Adhyaya 17

Verse 1

शिवशर्मोवाच । शुक्रसंबंधिनी देवौ कथा श्रावि मया शुभा । यस्याः श्रवणमात्रेण प्रीणिते श्रवणे मम

சிவசர்மர் கூறினார்—ஓ தேவியே! சுக்ரனுடன் தொடர்புடைய இந்த மங்களமான கதையை நான் உரைத்தேன்; இதை கேட்பதுமட்டுமே போதும், கேட்கும் போதே என் உள்ளம் மகிழ்ச்சியால் நிறைகிறது।

Verse 2

कस्य पुण्यनिधेर्लोकः शोकहृत्त्वेष निर्मलः । एतदाख्यातुमुद्युक्तौ भवंतौ भवतां मम

அருள் நிறைந்த புண்ணிய நிதிகளே, நீங்கள் இருவரும்! துயரை அகற்றும் இந்தத் தூய உலகம் யாருடையது? இதை எனக்கு தெளிவாக உரைக்கத் தயார் ஆகுங்கள்.

Verse 3

धयित्वा श्रोत्रपात्राभ्यां वाणीममृतरूपिणीम् । न तृप्तिमधिगच्छामि भवन्मुखसुखोद्गताम्

என் காதுகளெனும் பாத்திரங்களால், உங்கள் அமுத வடிவ வாணியை நான் பருகினேன்; உங்கள் வாயிலிருந்து இனிமையாய் பொழியும் அதைக் கேட்டும் எனக்கு நிறைவு வரவில்லை.

Verse 4

गणावूचतुः । लोहितांगस्य लोकोयं शिवशर्मन्निबोध ह । उत्पत्तिं चास्य वक्ष्यावो भूसुतोयं यथाभवत्

கணங்கள் கூறின: ‘சிவசர்மனே, அறிந்துகொள்; இந்த உலகம் லோஹிதாங்கனுடையது. அவன் தோற்றத்தையும், இவன் எவ்வாறு பூமியின் புதல்வனானான் என்பதையும் நாங்கள் உரைப்போம்.’

Verse 5

पुरा तपस्यतः शंभोर्दाक्षायण्या वियोगतः । भालस्थलात्पपातैकः स्वेदबिंदुर्महीतले

முன்னொரு காலத்தில், தாட்சாயணியின் பிரிவால் சம்பு தவம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, அவரது நெற்றியிலிருந்து வியர்வையின் ஒரு துளி பூமித்தளத்தில் விழுந்தது.

Verse 6

ततः कुमारः संजज्ञे लोहितांगो महीतलात् । स्नेहसंवर्धितः सोथ धात्र्या धात्रीस्वरूपया

அதன்பின் பூமித்தளத்திலிருந்து லோஹிதாங்கன் எனும் ஒரு குமாரன் பிறந்தான். பின்னர் தாத்ரீ-சொரூபமான தாத்ரீ (பூமி) அன்புடன் அவனை வளர்த்தாள்.

Verse 7

माहेय इत्यतः ख्यातिं परामेष गतः सदा । ततस्तेपे तपोत्युग्रमुग्रपुर्यां पुरानघ

ஆகையால் அவர் எப்போதும் ‘மாஹேய’ எனும் நாமத்தால் உயர்ந்த புகழை அடைந்தார். பின்னர், ஓ பாவமற்றவரே, உக்ரபுரியில் மிகக் கடுமையான தவத்தை மேற்கொண்டார்.

Verse 8

असिश्च वरणा चापि सरितौ यत्र शोभने । द्युनद्योत्तरवाहिन्या मिलितेऽत्र जगद्धिते

இங்கே இந்த அழகிய இடத்தில் அசி, வரணா என்னும் நதிகள் உள்ளன; இங்கேயே வடக்கு நோக்கிப் பாயும் தெய்வ நதியுடன் அவை சங்கமிக்கின்றன—இது உலக நலத்திற்காகும்.

Verse 9

सर्वगोपि हि विश्वेशो यत्र नित्यं प्रकाशते । मुक्तये सर्वजंतूनां कालोज्ज्ञित स्ववर्ष्मणाम्

அங்கே எல்லோரிடமும் மறைந்திருந்தாலும் விஸ்வேசர் நித்தியமாக ஒளிர்கிறார்; காலத்தால் அடக்கப்பட்ட உடலுடைய எல்லா உயிர்களுக்கும் அவர் முக்தியை அளிக்கிறார்.

Verse 10

अमृतं हि भवंत्येव मृता यत्र शरीरिणः । अनुग्रहं समासाद्य परं विश्वेश्वरस्य ह

உண்மையாகவே அந்த இடத்தில் உடலுடையோர் இறந்தாலும் அமரத்துவம் பெறுகின்றனர்; ஏனெனில் அவர்கள் விஸ்வேச்வரரின் பரம அருளை அடைகின்றனர்.

Verse 11

अपुनर्भवदेहास्ते येऽविमुक्रेतनुत्यजः । विना सांख्येन योगेन विना नानाव्रतादिभिः

அவிமுக்தத்தில் உடலைத் துறப்போர் மறுபிறவி அற்ற உடலை அடைகின்றனர்—சாங்க்யமும் வேண்டாம், யோகமும் வேண்டாம், பலவகை விரதங்களும் வேண்டாம்.

Verse 12

संस्थाप्य लिंगं विधिना स्वनाम्नांगारकेश्वरम् । पांचमुद्रे महास्थाने कंबलाश्वतरोत्तरे

விதிமுறையின்படி லிங்கத்தை நிறுவி, தன் பெயராலே அதற்கு ‘அங்காரகேஸ்வரர்’ என்று நாமகரணம் செய்தான். கம்பலாஸ்வதரத்தின் வடபுறத்தில் உள்ள பாஞ்சமுத்ரா எனும் மகாபுனிதத் தலத்தில் அது பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது.

Verse 13

ज्वलदंगारवत्तेजो यावत्तस्यशरीरतः । विनिर्ययौ तपस्तावत्तेन तप्तं महात्मना

அவனுடைய உடலிலிருந்து எரியும் அங்காரம்போன்ற ஒளி வெளிப்பட்டது. அந்தத் தீவிரப் பிரகாசம் எத்தனை நேரம் வெளிவந்ததோ, அத்தனை நேரமும் அந்த மகாத்மா தவத்தில் எரிந்தவனென இருந்தான்.

