Adhyaya 16

Verse 1

गणावूचतुः । शिवशर्मन्महाबुद्धे शुक्रलोकोयमद्भुतः । दानवानां च दैत्यानां गुरुरत्र वसेत्कविः

கணங்கள் கூறின— ஓ சிவசர்மனே, மகாபுத்திமானே! இச் சுக்ரலோகம் அதிசயமானது. இங்கு தானவர்கள் மற்றும் தைத்தியர்களின் குரு கவி (சுக்ராசாரியர்) வாசம் செய்கிறார்.

Verse 2

पीत्वा वर्षसहस्रं वै कणधूमं सुदुःसहम् । यः प्राप्तवान्महाविद्यां मृत्युसंजीविनीं हरात्

அவன் ஆயிரம் ஆண்டுகள் மிகத் தாங்கமுடியாத துகள்புகையை அருந்தி, ஹரன் (சிவன்) இடமிருந்து ‘மிருத்யுஸஞ்ஜீவினி’ எனப்படும் மகாவித்தையைப் பெற்றான்.

Verse 3

इमां विद्यां न जानाति देवाचार्योति दुप्कराम् । ऋते मृत्युंजयात्स्कंदात्पार्वत्या गजवक्त्रतः

இந்த மிகக் கடினமான வித்தையை தேவர்களின் ஆசாரியரும் அறியார்— மிருத்யுஞ்ஜயன் (சிவன்), ஸ்கந்தன், பார்வதி, கஜவக்த்ரன் (கணேசன்) ஆகியோர் தவிர.

Verse 4

शिवशर्मोवाच । कोसौ शुक्र इति ख्यातो यस्यायं लोक उत्तमः । कथं तेन च विद्याप्ता मृत्युसंजीवनी हरात्

சிவசர்மன் கூறினான்— ‘சுக்ரன்’ என்று புகழ்பெற்றவர் யார், இவருக்கே இவ்வுத்தம லோகம்? மேலும் அவர் ஹரன் (சிவன்) இடமிருந்து மிருத்யுஸஞ்ஜீவினி வித்தையை எவ்வாறு பெற்றார்?

Verse 5

आचक्षाथामिदं देवौ यदि प्रीतिर्मयि प्रभू । ततस्तौ स्माहतुर्देवौ शुक्रस्य परमां कथाम्

ஓ பிரபுக்களான தெய்வங்களே! என்மேல் பற்று இருந்தால் இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். அப்போது அந்த இரு தேவர்கள் சுக்ரனின் பரமக் கதையை உரைக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 6

यां श्रुत्वा चापमृत्युभ्यो हीयंते श्रद्धयायुताः । भूतप्रेतपिशाचेभ्यो न भयं चापि जायते

அதை பக்தியுடன் கேட்டால் அகாலமரணம் விலகும்; பூதம், பேய், பிசாசு முதலியவற்றால் எந்த அச்சமும் எழாது।

Verse 7

आजौ प्रवर्तमानायामंधकांधकवैरिणोः । अनिर्भेद्य गिरिव्यूह वज्रव्यूहाधिनाथयोः

அந்தகனும் அவன் பகைவனும் போரில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, ‘அழிக்கமுடியாத மலை-அணிவகுப்பு’ மற்றும் ‘வஜ்ர-அணிவகுப்பு’ ஆகியவற்றின் தலைவர்கள் எதிரெதிராக நின்றனர்।

Verse 8

अपसृत्य ततो युद्धादंधकः शुक्रसंनिधिम् । अधिगम्य बभाषेदमवरुह्य रथात्ततः

அப்போது அந்தகன் போரிலிருந்து விலகி, சுக்ராசார்யரின் அருகில் சென்று, தேரிலிருந்து இறங்கி இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 9

भगवंस्त्वामुपाश्रित्य वयं देवांश्च सानुगान् । मन्यामहे तृणैस्तुल्यान्रुद्रोपेंद्रादिकानपि

பகவனே! உம்மைச் சார்ந்ததால், தேவர்களை அவர்களுடைய பரிவாரத்துடன்—ருத்ரன், இந்திரன் முதலியவர்களையும்—புல்லினைப் போலவே எண்ணுகிறோம்।

Verse 10

कुंजरा इव सिंहेभ्यो गरुडेभ्य इवोरगाः । अस्मत्तो बिभ्यति सुरा गुरो युष्मदनुग्रहात्

யானைகள் சிங்கங்களை அஞ்சுவது போலவும், பாம்புகள் கருடனை அஞ்சுவது போலவும், குருவே! உமது அருளால் தேவர்கள் எங்களை அஞ்சுகின்றனர்।

Verse 11

वज्रव्यूहमनिर्भेद्यं विविशुर्देत्यदानवाः । विधूय प्रमथानीकं ह्रदं तापार्दिता इव

தைத்தியரும் தானவரும் உடைக்க முடியாத வஜ்ரவ்யூஹத்தில் புகுந்தனர்; பிரமதர்களின் படையைத் தள்ளி, வெப்பத்தால் வாடுவோர் ஏரிக்குள் ஓடிச் செல்வதுபோல் சென்றனர்.

Verse 12

वयं त्वच्छरणं भूत्वा पर्वता इव निश्चलाः । स्थित्वा चराम निःशंका ब्राह्मणेंद्र महाहवे

உமது சரணடைந்த நாம் மலைபோல் அசையாதவர்களாயினோம்; ஓ பிராமணேந்திரா, இம்மகாபோரில் உறுதியாக நின்று அச்சமின்றி நடமாடுகிறோம்.

Verse 13

आप्तभावेन च वयं पादौ तव सुखप्रदौ । सदाराः ससुताश्चैव शुश्रूषामो दिवानिशम्

மேலும் நாம் அன்புநிறைந்த பக்தியுடன், இன்பம் அருளும் உமது திருவடிகளை—மனைவி மக்களுடன்—இரவுபகலாகப் பணிவிடை செய்கிறோம்.

Verse 14

अभिरक्षाभितो विप्र प्रसन्नः शरणागतान् । पश्य हुंडं तुहुंडं च कुजंभं जंभमेव च

ஓ விப்ரரே, சரணடைந்தவர்கள்மேல் அருள்புரிந்து எங்களை எல்லாத் திசைகளிலும் காத்தருள்வீராக. பாருங்கள்—ஹுண்ட, துஹுண்ட, குஜம்ப, ஜம்பவும்.

