவரே நான்கு வேதங்களின் ஈசன்—நான்கு வேதங்களைத் தாங்கும் விதாதா பிரம்மா. இவரைத் தரிசிப்பதாலேயே பிராமணனுக்கு வேதஅಧ್ಯயனப் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 140

वैरोचनेश्वरश्चैष पुरः प्रह्लादकेशवात् । बलिकेशवनामासावेष नारदकेशवः

இது வைரோசனேஸ்வரத் திருத்தலம். பிரஹ்லாத-கேசவனின் முன்னிலையில் இக்கேசவன் ‘பலி-கேசவன்’ எனப் பெயர்பெற்று நிற்கின்றான்; இங்கு ‘நாரத-கேசவன்’ என்றும் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 150

बिंदुमाधवभक्तो यस्तं यमोपि नमस्यति । प्रणवात्मा य एकोऽस्ति नादबिंदु स्वरूपधृक्

பிந்து-மாதவனின் பக்தனாக இருப்பவனை யமனும் வணங்குகிறான். ஏனெனில் அங்கு அந்த ஒரே பரத்தத்துவம்—பிரணவம் (ஓம்) இயல்புடையது—நாதமும் பிந்துவும் ஆகிய ரூபத்தைத் தாங்கி விளங்குகிறது.

Verse 160

यस्यार्चनाल्लभेज्जंतुः प्रियत्वं सर्वजन्तुषु । इदमायतनं श्रेष्ठं मणिमाणिक्यनिर्मितम्

யாரை வழிபட்டால் உயிரினம் எல்லா உயிர்களிடமும் பிரியமானதாகிறது. இது மணிமாணிக்கங்களால் அமைந்த சிறந்த ஆலயம்.

Verse 170

कालेश्वरकपर्दीशौ चरणावतिनिर्मलौ । ज्येष्ठेश्वरो नितंबश्च नाभिर्वै मध्यमेश्वरः

திருப்பாதங்களில் தூய காவலர்களாக காலேஸ்வரனும் கபர்தீஸனும் உள்ளனர். இடுப்புப் பகுதியில் ஜ்யேஷ்டேஸ்வரன்; நாபியில் நிச்சயமாக மத்யமேஸ்வரன்.

Verse 180

अशोकाख्यमिदं तीर्थं गंगाकेशव एष वै । मोक्षद्वारमिदं श्रेष्ठं स्वर्ग द्वारमिदं विदुः

‘அசோக’ எனப்படும் இத்தீர்த்தமே கங்கா-கேசவன். இது சிறந்த ‘மோக்ஷத் துவாரம்’; இதை ‘ஸ்வர்கத் துவாரம்’ என்றும் அறிகின்றனர்.