Verse 14

ततोंगारक नाम्ना स सर्वलोकेषु गीयते । तस्य तुष्टो महादेवो ददौ ग्रहपदं महत्

ஆகையால் அவன் ‘அங்காரகன்’ என்ற பெயரால் எல்லா உலகங்களிலும் புகழப்பட்டான். அவன்மேல் திருப்தியுற்ற மகாதேவர் அவனுக்கு கிரஹபதம் எனும் உயர்ந்த பதவியை அருளினார்.

Verse 15

अंगारक चतुर्थ्यां ये स्नात्वोत्तरवहांभसि । अभ्यर्च्यांगारकेशानं नमस्यंति नरोत्तमाः

அங்காரக சதுர்த்தி நாளில் உத்தரவாஹா நீரில் நீராடி, அங்காரகேசனை வழிபட்டு பக்தியுடன் வணங்கும் நரசிறந்தோர்—

Verse 16

न तेषां ग्रहपीडा च कदाचित्क्वापि जायते । अंगांरकेन संयुक्ता चतुर्थी लभ्यते यदि

அவர்களுக்கு எக்காலத்திலும் எவ்விடத்திலும் கிரஹபீடை உண்டாகாது—சதுர்த்தி அங்காரகன் (செவ்வாய்) சேர்க்கையுடன் கிடைத்தால்.

Verse 17

उपरागसमं पर्व तदुक्तं कालवेदिभिः । तस्यां दत्तं हुतं जप्तं सर्वं भवति चाक्षयम्

காலத்தை அறிந்தோர் இப்புண்ணியப் பண்டிகை கிரகணப் பண்டிகைக்கு ஒப்பென உரைத்தனர். அன்றுச் செய்யும் தானம், ஹோமம், ஜபம் அனைத்தும் அక్షய பலனாகும்.

Verse 18

श्रद्धया श्राद्धदा ये वै चतुर्थ्यंगारयोगतः । तेषां पितॄणां भविता तृप्तिर्द्वादशवार्षिकी

அங்காரக யோகம் கூடிய சதுர்த்தியில் பக்தியுடன் சிராத்தம் செய்வோரின் பித்ருக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 19

अंगारकचतुर्थ्यां तु पुरा जज्ञे गणेश्वरः । अतएव तु तत्पर्व प्रोक्तं पुण्यसमृद्धये

பண்டைக் காலத்தில் அங்காரக சதுர்த்தியிலே கணேஸ்வரன் அவதரித்தான். ஆகவே புண்ணிய வளர்ச்சிக்காக அந்தப் புனித நாள் போற்றப்படுகிறது.

Verse 20

एकभक्तव्रती तत्र संपूज्य गणनायकम् । किंचिद्दत्त्वा तमुद्दिश्य न विघ्नैरभिभूयते

அங்கே ஏகபக்த விரதம் கொண்டு கணநாயகனை முறையாகப் பூஜித்து, அவரை நினைத்து சிறிதளவும் தானம் செய்பவன் தடைகளால் அடக்கப்படான்.

Verse 21

अंगारेश्वर भक्ता ये वाराणस्यां नरोत्तमाः । तेऽस्मिन्नंगारके लोके वसंति परमर्द्धयः

வாரணாசியில் அங்காரேஸ்வரனைப் பக்தியுடன் வழிபடும் நரசிறந்தோர், பரம செல்வத்துடன் இந்த அங்காரக லோகத்தில் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 22

अगस्त्य उवाच । इत्थं कथयतोरेव रम्यां पुण्यवतीं कथाम् । भगवद्गणयोः प्राप नेत्रातिथ्यं गुरोः पुरी

அகஸ்தியர் கூறினார்—அவர்கள் இருவரும் அந்த இனிய, புண்ணியமளிக்கும் கதையை உரைத்துக் கொண்டிருக்கையில், குருவின் நகரமான புனித காசி, பகவானின் கணங்களின் பார்வைக்குள் வந்து, அவர்களின் கண்களுக்கு விருந்தாயிற்று।

Verse 23

नेत्रानंदकरीं दृष्ट्वा शिवशर्माऽथ तां पुरीम् । पप्रच्छाचार्यवर्यस्य कस्येयं पूरनुत्तमा

கண்களுக்கு இன்பமளிக்கும் அந்த நகரை கண்ட சிவசர்மா, அப்போது சிறந்த ஆசாரியரை நோக்கி—“இந்த ஒப்பற்ற புரி யாருடையது?” என்று கேட்டார்.

Verse 24

गणावूचतुः । सखे सुखं समाख्यावो नानाख्येयं तवाग्रतः । अध्वखेदापनोदाय पुनरस्याः पुरः कथाम्

கணங்கள் கூறின—“நண்பா, உன் முன்னே சொல்லத்தக்கதை மகிழ்ச்சியுடன் கூறுவோம். பயணக் களைப்பை நீக்க, இந்தப் புரியின் கதையை மீண்டும் கேள்; நாம் உரைப்பதுபோல்.”

Verse 25

विधेर्विधित्सतः पूर्वं त्रिलोकीरचनां मुदा । आविरासुः सुताः सप्त मानसाः स्वस्यसंनिभाः

விதாதா மகிழ்ச்சியுடன் மூவுலகையும் படைக்க விரும்பியபோது, படைப்பின் தொடக்கத்திற்கு முன்பே தம்மைப் போன்ற ஏழு மனோபுத்திரர்கள் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 26

मरीच्यत्र्यंगिरो मुख्याः सर्वे सृष्टिप्रवर्तकाः । प्रजापतेरंगिरसस्तेष्वभूद्देवसत्तमः

அவர்களில் மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ் ஆகியோர் முதன்மையினர்—அனைவரும் படைப்பை முன்னெடுப்போர். மேலும் பிரஜாபதி அங்கிரஸிலிருந்து அவர்களிடையே ஒரு தேவசத்தமன், அதாவது தேவர்களுள் சிறந்தவன், தோன்றினான்.