Verse 15

पाकं कार्तस्वनं चैव विपाकं पाकहारिणम् । तं चन्द्रदमनं शूरं शूरामरविदारणम्

பாகன், கார்தஸ்வனன்; மேலும் விபாகன், பாகஹாரிணன்; அத்துடன் அந்த வீரன் சந்திரதமனன்—தேவவீரர்களைச் சிதைக்கும் வல்லவன்.

Verse 16

प्रमथैर्भीमविक्रांतैः क्रांतं मृत्युप्रमाथिभिः । सूदितान्पतितांश्चैव द्राविडैरिव चंदनान्

அச்சுறுத்தும் வீரத்துடன், மரணத்தையும் நசுக்கும் பிரமதர்கள் போர்க்களத்தை முழுதும் ஆக்கிரமித்தனர்; தைத்தியர்கள் கொல்லப்பட்டு விழுந்தது, திராவிடர்கள் வெட்டிய சந்தனமரங்கள் போல இருந்தது.

Verse 17

या पीत्वा कणधूमं वै सहस्रं शरदां पुरा । वरा विद्या त्वया प्राप्ता तस्याः कालोयमागतः

நீ முன்பு ஆயிரம் சரத்காலங்கள் துகள்தூளைப் போன்ற புகையைத் தாங்கி பெற்ற அந்த உயர்ந்த வித்யைக்கு, இப்போது அதன் பலன் வெளிப்படும் காலம் வந்துள்ளது.

Verse 18

अथ विद्याफलं तत्ते दैत्यान्संजीवयिष्यतः । पश्यंतु प्रमथाः सर्वे त्वया संजीवितानिमान्

இப்போது உன் வித்யையின் பலன் வெளிப்படட்டும்—இந்த தைத்தியர்களை உயிர்ப்பி; உன்னால் உயிர்த்தெழுந்த இவர்களை எல்லாப் பிரமதர்களும் காணட்டும்.

Verse 19

इत्यंधकवचः श्रुत्वा स्थिरधीर्भार्गवोमुनिः । किंचित्स्मितं तदा कृत्वा दानवाधिपमब्रवीत्

அந்தகனின் சொற்களை கேட்ட நிலைத்த மனத்தையுடைய பார்கவ முனிவர், அப்போது சிறிது புன்னகை செய்து தானவர்களின் தலைவனை நோக்கி கூறினார்.

Verse 20

दानवाधिपते सर्वं तथ्यं यद्भाषितं त्वया । विद्योपार्जनमेतद्धि दानवार्थं मया कृतम्

தானவாதிபதியே, நீ கூறிய அனைத்தும் உண்மையே; இந்த வித்யைச் சேர்க்கை நான் தானவர்களின் நலனுக்காகவே செய்தேன்.

Verse 21

पीत्वा वर्षसहस्रं वै कणधूमं सुदुःसहम् । एषा प्राप्तेश्वराद्विद्या बांधवानां सुखावहा

ஆயிரம் ஆண்டுகள் அணுத்-தூமம் போன்ற மிகத் தாங்கமுடியாத துன்பத்தைத் தாங்கி, ஆண்டவரிடமிருந்து நான் இந்த வித்யையைப் பெற்றேன்; இது உறவினர்க்கு நலமும் இன்பமும் தருவது.

Verse 22

एतया विद्यया सोहं प्रमयैर्मथितान्रणे । उत्थापयिष्ये ग्लानानि धान्यन्यंबुधरो यथा

இந்த வித்யையின் வலிமையால் போரில் பிரமதர்களால் நசுக்கப்பட்டு சோர்ந்தவர்களை நான் எழுப்புவேன்—மழைமேகம் பயிர்களை மீள உயிர்ப்பிப்பதுபோல்।

Verse 23

निर्व्रणान्नीरुजः स्वस्थान्सुप्त्वेव पुनरुत्थितान् । अस्मिन्मुहूर्ते द्रष्टासि दानवानुत्थितान्नृप

அரசே, இந்நொடியிலேயே தானவர்கள் மீண்டும் எழுவதை நீ காண்பாய்—காயமின்றி, வலியின்றி, உடல் நலமுடன், உறங்கியபின் விழித்தெழுந்தவர்களைப் போல।

Verse 24

इत्युक्त्वा दानवपतिं विद्यामावर्तयत्कविः । एकैकं दैत्यमुद्दिश्य त उत्तस्थुर्धृतायुधाः

தானவபதியிடம் இவ்வாறு கூறி கவி (சுக்ரர்) வித்யையின் ஜப-ஆவர்த்தனத்தைத் தொடங்கினார். ஒவ்வொரு தைத்தியனையும் பெயரிட்டு அழைத்தவுடன் அவர்கள் ஆயுதம் தாங்கி மீண்டும் எழுந்தனர்।

Verse 25

वेदा इव सदभ्यस्ताः समये वा यथांबुदाः । ब्राह्मणेभ्यो यथा दत्ताः श्रद्धयार्था महापदि

அவர்கள் அதே அளவு எளிதில் எழுந்தனர்—தொடர்ந்த பயிற்சியால் வேதம் வெளிப்படுவது போல; காலம் வந்தால் மேகங்கள் திரளுவது போல; பெருந்துயரில் நம்பிக்கையுடன் பிராமணர்க்கு அளித்த செல்வம் காக்கும் பலன் தருவது போல।

Verse 26

उज्जीवितांस्तु तान्दृष्ट्वा तुहुंडाद्यान्महासुरान् । विनेदुः पूर्वदेवास्ते जलपूर्णा इवांबुदाः

துஹுண்ட முதலிய மகாசுரர்கள் மீண்டும் உயிர்பெற்றதைப் பார்த்த முன்னோர் தேவர்கள், நீரால் நிரம்பிய மேகங்கள் போல் முழங்கினர்।

Verse 27

शुक्रेणोजीवितान्दृष्ट्वा दानवांस्तान्गणेश्वराः । विज्ञाप्यमेव देवेशे ह्येवं तेऽन्योन्यमब्रुवन्

சுக்ரன் அந்த தானவர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பித்ததைப் பார்த்த கணேச்வரர்கள் ஒருவருக்கொருவர்—“இதை உடனே தேவேசருக்கு அறிவிக்க வேண்டும்” என்றனர்।

Verse 28

आश्चर्यरूपे प्रमथेश्वराणां तस्मिंस्तथा वर्तति युद्धयज्ञे । अमर्षितो भार्गवकर्मदृष्ट्वा शिलादपुत्रोभ्यगमन्महेशम्