Verse 27

सुतश्चांगिरसो नाम बुद्ध्या विबुधसत्तमः । शांतो दांतो जितक्रोधो मृदुवाङ्निर्मलाशयः

அவருடைய புதல்வன் ஆங்கிரசன் எனப் பெயருடையவன்; அறிவில் ஞானிகளுள் சிறந்தவன். அமைதியுடையவன், தமம் கொண்டவன், கோபத்தை வென்றவன், இனிய மொழியன், தூய உள்ளத்தவன்.

Verse 28

वेदवेदार्थतत्त्वज्ञः कलासु कुशलोऽमलः । पारदृश्वा तु सर्वेषां शास्त्राणां नीतिवित्तमः

அவன் வேதங்களும் வேதார்த்தத் தத்துவமும் அறிந்தவன்; கலைகளில் தேர்ந்தவன், குற்றமற்றவன். எல்லா சாஸ்திரங்களின் மெய்ப்பொருளையும் கண்டறிந்தவன்; நெறி-அரசாட்சி அறிவில் முதன்மையானவன்.

Verse 29

हितोपदेष्टा हितकृदहितात्यहितः सदा । रूपवाञ्छीलसंपन्नो गुणवान्देशकालवित्

அவன் நன்மையை உபதேசிப்பவன், நன்மை செய்வவன், தீமையிலிருந்து எப்போதும் விலகியவன். அழகுடையவன், நல்லொழுக்கம் நிறைந்தவன், குணமுடையவன், இடம்-காலம் அறிந்த சிறந்த முன்மாதிரி.

Verse 30

सर्वलक्षणसंभार संभृतो गुरुवत्सलः । तताप तापसीं वृत्तिं काश्यां स महतीं दधत

அவன் எல்லா மங்கள லட்சணங்களாலும் நிறைந்தவன்; குருவின்மேல் அன்பும் பக்தியும் கொண்டவன். காசியில் தவஸ்வியின் உயர்ந்த நெறியை ஏற்று மகத்தான தவம் செய்தான்.

Verse 31

महल्लिंगं प्रतिष्ठाप्य शांभवं भूरिभावनः । अयुतं शरदां दिव्यं दिव्यतेजा महातपाः

தெய்வீக ஒளியால் பிரகாசித்த அந்த மகாதபஸ்வி, பலருக்கும் நன்மை செய்பவனாய், சாம்பவ மகாலிங்கத்தை நிறுவினான். மேலும் பத்தாயிரம் தெய்வீக சரத்காலங்கள் வரை கடுந்தவம் புரிந்தான்.

Verse 32

ततः प्रसन्नो भगवान्विश्वेशो विश्वभावनः । आविर्भूय ततो लिंगान्महसां राशिरब्रवीत्

அப்போது உலகைத் தாங்கும் விஸ்வேஸ்வர பகவான் அருள்புரிந்தார். அந்த லிங்கத்திலிருந்து பேரொளிக் குவியல்போல் வெளிப்பட்டு, ஆண்டவன் உரைத்தான்।

Verse 33

प्रसन्नोस्मि वरं ब्रूहि यत्ते मनसि वर्तते । इति शंभुं समालोक्य तुष्टावेति स हृष्टवान्

“நான் மகிழ்ந்தேன்; உன் மனத்தில் உள்ள வரத்தைச் சொல்.” என்று. சம்புவை நோக்கி அவன் பேரானந்தத்துடன் துதிக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 34

आंगिरस उवाच । जय शंकर शांत शशांकरुचे रुचिरार्थद सर्वद सर्वशुचे । शुचिदत्त गृहीत महोपहृते हृतभक्तजनोद्धततापतते

ஆங்கிரசர் உரைத்தார்—ஜெயம் உமக்கு, சங்கரா! நீர் அமைதியின் வடிவம், நிலவொளிபோல் பிரகாசிப்பவர்; இனிய பயன்களை அருள்பவர், அனைத்தையும் தருபவர், முழுப் பரிசுத்தர். தூய மனத்தால் அர்ப்பணித்த பெரும் காணிக்கைகளை ஏற்று, பக்தர்களின் கடும் தாபத்தை நீக்குபவர்.

Verse 35

ततसर्वहृदंबर वरदनते नतवृजिनमहावन दाहकृते । कृतविविधचरित्रतनोसुतनो तनुविशिखविशोषणधैर्यनिधे

வரம் அருள்வோனே! நீர் எல்லா இதயங்களின் உள்ளக ஆகாயம்; வணங்குவோரின் பாவமெனும் பெருங்காட்டை எரிப்பவர். உமது திருமேனியில் பலவகை தெய்வ லீலைகள் விளங்குகின்றன; திடமையின் நிதியே, காமத்தின் நுண் அம்புகளையும் வற்றச் செய்பவர்.

Verse 36

निधनादि विवर्जितकृतनतिकृत्कृतिविहितमनोरथपन्नगभृत् । नगभर्तृसुतार्पितवामवपुः स्ववपुःपरिपूरितसर्वजगत्

நீர் மரணம் முதலிய எல்லைகளற்றவர்; செலுத்திய வணக்கத்தைப் பயனாக்குபவர்; புண்ணியச் செயல்களால் உருவான மனோரதங்களை நிறைவேற்றுபவர்; நாகத்தைத் தரிப்பவர். மலைவேந்தன் மகளுக்கு இடப்பக்கத்தை அர்ப்பணித்தாலும், தம் திருமேனியாலேயே அனைத்துலகையும் நிறைத்திருப்பவர்.

Verse 37

त्रिजगन्मयरूपविरूपसुदृग्दृगुदंचनकुंचन कृतहुतभुक् । भवभूतपतेप्रमथैकपते पतितेष्वपिदत्तकरप्रसृते

மூவுலகமயமான திருமேனியனே! அதிசயத் திருஷ்டியால் எல்லாரையும் உயர்த்தி அடக்கி நடத்துபவனே, யாகஅக்னியால் சேவிக்கப்படுபவனே! பவ-பூதபதி, பிரமதர்களின் ஒரே தலைவனே—வீழ்ந்தவர்களிடமும் கருணைக் கை நீட்டுபவனே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 38

प्रसूताखिलभूतलसंवरणप्रणवध्वनिसौधसुधांशुधर । वरराजकुमारिकया परया परितः परितुष्ट नतोस्मि शिव

சிவனே! எல்லா உலகங்களையும் தோற்றுவித்து அவற்றைச் சூழ்ந்து காக்கும் நீ; சந்திரனைத் தரித்தவனே, உன் திருவிடம் பிரணவ ‘ஓம்’ ஒலியால் முழங்குகிறது. பரம அரசகுமாரி (தேவி)யால் எல்லாத் திசைகளிலும் பரிதுஷ்டனாய் விளங்கும் உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 39

शिवदेव गिरीश महेश विभो विभवप्रद गिरिश शिवेशमृड । मृडयोडुपतिध्र जगत्त्रितयं कृतयंत्रणभक्तिविघातकृताम्

சிவதேவனே! கிரீசா, மகேசா, எங்கும் நிறைந்த விபுவே; செல்வம் அருள்பவனே; கிரீசா, சிவையின் நாதனே, ம்ருடனே! சந்திரதரனே—மூவுலகுக்கும் மங்களம் அருளி, பக்தியைத் தடைசெய்யும் கட்டுப்பாடுகளை அழித்தருள்வாயாக।

Verse 40

न कृतांत त एष बिभेभि हरप्रहराशु महाघममोघमते । नमतांतरमन्यदवैनि शिवं शिवपादनतेः प्रणतोस्मि ततः

இவனுக்கு மரணப் பயம் இல்லை; ஏனெனில் ஹரனே! உன் விரைவு அடி மகாபாவத்தை அழிக்கிறது—அமோக மதியுடையவனே. வணங்குவோர்க்கு சிவனைவிட உயர்ந்த சரணம் எனக்கு அறியாது; ஆகவே சிவபாதங்களில் நமிந்த நான், அவருக்கே தண்டவத் வணக்கம் செலுத்துகிறேன்।

Verse 41

विततेऽत्र जगत्यखिलेऽघहरं हर तोषणमेव परं गुणवन् । गुणहीनमहीन महावलयं प्रलयांतकमीश नतोस्मि ततः

இந்த விரிந்த உலகில், ஹரனே! எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் உம்மை மகிழ்விப்பதே நற்குணமுடையோர்க்கு பரம நன்மை. ஈசனே! குணங்கள் இல்லையெனினும் நீ குறையாதவன்; நீ மகா வலயம், பிரளயத்தின் முடிவை நிறுத்துபவன்—ஆகவே உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 42

इति स्तुत्वा महादेवं विररामांगिरः सुतः । व्यतरच्च महेशानः स्तुत्या तुष्टो वरान्बहून्

இவ்வாறு மகாதேவனைப் போற்றி அங்கிரசரின் புதல்வன் நிறுத்தினான். ஸ்துதியால் மகிழ்ந்த மகேசானன் (சிவன்) அவனுக்கு பல வரங்களை அருளினான்.

Verse 43

श्रीमहादेव उवाच । बृहता तपसानेन बृहतां पतिरेध्यहो । नाम्ना बृहस्पतिरिति ग्रहेष्वर्च्योभव द्विज

ஸ்ரீமகாதேவன் கூறினான்—இந்த மாபெரும் தவத்தால் நீ மகத்தோரின் தலைவனாக ஆகுக. ‘பிரஹஸ்பதி’ என்ற நாமத்தால், ஓ இருபிறப்பனே, கிரகங்களில் வணங்கத்தக்கவனாக இருப்பாயாக.

Verse 44

अस्माल्लिंगार्चनान्नित्यं जीवभूतोसि मे यतः । अतो जीव इति ख्यातिं त्रिषु लोकेषु यास्यसि

நித்திய லிங்கார்ச்சனையால் நீ எனது உயிரே போன்றவனாக ஆனாய். ஆகையால் ‘ஜீவ’ என்ற பெயரால் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ் பெறுவாய்.

Verse 45

वाचां प्रपंचैश्चतुरैर्निष्प्रपंचो यतः स्तुतः । अतो वाचां प्रपंचस्य पतिर्वाचस्पतिर्भव

வாக்கின் நான்கு நுட்பமான முறைகளால், எல்லா விரிவுகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரமேசனை நீ போற்றினாய். ஆகையால் வாக்கின் விரிவுகளின் தலைவனாக ‘வாசஸ்பதி’ ஆகுக.

Verse 46

अस्य स्तोत्रस्य पठनादपि वागुदियाच्च यम् । तस्य स्यात्संस्कृता वाणी त्रिभिर्वर्षैस्त्रिकालतः

இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்தாலே யாருடைய வாக்கு எழுச்சி பெறுகிறதோ, அவர் மூன்று காலங்களிலும் பயிற்சி செய்தால் மூன்று ஆண்டுகளில் அவரது வாணி செம்மையாகவும் பண்புடனும் ஆகும்.

Verse 47

समुत्पन्ने महाकार्ये न स बुद्ध्या प्रहीयते । यः पठिष्यत्यदः स्तोत्रं वायव्याख्यं दिनेदिने

மிகப் பெரிய காரியம் எழும்போது, தினந்தோறும் ‘வாயவ்ய’ எனப்படும் இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்பவன் விவேக புத்தியால் ஒருபோதும் கைவிடப்படமாட்டான்.

Verse 48

अस्यस्तोत्रस्य पठनान्नियतं मम संनिधौ । न दुर्वृत्तौ प्रवृत्तिः स्यादविवेकवतां नृणाम्

இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்வதால் மனிதன் நிச்சயமாக என் சன்னிதியில் நிலைத்திருப்பான்; விவேகம் இல்லாதவர்களும் தீய நடத்தையில் ஈடுபடமாட்டார்கள்.

Verse 49

अदः स्तोत्रं पठञ्जंतुर्जातुपीडां ग्रहोद्भवाम् । न प्राप्स्यति ततो जप्यमिदं स्तोत्रं ममाग्रतः

இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்பவன் கிரகங்களால் உண்டாகும் துன்பத்தை ஒருபோதும் அடையமாட்டான்; ஆகவே என் முன்னிலையில் இதை ஜபமாக மீண்டும் மீண்டும் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 50

नित्यं प्रातः समुत्थाय यः पठिष्यति मानवः । इमां स्तुतिं हरिष्येऽहं तस्य बाधाः सुदारुणाः

தினமும் காலையில் எழுந்து இந்த ஸ்துதியைப் பாராயணம் செய்பவனின் மிகக் கொடிய தடைகளை நான் இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் அகற்றுவேன்.