பிரமத ஈச்வரர்களுக்காக அந்த யுத்த-யாகம் அதிசயமாக நடைபெறுகையில், பார்கவனின் செயலைக் கண்டு சினந்த சிலாதன் மகன் நந்தி மகேசனை அணைந்தான்।

Verse 29

जयेति चोक्त्वा जय योनिमुग्रमुवाच नंदी कनकावदातम् । गणेश्वराणां रणकर्म देव देवैश्च सेंद्रैरपि दुष्करं यत्

“ஜயம் ஜயம்!” என்று முழங்கி நந்தி அந்த பொன்னொளி ஆண்டவனிடம் கூறினான்—“தேவா, கணேச்வரர்களின் போர்கடமை இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களுக்கும் அரிது।”

Verse 30

तद्भार्गवेणाद्य कृतं वृथा नः संजीव्य तानाजिमृतान्विपक्षान् । आवर्त्य विद्यां मृतजीवदात्रीमेकैकमुद्दिश्य सहेलमीश

“ஈசா! இன்று பார்கவன் எங்கள் முயற்சியை வீணாக்கினான்—போரில் இறந்த பகைவர்களை உயிர்ப்பித்து, மృత-சஞ்சீவனி வித்யையை மீண்டும் மீண்டும் ஓதி, ஒருவரொருவராகக் குறிவைத்து, எளிதெனச் செய்தான்।”

Verse 31

तुहुंडहुंडादिकजंभजंभविपाकपाकादि महासुरेंद्राः । यमालयादद्य पुनर्निवृत्ता विद्रावयंतः प्रमथाश्चरंति

துஹுண்ட, ஹுண்ட, ஜம்ப, விபாக, பாக முதலிய மகாதைத்யேந்திரர்கள் இன்று யமலோகத்திலிருந்து மீண்டு வந்து, பிரமதர்களை அச்சுறுத்தி ஓடச்செய்து எங்கும் உலாவுகின்றனர்।

Verse 32

यदि ह्यसौ दैत्यवरान्निरस्तान्संजीवयेदत्र पुनःपुनस्तान् । जयः कुतो नो भविता महेश गणेश्वराणां कुत एव शांतिः

நாங்கள் வீழ்த்திய தலைசிறந்த தைத்யர்களை அவன் இங்கே மீண்டும் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தால், ஓ மஹேசா! எங்களுக்கு வெற்றி எவ்வாறு உண்டாகும்? கணேச்வரர்களுக்கு அமைதி எங்கிருந்து வரும்?

Verse 33

इत्येवमुक्तः प्रमथेश्वरेण स नंदिना वै प्रमथेश्वरेशः । उवाच देवः प्रहसंस्तदानीं तं नंदिनं सर्वगणेशराजम्

நந்தி இவ்வாறு கூறியபோது, பிரமதர்களின் அதிபதியான தேவர் அந்நேரம் புன்னகையுடன், எல்லா கணங்களுக்கும் அரசனான அந்த நந்தியிடம் உரைத்தார்।

Verse 34

नंदिन्प्रयाहि त्वरितोतिमात्रं द्विजेंद्रवर्यं दितिनंदनानाम् । मध्यात्समुद्धृत्य तथानयाशु श्येनो यथा लावकमंडजातम्

நந்தி! மிக விரைவாகச் செல். திதியின் புதல்வர்களின் நடுவிலிருந்து அவர்களுடைய ‘த்விஜேந்திர-சிறந்தவனை’ப் பிடித்து உடனே இங்கே கொண்டு வா—கழுகு கூண்டிலிருந்து காடை குஞ்சை பறித்தெடுப்பதுபோல்।

Verse 35

स एव मुक्तो वृषभध्वजेन ननाद नंदी वृषसिंहनादः । जगाम तूर्णं च विगाह्य सेनां यत्राभवद्भार्गववंशदीपः

வृषபத்வஜப் பெருமான் அனுப்பியவுடன் நந்தி காளை-சிங்கம் போன்ற கர்ஜனையுடன் முழங்கினான்; படையைப் பிளந்து விரைந்து, பார்கவ வம்சத்தின் தீபமாகிய (சுக்ரர்) நின்ற இடத்தை அடைந்தான்।

Verse 36

तं रक्ष्यमाणं दितिजैः समस्तैः पाशासिवृक्षोपलशैलहस्तैः । विक्षोभ्य दैत्यान्बलवाञ्जहार काव्यं स नंदी शरभो यथेभम्

பாசம், வாள், மரம், பாறை, மலைக்கல் ஆகியவற்றை கைகளில் ஏந்திய எல்லா திதிஜர்களும் காத்திருந்த காவ்யன் (சுக்ரன்) ஐ வல்லமைமிகு நந்தி, தைத்தியரைச் சிதறடித்து, சரபம் யானையை வெல்வதுபோல் பறித்துச் சென்றான்।

Verse 37

स्रस्तांबरं विच्युतभूषणं च विमुक्तकेशं बलिना गृहीतम् । विमोचयिष्यंत इवानुजग्मुः सुरारयः सिंहरवान्सृजंतः

வல்லவன் பிடித்திருந்த அவனைப் பார்த்து—ஆடை சிதறி, அணிகலன்கள் இடம் மாறி, கூந்தல் அவிழ்ந்து—தேவர்களின் பகைவர்கள் அவனை விடுவிப்பதுபோல் பின்னே சென்றனர்; சிங்கம் போல் கர்ஜித்தனர்।

Verse 38

दंभोलि शूलासिपरश्वधानामुद्दंडचक्रोपल कंपनानाम् । नंदीश्वरस्योपरि दानवेद्रा वर्षं ववर्षुर्जलदा इवोग्रम्

வஜ்ரம், திரிசூலம், வாள், பரசு, வேல், பெருஞ்சக்கரம், பாறைகள், நடுங்கும் கற்கள்—இவ்வாறு தானவத் தலைவர்கள் நந்தீஸ்வரன் மீது கொடிய ஆயுதமழையைப் பொழிந்தனர்; மேகங்கள் பயங்கர மழை பொழிவதுபோல்।

Verse 39

तं भार्गवं प्राप्य गणाधिराजो मुखाग्निना शस्त्रशतानि दग्ध्वा । आयात्प्रवृद्धेऽसुरदेवयुद्धे भवस्य पार्श्वे व्यथितारिसैन्यः