Verse 51

त्वत्प्रतिष्ठितलिंगस्य पूजां कृत्वा प्रयत्नतः । इमां स्तुतिमधीयानो मनोवांछामवाप्स्यति

நீ நிறுவிய லிங்கத்திற்கு முயற்சியுடன் பூஜை செய்து, இந்த ஸ்துதியை ஓதி/பாராயணம் செய்பவன் மனம் விரும்பிய பயனை அடைவான்.

Verse 52

इति दत्त्वा वराञ्छंभुः पुनर्ब्रह्माणमाह्वयत् । सेंद्रान्देवगणान्सर्वान्सयक्षोरगकिन्नरान्

இவ்வாறு வரங்களை அளித்த பின், ஶம்பு மீண்டும் பிரம்மாவை அழைத்தார்—இந்திரன் தலைமையிலான எல்லா தேவர்கணங்களையும், யக்ஷர், நாகர், கின்னரர் உடனும்।

Verse 53

तानागतान्समालोक्य शिवो व्रह्माणमब्रवीत् । विधेविधेहि मद्वाक्यादमुं वाचस्पतिं मुनिम्

அவர்கள் அனைவரும் கூடியிருப்பதைப் பார்த்து சிவன் பிரம்மாவிடம் கூறினார்—“ஓ விதாதா, என் ஆணைப்படி இந்த வாசஸ்பதி முனிவரை முறையாக நியமி.”

Verse 54

गुरुं सर्वसुरेंद्राणां परितः स्वगुणैर्गुरुम् । अभिषिंच विधानेन देवाचार्य पदे मुदे

“எல்லா தேவேந்திரருக்கும் குருவாகவும், தன் நற்குணங்களால் மேலும் குருவாகவும் விளங்கும் அவரை—முறையான விதியின்படி அபிஷேகம் செய்து, மகிழ்வான தேவாசார்ய பதவியில் அமர்த்துக.”

Verse 55

अतीव धिषणाधीशो ममप्रीतोभविष्यति । महाप्रसाद इत्याज्ञां शिरस्याधाय तत्क्षणात्

“ஞானத்தின் அதிபதி என்மேல் மிகுந்த திருப்தி கொள்வார்.” இதை ‘மகாப்ரசாதம்’ எனக் கருதி, அவர் உடனே அதைத் தலைமேல் ஏற்றுக் கொண்டார்।

Verse 56

सुरज्येष्ठः सुराचार्यं चकारांगिरसं तदा । देवदुंदुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः

அப்போது தேவர்களில் முதன்மையானவர் ஆங்கிரசர் (பிரகஸ்பதி) அவரை தேவாசார்யராக நியமித்தார். தெய்வத் துந்துபிகள் முழங்கின; அப்சரைக் கூட்டங்கள் நடனமாடின.

Verse 57

गुरुपूजां व्यधुः सर्वे गीर्वाणा मुदिताननाः । अभिषिक्तो वसिष्ठाद्यैर्मंत्रपूतेन वारिणा

அனைத்து தேவர்களும் மகிழ்ந்த முகத்துடன் குருவை வழிபட்டனர். வசிஷ்டர் முதலியோர் மந்திரப் புனித நீரால் அவருக்கு அபிஷேகம் செய்தனர்.

Verse 58

पुनरन्यं वरं प्रादाद्गिरीशः पतये गिराम् । शृण्वांगिरस धर्मात्मन् देवेज्यकुलनंदन

மீண்டும் கிரீசன் வாக்கின் அதிபதிக்கு இன்னொரு வரம் அளித்தான்— “கேள், ஆங்கிரசா, தர்மாத்மா, தேவர்களின் யாஜக குல நந்தனா!”

Verse 59

भवतास्थापितं लिंगं सुबुद्धिपरिवर्धनम् । बृहस्पतीश्वर इति ख्यातं काश्यां भविष्यति

நீ நிறுவிய இந்த லிங்கம் நல்லறிவை வளர்க்கும். காசியில் இது ‘பிரகஸ்பதீஸ்வரர்’ எனப் புகழ்பெறும்.

Verse 60

गुरुपुष्यसमायोगे लिंगमेतत्समर्च्य च । यत्करिष्यंति मनुजास्तत्सिद्धिमधियास्यति

குரு–புஷ்ய இணைவு நேரத்தில் இந்த லிங்கத்தை வழிபட்டால், மனிதர் எதைச் செய்தாலும் அது நிறைவேறும்.

Verse 61

बृहस्पतीश्वरं लिंगं मया गोप्यं कलौ युगे । अस्य संदर्शनादेव प्रतिभा प्रतिलभ्यते

கலியுகத்தில் இந்த ‘பிரகஸ்பதீஸ்வர’ லிங்கத்தை நான் மறைத்து வைப்பேன். ஆயினும் இதன் தரிசனமட்டுமே பிரதிபாவை அளிக்கும்.

Verse 62

चंद्रेश्वराद्दक्षिणतो वीरेशान्नैरृते स्थितम् । आराध्य धिषणेशं वै गुरुलोके महीयते

சந்திரேஸ்வரரின் தெற்கிலும் வீரேஸரின் தென்மேற்கிலும் திஷணேசர் நிலைகொண்டுள்ளார். அவரை ஆராதித்தால் பக்தன் குருலோகத்தில் (பிருஹஸ்பதி லோகத்தில்) பெருமை பெறுவான்.

Verse 63

गुर्वंगना गमनजं पापं षण्मास सेवनात् । अवश्यं विलयं याति तमः सूर्योदयाद्यथा

குருபத்னியை அணுகுவதால் உண்டாகும் பாவம், இத்தலத்தில் ஆறு மாதம் பக்தியுடன் சேவித்தால் நிச்சயமாக அழியும்; சூரியோதயத்தில் இருள் மறைவதுபோல்.

Verse 64

अतएव हि गोप्तव्यं महापातकनाशनम् । बृहस्पतीश्वरं लिंगं नाख्येयं यस्यकस्यचित्

ஆகையால் மகாபாதகங்களை அழிக்கும் பிருஹஸ்பதீஸ்வர லிங்கத்தை ரகசியமாகக் காக்க வேண்டும்; யாரிடமும் எளிதில் வெளிப்படுத்தக் கூடாது.