அந்த பார்கவனை (சுக்ரனை) அணைந்து, கணாதிபதி தன் வாய்த் தீயால் நூற்றுக்கணக்கான ஆயுதங்களைச் சுட்டெரித்தான்; பின்னர் அசுர-தேவப் போர் தீவிரமானபோது, பகைச் சேனையைத் துயருறச் செய்து பவனின் (சிவனின்) அருகே வந்தான்।

Verse 40

अयं स शुक्रो भगवन्नितीदं निवेदयामास भवाय शीघ्रम् । जग्राह शुक्रं स च देवदेवो यथोपहारं शुचिना प्रदत्तम्

“பகவனே, இதுவே அந்த சுக்ரன்” என்று அவன் விரைவில் பவனுக்கு (சிவனுக்கு) அறிவித்தான். அப்போது தேவர்களின் தேவன், தூய்மையுடன் பக்தியால் அளிக்கப்பட்ட காணிக்கையைப் போல சுக்ரனை ஏற்றுக்கொண்டான்।

Verse 41

न किंचिदुक्त्वा स हि भूतगोप्ता चिक्षेप वक्त्रे फलवत्कवींद्रम् । हाहारवस्तैरसुरैः समस्तैरुच्चैर्विमुक्तो हहहेति भूरि

அந்த பூதநாதன் (சிவன்) ஏதும் பேசாமல் கவீந்திரனை (சுக்கிராச்சாரியாரை) ஒரு பழத்தைப் போல வாயில் போட்டுக் கொண்டார். அப்போது அசுரர்கள் அனைவரும் உரக்க 'ஹா! ஹா!' என்று அலறினர்.

Verse 42

काव्ये निगीर्णे गिरिजेश्वरेण दैत्या जयाशा रहिता बभूवुः । हस्तैर्विमुक्ता इव वारणेंद्राः शृंगैर्विहीना इव गोवृषाश्च

கிரிஜேஸ்வரரால் (சிவனால்) சுக்கிராச்சாரியார் விழுங்கப்பட்டதும், தும்பிக்கை இழந்த யானைகளைப் போலவும், கொம்புகள் இல்லாத காளைகளைப் போலவும் அசுரர்கள் வெற்றியின் நம்பிக்கையை இழந்தனர்.

Verse 43

शरीर हीना इव जीवसंघा द्विजा यथा चाध्ययनेन हीनाः । निरुद्यमाः सत्त्वगुणा यथा वै यथोद्यमा भाग्यविवर्जिताश्च

உடல் இல்லாத உயிர்களைப் போலவும், வேதம் ஓதாத அந்தணர்களைப் போலவும், முயற்சியற்ற சத்துவ குணத்தைப் போலவும், அதிர்ஷ்டம் இல்லாத முயற்சியைப் போலவும் அவர்கள் ஆனார்கள்.

Verse 44

पत्या विहीनाश्च यथैव योषा यथा विपक्षा इव मार्गणौघाः । आयूंषि हीनानि यथैव पुण्यैर्वृत्तेन हीनानि यथा श्रुतानि

கணவனை இழந்த பெண்ணைப் போலவும், இறகுகள் இல்லாத அம்புகளைப் போலவும், புண்ணியம் இல்லாத ஆயுளைப் போலவும், ஒழுக்கம் இல்லாத கல்வியைப் போலவும் அவர்கள் நிலைகுலைந்தனர்.

Verse 45

विना यथा वैभवशक्तिमेकां भवंति हीनाः स्वफलैः क्रियौघाः । तथा विना तं द्विजवर्यमेकं दैत्या जयाशा विमुखा बभूवुः

ஒரே ஒரு ஆற்றல் இல்லாவிட்டால் செயல்கள் அனைத்தும் எவ்வாறு பயனற்றுப் போகுமோ, அவ்வாறே அந்த அந்தணச் சிரேஷ்டர் (சுக்கிராச்சாரியார்) இல்லாமல் அசுரர்கள் வெற்றியின் நம்பிக்கையை இழந்தனர்.

Verse 46

नंदिनापहृते शुक्रे गिलिते च विषादिना । विषादमगमन्दैत्या हीयमानरणोत्सवाः

நந்தி சுக்ரரை அபகரித்து, விஷாதன் அவரை விழுங்கியபோது, தைத்தியர்கள் துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்; அவர்களின் போர்மகிழ்ச்சி சுருங்கியது।

Verse 47

तान्वीक्ष्य विगतोत्साहानंधकः प्रत्यभाषत । कविं विक्रम्य नयता नंदिना वंचिता वयम्

அவர்களை உற்சாகமின்றி கண்ட அந்தகன் கூறினான்—“நந்தி நம்மை ஏமாற்றினான்; பராக்கிரமத்தால் கவி (சுக்ரர்)யை வென்று எடுத்துச் சென்றான்।”

Verse 48

तनूर्विना हृताः प्राणाः सर्वेषामद्य तेन नः । धैर्यं वीर्यं गतिः कीर्तिः सत्त्वं तेजः पराक्रमः

“இன்று அவன் செய்த அந்தச் செயலில், உடல் இருந்தும் எங்கள் அனைவரின் உயிர்மூச்சே பறிக்கப்பட்டது; தைரியம், வலிமை, வேகம், புகழ், உறுதி, ஒளி, வீரியம் அனைத்தும் நீங்கின।”

Verse 49

युगपन्नो हृतं सर्वमेकस्मिन्भार्गवे हृते । धिगस्मान्कुलपूज्यो यैरेकोपि कुलसत्तमः । गुरुः सर्वसमर्थश्च त्राता त्रातो न चापदि

“ஒரே பார்கவனைப் பறித்ததாலே நொடியில் எங்களுடைய அனைத்தும் பறிபோயிற்று. எங்களை நிந்திக்க வேண்டும்—குலச்சிறந்த, குலத்தால் வணங்கப்படும் குரு, அனைத்திலும் வல்ல காப்பாளர், ஆபத்தில் காக்கப்படவில்லை।”

Verse 50

तद्धैर्यमवलंब्येह युध्यध्वमरिभिः सह । सूदयिष्याम्यहं सर्वान्प्रमथान्सह नंदिना

“ஆகையால் இங்கே தைரியத்தைப் பற்றிக்கொண்டு பகைவருடன் போரிடுங்கள். நந்தியுடன் கூடிய எல்லா பிரமதர்களையும் நான் அழித்துவிடுவேன்।”

Verse 51

अद्यैतान्विवशान्हत्वा सह देवैः सवासवैः । भार्गवं मोचयिष्यामि जीवं योगीव कर्मतः

இன்று நான் இவ்விவசர்களை—இந்திரன் உடன் தேவர்களையும் சேர்த்து—வதைத்து, யோகி போல் என் கர்மவலிமையால் பார்கவனை உயிரோடு விடுவிப்பேன்।

Verse 52

स चापि योगी योगेन यदि नाम स्वयं प्रभुः । शरीरात्तस्य निर्गच्छेदस्माकं रोषपालिता

அந்த யோகி தன்னாட்சி உடையவன்; யோகத்தால் உடலை விட்டு நீங்கினாலும்—எங்கள் கோபத்தால் உறுதிபெற்ற நாம் ஒதுங்கமாட்டோம்।

Verse 53

इत्यंधकवचः श्रुत्वा दानवा मेघनिःस्वनाः । प्रमथा नर्दयामासुर्मर्तव्ये कृत निश्चयाः

அந்தகனின் சொற்களை கேட்டதும், மேக இடிமுழக்கம் போல் கர்ஜித்த தானவர்கள், போரில் மரணிக்கத் தீர்மானித்து, தங்கள் முழக்கத்தால் பிரமதர்களை அதிரச் செய்தனர்।

Verse 54

सत्यायुपि न नो जातु शक्ताः स्युः प्रमथाबलात् । असत्यायुषि किं गत्वा त्यक्त्वा स्वामिनमाहवे

எங்களுக்குச் ‘சத்தியாயுள்’ இருந்தாலும் பிரமதர்களின் வலிமையை நாம் ஒருபோதும் தாங்க முடியாது. ஆயுள் ‘அசத்தியாயுள்’ என்றால், போரில் ஆண்டவனை விட்டுவிட்டு ஓடுவதால் என்ன பயன்?

Verse 55

ये स्वामिनं विहायाजौ बहुमानधना जनाः । यांति ते यांति नियतमंधतामिस्रमालयम्

போர்க்களத்தில் தம் ஆண்டவனை கைவிடுவோர்—எவ்வளவு மதிப்பும் செல்வமும் உடையவராயினும்—நிச்சயமாக அந்ததாமிஸ்ரம் எனும் இருள் உலகிற்கே செல்வர்।

Verse 56

अयशस्तमसा ख्यातिं मलिनीकृत्यभूरिशः । इहामुत्रापि सुखिनो न स्युर्भग्ना रणाजिरात्

ஓ பெருந்தெய்வமே! போர்க்களத்தில் தோற்றுத் துர்கீர்த்தியின் இருளால் தம் புகழை மாசுபடுத்தியோர் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பம் அடையார்।

Verse 57

किं दानैः किं तपोभिश्च किं तीर्थपरिमज्जनैः । धरातीर्थे यदि स्नातं पुनर्भव मलापहे

தானங்களால் என்ன பயன், தவங்களால் என்ன பயன், பிற தீர்த்தங்களில் மீண்டும் மீண்டும் மூழ்கி நீராடுவதால் என்ன பயன்—பிறவிமாசை அகற்றும் தராதீர்த்தத்தில் நீராடியிருந்தால்?

Verse 58

संप्रधार्येति तेऽन्योन्यं दैत्यास्ते दनुजास्तथा । ममंथुः प्रमथानाजौ रणभेरीर्निनाद्य च

இவ்வாறு ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்து, அந்த தைத்யர் மற்றும் தானவர் போர்முரசுகளை முழக்கி, பிரமதர்களுக்கு எதிராகப் போரைத் தீவிரப்படுத்தினர்।

Verse 59

तत्र वाणासिवज्रौघैः कटंकटशिलामयैः । भुशुंडीभिंदिपालैश्च शक्तिभल्ल परश्वधैः

அங்கே அம்புகள், வாள்கள், இடிமின்னைப் போன்ற ஆயுதங்களின் பெருக்கால், கடகட என ஒலிக்கும் கல் எறிவுகளால், மேலும் புஷுண்டி, பிண்டிபால, சக்தி, பல்லம், பரசு முதலியவற்றால் அவர்கள் போரிட்டனர்।

Verse 60

खट्वांगैः पट्टिशैः शूलैर्लकुटैर्मुसलैरलम् । परस्परमभिघ्नंतः प्रचक्रुः कदनं महत्

கட்வாங்கம், பட்டிசம், சூலம், லகுடம், முசலம் ஆகியவை மிகுதியாகக் கொண்டு, ஒருவரை ஒருவர் தாக்கி, அவர்கள் பெரும் படுகொலையை நிகழ்த்தினர்।

Verse 61

कार्मुकाणां विकृष्टानां पततां च पतत्रिणाम् । भिंदिपालभुशुंडीनां क्ष्वेडितानां रवोऽभवत्

வில் இழுக்கும் ஒலி, பறக்கும் அம்புகளின் சத்தம், எறியப்பட்ட பிண்டிபாலம் மற்றும் புஷுண்டியின் சீறல் ஓசை எழுந்தது।

Verse 62

रणतूर्यनिनादैश्च गजानां बहुबृंहितैः । हेषारवैर्हयानां च महान्कोलाहलोऽभवत्

போர்வாத்தியங்களின் முழக்கம், யானைகளின் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கல், குதிரைகளின் கிண்கிணி-கத்தல் ஆகியவற்றால் பேரொலி எழுந்தது।

Verse 63

प्रतिस्वनैरवापूरि द्यावाभूम्योर्यदंतरम् । अभीरूणां च भीरूणां महारोमोद्गमोऽभवत्

எதிரொலிகள் வானும் பூமியும் இடையிலுள்ள வெளி முழுதும் நிரம்பச் செய்தன; அஞ்சாதவருக்கும் அஞ்சுபவருக்கும் பேருரோமாஞ்சம் ஏற்பட்டது।

Verse 64

गजवाजिमहाराव स्फुटच्छब्दग्रहाणि च । भग्नध्वजपताकानि क्षीणप्रहरणानि च

யானை-குதிரைகளின் பேர்கர்ஜனை, கூர்மையாக வெடிக்கும் ஒலிகள்; உடைந்த கொடிகள்-பதாகைகள், சிதைந்த ஆயுதங்களும் இருந்தன।