Verse 65

इति दत्त्वा वरान्देवस्तत्रैवांतर्हितो भवत् । द्रुहिणो गुरुणा सार्धं सेंद्रोपेंद्रो बृहस्पतिम्

இவ்வாறு வரங்களை அளித்துத் தெய்வம் அங்கேயே மறைந்தது. பின்னர் த்ருஹிணன் (பிரம்மா) குரு (பிருஹஸ்பதி) உடன், இந்திரன் மற்றும் உபேந்திரன் (விஷ்ணு) சேர்ந்து பிருஹஸ்பதியைப் பூஜித்தனர்.

Verse 66

अस्मिन्पुरेभिषिच्याथ विसृज्येंद्रादिकान्सुरान् । अलंचकार स्वं लोकं विष्णुनाऽनुमतो द्विज

ஓ த்விஜனே! இந்நகரில் அபிஷேகம் பெற்ற பின் அவர் இந்திரன் முதலிய தேவர்களை விடைபெறச் செய்தார்; விஷ்ணுவின் அனுமதியுடன் தன் லோகத்தை அலங்கரித்து ஒழுங்குபடுத்தினார்.

Verse 67

अगस्त्य उवाच । अतिक्रम्य गुरोर्लोकं लोपामुद्रे ददर्श सः । शिवशर्मा पुरी सौरेः प्रभामंडल मंडिताम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—குருவின் உலகத்தைத் தாண்டி, ஓ லோபாமுத்ரையே, உனக்காக அவன் சூரியனுடைய ‘சிவசர்மா’ என்னும் நகரத்தை கண்டான்; அது பிரபாமண்டலத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 68

पृष्टौ तेन च तौ तत्र तां पुरीं प्रददर्शतुः । द्विजेन द्विजवर्याय गणवर्यौ शुचिस्मिते

அங்கே அவன் கேட்டபோது, அந்த இருவரும் அவனுக்கு அந்த நகரத்தை காட்டினர்—ஒரு த்விஜன் த்விஜசிரேஷ்டனுக்கு; ஓ தூய புன்னகையுடையவளே, அவர்கள் கணங்களில் சிறந்தவர்கள்।

Verse 69

गणावूचतुः । मारीचेः कश्यपाज्जज्ञे दाक्षायण्यां द्विजोष्णगुः । तस्यभार्याभवत्संज्ञा पुत्री त्वष्टुः प्रजापतेः

கணர்கள் கூறினர்—மரீசியின் புதல்வன் கச்யபனிடமிருந்து, தாக்ஷாயணியிடத்தில் த்விஜன் உஷ்ணகு பிறந்தான். அவனுடைய மனைவி ஸஞ்ஞை; அவள் பிரஜாபதி த்வஷ்ட்ரின் மகள்।

Verse 70

भर्तुरिष्टा ततस्तस्माद्रूपयौवनशालिनी । संज्ञा बभूव तपसा सुदीप्तेन समन्विता

அவள் கணவனுக்கு மிகப் பிரியமானவள்; அழகும் இளமையும் நிறைந்தவள். பின்னர் ஸஞ்ஞை தவத்தால் மிகத் தீவிரமாக ஒளிரும் தேஜஸால் நிறைந்தாள்।

Verse 71

आदित्यस्य हि तद्रूपं मंडलस्य तु तेजसा । गात्रेषु परिदध्यौ वै नातिकांतमिवाभवत्

சூரிய மண்டலத்தின் தேஜஸால் அந்த வடிவு அவளுடைய அங்கங்களில் பரவி அமர்ந்தது; அதனால் அவள் இனி மிகுந்த காந்தியுடன் (காண இனிமையாக) தோன்றவில்லை போல இருந்தாள்।

Verse 72

न खल्वयमृतोंऽडस्थ इति स्नेहादभाषत । तदा प्रभृति लोकेयं मार्तंड इति चोच्यते

அன்பினால் அவள் கூறினாள்—“முட்டைக்குள் இருப்பவன் நிச்சயமாக இறந்தவன் அல்ல.” அந்நாள்முதல் இவ்வுலகில் அவன் ‘மார்த்தண்டன்’ எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 73

तेजस्त्वभ्यधिकं तस्य साऽसहिष्णुर्विवस्वतः । येनातितापयामास त्रैलोक्यं तिग्मरश्मिभृत्

அவனுடைய ஒளி மிக மிக அதிகம்; விவஸ்வானின் எரியுருவை அவள் தாங்க இயலவில்லை—கூரிய கதிர்களை உடையவன் மூன்று உலகங்களையும் சுட்டெரித்தான்.

Verse 74

त्रीण्यपत्यानि भो ब्रह्मन्संज्ञायां महसां निधिः । आदित्यो जनयामास कन्यां द्वौ च प्रजापती

ஓ பிராமணரே! ஒளியின் நிதியான ஆதித்யன், ஸஞ்ஞையில் மூன்று பிள்ளைகளைப் பெற்றான்—ஒரு மகள், மேலும் இரண்டு மகன்கள்; அவர்கள் பிரஜாபதிகளாயினர்.

Verse 75

वैवस्वतं मनुं ज्येष्ठं यमं च यमुनां ततः । नातितेजोमयं रूपं सोढुं साऽलं विवस्वतः

முதலில் அவள் மூத்த வைவர்ஸ்வத மனுவைப் பெற்றாள்; பின்னர் யமனையும் யமுனையையும் பெற்றாள். ஆயினும் விவஸ்வானின் மிகுந்த தீவிர ஒளியுருவை அவள் தாங்க இயலவில்லை.

Verse 76

मायामयीं ततश्छायां सवर्णां निर्ममे स्वतः । प्रांजलिः प्रणता भूत्वा संज्ञां छाया तदाब्रवीत्

அப்போது அவள் தானே தன்னுடன் ஒத்த மாயமயமான ‘சாயை’யை உருவாக்கினாள். கைகூப்பி வணங்கி, சாயை அப்போது ஸஞ்ஞையிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 77

तवाज्ञाकारिणीं देवि शाधि मां करवाणि किम् । संज्ञोवाच ततश्छायां सवर्णे शृणु सुंदरि

தேவி, நான் உமது ஆணைக்கீழ் நிற்பவள்; சொல்லும்—நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? அப்போது ஸஞ்ஞா சாயையிடம் கூறினாள்—அழகிய சவர்ணே, கேள்।

Verse 78

अहं यास्यामि सदनं त्वष्टुस्त्वं पुनरत्र मे । भवने वस कल्याणि निर्विशंकं ममाज्ञया

நான் த்வஷ்ட்ரின் இல்லத்திற்குச் செல்வேன்; நீ, கல்யாணி, என் ஆணையால் இங்கே என் வீட்டில் அச்சமின்றி தங்கு।

Verse 79

मनुरेष यमावेतौ यमुना यम संज्ञकौ । स्वापत्यदृष्ट्या द्रष्टव्यमेतद्बालत्रयं त्वया

இவன் மனு; இவர்கள் இருவரும் இரட்டையர்—யமுனா, யம எனப் பெயருடையோர். இந்த மூன்று குழந்தைகளையும் நீ உன் பிள்ளைகளெனக் கருதி பார்ப்பாய்।

Verse 80

अनाख्येयमिदं वृत्तं त्वया पत्यौ शुचिस्मिते । इत्याकर्ण्याथ सा त्वाष्ट्रीं देवीं छाया जगाद ह

தூய புன்னகையுடையவளே, இந்த நிகழ்வை நீ என் கணவரிடம் சொல்லக்கூடாது. இதைக் கேட்ட சாயை த்வஷ்ட்ரின் மகளான தேவியிடம் கூறினாள்।

Verse 81

आकचग्रहणान्नाहमाशापाच्च कदाचन । आख्यास्यामि चरित्रं ते याहि देवि यथासुखम्

உன் கூந்தல்-பிடிப்பு என்ற உறுதிமொழியாலும், எனக்குள்ள அடைக்கல நம்பிக்கையாலும், நான் எப்போதும் உன் வரலாற்றை வெளிப்படுத்தமாட்டேன். தேவி, நீ விருப்பம்போல் செல்।

Verse 82

इत्यादिश्य सवर्णां सा तथेत्युक्ता सवर्णया । पितुरंतिकमासाद्य नत्वा त्वष्टारमब्रवीत्

ஸவர்ணைக்கு இவ்வாறு கட்டளையிட்டு, அவளும் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறியதும், அவள் தன் தந்தையிடம் சென்று, த்வஷ்டாவை வணங்கிப் பேசினாள்.

Verse 83

पितः सोढुं न शक्नोमि तेजस्तेजोनिधेरहम् । तीव्रं तस्यार्यपुत्रस्य काश्यपस्य महात्मनः

தந்தையே! தேஜஸின் இருப்பிடமாகத் திகழும் அந்த மஹாத்மாவான காஸ்யபரின் (சூரியனின்) கடுமையான வெப்பத்தை என்னால் தாங்க முடியவில்லை.

Verse 84

निशम्योदीरितं तस्याः पित्रानिर्भर्त्सिता बहु । भर्तुः समीपं याहीति नियुक्ता सा पुनःपुनः

அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்ட தந்தை, அவளைக் கடுமையாகக் கண்டித்து, 'கணவனிடமே செல்' என்று மீண்டும் மீண்டும் கட்டளையிட்டார்.

Verse 85

चिंतामवाप महतीं स्त्रीणां धिक्चेष्टितं त्विति । निनिंद बहुधात्मानं स्त्रीत्वं चाति निनिंद सा

அவள் மிகுந்த கவலையடைந்து, 'பெண்களின் செயலுக்குத் திக்' என்று கூறி, தன்னையும் தன் பெண்மையையும் பலவாறு பழித்துக்கொண்டாள்.

Verse 86

स्वातंत्र्यं न क्वचित्स्त्रीणां धिगस्वातंत्र्यजीवितम् । शैशवे यौवने प्रांते पितृभर्तृसुताद्भयम्

பெண்களுக்கு எங்கும் சுதந்திரம் இல்லை, சுதந்திரமற்ற வாழ்வுக்குத் திக்! குழந்தைப் பருவத்தில் தந்தை, இளமையில் கணவன், முதுமையில் மகன் ஆகியோரிடம் அச்சம் (சார்ந்திருத்தல்) உள்ளது.

Verse 87

त्यक्तं भर्तृगृहं मौग्ध्याद्धंत दुवृर्त्तया मया । अविज्ञातापि चेद्यायामथ पत्युर्निकेतनम्

அந்தோ! அறிவீனத்தால் தீய நடத்தையுள்ள நான் என் கணவன் வீட்டைத் துறந்தேன். அடையாளம் தெரியாவிடினும், நான் இப்போது என் கணவன் இல்லம் செல்ல வேண்டும்.

Verse 88

तत्रास्ति सा सवर्णा वै परिपूर्णमनोरथा । अथावतिष्ठे सात्रैव पित्रा निर्भर्त्सिताप्यहम्

அங்கே சவர்ணா (சாயா) தன் விருப்பங்கள் நிறைவேறப் பெற்று வசிக்கிறாள். ஆனால் தந்தையால் கடிந்து கொள்ளப்பட்டும் நான் இங்கேயே தங்கியிருக்கிறேன்.

Verse 89

ततोति चंडश्चंडाशुः पित्रोरतिभयंकरः । अहो यदुच्यते लोकैरुपाख्यानमिदं हि तत्

பின்னர் பெற்றோருக்கு மிகவும் அச்சம் தரும் சண்டனும் சண்டாசுவும் தோன்றினர். ஆஹா! மக்களால் சொல்லப்படும் அந்தப் புராணக்கதை இதுவே தான்.

Verse 90

स्फुटं दृष्टं मयाद्येति स्वकरांगारकर्ष णम् । नष्टं भर्तृगृहं मौग्ध्याच्छ्रेयो वा न पितुर्गृहम्

தன் கைகளாலேயே நெருப்பை அள்ளுவது போன்ற செயலை இன்று நான் தெளிவாகக் கண்டேன். அறியாமையால் கணவன் வீட்டை இழந்தேன்; தந்தை வீடும் எனக்கு நலம் பயக்கவில்லை.