Verse 65

रुधिरोद्गार चित्राणि व्यश्वहस्तिरथानि च । पिपासितानि सैन्यानि मुमूर्छुरुभयत्र वै

இரத்தம் பீறிடும் அச்சமூட்டும் காட்சிகள் பரவின; குதிரை-யானை-ரதங்கள் குழம்பின; இருபுறமும் தாகத்தால் வாடிய படைகள் மயங்கின।

Verse 66

दृष्ट्वा सैन्यं च प्रमथैर्भज्यमानमितस्ततः । दुद्राव रथमास्थाय स्वयमेवांधको गणान्

பிரமதர்கள் எங்கும் தன் சேனையைச் சிதைக்கக் கண்ட அంధகன், தானே தேரேறி கணங்களை நோக்கி நேராகப் பாய்ந்தான்।

Verse 67

शरवज्रप्रहारैस्तैर्वज्राघातैर्नगा इव । प्रमथानेशिरे वातैर्निस्तोया इव तोयदाः

அவர்களின் அம்புகளும் இடியெனும் தாக்கங்களும் பட்டதால் பிரமதர்கள் மின்னல் தாக்கிய மலைகள் போலக் குலுங்கினர்; நீரற்ற மேகங்கள் காற்றால் சிதறுவது போலச் சிதறினர்।

Verse 68

यांतमायांतमालोक्य दूरस्थं निकटस्थितम् । प्रत्येकं रोमसंख्याभिर्व्यधाद्बाणैस्तदांधकः

விலகிச் செல்லுபவனாக இருந்தாலும் அணுகி வருபவனாக இருந்தாலும், தூரமாயினும் அருகாமையாயினும்—அந்தகன் ஒவ்வொருவரையும் முடிகளின் எண்ணிக்கையளவு அம்புகளால் துளைத்தான்।

Verse 69

विनायकेन स्कंदेन नंदिना सोमनंदिना । नैगमेयेन शाखेन विशाखेन बलीयसा

விநாயகர், ஸ்கந்தர், நந்தி, சோமநந்தி, நைகமேயர், சாகன், மேலும் வல்லமைமிகு விசாகன்—இவர்களால்.

Verse 70

इत्याद्यैस्तु गणैरुग्रैरंधकोप्यंधकीकृतः । त्रिशूल शक्तिबाणौघ धारासंपातपातिभिः

இவ்வாறான மற்ற உக்கிர கணங்கள் அந்தகனையும் ‘அந்தகன்’ ஆக்கின; திரிசூலம், சக்தி, அம்புகளின் பெருவெள்ளம் இடையறாத மழைத்தாரைபோல் பொழிந்து அவனை மூழ்கடித்தது।

Verse 71

ततः कोलाहलो जातः प्रमथासुरसैन्ययोः । तेन शब्देन महता शुक्रः शंभूदरे स्थितः

அதன்பின் பிரமதர்களின் படையும் அசுரர்களின் படையும் இடையே பேர்க் கோலாகலம் எழுந்தது. அந்தப் பெரும் முழக்கத்தால் சம்புவின் வயிற்றில் இருந்த சுக்ரன் விழித்தெழுந்தான்.

Verse 72

छिद्रान्वेषी भ्रमन्सोथ विनिःकेतो यथानिलः । सप्तलोकान् सपालान्स रुद्रदेहे व्यलोकयत्

வெளிவழி தேடி, கொடியற்ற காற்றைப் போல அலைந்து திரிந்தான். ருத்ரனின் உடலுக்குள் காவலர்களுடன் கூடிய ஏழு உலகங்களையும் கண்டான்.

Verse 73

ब्रह्मनारायणेंद्राणामादित्याप्यरसां तथा । भुवनानि विचित्राणि युद्धं च प्रमथासुरम्

பிரம்மா, நாராயணன், இந்திரன் ஆகியோரின் அற்புத உலகங்களையும், ஆதித்யர்கள் மற்றும் அப்சரஸ்களின் விசித்திர உலகங்களையும் கண்டான்; பிரமதர்–அசுரர் போரும் அவனுக்குத் தோன்றியது.

Verse 74

सवर्षाणां शतं कुक्षौ भवस्य परितो भ्रमन् । न तस्य ददृशे रंध्रं शुचे रंध्रं खलो यथा

பவனின் (சிவனின்) வயிற்றுக்குள் நூறு தெய்வ ஆண்டுகள் சுற்றித் திரிந்தான்; ஆனால் அங்கே ஓர் துளையும் காணவில்லை—தூயவரில் குறை தேடும் தீயவன் போல.

Verse 75

शांभवेनाथयोगेन शुक्ररूपेण भार्गवः । चस्कंदाथ ननामापि ततो देवेन भाषितः

அப்போது பார்கவன் (சுக்ரன்) சாம்பவ யோகத்தால் சுக்ர ரூபம் கொண்டு வெளிப்பட்டு வந்தான்; பின்னர் வணங்கினான்—அப்போது தேவன் அவனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 76

शुक्रवन्निःसृतोयस्मात्तस्मात्त्वं भृगुनंदन । कर्मणानेन शुक्रस्त्वं मम पुत्रोसि गम्यताम्

நீ சுக்கிரம் போல வெளிப்பட்டு வந்ததனால், ஓ ப்ருகுநந்தனே, நீ ‘சுக்கிரன்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுவாய். இந்நிகழ்வால் நீ எனக்கு புதல்வன் போன்றவன்—இப்போது செல்.

Verse 77

जठरान्निर्गते शुक्रे देवोपि मुमुदेतराम् । भ्रमञ्छ्रेयोभवद्यन्मे न मृतो जठरे द्विजः

சுக்கிரன் வயிற்றிலிருந்து வெளிவந்தபோது, தேவனும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்; “எனக்கு நன்மை நிகழ்ந்தது—இந்த இருபிறப்பன் என் கர்ப்பத்தில் இறக்கவில்லை” என்று எண்ணினான்.

Verse 78

इत्येवमुक्तो देवेन शुक्रोर्कसदृश द्युतिः । विवेश दानवानीकं मेघमालां यथा शशी

தேவன் இவ்வாறு கூறியபின், சூரியன் போன்ற ஒளியுடைய சுக்கிரன் தானவப் படையில் புகுந்தான்; மேகமாலையில் சந்திரன் புகுவது போல.

Verse 79

शुक्रोदयान्मुदं लेभे स दानव महार्णवः । यथा चंद्रोदये हर्षमूर्मिमाली महोदधिः

சுக்கிரன் உதயமானதால் தானவர்களின் அந்தப் பெருங்கடல் மகிழ்ந்தது; அலைமாலையுடைய மாபெரும் கடல் சந்திரோதயத்தில் களிப்பது போல.

Verse 80

अंधकांधकहंत्रोर्वै वर्तमाने महाहवे । इत्थं नाम्नाभवच्छुक्रः स वै भार्गवनंदनः

அந்தகன் மற்றும் அவனை வதைத்தவனுக்கிடையே மாபெரும் போர் நடந்துகொண்டிருந்த வேளையில், ப்ருகுவம்சப் புதல்வன் இவ்விதமாக ‘சுக்கிரன்’ என்ற பெயரை பெற்றான்.

Verse 81

यथा च विद्यां तां प्राप मृतसंजीवनीं पराम् । शंभोरनुग्रहात्काव्यस्तन्निशामय सुव्रत

நல்ல விரதனே! சம்புவின் அருளால் காவ்யன் (சுக்ரன்) ‘ம்ருதஸஞ்ஜீவனி’ எனும் பரம வித்யையை எவ்வாறு பெற்றான் என்பதை கேள்।

Verse 82

गणावूचतुः । पुराऽसौ भृगुदायादो गत्वा वाराणसीं पुरीम् । अंडजस्वेदजोद्भिज्जजरायुज गतिप्रदाम्

கணர்கள் கூறினர்—முன்னொரு காலத்தில் ப்ருகுவின் வம்சத்தவன் வாராணசி நகரத்திற்குச் சென்றான்; அது முட்டையால் பிறப்போர், வியர்வையால் பிறப்போர், முளையால் பிறப்போர், கருப்பையால் பிறப்போர் என எல்லா உயிர்களுக்கும் உயர்ந்த கதியை அளிப்பது.

Verse 83

संस्थाप्य लिंगं श्रीशंभोः कूपं कृत्वा तदग्रतः । बहुकालं तपस्तेपे ध्यायन्विश्वेश्वरं प्रभुम्

அவன் ஸ்ரீசம்புவின் லிங்கத்தை நிறுவி, அதன் முன் ஒரு கிணறு அமைத்து, உலகநாதன் விஸ்வேஸ்வரனைத் தியானித்தபடி நீண்ட காலம் தவம் செய்தான்।

Verse 84

राजचंपकधत्तूर करवीरकुशेशयैः । मालती कर्णिकारैश्च कदंबैर्बकुलोत्पलैः

ராஜசம்பகம், தத்தூரம், கரவீரம், குசேசயம் ஆகிய மலர்களாலும்; மேலும் மாலதி, கர்ணிகாரம், கடம்பம், பகுலம், உத்பலம் ஆகியவற்றாலும்।

Verse 85

मल्लिकाशतपत्रीभिः सिंदुवारैः सकिंशुकैः । अशोकैः करुणैः पुष्पैः पुन्नागैर्नागकेसरैः

மல்லிகை, சதபத்ரி; சிந்துவாரம், கிம்சுகம்; அசோக மலர்கள், மென்மையான (கருண) மலர்கள்; புன்னாகம், நாககேசரம் ஆகியவற்றாலும்।

Verse 86

क्षुद्राभिर्माधवीभिश्च पाटला बिल्वचंपकैः । नवमल्लीविचिकिलैः कुंदैः समुचुकुंदकैः

அவன் சிறு மலர்கள், மாதவி கொடிகள், பாடலா மலர்கள், பில்வம் மற்றும் சம்பக மலர்கள், புதிய மல்லிகை வகைகள், மணமிகு குந்தம் மற்றும் சுகுந்தக மலர்களால் சங்கரனை வழிபட்டான்।

Verse 87

मंदारैर्बिल्वपत्रैश्च द्रोणैर्मरुबकैर्बकैः । ग्रंथिपर्णैर्दमनकैः सुरभूचूतपल्लवैः

அவன் மந்தார மலர்கள், பில்வ இலைகள், த்ரோண, மருபக, பக மலர்கள், கிரந்திபர்ணி கிளைகள், தமனகம் மற்றும் மணமிகு மாமரத் தளிர்களால் ஆண்டவனைப் போற்றி வழிபட்டான்।

Verse 88

तुलसी देवगंधारी बृहत्पत्री कुशांकुरैः । नद्यावर्तैरगस्त्यैश्च सशालैर्देवदारुभिः

அவன் துளசி, தேவகந்தாரி, அகன்ற இலைகள் உடைய செடிகள், மென்மையான குசத் தளிர்கள்; நத்யாவர்த்த மலர்கள், அகஸ்திய மலர்கள்; மேலும் சால இலைகள், தேவதாரு கிளைகளால் வழிபட்டான்।

Verse 89

कांचनारैः कुरबकैर्दूर्वांकुर कुरंटकैः । प्रत्येकमेभिः कुसुमैः पल्लवैरपरैरपि

அவன் காஞ்சனார, குரபக மலர்கள், தூர்வா தளிர்கள், குரண்டக மலர்கள்—இவற்றில் ஒவ்வொன்றாலும், மேலும் பல தளிர்களுடனும்—வழிபாட்டை நிறைவேற்றினான்।

Verse 90

पत्रैः शतसहस्रैश्च स समानर्च शंकरम् । पंचामृतैर्द्रोणमितैर्लक्षकृत्वः प्रयत्नतः

அவன் நூறு ஆயிரக்கணக்கான இலைகளால் முறையாக சங்கரனை அர்ச்சித்தான்; மேலும் த்ரோண அளவான பஞ்சாமிர்தத்தால் அபிஷேகம் செய்து, பெரும் முயற்சியுடன் இலட்சம் முறை அவரை வழிபட்டான்।

Verse 91

स्नपयामास देवेशं सुगंधस्नपनैर्बहु । सहस्रकृत्वो देवेशं चंदनैर्यक्षकर्दमैः

அவன் தேவேசனைப் பலவகை நறுமண ஸ்நபனங்களால் மீண்டும் மீண்டும் ஸ்நானம் செய்யவைத்தான்; மேலும் ஆயிரமுறை சந்தனம் மற்றும் யக்ஷ-கர்தமம் (நறுமண லேபம்) கொண்டு தேவேசனுக்கு அனுலேபனம் செய்தான்.