Verse 91

वयश्च प्रथमं चारु रूपं त्रैलोक्यकांक्षितम् । सर्वाभिभवनं स्त्रीत्वं कुलं चातीव निर्मलम्

என் வயது இளமையானது; என் அழகு மூவுலகினராலும் விரும்பப்படுவது. அனைவரையும் கவரும் பெண்மையும், மிகவும் தூய்மையான குலமும் எனக்குண்டு.

Verse 92

पतिश्च तादृक्सर्वज्ञो लोकचक्षुस्तमोपहः । सर्वेषां कर्मणां साक्षी सर्वः सर्वत्रसंचरः

அந்த ஆண்டவன் அத்தகையவன்—சர்வஞ்ஞன், உலகங்களின் கண், இருளை அகற்றுபவன்; அனைவரின் செயல்களுக்கு சாட்சி, எங்கும் நிறைந்தவன், எங்கும் உலாவுபவன்।

Verse 93

मह्यं श्रेयः कथं वा स्यादिति सा परिचिंत्य च । अगच्छद्वडवा भूत्वा तपसे पर्यनिंदिता

‘எனக்கு உண்மையான நன்மை எவ்வாறு கிடைக்கும்?’ என்று சிந்தித்து, அவள் குதிரைமாதாக (வடவா) உருவெடுத்து, குற்றமற்றவளாய் தவத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு புறப்பட்டாள்।

Verse 94

उत्तरांश्च कुरून्प्राप चरंती नीरसंतृणम् । व्युत्तेपे च तपस्तीव्रं पतिमाधाय चेतसि । तपोबलेन तत्पत्युः सहिष्ये तेज इत्यलम्

அவள் வடக்கு குருநாட்டை அடைந்து, நீரற்ற புல்லில் உலாவினாள். மனத்தில் தன் கணவன்-தேவனை நிலைநிறுத்தி, கடுந்தவம் மேற்கொண்டு—‘தவவலத்தால் அந்தப் பதியின் தீவிரத் தேஜஸை நான் தாங்குவேன்—போதும்!’ என உறுதி கொண்டாள்।

Verse 95

मन्यमानोथ तां संज्ञां सवर्णायां तदा रविः । सावर्णिं जनयामास मनुमष्टममुत्तमम्

அப்போது ரவி (சூரியன்) அவளை சஞ்ஞை என எண்ணி, சவர்ணாவின் கருவில் சிறந்த சாவர்ணி—எட்டாம் மனுவை—உண்டாக்கினான்।

Verse 96

शनैश्चरं द्वितीयं च सुतां भद्रां तृतीयिकाम् । सवर्णा स्वेष्वपत्येषु सापत्न्यात्स्त्रीस्वभावतः

அவள் இரண்டாவதாக சனைச்சரனைப் பெற்றாள்; மூன்றாவதாக மகள் பத்ராவையும் பெற்றாள். சவர்ணா, இணைமனைவி போட்டியால், பெண் இயல்பின்படி, தன் பிள்ளைகளிடமே அதிகப் பாசம் காட்டினாள்।

Verse 97

चकाराभ्यधिकं स्नेहं न तथा पूर्वजेष्वथ । मनुस्तत्क्षांतवाञ्ज्येष्ठो भक्ष्यालंकारलालने

அவள் இளையவர்களிடம் மிகுதியான பாசம் காட்டினாள்; மூத்தவர்களிடம் அவ்வாறு இல்லை. மூத்த மனு அதை பொறுமையுடன் தாங்கினான்—அவனுக்கும் சுவைமிகு உணவு, அணிகலன், அன்பு லாலனை ஆகியவற்றின் ஆசை இருந்தபோதிலும்।

Verse 98

कनिष्ठेष्वधिकं दृष्ट्वा सावर्ण्यादिषु नो यमः । कदाचिद्रोषतो बाल्याद्भाविनोर्थस्य गौरवात्

சாவர்ணி முதலிய இளையவர்களுக்கு அதிக அருள் காட்டப்படுவதைக் கண்டு யமன்—இளமைச் சுபாவத்தால்—சிலவேளைகளில் கோபமடைந்தான்; வருங்கால விளைவின் முக்கியத்துவத்தை மனத்தில் வைத்து।

Verse 99

पदा संतर्जयामास यमः संज्ञासरूपिणीम् । तं शशाप च सा क्रोधात्सावर्णेर्जननी तदा

யமன் காலைக் உயர்த்தி சஞ்ஞாரூபிணியை அச்சுறுத்தினான். அப்போது சாவர்ணியின் தாய் கோபத்தால் அவனைச் சபித்தாள்।

Verse 100

जिघांसता त्वया पाप मां यदंघ्रिः समुद्यतः । अचिरात्तत्पतत्वेष तवेति भृशदुःखिता

‘பாவி! என்னை அடிக்க எண்ணி நீ உயர்த்திய அந்தக் காலே விரைவில் உன்னிடமிருந்து விழுந்து போகட்டும்!’ என்று அவள் மிகுந்த துயரத்துடன் கூறினாள்।

Verse 110

ततो भगवते शप्तुमुद्यते सा शशंस ह । यथावृत्तं तथा तथ्यं तुतोष भगवानपि

பின்னர் அவள் பகவானைச் சபிக்க முனைந்தாலும், நடந்ததை நடந்தபடியே உண்மையாக எடுத்துரைத்தாள்; அதனால் பகவானும் திருப்தியடைந்தார்।

Verse 120

देवौ तस्मादजायेतामश्विनौ भिषजांवरौ । स्वरूपमनुरूपं च द्युमणिस्तामदर्शयत

அவரிடமிருந்து வைத்தியர்களில் முதன்மையான இரு தெய்வ அச்வினிக் குமாரர்கள் பிறந்தனர்; த்யுமணி அவர்களுக்கு அவர்களது இயல்பிற்கு ஏற்ற உருவத்தை வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 129

श्रुत्वाऽध्यायमिमं पुण्यं ग्रहपीडा न जायते । नोपसर्गभयं तस्य काश्यां निवसतः सतः

இந்தப் புண்ணிய அத்தியாயத்தை கேட்டால் கிரகப் பீடை உண்டாகாது; காசியில் வாழும் சத்புருஷனுக்கு எந்த உபசர்கப் பயமும் இல்லை।