Verse 92

समालिलिंप देवेशं सुगंधोद्वर्तनान्यनु । गीतनृत्योपहारैश्च श्रुत्युक्तस्तुतिभिर्बहुः

பின்னர் அவன் நறுமண உத்வர்த்தனப் பொடிகள் மற்றும் லேபங்களால் தேவேசனை நன்கு அனுலேபனம் செய்தான்; மேலும் பாடல்-நடன உபஹாரங்களை அர்ப்பணித்து, வேதத்தில் கூறப்பட்ட ஸ்துதிகளால் மிகுதியாகப் புகழ்ந்தான்.

Verse 93

नाम्नां सहस्रैरन्यैश्च स्तोत्रैस्तुष्टाव शंकरम् । सहस्रं पंचशरदामित्थं शुक्रः समर्चयन्

அவன் ஆயிரம் நாமங்களாலும் பிற ஸ்தோத்திரங்களாலும் சங்கரனைப் போற்றினான்; இவ்வாறு சமர்ச்சனை செய்து கொண்டே சுக்ரன் ஆயிரத்து ஐந்து சரத்காலங்கள் (ஆண்டுகள்) இடையறாது வழிபட்டான்.

Verse 94

यदा देवं नालुलोके मनागपि वरोन्मुखम् । तदान्यं नियमं घोरं जग्राहातीवदुःसहम्

தேவன் வரம் அளிக்கச் சிறிதும் உன்முகமாக இருப்பதை அவன் காணாதபோது, அவன் இன்னொரு பயங்கர நியமத்தை ஏற்றான்—மிகவும் தாங்க இயலாத தவம்.

Verse 95

प्रक्षाल्य चेतसो त्यंतं चांचल्याख्यं महामलम् । भावनावार्भि रसकृदिंद्रियैः सहितस्य च

அவன் மனத்தில் உள்ள ‘சஞ்சலம்’ எனப்படும் பெருமாசை முற்றிலும் கழுவி நீக்கி; பொருள்-ருசியை உண்டாக்கும் இந்திரியங்களை அடக்கி, பாவனை எனும் நீரால் தாங்கப்பட்டவனாய் முன்னே சென்றான்.

Verse 96

निर्मलीकृत्य तच्चेतो रत्नं दत्त्वा पिनाकिने । प्रपपौ कणधूमौघं सहस्रं शरदां कविः

மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி அந்த கவிஞர்-முனிவர் பினாகதாரி சிவனுக்கு ஒரு ரத்தினத்தை அர்ப்பணித்தார். பின்னர் இறைவன் அருளுக்காக தூசி-புகை வெள்ளத்தை ஆயிரம் சரத்காலங்கள் வரை தாங்கி தவம் செய்தார்.

Verse 97

प्रससाद तदा देवो भार्गवाय महात्मने । तस्माल्लिंगाद्विनिर्गत्य सहस्रार्काधिकद्युतिः

அப்போது தேவன் மகாத்மா பார்கவர்மேல் பிரசன்னமானார். அந்த லிங்கத்திலிருந்து அவர் வெளிப்பட்டார்; அவரது ஒளி ஆயிரம் சூரியர்களையும் மிஞ்சியது.

Verse 98

उवाच च विरूपाक्षः साक्षाद्दाक्षायणीपतिः । तपोनिधे प्रसन्नोस्मि वरं वरय भार्गव

அப்போது விரூபாக்ஷன்—தாட்சாயணீ (பார்வதி) நாதன்—கூறினார்: “தவநிதியே, நான் பிரசன்னன்; பார்கவா, வரம் வேண்டு.”

Verse 99

निशम्येति वचः शंभोरंभोजनयनो द्विजः । उद्यदानंदसंदोह रोमांचांचित विग्रहः

சம்புவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் தாமரை-கண் கொண்ட அந்த பிராமணன் ஆனந்தத்தில் மூழ்கினான்; அவன் உடல் ரோமாஞ்சத்தால் சிலிர்த்தது.

Verse 100

तुष्टावाष्टतनुं तुष्टः प्रफु ल्ल नयनांचलः । मौलावंजलिमाधाय वदञ्जयजयेति च

மகிழ்ந்து அவர் அஷ்டதனு சிவனைப் போற்றினார். ஆனந்தம் நிறைந்த கண்களுடன் தலைமேல் கைகூப்பி வைத்து “ஜெய ஜெய” என்று உரைத்தார்.

Verse 101

भार्गव उवाच । त्वं भाभिराभिरभिभूय तमः समस्तमस्तं नयस्यभिमतानि निशाचराणाम् । देदीप्यसे मणेगगनेहिताय लोकत्रयस्य जगदीश्वर तन्नमस्ते

பார்கவர் கூறினார்—ஓ பிரபுவே! நீ உன் பலவகை ஒளிகளால் எல்லா இருளையும் வென்று அழித்து, இரவுலாவோரின் விரும்பிய திட்டங்களையும் சிதைக்கிறாய். மூவுலக நலனுக்காக வானில் மணிபோல் ஒளிர்கிறாய்; ஓ ஜகதீஸ்வரா, உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 110

अष्टमूर्त्यष्टकेनेष्टं परिष्टूयेति भार्गवः । भर्गभूमिमिलन्मौलिः प्रणनाम पुनःपुनः

எட்டுமூர்த்தி வடிவான இறைவனை எட்டகப் பாடலால் அன்புடன் போற்றி, பார்கவர் ஒளிவீசும் தரையைத் தலையால் தொட்டு, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினார்।

Verse 120

अत्यर्कमत्यग्निं च ते तेजो व्योम्न्यतितारकम् । देदीप्यमानं भविता ग्रहाणां प्रवरो भव

உன் ஒளி சூரியனைவிடவும், அக்கினியைவிடவும் மிகுந்ததாக இருக்கட்டும்; வானில் நட்சத்திரங்களையும் மிஞ்சி ஒளிர்ந்து, நீ கிரகங்களில் முதன்மையானவனாக ஆகுக।

Verse 130

अगस्त्य उवाच । इत्थं सधर्मिणि कथां शुक्रलोकस्य सुव्रते । शृण्वन्नांगारकं लोकमालुलोकेऽथ स द्विजः

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ சதர்மிணி, ஓ சுவிரதே! இவ்வாறு சுக்ரலோகத்தின் கதையை கேட்டுக்கொண்டிருந்த அந்த த்விஜன் அப்போது அங்காரக (செவ்வாய்) லோகத்தை கண்டான்।